فلگ‌های خط فرمان:

-u XX

استفاده از نام کاربری XX به جای کاربر ناشناس (anonymous).

-p XX

استفاده از گذرواژه XX همراه با نام کاربری.

-P XX

استفاده از شماره درگاه (پورت) XX به جای درگاه پیش‌فرض سرویس FTP (۲۱).

-j XX

استفاده از حساب XX به عنوان مکمل نام کاربری و گذرواژه (منسوخ شده).

-d XX

استفاده از فایل XX برای ثبت گزارش اشکال‌زدایی (debug log).

-a

استفاده از نوع انتقال ASCII به جای باینری.

-t XX

اتمام مهلت زمانی پس از XX ثانیه.

-v/-V

استفاده کردن (یا نکردن) از نشانگر پیشرفت انتقال. حالت پیش‌فرض استفاده از نشانگر پیشرفت در صورت خروجی به TTY است.

-f XX

خواندن فایل XX برای دریافت اطلاعات میزبان، نام کاربری و گذرواژه.

-c

خواندن از میزبان دوردست و نوشتن محلی در خروجی استاندارد (stdout).

-C

خواندن از میزبان دوردست و نوشتن محلی در مسیر مشخص‌شده.

-A

الحاق به انتهای فایل‌های محلی، به جای رونویسی روی آن‌ها.

-z/-Z

تلاش (یا عدم تلاش) برای ازسرگیری انتقال‌های متوقف‌شده. حالت پیش‌فرض تلاش برای ازسرگیری انتقال است (-z).

-E

استفاده از اتصالات داده معمولی (PORT).

-F

استفاده از اتصالات داده غیرفعال (PASV). حالت پیش‌فرض استفاده از حالت غیرفعال است، اما در صورت عدم موفقیت اتصال غیرفعال یا اتمام مهلت زمانی، به حالت معمولی بازمی‌گردد.

-DD

حذف فایل دوردست پس از بارگیری موفقیت‌آمیز آن.

-R

حالت بازگشتی؛ کپی کردن کل ساختار درخت دایرکتوری‌ها.

-T

عدم استفاده از حالت خودکار TAR در حین انتقال برای بارگیری درخت دایرکتوری‌ها. برنامه ncftpget در صورت امکان از TAR استفاده می‌کند زیرا معمولاً پیوندهای نمادین و مجوزهای فایل‌ها را حفظ می‌نماید. حالت TAR همچنین می‌تواند انتقال دایرکتوری‌های حاوی فایل‌های کوچک متعدد را سریع‌تر کند، زیرا به جای باز کردن یک اتصال داده FTP به ازای هر فایل کوچک، از یک اتصال داده واحد استفاده می‌شود. نقطه ضعف TAR این است که بارگیری کل دایرکتوری را اجباری می‌کند، حتی اگر بخشی از آن را قبلاً بارگیری کرده باشید؛ بنابراین اگر می‌خواهید بارگیری یک دایرکتوری را از سر بگیرید، ممکن است بخواهید از این گزینه استفاده کنید.

-r XX

تلاش مجدد برای برقراری اتصال حداکثر تا XX بار تا زمان اتصال به کارساز دوردست FTP.

-b

اجرا در پس‌زمینه (با ثبت یک وظیفه دسته‌ای و سپس راه‌اندازی ncftpbatch).

-bb

مشابه گزینه -b است، اما فقط وظیفه دسته‌ای را ثبت می‌کند. برای پردازش این وظیفه باید برنامه ncftpbatch را اجرا کنید. این گزینه در صورتی مفید است که از قبل فرآیند ncftpbatch در حال اجرا داشته باشید، یا بخواهید کنترل بهتری بر زمان پردازش وظایف دسته‌ای داشته باشید.

به عنوان مثال، اگر قصد پردازش سه فایل در پس‌زمینه روی یک کارساز دوردست را دارید، بهتر است تنها از یک فرآیند ncftpbatch برای پردازش ترتیبی سه وظیفه استفاده کنید، تا اینکه سه فرآیند ncftpbatch سه نشست هم‌زمان FTP به یک کارساز باز کنند.

-B XX

تلاش برای تنظیم اندازه بافر سوکت TCP/IP به XX بایت.

-W XX

ارسال دستور خام FTP با مقدار XX پس از ورود به سیستم.

-X XX

ارسال دستور خام FTP با مقدار XX پس از انتقال هر فایل.

-Y XX

ارسال دستور خام FTP با مقدار XX پیش از خروج از سیستم.

گزینه‌های -W، -X و -Y برای کاربران پیشرفته‌ای مفید است که نیاز به دستکاری رفتار کارساز دارند. برای نمونه، کاربرانی که به سیستم‌های بزرگ (mainframe) متصل می‌شوند ممکن است برای تنظیم اندازه بلوک و اطلاعات قالب رکوردها، نیاز به ارسال دستورات خاص SITE داشته باشند.

برای هر یک از این گزینه‌ها در صورت نیاز به ارسال چندین دستور، می‌توانید چندین بار از آن‌ها استفاده کنید. برای گزینه -X می‌توانید از کوکی %s برای بسط به نام فایلی که منتقل شده است استفاده کنید.

-o XX

تنظیم گزینه پیشرفته XX.

این گزینه در درجه اول برای اشکال‌زدایی استفاده می‌شود و مقدار یک متغیر داخلی را روی یک عدد صحیح تنظیم می‌کند. یک نمونه از کاربرد آن به صورت زیر است: -o useFEAT=0,useCLNT=1 که در این مورد، استفاده از دستور FEAT غیرفعال و دستور CLNT فعال می‌شود. متغیرهای موجود عبارتند از: usePASV, useSIZE, useMDTM, useREST, useNLST_a, useNLST_d, useFEAT, useMLSD, useMLST, useCLNT, useHELP_SITE, useSITE_UTIME, STATfileParamWorks, NLSTfileParamWorks, require20, allowProxyForPORT, doNotGetStartCWD.