&#x0646;&#x0627;&#x0645; (NAME)

تولید کد بزرگ‌پایان (big-endian). زمانی که GCC برای یک مقصد aarch64_be-*-* پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است.

-menable-sysreg-checking

تولید کد کوچک‌پایان (little-endian). زمانی که GCC برای یک مقصد aarch64-*-* (و نه aarch64_be-*-*) پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است.

تولید یک پیام خطا در صورتی که تلاشی برای دسترسی به یک ثبات سیستمی (system register) صورت گیرد که در معماری مقصد موجود نیست.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار کامپایلر را از استفاده از ثبات‌های ممیز شناور (floating-point) و Advanced SIMD بازمی‌دارد، اما هیچ محدودیتی بر اسمبلر اعمال نمی‌کند.

-mcmodel=tiny

تولید کد برای مدل کد tiny (بسیار کوچک). برنامه و نمادهای ایستا تعریف‌شدهٔ آن باید در فاصلهٔ ۱ مگابایتی از یکدیگر قرار داشته باشند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.

-mcmodel=small

تولید کد برای مدل کد small (کوچک). برنامه و نمادهای ایستا تعریف‌شدهٔ آن باید در فاصلهٔ ۴ گیگابایتی از یکدیگر قرار داشته باشند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند. این مدل کد پیش‌فرض است.

تولید کد برای مدل کد large (بزرگ). این گزینه هیچ پیش‌فرضی دربارهٔ آدرس‌ها و اندازهٔ بخش‌ها در نظر نمی‌گیرد. برنامه‌ها فقط می‌توانند به‌صورت ایستا پیوند داده شوند. گزینهٔ -mcmodel=large با -mabi=ilp32، -fpic و -fPIC ناسازگار است.

-mtp=name

مشخص کردن ثبات سیستمی مورد استفاده به‌عنوان اشاره‌گر ریسه (thread pointer). مقادیر معتبر عبارتند از tpidr_el0، tpidrro_el0، tpidr_el1، tpidr_el2 و tpidr_el3. برای سازگاری با نگارش‌های پیشین، نام‌های مستعار el0، el1، el2 و el3 نیز پذیرفته می‌شوند. تنظیم پیش‌فرض tpidr_el0 است. توصیه می‌شود تمام کدهایی را که قرار است با یکدیگر تعامل داشته باشند با مقدار یکسانی از این گزینه کامپایل کنید تا از دسترسی به یک اشاره‌گر ریسهٔ متفاوت از سطح استثنای (exception level) نادرست جلوگیری شود.

جلوگیری از تولید یا مجاز دانستن دسترسی‌های حافظه‌ای که ممکن است بر روی مرز طبیعی شیء (همان‌طور که در مشخصات معماری توصیف شده) هم‌تراز نباشند.

-mno-omit-leaf-frame-pointer

حذف کردن یا نگه‌داشتن اشاره‌گر فریم (frame pointer) در توابع برگ (leaf functions). رفتار اول، حالت پیش‌فرض است.

-mtls-dialect=traditional

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری (canary) در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا sysreg برای یک قناری در یک ثبات سیستمی مناسب.

با انتخاب گزینهٔ دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات سیستمی به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری استفاده شود و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد زیرا این امکان کاملاً برای استفاده در هستهٔ Linux در نظر گرفته شده است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌گرهای TLS (TLS descriptors) به‌عنوان سازوکار حافظهٔ محلی ریسه (thread-local storage) برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS. این حالت پیش‌فرض است.

استفاده از TLS سنتی به‌عنوان سازوکار حافظهٔ محلی ریسه برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS.

-mtls-size=size

مشخص کردن اندازهٔ بیت برای آفست‌های بی‌واسطهٔ TLS. مقادیر معتبر عبارتند از 12، 24، 32، 48. این گزینه نیازمند binutils نگارش 2.26 یا جدیدتر است.

-mfix-cortex-a53-835769

-mno-fix-cortex-a53-835769

فعال یا غیرفعال کردن راهکار موقت برای خطای سخت‌افزاری (erratum) شمارهٔ 835769 پردازندهٔ ARM Cortex-A53. این مورد شامل درج یک دستورالعمل NOP بین دستورالعمل‌های حافظه و دستورالعمل‌های ضرب-تجمع (multiply-accumulate) عدد صحیح ۶۴ بیتی است. در صورتی که معماری یا پردازنده‌ای در خط فرمان مشخص شده باشد که به این راهکار نیاز ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mfix-cortex-a53-843419

-mno-fix-cortex-a53-843419

فعال یا غیرفعال کردن راهکار موقت برای خطای سخت‌افزاری (erratum) شمارهٔ 843419 پردازندهٔ ARM Cortex-A53. این راهکار در زمان پیوند اعمال می‌شود و این پرچم صرفاً پرچم متناظر را به پیونددهنده ارسال می‌کند. در صورتی که معماری یا پردازنده‌ای در خط فرمان مشخص شده باشد که به این راهکار نیاز ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mlow-precision-recip-sqrt

-mno-low-precision-recip-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب معکوس ریشهٔ دوم (reciprocal square root). این گزینه تنها در صورتی تأثیرگذار است که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه، دقت نتایج معکوس ریشهٔ دوم را برای دقت یگانه (single precision) به حدود ۱۶ بیت و برای دقت مضاعف (double precision) به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد..IP -mlow-precision-sqrt 4

-mno-low-precision-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب جذر. این گزینه تنها در صورتی تأثیر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشند. فعال‌کردن این گزینه دقت نتایج جذر را به حدود ۱۶ بیت برای دقت یگانه (single precision) و به ۳۲ بیت برای دقت دوگانه (double precision) کاهش می‌دهد. در صورت فعال‌شدن، دلالت بر -mlow-precision-recip-sqrt نیز دارد.

-mlow-precision-div

-mno-low-precision-div

فعال یا غیرفعال کردن تقریب تقسیم. این گزینه تنها در صورتی تأثیر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشند. فعال‌کردن این گزینه دقت نتایج تقسیم را به حدود ۱۶ بیت برای دقت یگانه و به ۳۲ بیت برای دقت دوگانه کاهش می‌دهد.

-mtrack-speculation

-mno-track-speculation

فعال یا غیرفعال کردن تولید کدهای اضافی جهت ردگیری اجرای حدسی (speculative execution) از طریق شاخه‌های شرطی. سپس کامپایلر می‌تواند در زمان بسط فراخوانی‌های "__builtin_speculation_safe_value" از این وضعیت ردگیری استفاده کند تا امکان ایجاد توالی کد کارآمدتری فراهم شود.

-moutline-atomics

-mno-outline-atomics

فعال یا غیرفعال کردن فراخوانی به توابع کمکی درون‌خط‌نشده (out-of-line helpers) برای پیاده‌سازی عملیات‌های اتمیک (atomic). این توابع کمکی در زمان اجرا تعیین می‌کنند که آیا امکان استفاده از دستورالعمل‌های LSE مربوط به ARMv8.1-A وجود دارد یا خیر؛ در غیر این صورت، از دستورالعمل‌های load/store-exclusive موجود در ISA پایه ARMv8.0 استفاده خواهند کرد.

این گزینه تنها هنگام کامپایل برای مجموعه دستورالعمل‌های پایه ARMv8.0 قابل اعمال است. در صورت استفاده از بازنگری‌های جدیدتر، مانند -march=armv8.1-a یا -march=armv8-a+lse، دستورالعمل‌های ARMv8.1-Atomics به‌طور مستقیم استفاده خواهند شد. همین موضوع هنگام استفاده از -mcpu= در حالتی که پردازنده انتخاب‌شده از ویژگی lse پشتیبانی کند نیز صدق می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mmax-vectorization

-mno-max-vectorization

فعال یا غیرفعال کردن بازنویسی مدل هزینه بردارساز (vectorizer cost model) به‌گونه‌ای که بردارسازی همیشه سودمند به‌نظر برسد. این گزینه را می‌توان با -mautovec-preference ترکیب کرد تا امکان کنترل دقیق بر روی این‌که کدام ISA برای بردارسازی خودکار (auto-vectorization) استفاده شود فراهم گردد. بر خلاف -fno-vect-cost-model یا -fvect-cost-model=unlimited این گزینه مقایسه هزینه میان حالت‌های برداری گوناگون را غیرفعال نمی‌کند.

-mautovec-preference=name

تحمیل یک راهبرد گزینش ISA برای بردارسازی خودکار. مقادیر مجاز برای name عبارتند از:

default: استفاده از روش‌های اکتشافی (heuristics) پیش‌فرض.
asimd-only: استفاده صرف از Advanced SIMD برای بردارسازی خودکار.
sve-only: استفاده صرف از SVE برای بردارسازی خودکار.
prefer-asimd: استفاده از هر دو ویژگی Advanced SIMD و SVE. ترجیح‌دادن Advanced SIMD هنگامی که هزینه‌ها برابر در نظر گرفته شوند.
prefer-sve: استفاده از هر دو ویژگی Advanced SIMD و SVE. ترجیح‌دادن SVE هنگامی که هزینه‌ها برابر در نظر گرفته شوند.

برای دستیابی به بهترین کارایی اکیداً توصیه می‌شود که به جای این پارامتر از -mcpu یا -mtune استفاده شود. از این پارامتر تنها باید برای بررسی و ارزیابی کد استفاده کرد.

-march=name: تعیین نام معماری هدف و در صورت نیاز، یک یا چند تغییردهنده ویژگی (feature modifier). این گزینه ساختاری به صورت -march=arch{+[no]feature}* دارد.
جدول زیر مقادیر مجاز برای arch و ویژگی‌هایی که به‌طور پیش‌فرض توسط آن‌ها فعال می‌شوند را خلاصه می‌کند:

مقدار arch : معماری : به‌طور پیش‌فرض شامل
armv8-a : Armv8-A : +fp, +simd
armv8.1-a : Armv8.1-A : armv8-a, +crc, +lse, +rdma
armv8.2-a : Armv8.2-A : armv8.1-a
armv8.3-a : Armv8.3-A : armv8.2-a, +pauth, +fcma, +jscvt
armv8.4-a : Armv8.4-A : armv8.3-a, +flagm, +fp16fml, +dotprod, +rcpc2
armv8.5-a : Armv8.5-A : armv8.4-a, +sb, +ssbs, +predres, +frintts, +flagm2
armv8.6-a : Armv8.6-A : armv8.5-a, +bf16, +i8mm
armv8.7-a : Armv8.7-A : armv8.6-a, +wfxt, +xs
armv8.8-a : Armv8.8-a : armv8.7-a, +mops
armv8.9-a : Armv8.9-a : armv8.8-a
armv9-a : Armv9-A : armv8.5-a, +sve, +sve2
armv9.1-a : Armv9.1-A : armv9-a, +bf16, +i8mm
armv9.2-a : Armv9.2-A : armv9.1-a, +wfxt, +xs
armv9.3-a : Armv9.3-A : armv9.2-a, +mops
armv9.4-a : Armv9.4-A : armv9.3-a, +sve2p1
armv9.5-a : Armv9.5-A : armv9.4-a, cpa, +faminmax, +lut
armv8-r : Armv8-R : armv8-r

مقدار native در سامانه‌های بومی AArch64 GNU/Linux در دسترس بوده و باعث می‌شود کامپایلر معماری سامانه میزبان را برگزیند. این گزینه در صورتی که کامپایلر نتواند معماری سامانه میزبان را تشخیص دهد، هیچ اثری نخواهد داشت. هنگامی که -march=native مشخص شود و هیچ گزینه -mcpu یا -mtune دیگری داده نشده باشد، GCC پردازنده میزبان را به عنوان پردازنده مبنای بهینه‌سازی و نیز استخراج ویژگی‌های معماری انتخاب می‌کند؛ به بیان دیگر، با -march=native همانند -mcpu=native رفتار می‌شود.

مقادیر مجاز برای feature در زیربخش مربوط به aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers فهرست شده‌اند. در صورت تعیین تغییردهنده‌های متناقض، راست‌ترین ویژگی اعمال می‌شود.

کامپایلر GCC از name برای تعیین نوع دستورالعمل‌هایی که می‌تواند در زمان تولید کد اسمبلی صادر کند، استفاده می‌کند. چنانچه -march بدون مشخص‌کردن هیچ‌یک از گزینه‌های -mtune یا -mcpu تعیین شود، کد تولیدی به‌گونه‌ای بهینه‌سازی می‌گردد که روی طیف وسیعی از پردازنده‌های هدفی که معماری مربوطه را پیاده‌سازی کرده‌اند کارایی خوبی داشته باشد.

-mtune=name

نام پردازنده هدفی را مشخص می‌کند که GCC باید کارایی کد را برای آن تنظیم (tune) کند. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: generic، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، cortex-a76، cortex-a76ae، cortex-a77، cortex-a65، cortex-a65ae، cortex-a34، cortex-a78، cortex-a78ae، cortex-a78c، ares، exynos-m1، emag، falkor، oryon-1، neoverse-512tvb، neoverse-e1، neoverse-n1، neoverse-n2، neoverse-v1، neoverse-v2، grace، neoverse-v3، neoverse-v3ae، armagicpu، neoverse-n3، olympus، rigel، cortex-a725، cortex-x925، qdf24xx، saphira، phecda، xgene1، vulcan، octeontx، octeontx81، octeontx83، octeontx2، octeontx2t98، octeontx2t96 octeontx2t93، octeontx2f95، octeontx2f95n، octeontx2f95mm، a64fx، fujitsu-monaka، thunderx، thunderxt88، thunderxt88p1، thunderxt81، tsv110، hip12، thunderxt83، thunderx2t99، thunderx3t110، zeus، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55، cortex-r82، cortex-r82ae، cortex-x1، cortex-x1c، cortex-x2، cortex-x3، cortex-x4، cortex-a510، cortex-a520، cortex-a520ae، cortex-a710، cortex-a715، cortex-a720، cortex-a720ae، ampere1، ampere1a، ampere1b، ampere1c، cobalt-100، apple-m1، apple-m2، apple-m3، apple-m4، apple-m5، c1-nano، c1-pro، c1-premium، c1-ultra و native.

مقادیر cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55، apple-m1، apple-m2، apple-m3، gb10 تعیین می‌کنند که GCC باید کد را برای سامانه‌های big.LITTLE بهینه‌سازی کند.

مقدار neoverse-512tvb مشخص می‌کند که GCC باید برای هسته‌های Neoverse که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده و (ب) مجموع پهنای باند برداری ۵۱۲ بیت بر چرخه دارند، تنظیم شود. به بیانی دیگر، این گزینه به GCC اعلام می‌کند تا برای هسته‌های Neoverse تنظیم گردد که می‌توانند ۴ دستورالعمل محاسباتی ۱۲۸ بیتی Advanced SIMD در هر چرخه و تعداد معادلی دستورالعمل محاسباتی SVE در هر چرخه (۲ دستور برای SVE ۲۵۶ بیتی، ۴ دستور برای SVE ۱۲۸ بیتی) اجرا کنند. این مورد عمومی‌تر از بهینه‌سازی برای یک هسته خاص مانند Neoverse V1 است، اما خاص‌تر از تنظیم پیش‌فرضی است که در زیر شرح داده شده است.

علاوه بر این، در سامانه‌های بومی AArch64 GNU/Linux مقدار native کارایی را برای سامانه میزبان بهینه‌سازی می‌کند. در صورتی که کامپایلر نتواند پردازنده سامانه میزبان را شناسایی کند، این گزینه تأثیری نخواهد داشت.

چنانچه هیچ‌یک از گزینه‌های -mtune=، -mcpu= یا -march= تعیین نشده باشند، کد به‌گونه‌ای بهینه‌سازی می‌شود که در طیف وسیعی از پردازنده‌های هدف کارایی مناسبی ارائه دهد.

نمی‌توان به این گزینه پسوند تغییردهنده‌های ویژگی (feature modifiers) افزود..IP -mcpu=name 4 نام پردازندهٔ هدف را مشخص می‌کند که می‌تواند به صورت اختیاری با یک یا چند اصلاح‌کنندهٔ قابلیت (feature modifier) پسوندگذاری شود. این گزینه به شکل -mcpu=cpu{+[no]feature}* است که مقادیر مجاز برای cpu همان مقادیر موجود برای -mtune هستند. مقادیر مجاز برای feature در زیربخش aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers مستند شده‌اند. در صورت تعیین اصلاح‌کننده‌های قابلیتِ متعارض، راست‌ترین قابلیت استفاده می‌شود.

کامپایلر GCC از name استفاده می‌کند تا مشخص کند هنگام تولید کد اسمبلی چه نوع دستورالعمل‌هایی را می‌تواند صادر کند (همانند -march) و پردازندهٔ هدفی را که باید عملکرد برای آن تنظیم شود تعیین کند (همانند -mtune). در جاهایی که این گزینه همراه با -march یا -mtune استفاده شود، آن گزینه‌ها بر بخش مربوطه از این گزینه اولویت خواهند داشت.

گزینهٔ -mcpu=neoverse-512tvb از این جهت خاص است که به یک هستهٔ مشخص اشاره نمی‌کند، بلکه به تمام هسته‌های Neoverse اشاره دارد که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده‌اند و (ب) پهنای باند برداری کل ۵۱۲ بیت در هر چرخه دارند. مگر اینکه توسط -march لغو شود، -mcpu=neoverse-512tvb کدی تولید می‌کند که می‌تواند روی یک هستهٔ Neoverse V1 اجرا شود، چرا که Neoverse V1 نخستین هستهٔ Neoverse با این ویژگی‌ها است. مگر اینکه توسط -mtune لغو شود، -mcpu=neoverse-512tvb کد را به همان شیوه‌ای تنظیم می‌کند که برای -mtune=neoverse-512tvb انجام می‌شود.

-moverride=string

تصمیمات تنظیم (tuning) اتخاذشده توسط بخش پشتی (back-end) را در پاسخ به سوییچ -mtune= لغو و بازنویسی می‌کند. ساختار دستوری، مفاهیم و مقادیر پذیرفته‌شده برای string در این گزینه تضمین نمی‌شود که در میان نگارش‌های مختلف یکپارچه بماند.

این گزینه تنها برای استفاده در هنگام توسعهٔ GCC در نظر گرفته شده است.

-mpc-relative-literal-loads

-mno-pc-relative-literal-loads

بارگذاری‌های مقادیر لفظی نسبی به PC (شمارندهٔ برنامه) را فعال یا غیرفعال می‌کند. با این گزینه، استخرهای مقادیر لفظی (literal pools) با استفاده از یک دستورالعمل منفرد در دسترس قرار گرفته و پس از هر تابع صادر می‌شوند. این امر حداکثر اندازهٔ توابع را به 1MB محدود می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -mcmodel=tiny فعال است.

-msign-return-address=scope

دامنهٔ توابعی را که امضای آدرس بازگشت روی آن‌ها اعمال می‌شود انتخاب می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از none که امضای آدرس بازگشت را غیرفعال می‌کند، non-leaf که امضای اشاره‌گر را برای توابعی که توابع برگ (leaf) نیستند فعال می‌سازد، و all که امضای اشاره‌گر را برای تمام توابع فعال می‌کند. مقدار پیش‌فرض none است. این گزینه به نفع -mbranch-protection منسوخ شده است.

-mbranch-protection=features

قابلیت‌های محافظت از انشعاب مورد استفاده را انتخاب می‌کند. features می‌تواند یکی از شکل‌های زیر را داشته باشد:

مقدار none پیش‌فرض است و تمام انواع محافظت از انشعاب را غیرفعال می‌کند.

مقدار standard تمام انواع قابلیت‌های محافظت از انشعاب را فعال می‌کند. اگر قابلیتی گزینه‌های تنظیم بیشتری داشته باشد، standard آن را روی سطح استاندارد خود قرار می‌دهد.

مقدار pac-ret امضای آدرس بازگشت را در سطح استاندارد خود فعال می‌کند: امضای توابعی که آدرس بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند (توابع غیربرگ عملاً همیشه این کار را انجام می‌دهند) با استفاده از A-key.

مقدار pac-ret+leaf امضای pac-ret را گسترش می‌دهد تا توابع برگ را نیز شامل شود.

مقادیر pac-ret+b-key یا pac-ret+leaf+b-key می‌توانند برای امضای توابع با B-key به‌جای A-key استفاده شوند.

مقدار bti سازوکار شناسایی هدف انشعاب (branch target identification) را فعال می‌کند.

مقدار gcs تولید کد سازگار با پشتهٔ کنترل حفاظت‌شده (guarded control stack) را فعال می‌کند.

-mharden-sls=opts

مقاوم‌سازی کامپایلر را در برابر حدس‌زنی خط مستقیم (SLS) فعال می‌کند. opts فهرستی از گزینه‌های زیر است که با ویرگول از یکدیگر جدا شده‌اند:

retbr
blr

علاوه بر این، -mharden-sls=all تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند در حالی که -mharden-sls=none تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌سازد.

-mearly-ra=scope

تعیین می‌کند چه زمانی یک گام زودهنگام تخصیص ثبات فعال شود. این گام پیش از زمان‌بندی دستورالعمل‌ها اجرا شده و تلاش می‌کند تخصیصی بدون ریزش (spill-free) برای کدهای ممیز شناور و برداری پیدا کند. همچنین تلاش می‌کند از دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار، مانند LD1 و ST1 گام‌دار در SME2 استفاده نماید.

مقادیر ممکن برای scope عبارتند از: all که این گام را روی تمام توابع اجرا می‌کند؛ strided که این گام را روی توابعی اجرا می‌کند که به دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار دسترسی دارند؛ و none که این گام را غیرفعال می‌کند.

گزینهٔ -mearly-ra=all برای -O2 و بالاتر، و برای -Os پیش‌فرض است. در غیر این صورت، -mearly-ra=none پیش‌فرض خواهد بود.

-mearly-ldp-fusion

-mno-early-ldp-fusion

رونوشتی از گام ادغام جفت بارگذاری/ذخیره‌سازی در AArch64 را فعال می‌کند که پیش از تخصیص ثبات اجرا می‌شود. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-mlate-ldp-fusion

-mno-late-ldp-fusion

رونوشتی از گام ادغام جفت بارگذاری/ذخیره‌سازی در AArch64 را فعال می‌کند که پس از تخصیص ثبات اجرا می‌شود. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-mnarrow-gp-writes

تبدیل نوشتن در ثبات‌های همه‌منظورهٔ ۶۴ بیتی به عملیات‌های ۳۲ بیتی معادل را در زمانی که ۳۲ بیت بالایی مشخصاً صفر هستند فعال می‌کند. این گام می‌تواند با -mnarrow-gp-writes کنترل شود و در -O2 و بالاتر فعال است، اما به‌طور پیش‌فرض فعال نیست، مگر برای -mcpu=olympus.

-msve-vector-bits=bits

تعداد بیت‌ها در یک ثبات برداری SVE را مشخص می‌کند. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که SVE فعال باشد.

کامپایلر GCC از دو شکل تولید کد SVE پشتیبانی می‌کند: خروجی «مستقل از طول بردار» (vector-length agnostic) که با هر اندازه‌ای از ثبات برداری کار می‌کند، و خروجی «وابسته به طول بردار» (vector-length specific) که به GCC امکان می‌دهد در مواردی که برای بهینه‌سازی مفید است، فرض‌هایی را دربارهٔ طول بردار در نظر بگیرد. مقادیر ممکن برای bits عبارتند از: scalable، 128، 256، 512، 1024 و 2048. تعیین scalable خروجی مستقل از طول بردار را انتخاب می‌کند. در حال حاضر -msve-vector-bits=128 نیز برای اهداف بزرگ‌اندیان (big-endian) خروجی مستقل از طول بردار تولید می‌کند. تمام مقادیر دیگر کدهای وابسته به طول بردار تولید می‌کنند. رفتار این مقادیر ممکن است در نگارش‌های آینده تغییر کند و به هیچ مقداری جز scalable نباید برای تولید کدی که بین طول‌های مختلف بردار SVE سخت‌افزاری قابل‌حمل (portable) باشد، اتکا کرد.

پیش‌فرض -msve-vector-bits=scalable است که کد مستقل از طول بردار تولید می‌کند.

اصلاح‌کننده‌های قابلیت -march و -mcpu

اصلاح‌کننده‌های قابلیت مورد استفاده با -march و -mcpu می‌توانند هر یک از موارد زیر و معکوس آن‌ها یعنی nofeature باشند:

crc: افزونهٔ CRC را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
crypto: افزونهٔ Crypto را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌سازد.
fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکنِ گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌سازد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکنِ گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
sve: دستورالعمل‌های Scalable Vector Extension را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌سازد.
lse: دستورالعمل‌های Large System Extension را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است..IP rdma 4 فعال‌سازی دستورالعمل‌های Round Double Multiply Accumulate. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
fp16: فعال‌سازی افزونهٔ FP16. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند.
fp16fml: فعال‌سازی افزونهٔ FP16 fmla. این گزینه همچنین افزونه‌های FP16 و دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.4-a فعال است. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
rcpc: فعال‌سازی افزونهٔ RCpc. این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های LDAPR را برای معناشناسی اتمیک بارگذاری-اکتساب (load-acquire atomic semantics) فعال کرده و آن را به اسمبلر منتقل می‌کند، که امکان استفاده از دستورالعمل‌های افزونهٔ RCpc را در عبارت‌های inline asm فراهم می‌سازد.
dotprod: فعال‌سازی افزونهٔ Dot Product. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
aes: فعال‌سازی افزونه‌های رمزنگاری aes و pmull در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha2: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sha2 در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha3: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sha512 و sha3. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
sm4: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sm3 و sm4. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
profile: فعال‌سازی افزونهٔ Statistical Profiling. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
rng: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Random Number در Armv8.5-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
memtag: فعال‌سازی افزونه‌های Memory Tagging در Armv8.5-a. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.5-A پشتیبانی نمی‌شود.
sb: فعال‌سازی دستورالعمل Speculation Barrier در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
ssbs: فعال‌سازی دستورالعمل Speculative Store Bypass Safe در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
predres: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Execution and Data Prediction Restriction در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
sve2: فعال‌سازی Scalable Vector Extension 2 در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند.
sve2-bitperm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های bitperm در SVE2. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-sm4: فعال‌سازی دستورالعمل‌های sm4 در SVE2. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-aes: فعال‌سازی دستورالعمل‌های aes در SVE2. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-sha3: فعال‌سازی دستورالعمل‌های sha3 در SVE2. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2p1: فعال‌سازی دستورالعمل‌های SVE2.1. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
tme: فعال‌سازی افزونهٔ حافظه تراکنشی (Transactional Memory Extension).
i8mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی عدد صحیح ۸ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f32mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی ممیز شناور ۳۲ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f64mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی ممیز شناور ۶۴ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
bf16: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ مغز (brain half-precision). این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
ls64: فعال‌سازی دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیرهٔ اتمیک ۶۴ بایتی برای شتاب‌دهنده‌ها.
mops: فعال‌سازی دستورالعمل‌ها برای شتاب‌بخشی به عملیات‌های حافظه مانند "memcpy"، "memmove" و "memset". این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.8-a فعال است.
flagm: فعال‌سازی افزونهٔ دستورالعمل‌های دستکاری پرچم (Flag Manipulation).
flagm2: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تبدیل پرچم FlagM2.
pauth: فعال‌سازی افزونهٔ اعتبارسنجی اشاره‌گر (Pointer Authentication Extension).
cssc: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Common Short Sequence Compression.
cmpbr: فعال‌سازی دستورالعمل‌های کوتاه‌تر مقایسه و انشعاب، شامل "cbb"، "cbh" و "cb".
sme: فعال‌سازی افزونهٔ ماتریس مقیاس‌پذیر (Scalable Matrix Extension).
sme-i16i64: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_I16I64 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme-f64f64: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F64F64 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme2: فعال‌سازی Scalable Matrix Extension 2. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme-f8f16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F8F16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 و FP8 را فعال می‌کند.
sme-f8f32: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F8F32 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 و FP8 را فعال می‌کند.
sme-b16b16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_B16B16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 و SVE_B16B16 را فعال می‌کند.
sme-f16f16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F16F16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 را فعال می‌کند.
sme2p1: فعال‌سازی افزونهٔ Scalable Matrix Extension نسخهٔ ۲.۱. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 را فعال می‌کند.
fcma: فعال‌سازی افزونه‌های SIMD برای اعداد مختلط.
jscvt: فعال‌سازی دستورالعمل تبدیل جاوااسکریپت "fjcvtzs".
frintts: فعال‌سازی دستورالعمل‌های گرد کردن ممیز شناور به مقدار عدد صحیح.
wfxt: فعال‌سازی دستورالعمل‌های "wfet" و "wfit".
xs: فعال‌سازی افزونهٔ مشخصهٔ حافظهٔ XS..IP lse128 4 فعال‌سازی افزونه دستورالعمل‌های اتمیک ۱۲۸ بیتی LSE128. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های LSE را فعال می‌کند.
d128: فعال‌سازی پشتیبانی از دستورالعمل‌های خواندن/نوشتن ثبات‌های سیستمی ۱۲۸ بیتی. این گزینه همچنین افزونه LSE128 را فعال می‌کند.
gcs: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونه Guarded Control Stack برای Armv9.4-a.
the: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونه مقاوم‌سازی ترجمه (translation hardening) در Armv8.9-a/9.4-a.
rcpc2: فعال‌سازی افزونه RCpc2.
rcpc3: فعال‌سازی افزونه RCpc3 (سازگاری آزادسازی - Release Consistency).
fp8: فعال‌سازی افزونه fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی).
fp8fma: فعال‌سازی افزونه ضرب و جمع انباشته (multiply accumulate) برای fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی).
ssve-fp8fma: فعال‌سازی افزونه ضرب و جمع انباشته fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) در حالت جاری (streaming).
fp8dot4: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۴ جهته از fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به دقت یگانه (single-precision).
ssve-fp8dot4: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۴ جهته از fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به دقت یگانه در حالت جاری.
fp8dot2: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۲ جهته از fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به نیم‌دقت (half-precision).
ssve-fp8dot2: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۲ جهته از fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به نیم‌دقت در حالت جاری.
faminmax: فعال‌سازی افزونه بیشینه/کمینه قدر مطلق ممیز شناور (Floating Point Absolute Maximum/Minimum).
lut: فعال‌سازی افزونه جدول جستجو (Lookup Table).
sme-lutv2: فعال‌سازی افزونه جدول جستجوی SME نسخه ۲ (SME LUTv2).
cpa: فعال‌سازی دستورالعمل‌های محاسبات اشاره‌گر بررسی‌شده (Checked Pointer Arithmetic).
sve-b16b16: فعال‌سازی افزونه ممیز شناور مغزی غیرتعریض‌شونده ("bf16") برای SVE. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که "sve2" یا "sme2" نیز فعال باشند.
sve-bfscale: فعال‌سازی افزونه SVE_BFSCALE.
poe2: فعال‌سازی افزونه Permission Overlays Extension 2.
tev: فعال‌سازی افزونه TIndex Exception-like Vector Extension.
tlbid: فعال‌سازی افزونه دامنه‌های TLBI (TLBI Domains Extension).
gcie: فعال‌سازی افزونه رابط پردازنده GICv5 (کنترل‌کننده وقفه عمومی).
lscp: فعال‌سازی افزونه جفت دریافت بارگذاری (load acquire) و آزادسازی ذخیره‌سازی (store release).
mops-go: فعال‌سازی گونه‌های فقط برچسب دستورالعمل‌های MOPS. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های شتاب‌دهی عملیات حافظه و افزونه‌های برچسب‌گذاری حافظه Armv8.5-a را فعال می‌کند.
sve2p3: فعال‌سازی SVE2.3. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2.2 را فعال می‌کند.
sme2p3: فعال‌سازی SME2.3. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2.2 را فعال می‌کند.
f16f32dot: فعال‌سازی دستورالعمل‌های f16f32dot در Armv9.7-a. این گزینه همچنین Advanced SIMD، دستورالعمل‌های ممیز شناور و دستورالعمل‌های FP16 در Armv8.2-a را فعال می‌کند.
sve-b16mm: فعال‌سازی افزونه SVE B16MM. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE، Advanced SIMD و دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند.
mtetc: فعال‌سازی عملیات بلوک برچسب حافظه پنهان داده. این گزینه همچنین افزونه‌های برچسب‌گذاری حافظه Armv8.5-a را فعال می‌کند.
f16f32mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های f16f32mm در Armv9.7-a. این گزینه همچنین Advanced SIMD، دستورالعمل‌های ممیز شناور و دستورالعمل‌های FP16 در Armv8.2-a را فعال می‌کند.
f16mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های f16mm. این گزینه همچنین Advanced SIMD، دستورالعمل‌های ممیز شناور و دستورالعمل‌های FP16 در Armv8.2-a را فعال می‌کند.

ویژگی crypto مستلزم aes، sha2 و simd است، که خود مستلزم fp می‌باشد. برعکس، nofp مستلزم nosimd است، که به نوبه خود به معنای nocrypto، noaes و nosha2 خواهد بود.

گزینه‌های Adapteva Epiphany

این گزینه‌های -m برای Adapteva Epiphany تعریف شده‌اند:

-mhalf-reg-file
-mno-half-reg-file: هیچ ثباتی در بازه "r32"..."r63" تخصیص داده نمی‌شود. این امر اجازه می‌دهد کد روی مدل‌های سخت‌افزاری که فاقد این ثبات‌ها هستند اجرا شود.
-mprefer-short-insn-regs
-mno-prefer-short-insn-regs: ثبات‌هایی را در اولویت تخصیص قرار می‌دهد که امکان تولید دستورالعمل‌های کوتاه را فراهم می‌سازند. این امر می‌تواند منجر به افزایش تعداد دستورالعمل‌ها شود، بنابراین ممکن است اندازه کلی کد را کاهش یا افزایش دهد.
-mbranch-cost=num: هزینه انشعاب‌ها را تقریباً به اندازه num دستورالعمل «ساده» تنظیم می‌کند. این هزینه تنها یک تخمین تجربی است و تضمینی برای ایجاد نتایج یکسان در نسخه‌های مختلف وجود ندارد.
-mcmove
-mno-cmove: تولید انتقال‌های شرطی (conditional moves) را فعال می‌کند.
-mnops=num: پیش از هر دستورالعمل تولیدشده دیگر، به تعداد num دستور NOP درج می‌کند.
-mno-soft-cmpsf
-msoft-cmpsf: برای مقایسه‌های ممیز شناور با دقت یگانه، یک دستورالعمل "fsub" صادر کرده و پرچم‌ها را بررسی می‌کند. این روش سریع‌تر از مقایسه نرم‌افزاری است، اما می‌تواند در حضور NaNها، یا زمانی که دو عدد کوچکِ متفاوت به گونه‌ای مقایسه می‌شوند که تفاضل آن‌ها صفر محاسبه می‌شود، نتایج نادرستی به دنبال داشته باشد. پیش‌فرض -msoft-cmpsf است که از مقایسه‌های نرم‌افزاری کُندتر، اما سازگار با IEEE استفاده می‌کند.
-mstack-offset=num: آفست بین بالای پشته و اشاره‌گر پشته را تنظیم می‌کند. برای مثال، مقدار ۸ به این معنی است که هشت بایت در محدوده "sp+0...sp+7" می‌توانند توسط توابع برگ (leaf functions) بدون تخصیص پشته استفاده شوند. مقادیر غیر از 8 یا 16 آزمایش‌نشده هستند و بعید است کار کنند. همچنین توجه داشته باشید که این گزینه ABI را تغییر می‌دهد؛ کامپایل کردن برنامه‌ای با آفست پشته‌ای متفاوت از آنچه کتابخانه‌ها با آن کامپایل شده‌اند عموماً کار نخواهد کرد. این گزینه اگر بخواهید بررسی کنید که آیا یک آفست پشته متفاوت کد بهتری تولید می‌کند یا خیر مفید است، اما برای استفاده عملی از آفست پشته متفاوت جهت ساخت برنامه‌های کاربردی، توصیه می‌شود زنجیره ابزار با گزینه مناسب --with-stack-offset=num پیکربندی شود.
-mno-round-nearest
-mround-nearest: -mno-round-nearest باعث می‌شود زمان‌بند فرض کند که حالت گرد کردن روی برش (truncating) تنظیم شده است. پیش‌فرض -mround-nearest است.
-mlong-calls: اگر توسط یک صفت (attribute) طور دیگری مشخص نشده باشد، فرض می‌کند همهٔ فراخوانی‌ها ممکن است فراتر از دامنهٔ آفست دستورالعمل‌های "b" / "bl" باشند؛ بنابراین آدرس تابع را پیش از انجام فراخوانی (که در غیر این صورت مستقیم بود) در یک ثبات بارگذاری می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.
-mshort-calls: اگر توسط یک صفت طور دیگری مشخص نشده باشد، فرض می‌کند همهٔ فراخوانی‌های مستقیم در دامنهٔ دستورالعمل‌های "b" / "bl" قرار دارند، بنابراین از این دستورالعمل‌ها برای فراخوانی‌های مستقیم استفاده می‌کند.
پیش‌فرض -mlong-calls است. توجه داشته باشید که -mlong-calls معادل -mno-short-calls است و به همین ترتیب -mno-long-calls معادل -mshort-calls می‌باشد.
-msmall16
-mno-small16: فرض می‌کند آدرس‌ها می‌توانند به صورت مقادیر ۱۶ بیتی بدون علامت بارگذاری شوند. این مورد برای آدرس‌های توابعی که معناشناسی -mlong-calls بر آنها حاکم است صدق نمی‌کند.
-mfp-mode=mode: حالت غالب واحد ممیز شناور (FPU) را تنظیم می‌کند. این گزینه حالت ممیز شناوری را مشخص می‌کند که در زمان فراخوانی و بازگشت تابع ارائه و مورد انتظار است. تطبیق این حالت با حالتی که بیشتر در ابتدای تابع مورد نیاز است، می‌تواند با اجتناب از تعویض حالت‌های غیرضروری، برنامه‌های شما را کوچک‌تر و سریع‌تر کند.
مقدار mode می‌تواند یکی از مقادیر زیر باشد:

caller: هر حالتی در ورودی تابع معتبر است، و هنگام بازگشت تابع و فراخوانی سایر توابع، حفظ یا بازیابی می‌شود. این حالت برای کامپایل کتابخانه‌ها یا سایر واحدهای کامپایلی مفید است که ممکن است بخواهید آنها را در برنامه‌های مختلف با حالت‌های غالب FPU متفاوت بگنجانید؛ و راحتیِ امکان استفاده از یک فایل شیء (object file) منفرد بر سربار اندازه و سرعت تغییر حالت‌های اضافی که ممکن است در مقایسه با انتخابی خاص‌تر از حالت غالب FPU نیاز باشد، برتری دارد.
truncate: این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با حالت گرد کردن برش (یعنی گرد کردن به سمت صفر) استفاده می‌شود. این شامل تبدیل از ممیز شناور به عدد صحیح نیز می‌شود.
round-nearest: این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با حالت گرد کردن به نزدیک‌ترین یا زوج (round-to-nearest-or-even) استفاده می‌شود.
int: این حالتی است که برای انجام محاسبات اعداد صحیح در FPU استفاده می‌شود، مانند ضرب اعداد صحیح، یا ضرب و انباشت (multiply-and-accumulate) اعداد صحیح.

پیش‌فرض -mfp-mode=caller است

-mmay-round-for-trunc
-mno-may-round-for-trunc: این گزینه اجازه می‌دهد برش ممیز شناور به عدد صحیح با گرد کردن جایگزین شود تا در تعویض حالت‌ها صرفه‌جویی شود. این گزینه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است.
-mfp-iarith
-mno-fp-iarith: این گزینه استفاده از واحد ممیز شناور را برای جمع و تفریق اعداد صحیح فعال می‌کند. به صورت پیش‌فرض غیرفعال است.
-msplit-lohi
-mno-split-lohi
-mpost-inc
-mno-post-inc
-mpost-modify
-mno-post-modify: تنظیمات خرد تولید کد که به ترتیب تقسیم بارگذاری‌های ۳۲ بیتی، تولید آدرس‌های پس‌افزایشی (post-increment)، و تولید آدرس‌های پس‌اصلاحی (post-modify) را کنترل می‌کنند. پیش‌فرض‌ها عبارتند از msplit-lohi، -mpost-inc و -mpost-modify.
-mno-vect-double: حالت ترجیحی SIMD را به SImode تغییر می‌دهد. پیش‌فرض -mvect-double است که از DImode به عنوان حالت ترجیحی SIMD استفاده می‌کند.
-max-vect-align=num: حداکثر تراز (alignment) برای انواع حالت برداری SIMD. مقدار num می‌تواند ۴ یا ۸ باشد. پیش‌فرض ۸ است. توجه داشته باشید که این یک تغییر در ABI است، حتی اگر بسیاری از رابط‌های توابع کتابخانه‌ای در صورتی که از حالت‌های برداری SIMD در مواردی که اندازه یا تراز انواع مربوطه را تحت تأثیر قرار می‌دهند استفاده نکنند، دست‌نخورده باقی بمانند.
-msplit-vecmove-early
-mno-split-vecmove-early: انتقال‌های برداری را پیش از reload به انتقال‌های تک‌کلمه‌ای تقسیم می‌کند. از نظر تئوری این کار می‌تواند تخصیص ثبات بهتری ارائه دهد، اما تاکنون به نظر می‌رسد به طور کلی عکس آن رخ می‌دهد.
-m1reg-reg: یک ثبات را برای نگهداری مقدار ثابت -1 مشخص می‌کند، که بارگذاری مقادیر ثابت منفی کوچک و ماسک‌های بیتی (bitmasks) خاص را سریع‌تر می‌سازد. مقادیر مجاز برای reg عبارتند از r43 و r63، که استفاده از آن ثبات را به عنوان یک ثبات ثابت (fixed register) مشخص می‌کنند، و none که به معنای استفاده نشدن از هیچ ثباتی برای این منظور است. پیش‌فرض -m1reg-none است.

گزینه‌های AMD GCN

این گزینه‌ها به طور خاص برای پورت AMD GCN تعریف شده‌اند.

-march=gpu
-mtune=gpu: نوع معماری یا تنظیمات بهینه‌سازی (tuning) را برای gpu تعیین می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای gpu عبارتند از:

gfx900: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 10 (gfx900).
gfx902: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx902. (آزمایشی)
gfx904: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx904. (آزمایشی)
gfx906: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 20 (gfx906).
gfx908: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA1 Instinct MI100 (gfx908).
gfx909: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx909. (آزمایشی)
gfx90a: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA2 Instinct MI200 (gfx90a).
gfx90c: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 7 (gfx90c).
gfx942: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA3 Instinct MI300 (gfx942). (آزمایشی)
gfx950: کامپایل برای دستگاه‌های CDNA3 gfx950. (آزمایشی)
gfx9-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های Vega، قابل اجرا بر روی زیرمجموعهٔ زیر از دستگاه‌های GFX9: gfx900، gfx902، gfx904، gfx906، gfx909 و gfx90c.
gfx9-4-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های CDNA3، قابل اجرا بر روی زیرمجموعهٔ زیر از دستگاه‌های GFX9: gfx942 و gfx950. (آزمایشی).IP gfx1030 4 کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1030 (سری GFX10).
gfx1031: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1031 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1032: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1032 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1033: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1033 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1034: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1034 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1035: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1035 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1036: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1036 (سری GFX10).
gfx10-3-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX10-3، قابل اجرا روی gfx1030، gfx1031، gfx1032، gfx1033، gfx1034، gfx1035 و gfx1036.
gfx1100: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1100 (سری GFX11).
gfx1101: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1101 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1102: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1102 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1103: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1103 (سری GFX11).
gfx1150: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1150 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1151: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1151 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1152: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1152 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1153: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1153 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx11-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX11، قابل اجرا روی gfx1100، gfx1101، gfx1102، gfx1103، gfx1150، gfx1151، gfx1152 و gfx1153.

-mgang-private-size=bytes: تعیین مقدار حافظه محلی اشتراک داده (LDS) جهت رزرو برای متغیرهای gang-private. مقدار پیش‌فرض 512 است.
-msram-ecc=on
-msram-ecc=off
-msram-ecc=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی با ویژگی SRAM-ECC فعال، غیرفعال یا هر دو حالت. این ویژگی می‌تواند در برخی دستگاه‌ها به ازای هر فرایند فعال شود. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. پیش‌فرض برای دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند، any است.
-mxnack=on
-mxnack=off
-mxnack=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی با ویژگی XNACK فعال، غیرفعال یا هر دو حالت. برخی دستگاه‌ها همیشه نیازمند XNACK هستند و برخی به کاربر اجازه پیکربندی XNACK را می‌دهند. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. پیش‌فرض در دستگاه‌هایی که از Unified Shared Memory پشتیبانی می‌کنند -mxnack=any و در غیر این صورت -mxnack=no است.
-Wopenacc-dims
-Wno-openacc-dims: کنترل هشدارهای مربوط به ابعاد نامعتبر OpenACC.

گزینه‌های ARC

گزینه‌های زیر گونه معماری را که کد برای آن کامپایل می‌شود، کنترل می‌کنند:

-mbarrel-shifter: تولید دستورالعمل‌های پشتیبانی‌شده توسط barrel shifter. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه -mcpu=ARC601 یا -mcpu=ARCEM فعال باشد.
-mjli-always: اجبار به فراخوانی یک تابع با استفاده از دستور jli_s. این گزینه تنها برای معماری ARCv2 معتبر است.
-mcpu=cpu: تنظیم نوع معماری، نحوه استفاده از ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها برای cpu. همچنین گزینه‌های نام مستعار میان‌بر برای سازگاری رو به عقب و سهولت کار در دسترس هستند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu عبارتند از:

arc600: کامپایل برای ARC600. نام‌های مستعار: -mA6، -mARC600.
arc601: کامپایل برای ARC601. نام مستعار: -mARC601.
arc700: کامپایل برای ARC700. نام‌های مستعار: -mA7، -mARC700. در صورت پیکربندی با --with-cpu=arc700 این حالت پیش‌فرض است.
arcem: کامپایل برای ARC EM.
archs: کامپایل برای ARC HS.
em: کامپایل برای پردازنده ARC EM بدون افزونه‌های سخت‌افزاری.
em4: کامپایل برای پردازنده ARC EM4.
em4_dmips: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS.
em4_fpus: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS همراه با افزونه ممیز شناور با دقت یگانه.
em4_fpuda: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS همراه با دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و کمکی دقت دوگانه.
hs: کامپایل برای پردازنده ARC HS بدون هیچ افزونه سخت‌افزاری به جز دستورالعمل‌های اتمیک.
hs34: کامپایل برای پردازنده ARC HS34.
hs38: کامپایل برای پردازنده ARC HS38.
hs38_linux: کامپایل برای پردازنده ARC HS38 همراه با فعال بودن تمام افزونه‌های سخت‌افزاری.
hs4x: کامپایل برای پردازنده ARC HS4x.
hs4xd: کامپایل برای پردازنده ARC HS4xD.
hs4x_rel31: کامپایل برای پردازنده ARC HS4x نگارش 3.10a.
arc600_norm: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm".
arc600_mul32x16: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و ضرب ۳۲ در ۱۶ بیتی.
arc600_mul64: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و خانواده "mul64".
arc601_norm: کامپایل برای پردازنده ARC 601 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm"..IP arc601_mul32x16 4 کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورهای "norm" و ضرب 32x16-bit.
arc601_mul64: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورهای "norm" و خانوادهٔ "mul64".
nps400: کامپایل برای ARC 700 بر روی تراشهٔ NPS400.
em_mini: کامپایل برای پیکربندی کمینه‌گرای ARC EM با مجموعه ثبات‌های کاهش‌یافته.

-mdpfp
-mdpfp-compact: تولید دستورهای FPX با دقت مضاعف (double-precision)، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی فشرده (compact).
-mdpfp-fast: تولید دستورهای FPX با دقت مضاعف، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی سریع (fast).
-mno-dpfp-lrsr
-mdpfp-lrsr: کنترل اینکه آیا دستورهای "lr" و "sr" از ثبات‌های کمکی افزونهٔ FPX استفاده کنند یا خیر. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mea: تولید دستورهای محاسباتی گسترش‌یافته. در حال حاضر تنها "divaw"، "adds"، "subs" و "sat16" پشتیبانی می‌شوند. فقط برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-mmul32x16: تولید دستورهای ضرب و ضرب-انباشت (multiply-accumulate) 32x16-bit.
-mmul64: تولید دستورهای "mul64" و "mulu64". فقط برای -mcpu=ARC600 معتبر است.
-mnorm: تولید دستورهای "norm". اگر -mcpu=ARC700 فعال باشد، این گزینه پیش‌فرض است.
-mspfp
-mspfp-compact: تولید دستورهای FPX با دقت یگانه (single-precision)، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی فشرده (compact).
-mspfp-fast: تولید دستورهای FPX با دقت یگانه، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی سریع (fast).
-msimd: فعال‌سازی تولید دستورهای ARC SIMD از طریق توابع توکار مختص معماری مقصد. فقط برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-msoft-float: این گزینه نادیده گرفته می‌شود؛ صرفاً برای سازگاری ارائه شده است. کد ممیز شناور نرم‌افزاری به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شود و این پیش‌فرض می‌تواند با گزینه‌های FPX بازنویسی شود؛ -mspfp، -mspfp-compact یا -mspfp-fast برای دقت یگانه، و -mdpfp، -mdpfp-compact یا -mdpfp-fast برای دقت مضاعف.
-mswap: تولید دستورهای "swap".
-matomic: این گزینه استفاده از افزونهٔ بارگذاری قفل‌شده/ذخیره‌سازی شرطی (locked load/store conditional) را جهت پیاده‌سازی توابع توکار اتمیک حافظه فعال می‌کند. برای هسته‌های ARC 6xx یا ARC EM در دسترس نیست.
-mdiv-rem: فعال‌سازی دستورهای "div" و "rem" برای هسته‌های ARCv2.
-mcode-density
-mno-code-density: فعال‌سازی دستورهای فشردگی کد (code density) برای ARC EM. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای ARC HS فعال است.
-mll64: فعال‌سازی عملیات بارگذاری/ذخیره‌سازی دوگانه برای هسته‌های ARC HS.
-mtp-regno=regno: تعیین شمارهٔ ثبات اشاره‌گر ریسه (thread pointer).
-mbitops: فعال‌سازی استفاده از عملیات بیتی NPS400.
-mcmem: فعال‌سازی استفاده از افزونهٔ xld/xst در NPS400.
-mmpy-option=multo: کامپایل کد ARCv2 با یک گزینهٔ طراحی ضرب‌کننده. می‌توانید این گزینه را با استفاده از یک رشته یا یک مقدار عددی برای multo مشخص کنید. wlh1 مقدار پیش‌فرض است. مقادیر شناخته‌شده عبارتند از:

0
none: هیچ ضرب‌کننده‌ای در دسترس نیست.
1
w: ضرب‌کنندهٔ 16x16، کاملاً خط‌لوله‌ای (fully pipelined). دستورهای زیر فعال می‌شوند: "mpyw" و "mpyuw".
2
wlh1: ضرب‌کنندهٔ 32x32، کاملاً خط‌لوله‌ای (۱ مرحله). دستورهای زیر نیز علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
3
wlh2: ضرب‌کنندهٔ 32x32، کاملاً خط‌لوله‌ای (۲ مرحله). دستورهای زیر نیز علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
4
wlh3: دو ضرب‌کنندهٔ 16x16، انسدادی (blocking)، ترتیبی (sequential). دستورهای زیر نیز علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
5
wlh4: یک ضرب‌کنندهٔ 16x16، انسدادی، ترتیبی. دستورهای زیر نیز علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
6
wlh5: یک ضرب‌کنندهٔ 32x4، انسدادی، ترتیبی. دستورهای زیر نیز علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
7
plus_dmpy: پشتیبانی از ARC HS SIMD..IP 8 4
plus_macd: پشتیبانی از SIMD در ARC HS.
9
plus_qmacw: پشتیبانی از SIMD در ARC HS.

این گزینه تنها برای هسته‌های ARCv2 در دسترس است.

-mfpu=fpu: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور خاص را برای هسته‌های ARCv2 فعال می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای fpu عبارتند از:

fpus: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه را فعال می‌کند.
fpud: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpuda: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شود. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه، ریشهٔ دوم و تقسیم نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و ضرب و جمع ترکیب‌شده (fused multiply and add) نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_all: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpus_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند.
fpud_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_div نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و ضرب و جمع ترکیب‌شده را فعال می‌کند.
fpud_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف و ضرب و جمع ترکیب‌شده را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_fma نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه را فعال می‌کند.
fpud_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و مضاعف را فعال می‌کند. برای ARC EM در دسترس نیست.

-mirq-ctrl-saved=register-range, blink, lp_count: ثبات‌های همه‌منظوره‌ای را مشخص می‌کند که پردازنده هنگام ورود و خروج وقفه به‌طور خودکار ذخیره/بازیابی می‌کند. register-range به‌صورت دو ثبات جداشده با یک خط تیره مشخص می‌شود. محدودهٔ ثبات‌ها همیشه با "r0" آغاز می‌شود و حد بالایی آن ثبات "fp" است. blink و lp_count اختیاری هستند. این گزینه تنها برای هسته‌های ARC EM و ARC HS معتبر است.
-mrgf-banked-regs=number: تعداد ثبات‌های تکثیرشده در بانک ثبات دوم را هنگام ورود به وقفهٔ سریع مشخص می‌کند. وقفه‌های سریع، وقفه‌هایی با بالاترین سطح اولویت P0 هستند. این وقفه‌ها تنها ثبات‌های PC و STATUS32 را ذخیره می‌کنند تا از تراکنش‌های حافظه در طول توالی‌های ورود و خروج وقفه جلوگیری شود. هنگامی که از وقفه‌های سریع در پردازنده‌ای از خانوادهٔ ARC V2 استفاده می‌کنید، از این گزینه بهره بگیرید. مقادیر مجاز عبارتند از 4، 8، 16 و 32.
-mlpc-width=width: عرض ثبات "lp_count" را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای width عبارتند از 8، 16، 20، 24، 28 و 32 بیت. عرض پیش‌فرض روی 32 بیت ثابت است. اگر عرض کمتر از 32 باشد، کامپایلر تلاشی برای تبدیل حلقه‌ها در برنامهٔ شما جهت استفاده از سازوکار حلقه با تأخیر صفر (zero-delay loop) نمی‌کند مگر اینکه مشخص باشد ثبات "lp_count" می‌تواند مقدار شمارندهٔ حلقهٔ مورد نیاز را در خود نگه دارد. بسته به عرض مشخص‌شده، ممکن است کامپایلر و کتابخانهٔ زمان اجرا به استفاده از سازوکار حلقه برای نیازهای گوناگون ادامه دهند. این گزینه ماکروی "__ARC_LPC_WIDTH__" را با مقدار width تعریف می‌کند.
-mrf16: این گزینه به کامپایلر دستور می‌دهد تا برای یک بانک ثبات (register file) با 16 مدخل کد تولید کند. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ARC_RF16__" را تعریف می‌کند.
-mbranch-index: استفاده از دستورالعمل‌های "bi" یا "bih" را برای پیاده‌سازی جدول‌های پرش (jump tables) فعال می‌کند.

گزینه‌های زیر به اسمبلر ارسال می‌شوند و همچنین نمادهای ماکروی پیش‌پردازنده را تعریف می‌کنند:

-mlock: به اسمبلر منتقل می‌شود تا افزونهٔ شرطی بارگذاری/ذخیرهٔ قفل‌شده را فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xlock" را تنظیم می‌کند.
-mswape: به اسمبلر منتقل می‌شود تا دستورالعمل افزونهٔ تعویض ترتیب بایت را فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xswape" را تنظیم می‌کند.
-mxy: به اسمبلر منتقل می‌شود تا افزونهٔ حافظهٔ XY را فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxy" را تنظیم می‌کند.

گزینه‌های زیر نحوهٔ حاشیه‌نویسی کد اسمبلی را کنترل می‌کنند:

-misize: دستورالعمل‌های اسمبلر را با آدرس‌های تخمینی حاشیه‌نویسی می‌کند.

گزینه‌های زیر به پیونددهنده منتقل می‌شوند:

-marclinux
-mno-arclinux: به پیونددهنده منتقل می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" هنگامی که پروفایل‌سازی درخواست نشده باشد، فعال است.
-marclinux_prof
-mno-arclinux_prof: به پیونددهنده منتقل می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux_prof" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" هنگامی که پروفایل‌سازی درخواست شده باشد، فعال است.

گزینه‌های زیر معناشناسی کد تولیدشده را کنترل می‌کنند:

-mlong-calls: فراخوانی‌ها را به‌صورت فراخوانی‌های غیرمستقیم از طریق ثبات تولید می‌کند، و بدین ترتیب دسترسی به کل محدودهٔ آدرس‌دهی 32 بیتی را فراهم می‌سازد.
-mmedium-calls
-mno-medium-calls: برای فراخوانی‌ها از محدودهٔ آدرس‌دهی کمتر از 25 بیت که آفستِ در دسترس برای یک دستورالعمل شاخه‌بندی و پیوند نامشروط است، استفاده نمی‌کند. اجرای شرطی فراخوانی‌های توابع مهار می‌شود تا امکان استفاده از محدودهٔ 25 بیتی، به‌جای محدودهٔ 21 بیتی همراه با شاخه‌بندی و پیوند شرطی، فراهم گردد. این گزینه رفتار پیش‌فرض برای زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" است..IP "-G num" 4 تعریف‌های داده‌های دارای دید بیرونی (externally-visible) را در صورتی که آن داده بزرگ‌تر از num بایت نباشد، در یک بخش داده‌های کوچک (small data section) قرار می‌دهد. مقدار پیش‌فرض num برای هر پیکربندی ARC برابر ۴، یا در هنگام وجود عملیات بارگذاری/ذخیره‌سازی دوگانه برابر ۸ است.
-mno-sdata: ارجاع‌های sdata تولید نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض برای زنجیره‌ابزارهای ساخته‌شده برای هدف‌های "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" است.
-mvolatile-cache
-mno-volatile-cache: نحوهٔ دسترسی به ارجاع‌های فرار (volatile) را کنترل می‌کند. حالت پیش‌فرض -mvolatile-cache است که از دسترسی‌های حافظهٔ معمول کش‌شده برای ارجاع‌های فرار استفاده می‌کند. برای فعال کردن دور زدن کش (cache bypass) برای ارجاع‌های فرار، از -mno-volatile-cache استفاده کنید.

گزینه‌های زیر تولید کد را دقیق‌تر تنظیم می‌کنند:

-mauto-modify-reg: استفاده از پیش/پس‌اصلاح (pre/post modify) همراه با جابه‌جایی ثبات را فعال می‌کند.
-mno-brcc
-mbrcc: این گزینه گذر ویژهٔ هدف در arc_reorg را برای تولید دستورالعمل‌های مقایسه-و-انشعاب ("brcc") کنترل می‌کند، که به طور پیش‌فرض فعال است. این گزینه اثری بر تولید این دستورالعمل‌ها از طریق گذر ترکیب‌کننده (combiner pass) ندارد.
-mcase-vector-pcrel: از جدول‌های switch case وابسته به PC برای فعال‌سازی کوتاه‌سازی جدول case استفاده می‌کند. این حالت برای -Os پیش‌فرض است.
-mno-cond-exec: گذر ویژهٔ ARCompact را برای تولید دستورالعمل‌های اجرای شرطی غیرفعال می‌کند.
به دلیل زمان‌بندی شکاف تأخیر (delay slot) و برهم‌کنش میان تعداد عملوندها، اندازه‌های مقادیر ثابت، طول دستورالعمل‌ها و پشتیبانی از اجرای شرطی، گذر مستقل از هدف برای تولید اجرای شرطی اغلب ناکافی است؛ از این رو پورت ARC یک گذر اختصاصی را حفظ کرده است که سعی می‌کند پس از انجام تخصیص ثبات، کوتاه‌سازی انشعاب، و زمان‌بندی شکاف تأخیر، فرصت‌های بیشتری برای تولید اجرای شرطی بیابد. این گذر عموماً، اما نه همیشه، کارایی و اندازهٔ کد را به بهای زمان کامپایل بیشتر بهبود می‌بخشد، و به همین دلیل گزینه‌ای برای غیرفعال کردن آن در نظر گرفته شده است. اگر به دلیل شرطی شدن دستورالعمل‌های فراخوانی با مشکل فراتر رفتن آن‌ها از بازهٔ آفست مجاز مواجه شدید، باید در عوض استفاده از -mmedium-calls را مد نظر قرار دهید.
-mearly-cbranchsi: استفاده از الگوی "cbranchsi" پیش از بازبارگذاری (pre-reload) را فعال می‌کند.
-mindexed-loads: استفاده از بارگذاری‌های نمایه‌دار (indexed loads) را فعال می‌کند. این امر می‌تواند مشکل‌ساز باشد زیرا برخی بهینه‌سازها در پی آن فرض می‌کنند که ذخیره‌سازی‌های نمایه‌دار (indexed stores) نیز وجود دارند، در حالی که چنین نیست.
-mlra-priority-none: هیچ اولویتی برای ثبات‌های هدف مشخص نمی‌کند.
-mlra-priority-compact: اولویت ثبات هدف را برای r0..r3 / r12..r15 مشخص می‌کند.
-mlra-priority-noncompact: اولویت ثبات هدف را برای r0..r3 / r12..r15 کاهش می‌دهد.
-mmillicode: هنگام بهینه‌سازی برای اندازه (با استفاده از -Os)، پیش‌درآمدها و پس‌درآمدهایی (prologues و epilogues) که باید تعداد زیادی ثبات را ذخیره یا بازیابی کنند، اغلب با استفاده از فراخوانی تابعی خاص در libgcc کوتاه‌تر می‌شوند؛ به این مورد فراخوانی millicode گفته می‌شود. از آنجا که این فراخوانی‌ها می‌توانند مسائل کارایی به وجود آورند، و/یا هنگام پیونددهی به روش‌های غیر استاندارد موجب خطاهای پیوند شوند، این گزینه برای فعال یا غیرفعال کردن تولید فراخوانی millicode ارائه شده است.
-mcode-density-frame: این گزینه به کامپایلر امکان می‌دهد دستورالعمل‌های "enter" و "leave" را صادر کند. این دستورالعمل‌ها تنها برای پردازنده‌های دارای ویژگی تراکم کد (code-density) معتبر هستند.
-msize-level=level: بهینه‌سازی اندازه را با توجه به طول دستورالعمل‌ها و ترازبندی دقیق‌تر تنظیم می‌کند. مقدارهای شناخته‌شده برای level عبارتند از:

0: بدون بهینه‌سازی اندازه. این سطح منسوخ شده و با آن مانند 1 رفتار می‌شود.
1: دستورالعمل‌های کوتاه به صورت فرصت‌طلبانه استفاده می‌شوند.
2: علاوه بر این، ترازبندی حلقه‌ها و کدهای پس از موانع (barriers) نادیده گرفته می‌شود.
3: علاوه بر این، ترازبندی اختیاری داده‌ها نادیده گرفته شده و گزینهٔ Os فعال می‌شود.

هنگامی که -Os در حال اجرا باشد، این مقدار به صورت پیش‌فرض 3 است. در غیر این صورت، رفتار سیستم در صورت تعیین نشدن این گزینه معادل سطح 1 خواهد بود.

-mtune=cpu: پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای cpu تنظیم می‌کند و هر مقداری را که به صورت ضمنی با -mcpu= تعیین شده باشد، لغو می‌نماید.
مقدارهای پشتیبانی‌شده برای cpu عبارتند از:

ARC600: میزان‌سازی برای پردازندهٔ ARC600.
ARC601: میزان‌سازی برای پردازندهٔ ARC601.
ARC700: میزان‌سازی برای پردازندهٔ ARC700 با بلوک ضرب‌کنندهٔ استاندارد.
ARC700-xmac: میزان‌سازی برای پردازندهٔ ARC700 با بلوک XMAC.
ARC725D: میزان‌سازی برای پردازندهٔ ARC725D.
ARC750D: میزان‌سازی برای پردازندهٔ ARC750D.
core3: میزان‌سازی برای پردازندهٔ نوع core3 معماری ARCv2. این گزینه استفاده از دستورالعمل "dbnz" را فعال می‌کند.
release31a: میزان‌سازی برای ARC4x انتشار 3.10a.

-mmultcost=num: هزینه‌ای که برای یک دستورالعمل ضرب در نظر گرفته می‌شود، به طوری که 4 معادل یک دستورالعمل عادی است.

گزینه‌های ARM

این گزینه‌های -m برای پورت ARM تعریف شده‌اند:

-mabi=name

تولید کد برای ABI مشخص‌شده. مقدارهای مجاز عبارتند از: apcs-gnu، atpcs، aapcs و aapcs-linux.

-mapcs-frame

برای تمام توابع یک قاب پشته (stack frame) سازگار با استاندارد فراخوانی رویهٔ ARM تولید می‌کند، حتی اگر این کار برای اجرای صحیح کد اکیداً ضروری نباشد. مشخص کردن -fomit-frame-pointer همراه با این گزینه باعث می‌شود قاب پشته برای توابع برگ (leaf functions) تولید نشود. مقدار پیش‌فرض -mno-apcs-frame است. این گزینه منسوخ شده است.

-mapcs

این گزینه مترادفی برای -mapcs-frame است و منسوخ شده است.

-mthumb-interwork

کدی تولید می‌کند که از فراخوانی میان مجموعه‌دستورالعمل‌های ARM و Thumb پشتیبانی کند. بدون این گزینه، در معماری‌های پیش از v5، نمی‌توان از این دو مجموعه‌دستورالعمل با اطمینان درون یک برنامه استفاده کرد. مقدار پیش‌فرض -mno-thumb-interwork است، چرا که با تعیین -mthumb-interwork کد تا حدی بزرگ‌تر تولید می‌شود. در پیکربندی‌های AAPCS این گزینه بی‌معنی است.

-msched-prolog

-mno-sched-prolog

اجازه دادن یا جلوگیری از بازآرایی دستورالعمل‌ها در پیش‌درآمد تابع (prologue)، یا ادغام آن دستورالعمل‌ها با دستورالعمل‌های موجود در بدنهٔ تابع. با -mno-sched-prolog، این به این معنی است که همهٔ توابع با مجموعه‌ای قابل تشخیص از دستورالعمل‌ها (یا در واقع انتخابی از یک مجموعهٔ کوچک از پیش‌درآمدهای مختلف تابع) آغاز می‌شوند، و این اطلاعات می‌تواند برای تعیین محل آغاز توابع درون یک قطعه کد اجرایی استفاده شود. پیش‌فرض -msched-prolog است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند کدام ABI ممیز شناور استفاده شود. مقادیر مجاز عبارتند از: soft، softfp و hard.

مشخص کردن soft باعث می‌شود GCC خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور تولید کند. softfp اجازهٔ تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را می‌دهد، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float استفاده می‌کند. hard اجازهٔ تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور را می‌دهد و از قراردادهای فراخوانی ویژهٔ FPU استفاده می‌کند.

پیش‌فرض به پیکربندی مقصدِ خاص بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float از نظر پیوند سازگار نیستند؛ شما باید کل برنامهٔ خود را با همان ABI کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار از استفادهٔ کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور و Advanced SIMD جلوگیری می‌کند اما هیچ محدودیتی بر اسمبلر اعمال نخواهد کرد.

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت little-endian کار می‌کند. این پیش‌فرض برای همهٔ پیکربندی‌های استاندارد است.

-march=name[+extension...]

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت big-endian کار می‌کند؛ پیش‌فرض کامپایل کردن کد برای یک پردازندهٔ little-endian است.

-mbe8

-mbe32

هنگام پیوند دادن یک تصویر (image) big-endian، قالب بین BE8 و BE32 را انتخاب می‌کند. این گزینه روی تصاویر little-endian هیچ اثری ندارد و نادیده گرفته می‌شود. پیش‌فرض به معماری مقصدِ انتخاب‌شده بستگی دارد. برای ARMv6 و معماری‌های جدیدتر پیش‌فرض BE8 است، و برای معماری‌های قدیمی‌تر پیش‌فرض BE32 است. قالب BE32 توسط ARM منسوخ شده است.

این گزینه نام معماری مقصد ARM را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین این‌که هنگام تولید کد اسمبلی چه نوع دستورالعمل‌هایی را می‌تواند صادر کند، استفاده می‌کند. این گزینه می‌تواند در کنار یا به جای گزینهٔ -mcpu= استفاده شود.

نام‌های مجاز عبارتند از: armv4t، armv5t، armv5te، armv6، armv6j، armv6k، armv6kz، armv6t2، armv6z، armv6zk، armv7، armv7-a، armv7ve، armv8-a، armv8.1-a، armv8.2-a، armv8.3-a، armv8.4-a، armv8.5-a، armv8.6-a، armv9-a، armv7-r، armv8-r، armv6-m، armv6s-m، armv7-m، armv7e-m، armv8-m.base، armv8-m.main، armv8.1-m.main، iwmmxt و iwmmxt2.

علاوه بر این، معماری‌های زیر که فاقد پشتیبانی از حالت اجرای Thumb هستند، شناسایی می‌شوند ولی پشتیبانی از آن‌ها منسوخ شده است: armv4.

بسیاری از معماری‌ها از افزونه‌ها پشتیبانی می‌کنند. این‌ها را می‌توان با افزودن +extension به انتهای نام معماری اضافه کرد. گزینه‌های افزونه به ترتیب پردازش می‌شوند و قابلیت‌ها انباشته می‌گردند. یک افزونه همچنین هرگونه افزونهٔ پایه‌ای لازم را که به آن وابسته است فعال می‌کند. برای مثال، افزونهٔ +crypto همیشه افزونهٔ +simd را فعال خواهد کرد. استثنا در ساختار تجمعی، برای افزونه‌هایی است که با +no... شروع می‌شوند: این افزونه‌ها گزینهٔ مشخص‌شده و هر افزونهٔ دیگری را که ممکن است به حضور آن افزونه وابسته باشد غیرفعال می‌کنند.

برای مثال، -march=armv7-a+simd+nofp+vfpv4 معادل نوشتن -march=armv7-a+vfpv4 است، چرا که گزینهٔ +simd به طور کامل توسط گزینهٔ +nofp که پس از آن می‌آید غیرفعال می‌شود.

بیشتر نام‌های افزونه‌ها به طور عمومی نام‌گذاری شده‌اند، اما اثری دارند که به معماری اعمال‌شده روی آن وابسته است. به عنوان مثال، گزینهٔ +simd می‌تواند روی هر دو معماری armv7-a و armv8-a اعمال شود، اما افزونه‌های اصلی ARMv7-A Advanced SIMD (Neon) را برای armv7-a و گونهٔ ARMv8-A را برای armv8-a فعال خواهد کرد.

جدول زیر افزونه‌های پشتیبانی‌شده را برای هر معماری فهرست می‌کند. معماری‌هایی که نام برده نشده‌اند از هیچ افزونه‌ای پشتیبانی نمی‌کنند.

armv5te
armv6
armv6j
armv6k
armv6kz
armv6t2
armv6z
armv6zk

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv2. افزونهٔ +vfpv2 می‌تواند به عنوان نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7: زیرمجموعهٔ مشترک معماری‌های ARMv7-A، ARMv7-R و ARMv7-M.

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision). افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده شود. توجه داشته باشید که ممیز شناور توسط معماری پایهٔ ARMv7-M پشتیبانی نمی‌شود، اما با هر دو معماری ARMv7-A و ARMv7-R سازگار است.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7-a

+mp: افزونهٔ چندپردازشی (multiprocessing).
+sec: افزونهٔ امنیتی (security).
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف. افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3. افزونه‌های +neon و +neon-vfpv3 می‌توانند به عنوان نام‌های مستعار برای این افزونه استفاده شوند.
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه (half-precision)..IP +vfpv3-fp16 4 دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، همراه با ۳۲ ثبات با دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، همراه با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف.
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، همراه با ۳۲ ثبات با دقت مضاعف.
+neon-fp16: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3، همراه با عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+neon-vfpv4: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v2 و ممیز شناور VFPv4.
+nosimd: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های Advanced SIMD (ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv7ve: نسخه گسترش‌یافته معماری ARMv7-A همراه با پشتیبانی از مجازی‌سازی.

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، همراه با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف. افزونه +vfpv4-d16 می‌تواند به‌عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v2 و ممیز شناور VFPv4. افزونه +neon-vfpv4 می‌تواند به‌عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+vfpv3-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، همراه با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف.
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، همراه با ۳۲ ثبات با دقت مضاعف.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، همراه با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+vfpv3-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، همراه با ۳۲ ثبات با دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، همراه با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف.
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، همراه با ۳۲ ثبات با دقت مضاعف.
+neon: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3. افزونه +neon-vfpv3 می‌تواند به‌عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+neon-fp16: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3، همراه با عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+nosimd: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های Advanced SIMD (ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv8-a

+crc: دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخه‌ای (CRC).
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودیت پیش‌بینی داده و اجرا.

armv8.1-a

+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودیت پیش‌بینی داده و اجرا.

armv8.2-a
armv8.3-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده ممیز شناور با نیم‌دقت. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+fp16fml: افزونه fmla ممیز شناور با نیم‌دقت. این گزینه همچنین افزونه ممیز شناور با نیم‌دقت و دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+dotprod: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی (Dot Product). این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونه رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودیت پیش‌بینی داده و اجرا.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند..IP +bf16 4 دستورالعمل‌های ممیز شناور نیمه‌دقت Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.4-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور نیمه‌دقت. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور به همراه افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور نیمه‌دقت را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.3-A به همراه افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور به همراه افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی اجرا و داده.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور نیمه‌دقت Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.5-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور نیمه‌دقت. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور به همراه افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور نیمه‌دقت را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.3-A به همراه افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور به همراه افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور نیمه‌دقت Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.6-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور نیمه‌دقت. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور به همراه افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور نیمه‌دقت را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.3-A به همراه افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور به همراه افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور نیمه‌دقت Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv7-r

+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت یگانه. افزونهٔ +vfpv3xd می‌تواند به عنوان نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف. افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+vfpv3xd-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت یگانه با ۱۶ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور نیمه‌دقت.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور نیمه‌دقت.
+nofp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ ممیز شناور.
+idiv: دستورالعمل‌های تقسیم اعداد صحیح در حالت ARM.
+noidiv: غیرفعال‌سازی افزونهٔ تقسیم اعداد صحیح در حالت ARM.

armv7e-m

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با دقت یگانه.
+fpv5: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت‌های یگانه و مضاعف.
+nofp: غیرفعال‌سازی افزونه‌های ممیز شناور.

armv8.1-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+mve: دستورالعمل‌های عدد صحیح M-Profile Vector Extension (MVE).
+mve.fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و عدد صحیح M-Profile Vector Extension (MVE).
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و مضاعف.
+nofp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ ممیز شناور.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: فعال‌سازی Custom Datapath Extension (CDE) روی کمک‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر اساس شماره‌های ارائه‌شده در گزینه‌ها در محدودهٔ ۰ تا ۷.
+pacbti: فعال‌سازی افزونهٔ Pointer Authentication and Branch Target Identification.

armv8-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+nodsp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ DSP.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و مضاعف.
+nofp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ ممیز شناور.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: فعال‌سازی Custom Datapath Extension (CDE) روی کمک‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر اساس شماره‌های ارائه‌شده در گزینه‌ها در محدودهٔ ۰ تا ۷.

armv8-r

+crc: دستورالعمل‌های Cyclic Redundancy Check (CRC).
+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه.
+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD مربوط به ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.

گزینهٔ -march=native باعث می‌شود کامپایلر معماری رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار تشخیص دهد. در حال حاضر، این قابلیت فقط در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ تاثیری نخواهد داشت.

گزینهٔ -march=unset باعث می‌شود کامپایلر تمام گزینه‌های -march=... را که پیش‌تر در خط فرمان آمده‌اند نادیده بگیرد و به‌گونه‌ای عمل کند که گویی این گزینه هرگز داده نشده است. این ویژگی برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل گزینه‌های CPU و معماری زمانی که این دو مشخصات متفاوتی از معماری را ارائه می‌دهند، مفید است.

-mtune=name

این گزینه نام پردازندهٔ ARM هدف را مشخص می‌کند که GCC باید کارایی کد را برای آن تنظیم کند. برای برخی پیاده‌سازی‌های ARM، می‌توان با استفاده از این گزینه به کارایی بهتری دست یافت. نام‌های مجاز عبارتند از: arm7tdmi، arm7tdmi-s، arm710t، arm720t، arm740t، strongarm، strongarm110، strongarm1100، strongarm1110، arm8، arm810، arm9، arm9e، arm920، arm920t، arm922t، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm926ej-s، arm940t، arm9tdmi، arm10tdmi، arm1020t، arm1026ej-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm1136j-s، arm1136jf-s، mpcore، mpcorenovfp، arm1156t2-s، arm1156t2f-s، arm1176jz-s، arm1176jzf-s، generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، cortex-a76، cortex-a76ae، cortex-a77، cortex-a78، cortex-a78ae، cortex-a78c، cortex-a710، ares، cortex-r4، cortex-r4f، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus، cortex-m0، cortex-m0plus، cortex-m1، cortex-m3، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m23، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55، cortex-m85، cortex-x1، cortex-x1c، cortex-m1.small-multiply، cortex-m0.small-multiply، cortex-m0plus.small-multiply، exynos-m1، marvell-pj4، neoverse-n1، neoverse-n2، neoverse-v1، xscale، iwmmxt، iwmmxt2، ep9312، fa526، fa626، fa606te، fa626te، fmp626، fa726te، star-mc1، xgene1.

علاوه بر این، این گزینه می‌تواند مشخص کند که GCC باید کارایی کد را برای یک سامانهٔ big.LITTLE بهینه‌سازی کند. نام‌های مجاز عبارتند از: cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55.

گزینهٔ -mtune=generic-arch مشخص می‌کند که GCC باید کارایی را برای ترکیبی از پردازنده‌ها در معماری arch تنظیم کند. هدف، تولید کدی است که روی پرکاربردترین پردازنده‌های فعلی به‌خوبی اجرا شود، و تعادلی میان بهینه‌سازی‌هایی که به نفع برخی CPUهای این رده است و اجتناب از افت کارایی در دیگر CPUها برقرار نماید. با آمدن و رفتن مدل‌های CPU، اثرات این گزینه ممکن است در نسخه‌های بعدی GCC تغییر کند.

گزینهٔ -mtune گزینه‌های افزونهٔ مشابه با -mcpu را می‌پذیرد، اما این گزینه‌های افزونه تاثیری بر تنظیم کارایی کد تولیدشده ندارند.

گزینهٔ -mtune=native باعث می‌شود کامپایلر CPU رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار تشخیص دهد. در حال حاضر، این قابلیت فقط در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ تاثیری نخواهد داشت.

-mcpu=name[+extension...]

این گزینه نام پردازندهٔ ARM هدف را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای استخراج نام معماری ARM هدف (همانند تعیین با -march) و نوع پردازندهٔ ARM برای تنظیم کارایی (همانند تعیین با -mtune) استفاده می‌کند. در جاهایی که این گزینه همراه با -march یا -mtune استفاده شود، آن گزینه‌ها بر بخش مربوطه از این گزینه اولویت دارند.

بسیاری از CPUهای پشتیبانی‌شده، افزونه‌های معماری اختیاری را پیاده‌سازی می‌کنند. در این حالت، افزونه‌های معماری معمولاً به‌طور پیش‌فرض فعال هستند. اگر پیاده‌سازی‌هایی وجود داشته باشند که فاقد افزونه باشند، ساختار نحوی افزونه می‌تواند برای غیرفعال کردن افزونه‌های حذف‌شده به کار رود. برای دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD (Neon)، تنظیمات گزینه‌های -mfloat-abi و -mfpu نیز باید در نظر گرفته شوند: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD تنها در صورتی استفاده خواهند شد که -mfloat-abi روی soft تنظیم نشده باشد؛ و هر تنظیمی از -mfpu غیر از auto، دستورالعمل‌های افزونهٔ ممیز شناور و SIMD موجود را بازنویسی خواهد کرد.

برای نمونه، cortex-a9 را می‌توان در سه پیکربندی اصلی یافت: فقط عدد صحیح، فقط با یک واحد ممیز شناور، یا با ممیز شناور و Advanced SIMD. حالت پیش‌فرض فعال‌سازی همهٔ دستورالعمل‌ها است، اما افزونه‌های +nosimd و +nofp می‌توانند به ترتیب برای غیرفعال کردن فقط SIMD یا هر دو دستورالعمل SIMD و ممیز شناور استفاده شوند.

نام‌های مجاز برای این گزینه همانند نام‌های مجاز برای -mtune هستند.

گزینه‌های افزونهٔ زیر بین CPUهای فهرست‌شده مشترک هستند:

دستورالعمل‌های DSP را در cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. همچنین دستورالعمل‌های عدد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانهٔ M-Profile Vector Extension (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌سازد.

+nopacbti: افزونهٔ Pointer Authentication و Branch Target Identification را در cortex-m52 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve: دستورالعمل‌های عدد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانهٔ M-Profile Vector Extension (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve.fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانهٔ M-Profile Vector Extension (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونهٔ Custom Datapath Extension (CDE) را روی پردازنده‌های کمکی (coprocessors) انتخاب‌شده با توجه به شماره‌های ارائه‌شده در گزینه‌ها در محدودهٔ 0 تا 7 در cortex-m52، cortex-m55، cortex-m85 و star-mc1 فعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور را در arm9e، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm926ej-s، arm1026ej-s، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و SIMD را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53 و cortex-a55 غیرفعال می‌کند.
+nofp.dp: بخش دقت دوگانهٔ (double-precision) دستورالعمل‌های ممیز شناور را در cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus و cortex-m7 غیرفعال می‌کند.
+nosimd: دستورالعمل‌های SIMD (اما نه ممیز شناور) را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7 و cortex-a9 غیرفعال می‌کند.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری را در cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، exynos-m1، xgene1، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53 و cortex-a75.cortex-a55 فعال می‌کند.

علاوه بر این، شبه‌هدف generic-armv7-a به‌طور پیش‌فرض از VFPv3 با ۱۶ ثبات با دقت دوگانه استفاده می‌کند. این شبه‌هدف از گزینه‌های افزونهٔ زیر پشتیبانی می‌کند: mp، sec، vfpv3-d16، vfpv3، vfpv3-d16-fp16، vfpv3-fp16، vfpv4-d16، vfpv4، neon، neon-vfpv3، neon-fp16، neon-vfpv4. معانی آن‌ها همانند افزونه‌های مربوط به -march=armv7-a است.

همچنین -mcpu=generic-arch نیز مجاز بوده و معادل با -march=arch -mtune=generic-arch است. برای اطلاعات بیشتر -mtune را ببینید.

گزینهٔ -mcpu=native باعث می‌شود کامپایلر پردازندهٔ رایانهٔ میزبان ساخت را به‌طور خودکار شناسایی کند. در حال حاضر، این قابلیت تنها در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت.

گزینهٔ -mcpu=unset باعث می‌شود کامپایلر تمام گزینه‌های -mcpu=... را که پیش‌تر در خط فرمان آمده‌اند نادیده بگیرد و به‌گونه‌ای عمل کند که گویی این گزینه هرگز داده نشده است. این ویژگی برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل گزینه‌های CPU و معماری، زمانی که این دو مشخصات معماری متفاوتی تولید می‌کنند، مفید است.

-mfpu=name

این گزینه مشخص می‌کند چه سخت‌افزار ممیز شناوری (یا شبیه‌سازی سخت‌افزاری) در مقصد در دسترس است. نام‌های مجاز عبارتند از: auto، vfpv2، vfpv3، vfpv3-fp16، vfpv3-d16، vfpv3-d16-fp16، vfpv3xd، vfpv3xd-fp16، neon-vfpv3، neon-fp16، vfpv4، vfpv4-d16، fpv4-sp-d16، neon-vfpv4، fpv5-d16، fpv5-sp-d16، fp-armv8، neon-fp-armv8 و crypto-neon-fp-armv8. توجه داشته باشید که neon یک نام مستعار برای neon-vfpv3 و vfp یک نام مستعار برای vfpv2 است.

تنظیم auto حالت پیش‌فرض و ویژه است. این تنظیم باعث می‌شود کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را بر اساس تنظیمات -mcpu و -march انتخاب کند.

اگر سخت‌افزار ممیز شناور انتخاب‌شده شامل افزونهٔ NEON باشد (مانند -mfpu=neon)، توجه داشته باشید که عملیات ممیز شناور توسط مرحلهٔ بردارسازی خودکار GCC تولید نمی‌شوند، مگر اینکه -funsafe-math-optimizations نیز مشخص شده باشد. این به این دلیل است که سخت‌افزار NEON استاندارد IEEE 754 را برای محاسبات ممیز شناور به‌طور کامل پیاده‌سازی نمی‌کند (به‌ویژه مقادیر غیرنرمال به‌صورت صفر در نظر گرفته می‌شوند)، بنابراین استفاده از دستورالعمل‌های NEON ممکن است منجر به کاهش دقت شود.

همچنین می‌توانید نام fpu را در سطح تابع با استفاده از صفت‌های تابع یا عملگرهای عمل‌افزای (pragmas) target("fpu=") تعیین کنید.

-mfp16-format=name

قالب نوع دادهٔ ممیز شناور نیم‌دقت "__fp16" را تعیین می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از none، ieee و alternative؛ پیش‌فرض none است که در این حالت نوع دادهٔ "__fp16" تعریف نمی‌شود.

-mstructure-size-boundary=n

اندازهٔ تمام ساختارها (structures) و اجتماع‌ها (unions) به مضربی از تعداد بیت‌های تعیین‌شده توسط این گزینه گرد می‌شوند. مقادیر مجاز 8، 32 و 64 هستند. مقدار پیش‌فرض برای زنجیره‌ابزارهای مختلف متفاوت است. برای زنجیره‌ابزار با هدف COFF مقدار پیش‌فرض 8 است. مقدار 64 تنها زمانی مجاز است که ABI زیربنایی از آن پشتیبانی کند.

تعیین عدد بزرگ‌تر می‌تواند کدی سریع‌تر و کارآمدتر تولید کند، اما همچنین می‌تواند اندازهٔ برنامه را افزایش دهد. مقادیر مختلف به‌طور بالقوه ناسازگار هستند. کدی که با یک مقدار کامپایل شده است، در صورت تبادل اطلاعات از طریق ساختارها یا اجتماع‌ها، لزوماً نمی‌تواند با کدهای دیگر یا کتابخانه‌های کامپایل‌شده با مقداری متفاوت کار کند.

این گزینه منسوخ شده است.

-mabort-on-noreturn

تولید فراخوانی تابع "abort" در انتهای یک تابع "noreturn". در صورتی که تابع تلاش کند مقداری بازگرداند، این دستور اجرا می‌شود.

-mpic-data-is-text-relative

-mno-long-calls

به کامپایلر دستور می‌دهد تا فراخوانی‌های تابع را ابتدا با بارگذاری نشانی تابع درون یک ثبات و سپس انجام یک فراخوانی زیرروال (subroutine call) روی این ثبات انجام دهد. این سوییچ در حالتی مورد نیاز است که تابع مقصد خارج از محدودهٔ آدرس‌دهی ۶۴ مگابایتی نسخهٔ مبتنی بر آفست از دستورالعمل فراخوانی زیرروال قرار داشته باشد.

حتی با فعال بودن این سوییچ، همهٔ فراخوانی‌های توابع به فراخوانی‌های طولانی تبدیل نمی‌شوند. قاعدهٔ سرانگشتی این است که توابع static، توابعی که دارای مشخصهٔ "short_call" هستند، توابعی که درون محدودهٔ دستور "#pragma no_long_calls" قرار دارند، و توابعی که تعاریف آن‌ها پیش‌تر درون همان واحد ترجمهٔ جاری کامپایل شده است، به فراخوانی‌های طولانی تبدیل نمی‌شوند. استثنائات این قاعده عبارتند از تعاریف توابع ضعیف (weak)، توابع دارای مشخصهٔ "long_call" یا مشخصهٔ "section"، و توابعی که درون محدودهٔ دستور "#pragma long_calls" قرار دارند، که همواره به فراخوانی‌های طولانی تبدیل می‌شوند.

این ویژگی به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. مشخص کردن -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازمی‌گرداند، همان‌طور که قرار دادن فراخوانی‌های توابع در دامنهٔ دستور "#pragma long_calls_off" همین کار را انجام می‌دهد. توجه داشته باشید که این سوییچ‌ها هیچ تاثیری بر نحوهٔ تولید کد توسط کامپایلر برای مدیریت فراخوانی‌های توابع از طریق اشاره‌گرهای تابع ندارند.

-msingle-pic-base

با ثبات استفاده‌شده برای آدرس‌دهی PIC به‌صورت فقط‌خواندنی رفتار می‌کند، به جای آنکه آن را در مقدمهٔ (prologue) هر تابع بارگذاری کند. سیستم زمان اجرا مسئول مقداردهی اولیهٔ این ثبات با یک مقدار مناسب پیش از شروع اجرا است.

-mpic-register=reg

ثباتی را که باید برای آدرس‌دهی PIC استفاده شود مشخص می‌کند. برای حالت پایهٔ استاندارد PIC، مقدار پیش‌فرض هر ثبات مناسبی است که توسط کامپایلر تعیین شود. برای حالت پایهٔ یگانهٔ PIC، در صورتی که مقصد مبتنی بر EABI باشد یا بررسی پشته (stack-checking) فعال باشد، مقدار پیش‌فرض R9 است، در غیر این صورت پیش‌فرض R10 خواهد بود.

فرض می‌کند که جابه‌جایی میان بخش‌های text و data در زمان پیوند ایستا ثابت است. این امر اجازه می‌دهد تا از عملیات آدرس‌دهی نسبی به PC برای دسترسی به داده‌هایی که معلوم است در بخش داده قرار دارند استفاده شود. برای مقاصد غیر VxWorks RTP، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. در صورت غیرفعال شدن روی چنین مقاصدی، گزینهٔ -msingle-pic-base را به‌طور پیش‌فرض فعال خواهد کرد..IP -mpoke-function-name 4 نام هر تابع را دقیقاً پیش از دیباچهٔ تابع (function prologue) در بخش text می‌نویسد. کد تولیدشده شبیه به این است:

t0
    .ascii "arm_poke_function_name", 0
    .align
t1
    .word 0xff000000 + (t1 - t0)
arm_poke_function_name
    mov     ip, sp
    stmfd   sp!, {fp, ip, lr, pc}
    sub     fp, ip, #4

هنگام انجام ردیابی رو به عقب پشته (stack backtrace)، کد می‌تواند مقدار "pc" ذخیره‌شده در "fp + 0" را بررسی کند. اگر تابع ردیاب سپس به مکان "pc - 12" نگاه کند و ۸ بیت بالایی تنظیم شده باشند، آن‌گاه می‌دانیم که یک نام تابع بلافاصله پیش از این مکان جاسازی شده است و طولی برابر با "((pc[-3]) & 0xff000000)" دارد.

-mthumb

-marm

بین تولید کدی که در وضعیت‌های ARM یا Thumb اجرا می‌شود، انتخاب می‌کند. پیش‌فرض در بیشتر پیکربندی‌ها تولید کدی است که در وضعیت ARM اجرا شود، اما این پیش‌فرض را می‌توان با پیکربندی GCC با گزینهٔ پیکربندی --with-mode=state تغییر داد.

همچنین می‌توانید حالت ARM و Thumb را برای هر تابع با استفاده از ویژگی‌های تابعی (function attributes) یا پراگماهای target("thumb") و target("arm") بازنویسی کنید.

-mtpcs-frame

برای همهٔ توابع غیربرگی (non-leaf)، یک فریم پشته (stack frame) سازگار با استاندارد فراخوانی رویهٔ بندانگشتی (Thumb Procedure Call Standard) تولید می‌کند. (یک تابع برگی تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-tpcs-frame است.

-mtpcs-leaf-frame

برای همهٔ توابع برگی (leaf)، یک فریم پشته سازگار با استاندارد فراخوانی رویهٔ بندانگشتی (Thumb Procedure Call Standard) تولید می‌کند. (یک تابع برگی تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-apcs-leaf-frame است.

-mcallee-super-interworking

به همهٔ توابع قابل‌مشاهده از بیرون (externally visible) در فایلی که کامپایل می‌شود، یک سرآیند مجموعه دستورالعمل ARM می‌دهد که پیش از اجرای بقیهٔ تابع به حالت Thumb جابه‌جا می‌شود. این کار اجازه می‌دهد این توابع از کدهای بدون قابلیت کارکرد متقابل (non-interworking) فراخوانی شوند. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست، چرا که کارکرد متقابل (interworking) به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mcaller-super-interworking

اجازه می‌دهد فراخوانی‌ها از طریق اشاره‌گرهای تابع (از جمله توابع مجازی) صرف‌نظر از اینکه کد مقصد برای کارکرد متقابل کامپایل شده است یا خیر، به‌درستی اجرا شوند. در صورت فعال بودن این گزینه، هزینهٔ اجرای یک اشاره‌گر تابع دارای سربار اندکی خواهد بود. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست، چرا که کارکرد متقابل به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mtp=name

مدل دسترسی را برای اشاره‌گر حافظهٔ محلی ریسه (thread local storage) مشخص می‌کند. مدل soft فراخوانی‌هایی به "__aeabi_read_tp" تولید می‌کند. دیگر مدل‌های پذیرفته‌شده شامل tpidrurw، tpidruro و tpidrprw هستند که اشاره‌گر ریسه را مستقیماً از ثبات سامانه متناظر واکشی می‌کنند (از معماری arm6k به بعد پشتیبانی می‌شود). این ثبات‌های سامانه از طریق واسط هم‌پردازندهٔ CP15 در دسترس هستند و آرگومان cp15 نیز به‌عنوان یک نام مستعار مناسب برای tpidruro پذیرفته می‌شود. آرگومان auto از بهترین روش موجود برای پردازندهٔ انتخاب‌شده استفاده می‌کند. تنظیم پیش‌فرض auto است.

-mtls-dialect=dialect

لهجهٔ (dialect) مورد استفاده برای دسترسی به حافظهٔ محلی ریسه را مشخص می‌کند. دو dialect پشتیبانی می‌شوند: gnu و gnu2. لهجهٔ gnu طرح اصلی GNU را برای پشتیبانی از مدل‌های محلی و سراسری پویای TLS انتخاب می‌کند. لهجهٔ gnu2 طرح توصیف‌گر GNU را انتخاب می‌کند که کارایی بهتری برای کتابخانه‌های اشتراکی فراهم می‌سازد. طرح توصیف‌گر GNU با طرح اصلی سازگار است، اما به پشتیبانی جدیدتری در اسمبلر، پیونددهنده و کتابخانه نیاز دارد. مدل‌های TLS اجرای اولیه (initial exec) و اجرای محلی (local exec) تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند و همیشه از طرح اصلی استفاده می‌کنند.

-mword-relocations

تنها بازنشانی‌های مطلق (absolute relocations) را روی مقادیر با اندازهٔ کلمه (یعنی R_ARM_ABS32) ایجاد می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در مقصدهایی (uClinux، SymbianOS) که بارگذار زمان اجرا این محدودیت را تحمیل می‌کند و نیز هنگامی که -fpic یا -fPIC مشخص شده باشد، فعال است. این گزینه با -mslow-flash-data تداخل دارد.

-mfix-cortex-m3-ldrd

برخی از هسته‌های Cortex-M3 هنگامی که از دستورالعمل‌های "ldrd" با ثبات‌های مقصد و پایهٔ هم‌پوشان استفاده شود، می‌توانند باعث خرابی داده‌ها شوند. این گزینه از تولید این دستورالعمل‌ها جلوگیری می‌کند. این گزینه زمانی که -mcpu=cortex-m3 مشخص شده باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mfix-cortex-a57-aes-1742098

-mno-fix-cortex-a57-aes-1742098

-mfix-cortex-a72-aes-1655431

-mno-fix-cortex-a72-aes-1655431

کاهش اثر (یا غیرفعال کردن کاهش اثر) یک اشکال سخت‌افزاری (erratum) در Cortex-A57 و Cortex-A72 را که بر دستورالعمل‌های رمزنگاری AES تأثیر می‌گذارد، فعال (یا غیرفعال) می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در صورت مشخص شدن -mcpu=cortex-a57 یا -mcpu=cortex-a72 فعال است.

-munaligned-access

-mno-unaligned-access

خواندن و نوشتن مقادیر ۱۶ و ۳۲ بیتی را از نشانی‌هایی که ترازبندی ۱۶ یا ۳۲ بیتی ندارند، فعال (یا غیرفعال) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض دسترسی ناتراز برای همهٔ معماری‌های پیش از ARMv6، تمام ARMv6-M و برای معماری‌های پایه‌ای ARMv8-M غیرفعال است و برای تمام معماری‌های دیگر فعال است. اگر دسترسی ناتراز فعال نباشد، کلمه‌ها در ساختارهای داده‌ای فشرده (packed) هر بار یک بایت مورد دسترسی قرار می‌گیرند.

صفت ARM با عنوان "Tag_CPU_unaligned_access" در فایل شیء تولیدشده، بسته به مقدار این گزینه، بر روی true یا false تنظیم می‌شود. اگر دسترسی ناتراز فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ "__ARM_FEATURE_UNALIGNED" نیز تعریف می‌شود.

-mslow-flash-data

فرض می‌کند که بارگذاری داده‌ها از حافظهٔ فلش کندتر از واکشی دستورالعمل است. بنابراین، بارگذاری مستقیم مقادیر (literal load) برای کارایی بهتر به حداقل می‌رسد. این گزینه تنها هنگام کامپایل برای نمایهٔ ARMv7 M پشتیبانی می‌شود و به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. این گزینه با -mword-relocations تداخل دارد.

-masm-syntax-unified

فرض می‌کند که اسمبلر درون‌خطی (inline assembler) از نحو یکپارچهٔ asm (unified asm syntax) استفاده می‌کند. پیش‌فرض در حال حاضر غیرفعال است که نشان‌دهندهٔ نحو تفکیک‌شده (divided syntax) است. این گزینه هیچ تأثیری بر Thumb2 ندارد؛ با این حال، ممکن است در نسخه‌های بعدی GCC تغییر کند. نحو تفکیک‌شده باید منسوخ‌شده در نظر گرفته شود.

-mrestrict-it

تولید بلوک‌های IT را محدود می‌کند تا با قوانین ARMv8-A مطابقت داشته باشند. بلوک‌های IT تنها می‌توانند شامل یک دستورالعمل ۱۶ بیتی منفرد از مجموعه‌ای منتخب از دستورالعمل‌ها باشند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای حالت ARMv8-A Thumb فعال است.

-mpure-code

اجازه نمی‌دهد داده‌های ثابت در بخش‌های کد قرار گیرند. علاوه بر این، هنگام کامپایل برای قالب شیء ELF، به تمام بخش‌های text ویژگیِ بخشیِ مخصوص پردازندهٔ ELF یعنی "SHF_ARM_PURECODE" داده می‌شود. این گزینه تنها هنگام تولید کد غیر pic برای مقصدهای نمایهٔ M در دسترس است.

-mcmse

کد امن را مطابق با «ARMv8-M Security Extensions: Requirements on Development Tools Engineering Specification» که در نشانی https://developer.arm.com/documentation/ecm0359818/latest یافت می‌شود، تولید می‌کند.

-mfix-cmse-cve-2021-35465

اثر یک مشکل امنیتی بالقوه با دستورالعمل "VLLDM" در برخی از دستگاه‌های نمایهٔ M را هنگام استفاده از CMSE (CVE-2021-365465) کاهش می‌دهد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض زمانی که گزینهٔ -mcpu= همراه با "cortex-m33"، "cortex-m35p"، "cortex-m52"، "cortex-m55"، "cortex-m85" یا "star-mc1" استفاده شود، فعال است. گزینهٔ -mno-fix-cmse-cve-2021-35465 می‌تواند برای غیرفعال کردن کاهش اثر استفاده شود.

-mvectorize-with-neon-quad

کد محافظت از پشته را با استفاده از قناری (canary) در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای قناریِ قابل دسترسی از طریق ثبات TLS. گزینهٔ -mstack-protector-guard-offset= برای استفاده همراه با -fstack-protector-guard=tls است و برای استفاده در کدهای فضای کاربری مناسب نیست.

-mfdpic

-mno-fdpic

رابط دودویی کاربردی (ABI) از نوع FDPIC را انتخاب می‌کند که از توصیف‌گرهای تابع ۶۴ بیتی برای نمایش اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. هنگامی که کامپایلر برای مقصدهای "arm-*-uclinuxfdpiceabi" پیکربندی شده باشد، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است و در صورتی که هیچ‌یک از گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE ارائه نشده باشد، به معنی -fPIE خواهد بود. در سایر مقصدها، این گزینه تنها ویژگی‌های تولید کد مخصوص FDPIC را فعال می‌کند و کاربر باید در صورت نیاز گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE را صراحتاً ارائه دهد.

توجه داشته باشید که پیوند ایستا پشتیبانی نمی‌شود، زیرا هنگامی که برنامه خود را بازنشانی می‌کند، همچنان پیونددهندهٔ پویا را درگیر می‌سازد. اگر چنین رفتاری قابل قبول است، از گزینه‌های -static و -Wl,-dynamic-linker استفاده کنید.

گزینهٔ متضاد -mno-fdpic برای ساخت هستهٔ Linux با استفاده از همان زنجیره ابزار ("arm-*-uclinuxfdpiceabi") که برای ساخت برنامه‌های فضای کاربری استفاده شده، مفید (و الزامی) است..IP -mbranch-protection=features 4 ویژگی‌های محافظت از انشعاب را فعال می‌کند (تنها armv8.1-m.main).

features می‌تواند یکی از شکل‌های زیر را داشته باشد:

none کد را بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت تولید می‌کند.

standard کد را با تمام ویژگی‌های محافظت از انشعاب در سطح استاندارد آن‌ها فعال می‌کند.

pac-ret کد را با تنظیم امضای نشانی بازگشت در سطح استاندارد تولید می‌کند، که به معنی امضای تمام توابعی است که نشانی بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند.

pac-ret+leaf امضای pac-ret را گسترش می‌دهد تا توابع برگ را حتی اگر نشانی بازگشت را در حافظه ننویسند، شامل شود.

bti دستورالعمل‌های landing-pad را در مقصدهای مجاز دستورالعمل‌های انشعاب غیرمستقیم اضافه می‌کند.

اگر پشتیبانی از افزونهٔ معماری +pacbti (مثلاً از طریق -march=) فعال نباشد، آنگاه تمام عملیات محافظت از انشعاب و امضای نشانی بازگشت محدود به استفاده از دستورالعمل‌هایی هستند که در فضای معماری NOP تعریف شده‌اند. کد تولیدشده سازگار با نسخه‌های پیشین معماری باقی می‌ماند، اما امنیت مضاعف می‌تواند در زمان اجرا روی پردازنده‌هایی که از افزونهٔ PACBTI پشتیبانی می‌کنند فعال شود.

اعمال مقصد انشعاب با استفاده از BTI تنها زمانی در زمان اجرا فعال می‌شود که تمام کدهای برنامه دست‌کم با -mbranch-protection=bti کامپایل شده باشند.

هر تنظیمی غیر از none تنها روی armv8-m.main یا جدیدتر پشتیبانی می‌شود.

پیش‌فرض، تولید کد بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت است.

-mvectorize-with-neon-double

کنترل می‌کند که آیا برداری‌سازی از ثبات‌های quad-word یا double-word متعلق به NEON استفاده کند یا خیر. پیش‌فرض -mvectorize-with-neon-quad است.

گزینه‌های AVR

این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های AVR تعریف شده‌اند:

-mmcu=mcu: معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) یا نوع قطعهٔ AVR را تعیین می‌کند. پیش‌فرض این گزینه "avr2" است.
قطعات و ISAهای AVR زیر پشتیبانی می‌شوند. نکته: پشتیبانی کامل قطعه شامل کد راه‌انداز "crtmcu.o"، یک هدر قطعه "avr/io*.h"، یک کتابخانهٔ قطعه "libmcu.a" و یک فایل مشخصات قطعه ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") با نام "specs-mcu" است. تنها مورد آخر توسط کامپایلر بر اساس "mcu"های پشتیبانی‌شده در زیر ارائه می‌شود. باقی موارد توسط AVR-LibC ("https://github.com/avrdudes/avr-libc")، یا به واسطهٔ فایل‌های "atpack" ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#atpack") از سازندهٔ سخت‌افزار پشتیبانی می‌شوند.

"avr2": قطعات «Classic» با حداکثر 8 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "attiny22", "attiny26", "at90s2313", "at90s2323", "at90s2333", "at90s2343", "at90s4414", "at90s4433", "at90s4434", "at90c8534", "at90s8515", "at90s8535".
"avr25": قطعات «Classic» با حداکثر 8 KiB حافظهٔ برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny13", "attiny13a", "attiny24", "attiny24a", "attiny25", "attiny261", "attiny261a", "attiny2313", "attiny2313a", "attiny43u", "attiny44", "attiny44a", "attiny45", "attiny48", "attiny441", "attiny461", "attiny461a", "attiny4313", "attiny84", "attiny84a", "attiny85", "attiny87", "attiny88", "attiny828", "attiny841", "attiny861", "attiny861a", "ata5272", "ata6616c", "at86rf401".
"avr3": قطعات «Classic» با 16 KiB تا 64 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "at76c711", "at43usb355".
"avr31": قطعات «Classic» با 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega103", "at43usb320".
"avr35": قطعات «Classic» با 16 KiB تا 64 KiB حافظهٔ برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny167", "attiny1634", "atmega8u2", "atmega16u2", "atmega32u2", "ata5505", "ata6617c", "ata664251", "at90usb82", "at90usb162".
"avr4": قطعات «Enhanced» با حداکثر 8 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega48", "atmega48a", "atmega48p", "atmega48pa", "atmega48pb", "atmega8", "atmega8a", "atmega8hva", "atmega88", "atmega88a", "atmega88p", "atmega88pa", "atmega88pb", "atmega8515", "atmega8535", "ata5795", "ata6285", "ata6286", "ata6289", "ata6612c", "at90pwm1", "at90pwm2", "at90pwm2b", "at90pwm3", "at90pwm3b", "at90pwm81".
"avr5": قطعات «Enhanced» با 16 KiB تا 64 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega16", "atmega16a", "atmega16hva", "atmega16hva2", "atmega16hvb", "atmega16hvbrevb", "atmega16m1", "atmega16u4", "atmega161", "atmega162", "atmega163", "atmega164a", "atmega164p", "atmega164pa", "atmega165", "atmega165a", "atmega165p", "atmega165pa", "atmega168", "atmega168a", "atmega168p", "atmega168pa", "atmega168pb", "atmega169", "atmega169a", "atmega169p", "atmega169pa", "atmega32", "atmega32a", "atmega32c1", "atmega32hvb", "atmega32hvbrevb", "atmega32m1", "atmega32u4", "atmega32u6", "atmega323", "atmega324a", "atmega324p", "atmega324pa", "atmega324pb", "atmega325", "atmega325a", "atmega325p", "atmega325pa", "atmega328", "atmega328p", "atmega328pb", "atmega329", "atmega329a", "atmega329p", "atmega329pa", "atmega3250", "atmega3250a", "atmega3250p", "atmega3250pa", "atmega3290", "atmega3290a", "atmega3290p", "atmega3290pa", "atmega406", "atmega64", "atmega64a", "atmega64c1", "atmega64hve", "atmega64hve2", "atmega64m1", "atmega64rfr2", "atmega640", "atmega644", "atmega644a", "atmega644p", "atmega644pa", "atmega644rfr2", "atmega645", "atmega645a", "atmega645p", "atmega649", "atmega649a", "atmega649p", "atmega6450", "atmega6450a", "atmega6450p", "atmega6490", "atmega6490a", "atmega6490p", "ata5790", "ata5790n", "ata5791", "ata6613c", "ata6614q", "ata5782", "ata5831", "ata8210", "ata8510", "ata5787", "ata5835", "ata5700m322", "ata5702m322", "at90pwm161", "at90pwm216", "at90pwm316", "at90can32", "at90can64", "at90scr100", "at90usb646", "at90usb647", "at94k", "m3000".
"avr51": قطعات «Enhanced» با 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega128", "atmega128a", "atmega128rfa1", "atmega128rfr2", "atmega1280", "atmega1281", "atmega1284", "atmega1284p", "atmega1284rfr2", "at90can128", "at90usb1286", "at90usb1287".
"avr6": قطعات «Enhanced» با PC سه‌بایتی، یعنی با بیش از 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega256rfr2", "atmega2560", "atmega2561", "atmega2564rfr2".
"avrxmega2": قطعات «XMEGA» با بیش از 8 KiB و حداکثر 64 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega8e5", "atxmega16a4", "atxmega16a4u", "atxmega16c4", "atxmega16d4", "atxmega16e5", "atxmega32a4", "atxmega32a4u", "atxmega32c3", "atxmega32c4", "atxmega32d3", "atxmega32d4", "atxmega32e5", "avr64da28", "avr64da28s", "avr64da32", "avr64da32s", "avr64da48", "avr64da48s", "avr64da64", "avr64da64s", "avr64db28", "avr64db32", "avr64db48", "avr64db64", "avr64dd14", "avr64dd20", "avr64dd28", "avr64dd32", "avr64du28", "avr64du32", "avr64ea28", "avr64ea32", "avr64ea48", "avr64sd28", "avr64sd32", "avr64sd48".
"avrxmega3": قطعات «XMEGA» با حداکثر 64 KiB ترکیب حافظهٔ برنامه و RAM، و با حافظهٔ برنامهٔ قابل مشاهده در فضای نشانی RAM. mcu = "attiny202", "attiny204", "attiny212", "attiny214", "attiny402", "attiny404", "attiny406", "attiny412", "attiny414", "attiny416", "attiny416auto", "attiny417", "attiny424", "attiny426", "attiny427", "attiny804", "attiny806", "attiny807", "attiny814", "attiny816", "attiny817", "attiny824", "attiny826", "attiny827", "attiny1604", "attiny1606", "attiny1607", "attiny1614", "attiny1616", "attiny1617", "attiny1624", "attiny1626", "attiny1627", "attiny3214", "attiny3216", "attiny3217", "attiny3224", "attiny3226", "attiny3227", "atmega808", "atmega809", "atmega1608", "atmega1609", "atmega3208", "atmega3209", "atmega4808", "atmega4809", "avr16dd14", "avr16dd20", "avr16dd28", "avr16dd32", "avr16du14", "avr16du20", "avr16du28", "avr16du32", "avr16ea28", "avr16ea32", "avr16ea48", "avr16eb14", "avr16eb20", "avr16eb28", "avr16eb32", "avr16la14", "avr16la20", "avr16la28", "avr16la32", "avr32da28", "avr32da28s", "avr32da32", "avr32da32s", "avr32da48", "avr32da48s", "avr32db28", "avr32db32", "avr32db48", "avr32dd14", "avr32dd20", "avr32dd28", "avr32dd32", "avr32du14", "avr32du20", "avr32du28", "avr32du32", "avr32ea28", "avr32ea32", "avr32ea48", "avr32eb14", "avr32eb20", "avr32eb28", "avr32eb32", "avr32la14", "avr32la20", "avr32la28", "avr32la32", "avr32sd20", "avr32sd28", "avr32sd32".
"avrxmega4": قطعات «XMEGA» با بیش از 64 KiB و حداکثر 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega64a3", "atxmega64a3u", "atxmega64a4u", "atxmega64b1", "atxmega64b3", "atxmega64c3", "atxmega64d3", "atxmega64d4", "avr128da28", "avr128da28s", "avr128da32", "avr128da32s", "avr128da48", "avr128da48s", "avr128da64", "avr128da64s", "avr128db28", "avr128db32", "avr128db48", "avr128db64".
"avrxmega5": قطعات «XMEGA» با بیش از 64 KiB و حداکثر 128 KiB حافظهٔ برنامه و بیش از 64 KiB حافظهٔ RAM. mcu = "atxmega64a1", "atxmega64a1u".
"avrxmega6": قطعات «XMEGA» با بیش از 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega128a3", "atxmega128a3u", "atxmega128b1", "atxmega128b3", "atxmega128c3", "atxmega128d3", "atxmega128d4", "atxmega192a3", "atxmega192a3u", "atxmega192c3", "atxmega192d3", "atxmega256a3", "atxmega256a3b", "atxmega256a3bu", "atxmega256a3u", "atxmega256c3", "atxmega256d3", "atxmega384c3", "atxmega384d3".
"avrxmega7": قطعات «XMEGA» با بیش از 128 KiB حافظهٔ برنامه و بیش از 64 KiB حافظهٔ RAM. mcu = "atxmega128a1", "atxmega128a1u", "atxmega128a4u".
"avrtiny": قطعات هستهٔ Tiny از نوع «Reduced Tiny» تنها با ۱۶ ثبات همه‌منظوره و 512 B تا 4 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "attiny4", "attiny5", "attiny9", "attiny10", "attiny102", "attiny104", "attiny20", "attiny40".
"avr1": این ISA توسط هستهٔ کمینهٔ AVR پیاده‌سازی شده و تنها برای اسمبلر پشتیبانی می‌شود. mcu = "attiny11", "attiny12", "attiny15", "attiny28", "at90s1200".

-mabsdata

فرض می‌کند که تمام داده‌ها در حافظهٔ ایستا می‌توانند توسط دستورالعمل‌های LDS / STS قابل‌دسترسی باشند. این گزینه تنها روی قطعات Reduced Tiny مانند ATtiny40 اثر دارد. همچنین ویژگی متغیر "absdata" در AVR Attributes,variable attribute را ببینید.

-mcvt

از یک compact vector table (جدول بردار فشرده) استفاده می‌کند. برخی قطعات از یک CVT تنها با چهار مدخل پشتیبانی می‌کنند: 0=Reset، 1=NMI، 2=Prio1 IRQ، 3=Prio0 IRQs. این گزینه کد راه‌انداز را به جای "crtmcu.o" معمول، از "crtmcu-cvt.o" پیوند می‌دهد. جدای از ارائهٔ یک جدول بردار فشرده، کد راه‌انداز بیت "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم خواهد کرد که CVT را روی قطعه فعال می‌کند.

هنگامی که نمی‌خواهید کد راه‌انداز بیت "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم کند، می‌توانید نماد "__init_cvt" را برآورده سازید تا کد مربوطه دیگر از "libmcu.a" واکشی نشود. برای نمونه، می‌توانید با "-Wl,--defsym,__init_cvt=0" پیوند دهید.

کد راه‌انداز CVT از نگارش AVR-LibC v2.3 ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010") در دسترس است.

-mdouble=bits

-mlong-double=bits

اندازه (برحسب بیت) نوع‌های "double" یا "long double" را به ترتیب تعیین می‌کند. مقدارهای ممکن برای bits برابر ۳۲ و ۶۴ هستند. مجاز بودن یا نبودن یک مقدار مشخص برای bits به گزینه‌های پیکربندی "--with-double=" و "--with-long-double=" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") بستگی دارد، و همین موضوع درباره مقدارهای پیش‌فرض این گزینه‌ها نیز صدق می‌کند.

-mgas-isr-prologues

روال‌های سرویس وقفه (ISRها) می‌توانند از دستور ساختگی "__gcc_isr" که توسط GNU Binutils پشتیبانی می‌شود استفاده کنند. اگر این گزینه روشن باشد، این قابلیت همچنان می‌تواند برای ISRهای جداگانه با استفاده از ویژگی تابع AVR Attributes,,"no_gccisr" غیرفعال شود. این قابلیت به‌طور پیش‌فرض در صورت فعال بودن بهینه‌سازی فعال می‌شود (اما نه با -Og، @pxref{Optimize Options})، و در صورتی که GNU Binutils از PR21683 ("https://sourceware.org/PR21683") پشتیبانی کند.

-mint8

فرض می‌کند که "int" یک عدد صحیح ۸ بیتی است. این موضوع بر اندازه تمام نوع‌ها اثر می‌گذارد: یک "char" یک بایت، یک "int" یک بایت، یک "long" دو بایت، و "long long" ۴ بایت است. لطفاً توجه داشته باشید که این گزینه با استانداردهای C مطابقت ندارد، اما منجر به کاهش اندازه کد می‌شود.

-mmain-is-OS_task

ثبات‌ها را در "main" ذخیره نمی‌کند. اثر آن مشابه الصاق ویژگی AVR Attributes,,"OS_task" به "main" است. اگر بهینه‌سازی فعال باشد، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال می‌شود.

-mno-call-main

تابع "main" را با استفاده از

XCALL  main
XJMP   exit

اجرا نمی‌کند. در عوض، "main" را در بخش ".init9" ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual/mem_sections.html#sec_dot_init") قرار می‌دهد تا نیازی به فراخوانی نباشد. با تنظیم این گزینه، کاربر تأیید می‌کند که "main" باز نخواهد گشت.

این گزینه می‌تواند برای دستگاه‌هایی با منابع بسیار محدود به منظور صرفه‌جویی چند بایت در کد و فضای پشته استفاده شود. از زمان AVR-LibC v2.3 ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012") مطابق انتظار کار خواهد کرد. در نسخه‌های قدیمی‌تر، هیچ بهبودی در عملکرد حاصل نخواهد شد.

-mno-interrupts

کد تولیدشده با وقفه‌های سخت‌افزاری سازگار نیست. اندازه کد کوچکتر است.

-mfract-convert-truncate

سعی می‌کند در صورت امکان، دستور "CALL" یا "JMP" را با دستور کوتاه‌تر "RCALL" یا "RJMP" جایگزین کند. تنظیم -mrelax صرفاً گزینه --mlink-relax را به خط فرمان اسمبلر و گزینه --relax را به خط فرمان لینکر اضافه می‌کند.

کاهش پرش (Jump relaxing) توسط لینکر انجام می‌شود زیرا آفست‌های پرش پیش از مکان‌یابی کد مشخص نیستند. بنابراین، کد اسمبلر تولیدشده توسط کامپایلر یکسان است، اما دستورهای موجود در فایل اجرایی ممکن است با دستورهای موجود در کد اسمبلر تفاوت داشته باشند.

اگر به linker stubها نیاز باشد، relaxing باید فعال باشد؛ بخش مربوط به "EIND" و linker stubها را در زیر ببینید.

-mpmem-wrap-around

چرخش شمارنده برنامه (program counter wrap-around) را در بهینه‌سازی پیونددهنده (linker relaxation) فعال می‌کند.

-mrodata-in-ram

-mno-rodata-in-ram

بخش‌های ".rodata" را برای داده‌های فقط‌خواندنی به ترتیب در RAM یا در حافظه برنامه قرار می‌دهد. برای بیشتر دستگاه‌ها، انتخابی وجود ندارد و این گزینه بیشتر شبیه یک ادعا عمل می‌کند.

از نسخه ۱۴ و برای دستگاه‌های AVR64* و AVR128*، در صورتی که پشتیبانی لازم در GNU Binutils (PR31124 ("https://sourceware.org/PR31124")) در دسترس باشد، ".rodata" به‌طور پیش‌فرض در حافظه فلش مستقر می‌شود. در این حالت، می‌توان از -mrodata-in-ram برای بازگشت به چیدمان قدیمی با قرارگیری ".rodata" در RAM استفاده کرد.

-mtiny-stack

تنها ۸ بیت پایینی اشاره‌گر پشته را تغییر می‌دهد.

امکان استفاده از برش (truncation) به‌جای گرد کردن به سمت صفر را برای نوع‌های ممیز ثابت کسری فراهم می‌کند.

-nodevicelib

به کتابخانه خاص دستگاه در AVR-LibC با نام "libmcu.a" متصل نمی‌شود.

توجه داشته باشید که از نسخه AVR-LibC v2.3، این کتابخانه حاوی کدی است که برای عملکرد صحیح برنامه ضروری است. به‌ویژه، شامل بخش‌هایی از کد راه‌اندازی مانند موارد زیر است: "__init_sp" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1011") برای مقداردهی اولیه اشاره‌گر پشته با نماد "__stack"، "__init_cvt" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010") برای پیکربندی سخت‌افزار جهت استفاده از جدول بردار فشرده با -mcvt، "__call_main" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012") برای فراخوانی "main" و "exit"، و "__do_flmap_init" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/931") برای راه‌اندازی FLMAP مطابق با نماد "__flmap".

-nodevicespecs

گزینه -specs=device-specs/specs-mcu را به خط فرمان گرداننده کامپایلر اضافه نمی‌کند. مسئولیت ارائه گزینه‌های مناسب خط فرمان به فرآیندهای فرعی مانند کامپایلر اصلی، اسمبلر و پیونددهنده بر عهده کاربر است. این بدان معناست که کاربر باید فایل مشخصات دستگاه اختصاصی خود را با استفاده از -specs=path-to-specs-file ارائه دهد. دیگر نیازی به گزینه -mmcu=mcu نخواهد بود.

این گزینه همچنین می‌تواند جایگزینی برای روش قدیمی‌تر تعیین فایل‌های سفارشی device-specs باشد که در آن لازم بود -B some-path به دایرکتوری‌ای اشاره کند که حاوی پوشه‌ای به نام "device-specs" است و آن پوشه نیز شامل فایل مشخصاتی به نام "specs-mcu" بود، که در آن mcu با -mmcu=mcu تعیین می‌شد.

-Waddr-space-convert

درباره تبدیل‌های بین فضاهای آدرس در حالتی که فضای آدرس حاصل در فضای آدرس ورودی گنجانده نشده باشد، هشدار می‌دهد.

-Wmisspelled-isr

در صورتی که ISR اشتباه نوشته شده باشد (یعنی بدون پیشوند __vector)، هشدار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های بهینه‌سازی AVR (AVR Optimization Options)

گزینه‌های زیر صرفاً گزینه‌های بهینه‌سازی هستند. گزینه‌های -mgas-isr-prologues، -mmain-is-OS_task، -mno-call-main و -mrelax از موارد بالا، تنها تقریباً گزینه‌های بهینه‌سازی هستند، زیرا موارد نادری وجود دارد که در آن‌ها تفاوت حاصل در تولید کد اهمیت پیدا می‌کند.

-maccumulate-args

آرگومان‌های خروجی تابع را انباشته کرده و فضای پشته مورد نیاز برای آرگومان‌های خروجی تابع را یک‌بار در مقدمه/مؤخره تابع (prologue/epilogue) اختصاص داده یا آزاد می‌کند. بدون این گزینه، آرگومان‌های خروجی پیش از فراخوانی تابع روی پشته قرار گرفته و پس از آن برداشته می‌شوند. همچنین گزینه بهینه‌سازی -fdefer-pop در Optimize Options,,optimization option را ببینید.

برداشتن آرگومان‌ها از پشته پس از فراخوانی تابع می‌تواند در AVR پرهزینه باشد؛ بنابراین انباشتن فضای پشته ممکن است منجر به فایل‌های اجرایی کوچکتری شود، زیرا نیازی به حذف آرگومان‌ها از پشته پس از چنین فراخوانی تابعی نیست.

این گزینه می‌تواند برای توابعی که چندین فراخوانی به توابعی دارند که آرگومان‌هایشان را روی پشته دریافت می‌کنند (مانند فراخوانی توابع مشابه printf)، به کاهش اندازه کد منجر شود.

-mbranch-cost=cost

هزینه انشعاب را برای دستورهای انشعاب شرطی روی cost تنظیم می‌کند. مقدارهای معقول برای cost اعداد صحیح کوچک و غیرمنفی هستند. هزینه پیش‌فرض انشعاب 0 است.

-mcall-prologues

مقدمه‌ها و مؤخره‌های توابع به‌صورت فراخوانی زیرروال‌های مناسب بسط داده می‌شوند. اندازه کد کوچکتر می‌شود.

-mfuse-add

-mno-fuse-add

-mfuse-add=level

دسترسی‌های غیرمستقیم به حافظه را در دستگاه‌های تقلیل‌یافته Tiny بهینه‌سازی می‌کند. پیش‌فرض از "level=1" برای بهینه‌سازی‌های -Og و -O1، و از "level=2" برای بهینه‌سازی‌های بالاتر استفاده می‌کند. مقدارهای معتبر برای level عبارتند از 0، 1 و 2.

-mfuse-move

-mno-fuse-move

اجرای یک گام بهینه‌سازی پس از بارگذاری مجدد (post reload) که تلاش می‌کند دستورالعمل‌های انتقال (move) را ادغام کرده و دستورالعمل‌های چندبایتی را به عملیات‌های ۸ بیتی تقسیم کند. حالت پیش‌فرض برای بهینه‌سازی -O1 از "level=3"، و برای بهینه‌سازی‌های بالاتر از "level=23" استفاده می‌کند. مقادیر معتبر برای level در محدودهٔ 0 تا 23 هستند که یک مقدار در مبنای مختلط ۳:۲:۲:۲ است. هر رقم جنبه‌ای از بهینه‌سازی را کنترل می‌کند.

-mfuse-move2

اجرای یک گام بهینه‌سازی پس از ترکیب (post combine) که تلاش می‌کند دستورالعمل‌های انتقال را ادغام کند.

-mstrict-X

استفاده از ثبات آدرس "X" به روش پیشنهادی سخت‌افزار. این بدان معناست که "X" فقط در آدرس‌دهی غیرمستقیم، پس‌افزایشی (post-increment) یا پیش‌کاهشی (pre-decrement) استفاده می‌شود.

بدون این گزینه، ثبات "X" ممکن است به همان روشی که از "Y" یا "Z" استفاده می‌شود به کار گرفته شود، که در این صورت توسط دستورالعمل‌های اضافی شبیه‌سازی خواهد شد. به عنوان مثال، بارگذاری یک مقدار با آدرس‌دهی "X+const" با یک مقدار غیرمنفی کوچک "const < 64" درون یک ثبات Rn به این صورت انجام می‌شود:

adiw r26, const   ; X += const
ld   <Rn>, X        ; <Rn> = *X
sbiw r26, const   ; X -= const

-msplit-bit-shift

تقسیم شیفت‌های چندبایتی با آفست ثابت به یک شیفت با آفست بایتی و یک شیفت باقی‌مانده با آفست غیربایتی. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر، شامل -Os اما بدون -Oz، فعال است. تقسیم شیفت‌ها با آفست ثابتی که مضربی از ۸ باشد، توسط -mfuse-move کنترل می‌شود.

-msplit-ldst

تقسیم بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های چندبایتی به چندین بارگذاری و ذخیره‌سازی بایتی. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

-muse-nonzero-bits

فعال‌سازی بهینه‌سازی‌هایی که تنها زمانی امکان‌پذیر هستند که برخی بیت‌ها در یک ثبات همیشه صفر باشند. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

"EIND" و دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت حافظه فلش

اشاره‌گرها در این پیاده‌سازی ۱۶ بیتی هستند. آدرس یک تابع یا برچسب به عنوان آدرس کلمه‌ای (word address) نمایش داده می‌شود تا پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم بتوانند هر آدرس کدی را در محدودهٔ ۶۴ کیلوکلمه هدف قرار دهند.

به منظور تسهیل پرش غیرمستقیم در دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت فضای حافظه برنامه، یک ثبات با عملکرد ویژه به نام "EIND" وجود دارد که هنگام استفاده از دستورالعمل‌های "EICALL" یا "EIJMP" به عنوان پرارزش‌ترین بخش آدرس مقصد عمل می‌کند.

پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم در این دستگاه‌ها توسط کامپایلر به شرح زیر مدیریت می‌شوند و مشمول برخی محدودیت‌ها هستند:

کامپایلر هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند.
کامپایلر از "EIND" به‌طور ضمنی در دستورالعمل‌های "EICALL"/"EIJMP" استفاده می‌کند یا ممکن است برای شبیه‌سازی یک فراخوانی/پرش غیرمستقیم با استفاده از دستورالعمل "RET"، مستقیماً "EIND" را بخواند.
کامپایلر فرض می‌کند که "EIND" هرگز در طول کد راه‌اندازی یا در حین اجرای برنامه تغییر نمی‌کند. به‌ویژه، "EIND" در مقدمه/پایان (prologue/epilogue) توابع یا روال‌های خدمت وقفه ذخیره/بازیابی نمی‌شود.
برای فراخوانی‌های غیرمستقیم توابع و دستور goto محاسباتی، پیونددهنده واسط‌هایی (stubs) تولید می‌کند. واسط‌ها سکوهای پرشی هستند که گاهی trampolines نیز نامیده می‌شوند. بنابراین، فراخوانی/پرش غیرمستقیم به چنین واسطی می‌پرد. واسط شامل یک پرش مستقیم به آدرس مورد نظر است.
آرام‌سازی پیونددهنده (Linker relaxation) باید فعال باشد تا پیونددهنده واسط‌ها را در همهٔ شرایط به‌درستی تولید کند. گزینه کامپایلر -mrelax و گزینه پیونددهنده --relax را ببینید. حالت‌های خاصی وجود دارد که پیونددهنده باید واسط‌ها را تولید کند اما بدون فعال بودن relaxation و بدون پیام خطای مفید متوقف می‌شود.
اسکریپت پیش‌فرض پیونددهنده برای کدهایی با "EIND = 0" تنظیم شده است. اگر قرار است کد برای وضعیتی با "EIND != 0" کار کند، باید از یک اسکریپت پیونددهنده سفارشی استفاده شود تا بخش‌هایی که نام آن‌ها با ".trampolines" آغاز می‌شود در قطعه‌ای قرار گیرند که "EIND" به آن اشاره می‌کند.
کد راه‌اندازی ارائه شده توسط libgcc هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند. توجه داشته باشید که کد راه‌اندازی ترکیبی از کدهای libgcc و AVR-LibC است. برای بررسی تأثیر AVR-LibC بر "EIND"، راهنمای کاربری AVR-LibC ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual") را ببینید.
برای کدهای راه‌اندازی ویژهٔ کاربر مجاز است که "EIND" را در مراحل اولیه مقداردهی کنند، برای مثال با استفاده از کد مقداردهی اولیه واقع در بخش ".init3". چنین کدی قبل از کد راه‌اندازی عمومی که حافظه RAM را مقداردهی کرده و سازنده‌ها را فراخوانی می‌کند اجرا می‌شود، اما پس از آن بخش از کد راه‌اندازی AVR-LibC اجرا خواهد شد که "EIND" را روی قطعه‌ای که جدول بردار وقفه در آن قرار دارد تنظیم می‌کند.
```
#include <avr/io.h>

static void
__attribute__((section(".init3"),naked,used,no_instrument_function))
init3_set_eind (void)
{
  __asm volatile ("ldi r24,pm_hh8(__trampolines_start)\n\t"
                  "out %i0,r24" :: "n" (&EIND) : "r24","memory");
}
```
نماد "__trampolines_start" در اسکریپت پیونددهنده تعریف شده است.
واسط‌ها در صورتی به‌طور خودکار توسط پیونددهنده ایجاد می‌شوند که دو شرط زیر برقرار باشد:

-<آدرس یک برچسب با استفاده از تغییردهندهٔ "gs" گرفته شود>

(مخفف generate stubs) مانند:

LDI r24, lo8(gs(<func>))
LDI r25, hi8(gs(<func>))

-<مکان نهایی آن برچسب در قطعه کدی باشد>

خارج از قطعه‌ای که واسط‌ها در آن قرار دارند.

*: کامپایلر چنین تغییردهنده‌های "gs" را برای برچسب‌های کد در وضعیت‌های زیر صادر می‌کند:

-<گرفتن آدرس یک تابع یا برچسب کد.>
-<دستور goto محاسباتی.>
-<در صورت استفاده از تابع prologue-save، گزینهٔ -mcall-prologues>: در خط فرمان را ببینید.
-<جداول توزیع switch/case. اگر مایل به استفاده از این جداول توزیع>: نیستید، می‌توانید گزینهٔ خط فرمان -fno-jump-tables را مشخص کنید.
-<سازنده‌ها/نابودکننده‌های C و ++C که هنگام راه‌اندازی/خاموشی فراخوانی می‌شوند.>
-<اگر ابزارها با یک تغییردهندهٔ ()gs مواجه شوند که در بالا توضیح داده شد.>

*

پرش به آدرس‌های غیرنمادین مانند نمونهٔ زیر پشتیبانی نمی‌شود:

int main (void)
{
    /* Call function at word address 0x2 */
    return ((int(*)(void)) 0x2)();
}

در عوض، باید یک واسط تنظیم شود، یعنی تابع باید از طریق یک نماد ("func_4" در این مثال) فراخوانی گردد:

int main (void)
{
    extern int func_4 (void);

    /* Call function at byte address 0x4 */
    return func_4();
}

و برنامه با -Wl,--defsym,func_4=0x4 پیوند داده شود. همچنین می‌توان "func_4" را در اسکریپت پیونددهنده تعریف کرد..PP مدیریت ثبات‌های عملکرد خاص "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ"

برخی از قطعات AVR از حافظه‌هایی بزرگ‌تر از محدودهٔ 64 KiB که با اشاره‌گرهای ۱۶-بیتی قابل دسترسی هستند پشتیبانی می‌کنند. برای دسترسی به مکان‌های حافظه در خارج از این محدودهٔ 64 KiB، از محتوای یک ثبات "RAMP" به عنوان بخش مرتبه‌بالای آدرس استفاده می‌شود: ثبات‌های آدرس "X"، "Y" و "Z" به ترتیب با ثبات‌های عملکرد خاص "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ" الحاق می‌شوند تا یک آدرس عریض به دست آید. به طور مشابه، "RAMPD" به همراه آدرس‌دهی مستقیم استفاده می‌شود.

کد راه‌اندازی (startup code)، ثبات‌های عملکرد خاص "RAMP" را با مقدار صفر مقداردهی اولیه می‌کند.
اگر از یک AVR Named Address Spaces,فضای آدرس نام‌گذاری‌شده غیر از generic یا "__flash" استفاده شود، آن‌گاه "RAMPZ" در صورت نیاز پیش از عملیات مقداردهی می‌شود.
اگر قطعه از حافظهٔ RAM بزرگ‌تر از 64 KiB پشتیبانی کند و کامپایلر برای به سرانجام رساندن یک عملیات نیاز به تغییر "RAMPZ" داشته باشد، "RAMPZ" پس از عملیات مجدداً به صفر بازنشانی می‌شود.
اگر قطعه دارای یک ثبات "RAMP" مشخص باشد، بخش پیش‌درآمد/پس‌درآمد (prologue/epilogue) روتین وقفه (ISR) آن ثبات SFR را ذخیره/بازیابی کرده و آن را با مقدار صفر مقداردهی اولیه می‌کند تا در صورتی که کد ISR (به طور ضمنی) از آن استفاده کند، مشکلی پیش نیاید.
حافظهٔ RAM بزرگ‌تر از 64 KiB توسط GCC برای اهداف AVR پشتیبانی نمی‌شود. اگر از اسمبلی درون‌برنامه‌ای (inline assembler) برای خواندن از مکان‌های خارج از محدودهٔ آدرس ۱۶-بیتی استفاده کرده و یکی از ثبات‌های "RAMP" را تغییر دهید، باید پس از دسترسی آن را مجدداً به صفر بازنشانی کنید.

ماکروهای توکار AVR

‏GCC چندین ماکروی توکار تعریف می‌کند تا کد کاربر بتواند وجود یا عدم وجود قابلیت‌ها را بررسی کند. تقریباً تمام ماکروهای توکار زیر از قابلیت‌های قطعه استنتاج شده و بنابراین با گزینهٔ خط فرمان -mmcu= فعال می‌شوند.

برای ماکروهای توکار اختصاصی بیشتر در AVR، به AVR Named Address Spaces و AVR Built-in Functions مراجعه کنید.

"__AVR_ARCH__"

ماکروی توکار که به یک عدد ده‌دهی شناساگر معماری تبدیل می‌شود و به گزینهٔ -mmcu=mcu بستگی دارد. مقادیر ممکن عبارتند از:

2, 25, 3, 31, 35, 4, 5, 51, 6

به ترتیب برای mcu="avr2", "avr25", "avr3", "avr31", "avr35", "avr4", "avr5", "avr51", "avr6"،

100, 102, 103, 104, 105, 106, 107

به ترتیب برای mcu="avrtiny", "avrxmega2", "avrxmega3", "avrxmega4", "avrxmega5", "avrxmega6", "avrxmega7". اگر mcu قطعه‌ای را مشخص کند، این ماکروی توکار متناسب با آن تنظیم می‌شود. برای مثال، با -mmcu=atmega8، این ماکرو برابر با 4 تعریف می‌شود.

"__AVR_Device__"

تعیین -mmcu=device این ماکروی توکار را که نمایانگر نام قطعه است، تعریف می‌کند. برای مثال، -mmcu=atmega8 ماکروی توکار "__AVR_ATmega8__" و -mmcu=attiny261a ماکروی "__AVR_ATtiny261A__" را تعریف می‌کند و غیره.

نام‌های ماکروهای توکار از الگوی "__AVR_Device__" پیروی می‌کنند که در آن Device نام قطعه مطابق با دفترچه راهنمای کاربر AVR است. تفاوت بین Device در ماکروی توکار و device در -mmcu=device این است که دومی همیشه با حروف کوچک نوشته می‌شود.

اگر device یک قطعه نبوده و تنها یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نمی‌شود.

"__AVR_DEVICE_NAME__"

تنظیم -mmcu=device این ماکروی توکار را برابر با نام قطعه تعریف می‌کند. برای مثال، با -mmcu=atmega8 این ماکرو به صورت "atmega8" تعریف می‌شود.

اگر device یک قطعه نبوده و تنها یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نمی‌شود.

"__AVR_CVT__"

کد با گزینهٔ "-mcvt" کامپایل می‌شود تا از یک compact vector table (جدول بردار فشرده) استفاده کند.

"__AVR_XMEGA__"

قطعه / معماری متعلق به خانوادهٔ قطعات XMEGA است.

"__AVR_HAVE_ADIW__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "ADIW" و "SBIW" است.

"__AVR_HAVE_ELPM__"

قطعه دارای دستورالعمل "ELPM" است.

"__AVR_HAVE_ELPMX__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "ELPM Rn,Z" و "ELPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_LPMX__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "LPM Rn,Z" و "LPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_MOVW__"

قطعه دارای دستورالعمل "MOVW" برای انجام جابه‌جایی‌های ۱۶-بیتی ثبات-به-ثبات است.

"__AVR_HAVE_MUL__"

قطعه دارای یک ضرب‌کنندهٔ سخت‌افزاری است.

"__AVR_HAVE_JMP_CALL__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "JMP" و "CALL" است. این موضوع برای قطعاتی با بیش از 8 KiB حافظهٔ برنامه صادق است.

"__AVR_HAVE_EIJMP_EICALL__"

"__AVR_3_BYTE_PC__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "EIJMP" و "EICALL" است. این موضوع برای قطعاتی با بیش از 128 KiB حافظهٔ برنامه صادق است. همچنین بدین معناست که شمارندهٔ برنامه (PC) دارای پهنای ۳ بایت است.

"__AVR_2_BYTE_PC__"

شمارندهٔ برنامه (PC) دارای پهنای ۲ بایت است. این موضوع برای قطعاتی با حداکثر 128 KiB حافظهٔ برنامه صادق است.

"__AVR_HAVE_8BIT_SP__"

"__AVR_HAVE_16BIT_SP__"

ثبات اشاره‌گر پشته (SP) توسط کامپایلر به ترتیب به عنوان یک ثبات ۸-بیتی یا ۱۶-بیتی در نظر گرفته می‌شود. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mtiny-stack قرار دارد.

"__AVR_HAVE_SPH__"

"__AVR_SP8__"

قطعه به ترتیب دارای ثبات عملکرد خاص SPH (بخش بالایی اشاره‌گر پشته) است یا یک اشاره‌گر پشتهٔ ۸-بیتی دارد. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mmcu= قرار دارد و در موارد -mmcu=avr2 و -mmcu=avr25 همچنین تحت تأثیر -msp8 است.

"__AVR_HAVE_RAMPD__"

"__AVR_HAVE_RAMPX__"

"__AVR_HAVE_RAMPY__"

"__AVR_HAVE_RAMPZ__"

دستگاه به ترتیب دارای ثبات‌های کارکرد ویژهٔ "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ" است.

"__NO_INTERRUPTS__"

این ماکرو نشان‌دهندهٔ گزینهٔ خط فرمان -mno-interrupts است.

"__AVR_ERRATA_SKIP__"

"__AVR_ERRATA_SKIP_JMP_CALL__"

برخی دستگاه‌های AVR (مانند AT90S8515 و ATmega103) به دلیل یک اشکال سخت‌افزاری (erratum) نباید دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی را رد کنند. دستورالعمل‌های پرش/رد کردن عبارتند از "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC" و "CPSE". ماکروی دوم تنها زمانی تعریف می‌شود که "__AVR_HAVE_JMP_CALL__" نیز تنظیم شده باشد.

"__AVR_ISA_RMW__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های Read-Modify-Write (شامل XCH، LAC، LAS و LAT) است.

"__AVR_SFR_OFFSET__=offset"

دستورالعمل‌هایی که می‌توانند مستقیماً ثبات‌های کارکرد ویژهٔ ورودی/خروجی (I/O SFR) را مانند "IN"، "OUT"، "SBI" و غیره آدرس‌دهی کنند، ممکن است از آدرسی متفاوت نسبت به زمانی که با دستورالعمل‌های دسترسی به RAM مانند "LD" یا "STS" آدرس‌دهی می‌شوند استفاده نمایند. این آفست به معماری دستگاه بستگی دارد و برای به‌دست آوردن آدرس I/O متناظر، باید از آدرس RAM کسر شود.

"__AVR_SHORT_CALLS__"

گزینهٔ خط فرمان -mshort-calls تنظیم شده است.

"__AVR_PM_BASE_ADDRESS__=addr"

برخی دستگاه‌ها از خواندن حافظهٔ فلش با استفاده از دستورالعمل‌های "LD*" پشتیبانی می‌کنند. حافظهٔ فلش در فضای آدرس داده با آفست "__AVR_PM_BASE_ADDRESS__" دیده می‌شود. اگر این ماکرو تعریف نشده باشد، این قابلیت در دسترس نیست. در صورت تعریف، فضای آدرس خطی است و نیازی به قرار دادن ".rodata" در RAM وجود ندارد. این موضوع توسط فایل توصیف پیونددهندهٔ پیش‌فرض مدیریت می‌شود و در حال حاضر برای "avrtiny" و "avrxmega3" در دسترس است. حتی راحت‌تر، نیازی به استفاده از فضاهای آدرس مانند "__flash" یا قابلیت‌هایی نظیر صفت "progmem" و "pgm_read_*" نیست.

"__AVR_HAVE_FLMAP__"

این ماکرو به شرط برآورده شدن شرایط زیر تعریف می‌شود:

*<دستگاه دارای فیلد بیتی "NVMCTRL_CTRLB.FLMAP" است.>: این موضوع برای دستگاه‌های *AVR64 و *AVR128 صدق می‌کند.
*<در زمان اسمبل مشخص نیست که کدام شبیه‌سازی استفاده خواهد شد.>

این به آن معناست که کامپایلر با GNU Binutils پیکربندی شده است که PR31124 ("https://sourceware.org/PR31124") را پیاده‌سازی می‌کند.

"__AVR_RODATA_IN_RAM__": هنگامی که کد برای یک معماری پایه کامپایل می‌شود، این ماکرو تعریف‌نشده است.
هنگامی که کد برای یک دستگاه کامپایل می‌شود، در صورتی که بخش‌های ".rodata" برای داده‌های فقط‌خواندنی در RAM قرار گیرند، مقدار ماکرو برابر 1 تعریف می‌شود؛ و در غیر این صورت برابر 0 تعریف خواهد شد.
"__WITH_AVRLIBC__": کامپایلر برای استفاده به همراه AVR-LibC پیکربندی شده است. گزینهٔ پیکربندی --with-avrlibc را ببینید.
"__HAVE_SIGNAL_N__": کامپایلر از صفت‌های تابع signal(num) و interrupt(num) AVR Attributes,,function attributes با آرگومان num که شمارهٔ روال سرویس وقفه را مشخص می‌کند، پشتیبانی می‌نماید.
"__HAVE_DOUBLE_MULTILIB__": در صورتی تعریف می‌شود که -mdouble= به عنوان یک گزینهٔ multilib عمل کند.
"__HAVE_DOUBLE32__"
"__HAVE_DOUBLE64__": تعریف می‌شود اگر کامپایلر به ترتیب از double ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی پشتیبانی کند. چیدمان واقعی با گزینهٔ -mdouble= مشخص می‌شود.
"__DEFAULT_DOUBLE__": اندازهٔ "double" بر حسب بیت در صورتی که -mdouble= تنظیم نشده باشد. برای بررسی چیدمان "double" در یک برنامه، از ماکروی توکار "__SIZEOF_DOUBLE__" استفاده کنید.
"__HAVE_LONG_DOUBLE32__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE64__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE_MULTILIB__"
"__DEFAULT_LONG_DOUBLE__": مشابه بالا، اما برای "long double" به جای "double".
"__WITH_DOUBLE_COMPARISON__": نشان‌دهندهٔ گزینهٔ پیکربندی "--with-double-comparison={tristate|bool|libf7}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") بوده و برابر 2 یا 3 تعریف می‌شود.
"__WITH_LIBF7_LIBGCC__"
"__WITH_LIBF7_MATH__"
"__WITH_LIBF7_MATH_SYMBOLS__": نشان‌دهندهٔ گزینهٔ پیکربندی "--with-libf7={libgcc|math|math-symbols}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") است.

گزینه‌های داخلی AVR (AVR Internal Options)

گزینه‌های زیر به صورت داخلی توسط کامپایلر و برای برقراری ارتباط بین فایل‌های مشخصات دستگاه (specs) و خود کامپایلر استفاده می‌شوند. نیازی نیست این گزینه‌ها را به صورت دستی تنظیم کنید؛ به‌ویژه اینکه این‌ها گزینه‌های بهینه‌سازی نیستند. استفادهٔ نادرست از این گزینه‌ها ممکن است به تولید کدهای غیربهینه یا نادرست منجر شود. آن‌ها صرفاً برای جامعیت مستندات و به منظور درک بهتر فایل‌های مشخصات دستگاه ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") مستند شده‌اند.

-mn-flash=num

فرض می‌کند که حافظهٔ فلش اندازه‌ای معادل num برابر ۶۴ KiB دارد. این گزینه مشخص می‌کند که کدام فضاهای آدرس "__flashN" در دسترس هستند.

-mflmap

دستگاه دارای فیلد بیتی "FLMAP" واقع در ثبات کارکرد ویژهٔ "NVMCTRL_CTRLB" است.

-mrmw

فرض می‌کند که دستگاه از دستورالعمل‌های Read-Modify-Write شامل "XCH"، "LAC"، "LAS" و "LAT" پشتیبانی می‌کند.

-mshort-calls

فرض می‌کند که "RJMP" و "RCALL" می‌توانند کل حافظهٔ برنامه را هدف قرار دهند. این گزینه برای ساخت و انتخاب multilib برای دستگاه‌های معماری "avrxmega3" استفاده می‌شود.

-mskip-bug

کد را بدون رد کردن دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی ("CPSE"، "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC") تولید می‌کند.

-msp8

با ثبات اشاره‌گر پشته به عنوان یک ثبات ۸ بیتی رفتار می‌کند؛ یعنی فرض می‌شود بایت بالای اشاره‌گر پشته صفر است. این گزینه توسط کامپایلر برای انتخاب و ساخت multilibها برای معماری‌های "avr2" و "avr25" به کار می‌رود. این معماری‌ها دستگاه‌های دارای "SPH" و فاقد آن را با یکدیگر ترکیب می‌کنند..PP گزینه‌های Blackfin

-mcpu=cpu[-sirevision]

نام پردازندهٔ Blackfin هدف را مشخص می‌کند. در حال حاضر، cpu می‌تواند یکی از موارد bf512، bf514، bf516، bf518، bf522، bf523، bf524، bf525، bf526، bf527، bf531، bf532، bf533، bf534، bf536، bf537، bf538، bf539، bf542، bf544، bf547، bf548، bf549، bf542m، bf544m، bf547m، bf548m، bf549m، bf561، bf592 باشد.

مقدار اختیاری sirevision بازنگری سیلیکون (silicon revision) پردازندهٔ Blackfin هدف را مشخص می‌کند. تمام راه‌حل‌های موقت موجود برای نسخهٔ سیلیکونِ هدف فعال می‌شوند. اگر sirevision برابر با none باشد، هیچ راه‌حل موقتی فعال نمی‌شود. اگر sirevision برابر با any باشد، تمام راه‌حل‌های موقت برای پردازندهٔ هدف فعال خواهند شد. ماکروی "__SILICON_REVISION__" به‌صورت دو رقم شانزده‌شانزدهی (هگزادسیمال) که نشان‌دهندهٔ شماره‌های اصلی و فرعی در بازنگری سیلیکون هستند تعریف می‌شود. اگر sirevision برابر با none باشد، "__SILICON_REVISION__" تعریف نمی‌شود. اگر sirevision برابر با any باشد، "__SILICON_REVISION__" به‌صورت 0xffff تعریف می‌شود. اگر این sirevision اختیاری استفاده نشود، GCC جدیدترین بازنگری سیلیکون شناخته‌شده از پردازندهٔ Blackfin هدف را لحاظ می‌کند.

کامپایلر GCC یک ماکروی پیش‌پردازنده برای cpu مشخص‌شده تعریف می‌کند. برای زنجیره ابزار bfin-elf، اگر -msim مشخص نشده باشد، این گزینه باعث می‌شود BSP سخت‌افزاری ارائه‌شده توسط libgloss پیوند زده شود.

بدون این گزینه، پردازندهٔ bf532 به‌صورت پیش‌فرض استفاده می‌شود.

توجه داشته باشید که پشتیبانی از bf561 ناقص است. برای bf561، تنها ماکروی پیش‌پردازنده تعریف می‌شود.

مشخص می‌کند که برنامه بر روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این امر موجب می‌شود BSP شبیه‌ساز که توسط libgloss ارائه شده است، پیوند زده شود. این گزینه تنها برای زنجیره ابزار bfin-elf اثرگذار است. برخی گزینه‌های دیگر مانند -mid-shared-library و -mfdpic به‌طور ضمنی شامل -msim هستند.

-mno-id-shared-library

اشاره‌گر فریم (frame pointer) را در یک ثبات برای توابع برگ (leaf functions) نگه نمی‌دارد. این کار مانع از درج دستورالعمل‌های ذخیره، برپاسازی و بازگردانی اشاره‌گرهای فریم شده و یک ثبات اضافه در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد.

-mspecld-anomaly

-mno-specld-anomaly

هنگامی که فعال باشد، کامپایلر اطمینان حاصل می‌کند که کد تولیدشده شامل بارهای حدسی (speculative loads) پس از دستورالعمل‌های پرش نباشد. اگر از این گزینه استفاده شود، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_LOADS" تعریف می‌شود.

-mcsync-anomaly

-mno-csync-anomaly

هنگامی که فعال باشد، کامپایلر اطمینان حاصل می‌کند که کد تولیدشده بلافاصله پس از انشعاب‌های شرطی، حاوی دستورالعمل‌های CSYNC یا SSYNC نباشد. اگر از این گزینه استفاده شود، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_SYNCS" تعریف می‌شود.

-mlow64k

-mno-low64k

هنگامی که فعال باشد، کامپایلر مجاز است از این آگاهی که کل برنامه در ۶۴ کیلوبایت پایین حافظه جای می‌گیرد استفاده کند. رفتار پیش‌فرض این است که فرض شود برنامه می‌تواند به هر اندازه بزرگ باشد (-mno-low64k).

-mstack-check-l1

بررسی پشته را با استفاده از اطلاعات قرار داده شده در حافظهٔ اسکرچ‌پد (scratchpad) سطح ۱ (L1) توسط هستهٔ uClinux انجام می‌دهد.

-mid-shared-library

کدی تولید می‌کند که از طریق روش شناسهٔ کتابخانه از کتابخانه‌های اشتراکی پشتیبانی کند. این کار امکان اجرا درجا (execute in place) و استفاده از کتابخانه‌های اشتراکی را در محیطی بدون مدیریت حافظهٔ مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه مستلزم -fPIC است. در هدف bfin-elf، این گزینه به‌طور ضمنی شامل -msim نیز می‌شود. حالت پیش‌فرض -mno-id-shared-library است تا کدی تولید شود که فرض نمی‌کند کتابخانه‌های اشتراکی بر پایهٔ شناسه در حال استفاده هستند.

-mleaf-id-shared-library

-mno-leaf-id-shared-library

کدی تولید می‌کند که از کتابخانه‌های اشتراکی با روش شناسهٔ کتابخانه پشتیبانی می‌کند، اما فرض می‌کند این کتابخانه یا فایل اجرایی با هیچ کتابخانهٔ اشتراکی مبتنی بر شناسهٔ دیگری پیوند نخواهد خورد. این امر به کامپایلر اجازه می‌دهد تا از کدهای سریع‌تری برای پرش‌ها و فراخوانی‌ها بهره ببرد.

حالت پیش‌فرض -mno-leaf-id-shared-library است، که در آن هیچ فرضی مبنی بر اینکه کد در حال کامپایل با دیگر کتابخانه‌های اشتراکی مبتنی بر شناسه پیوند نخواهد خورد صورت نمی‌گیرد. در نتیجه کد کندتری برای دستورالعمل‌های پرش و فراخوانی تولید می‌شود.

-mshared-library-id=n

شمارهٔ شناسایی کتابخانهٔ اشتراکی مبتنی بر شناسه‌ای را که در حال کامپایل است مشخص می‌کند. مشخص کردن مقدار 0 کد فشرده‌تری تولید می‌کند؛ مشخص کردن مقادیر دیگر تخصیص آن شماره به کتابخانهٔ فعلی را اجباری می‌سازد، اما از نظر حافظه یا زمان کارآمدتر از عدم استفاده از این گزینه نیست.

-msep-data

-mno-sep-data

کدی تولید می‌کند که به قطعه داده (data segment) اجازه می‌دهد در ناحیه‌ای از حافظه، متفاوت از قطعه کد (text segment) مستقر شود. این امر با حذف بازنشانی‌ها (relocations) نسبت به بخش text، امکان اجرا درجا را در محیط‌های فاقد مدیریت حافظهٔ مجازی مهیا می‌سازد. پیش‌فرض -mno-sep-data است که به GCC اعلام می‌کند کدی تولید کند که در آن فرض می‌شود قطعه داده به دنبال قطعه متن قرار دارد.

-mno-long-calls

به کامپایلر اعلام می‌کند که فراخوانی توابع را ابتدا با بارگذاری نشانی تابع در یک ثبات و سپس انجام فراخوانی زیرروال (subroutine call) روی این ثبات انجام دهد. این سوییچ زمانی لازم است که تابع هدف خارج از محدودهٔ آدرس‌دهی ۲۴ بیتی در نسخهٔ بر پایهٔ افستِ دستورالعمل فراخوانی زیرروال قرار داشته باشد.

این قابلیت به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. مشخص کردن -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازیابی می‌کند. توجه داشته باشید این سوییچ‌ها تأثیری بر نحوهٔ تولید کد توسط کامپایلر برای مدیریت فراخوانی توابع از طریق اشاره‌گرهای تابع ندارند.

-mfast-fp

پیوند با کتابخانهٔ ممیز شناور سریع را انجام می‌دهد. این کتابخانه به جهت بهبود عملکرد، برخی از قوانین استاندارد ممیز شناور IEEE را برای بررسی ورودی‌ها در برابر «غیرعدد» (NAN) نادیده می‌گیرد.

-minline-plt

درون‌خطی‌سازی (inlining) مدخل‌های PLT را در فراخوانی توابعی که مشخص نیست به‌صورت محلی مقید شده باشند، فعال می‌کند. این گزینه بدون -mfdpic بی‌اثر است.

-mmulticore

یک برنامهٔ مستقل (standalone) برای پردازنده‌های چندهسته‌ای Blackfin می‌سازد. این گزینه موجب استفاده از فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب با پشتیبانی از چندهسته‌ای می‌شود و ماکروی "__BFIN_MULTICORE" را تعریف می‌کند. این گزینه تنها همراه با -mcpu=bf561[-sirevision] قابل استفاده است.

این گزینه می‌تواند همراه با -mcorea یا -mcoreb به کار رود که مدل برنامه‌نویسی «یک برنامه برای هر هسته» را انتخاب می‌کنند. بدون -mcorea یا -mcoreb، مدل برنامه‌نویسی «تک‌برنامه/دوهسته‌ای» استفاده می‌شود. در این مدل، تابع اصلی Core B باید با نام "coreb_main" تعریف شود.

اگر این گزینه استفاده نشود، مدل برنامه‌نویسی برنامهٔ تک‌هسته‌ای استفاده خواهد شد.

-mcorea

هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی «یک برنامه برای هر هسته»، یک برنامهٔ مستقل برای Core A در BF561 می‌سازد. فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای پشتیبانی از Core A استفاده می‌شوند و ماکروی "__BFIN_COREA" تعریف می‌شود. این گزینه تنها همراه با -mmulticore قابل استفاده است.

-mcoreb

هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی «یک برنامه برای هر هسته»، یک برنامهٔ مستقل برای Core B در BF561 می‌سازد. فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای پشتیبانی از Core B استفاده می‌شوند و ماکروی "__BFIN_COREB" تعریف می‌شود. هنگامی که این گزینه استفاده شود، باید به جای "main" از "coreb_main" استفاده شود. این گزینه تنها همراه با -mmulticore قابل استفاده است.

-msdram

یک برنامهٔ مستقل برای SDRAM می‌سازد. فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای قرار دادن برنامه در SDRAM استفاده شده و ماکروی "__BFIN_SDRAM" تعریف می‌شود. بارگذار (loader) باید پیش از بارگذاری برنامه، SDRAM را مقداردهی اولیه کند..IP -micplb 4 فرض می‌کند که ICPLBها در زمان اجرا فعال هستند. این گزینه بر روی برخی از راهکارهای دور زدن ناهنجاری‌ها اثر می‌گذارد. برای مقصدهای Linux، پیش‌فرض فرض بر فعال بودن ICPLBها است؛ برای برنامه‌های مستقل (standalone)، پیش‌فرض خاموش (غیرفعال) است.

گزینه‌های C6X

-march=name: این گزینه نام معماری مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین این‌که چه نوع دستورالعمل‌هایی می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی صادر کند، استفاده می‌نماید. نام‌های مجاز عبارتند از: c62x، c64x، c64x+، c67x، c67x+، c674x.
-mbig-endian: تولید کد برای یک مقصد big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک مقصد little-endian. این حالت پیش‌فرض است.
-msim: انتخاب فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت پیونددهنده مناسب برای شبیه‌ساز.
-msdata=default: داده‌های سراسری و ایستای کوچک را در بخش ".neardata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "B14" به آن اشاره می‌شود. داده‌های سراسری و ایستای کوچک مقداردهی‌نشده را در بخش ".bss"، که در مجاورت بخش ".neardata" است، قرار می‌دهد. داده‌های فقط‌خواندنی کوچک را در بخش ".rodata" قرار می‌دهد. بخش‌های متناظر مورد استفاده برای تکه‌های بزرگ داده، ".fardata"، ".far" و ".const" هستند.
-msdata=all: تمام داده‌ها، و نه تنها شیءهای کوچک را در بخش‌های رزرو شده برای داده‌های کوچک قرار می‌دهد و برای دسترسی به آن‌ها از آدرس‌دهی نسبی به ثبات "B14" استفاده می‌کند.
-msdata=none: هیچ استفاده‌ای از بخش‌های رزرو شده برای داده‌های کوچک نمی‌کند و برای دسترسی به همه داده‌ها از آدرس‌های مطلق استفاده می‌نماید. تمام داده‌های سراسری و ایستای مقداردهی‌شده را در بخش ".fardata" و تمام داده‌های مقداردهی‌نشده را در بخش ".far" قرار می‌دهد. تمام داده‌های ثابت را در بخش ".const" قرار می‌دهد.
-mdsbt: کامپایل برای ABI کتابخانه مشترک DSBT. این گزینه برای کامپایل با -fpic یا -fPIC الزامی است و مستلزم -fpic می‌باشد.
-mlong-calls: از تولید فراخوانی‌های وابسته به PC (PC-relative) خودداری می‌کند؛ در عوض از ارجاع غیرمستقیم استفاده می‌نماید.

گزینه‌های CRIS

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت‌های CRIS تعریف شده‌اند.

-march=architecture-type
-mcpu=architecture-type: تولید کد برای معماری مشخص‌شده. انتخاب‌ها برای architecture-type به ترتیب عبارتند از v3، v8 و v10 برای ETRAX 4، ETRAX 100 و ETRAX 100 LX. پیش‌فرض v0 است.
-mtune=architecture-type: همه موارد ممکن در کد تولیدشده، به جز ABI و مجموعه دستورالعمل‌های دردسترس را برای architecture-type بهینه‌سازی (tune) می‌کند. گزینه‌های انتخابی برای architecture-type همانند -march=architecture-type است.
-mmax-stackframe=n: در صورتی که قاب پشته (stack frame) یک تابع از n بایت فراتر رود، هشدار می‌دهد.
-metrax4
-metrax100: گزینه‌های -metrax4 و -metrax100 به ترتیب مترادف‌های -march=v3 و -march=v8 هستند.
-mmul-bug-workaround
-mno-mul-bug-workaround: دور زدن باگ موجود در دستورالعمل‌های "muls" و "mulu" برای مدل‌های پردازنده‌ای که در مورد آن‌ها صدق می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-mpdebug: فعال‌سازی اطلاعات مفصل اشکال‌زدایی مخصوص CRIS در کد اسمبلی. همچنین این گزینه نشانگر کد قالب‌بندی‌شده #NO_APP به اسمبلر در ابتدای فایل اسمبلی را غیرفعال می‌کند.
-mcc-init: از نتایج کدهای شرطیِ دستورالعمل پیشین استفاده نمی‌کند؛ همیشه پیش از استفاده از کدهای شرطی، دستورالعمل‌های مقایسه و آزمون را صادر می‌کند.
-mno-side-effects: در حالت‌های آدرس‌دهی غیر از پس‌افزایشی (post-increment)، دستورالعمل‌های دارای عوارض جانبی را صادر نمی‌کند.
-mstack-align
-mno-stack-align
-mdata-align
-mno-data-align
-mconst-align
-mno-const-align: این گزینه‌ها (گزینه‌های no-) ترتیبی می‌دهند (ترتیب را لغو می‌کنند) تا قاب پشته، داده‌های منفرد و ثوابت برای حداکثر اندازه دسترسی تکی به داده در مدل پردازنده انتخاب‌شده هم‌تراز شوند. پیش‌فرض، تنظیم هم‌ترازی ۳۲ بیتی است. جزئیات ABI مانند چیدمان ساختار تحت تأثیر این گزینه‌ها قرار نمی‌گیرند.
-m32-bit
-m16-bit
-m8-bit: مشابه گزینه‌های تراز پشته، داده و ثوابت در بالا، این گزینه‌ها ترتیبی می‌دهند تا قاب پشته، داده‌های قابل نوشتن و ثوابت همگی به‌صورت ۳۲ بیتی، ۱۶ بیتی یا ۸ بیتی هم‌تراز شوند. پیش‌فرض، هم‌ترازی ۳۲ بیتی است.
-mno-prologue-epilogue
-mprologue-epilogue: با گزینه -mno-prologue-epilogue، مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) عادی تابع که قاب پشته را برپا می‌کنند حذف می‌شوند و هیچ دستورالعمل یا توالی بازگشتی در کد تولید نمی‌گردد. از این گزینه تنها به همراه بررسی بصری کد کامپایل‌شده استفاده کنید: هنگامی که ثبات‌های ذخیره‌شده توسط فراخوان (call-saved) باید ذخیره شوند یا فضای ذخیره‌سازی برای متغیرهای محلی نیاز به تخصیص دارد، هیچ هشدار یا خطایی صادر نخواهد شد.
-mbest-lib-options
-moverride-best-lib-options: گزینه -mbest-lib-options بیشترین گزینه‌های فعال‌کننده ویژگی را که توسط سایر گزینه‌ها مجاز دانسته شده‌اند انتخاب می‌کند. این گزینه فاقد شکل no- است، اما -moverride-best-lib-options صرف نظر از ترتیب نسبی این دو گزینه در خط فرمان، آن را غیرفعال می‌سازد.
-mtrap-using-break8: صدور تله‌ها (traps) به‌صورت break 8. این مقدار پیش‌فرض برای CRIS v3 و بالاتر است. در صورت غیرفعال بودن، در عوض فراخوانی‌های "abort" استفاده می‌شوند.
-mtrap-unaligned-atomic: صدور بررسی‌هایی که باعث می‌شوند هنگام اعمال توابع توکار اتمی بر روی حافظه ناتراز، دستورالعمل‌های break 8 اجرا گردند.
-munaligned-atomic-may-use-library: مدیریت توابع توکار اتمی که ممکن است بر روی داده‌های ناتراز اعمال شوند با فراخوانی توابع کتابخانه‌ای. این گزینه بر -mtrap-unaligned-atomic تقدم دارد.
-sim: این گزینه ترتیبی می‌دهد تا پیوند با توابع ورودی-خروجی از یک کتابخانه شبیه‌ساز برقرار شود. کد، داده‌های مقداردهی‌شده و داده‌های مقداردهی‌شده با صفر به‌صورت متوالی تخصیص داده می‌شوند.
-sim2: مانند -sim، اما گزینه‌های پیونددهنده را برای قرار دادن داده‌های مقداردهی‌شده در 0x40000000 و داده‌های مقداردهی‌شده با صفر در 0x80000000 ارسال می‌کند.

گزینه‌های C-SKY کامپایلر GCC هنگام کامپایل برای پردازنده‌های C-SKY V2 از این گزینه‌ها پشتیبانی می‌کند.

-march=arch

معماری مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای arch عبارتند از: ck801، ck802، ck803، ck807، و ck810. پیش‌فرض ck810 است.

-mcpu=cpu

پردازندهٔ مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای cpu عبارتند از: ck801، ck801t، ck802، ck802t، ck802j، ck803، ck803h، ck803t، ck803ht، ck803f، ck803fh، ck803e، ck803eh، ck803et، ck803eht، ck803ef، ck803efh، ck803ft، ck803eft، ck803efht، ck803r1، ck803hr1، ck803tr1، ck803htr1، ck803fr1، ck803fhr1، ck803er1، ck803ehr1، ck803etr1، ck803ehtr1، ck803efr1، ck803efhr1، ck803ftr1، ck803eftr1، ck803efhtr1، ck803s، ck803st، ck803se، ck803sf، ck803sef، ck803seft، ck807e، ck807ef، ck807، ck807f، ck810e، ck810et، ck810ef، ck810eft، ck810، ck810v، ck810f، ck810t، ck810fv، ck810tv، ck810ft، و ck810ftv.

کد big-endian یا little-endian را انتخاب می‌کند. پیش‌فرض little-endian است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند که از کدام ABI ممیز شناور استفاده شود. مقادیر مجاز عبارتند از: soft، softfp و hard.

مشخص کردن soft باعث می‌شود GCC خروجی‌ای حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور تولید کند. softfp اجازهٔ تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور را می‌دهد، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float استفاده می‌کند. hard امکان تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور را فراهم کرده و از قراردادهای فراخوانی مخصوص FPU استفاده می‌کند.

مقدار پیش‌فرض به پیکربندی مشخص هدف بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float از نظر پیونددهی سازگار نیستند؛ باید کل برنامهٔ خود را با یک ABI یکسان کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

-mdouble-float

-mno-double-float

هنگامی که -mhard-float فعال است، تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است، مگر هنگام کامپایل برای CK803.

-mfdivdu

-mno-fdivdu

هنگامی که -mhard-float فعال است، تولید دستورالعمل‌های "frecipd"، "fsqrtd" و "fdivd" را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است، مگر هنگام کامپایل برای CK803.

-mfpu=fpu

پردازندهٔ ممیز شناور را انتخاب می‌کند. این گزینه تنها همراه با -mhard-float قابل استفاده است. مقادیر مجاز برای fpu عبارتند از: fpv2_sf (معادل -mno-double-float -mno-fdivdu)، fpv2 (-mdouble-float -mno-divdu)، و fpv2_divd (-mdouble-float -mdivdu).

-melrw

-mno-elrw

دستورالعمل گسترش‌یافتهٔ "lrw" را فعال می‌کند. این گزینه برای CK801 به‌طور پیش‌فرض فعال و در غیر این صورت غیرفعال است.

-mistack

-mno-istack

دستورالعمل‌های پشتهٔ وقفه را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

گزینهٔ -mistack برای رسیدگی به صفت‌های تابع "interrupt" و "isr" الزامی است.

-mmp

-mno-mp

دستورالعمل‌های چندپردازنده‌ای را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-mcp

-mno-cp

دستورالعمل‌های کمک‌پردازنده را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-mcache

-mno-cache

دستورالعمل‌های کمک‌پردازنده را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-msecurity

-mno-security

دستورالعمل‌های امنیتی C-SKY را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-mtrust

-mno-trust

دستورالعمل‌های C-SKY trust را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

به‌ترتیب دستورالعمل‌های C-SKY DSP، Enhanced DSP یا Vector DSP را فعال می‌کند. پیش‌فرض تمام این گزینه‌ها غیرفعال است.

-mdiv

-mno-div

دستورالعمل‌های تقسیم را تولید می‌کند. پیش‌فرض غیرفعال است.

-msmart

-mno-smart

کد را برای حالت Smart Mode تولید می‌کند و تنها از ثبات‌های شمارهٔ 0-7 استفاده می‌کند تا استفاده از دستورالعمل‌های 16 بیتی میسر شود. این گزینه برای CK801 که این رفتار در آن الزامی است نادیده گرفته می‌شود، و برای CK802 به‌طور پیش‌فرض فعال است. برای سایر مقاصد، پیش‌فرض غیرفعال است.

-mhigh-registers

-mno-high-registers

کد را با استفاده از ثبات‌های بالایی شمارهٔ 16-31 تولید می‌کند. این گزینه در CK801، CK802 یا CK803 پشتیبانی نمی‌شود و برای سایر پردازنده‌ها به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-manchor

-mno-anchor

کد را با استفاده از نشانی‌های نماد لنگر سراسری تولید می‌کند.

-mpushpop

تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های "push" و "pop". این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mmultiple-stld

-mno-multiple-stld

تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های "stm" و "ldm". این گزینه روی CK801 پشتیبانی نمی‌شود، اما در سایر پردازنده‌ها به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mconstpool

-mno-constpool

ایجاد استخرهای ثوابت (constant pools) در کامپایلر به جای موکول کردن آن به اسمبلر. این گزینه پیش‌فرض بوده و برای تولید کد صحیح روی CK801 و CK802 الزامی است، و در سایر پردازنده‌ها اختیاری می‌باشد.

-mstack-size

-mno-stack-size

درج دایرکتیوهای ".stack_size" برای هر تابع در خروجی اسمبلی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mccrt

-mno-ccrt

تولید کد برای زمان اجرای کامپایلر C-SKY به جای libgcc. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mbranch-cost=n

تنظیم هزینه انشعاب‌ها به حدود "n" دستورالعمل. مقدار پیش‌فرض 1 است.

-msched-prolog

-mno-sched-prolog

اجازه دادن به زمان‌بندی توالی‌های مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) توابع. استفاده از این گزینه می‌تواند منجر به تولید کدی شود که با نیازمندی‌های مقدمه C-SKY V2 ABI سازگار نبوده و امکان دیباگ یا ردیابی پشته (backtrace) آن وجود نداشته باشد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-dependency-file filename

-mno-sim

پیوند دادن کتابخانه libsemi.a که با شبیه‌ساز سازگار است. فقط برای کامپایلر ELF قابل اعمال است.

گزینه‌های Cygwin و MinGW

این گزینه‌های اضافی برای مقصدهای Microsoft Windows در دسترس هستند:

-mconsole: این گزینه مشخص می‌کند که یک برنامه کنسولی باید تولید شود، با دستور به پیونددهنده برای تنظیم نوع زیرسیستم در سرآیند PE که برای برنامه‌های کنسولی مورد نیاز است. این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW موجود است و به‌طور پیش‌فرض در آن مقصدها فعال است.
-mcrtdll=library: پیش‌پردازش، کامپایل یا پیوند با library CRT DLL سی مشخص‌شده. این گزینه ماکروهای از پیش تعریف‌شده "__CRTDLL__"، "__MSVCRT__"، "_UCRT" و "__MSVCRT_VERSION__" را برای library CRT مشخص‌شده تنظیم می‌کند، فایل آغازین را برای library CRT انتخاب کرده و با library CRT پیوند برقرار می‌کند. نام‌های شناخته‌شدهٔ کتابخانه CRT برای پیش‌پردازنده عبارتند از: "crtdll*"، "msvcrt10*"، "msvcrt20*"، "msvcrt40*"، "msvcr40*"، "msvcrtd*"، "msvcrt-os*"، "msvcr70*"، "msvcr71*"، "msvcr80*"، "msvcr90*"، "msvcr100*"، "msvcr110*"، "msvcr120*" و "ucrt*". اگر این گزینه مشخص نشود، کتابخانه واردات پیش‌فرض MinGW یعنی "msvcrt" برای پیوند استفاده می‌شود و هیچ تنظیم دیگری برای پیش‌پردازنده انجام نخواهد شد. کتابخانه واردات MinGW با نام "msvcrt" صرفاً یک پیوند نمادین به (یا یک کپی از) یک کتابخانه واردات CRT دیگر در MinGW است که در هنگام کامپایل MinGW انتخاب شده است. کتابخانه واردات MinGW با نام "msvcrt-os" مربوط به کتابخانه CRT DLL سیستم ویندوز یعنی "msvcrt.dll" است و در اکثر موارد کتابخانه واردات پیش‌فرض MinGW به شمار می‌رود. به‌طور کلی، تغییر CRT DLL نیازمند کامپایل مجدد کل MinGW CRT است. این گزینه صرفاً برای مقاصد آزمایشی و تست در نظر گرفته شده است. این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است.
-mdll: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که یک DLL---یک کتابخانه پیوند پویا (dynamic link library)---باید تولید شود، و انتخاب آبجکت راه‌اندازی زمان اجرا (runtime startup object) و نقطه ورود مورد نیاز را ممکن می‌سازد.
-mnop-fun-dllimport: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که ویژگی "dllimport" باید نادیده گرفته شود.
-mthreads: پشتیبانی از مدیریت استثنای امن از ریسه (thread-safe) در MinGW. برنامه‌هایی که به مدیریت استثنای امن از ریسه متکی هستند باید تمام کد را با گزینه -mthreads کامپایل و پیوند دهند. هنگام کامپایل، -mthreads ماکروی -D_MT را تعریف می‌کند؛ هنگام پیوند دادن، یک کتابخانه کمکی ریسه ویژه را با نام -lmingwthrd پیوند می‌دهد که داده‌های مدیریت استثنا به ازای هر ریسه را پاکسازی می‌کند.
-municode: این گزینه برای مقصدهای MinGW-w64 در دسترس است. این گزینه موجب می‌شود که ماکروی پیش‌پردازنده "UNICODE" از پیش تعریف شود، و کد راه‌اندازی زمان اجرای سازگار با یونیکد را انتخاب می‌کند.
-mwin32: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که ماکروهای از پیش تعریف‌شده متداول Microsoft Windows در پیش‌پردازنده تنظیم شوند، اما تأثیری در انتخاب کد راه‌اندازی/کتابخانه زمان اجرا ندارد.
-mwindows: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که یک برنامه گرافیکی (GUI) با دستور به پیونددهنده برای تنظیم مناسب نوع زیرسیستم سرآیند PE تولید شود.
-fno-set-stack-executable: این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که پرچم قابل اجرا بودن برای پشتهٔ مورد استفاده توسط توابع تو در تو تنظیم نشود. این مورد برای باینری‌هایی که در حالت هسته (kernel mode) Microsoft Windows اجرا می‌شوند لازم است، زیرا در آنجا User32 API که برای تنظیم دسترسی‌های اجرا استفاده می‌شود، در دسترس نیست.
-fwritable-relocated-rdata: این گزینه برای مقصدهای MinGW و Cygwin در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که داده‌های بازآرایی‌شده در بخش فقط‌خواندنی، درون بخش ".data" قرار گیرند. این گزینه برای زمان‌های اجرای قدیمی‌تری که از تغییر بخش‌های ".rdata" برای بازآرایی کاذب (pseudo-relocation) پشتیبانی نمی‌کنند، ضروری است.
-mpe-aligned-commons: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که پسوند GNU برای ساختار فایل PE که ترازسازی صحیح متغیرهای COMMON را مجاز می‌سازد، باید در هنگام تولید کد استفاده شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است اگر GCC تشخیص دهد که اسمبلر مقصد یافت‌شده هنگام پیکربندی از این ویژگی پشتیبانی می‌کند.
-muse-libstdc-wrappers: استفاده از پوشش‌های Cygwin DLL برای پشتیبانی از عملگرهای C++ شامل "new" و "delete".

همچنین برای گزینه‌های استاندارد، بخش گزینه‌های x86 را ببینید.

گزینه‌های Darwin

این گزینه‌ها برای همه معماری‌هایی که سیستم‌عامل Darwin را اجرا می‌کنند تعریف شده‌اند.

نسخه FSF GCC در Darwin فایل‌های آبجکت «fat» ایجاد نمی‌کند؛ بلکه یک فایل آبجکت برای تک‌معماری‌ای که GCC برای آن ساخته شده ایجاد می‌کند. نسخه Apple GCC در Darwin در صورتی که گزینه‌های متعدد -arch استفاده شوند فایل‌های «fat» ایجاد می‌کند؛ این کار را با اجرای چندین‌باره کامپایلر یا پیونددهنده و متصل کردن نتایج به یکدیگر با lipo انجام می‌دهد.

زیرنوع (subtype) فایل ایجادشده (مانند ppc7400 یا ppc970 یا i686) توسط پرچم‌هایی تعیین می‌شود که ISA هدف GCC را مشخص می‌کنند، مانند -mcpu یا -march. گزینه -force_cpusubtype_ALL می‌تواند برای لغو این موضوع استفاده شود.

ابزارهای Darwin در هنگام مواجهه با عدم تطابق در ISA رفتارهای متفاوتی دارند. اسمبلر، as، تنها به دستورالعمل‌هایی اجازه استفاده می‌دهد که برای زیرنوع فایلی که تولید می‌کند معتبر باشند، بنابراین نمی‌توانید دستورالعمل‌های ۶۴-بیتی را در یک فایل آبجکت ppc750 قرار دهید. پیونددهنده کتابخانه‌های اشتراکی، /usr/bin/libtool، اگر خواسته شود کتابخانه‌ای اشتراکی با زیرنوعی با محدودیت کمتر نسبت به فایل‌های ورودی‌اش بسازد، شکست می‌خورد و خطایی چاپ می‌کند (برای نمونه، تلاش برای قرار دادن یک فایل آبجکت ppc970 در یک کتابخانه ppc7400). پیونددهنده فایل‌های اجرایی، ld، در سکوت محدودکننده‌ترین زیرنوع را در بین هر کدام از فایل‌های ورودی‌اش به فایل اجرایی اختصاص می‌دهد..IP -Fdir 4 افزودن دایرکتوری فریم‌ورک dir به ابتدای فهرست دایرکتوری‌هایی که باید برای فایل‌های سرآیند جستجو شوند. این دایرکتوری‌ها با دایرکتوری‌های مشخص‌شده توسط گزینه‌های -I در هم آمیخته می‌شوند و به ترتیب از چپ به راست پیمایش می‌شوند.

یک دایرکتوری فریم‌ورک، دایرکتوری‌ای حاوی فریم‌ورک‌ها است. یک فریم‌ورک دایرکتوری‌ای است که مستقیماً شامل دایرکتوری Headers و/یا PrivateHeaders بوده و نام آن به .framework ختم می‌شود. نام یک فریم‌ورک، نام این دایرکتوری بدون پسوند .framework است. سرآیندهای مرتبط با فریم‌ورک در یکی از این دو دایرکتوری یافت می‌شوند، که ابتدا Headers جستجو می‌شود. یک زیرفریم‌ورک، دایرکتوری فریم‌ورکی است که در دایرکتوری Frameworks یک فریم‌ورک قرار دارد. گنجاندن سرآیندهای زیرفریم‌ورک تنها می‌تواند در سرآیند فریم‌ورکی ظاهر شود که حاوی آن زیرفریم‌ورک است، یا در سرآیند یک زیرفریم‌ورک هم‌سطح. دو زیرفریم‌ورک در صورتی هم‌سطح هستند که در یک فریم‌ورک قرار داشته باشند. یک زیرفریم‌ورک نباید هم‌نام با یک فریم‌ورک باشد؛ در صورت نقض این مورد یک هشدار صادر می‌شود. در حال حاضر یک زیرفریم‌ورک نمی‌تواند زیرفریم‌ورک داشته باشد؛ در آینده ممکن است این سازوکار برای پشتیبانی از این قابلیت گسترش یابد. فریم‌ورک‌های استاندارد را می‌توان در /System/Library/Frameworks و /Library/Frameworks یافت. یک include نمونه مانند "#include <Framework/header.h>" است، که در آن Framework بیانگر نام فریم‌ورک است و header.h در دایرکتوری PrivateHeaders یا Headers یافت می‌شود.

-iframeworkdir

مشابه -F است، با این تفاوت که با دایرکتوری مانند یک دایرکتوری سیستمی رفتار می‌شود. تفاوت اصلی بین این -iframework و -F در این است که با -iframework کامپایلر در مورد ساختارهای موجود در فایل‌های سرآیندی که از طریق dir پیدا شده‌اند هشدار نمی‌دهد. این گزینه تنها برای خانواده زبان‌های C معتبر است.

-arch name

تولید خروجی برای معماری name. همان‌طور که در بالا توضیح داده شد، GCC برای معماری‌ای که برای آن پیکربندی شده است خروجی تولید می‌کند و از گزینه‌های معمول خود برای انتخاب گونه‌های زیرمعماری استفاده می‌نماید. گزینهٔ -arch برای سازگاری پذیرفته می‌شود، اما اگر name با برداشت خود GCC از معماری هدف ناسازگار باشد، خطایی اعلام می‌شود.

نام مستعاری برای گزینهٔ پیش‌پردازندهٔ -MF filename.

-fapple-kext

تولید کد برای افزونه‌های هستهٔ قابل بارگذاری در Darwin.

-gused

تولید اطلاعات اشکال‌زدایی برای نمادهایی که استفاده شده‌اند. برای قالب اشکال‌زدایی stabs، این گزینه -feliminate-unused-debug-symbols را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض روشن است.

-gfull

تولید اطلاعات اشکال‌زدایی برای همهٔ نمادها و نوع‌ها.

-matt-stubs

-mno-att-stubs

فعال کردن stubهای PIC به سبک AT&T. این حالت در صورت پشتیبانی توسط معماری هدف، پیش‌فرض است (در حال حاضر فقط x86).

-mconstant-cfstrings

-fconstant-cfstrings

هنگامی که زمان اجرای NeXT در حال استفاده است (حالت پیش‌فرض در این سیستم‌ها)، هرگونه تنظیمات -fconstant-string-class را نادیده گرفته و باعث می‌شود لیترال‌های "@"..."" به عنوان رشته‌های ثابت CoreFoundation چیده شوند.

گزینهٔ -fconstant-cfstrings نام مستعاری برای -mconstant-cfstrings است.

-mdynamic-no-pic

تولید کد مناسب برای فایل‌های اجرایی (نه کتابخانه‌های اشتراکی). این گزینه با -fpic، -fPIC، -fpie، یا -fPIE ناسازگار است.

-mfix-and-continue

-ffix-and-continue

-findirect-data

تولید کد مناسب برای توسعه با چرخش سریع، به گونه‌ای که به GDB اجازه دهد فایل‌های .o را به صورت پویا در برنامه‌های در حال اجرا بارگذاری کند. گزینه‌های -findirect-data و -ffix-and-continue برای سازگاری با نسخه‌های پیشین ارائه شده‌اند.

-mkernel

فعال کردن حالت توسعهٔ هسته. گزینهٔ -mkernel در صورت کاربرد، گزینه‌های -static، -fno-common، -fno-use-cxa-atexit، -fno-exceptions، -fno-non-call-exceptions، -fapple-kext، -fno-weak و -fno-rtti را تنظیم می‌کند. این حالت همچنین برای اهداف PowerPC، گزینه‌های -mno-altivec، -msoft-float، -fno-builtin و -mlong-branch را تنظیم می‌نماید.

-mmacosx-version-min=version

-asm_macosx_version_min=version

گزینهٔ -mmacosx-version-min مشخص می‌کند که قدیمی‌ترین نسخهٔ MacOS X که این فایل اجرایی روی آن اجرا خواهد شد، version است. مقادیر معمول پشتیبانی‌شده برای version شامل 12، 10.12 و 10.5.8 هستند.

اگر کامپایلر به گونه‌ای ساخته شده باشد که به‌طور پیش‌فرض از سرآیندهای سیستم استفاده کند، مقدار پیش‌فرض برای این گزینه نسخهٔ سیستمی است که کامپایلر روی آن در حال اجراست؛ در غیر این صورت، پیش‌فرض انجام انتخاب‌هایی است که با بیشترین تعداد سیستم‌ها و پایگاه‌های کد سازگار باشند.

گزینهٔ -asm_macosx_version_min=version مشابه است، اما راه‌انداز GCC اطلاعات version را تنها به اسمبلر منتقل می‌کند.

-mone-byte-bool

نادیده گرفتن مقادیر پیش‌فرض برای "bool" به گونه‌ای که "sizeof(bool)==1" باشد. به‌طور پیش‌فرض sizeof(bool) هنگام کامپایل برای Darwin/PowerPC برابر با 4 و هنگام کامپایل برای Darwin/x86 برابر با 1 است، بنابراین این گزینه تأثیری بر روی x86 ندارد.

هشدار: سوییچ -mone-byte-bool باعث می‌شود GCC کدی تولید کند که با کد تولیدشده بدون این سوییچ، سازگاری باینری ندارد. استفاده از این سوییچ ممکن است نیازمند کامپایل مجدد تمام ماژول‌های دیگر یک برنامه، از جمله کتابخانه‌های سیستمی باشد. از این سوییچ برای انطباق با یک مدل دادهٔ غیرپیش‌فرض استفاده کنید.

-msymbol-stubs

-mno-symbol-stubs

اجبار به تولید stubهای ارجاع غیرمستقیم نمادهای خارجی برای مراجع PIC. به‌طور پیش‌فرض، اگر نسخهٔ پیونددهندهٔ هدف (-mtarget-linker) به اندازهٔ کافی قدیمی باشد که به آن‌ها نیاز داشته باشد، این گزینه به‌طور خودکار فعال می‌شود.

-mtarget-linker=version

-mtarget-linker version

مشخص کردن نسخهٔ هدف ld64، که هر نسخهٔ مشخص‌شده در پیکربندی GCC را نادیده می‌گیرد. نسخه‌های جدیدتر پیونددهنده در برخی موارد، مثلاً برای کد PIC، از تولید کد بهبودیافته پشتیبانی می‌کنند.

-ObjC

معادل -x objective-c است؛ مشخص می‌کند که ورودی، کد منبع Objective-C است.

-ObjC++

معادل -x objective-c++ است؛ مشخص می‌کند که ورودی، کد منبع Objective-C++ است.

-Wnonportable-cfstrings

-Wno-nonportable-cfstrings

هشدار در صورتی که شیءهای رشته‌ای ثابت CoreFoundation حاوی نویسه‌های غیرقابل‌حمل باشند. این هشدار به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-all_load

بارگذاری تمام اعضای کتابخانه‌های آرشیو ایستا. برای اطلاعات بیشتر به ld(1) مراجعه کنید.

-arch_errors_fatal

باعث می‌شود خطاهای مربوط به فایل‌هایی با معماری نادرست، مهلک تلقی شوند.

-bind_at_load

باعث می‌شود فایل خروجی به نحوی علامت‌گذاری شود که پیونددهندهٔ پویا هنگام بارگذاری یا اجرای فایل، تمام مراجع تعریف‌نشده را پیوند دهد.

-bundle

تولید یک فایل در قالب Mach-o bundle. برای اطلاعات بیشتر به ld(1) مراجعه کنید..IP "-bundle_loader executable" 4 این گزینه executable (فایل اجرایی) را مشخص می‌کند که فایل خروجیِ ساخت در حال پیوند را بارگذاری خواهد کرد. برای اطلاعات بیشتر صفحه راهنمای ld(1) را ببینید.

-dynamiclib

هنگام ارسال این گزینه، GCC در زمان پیوند به جای یک فایل اجرایی، با استفاده از دستور libtool در Darwin یک کتابخانه پویا تولید می‌کند.

-force_cpusubtype_ALL

این گزینه باعث می‌شود فایل خروجی GCC به جای زیرنوعی که با گزینه -mcpu یا -march کنترل می‌شود، دارای زیرنوع ALL باشد.

-nodefaultrpaths

مسیرهای اجرای (run paths) پیش‌فرض برای دایرکتوری‌های کتابخانه کامپایلر را به فایل‌های اجرایی، پیمانه‌ها یا کتابخانه‌های پویا اضافه نمی‌کند. در macOS نسخه 10.5 و جدیدتر، مسیر اجرای جاسازی‌شده (runpath) به‌طور پیش‌فرض افزوده می‌شود، مگر اینکه کاربر -nodefaultrpaths را به خط پیوند اضافه کند. مسیرهای اجرا برای ساخت در macOS نسخه 10.11 یا بالاتر مورد نیاز هستند (و به همین دلیل اجباری شده‌اند).

-nodefaultexport

صادرات نمادهای (symbol exports) پیش‌فرض را به پیمانه‌ها یا کتابخانه‌های پویا اضافه نمی‌کند.

-allowable_client client_name

-client_name

-compatibility_version

-dylinker_install_name

-dynamic

-exported_symbols_list

-filelist

-flat_namespace

-force_flat_namespace

-framework

-headerpad_max_install_names

-image_base

-init symbol-name

-install_name

-keep_private_externs

-pagezero_size

-preload

-read_only_relocs

-segs_read_only_addr

-segs_read_write_addr

-sub_library

-sub_umbrella

-twolevel_namespace

-twolevel_namespace_hints

-umbrella

-undefined

-unexported_symbols_list

-weak_framework

-weak_reference_mismatches

-whatsloaded

-whyload

این گزینه‌ها به پیونددهنده Darwin ارسال می‌شوند. صفحه راهنمای پیونددهنده Darwin آن‌ها را با جزئیات شرح می‌دهد.

گزینه‌های DEC Alpha

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های DEC Alpha تعریف شده‌اند:

-mno-soft-float
-msoft-float: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور (یا عدم استفاده از آن‌ها) برای محاسبات ممیز شناور. زمانی که -msoft-float تعیین شود، برای انجام محاسبات ممیز شناور از توابع موجود در libgcc.a استفاده می‌شود. این روتین‌ها دستورات ممیز شناور صادر می‌کنند مگر آنکه با روتین‌هایی که عملیات ممیز شناور را شبیه‌سازی می‌کنند جایگزین شده باشند، یا به گونه‌ای کامپایل شده باشند که چنین روتین‌های شبیه‌سازی را فراخوانی کنند. اگر برای یک Alpha بدون عملیات ممیز شناور کامپایل می‌کنید، باید مطمئن شوید که کتابخانه به‌گونه‌ای ساخته شده باشد که آن‌ها را فراخوانی نکند.
توجه داشته باشید که پیاده‌سازی‌های Alpha بدون عملیات ممیز شناور نیز ملزم به داشتن ثبات‌های ممیز شناور هستند.
-mfp-regs
-mno-fp-regs: کدی تولید می‌کند که از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده می‌کند (نمی‌کند). -mno-fp-regs متضمن -msoft-float است. اگر از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده نشود، عملوندهای ممیز شناور مانند اعداد صحیح در ثبات‌های عدد صحیح ارسال می‌شوند و نتایج ممیز شناور به جای $f0 در $0 بازگردانده می‌شوند. این یک توالی فراخوانی غیراستاندارد است، بنابراین هر تابعی با آرگومان یا مقدار بازگشتی ممیز شناور که توسط کد کامپایل‌شده با -mno-fp-regs فراخوانی شود، باید خودش نیز با این گزینه کامپایل شده باشد.
یک کاربرد متداول این گزینه در ساخت کرنلی است که از هیچ ثبات ممیز شناوری استفاده نمی‌کند و در نتیجه نیازی به ذخیره و بازیابی آن‌ها ندارد.
-mieee: معماری Alpha سخت‌افزار ممیز شناور را بهینه‌شده برای بالاترین کارایی پیاده‌سازی می‌کند. این پیاده‌سازی در بیشتر موارد با استاندارد ممیز شناور IEEE سازگار است. با این حال، برای سازگاری کامل، کمک نرم‌افزاری لازم است. این گزینه کدی کاملاً سازگار با IEEE تولید می‌کند به‌جز اینکه inexact-flag نگهداری نمی‌شود (به زیر مراجعه کنید). اگر این گزینه فعال باشد، ماکروی پیش‌پردازنده "_IEEE_FP" در حین کامپایل تعریف می‌شود. کد حاصل کارایی کمتری دارد، اما می‌تواند به‌درستی از اعداد غیرنرمال (denormalized) و مقادیر استثنایی IEEE مانند Not-a-Number و مثبت/منفی بی‌نهایت پشتیبانی کند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -ieee_with_no_inexact می‌نامند.
-mieee-with-inexact: این گزینه مانند -mieee است به جز اینکه کد تولیدشده inexact-flag مربوط به IEEE را نیز نگهداری می‌کند. فعال کردن این گزینه باعث می‌شود که کد تولیدشده ریاضیات کاملاً سازگار با IEEE را پیاده‌سازی کند. علاوه بر "_IEEE_FP"، ماکروی پیش‌پردازنده "_IEEE_FP_EXACT" نیز تعریف می‌شود. در برخی پیاده‌سازی‌های Alpha ممکن است کد حاصل به طور قابل توجهی کندتر از کدی که به طور پیش‌فرض تولید می‌شود اجرا گردد. از آنجا که کدهای بسیار اندکی به inexact-flag وابسته هستند، معمولاً نباید این گزینه را مشخص کنید. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -ieee_with_inexact می‌نامند.
-mfp-trap-mode=trap-mode: این گزینه تعیین می‌کند چه تله‌های مرتبط با ممیز شناوری فعال شوند. کامپایلرهای دیگر Alpha این گزینه را -fptm trap-mode می‌نامند. حالت تله را می‌توان بر روی یکی از چهار مقدار زیر تنظیم کرد:

n: این مقدار پیش‌فرض (عادی یا normal) است. تنها تله‌هایی که فعال می‌شوند آن‌هایی هستند که نمی‌توان آن‌ها را در نرم‌افزار غیرفعال کرد (برای نمونه، تله تقسیم بر صفر)..IP u 4 علاوه بر تله‌های فعال‌شده توسط n، تله‌های زیرریز (underflow) نیز فعال می‌شوند.
su: مشابه u، اما دستورالعمل‌ها به گونه‌ای علامت‌گذاری می‌شوند که برای تکمیل نرم‌افزاری ایمن باشند (برای جزئیات به راهنمای معماری Alpha مراجعه کنید).
sui: مشابه su، اما تله‌های نادقیق (inexact) نیز فعال می‌شوند.

-mfp-rounding-mode=rounding-mode: حالت گرد کردن IEEE را مشخص می‌کند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -fprm rounding-mode می‌نامند. مقدار rounding-mode می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

n: حالت گرد کردن عادی IEEE. اعداد ممیز شناور به سمت نزدیک‌ترین عدد ماشین یا در صورت تساوی، به سمت عدد ماشین زوج گرد می‌شوند.
m: گرد کردن به سمت منفی بی‌نهایت.
c: حالت گرد کردن مقطوع (Chopped). اعداد ممیز شناور به سمت صفر گرد می‌شوند.
d: حالت گرد کردن پویا (Dynamic). یک فیلد در ثبات کنترلی ممیز شناور (fpcr، به راهنمای مرجع معماری Alpha مراجعه کنید) حالت گرد کردن فعال را کنترل می‌کند. کتابخانه استاندارد C این ثبات را برای گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت مقداردهی اولیه می‌کند. بنابراین، مگر اینکه برنامه شما fpcr را تغییر دهد، d معادل گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت خواهد بود.

-mtrap-precision=trap-precision: در معماری Alpha، تله‌های ممیز شناور نادقیق (imprecise) هستند. این بدان معناست که بدون کمک نرم‌افزاری، بازیابی از یک تله ممیز شناور غیرممکن است و اجرای برنامه معمولاً باید متوقف شود. کامپایلر GCC می‌تواند کدی تولید کند که به گرداننده‌های تله در سیستم‌عامل برای تعیین محل دقیقی که باعث تله ممیز شناور شده است، کمک کند. بسته به نیازمندی‌های یک برنامه، سطوح متفاوتی از دقت را می‌توان انتخاب کرد:

p: دقت در سطح برنامه (Program precision). این گزینه پیش‌فرض است و بدان معناست که گرداننده تله فقط می‌تواند تشخیص دهد کدام برنامه باعث بروز استثنای ممیز شناور شده است.
f: دقت در سطح تابع (Function precision). گرداننده تله می‌تواند تابعی را که باعث بروز استثنای ممیز شناور شده است تعیین کند.
i: دقت در سطح دستورالعمل (Instruction precision). گرداننده تله می‌تواند دستورالعمل دقیقی را که باعث ایجاد استثنای ممیز شناور شده است تعیین کند.

سایر کامپایلرهای Alpha گزینه‌های معادلی به نام‌های -scope_safe و -resumption_safe ارائه می‌دهند.

-mieee-conformant

این گزینه کد تولید شده را به عنوان منطبق بر IEEE علامت‌گذاری می‌کند. نباید از این گزینه استفاده کنید مگر اینکه -mtrap-precision=i و همچنین یکی از گزینه‌های -mfp-trap-mode=su یا -mfp-trap-mode=sui را مشخص کرده باشید. تنها اثر آن، درج خط .eflag 48 در مقدمه تابع (function prologue) فایل اسمبلی تولید شده است.

-mbuild-constants

به طور معمول GCC یک مقدار ثابت صحیح ۳۲ یا ۶۴ بیتی را بررسی می‌کند تا ببیند آیا می‌تواند آن را از ثوابت کوچک‌تر در دو یا سه دستورالعمل بسازد یا خیر. اگر نتواند، مقدار ثابت را به صورت یک لیترال (literal) در خروجی قرار داده و کدی برای بارگذاری آن از بخش داده در زمان اجرا تولید می‌کند.

از این گزینه برای ملزم کردن GCC به ساخت همه ثوابت صحیح با استفاده از کد استفاده کنید، حتی اگر به دستورالعمل‌های بیشتری نیاز داشته باشد (حداکثر شش دستورالعمل).

معمولاً از این گزینه برای ساخت بارگذار پویای یک کتابخانه مشترک استفاده می‌شود. بارگذار پویا که خود یک کتابخانه مشترک است، باید پیش از آنکه بتواند متغیرها و ثوابت موجود در بخش داده خود را پیدا کند، خود را در حافظه بازنشانی (relocate) نماید.

مشخص می‌کند که آیا GCC باید کدی برای استفاده از مجموعه‌دستورالعمل‌های اختیاری BWX، CIX، FIX و MAX تولید کند یا خیر. پیش‌فرض، استفاده از مجموعه‌دستورالعمل‌های پشتیبانی‌شده توسط نوع پردازنده تعیین‌شده از طریق گزینه -mcpu= است، یا در صورتی که پردازنده‌ای مشخص نشده باشد، نوع پردازنده‌ای که GCC روی آن ساخته شده است به کار می‌رود.

-msafe-bwa

-mno-safe-bwa

مشخص می‌کند که آیا در صورت عدم وجود مجموعه‌دستورالعمل اختیاری BWX، کامپایلر GCC باید کدی ایمن در برابر چندریسمانی (multi-thread) و سیگنال‌های ناهمگام (async-signal) برای دسترسی‌های حافظه بایت و کلمه تراز شده (aligned word) تولید کند یا خیر.

-msafe-partial

-mno-safe-partial

مشخص می‌کند که آیا GCC باید کدی ایمن در برابر چندریسمانی و سیگنال‌های ناهمگام برای دسترسی‌های جزئی به حافظه تولید کند یا خیر؛ شامل دسترسی‌های تکه‌تکه به داده‌های ترازنشده و همچنین دسترسی‌های بلوکی به بخش‌های ابتدایی و انتهایی انواع تجمیعی (aggregate types) یا سایر اشیاء در حافظه که به ترتیب در یک مرز داده ۶۴ بیتی تراز شده شروع یا پایان نمی‌یابند.

-mfloat-vax

-mfloat-ieee

تولید کدی که به جای دقت‌های یگانه و دوگانه IEEE، از محاسبات ممیز شناور VAX F و G استفاده می‌کند (یا استفاده نمی‌کند).

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

اسمبلرهای قدیمی‌تر Alpha روشی به جز ماکروهای اسمبلر برای تولید بازنشانی‌های نماد (symbol relocations) ارائه نمی‌کردند. استفاده از این ماکروها مانع زمان‌بندی بهینه دستورالعمل‌ها می‌شود. بسته GNU Binutils از نگارش 2.12 از نحو جدیدی پشتیبانی می‌کند که به کامپایلر امکان می‌دهد به صورت صریح مشخص کند کدام بازنشانی‌ها باید بر روی کدام دستورالعمل‌ها اعمال شوند. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی مفید است، زیرا GCC هنگام کامپایل شدن، قابلیت‌های اسمبلر را تشخیص می‌دهد و مقدار پیش‌فرض را متناسب با آن تنظیم می‌کند.

-msmall-data

-mlarge-data

هنگامی که -mexplicit-relocs فعال باشد، داده‌های ایستا از طریق بازنشانی‌های gp-relative در دسترس قرار می‌گیرند. وقتی از -msmall-data استفاده می‌شود، اشیایی به طول ۸ بایت یا کوچک‌تر در یک ناحیه داده کوچک (small data area، یعنی بخش‌های ".sdata" و ".sbss") قرار می‌گیرند و از طریق بازنشانی‌های ۱۶ بیتی نسبت به ثبات $gp در دسترس خواهند بود. این امر اندازه ناحیه داده کوچک را به ۶۴ کیلوبایت محدود می‌کند، اما اجازه می‌دهد متغیرها مستقیماً از طریق یک دستورالعمل در دسترس باشند.

پیش‌فرض -mlarge-data است. با این گزینه ناحیه داده به کمی کمتر از ۲ گیگابایت محدود می‌شود. برنامه‌هایی که به بیش از ۲ گیگابایت داده نیاز دارند باید به جای بخش داده برنامه، از "malloc" یا "mmap" برای تخصیص داده در هیپ استفاده کنند.

هنگام تولید کد برای کتابخانه‌های مشترک، -fpic متضمن -msmall-data و -fPIC متضمن -mlarge-data است.

-msmall-text

-mlarge-text

هنگامی که -msmall-text استفاده می‌شود، کامپایلر فرض می‌کند که کد کل برنامه (یا کتابخانه مشترک) در ۴ مگابایت جای می‌گیرد و بنابراین با یک دستور انشعاب (branch instruction) قابل دستیابی است. هنگامی که -msmall-data استفاده می‌شود، کامپایلر می‌تواند فرض کند که تمام نمادهای محلی مقدار $gp یکسانی دارند، و در نتیجه تعداد دستورالعمل‌های مورد نیاز برای فراخوانی تابع را از ۴ به ۱ کاهش دهد.

پیش‌فرض -mlarge-text است..IP -mcpu=cpu_type 4 مجموعه دستورالعمل و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. می‌توانید نام با سبک EV یا شماره تراشه متناظر با آن را مشخص کنید. GCC از پارامترهای زمان‌بندی برای خانواده پردازنده‌های EV4، EV5 و EV6 پشتیبانی می‌کند و مقادیر پیش‌فرض مجموعه دستورالعمل را از روی پردازنده‌ای که مشخص کرده‌اید انتخاب می‌نماید. اگر نوع پردازنده را مشخص نکنید، پیش‌فرض GCC پردازنده‌ای خواهد بود که کامپایلر روی آن ساخته شده است.

مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از:

ev4
ev45
21064: زمان‌بندی را مطابق EV4 انجام می‌دهد و فاقد هرگونه افزونه مجموعه دستورالعمل است.
ev5
21164: زمان‌بندی را مطابق EV5 انجام می‌دهد و فاقد هرگونه افزونه مجموعه دستورالعمل است.
ev56
21164a: زمان‌بندی را مطابق EV5 انجام می‌دهد و از افزونه BWX پشتیبانی می‌کند.
pca56
21164pc
21164PC: زمان‌بندی را مطابق EV5 انجام می‌دهد و از افزونه‌های BWX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev6
21264: زمان‌بندی را مطابق EV6 انجام می‌دهد و از افزونه‌های BWX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev67
21264a: زمان‌بندی را مطابق EV6 انجام می‌دهد و از افزونه‌های BWX، CIX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.

زنجیره‌ابزارهای بومی (native) همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ تأثیری نخواهد داشت.

-mtune=cpu_type: تنها پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مجموعه دستورالعمل تغییری نمی‌کند.
زنجیره‌ابزارهای بومی همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mtune=native هیچ تأثیری نخواهد داشت.
-mmemory-latency=time: میزان تأخیری را تنظیم می‌کند که زمان‌بند باید برای مراجعات معمول به حافظه، همان‌طور که توسط برنامه کاربردی دیده می‌شود، در نظر بگیرد. این عدد تا حد زیادی به الگوهای دسترسی به حافظه مورد استفاده توسط برنامه و اندازه حافظه نهان (cache) خارجی روی ماشین وابسته است.
گزینه‌های معتبر برای time عبارتند از:

number: یک عدد ده‌دهی که نشان‌دهنده چرخه‌های ساعت است.
L1
L2
L3
main: کامپایلر حاوی تخمین‌هایی از تعداد چرخه‌های ساعت برای سخت‌افزار «معمول» EV4 و EV5 برای حافظه‌های نهان سطح ۱، ۲ و ۳ (که Dcache، Scache و Bcache نیز نامیده می‌شوند) و همچنین حافظه اصلی است. توجه داشته باشید که L3 فقط برای EV5 معتبر است.

-mtls-kernel: به جای "rduniq"، دستور "rdval" را برای اشاره‌گر ریسه تولید می‌کند.
-mtls-size=bitsize: اندازه بیتی آفست‌های بی‌درنگ TLS را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای bitsize عبارتند از 16، 32 و 64؛ مقدار پیش‌فرض آن 32 است.
-mlong-double-128
-mlong-double-64: اندازه نوع داده "long double" را مشخص می‌کند. توجه داشته باشید که -mlong-double-128 با ممیز شناور VAX ناسازگار است.

گزینه‌های eBPF

-mframe-limit=bytes: حد قطعی اندازه فریم‌ها را بر حسب بایت مشخص می‌کند. در حال حاضر، مقداری که می‌توان مشخص کرد باید کمتر یا مساوی با 32767 باشد. مقدار پیش‌فرض، مقداری است که توسط نسخه هدف هسته لینوکس تعیین شده است.
-mbig-endian: تولید کد برای هدف بزرگ‌پایان (big-endian).
-mlittle-endian: تولید کد برای هدف کوچک‌پایان (little-endian). این مقدار پیش‌فرض است.
-mjmpext
-mno-jmpext: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های پرش شرطی اضافی. برای CPU v2 و بالاتر فعال است.
-mjmp32
-mno-jmp32: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های پرش ۳۲ بیتی. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-malu32
-mno-alu32: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی ALU. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-mv3-atomics
-mno-v3-atomics: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های عملیات اتمیک عمومی معرفی‌شده در CPU v3. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-mbswap
-mno-bswap: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های وارون‌سازی بایت (byte swap). برای CPU v4 و بالاتر فعال است.
-msdiv
-mno-sdiv: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های تقسیم علامت‌دار و باقی‌مانده (modulus). برای CPU v4 و بالاتر فعال است..IP -msmov 4
-mno-smov: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های انتقال با گسترش علامت و بارگذاری از حافظه. برای CPU نسخهٔ v4 و بالاتر فعال است.
-mcpu=version: مشخص می‌کند که کدام نسخه از eBPF ISA هدف قرار گیرد. ممکن است نسخه‌های جدیدتر توسط همهٔ هسته‌ها پشتیبانی نشوند. پیش‌فرض v4 است.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای version عبارتند از:

v1: نخستین eBPF ISA پایدار بدون هیچ ویژگی خاص یا افزونه‌ای.
v2: پشتیبانی از افزونه‌های پرش، همانند آنچه در -mjmpext آمده است.
v3: تمام ویژگی‌های v2، به‌علاوهٔ:

-<عملیات‌های پرش ۳۲ بیتی، مانند -mjmp32>
-<عملیات‌های ALU ۳۲ بیتی، مانند -malu32>
-<عملیات‌های اتمی عمومی، مانند -mv3-atomics>

v4: تمام ویژگی‌های v3، به‌علاوهٔ:

-<دستورالعمل‌های تعویض بایت، مانند -mbswap>
-<دستورالعمل‌های تقسیم و باقیمانده علامت‌دار، مانند -msdiv>
-<دستورالعمل‌های انتقال با گسترش علامت و بارگذاری از حافظه، مانند -msmov>

-mco-re
-mno-co-re: فعال یا غیرفعال کردن پشتیبانی از BPF Compile Once - Run Everywhere (CO-RE). پشتیبانی از BPF CO-RE هنگام تولید اطلاعات اشکال‌زدایی BTF برای هدف BPF (-gbtf) به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxbpf: تولید کد برای نسخهٔ گسترش‌یافته‌ای از BPF که برخی از محدودیت‌های اعمال‌شده توسط معماری BPF را کاهش می‌دهد:

-<ذخیره و بازیابی ثبات‌های callee-saved در ورود به تابع و>: خروج از آن، به ترتیب.

-masm=dialect: دستورالعمل‌های اسمبلی را با استفاده از dialect انتخاب‌شده برای eBPF خروجی می‌دهد. مقدار پیش‌فرض pseudoc است.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای dialect عبارتند از:

normal: تولید خروجی با گویش اسمبلی عادی.
pseudoc: تولید خروجی با گویش اسمبلی شبه‌سی (pseudo-c).

-minline-memops-threshold=bytes: آستانهٔ اندازه‌ای را بر حسب بایت مشخص می‌کند که در آن یا کمتر از آن، توابع memmove، memcpy و memset همواره باید به‌صورت درون‌خطی بسط داده شوند. عملیاتی که با اندازه‌های بزرگ‌تر از این آستانه سر و کار دارند، باید به جای بسط درون‌خطی با استفاده از فراخوانی کتابخانه پیاده‌سازی شوند؛ اما از آنجا که BPF اجازهٔ فراخوانی‌های کتابخانه‌ای (libcalls) را نمی‌دهد، فراتر رفتن از این آستانه منجر به خطای زمان کامپایل می‌شود. مقدار پیش‌فرض 1024 بایت است.
-Wco-re: فعال کردن هشدارها برای شرایطی که -mco-re فعال است، اما ممکن است تولید کد سازگار با CO-RE امکان‌پذیر نباشد.

گزینه‌های FR30

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FR30 تعریف شده‌اند.

-msmall-model: استفاده از مدل فضای آدرس کوچک. این گزینه می‌تواند کد کوچک‌تری تولید کند، اما فرض می‌کند که تمامی مقادیر نمادین و آدرس‌ها در یک محدودهٔ ۲۰ بیتی جای می‌گیرند.
-mno-lsim: فرض را بر این می‌گذارد که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است و بنابراین نیازی به گنجاندن کتابخانهٔ شبیه‌ساز (libsim.a) در خط فرمان پیونددهنده نیست.

گزینه‌های FRV

-mgpr-32: تنها از ۳۲ ثبات همه‌منظوره نخست استفاده شود.
-mgpr-64: از تمام ۶۴ ثبات همه‌منظوره استفاده شود.
-mfpr-32: تنها از ۳۲ ثبات ممیز شناور نخست استفاده شود.
-mfpr-64: از تمام ۶۴ ثبات ممیز شناور استفاده شود.
-mhard-float: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای عملیات ممیز شناور.
-msoft-float: استفاده از روال‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور.
-malloc-cc: تخصیص پویای ثبات‌های کد وضعیت.
-mfixed-cc: برای تخصیص پویای ثبات‌های کد وضعیت تلاش نشود، تنها از "icc0" و "fcc0" استفاده شود.
-mdword
-mno-dword: کنترل اینکه آیا ABI از دستورالعمل‌های کلمهٔ مضاعف (double-word) استفاده کند یا خیر.
-mdouble
-mno-double: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double).
-mmedia
-mno-media: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های چندرسانه‌ای (media).
-mmuladd
-mno-muladd: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و جمع/تفریق.
-mfdpic: انتخاب ABI مربوط به FDPIC، که از توصیف‌کننده‌های تابع برای نمایش اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. بدون گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE، متضمن -fPIE است. با -fpic یا -fpie، فرض می‌کند که ورودی‌های GOT و داده‌های کوچک در محدودهٔ ۱۲ بیتی از آدرس پایهٔ GOT قرار دارند؛ با -fPIC یا -fPIE، آفست‌های GOT به‌صورت ۳۲ بیتی محاسبه می‌شوند. در هدف bfin-elf، این گزینه متضمن -msim است..IP -minline-plt 4 فعال‌سازی درون‌خطی کردن (inlining) مدخل‌های PLT در فراخوانی توابعی که مشخص نیست پیوند محلی دارند یا خیر. این گزینه بدون -mfdpic هیچ تأثیری ندارد. در صورت بهینه‌سازی برای سرعت و کامپایل برای کتابخانه‌های اشتراکی (یعنی -fPIC یا -fpic)، یا هنگامی که یک گزینه بهینه‌سازی مانند -O3 یا بالاتر در خط فرمان مشخص شده باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mTLS: فرض کردن یک قطعه بزرگ TLS هنگام تولید کد thread-local.
-mtls: عدم فرض یک قطعه بزرگ TLS هنگام تولید کد thread-local.
-mgprel-ro: فعال‌سازی استفاده از بازنشانی‌های "GPREL" در FDPIC ABI برای داده‌هایی که مشخص است در بخش‌های فقط‌خواندنی (read-only) قرار دارند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است، به‌جز برای -fpic یا -fpie: هرچند ممکن است به کوچک‌تر شدن جدول آفست سراسری (GOT) کمک کند، اما ۱ دستورالعمل را با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌کند. با -fPIC یا -fPIE، ۳ دستورالعمل را با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌کند که یکی از آن‌ها می‌تواند بین چندین نماد به اشتراک گذاشته شود و از نیاز به یک مدخل GOT برای نماد ارجاع‌شده جلوگیری می‌کند؛ بنابراین به احتمال زیاد سودمندتر خواهد بود. در غیر این صورت، می‌توان از -mno-gprel-ro برای غیرفعال کردن آن استفاده کرد.
-multilib-library-pic: پیوند دادن با کتابخانه‌های pic (از نوع کتابخانه‌ای، نه FD). این گزینه توسط -mlibrary-pic و همچنین توسط -fPIC و -fpic بدون -mfdpic به‌طور ضمنی فعال می‌شود. هرگز نباید نیاز به استفاده صریح از آن داشته باشید.
-mlinked-fp: پیروی از الزامات EABI مبنی بر ایجاد همیشگی یک اشاره‌گر فریم (frame pointer) در هر زمان که یک فریم پشته (stack frame) تخصیص می‌یابد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است و می‌توان با -mno-linked-fp آن را غیرفعال کرد.
-mlong-calls: استفاده از آدرس‌دهی غیرمستقیم برای فراخوانی توابع خارج از واحد ترجمه (compilation unit) فعلی. این کار اجازه می‌دهد توابع در هر کجای فضای آدرس ۳۲ بیتی قرار گیرند.
-malign-labels: تلاش برای تراز کردن برچسب‌ها با یک مرز ۸ بایتی با درج NOP در بسته قبلی. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که بسته‌بندی VLIW فعال باشد. این گزینه بسته‌های جدیدی ایجاد نمی‌کند؛ بلکه تنها NOPها را به بسته‌های موجود اضافه می‌کند.
-mlibrary-pic: تولید کد EABI مستقل از موقعیت (position-independent).
-macc-4: استفاده تنها از چهار ثبات اول انباشتگر رسانه (media accumulator).
-macc-8: استفاده از تمامی هشت ثبات انباشتگر رسانه (media accumulator).
-mpack
-mno-pack: فعال یا غیرفعال کردن بسته‌بندی دستورالعمل‌های VLIW.
-mno-eflags: عدم علامت‌گذاری سوئیچ‌های ABI در e_flags.
-mcond-move
-mno-cond-move: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های انتقال شرطی (conditional-move)؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mscc
-mno-scc: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های مقداردهی شرطی (conditional set)؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mcond-exec
-mno-cond-exec: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از اجرای شرطی (conditional execution)؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mvliw-branch
-mno-vliw-branch: فعال یا غیرفعال کردن یک گام بهینه‌سازی برای بسته‌بندی انشعاب‌ها در دستورالعمل‌های VLIW؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mmulti-cond-exec
-mno-multi-cond-exec: فعال یا غیرفعال کردن بهینه‌سازی "&&" و "||" در اجرای شرطی؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mnested-cond-exec
-mno-nested-cond-exec: فعال یا غیرفعال کردن بهینه‌سازی‌های اجرای شرطی تودرتو؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-moptimize-membar
-mno-optimize-membar: این سوئیچ دستورالعمل‌های زائد "membar" را از کد تولیدشده توسط کامپایلر حذف می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mtomcat-stats: باعث می‌شود gas آمار tomcat را چاپ کند.
-mcpu=cpu: انتخاب نوع پردازنده برای تولید کد. مقادیر ممکن عبارتند از frv، fr550، tomcat، fr500، fr450، fr405، fr400، fr300 و simple.

گزینه‌های FT32

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FT32 تعریف شده‌اند.

-msim: مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این امر باعث می‌شود فرایند راه‌اندازی (startup) زمان اجرا و کتابخانه متفاوتی پیوند داده شوند. هنگام تولید برنامه‌هایی که روی سخت‌افزار واقعی اجرا می‌شوند نباید از این گزینه استفاده کنید؛ باید کتابخانه زمان اجرای خود را برای هر تابع ورودی/خروجی (I/O) مورد نیاز فراهم کنید.
-mnodiv: عدم استفاده از دستورالعمل‌های div و mod.
-mft32b: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های توسعه‌یافته پردازنده FT32B.
-mcompress: فشرده‌سازی تمام کدها با استفاده از روش فشرده‌سازی کد Ft32B.
-mnopm: عدم تولید کدی که حافظه برنامه را می‌خواند.

گزینه‌های GNU/Linux

این گزینه‌های -m برای مقصدهای GNU/Linux تعریف شده‌اند:

-mglibc

استفاده از کتابخانه GNU C. این حالت پیش‌فرض است به‌جز در مقصدهای *-*-linux-*uclibc*، *-*-linux-*musl* و *-*-linux-*android*..IP -muclibc 4 استفاده از کتابخانهٔ C بنام uClibc. این گزینه روی اهداف *-*-linux-*uclibc* پیش‌فرض است.

-mmusl

استفاده از کتابخانهٔ C بنام musl. این گزینه روی اهداف *-*-linux-*musl* پیش‌فرض است.

-mbionic

استفاده از کتابخانهٔ C بنام Bionic. این گزینه روی اهداف *-*-linux-*android* پیش‌فرض است.

-mandroid

-mno-android

کامپایل کدهای سازگار با بستر Android. این گزینه روی اهداف *-*-linux-*android* پیش‌فرض است.

هنگام کامپایل، این گزینه به‌طور پیش‌فرض -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti را فعال می‌کند. هنگام پیوند زدن، این گزینه باعث می‌شود راه‌انداز GCC گزینه‌های مخصوص Android را به پیونددهنده ارسال کند. در نهایت، این گزینه باعث تعریف شدن ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ANDROID__" می‌شود.

این گزینه را می‌توان با -mno-android به‌طور کامل غیرفعال کرد.

-tno-android-cc

غیرفعال کردن اثرات کامپایل -mandroid؛ یعنی عدم فعال‌سازی پیش‌فرض -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti.

-tno-android-ld

غیرفعال کردن اثرات پیوند زدن -mandroid؛ یعنی ارسال گزینه‌های پیوند استاندارد Linux به پیونددهنده.

گزینه‌های H8/300

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های H8/300 تعریف شده‌اند:

-mrelax: کوتاه‌تر کردن برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند، در صورت امکان؛ از گزینهٔ -relax پیونددهنده استفاده می‌کند.
-mh: تولید کد برای H8/300H.
-ms: تولید کد برای H8S.
-mn: تولید کد برای H8S و H8/300H در حالت عادی (normal mode). این سوییچ باید همراه با -mh یا -ms استفاده شود.
-msx: تولید کد H8SX.
-ms2600: تولید کد برای H8S/2600. این سوییچ باید همراه با -ms استفاده شود.
-mquickcall: استفاده از ثبات‌ها برای ارسال آرگومان‌ها.
-mslowbyte: کند در نظر گرفتن دسترسی به حافظه در اندازهٔ بایت.
-mexr
-mno-exr: ذخیرهٔ ثبات‌های توسعه‌یافته در پشته پیش از اجرای توابعی که دارای صفت "monitor" هستند. پیش‌فرض -mexr است. این گزینه تنها برای اهداف H8S معتبر است.
-mint32: تبدیل داده‌های نوع "int" به ۳۲ بیتی به‌طور پیش‌فرض.
-malign-300: روی H8/300H و H8S، استفاده از همان قوانین هم‌ترازیِ H8/300. پیش‌فرض برای H8/300H و H8S، هم‌تراز کردن انواع long و float روی مرزهای ۴ بایتی است. -malign-300 باعث می‌شود آن‌ها روی مرزهای ۲ بایتی هم‌تراز شوند. این گزینه روی H8/300 هیچ تاثیری ندارد.

گزینه‌های HPPA

این گزینه‌های -m برای خانوادهٔ رایانه‌های HPPA تعریف شده‌اند:

-march=architecture-type

تولید کد برای معماری مشخص‌شده. مقادیر قابل انتخاب برای architecture-type عبارتند از 1.0 برای پردازنده‌های PA 1.0، و 1.1 برای PA 1.1، و 2.0 برای PA 2.0. برای تعیین گزینهٔ مناسب معماری ماشین خود، به فایل /usr/lib/sched.models در سیستم HP-UX مراجعه کنید. کدی که برای معماری‌های با شمارهٔ پایین‌تر کامپایل شده است روی معماری‌های با شمارهٔ بالاتر اجرا می‌شود، اما عکس آن برقرار نیست.

-mpa-risc-1-0

-mpa-risc-1-1

-mpa-risc-2-0

به‌ترتیب نام‌های مستعار برای -march=1.0، -march=1.1 و -march=2.0.

-matomic-libcalls

-mno-atomic-libcalls

تولید libcallها برای بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های اتمی در زمان غیرفعال بودن فراخوانی‌های sync. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. این گزینه فقط بر تولید فراخوانی‌های کتابخانه‌ای اتمی توسط بخش پشتی HPPA تأثیر می‌گذارد.

هر دو پیاده‌سازی فراخوانی کتابخانه‌ای sync و libatomic از قفل‌گذاری استفاده می‌کنند. در نتیجه، ذخیره‌سازی‌های پردازنده نسبت به سایر عملیات اتمی، اتمی محسوب نمی‌شوند. بارگذاری‌های پردازنده تا سقف DImode نسبت به سایر عملیات اتمی در صورتی که به‌صورت یک دسترسی یکتا پیاده‌سازی شوند، اتمی هستند.

معماری PA-RISC در سخت‌افزار از هیچ عملیات اتمی به‌جز دستورالعمل "ldcw" پشتیبانی نمی‌کند. بنابراین، تمام پشتیبانی‌های اتمی با استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای sync و atomic پیاده‌سازی شده‌اند. پشتیبانی فراخوانی کتابخانه‌ای sync در libgcc.a و پشتیبانی فراخوانی کتابخانه‌ای atomic در libatomic قرار دارد.

این گزینه فراخوانی‌های "__atomic_exchange" را برای ذخیره‌سازی‌های اتمی تولید می‌کند. همچنین مدیریت ویژه‌ای را برای دسترسی‌های اتمی DImode روی اهداف ۳۲ بیتی ارائه می‌دهد.

-mcaller-copies

فراخواننده آرگومان‌های تابعی را که با ارجاع پنهان ارسال شده‌اند کپی می‌کند. از این گزینه باید با احتیاط استفاده شود، چرا که با زمان‌اجرای ۳۲ بیتی پیش‌فرض سازگار نیست. با این حال، تنها نوع‌های داده‌ای تجمعی (aggregates) بزرگ‌تر از هشت بایت با ارجاع پنهان ارسال می‌شوند و این گزینه سازگاری بهتری با OpenMP فراهم می‌کند.

-mcoherent-ldcw

استفاده از سرنخ سازگاری کنترل حافظهٔ نهان (coherent cache-control hint) برای ldcw/ldcd.

-mdisable-fpregs

غیرفعال کردن ثبات‌های ممیز شناور. معادل با -msoft-float.

-mdisable-indexing

جلوگیری از استفادهٔ کامپایلر از حالت‌های آدرس‌دهی نمایه‌سازی. این کار مانع از بروز برخی مشکلات نامشخص در زمان کامپایل کدهای تولیدشده توسط MIG در MACH می‌شود.

-mfast-indirect-calls

تولید کدی که فرض می‌کند فراخوانی‌ها هرگز از مرزهای فضا عبور نمی‌کنند. این امر به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که فراخوانی‌های غیرمستقیم سریع‌تری انجام دهد.

این گزینه در حضور کتابخانه‌های اشتراکی یا توابع تودرتو عمل نمی‌کند.

-mfixed-range=register-range

تولید کدی که با محدودهٔ ثبات داده‌شده مانند ثبات‌های ثابت برخورد می‌کند. ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهندهٔ ثبات نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کد هسته مفید است. محدودهٔ ثبات‌ها به‌صورت دو ثبات که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند تعیین می‌شود. می‌توان چندین محدودهٔ ثبات را با استفاده از کاما تعیین کرد.

-mgas

فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های اسمبلری که تنها برای GAS قابل فهم هستند.

-mgnu-ld

استفاده از گزینه‌های مخصوص به GNU ld. این سوییچ هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی، -shared را به ld ارسال می‌کند. این رفتار پیش‌فرض هنگامی است که GCC، به‌صورت صریح یا ضمنی، با پیونددهندهٔ GNU پیکربندی شده باشد. این گزینه بر این‌که کدام ld فراخوانی شود تاثیری ندارد؛ تنها پارامترهایی که به آن ld ارسال می‌شوند را تغییر می‌دهد. پیونددهندهٔ ld فراخوانی‌شده توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامهٔ GCC، و در نهایت با متغیر محیطی PATH کاربر تعیین می‌شود. پیونددهندهٔ استفاده‌شده توسط GCC را می‌توان با استفاده از دستور which `gcc -print-prog-name=ld` مشاهده کرد. این گزینه تنها روی HP-UX GCC ۶۴ بیتی، یعنی پیکربندی‌شده با hppa*64*-*-hpux* در دسترس است..IP -mhp-ld 4 استفاده از گزینه‌های مخصوص ld متعلق به HP. این گزینه هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی، -b را به ld ارسال می‌کند و در تمامی پیوندها نیز +Accept TypeMismatch را به ld می‌فرستد. زمانی که GCC به‌صورت صریح یا ضمنی با پیونددهندهٔ HP پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه بر اینکه کدام ld فراخوانی شود تأثیری ندارد؛ بلکه تنها پارامترهای ارسالی به آن ld را تغییر می‌دهد. برنامهٔ ld فراخوانی‌شده توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامه‌های GCC و در نهایت توسط PATH کاربر تعیین می‌شود. پیونددهندهٔ استفاده‌شده توسط GCC را می‌توان با استفاده از دستور which `gcc -print-prog-name=ld` چاپ کرد. این گزینه تنها در GCC ۶۴-بیتی HP-UX، یعنی پیکربندی‌شده با hppa*64*-*-hpux*، در دسترس است.

-mlinker-opt

فعال‌سازی مرحلهٔ بهینه‌سازی در پیونددهندهٔ HP-UX. توجه داشته باشید که این کار اشکال‌زدایی نمادین (symbolic debugging) را غیرممکن می‌کند.

-mschedule=cpu-type

تولید کدی که از توالی‌های فراخوانی طولانی (long call) استفاده می‌کند. این کار تضمین می‌کند که یک فراخوانی همواره بتواند به stubهای تولیدشده توسط پیونددهنده برسد. حالت پیش‌فرض این است که فراخوانی‌های طولانی تنها زمانی تولید شوند که فاصله از محل فراخوانی تا ابتدای تابع یا واحد ترجمه، بسته به مورد، از حد از پیش تعیین‌شده‌ای که با نوع انشعابِ مورداستفاده مشخص شده، فراتر رود. محدودیت‌ها برای فراخوانی‌های عادی به‌ترتیب ۷٬۶۰۰٬۰۰۰ و ۲۴۰٬۰۰۰ بایت برای معماری‌های PA 2.0 و PA 1.X است. فراخوانی‌های هم‌نیا (sibling calls) همیشه به ۲۴۰٬۰۰۰ بایت محدود هستند.

هنگام استفاده از گزینهٔ -ffunction-sections، یا هنگام استفاده از گزینه‌های -mgas و -mno-portable-runtime همراه با یکدیگر تحت HP-UX با پیونددهندهٔ SOM، فواصل از ابتدای توابع اندازه‌گیری می‌شوند.

معمولاً استفاده از این گزینه مطلوب نیست چرا که کارایی را کاهش می‌دهد. با این حال، ممکن است در برنامه‌های بزرگ، به‌ویژه هنگامی که برای ساخت برنامه از پیونددهی جزئی (partial linking) استفاده می‌شود، مفید باشد.

انواع فراخوانی‌های طولانیِ استفاده‌شده به قابلیت‌های اسمبلر و پیونددهنده و نوع کد تولیدی بستگی دارد. تأثیر آن در سیستم‌هایی که از فراخوانی‌های مطلق طولانی، و فراخوانی‌های طولانی PIC بر اساس تفاوت نماد یا مرتبط با PC پشتیبانی می‌کنند باید نسبتاً اندک باشد. با این حال، در سیستم‌های ۳۲-بیتی ELF در کد PIC از یک فراخوانی غیرمستقیم استفاده می‌شود که بسیار طولانی است.

-mlong-load-store

تولید توالی‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی ۳-دستوری، آن‌طور که گاهی توسط پیونددهندهٔ HP-UX 10 موردنیاز است. این معادل گزینهٔ +k در کامپایلرهای HP است.

-mno-space-regs

تولید کدی با این فرض که مقصد فاقد ثبات‌های فضا (space registers) است. این به GCC اجازه می‌دهد فراخوانی‌های غیرمستقیم سریع‌تری تولید کند و از حالت‌های آدرس‌دهی اندیس بدون مقیاس استفاده نماید.

چنین کدی برای سیستم‌های PA سطح ۰ و کرنل‌ها مناسب است.

-mordered

فرض می‌کند که ارجاعات به حافظه مرتب هستند و نیازی به موانع (barriers) نیست.

-mportable-runtime

استفاده از قراردادهای فراخوانی قابل‌حمل پیشنهادشده توسط HP برای سیستم‌های ELF.

زمان‌بندی کد بر اساس محدودیت‌های نوع ماشین cpu-type. گزینه‌های انتخابی برای cpu-type عبارتند از 700، 7100، 7100LC، 7200، 7300 و 8000. برای تعیین گزینهٔ زمان‌بندی مناسب برای ماشین خود، به /usr/lib/sched.models در یک سیستم HP-UX مراجعه کنید. زمان‌بندی پیش‌فرض 8000 است.

-msio

-mwsio

گزینهٔ -msio پیش‌تعریف "_SIO" را برای IO سرور تولید می‌کند. پیش‌فرض -mwsio است. این گزینه پیش‌تعریف‌های "__hp9000s700"، "__hp9000s700__" و "_WSIO" را برای IO ایستگاه کاری تولید می‌کند. این گزینه‌ها تحت HP-UX و HI-UX در دسترس هستند.

-mexplicit-relocs=style

تولید خروجیِ حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور. هشدار: کتابخانه‌های ضروری برای تمام مقصدهای HPPA در دسترس نیستند. معمولاً از امکانات کامپایلر C عادی ماشین استفاده می‌شود، اما این کار نمی‌تواند مستقیماً در کامپایل متقابل انجام شود. باید تمهیدات لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب جهت کامپایل متقابل در نظر بگیرید.

گزینهٔ -msoft-float قرارداد فراخوانی را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها در صورتی مفید است که تمام یک برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه برای کارکرد صحیح آن، باید libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-msoft-mult

استفاده از ضرب نرم‌افزاری اعداد صحیح.

این گزینه استفاده از دستورالعمل "xmpyu" را غیرفعال می‌کند.

-munix=unix-std

تولید پیش‌تعریف‌های کامپایلر و انتخاب یک فایل آغازین برای استاندارد مشخص‌شدهٔ UNIX. گزینه‌های انتخابی برای unix-std عبارتند از 93، 95 و 98. مقدار 93 در تمام نسخه‌های HP-UX پشتیبانی می‌شود. مقدار 95 در HP-UX 10.10 و جدیدتر در دسترس است. مقدار 98 در HP-UX 11.11 و جدیدتر موجود است. مقادیر پیش‌فرض عبارتند از 93 برای HP-UX 10.00، مقدار 95 برای HP-UX 10.10 تا 11.00، و 98 برای HP-UX 11.11 و جدیدتر.

گزینهٔ -munix=93 همان پیش‌تعریف‌های GCC 3.3 و 3.4 را فراهم می‌کند. گزینهٔ -munix=95 پیش‌تعریف‌های اضافی برای "XOPEN_UNIX" و "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED" و فایل آغازین unix95.o را فراهم می‌آورد. گزینهٔ -munix=98 پیش‌تعریف‌های اضافی برای "_XOPEN_UNIX"، "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED"، "_INCLUDE__STDC_A1_SOURCE" و "_INCLUDE_XOPEN_SOURCE_500" و فایل آغازین unix98.o را فراهم می‌کند.

مهم است توجه شود که این گزینه رابط‌های روتین‌های کتابخانه‌ای گوناگون را تغییر می‌دهد. همچنین رفتار عملیاتی کتابخانهٔ C را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بنابراین، در استفاده از این گزینه به دقت بسیار زیادی نیاز است.

کد کتابخانه‌ای که قصد دارد با بیش از یک استاندارد UNIX کار کند باید متغیر "__xpg4_extended_mask" را بر حسب نیاز بررسی، تنظیم و بازیابی کند. بیشتر نرم‌افزارهای GNU این قابلیت را ارائه نمی‌دهند.

-nolibdld

جلوگیری از تولید گزینه‌های پیونددهی برای جستجوی libdld.sl هنگامی که گزینهٔ -static در HP-UX 10 و جدیدتر مشخص شده باشد.

-static

پیاده‌سازی "setlocale" در کتابخانهٔ C در HP-UX دارای وابستگی به libdld.sl است. نسخهٔ بایگانی‌شده‌ای از libdld.sl وجود ندارد. بنابراین، هنگامی که گزینهٔ -static مشخص می‌شود، گزینه‌های پیونددهی ویژه‌ای برای رفع این وابستگی موردنیاز است.

در HP-UX 10 و جدیدتر، راه‌انداز GCC گزینه‌های لازم برای پیوند با libdld.sl را در صورت مشخص شدن گزینهٔ -static اضافه می‌کند. این امر باعث می‌شود باینری حاصل پویا باشد. در پورت ۶۴-بیتی، پیونددهنده‌ها در هر حال به‌طور پیش‌فرض باینری‌های پویا تولید می‌کنند. می‌توان از گزینهٔ -nolibdld برای جلوگیری از اضافه کردن این گزینه‌های پیونددهی توسط راه‌انداز GCC استفاده کرد.

-threads

افزودن پشتیبانی از چندریسمانی (multithreading) با کتابخانهٔ dce thread تحت HP-UX. این گزینه پرچم‌ها را هم برای پیش‌پردازنده و هم برای پیونددهنده تنظیم می‌کند.

گزینه‌های IA-64 (IA-64 Options)

این‌ها گزینه‌های -m تعریف‌شده برای معماری Intel IA-64 هستند.

-mbig-endian: تولید کد برای یک مقصد با ترتیب بایت بزرگ‌انتهایان (big-endian). این حالت پیش‌فرض برای HP-UX است.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک مقصد با ترتیب بایت کوچک‌انتهایان (little-endian). این حالت پیش‌فرض برای AIX5 و GNU/Linux است.
-mgnu-as
-mno-gnu-as: تولید (یا عدم تولید) کد برای اسمبلر GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mgnu-ld
-mno-gnu-ld: تولید (یا عدم تولید) کد برای پیونددهندهٔ GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-pic: تولید کدی که از ثبات اشاره‌گر سراسری (global pointer) استفاده نمی‌کند. نتیجه، کد مستقل از موقعیت نخواهد بود و ABI مربوط به IA-64 را نقض می‌کند.
-mvolatile-asm-stop
-mno-volatile-asm-stop: تولید کردن (یا نکردن) یک stop bit بلافاصله پیش و پس از عبارت‌های volatile asm.
-mregister-names
-mno-register-names: تولید کردن (یا نکردن) نام‌های ثبات in، loc و out برای ثبات‌های پشته‌شده (stacked registers). این کار ممکن است خروجی اسمبلر را خواناتر کند.
-mno-sdata
-msdata: غیرفعال (یا فعال) کردن بهینه‌سازی‌هایی که از بخش داده‌های کوچک (small data section) استفاده می‌کنند. این گزینه ممکن است برای دور زدن اشکالات بهینه‌ساز مفید باشد.
-mconstant-gp: تولید کدی که از یک مقدار اشاره‌گر سراسری (global pointer) ثابت و یکتا استفاده می‌کند. این گزینه هنگام کامپایل کردن کد هسته (kernel) مفید است.
-mauto-pic: تولید کدی که خود-بازمکان‌یاب (self-relocatable) باشد. این گزینه مستلزم -mconstant-gp است. این مورد هنگام کامپایل کردن کد سفت‌افزار (firmware) کاربرد دارد.
-minline-float-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی (inline) مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم کمینه تاخیر (minimum latency).
-minline-float-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی (maximum throughput).
-mno-inline-float-divide: عدم تولید کد درون‌خطی برای تقسیم‌های مقادیر ممیز شناور.
-minline-int-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر صحیح با استفاده از الگوریتم کمینه تاخیر.
-minline-int-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر صحیح با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی.
-mno-inline-int-divide: عدم تولید کد درون‌خطی برای تقسیم‌های مقادیر صحیح.
-minline-sqrt-min-latency: تولید کد برای ریشه دوم درون‌خطی با استفاده از الگوریتم کمینه تاخیر.
-minline-sqrt-max-throughput: تولید کد برای ریشه دوم درون‌خطی با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی.
-mno-inline-sqrt: عدم تولید کد درون‌خطی برای "sqrt".
-mno-dwarf2-asm
-mdwarf2-asm: تولید نکردن (یا کردن) کد اسمبلر برای اطلاعات اشکال‌زدایی شماره خط DWARF. این گزینه ممکن است هنگام عدم استفاده از اسمبلر GNU مفید باشد.
-mearly-stop-bits
-mno-early-stop-bits: اجازه می‌دهد stop bitها زودتر از دستورالعملی که بلافاصله پیش از دستور راه‌انداز stop bit است قرار گیرند. این کار می‌تواند زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را بهبود بخشد، اما نه لزوماً در همه شرایط.
-mfixed-range=register-range: تولید کدی که با بازه ثبات‌های مشخص‌شده مانند ثبات‌های ثابت رفتار می‌کند. ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهنده ثبات (register allocator) نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کد هسته کاربرد دارد. بازه ثبات‌ها با دو ثبات جداشده با یک خط پیوند مشخص می‌شود. چندین بازه ثبات را می‌توان با کاما جدا کرد.
-mtls-size=tls-size: مشخص کردن اندازه بیتی آفست‌های بی‌واسطه (immediate) در TLS. مقادیر معتبر عبارتند از 14، 22 و 64.
-mtune=cpu-type: تنظیم دقیق زمان‌بندی دستورالعمل‌ها برای یک پردازنده خاص. مقادیر معتبر عبارتند از itanium، itanium1، merced، itanium2 و mckinley.
-milp32
-mlp64: تولید کد برای یک محیط ۳۲بیتی یا ۶۴بیتی. محیط ۳۲بیتی، int، long و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند. محیط ۶۴بیتی، int را روی ۳۲ بیت و long و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند. این‌ها پرچم‌های اختصاصی HP-UX هستند.
-mno-sched-br-data-spec
-msched-br-data-spec: (غیر)فعال کردن زمان‌بندی حدسی داده‌ها (data speculative scheduling) پیش از reload. این امر منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.a" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیمات پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-ar-data-spec
-mno-sched-ar-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی داده‌ها پس از reload. این امر منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.a" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیمات پیش‌فرض فعال است.
-mno-sched-control-spec
-msched-control-spec: (غیر)فعال کردن زمان‌بندی حدسی کنترلی (control speculative scheduling). این ویژگی فقط در طول زمان‌بندی ناحیه (یعنی پیش از reload) در دسترس است. این امر منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.s" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر "chk.s" می‌شود. تنظیمات پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-br-in-data-spec
-mno-sched-br-in-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که به بارگذاری‌های حدسی داده پیش از reload وابسته‌اند. این گزینه فقط زمانی موثر است که -msched-br-data-spec فعال باشد. تنظیمات پیش‌فرض فعال است.
-msched-ar-in-data-spec
-mno-sched-ar-in-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که به بارگذاری‌های حدسی داده پس از reload وابسته‌اند. این گزینه فقط زمانی موثر است که -msched-ar-data-spec فعال باشد. تنظیمات پیش‌فرض فعال است.
-msched-in-control-spec
-mno-sched-in-control-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که به بارگذاری‌های حدسی کنترلی وابسته‌اند. این گزینه فقط زمانی موثر است که -msched-control-spec فعال باشد. تنظیمات پیش‌فرض فعال است.
-mno-sched-count-spec-in-critical-path
-msched-count-spec-in-critical-path: در صورت فعال بودن، وابستگی‌های حدسی در حین محاسبه اولویت دستورالعمل‌ها لحاظ می‌شوند. این کار استفاده از حدس‌زدن را کمی محتاطانه‌تر می‌کند. تنظیمات پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-spec-ldc
-mno-sched-spec-ldc: استفاده از بررسی ساده برای حدس داده‌ها. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است..IP -msched-control-spec-ldc 4
-mno-sched-control-spec-ldc: استفاده از یک بررسی ساده برای گمانه‌زنی کنترلی (control speculation). این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-stop-bits-after-every-cycle
-mno-sched-stop-bits-after-every-cycle: قرار دادن یک بیت توقف (stop bit) پس از هر چرخه هنگام زمان‌بندی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-fp-mem-deps-zero-cost
-mno-sched-fp-mem-deps-zero-cost: فرض می‌کند که بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های ممیز شناور در صورت قرارگیری در یک گروه دستورالعمل، احتمالاً باعث تداخل نمی‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msel-sched-dont-check-control-spec
-mno-sel-sched-dont-check-control-spec: تولید بررسی‌ها برای گمانه‌زنی کنترلی در زمان‌بندی انتخابی. این پرچم به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-max-memory-insns=max-insns: محدود کردن تعداد دستورالعمل‌های حافظه در هر گروه دستورالعمل، با دادن اولویت کمتر به دستورالعمل‌های حافظه بعدی که سعی در زمان‌بندی در همان گروه دستورالعمل دارند. غالباً برای جلوگیری از تداخل‌های بانک حافظه نهان مفید است. مقدار پیش‌فرض 1 است.
-msched-max-memory-insns-hard-limit
-mno-sched-max-memory-insns-hard-limit: محدودیت مشخص‌شده توسط msched-max-memory-insns را به یک محدودیت سخت (hard limit) تبدیل می‌کند، و وجود بیش از آن تعداد را در یک گروه دستورالعمل مجاز نمی‌داند. در غیر این صورت، این حد «نرم» (soft) است؛ بدین معنی که با رسیدن به حد مجاز، عملیات‌های غیرحافظه‌ای ترجیح داده می‌شوند، اما عملیات‌های حافظه همچنان ممکن است زمان‌بندی شوند.

گزینه‌های LM32

این گزینه‌های -m برای معماری LatticeMico32 تعریف شده‌اند:

-mbarrel-shift-enabled: فعال کردن دستورالعمل‌های جابجایی بشکه‌ای (barrel-shift).
-mdivide-enabled: فعال کردن دستورالعمل‌های تقسیم و باقیمانده (modulus).
-mmultiply-enabled: فعال کردن دستورالعمل‌های ضرب.
-msign-extend-enabled: فعال کردن دستورالعمل‌های گسترش علامت (sign extend).
-muser-enabled: فعال کردن دستورالعمل‌های تعریف‌شده توسط کاربر.

گزینه‌های LoongArch

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای LoongArch تعریف شده‌اند:

-march=arch-type: تولید دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین arch-type. -march=arch-type به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است روی پردازنده‌هایی غیر از نوع مشخص‌شده اصلاً اجرا نشود.
انتخاب‌ها برای arch-type عبارتند از:

native: نوع پردازنده محلی که توسط کامپایلر بومی تشخیص داده می‌شود.
loongarch64: پردازنده عمومی ۶۴ بیتی LoongArch.
la464: پردازنده مبتنی بر LA464 در LoongArch به همراه LSX و LASX.
la664: پردازنده مبتنی بر LA664 در LoongArch به همراه LSX و LASX و تمام دستورالعمل‌های نسخه ۱.۱ LoongArch.
la64v1.0: معماری LoongArch64 نسخه ISA 1.0.
la64v1.1: معماری LoongArch64 نسخه ISA 1.1.
la32v1.0: معماری LoongArch32 نسخه ISA 1.0.
la32rv1.0: معماری LoongArch32 کاهش‌یافته (Reduced ISA) نسخه 1.0.

اطلاعات بیشتر درباره نسخه‌های ISA برای LoongArch را می‌توانید در https://github.com/loongson/la-toolchain-conventions بیابید.

-mtune=tune-type: بهینه‌سازی کد تولیدشده برای پردازنده مقصد داده‌شده.
انتخاب‌ها برای tune-type عبارتند از:

native: نوع پردازنده محلی که توسط کامپایلر بومی تشخیص داده می‌شود.
generic: پردازنده عمومی LoongArch.
loongarch64: پردازنده عمومی ۶۴ بیتی LoongArch.
la464: هسته LA464 در LoongArch.
la664: هسته LA664 در LoongArch.
loongarch32: پردازنده عمومی ۳۲ بیتی LoongArch.

-mabi=base-abi-type: تولید کد برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده. base-abi-type می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lp64d: از ثبات‌های عمومی ۶۴ بیتی و ثبات‌های ممیز شناور ۳۲/۶۴ بیتی برای ارسال پارامتر استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت بوده، در حالی که long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.
lp64f: از ثبات‌های عمومی ۶۴ بیتی و ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی برای ارسال پارامتر استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت بوده، در حالی که long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.
lp64s: از ثبات‌های عمومی ۶۴ بیتی و بدون ثبات‌های ممیز شناور برای ارسال پارامتر استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت بوده، در حالی که long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.

-mfpu=fpu-type: تولید کد برای نوع FPU مشخص‌شده، که می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

64: اجازه استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را برای عملیات‌های ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی می‌دهد.
32: اجازه استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را برای عملیات‌های ۳۲ بیتی می‌دهد.
none
0: جلوگیری از استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری.

-msimd=simd-type: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های LoongArch SIMD برای برداری‌سازی (vectorization) و از طریق توابع توکار (builtin functions). این مقدار می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lasx: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌ها از افزونهٔ ۲۵۶ بیتی LoongArch Advanced SIMD Extension (LASX) و افزونهٔ ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX).
lsx: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌ها از افزونهٔ ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX).
none: هیچ دستورالعمل LoongArch SIMD تولید نمی‌شود.

-msoft-float: اجبار -mfpu=none و جلوگیری از استفاده از ثبات‌های ممیز شناور برای انتقال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-msingle-float: اجبار -mfpu=32 و مجاز ساختن استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی برای انتقال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mdouble-float: اجبار -mfpu=64 و مجاز ساختن استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲/۶۴ بیتی برای انتقال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mlasx
-mno-lasx
-mlsx
-mno-lsx: تنظیم تدریجی دامنهٔ افزونه‌های SIMD (شامل none / LSX / LASX) که کامپایلر می‌تواند برای تولید کد استفاده کند. فعال‌سازی LASX با -mlasx به‌طور خودکار LSX را فعال می‌کند، و غیرفعال‌سازی LSX با -mno-lsx به‌طور خودکار LASX را غیرفعال می‌سازد. این گزینه‌های ویژهٔ گرداننده بر وضعیت نهایی پیکربندی -msimd اثر می‌گذارند و به‌ترتیبی که در خط فرمان گردانندهٔ GCC ظاهر می‌شوند تغییرات تدریجی اعمال می‌کنند، و در نهایت گزینهٔ استاندارد و نهایی‌شدهٔ -msimd را که به خود کامپایلر ارسال می‌شود حاصل می‌نمایند.
-mbranch-cost=n: تنظیم هزینهٔ انشعاب‌ها به تقریباً n دستورالعمل.
-maddr-reg-reg-cost=n: تنظیم هزینهٔ ADDRESS_REG_REG به مقدار محاسبه‌شده توسط n.
-mcheck-zero-division
-mno-check-zero-divison: ایجاد تله (عدم ایجاد تله) در صورت تقسیم عدد صحیح بر صفر. مقدار پیش‌فرض برای -O0 یا -Og برابر با -mcheck-zero-division، و برای سایر سطوح بهینه‌سازی برابر با -mno-check-zero-division است.
-mbreak-code=code: تولید یک دستورالعمل "break" code برای تله‌های جبران‌ناپذیر از "__builtin_trap" یا موارد درج‌شده توسط کامپایلر (برای نمونه یک مسیر اشتباه ایزوله‌شده با -fisolate-erroneous-paths-dereference)، یا یک دستورالعمل "amswap.w $r0, $r1, $r0" که در صورت منفی بودن یا بزرگ‌تر از ۳۲۷۶۷ بودن code باعث می‌شود سخت‌افزار یک خطای Instruction Not-defined را برانگیزد. مقدار پیش‌فرض -1 است، به این معنی که از دستورالعمل "amswap.w" استفاده شود.
-mcond-move-int
-mno-cond-move-int: انتقال‌های شرطی برای داده‌های صحیح در ثبات‌های همه‌منظوره فعال (غیرفعال) می‌شوند. پیش‌فرض -mcond-move-int است.
-mcond-move-float
-mno-cond-move-float: انتقال‌های شرطی برای ثبات‌های ممیز شناور فعال (غیرفعال) می‌شوند. پیش‌فرض -mcond-move-float است.
-mmemcpy
-mno-memcpy: اجبار (عدم اجبار) به استفاده از "memcpy" برای انتقال‌های قطعه‌ای غیربدیهی. پیش‌فرض -mno-memcpy است که به GCC اجازه می‌دهد اکثر کپی‌های با اندازهٔ ثابت را درون‌خطی (inline) کند. تنظیم سطح بهینه‌سازی روی -Os نیز استفاده از "memcpy" را اجباری می‌کند، اما تعیین صریح -mno-memcpy می‌تواند این رفتار را لغو کند، صرف‌نظر از ترتیبی که این گزینه‌ها در خط فرمان قرار گرفته‌اند.
-mstrict-align
-mno-strict-align: اجتناب از یا مجاز دانستن ایجاد دسترسی‌هایی به حافظه که ممکن است همان‌گونه که در مشخصات معماری شرح داده شده، بر روی مرز طبیعی شیء هم‌تراز نشده باشند. پیش‌فرض -mno-strict-align است.
-G num: قرار دادن داده‌های سراسری و ایستا با اندازهٔ کوچک‌تر از num بایت در یک بخش داده‌های کوچک (small data section). مقدار پیش‌فرض 0 است.
-mmax-inline-memcpy-size=n: درون‌خطی‌سازی تمام انتقال‌های قطعه‌ای (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا رونوشت ساختارها) که کوچک‌تر یا مساوی n بایت هستند. مقدار پیش‌فرض n برابر ۱۰۲۴ است.
-mcmodel=code-model: تنظیم مدل کد به یکی از موارد زیر:

tiny-static (هنوز پیاده‌سازی نشده)
tiny (هنوز پیاده‌سازی نشده)
normal: بخش کد (text segment) باید در فضای آدرس‌دهی ۱۲۸ مگابایتی باشد. بخش داده (data segment) باید در فضای آدرس‌دهی ۲ گیگابایتی باشد.
medium: بخش کد و بخش داده باید درون فضای آدرس‌دهی ۲ گیگابایتی باشند. این مدل کد پیش‌فرض است مگر اینکه GCC با گزینهٔ --with-cmodel= با مدل کد متفاوتی پیکربندی شده باشد.
large (هنوز پیاده‌سازی نشده)
extreme: این حالت اندازهٔ بخش کد و بخش داده را محدود نمی‌کند. گزینهٔ -mcmodel=extreme با -fplt و/یا -mexplicit-relocs=none ناسازگار است.

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

تعیین زمان استفاده از عملگرهای بازآرایی (relocation operators) اسمبلر در مواجهه با آدرس‌های نمادین. راهکار جایگزین استفاده از ماکروهای اسمبلر است که ممکن است زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را محدود کند اما امکان بهینه‌سازی پیونددهنده (linker relaxation) را می‌دهد. با -mexplicit-relocs=none، ماکروهای اسمبلر همواره استفاده می‌شوند؛ با -mexplicit-relocs=always، عملگرهای بازآرایی اسمبلر همواره استفاده می‌شوند؛ و با -mexplicit-relocs=auto، کامپایلر در جایی که امکان بهینه‌سازی پیونددهنده وجود ندارد برای بهبود کیفیت کد از عملگرهای بازآرایی، و در سایر جاها از ماکروها استفاده می‌کند.

مقدار پیش‌فرض این گزینه بر اساس قابلیت‌های اسمبلر شناسایی‌شده در زمان ساخت GCC و مقدار -mrelax تعیین می‌شود: -mexplicit-relocs=none اگر اسمبلر اصلاً از عملگرهای بازآرایی پشتیبانی نکند، -mexplicit-relocs=always اگر اسمبلر از عملگرهای بازآرایی پشتیبانی کند ولی -mrelax فعال نباشد، -mexplicit-relocs=auto اگر اسمبلر از عملگرهای بازآرایی پشتیبانی کند و -mrelax نیز فعال باشد.

برای سازگاری با نسخه‌های پیشین، -mexplicit-relocs معادل -mexplicit-relocs=always است، در حالی که -mno-explicit-relocs معادل -mexplicit-relocs=none می‌باشد..IP -mdirect-extern-access 4

-mno-direct-extern-access

استفاده از GOT برای دسترسی به نمادهای خارجی را کنترل می‌کند. حالت پیش‌فرض -mno-direct-extern-access است: از GOT برای نمادهای خارجی با دید پیش‌فرض (default visibility) استفاده می‌شود، اما برای سایر نمادهای خارجی استفاده نمی‌شود.

با -mdirect-extern-access، از GOT استفاده نمی‌شود و همهٔ نمادهای خارجی به‌صورت وابسته به PC آدرس‌دهی می‌شوند. این گزینه فقط برای محیط‌هایی مناسب است که در آن‌ها هیچ پیوند پویایی انجام نمی‌شود؛ مانند سفت‌افزارها، هسته‌های سیستم‌عامل، یا فایل‌های اجرایی پیوندشده با -static یا -static-pie. گزینهٔ -mdirect-extern-access با -fPIC یا -fpic سازگار نیست.

-mno-pass-mrelax-to-as

از ساده‌سازی‌های پیونددهنده (linker relaxations) بهره می‌گیرد (یا نمی‌گیرد). اگر -mpass-mrelax-to-as فعال باشد، این گزینه به اسمبلر نیز فرستاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض هنگام ساخت GCC با تشخیص پشتیبانیِ اسمبلرِ متناظر تعیین می‌شود: اگر اسمبلر هم از گزینهٔ -mrelax و هم از ساده‌سازی پرش شرطی پشتیبانی کند، -mrelax انتخاب می‌شود (این مورد الزامی است و در غیر این صورت ممکن است رهنمودهای ".align" و دستورالعمل‌های پرش شرطی در کد اسمبلی خروجی داده‌شده توسط GCC به دلیل سرریز بازنشانی (relocation overflow) توسط اسمبلر رد شوند)، در غیر این صورت -mno-relax خواهد بود.

-mpass-mrelax-to-as

گزینهٔ -mrelax یا -mno-relax را به اسمبلر می‌فرستد (یا نمی‌فرستد). پیش‌فرض هنگام ساخت GCC با تشخیص پشتیبانیِ اسمبلرِ مربوطه تعیین می‌شود: اگر اسمبلر از گزینهٔ -mrelax پشتیبانی کند، -mpass-mrelax-to-as و در غیر این صورت -mno-pass-mrelax-to-as خواهد بود. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی یا تعامل با اسمبلرهایی غیر از اسمبلر زمان ساخت کاربرد دارد.

-mrecip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های برآورد معکوس و برآورد جذر معکوس را با گام‌های اضافهٔ نیوتن-رافسون (Newton-Raphson) برای افزایش دقت، به جای انجام عمل تقسیم یا جذر و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال شده باشد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. پیش از استفاده از این گزینه، باید مطمئن شوید پردازندهٔ مقصد از دستورالعمل‌های "frecipe" و "frsqrte" پشتیبانی می‌کند. توجه داشته باشید اگرچه توان عملیاتی این دنباله بیشتر از توان عملیاتی دستورالعمل غیرمعکوس است، اما دقت دنباله می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (یعنی معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود).

-mrecip=opt

این گزینه مشخص می‌کند کدام دستورالعمل‌های برآورد معکوس می‌توانند استفاده شوند. آرگومان opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند، و ممکن است پیش از آن‌ها از علامت ! برای معکوس کردن گزینه استفاده شود:

all: تمام دستورالعمل‌های برآورد را فعال می‌کند.
default: دستورالعمل‌های پیش‌فرض را فعال می‌کند که معادل -mrecip است.
none: تمام دستورالعمل‌های برآورد را غیرفعال می‌کند که معادل -mno-recip است.
div: تقریب را برای تقسیم اسکالر فعال می‌کند.
vec-div: تقریب را برای تقسیم برداری فعال می‌کند.
sqrt: تقریب را برای جذر اسکالر فعال می‌کند.
vec-sqrt: تقریب را برای جذر برداری فعال می‌کند.
rsqrt: تقریب را برای جذر معکوس اسکالر فعال می‌کند.
vec-rsqrt: تقریب را برای جذر معکوس برداری فعال می‌کند.

بنابراین، به عنوان مثال، -mrecip=all,!sqrt تمام تقریب‌های معکوس را به جز جذر اسکالر فعال می‌سازد.

-mfrecipe
-mno-frecipe: استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "frecipe.{s/d}" و "frsqrte.{s/d}". هنگام همگردانی با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. در غیر این صورت، پیش‌فرض -mno-frecipe است.
-mdiv32
-mno-div32: استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "div.w[u]" و "mod.w[u]" با ورودی‌ای که علامت آن بسط داده نشده است (sign-extended). هنگام همگردانی با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. در غیر این صورت، پیش‌فرض -mno-div32 است.
-mlam-bh
-mno-lam-bh: استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "am{swap/add}[_db].{b/h}". هنگام همگردانی با -march=la664، به‌طور پیش‌فرض فعال است. در غیر این صورت، پیش‌فرض -mno-lam-bh است.
-mlamcas
-mno-lamcas: استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "amcas[_db].{b/h/w/d}". هنگام همگردانی با -march=la664، به‌طور پیش‌فرض فعال است. در غیر این صورت، پیش‌فرض -mno-lamcas است.
-mld-seq-sa
-mno-ld-seq-sa: مشخص می‌کند که آیا به یک سد بارگذاری-بارگذاری (load-load barrier) برای آدرس یکسان ("dbar 0x700") نیاز است یا خیر. هنگام همگردانی با -march=la664، به‌طور پیش‌فرض فعال است. در غیر این صورت پیش‌فرض -mno-ld-seq-sa است و به سد بارگذاری-بارگذاری نیاز خواهد بود.
-mscq
-mno-scq: استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل ذخیرهٔ شرطی ۱۶ بایتی "sc.q". در صورتی که نوع ماشین تعیین‌شده با -march= از این دستورالعمل پشتیبانی کند، مقدار پیش‌فرض -mscq است؛ در غیر این صورت -mno-scq خواهد بود.
-mtls-dialect=opt: این گزینه مشخص می‌کند کدام گویش TLS برای مدل‌های پویای عمومی (general dynamic) و پویای محلی (local dynamic) مورد استفاده قرار گیرد. آرگومان opt می‌تواند یکی از مقادیر زیر باشد:

trad: استفاده از TLS سنتی. این مقدار پیش‌فرض است.
desc: استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS.

-mannotate-tablejump
-mno-annotate-tablejump: ایجاد یک بخش حاشیه‌نویسی به نام ".discard.tablejump_annotate" برای ایجاد ارتباط بین دستورالعمل "jirl" و جدول پرش هنگامی که از یک جدول پرش برای بهینه‌سازی عبارت "switch" استفاده می‌شود. برخی ابزارهای بیرونی، برای نمونه objtool در سامانهٔ ساخت هستهٔ لینوکس، برای تحلیل جریان کنترل به این حاشیه‌نویسی نیاز دارند. مقدار پیش‌فرض -mno-annotate-tablejump است..PP گزینه‌های LynxOS

این گزینه‌ها برای مقصدهای LynxOS در دسترس هستند.

-mshared: استفاده از کتابخانه‌های اشتراکی. حالت پیش‌فرض، پیوند دادن با کتابخانه‌های ایستا است.
-mthreads: پشتیبانی از چندنخی (multi-threading).
-mlegacy-threads: پشتیبانی از چندنخی موروثی و قدیمی. این گزینه با -mthreads ناسازگار است.

گزینه‌های M32C

-mcpu=name: پردازنده‌ای (CPU) که کد برای آن تولید می‌شود را انتخاب می‌کند. name می‌تواند یکی از مقادیر r8c برای سری R8C/Tiny، m16c برای سری M16C (تا /60)، m32cm برای سری M16C/80، یا m32c برای سری M32C/80 باشد.
-msim: مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز (simulator) اجرا خواهد شد. این امر سبب می‌شود یک کتابخانهٔ زمان اجرای جایگزین پیوند داده شود که برای مثال، از ورودی/خروجی فایل پشتیبانی می‌کند. هنگام تولید برنامه‌هایی که روی سخت‌افزار واقعی اجرا خواهند شد، نباید از این گزینه استفاده کنید؛ برای هر تابع ورودی/خروجی که مورد نیاز است باید کتابخانهٔ زمان اجرای خود را ارائه دهید.
-memregs=number: تعداد شبه‌ثبات‌های (pseudo-registers) مبتنی بر حافظه را که GCC هنگام تولید کد به کار می‌گیرد مشخص می‌کند. این شبه‌ثبات‌ها مانند ثبات‌های واقعی استفاده می‌شوند، بنابراین موازنه‌ای بین توانایی GCC در جا دادن کد در ثبات‌های موجود، و افت کارایی ناشی از استفاده از حافظه به جای ثبات‌ها وجود دارد. توجه داشته باشید که تمام ماژول‌های یک برنامه باید با مقدار یکسانی برای این گزینه کامپایل شوند. به همین دلیل، نباید از این گزینه با کتابخانه‌های زمان اجرای پیش‌فرض GCC استفاده کنید.

گزینه‌های M32R/D

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Renesas M32R/D تعریف شده‌اند:

-m32r2: تولید کد برای M32R/2.
-m32rx: تولید کد برای M32R/X.
-m32r: تولید کد برای M32R. این مقدار پیش‌فرض است.
-mmodel=small: فرض را بر این می‌گذارد که تمام اشیاء در ۱۶ مگابایت پایینی حافظه قرار دارند (به طوری که آدرس آن‌ها با دستورالعمل "ld24" قابل بارگذاری باشد)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" در دسترس هستند. این مقدار پیش‌فرض است.
قابلیت آدرس‌دهی یک شیء خاص را می‌توان با مشخصهٔ "model" تعیین کرد.
-mmodel=medium: فرض می‌کند که اشیاء ممکن است در هر کجای فضای آدرس ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر دستورالعمل‌های "seth/add3" را برای بارگذاری آدرس‌های آن‌ها تولید می‌کند)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" در دسترس هستند.
-mmodel=large: فرض می‌کند که اشیاء ممکن است در هر کجای فضای آدرس ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر دستورالعمل‌های "seth/add3" را برای بارگذاری آدرس‌های آن‌ها تولید می‌کند)، و فرض می‌کند ممکن است زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" در دسترس نباشند (کامپایلر توالی دستورالعمل بسیار کندتر "seth/add3/jl" را تولید می‌کند).
-msdata=none: استفاده از ناحیهٔ داده‌های کوچک (small data area) را غیرفعال می‌کند. متغیرها در یکی از بخش‌های ".data"، ".bss"، یا ".rodata" قرار می‌گیرند (مگر اینکه مشخصهٔ "section" تعیین شده باشد). این مقدار پیش‌فرض است.
ناحیهٔ داده‌های کوچک شامل بخش‌های ".sdata" و ".sbss" است. اشیاء را می‌توان با استفاده از مشخصهٔ "section" و به کار بردن یکی از این بخش‌ها، به‌طور صریح در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار داد.
-msdata=sdata: داده‌های سراسری و ایستای کوچک را در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار می‌دهد، اما کد ویژه‌ای برای ارجاع به آن‌ها تولید نمی‌کند.
-msdata=use: داده‌های سراسری و ایستای کوچک را در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار می‌دهد و دستورالعمل‌های ویژه‌ای برای ارجاع به آن‌ها تولید می‌کند.
-G num: اشیاء سراسری و ایستا با اندازهٔ کوچکتر یا مساوی با num بایت را به جای بخش‌های معمولی data یا BSS، در بخش‌های small data یا BSS قرار می‌دهد. مقدار پیش‌فرض num برابر 8 است. برای این که این گزینه تاثیری داشته باشد، گزینهٔ -msdata باید روی یکی از مقادیر sdata یا use تنظیم شده باشد.
تمام ماژول‌ها باید با مقدار یکسان -G num کامپایل شوند. کامپایل با مقادیر مختلف num ممکن است کار کند یا نکند؛ اگر کار نکند، پیونددهنده یک پیام خطا صادر می‌کند---کد نادرست تولید نمی‌شود.
-mdebug: باعث می‌شود که کدهای مربوط به M32R در کامپایلر، آماری را نمایش دهند که ممکن است در اشکال‌زدایی برنامه‌ها مفید باشد.
-malign-loops
-mno-align-loops: تراز کردن تمام حلقه‌ها روی یک مرز ۳۲ بایتی. این گزینه به طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-missue-rate=number: صدور number دستورالعمل در هر چرخه. مقدار number تنها می‌تواند 1 یا 2 باشد.
-mbranch-cost=number: مقدار number فقط می‌تواند 1 یا 2 باشد. اگر 1 باشد، انشعاب‌ها به کدهای شرطی ترجیح داده می‌شوند؛ اگر 2 باشد، حالت معکوس اعمال می‌شود.
-mflush-trap=number: شمارهٔ تله‌ای (trap) که برای تخلیه و پاک‌سازی حافظهٔ نهان (cache flush) استفاده می‌شود را مشخص می‌کند. پیش‌فرض 12 است. اعداد معتبر از 0 تا 15 هستند.
-mno-flush-trap: مشخص می‌کند که حافظهٔ نهان را نمی‌توان با استفاده از یک تله پاک‌سازی کرد.
-mflush-func=name: نام تابع سیستم‌عامل را برای فراخوانی جهت پاک‌سازی حافظهٔ نهان تعیین می‌کند. پیش‌فرض _flush_cache است، اما فراخوانی تابع تنها در صورتی استفاده می‌شود که تله در دسترس نباشد.
-mno-flush-func: نشان می‌دهد که هیچ تابع سیستم‌عاملی برای پاک‌سازی حافظهٔ نهان وجود ندارد.

گزینه‌های M680x0

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای پردازنده‌های M680x0 و ColdFire تعریف شده‌اند. تنظیمات پیش‌فرض بستگی به این دارد که چه معماری‌ای در زمان پیکربندی کامپایلر انتخاب شده باشد؛ مقادیر پیش‌فرض برای رایج‌ترین گزینه‌ها در ادامه آمده است.

-march=arch

تولید کد برای یک معماری مجموعه دستورالعمل خاص در M680x0 یا ColdFire. مقادیر مجاز arch برای معماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. معماری‌های ColdFire بر اساس رده‌بندی ISA مربوط به Freescale انتخاب می‌شوند و مقادیر مجاز عبارتند از: isaa، isaaplus، isab و isac.

کامپایلر GCC هر زمان که در حال تولید کد برای یک مقصد ColdFire باشد، ماکروی "__mcfarch__" را تعریف می‌کند. مقدار arch در این ماکرو یکی از آرگومان‌های -march ذکر شده در بالاست.

هنگامی که گزینه‌های -march و -mtune با یکدیگر استفاده شوند، کدی را انتخاب می‌کنند که روی خانواده‌ای از پردازنده‌های مشابه اجرا می‌شود اما برای یک ریزمعماری خاص بهینه‌سازی شده است.

-mcpu=cpu

تولید کد برای یک پردازندهٔ خاص از M680x0 یا ColdFire. مقادیر cpu برای M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060، 68302، 68332 و cpu32. پردازنده‌های ColdFire در جدول زیر آورده شده‌اند، که این پردازنده‌ها را در دسته‌بندی خانواده‌ها نیز قرار می‌دهد:

خانواده : آرگومان‌های -mcpu
51 : 51 51ac 51ag 51cn 51em 51je 51jf 51jg 51jm 51mm 51qe 51qm
5206 : 5202 5204 5206
5206e : 5206e
5211a : 5210a 5211a
5213 : 5211 5212 5213
5216 : 5214 5216
52235 : 52230 52231 52232 52233 52234 52235
5225 : 5224 5225
52259 : 52252 52254 52255 52256 52258 52259
5235 : 5232 5233 5234 5235 523x
5249 : 5249
5250 : 5250
5271 : 5270 5271
5272 : 5272
5275 : 5274 5275
5282 : 5280 5281 5282 528x
53017 : 53011 53012 53013 53014 53015 53016 53017
5307 : 5307
5329 : 5327 5328 5329 532x
5373 : 5372 5373 537x
5407 : 5407
5475 : 5470 5471 5472 5473 5474 5475 547x 5480 5481 5482 5483 5484 5485

در صورتی که arch با cpu سازگار باشد، -mcpu=cpu جایگزین -march=arch می‌شود. سایر ترکیب‌های -mcpu و -march رد می‌شوند.

هنگامی که مقصد ColdFire به نام cpu انتخاب شود، GCC ماکروی "__mcf_cpu_cpu" را تعریف می‌کند. همچنین "__mcf_family_family" را تعریف می‌کند که در آن مقدار family توسط جدول بالا مشخص شده است.

-mtune=tune

تنظیم و بهینه‌سازی کد برای یک ریزمعماری خاص در چارچوب محدودیت‌های تعیین‌شده توسط -march و -mcpu. ریزمعماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. ریزمعماری‌های ColdFire عبارتند از: cfv1، cfv2، cfv3، cfv4 و cfv4e.

شما همچنین می‌توانید از -mtune=68020-40 برای کدی که نیاز دارد نسبتاً به خوبی روی مقصدهای 68020، 68030 و 68040 اجرا شود، استفاده کنید. -mtune=68020-60 مشابه است اما مقصدهای 68060 را نیز شامل می‌شود. این دو گزینه به ترتیب همان تصمیمات بهینه‌سازی -m68020-40 و -m68020-60 را انتخاب می‌کنند.

کامپایلر GCC هنگام بهینه‌سازی برای معماری 680x0 از نوع arch، ماکروهای "__mcarch" و "__mcarch__" را تعریف می‌کند. همچنین "mcarch" را تعریف می‌کند، مگر اینکه گزینهٔ -ansi یا گزینهٔ غیر گنو -std استفاده شده باشد. اگر GCC در حال بهینه‌سازی برای محدوده‌ای از معماری‌ها باشد، مانند آنچه توسط -mtune=68020-40 یا -mtune=68020-60 انتخاب می‌شود، ماکروها را برای تمامی معماری‌های موجود در آن محدوده تعریف می‌کند.

همچنین GCC هنگام بهینه‌سازی برای ریزمعماری ColdFire از نوع uarch، ماکروی "__muarch__" را تعریف می‌کند که در آن uarch یکی از آرگومان‌های ارائه‌شده در بالا است.

-m68000

-mc68000

تولید خروجی برای 68000. این گزینه در صورتی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68000 پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68000 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهایی با هستهٔ 68000 یا EC000 استفاده کنید، از جمله 68008، 68302، 68306، 68307، 68322، 68328 و 68356.

-m68010

تولید خروجی برای 68010. این گزینه در صورتی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68010 پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68010 است.

-m68020

-mc68020

تولید خروجی برای 68020. این گزینه در صورتی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68020 پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68020 است.

-m68030

تولید خروجی برای 68030. این گزینه هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68030 پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68030 است.

-m68040

تولید خروجی برای 68040. این گزینه هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68040 پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68040 است.

این گزینه مانع استفاده از دستورالعمل‌های 68881/68882 می‌شود که باید در 68040 به‌صورت نرم‌افزاری شبیه‌سازی شوند. اگر 68040 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد، از این گزینه استفاده کنید.

-m68060

تولید خروجی برای 68060. این گزینه هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68060 پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68060 است.

این گزینه مانع استفاده از دستورالعمل‌های 68020 و 68881/68882 می‌شود که باید در 68060 به‌صورت نرم‌افزاری شبیه‌سازی شوند. اگر 68060 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد، از این گزینه استفاده کنید.

-m68302

تولید کد برای 68302.

-m68332

تولید کد برای 68332.

-m68851

پردازندهٔ 68851 یک واحد مدیریت حافظه (MMU) خارجی برای پردازندهٔ 68020 بود. کامپایلر GCC این گزینه را می‌پذیرد، اما از آن استفاده نمی‌کند.

-mcpu32

تولید خروجی برای یک CPU32. این گزینه در صورتی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر CPU32 پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=cpu32 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهایی با هستهٔ CPU32 یا CPU32+ استفاده کنید، از جمله 68330، 68331، 68332، 68333، 68334، 68336، 68340، 68341، 68349 و 68360.

-mfidoa

تولید کد برای Fido A.

-m5200

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire مدل 520X. این گزینه در صورتی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 520X پیکربندی شده باشد، پیش‌فرض است. این گزینه معادل -mcpu=5206 است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهایی با هستهٔ 5200 استفاده کنید، شامل MCF5202، MCF5203، MCF5204 و MCF5206.

-m5206e

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire مدل 5206e. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5206e منسوخ شده است.

-m528x

تولید خروجی برای عضوی از خانوادهٔ ColdFire 528X. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=528x منسوخ شده است.

-m5307

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 5307. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5307 منسوخ شده است.

-m5407

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 5407. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5407 منسوخ شده است.

-mcfv4e

تولید خروجی برای پردازنده‌ای از خانوادهٔ ColdFire V4e (مانند 547x/548x). این شامل استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری می‌شود. این گزینه معادل -mcpu=547x است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است..IP -m68020-40 4 تولید خروجی برای یک 68040 بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً خوبی روی 68020/68881، 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68040 شبیه‌سازی شده‌اند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-40 است.

-m68020-60

تولید خروجی برای یک 68060 بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً خوبی روی 68020/68881، 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68060 شبیه‌سازی شده‌اند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-60 است.

-m68881

دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را تولید می‌کند. این مقدار پیش‌فرض برای 68020 و بالاتر، و برای دستگاه‌های ColdFire دارای FPU است. این گزینه ماکروی "__HAVE_68881__" را روی اهداف M680x0 و "__mcffpu__" را روی اهداف ColdFire تعریف می‌کند.

دستورالعمل‌های ممیز شناور تولید نمی‌کند؛ در عوض از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای استفاده می‌کند. این مقدار پیش‌فرض برای اهداف 68000، 68010 و 68832 است. همچنین مقدار پیش‌فرض برای دستگاه‌های ColdFire فاقد FPU است.

-mdiv

-mno-div

دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تقسیم و باقیمانده‌ی ColdFire را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر -march بدون -mcpu استفاده شود، مقدار پیش‌فرض برای معماری‌های ColdFire برابر «on» و برای معماری‌های M680x0 برابر «off» است. در غیر این صورت، مقدار پیش‌فرض از CPU هدف گرفته می‌شود (یا CPU پیش‌فرض، یا پردازنده‌ای که با -mcpu مشخص شده است). برای مثال، مقدار پیش‌فرض برای -mcpu=5206 برابر «off» و برای -mcpu=5206e برابر «on» است.

هنگامی که این گزینه فعال باشد، GCC ماکروی "__mcfhwdiv__" را تعریف می‌کند.

-mshort

-mno-short

-mnoshort

نوع "int" را همانند "short int" با عرض ۱۶ بیت در نظر می‌گیرد. علاوه بر این، پارامترهای ارسال‌شده در پشته (stack) حتی روی اهدافی که API آن‌ها ارتقا به ۳۲ بیت را الزامی کرده است، روی یک مرز ۱۶ بیتی تراز می‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mbitfield

-mno-bitfield

-mnobitfield

استفاده از دستورالعمل‌های میدان بیتی (bit-field) را کنترل می‌کند. گزینه‌های -m68000، -mcpu32 و -m5200 مستلزم -mnobitfield هستند؛ گزینهٔ -m68020 مستلزم -mbitfield است.

-mrtd

-mno-rtd

-mnortd

استفاده از یک قرارداد فراخوانی تابع (calling convention) متفاوت را کنترل می‌کند که در آن، توابعی که تعداد ثابتی آرگومان می‌گیرند، با دستورالعمل "rtd" بازمی‌گردند که آرگومان‌های آن‌ها را در هنگام بازگشت از پشته برمی‌دارد. این کار یک دستورالعمل در فراخواننده صرفه‌جویی می‌کند زیرا دیگر نیازی به برداشتن آرگومان‌ها از پشته در آنجا نیست.

این قرارداد فراخوانی با قراردادی که به‌طور معمول در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است، بنابراین اگر نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، باید اعلان‌های اولیه تابع (function prototypes) را برای تمام توابعی که تعداد متغیری از آرگومان‌ها را می‌پذیرند (شامل "printf") ارائه دهید؛ در غیر این صورت کد نادرستی برای فراخوانی آن توابع تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کد به‌شدت نادرستی حاصل می‌شود. (به‌طور معمول، آرگومان‌های اضافی بدون ایجاد مشکل نادیده گرفته می‌شوند.)

دستورالعمل "rtd" توسط پردازنده‌های 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و CPU32 پشتیبانی می‌شود، اما توسط 68000 یا 5200 پشتیبانی نمی‌شود.

پیش‌فرض -mno-rtd است.

-malign-int

-mno-align-int

کنترل می‌کند که آیا GCC متغیرهای "int"، "long"، "long long"، "float"، "double" و "long double" را روی یک مرز ۳۲ بیتی (-malign-int) یا یک مرز ۱۶ بیتی (-mno-align-int) تراز کند یا خیر. تراز کردن متغیرها روی مرزهای ۳۲ بیتی، به قیمت مصرف حافظه بیشتر، کدی تولید می‌کند که روی پردازنده‌های دارای گذرگاه‌های ۳۲ بیتی تا حدی سریع‌تر اجرا می‌شود.

هشدار: اگر از گزینهٔ -malign-int استفاده کنید، GCC ساختارهای حاوی انواع فوق را متفاوت از بیشتر مشخصات منتشرشدهٔ واسط دودویی کاربردی (ABI) برای m68k تراز می‌کند.

مستقیماً از حالت آدرس‌دهی وابسته به شمارنده برنامه (pc-relative) مربوط به 68000 استفاده می‌کند، به جای اینکه از یک جدول آفست سراسری (GOT) استفاده کند. در حال حاضر، این گزینه مستلزم -fpic است که حداکثر یک آفست ۱۶ بیتی را برای آدرس‌دهی وابسته به pc مجاز می‌داند. در حال حاضر -fPIC با -mpcrel پشتیبانی نمی‌شود، هرچند که ممکن است برای پردازنده‌های 68020 و بالاتر پشتیبانی شود.

-mno-id-shared-library

فرض نمی‌کند (فرض می‌کند) که ارجاعات غیرتراز حافظه توسط سیستم رسیدگی می‌شوند.

-msep-data

-mno-sep-data

با -msep-data، کدی تولید می‌کند که به بخش داده اجازه می‌دهد در ناحیه‌ای از حافظه متفاوت با بخش متن قرار گیرد. این امکان، «اجرا درجا» (execute-in-place) را در محیطی بدون مدیریت حافظه مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه مستلزم -fPIC است.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است؛ GCC کدی تولید می‌کند که فرض می‌کند بخش داده به دنبال بخش متن می‌آید.

-mid-shared-library

در صورت فعال بودن، کدی تولید می‌کند که از کتابخانه‌های اشتراکی از طریق روش شناسه کتابخانه (library ID) پشتیبانی می‌کند. این امکان، اجرا درجا و کتابخانه‌های اشتراکی را در یک محیط بدون مدیریت حافظه مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه مستلزم -fPIC است.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mshared-library-id=n

شماره شناسایی کتابخانه اشتراکی مبتنی بر ID در حال کامپایل را مشخص می‌کند. مشخص کردن مقدار 0 کدی فشرده‌تر تولید می‌کند؛ مشخص کردن مقادیر دیگر تخصیص آن شماره را به کتابخانه فعلی اجباری می‌کند، اما از نظر فضا یا زمان بهینه‌تر از صرف‌نظر کردن از این گزینه نیست.

-mxgot

-mno-xgot

هنگام تولید کد مستقل از موقعیت (position-independent) برای ColdFire، کدی تولید می‌کند که در صورت داشتن بیش از ۸۱۹۲ مدخل در GOT نیز کار کند. این کد بزرگ‌تر و کُندتر از کدی است که بدون این گزینه تولید می‌شود. در پردازنده‌های M680x0، به این گزینه نیازی نیست؛ -fPIC کفایت می‌کند.

به‌طور معمول GCC از یک دستورالعمل واحد برای بارگذاری مقادیر از GOT استفاده می‌کند. گرچه این روش نسبتاً کارآمد است، اما تنها در صورتی کار می‌کند که GOT کوچک‌تر از حدود 64k باشد. هر مقداری بزرگ‌تر از آن باعث می‌شود که پیونددهنده خطایی مانند زیر گزارش دهد:

relocation truncated to fit: R_68K_GOT16O foobar

اگر این اتفاق افتاد، باید کد خود را با -mxgot بازکامپایل کنید. آنگاه باید با GOTهای بسیار بزرگ کار کند. با این حال، کد تولیدشده با -mxgot کارایی کمتری دارد، زیرا واکشی مقدار یک نماد سراسری ۴ دستورالعمل زمان می‌برد.

توجه داشته باشید که برخی پیونددهنده‌ها، از جمله نسخه‌های جدیدتر پیونددهندهٔ GNU، می‌توانند چندین GOT ایجاد کنند و مدخل‌های GOT را مرتب نمایند. اگر چنین پیونددهنده‌ای دارید، تنها زمانی باید از -mxgot استفاده کنید که یک فایل شیء (object file) منفرد را کامپایل می‌کنید که به بیش از ۸۱۹۲ مدخل GOT دسترسی دارد. تعداد بسیار کمی این‌گونه هستند.

این گزینه‌ها هیچ تاثیری ندارند مگر اینکه GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد..IP -mxtls 4 پشتیبانی از سگمنت TLS بزرگ‌تر از 64K. ملاحظات مربوط به استفاده از این گزینه مشابه موارد ذکرشده برای -mxgot در بالاست؛ آدرس‌دهی پیش‌فرض آفست ۱۶-بیتی برای TLS بهینه‌تر است، اما ممکن است برای برخی برنامه‌ها ناکافی باشد.

-mlong-jump-table-offsets

استفاده از آفست‌های ۳۲-بیتی در جدول‌های "switch". حالت پیش‌فرض استفاده از آفست‌های ۱۶-بیتی است.

گزینه‌های MCore

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای پردازنده‌های Motorola M*Core تعریف شده‌اند.

-mhardlit
-mno-hardlit: قرار دادن درون‌خطی ثابت‌ها در جریان کد در صورتی که بتوان آن را در دو دستورالعمل یا کمتر انجام داد.
-mdiv
-mno-div: استفاده از دستورالعمل تقسیم. (به‌طور پیش‌فرض فعال است).
-mrelax-immediates
-mno-relax-immediates: مجاز دانستن مقادیر بی‌واسطه (immediate) با اندازه دلخواه در عملیات بیتی.
-mwide-bitfields
-mno-wide-bitfields: در نظر گرفتن همیشگی میدان‌های بیتی به اندازه "int".
-m4byte-functions
-mno-4byte-functions: اجبار تمام توابع به تراز شدن روی مرز ۴-بایتی.
-mcallgraph-data
-mno-callgraph-data: تولید اطلاعات گراف فراخوانی (callgraph).
-mslow-bytes
-mno-slow-bytes: ترجیح دسترسی کلمه‌ای (word) هنگام خواندن مقادیر بایتی.
-mlittle-endian
-mbig-endian: تولید کد به ترتیب برای مقصد little-endian یا big-endian. حالت پیش‌فرض big-endian است. کد little-endian فقط با -m340 پشتیبانی می‌شود.
-m210: تولید کد برای پردازنده 210.
-m340: تولید کد برای پردازنده 340.
-mno-lsim: فرض بر این است که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است، بنابراین کتابخانه شبیه‌ساز (libsim.a) از خط فرمان پیونددهنده حذف می‌شود.
-mstack-increment=size: تنظیم حداکثر مقدار برای یک عملیات منفرد افزایش پشته (stack). مقادیر بزرگ می‌توانند سرعت برنامه‌هایی را که شامل توابعی با نیاز به فضای زیاد در پشته هستند افزایش دهند، اما در صورتی که پشته بیش از حد گسترش یابد ممکن است موجب بروز خطای قطعه‌بندی (segmentation fault) نیز بشوند. مقدار پیش‌فرض 0x1000 است.

گزینه‌های MicroBlaze

-msoft-float: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری برای ممیز شناور (پیش‌فرض).
-mhard-float: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور.
-mmemcpy: انتقال‌های بلوکی بهینه‌سازی نشوند، از "memcpy" استفاده شود.
-mcpu=cpu-type: استفاده از قابلیت‌ها و زمان‌بندی کد برای CPU مشخص‌شده. مقادیر پشتیبانی‌شده در قالب vX.YY.Z هستند، که در آن X نسخه اصلی، YY نسخه فرعی، و Z کد سازگاری است. نمونه مقادیر عبارتند از v3.00.a، v4.00.b، v5.00.a، v5.00.b، v6.00.a.
-mxl-soft-mul
-mno-xl-soft-mul: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری ضرب. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxl-soft-div
-mno-xl-soft-div: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری برای تقسیم. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxl-barrel-shift: استفاده از شیفت‌دهنده بشکه‌ای (barrel shifter) سخت‌افزاری.
-mxl-pattern-compare: استفاده از دستورالعمل‌های مقایسه الگو.
-msmall-divides: استفاده از بهینه‌سازی جدول جستجو (table lookup) برای تقسیم‌های کوچک اعداد صحیح علامت‌دار.
-mxl-gp-opt: استفاده از بخش‌های ".sdata"/".sbss" با ارجاع نسبی به ثبات GP.
-mxl-multiply-high: استفاده از دستورالعمل‌های ضرب بالا برای بخش بالایی حاصل‌ضرب ۳۲×۳۲.
-mxl-float-convert: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تبدیل ممیز شناور.
-mxl-float-sqrt: استفاده از دستورالعمل سخت‌افزاری جذر ممیز شناور.
-mbig-endian: تولید کد برای مقصد big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد برای مقصد little-endian.
-mxl-reorder: استفاده از دستورالعمل‌های بازآرایی (جابه‌جایی و بارگذاری/ذخیره با بایت معکوس‌شده).
-mxl-mode-app-model: انتخاب مدل برنامه app-model. مدل‌های معتبر عبارتند از:

executable: برنامه اجرایی عادی (پیش‌فرض)، از کد راه‌اندازی crt0.o استفاده می‌کند.
xmdstub: برای استفاده همراه با عامل دیباگ تهاجمی نرم‌افزاری مبتنی بر دیباگر ریزپردازنده زایلینکس (XMD) با نام xmdstub. این مدل از فایل راه‌اندازی crt1.o استفاده کرده و نشانی شروع برنامه را روی 0x800 تنظیم می‌کند.
bootstrap: برای برنامه‌هایی که با استفاده از بارگذار بوت (bootloader) بارگذاری می‌شوند. این مدل از فایل راه‌اندازی crt2.o استفاده می‌کند که فاقد گرداننده بردار بازنشانی (reset vector handler) پردازنده است. این حالت برای انتقال کنترل در زمان بازنشانی پردازنده به بارگذار بوت به‌جای برنامه مناسب است.
novectors: برای برنامه‌هایی که به هیچ‌یک از بردارهای MicroBlaze نیاز ندارند. این گزینه ممکن است برای برنامه‌هایی که درون یک برنامه نظارتی اجرا می‌شوند مفید باشد. این مدل از crt3.o به‌عنوان فایل راه‌اندازی استفاده می‌کند.

فعال‌سازی درج دستورالعمل‌های پیش‌واکشی ("wic") در محل‌های فراخوانی (call sites).

-mpic-data-is-text-relative: فرض می‌کند که میزان جابه‌جایی میان بخش‌های text و data در زمان پیوند ایستا (static link time) ثابت است. این امر اجازه می‌دهد داده‌ها به‌جای GOT، از طریق آفست از آدرس ابتدای text ارجاع داده شوند، چرا که آدرس‌دهی PC-relative پشتیبانی نمی‌شود.

گزینه‌های MIPS

تولید کد big-endian.

تولید کد little-endian. این گزینه پیش‌فرض برای پیکربندی‌های mips*el-*-* است.

-march=arch

تولید کدی که روی arch اجرا می‌شود، که می‌تواند نام یک ISA عمومی MIPS یا نام یک پردازنده خاص باشد. نام‌های ISA عبارتند از: mips1، mips2، mips3، mips4، mips32، mips32r2، mips32r3، mips32r5، mips32r6، mips64، mips64r2، mips64r3، mips64r5 و mips64r6. نام‌های پردازنده عبارتند از: 4kc، 4km، 4kp، 4ksc، 4kec، 4kem، 4kep، 4ksd، 5kc، 5kf، 20kc، 24kc، 24kf2_1، 24kf1_1، 24kec، 24kef2_1، 24kef1_1، 34kc، 34kf2_1، 34kf1_1، 34kn، 74kc، 74kf2_1، 74kf1_1، 74kf3_2، 1004kc، 1004kf2_1، 1004kf1_1، i6400، i6500، interaptiv، loongson2e، loongson2f، loongson3a، gs464، gs464e، gs264e، m4k، m14k، m14kc، m14ke، m14kec، m5100، m5101، octeon، octeon+، octeon2، octeon3، orion، p5600، p6600، r2000، r3000، r3900، r4000، r4400، r4600، r4650، r4700، r5900، r6000، r8000، rm7000، rm9000، r10000، r12000، r14000، r16000، sb1، sr71000، vr4100، vr4111، vr4120، vr4130، vr4300، vr5000، vr5400، vr5500، xlr و xlp. allegrex، مقدار ویژهٔ from-abi سازگارترین معماری را برای ABI انتخاب‌شده برمی‌گزیند (یعنی mips1 برای ABIهای ۳۲ بیتی و mips3 برای ABIهای ۶۴ بیتی).

زنجیره‌ابزار بومی Linux/GNU همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -march=native هیچ تأثیری ندارد.

در نام‌های پردازنده، سه رقم صفر انتهایی (000) می‌تواند به‌صورت k مخفف شود (برای مثال، -march=r2k). پیشوندها اختیاری هستند و vr می‌تواند به‌صورت r نوشته شود.

نام‌هایی با قالب nf2_1 به پردازنده‌هایی با FPUهایی اشاره دارند که با نصف فرکانس هسته کار می‌کنند، نام‌هایی با قالب nf1_1 به پردازنده‌هایی با FPUهایی اشاره دارند که با همان فرکانس هسته کار می‌کنند، و نام‌هایی با قالب nf3_2 به پردازنده‌هایی با FPUهایی اشاره دارند که با نسبت ۳:۲ نسبت به هسته کلاک شده‌اند. به دلایل سازگاری، nf به‌عنوان مترادفی برای nf2_1 پذیرفته می‌شود، در حالی که nx و bfx به‌عنوان مترادف‌هایی برای nf1_1 پذیرفته می‌شوند.

کامپایلر GCC بر اساس مقدار این گزینه، دو ماکرو تعریف می‌کند. نخستین ماکرو "_MIPS_ARCH" است که نام معماری هدف را به‌صورت یک رشته مشخص می‌کند. دومی قالبی به‌صورت "_MIPS_ARCH_foo" دارد که در آن foo مقدار بزرگ‌نویسی‌شدهٔ "_MIPS_ARCH" است. برای مثال، -march=r2000 ماکروی "_MIPS_ARCH" را برابر با "r2000" قرار داده و ماکروی "_MIPS_ARCH_R2000" را تعریف می‌کند.

توجه داشته باشید که ماکروی "_MIPS_ARCH" از نام‌های پردازنده که در بالا ذکر شد استفاده می‌کند. به عبارت دیگر، دارای پیشوند کامل بوده و 000 را به‌صورت k مخفف نمی‌کند. در مورد from-abi، این ماکرو نام معماری حل‌شده را مشخص می‌کند (یا "mips1" یا "mips3"). هنگامی که هیچ گزینهٔ -march داده نشود، نام معماری پیش‌فرض را مشخص می‌کند.

-mtune=arch

بهینه‌سازی برای arch. از جمله موارد دیگر، این گزینه نحوه زمان‌بندی دستورالعمل‌ها و هزینه برآوردشده برای عملیات حسابی را کنترل می‌کند. فهرست مقادیر arch همانند مقادیر گزینهٔ -march است.

هنگامی که از این گزینه استفاده نشود، GCC برای پردازنده مشخص‌شده توسط -march بهینه‌سازی می‌کند. با استفاده هم‌زمان از -march و -mtune، می‌توان کدی تولید کرد که روی خانواده‌ای از پردازنده‌ها اجرا شود، اما برای یک عضو خاص از آن خانواده بهینه‌سازی شده باشد.

گزینهٔ -mtune ماکروهای "_MIPS_TUNE" و "_MIPS_TUNE_foo" را تعریف می‌کند، که عملکردی همانند ماکروهای -march شرح داده شده در بالا دارند.

-mips1

معادل -march=mips1.

-mips2

معادل -march=mips2.

-mips3

معادل -march=mips3.

-mips4

معادل -march=mips4.

-mips32

معادل -march=mips32.

-mips32r3

معادل -march=mips32r3.

-mips32r5

معادل -march=mips32r5.

-mips32r6

معادل -march=mips32r6.

-mips64

معادل -march=mips64.

-mips64r2

معادل -march=mips64r2.

-mips64r3

معادل -march=mips64r3.

-mips64r5

معادل -march=mips64r5.

-mips64r6

معادل -march=mips64r6.

-mips16

-mno-mips16

تولید (یا عدم تولید) کد MIPS16. اگر هدف GCC یک معماری MIPS32 یا MIPS64 باشد، از MIPS16e ASE استفاده می‌کند.

تولید کد MIPS16 را می‌توان برای هر تابع به‌صورت جداگانه نیز از طریق مشخصه‌های "mips16" و "nomips16" کنترل کرد.

-mmips16e2

-mno-mips16e2

استفاده از (یا عدم استفاده از) MIPS16e2 ASE. این گزینه رفتار گزینهٔ -mips16 را تغییر می‌دهد به‌طوری که MIPS16e2 ASE را هدف قرار دهد.

-mflip-mips16

تولید کد MIPS16 برای توابع به صورت یک‌درمیان. این گزینه برای آزمون رگرسیونِ تولید کد ترکیبی MIPS16/غیر-MIPS16 ارائه شده است، و برای استفادهٔ معمول در کامپایل کد کاربر در نظر گرفته نشده است.

-minterlink-compressed

-mno-interlink-compressed

الزام (عدم الزام) به اینکه کدی که از ISA استاندارد (فشرده‌نشده) MIPS استفاده می‌کند از نظر پیوند با کد MIPS16 و microMIPS سازگار باشد، و بالعکس.

برای نمونه، کدی که از رمزگذاری ISA استاندارد استفاده می‌کند نمی‌تواند مستقیماً به کد MIPS16 یا microMIPS پرش کند؛ بلکه باید از یک فراخوانی یا یک پرش غیرمستقیم استفاده نماید. بنابراین -minterlink-compressed پرش‌های مستقیم را غیرفعال می‌کند مگر آنکه GCC بداند که مقصد پرش فشرده نیست.

-minterlink-mips16

-mno-interlink-mips16

نام‌های مستعار برای -minterlink-compressed و -mno-interlink-compressed. این گزینه‌ها پیش از microMIPS ASE معرفی شده بودند و برای سازگاری عقبرو حفظ شده‌اند.

تولید کد برای ABI داده‌شده.

توجه داشته باشید که EABI دارای یک گونهٔ ۳۲ بیتی و یک گونهٔ ۶۴ بیتی است. کامپایلر GCC معمولاً هنگامی که یک معماری ۶۴ بیتی را انتخاب می‌کنید، کد ۶۴ بیتی تولید می‌کند، اما می‌توانید از -mgp32 برای دریافت کد ۳۲ بیتی در عوض استفاده کنید.

برای کسب اطلاعات دربارهٔ O64 ABI، ببینید: https://gcc.gnu.org/projects/mipso64-abi.html.

کامپایلر GCC از گونه‌ای از ABI o32 پشتیبانی می‌کند که در آن ثبات‌های ممیز شناور به جای ۳۲ بیت، ۶۴ بیت پهنا دارند. می‌توانید این ترکیب را با -mabi=32 -mfp64 انتخاب کنید. این ABI بر دستورالعمل‌های "mthc1" و "mfhc1" تکیه دارد و بنابراین تنها برای پردازنده‌های MIPS32R2، MIPS32R3 و MIPS32R5 پشتیبانی می‌شود.

تخصیص ثبات‌ها برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی یکسان باقی می‌ماند، اما هر مقدار اسکالر به جای یک جفت ثبات ۳۲ بیتی، در یک ثبات ۶۴ بیتی تکی ارسال می‌شود. برای نمونه، مقادیر ممیز شناور اسکالر فقط در $f0 بازگردانده می‌شوند، نه در یک جفت $f0/$f1. مجموعه ثبات‌های ذخیره‌شده در فراخوانی (call-saved) نیز از این جهت یکسان باقی می‌ماند که ثبات‌های با شمارهٔ زوج با دقت مضاعف (double-precision) ذخیره می‌شوند.

دو گونهٔ دیگر از ABI o32 برای امکان‌پذیر ساختن گذار از ثبات‌های ۳۲ بیتی به ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند. این‌ها FPXX (-mfpxx) و FP64A (-mfp64 -mno-odd-spreg) هستند. پسوند FPXX الزام می‌کند که تمام کد باید در زمان اجرا با استفاده از ثبات‌های ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی به‌درستی اجرا شود. کد می‌تواند با FP32 یا FP64 پیوند متقابل داشته باشد، اما نه با هر دو. پسوند FP64A شبیه به پسوند FP64 است اما استفاده از ثبات‌های با شمارهٔ فرد دقت منفرد (single-precision) را ممنوع می‌کند. این می‌تواند همراه با حالت "FRE" در FPUهای پردازنده‌های MIPS32R5 استفاده شود و اجازه می‌دهد تا کدهای FP32 و FP64A بدون تغییر حالت‌های FPU در یک فرایند پیوند متقابل یافته و اجرا شوند.

-mabicalls

-mno-abicalls

تولید (عدم تولید) کدی که برای اشیاء پویای به سبک SVR4 مناسب است. گزینهٔ -mabicalls پیش‌فرض برای سیستم‌های مبتنی بر SVR4 است.

-mshared

-mno-shared

تولید (عدم تولید) کدی که کاملاً مستقل از موقعیت است، و بنابراین می‌تواند به کتابخانه‌های اشتراکی پیوند داده شود. این گزینه فقط بر -mabicalls تأثیر می‌گذارد.

تمام کدهای -mabicalls به طور سنتی، صرف‌نظر از گزینه‌هایی مانند -fPIC و -fpic، مستقل از موقعیت بوده‌اند. با این حال، به عنوان یک افزونه، زنجیره‌ابزار GNU به پرونده‌های اجرایی اجازه می‌دهد تا برای نمادهای دارای پیوند محلی از دسترسی‌های مطلق استفاده کنند. همچنین می‌تواند از دنباله‌های راه‌اندازی کوتاه‌تر GP استفاده کرده و فراخوانی‌های مستقیم به توابع تعریف‌شدهٔ محلی ایجاد کند. این حالت با -mno-shared انتخاب می‌شود.

گزینهٔ -mno-shared به binutils نسخهٔ 2.16 یا بالاتر نیاز دارد و اشیائی تولید می‌کند که تنها توسط پیونددهندهٔ GNU قابل پیوند هستند. با این وجود، این گزینه بر ABI فایل اجرایی نهایی تأثیر نمی‌گذارد؛ بلکه تنها بر ABI اشیاء جابه‌جاپذیر (relocatable) اثر می‌گذارد. استفاده از -mno-shared به طور کلی فایل‌های اجرایی را هم کوچک‌تر و هم سریع‌تر می‌کند.

-mshared پیش‌فرض است.

-mplt

-mno-plt

فرض کردن (یا فرض نکردن) اینکه پیونددهنده‌های ایستا و پویا از PLTها و بازنشانی‌های رونوشت (copy relocations) پشتیبانی می‌کنند. این گزینه فقط بر -mno-shared -mabicalls اثر می‌گذارد. برای ABI n64، این گزینه بدون -msym32 هیچ تأثیری ندارد.

می‌توانید با پیکربندی GCC با --with-mips-plt، گزینهٔ -mplt را پیش‌فرض قرار دهید. در غیر این صورت، پیش‌فرض -mno-plt است.

-mxgot

-mno-xgot

برداشتن (یا عدم برداشتن) محدودیت‌های معمول برای اندازهٔ جدول آفست سرتاسری (GOT).

کامپایلر GCC معمولاً از یک دستورالعمل برای بارگذاری مقادیر از GOT استفاده می‌کند. اگرچه این کار نسبتاً کارآمد است، اما فقط در صورتی کار می‌کند که GOT کوچک‌تر از حدود 64k باشد. هر اندازهٔ بزرگ‌تری باعث می‌شود پیونددهنده خطایی مانند این گزارش دهد:

relocation truncated to fit: R_MIPS_GOT16 foobar

اگر این اتفاق بیفتد، باید کد خود را دوباره با -mxgot کامپایل کنید. این گزینه با GOTهای بسیار بزرگ کار می‌کند، اگرچه کد کارایی کمتری نیز خواهد داشت، چرا که دریافت مقدار یک نماد سراسری نیازمند سه دستورالعمل است.

توجه داشته باشید که برخی از پیونددهنده‌ها می‌توانند چندین GOT ایجاد کنند. اگر چنین پیونددهنده‌ای دارید، تنها زمانی باید از -mxgot استفاده کنید که یک فایل شیء تکی به بیش از 64k درآیه از جدول GOT دسترسی داشته باشد. پرونده‌های انگشت‌شماری چنین هستند.

این گزینه‌ها هیچ اثری ندارند مگر اینکه GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد.

-mgp32

فرض بر اینکه ثبات‌های همه‌منظوره ۳۲ بیت پهنا دارند.

-mgp64

فرض بر اینکه ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیت پهنا دارند.

-mfp32

فرض بر اینکه ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیت پهنا دارند.

-mfp64

فرض بر اینکه ثبات‌های ممیز شناور ۶۴ بیت پهنا دارند.

-mfpxx

هیچ فرضی دربارهٔ پهنای ثبات‌های ممیز شناور در نظر گرفته نشود.

استفاده از دستورالعمل‌های کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور.

-muninit-const-in-rodata

عدم استفاده از دستورالعمل‌های کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور. در عوض محاسبات ممیز شناور با استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای پیاده‌سازی می‌شوند.

-mno-float

معادل -msoft-float است، اما علاوه بر این تضمین می‌کند که برنامهٔ در حال کامپایل هیچ عملیات ممیز شناوری را انجام نمی‌دهد. این گزینه در حال حاضر تنها توسط برخی از پیکربندی‌های بدون سیستم‌عامل (bare-metal) در MIPS پشتیبانی می‌شود، جایی که ممکن است مجموعهٔ خاصی از کتابخانه‌ها را انتخاب کند که فاقد هرگونه پشتیبانی ممیز شناور هستند (برای نمونه شامل قالب‌های ممیز شناور "printf"). اگر کدی که با -mno-float کامپایل شده است تصادفاً حاوی عملیات ممیز شناور باشد، احتمالاً با شکست در زمان پیوند یا زمان اجرا مواجه خواهد شد..IP -msingle-float 4 فرض می‌کند که کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور فقط از عملیات با دقت یگانه (single-precision) پشتیبانی می‌کند.

-mdouble-float

فرض می‌کند که کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور از عملیات با دقت دوگانه (double-precision) پشتیبانی می‌کند. این مقدار پیش‌فرض است.

-modd-spreg

-mno-odd-spreg

استفاده از ثبات‌های ممیز شناور دقت یگانه با شماره فرد را برای o32 ABI فعال می‌کند. این مقدار برای پردازنده‌هایی که پشتیبانی آن‌ها از این ثبات‌ها شناخته شده است، پیش‌فرض می‌باشد. هنگام استفاده از o32 FPXX ABI، گزینهٔ -mno-odd-spreg به‌طور پیش‌فرض تنظیم می‌شود.

-mabs=2008

-mabs=legacy

این گزینه‌ها رفتار با داده‌های ممیز شناور خاصِ غیرعدد (NaN) در IEEE 754 را توسط دستورالعمل‌های ماشین "abs.fmt" و "neg.fmt" کنترل می‌کنند.

به‌طور پیش‌فرض یا زمانی که -mabs=legacy استفاده می‌شود، رفتار موروثی (legacy) انتخاب می‌گردد. در این حالت، این دستورالعمل‌ها حسابی تلقی می‌شوند و در مواردی که به عملکرد صحیح نیاز است و ممکن است عملوند ورودی NaN باشد، از آن‌ها اجتناب می‌شود. در عوض، دنبالهٔ طولانی‌تری از دستورالعمل‌ها که بیت علامت دادهٔ ممیز شناور را به‌صورت دستی تغییر می‌دهند استفاده می‌شود، مگر اینکه گزینهٔ -ffinite-math-only نیز مشخص شده باشد.

گزینهٔ -mabs=2008 رفتار IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت این دستورالعمل‌ها غیرحسابی تلقی می‌شوند و بنابراین در تمام موارد، از جمله به‌ویژه زمانی که عملوند ورودی یک NaN باشد، عملکرد صحیحی دارند. در نتیجه، این دستورالعمل‌ها همواره برای عملیات مربوطه استفاده می‌شوند.

-mnan=2008

-mnan=legacy

این گزینه‌ها کدگذاری داده‌های ممیز شناور خاصِ غیرعدد (NaN) در IEEE 754 را کنترل می‌کنند.

گزینهٔ -mnan=legacy کدگذاری موروثی را انتخاب می‌کند. در این حالت، NaNهای آرام (qNaNs) با ۰ بودن نخستین بیت از فیلد بخش اعشاری معنادار (significand) مشخص می‌شوند، در حالی که NaNهای علامت‌دهنده (sNaNs) با ۱ بودن نخستین بیت از فیلد بخش اعشاری معنادار مشخص می‌گردند.

گزینهٔ -mnan=2008 کدگذاری IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت، qNaNها با ۱ بودن نخستین بیت فیلد اعشاری معنادار، و sNaNها با ۰ بودن نخستین بیت فیلد اعشاری معنادار مشخص می‌شوند.

حالت پیش‌فرض -mnan=legacy است مگر اینکه GCC با --with-nan=2008 پیکربندی شده باشد.

-mllsc

-mno-llsc

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های ll، sc و sync برای پیاده‌سازی توابع توکار حافظهٔ اتمی. هنگامی که هیچ‌یک از گزینه‌ها مشخص نشده باشد، GCC در صورتی که معماری مقصد از آن‌ها پشتیبانی کند، این دستورالعمل‌ها را به کار می‌برد.

گزینهٔ -mllsc زمانی کاربرد دارد که محیط زمان اجرا بتواند این دستورالعمل‌ها را شبیه‌سازی کند، و -mno-llsc می‌تواند هنگام کامپایل برای ISAهای غیر استاندارد مفید باشد. می‌توانید با پیکربندی GCC با --with-llsc و --without-llsc هر یک از این گزینه‌ها را به حالت پیش‌فرض تبدیل کنید. --with-llsc برای برخی پیکربندی‌ها حالت پیش‌فرض است؛ برای جزئیات به مستندات نصب مراجعه کنید.

-mdsp

-mno-dsp

استفاده از (عدم استفاده از) نگارش ۱ از MIPS DSP ASE. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را با مقدار 1 تعریف می‌نماید.

-mdspr2

-mno-dspr2

استفاده از (عدم استفاده از) نگارش ۲ از MIPS DSP ASE. این گزینه ماکروهای پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" و "__mips_dspr2" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را با مقدار 2 تعریف می‌نماید.

-msmartmips

-mno-smartmips

استفاده از (عدم استفاده از) MIPS SmartMIPS ASE.

-mpaired-single

-mno-paired-single

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های ممیز شناور تک‌دقت جفت‌شده (paired-single). این گزینه نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mdmx

-mno-mdmx

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Digital Media Extension. این گزینه تنها در هنگام تولید کد ۶۴ بیتی قابل استفاده است و نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mips3d

-mno-mips3d

استفاده از (عدم استفاده از) MIPS-3D ASE. گزینهٔ -mips3d متضمن -mpaired-single است.

-mmicromips

-mno-micromips

تولید کردن (تولید نکردن) کد microMIPS.

تولید کد microMIPS می‌تواند بر پایهٔ هر تابع نیز توسط صفت‌های "micromips" و "nomicromips" کنترل شود.

-mmt

-mno-mt

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های چندریسمانی MT.

-mmcu

-mno-mcu

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS MCU ASE.

-meva

-mno-eva

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Enhanced Virtual Addressing.

-mvirt

-mno-virt

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Virtualization (VZ).

-mxpa

-mno-xpa

استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS eXtended Physical Address (XPA).

-mcrc

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخشی (CRC) در MIPS.

-mginv

-mno-ginv

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های باطل‌سازی سراسری (GINV) در MIPS.

-mmsa

-mno-msa

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های افزونهٔ MIPS MSA.

-mloongson-mmi

-mno-loongson-mmi

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های افزونه‌های چندرسانه‌ای MIPS Loongson موسوم به MMI.

-mloongson-ext

-mno-loongson-ext

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های افزونه‌های (EXT) در MIPS Loongson.

-mloongson-ext2

-mno-loongson-ext2

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های نسخهٔ ۲ افزونه‌های (EXT2) در MIPS Loongson.

-mlong64

اجبار انواع دادهٔ "long" به اندازهٔ ۶۴ بیتی. برای توضیحات مربوط به مقدار پیش‌فرض و نحوهٔ تعیین اندازهٔ اشاره‌گر، -mlong32 را ببینید.

-mlong32

اجبار انواع دادهٔ "long"، "int" و اشاره‌گرها به اندازهٔ ۳۲ بیتی.

اندازهٔ پیش‌فرض "int"ها، "long"ها و اشاره‌گرها به ABI بستگی دارد. تمام ABIهای پشتیبانی‌شده از "int"های ۳۲ بیتی استفاده می‌کنند. ABI نوع n64، مانند EABI شصت‌وچهار بیتی، از "long"های ۶۴ بیتی استفاده می‌کند؛ بقیه از "long"های ۳۲ بیتی بهره می‌برند. اندازهٔ اشاره‌گرها برابر با اندازهٔ "long"ها یا اندازهٔ ثبات‌های عدد صحیح (هرکدام که کوچک‌تر باشد) است.

-msym32

-mno-sym32

فرض کردن (فرض نکردن) اینکه تمامی نمادها بدون توجه به ABI انتخاب‌شده دارای مقادیر ۳۲ بیتی هستند. این گزینه در ترکیب با -mabi=64 و -mno-abicalls مفید است، چرا که به GCC اجازه می‌دهد ارجاع‌های کوتاه‌تر و سریع‌تری به نشانی‌های نمادین ایجاد کند.

-G num

قرار دادن تعاریف داده‌های قابل‌مشاهده از خارج، در یک بخش داده‌های کوچک (small data section) در صورتی که اندازهٔ آن داده بزرگ‌تر از num بایت نباشد. بدین ترتیب GCC می‌تواند دسترسی‌های کارآمدتری به داده‌ها تولید کند؛ برای جزئیات به -mgpopt مراجعه کنید.

گزینهٔ پیش‌فرض -G به پیکربندی بستگی دارد.

-mlocal-sdata

-mno-local-sdata

تعمیم دادن (تعمیم ندادن) رفتار -G به داده‌های محلی نیز، مانند متغیرهای static در زبان C. گزینهٔ -mlocal-sdata برای تمامی پیکربندی‌ها پیش‌فرض است.

اگر پیونددهنده خطا داد که برنامه از مقدار بسیار زیادی دادهٔ کوچک استفاده می‌کند، می‌توانید بخش‌هایی را که از نظر کارایی کمتر حیاتی هستند با -mno-local-sdata بازسازی کنید. همچنین ممکن است بخواهید کتابخانه‌های بزرگ را با -mno-local-sdata بسازید تا کتابخانه‌ها فضای بیشتری برای برنامهٔ اصلی باقی بگذارند.

-mextern-sdata

-mno-extern-sdata

فرض کردن (فرض نکردن) اینکه داده‌های تعریف‌شده در خارج در صورتی که اندازه‌شان در محدودهٔ -G باشد، در یک بخش داده‌های کوچک قرار دارند. گزینهٔ -mextern-sdata برای تمامی پیکربندی‌ها پیش‌فرض است.

اگر یک پودمان Mod را با -mextern-sdata -G num -mgpopt کامپایل کنید و Mod به متغیری به نام Var ارجاع دهد که بزرگ‌تر از num بایت نیست، باید مطمئن شوید که Var در یک بخش داده‌های کوچک قرار گرفته است. اگر Var توسط پودمان دیگری تعریف شده است، باید آن پودمان را با مقدار -G به اندازهٔ کافی بزرگ کامپایل کنید یا صفت "section" را به تعریف Var's اضافه کنید. اگر Var مشترک (common) باشد، باید برنامه را با تنظیم -G به اندازهٔ کافی بالا پیوند دهید.

ساده‌ترین روش برای برآورده کردن این محدودیت‌ها، کامپایل و پیوند دادن تمامی پودمان‌ها با یک گزینهٔ -G یکسان است. با این حال، ممکن است بخواهید کتابخانه‌ای بسازید که از چندین حد مختلف داده‌های کوچک پشتیبانی کند. می‌توانید این کار را با کامپایل کردن کتابخانه با بالاترین تنظیم -G پشتیبانی‌شده و علاوه بر آن، استفاده از -mno-extern-sdata انجام دهید تا کتابخانه از فرض کردن پیش‌فرض‌ها دربارهٔ داده‌های تعریف‌شده در خارج خودداری کند.

-mgpopt

-mno-gpopt

استفاده (عدم استفاده) از دسترسی‌های نسبی به GP برای نمادهایی که مشخص است در بخش داده‌های کوچک قرار دارند؛ به -G، -mlocal-sdata و -mextern-sdata مراجعه کنید. گزینهٔ -mgpopt برای تمامی پیکربندی‌ها پیش‌فرض است.

گزینهٔ -mno-gpopt برای مواردی مفید است که ثبات $gp ممکن است مقدار "_gp" را نگه ندارد. به عنوان مثال، اگر کد بخشی از کتابخانه‌ای باشد که ممکن است در یک مانیتور بوت (boot monitor) استفاده شود، برنامه‌هایی که توابع مانیتور بوت را فرامی‌خوانند، مقداری نامشخص را در $gp ارسال می‌کنند. (در چنین شرایطی، خود مانیتور بوت معمولاً با -G0 کامپایل می‌شود.)

گزینهٔ -mno-gpopt مستلزم استفاده از -mno-local-sdata و -mno-extern-sdata است.

-membedded-data

-mno-embedded-data

تخصیص متغیرها ابتدا در بخش داده‌های فقط‌خواندنی در صورت امکان، سپس در بخش داده‌های کوچک در صورت امکان، و در غیر این صورت در بخش داده‌ها (data). این گزینه کدی کمی کُندتر از حالت پیش‌فرض تولید می‌کند، اما مقدار RAM مورد نیاز در حین اجرا را کاهش می‌دهد، بنابراین ممکن است برای برخی از سیستم‌های تعبیه‌شده ترجیح داده شود.

-mno-uninit-const-in-rodata

قرار دادن متغیرهای "const" مقداردهی‌نشده در بخش داده‌های فقط‌خواندنی. این گزینه تنها در ترکیب با -membedded-data معنا دارد.

-mcode-readable=setting

مشخص می‌کند که آیا GCC مجاز است کدی تولید کند که از بخش‌های اجرایی می‌خواند یا خیر. سه حالت ممکن برای این تنظیم وجود دارد:

-mcode-readable=yes: دستورالعمل‌ها می‌توانند آزادانه به بخش‌های اجرایی دسترسی پیدا کنند. این حالت، مقدار پیش‌فرض است.
-mcode-readable=pcrel: دستورالعمل‌های بارگذاریِ نسبی به PC در MIPS16 می‌توانند به بخش‌های اجرایی دسترسی داشته باشند، اما دستورالعمل‌های دیگر مجاز به انجام این کار نیستند. این گزینه در پردازنده‌های 4KSc و 4KSd زمانی که بیت Read Inhibit در TLBهای کد فعال است، مفید است. همچنین در پردازنده‌هایی که می‌توان آن‌ها را با رابط دوگانهٔ دستورالعمل/داده SRAM پیکربندی کرد و مانند M4K، بارگذاری‌های نسبی به PC را به‌طور خودکار به RAM دستورالعمل هدایت می‌کنند، کاربرد دارد.
-mcode-readable=no: دستورالعمل‌ها نباید به بخش‌های اجرایی دسترسی داشته باشند. این گزینه می‌تواند در مقاصدی مفید باشد که با رابط دوگانهٔ دستورالعمل/داده SRAM پیکربندی شده‌اند، اما (برخلاف M4K) به‌طور خودکار بارگذاری‌های نسبی به PC را به RAM دستورالعمل هدایت نمی‌کنند.

در مقاصد SDE، گزینهٔ -mcode-data-in-code به عنوان یک نام مستعار سنتی برای -mcode-readable=no، و -mcode-xonly برای -mcode-readable=pcrel در دسترس است.

-msplit-addresses
-mno-split-addresses: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از عملگرهای بازآرایی اسمبلر %hi() و %lo(). این گزینه با -mexplicit-relocs جایگزین شده است، اما برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است.
-mexplicit-relocs=none
-mexplicit-relocs=base
-mexplicit-relocs=pcrel
-mexplicit-relocs
-mno-explicit-relocs: این گزینه‌ها استفاده از بازآرایی‌های صریح (مانند %gp_rel) را کنترل می‌کنند. مقدار پیش‌فرض به نسخهٔ GAS هنگام ساخته شدن خودِ GCC بستگی دارد.
پشتیبانی از بازآرایی صریح "base" در سال ۲۰۰۱ به GAS افزوده شد. پشتیبانی از بازآرایی صریح "pcrel" در سال ۲۰۱۴ به GAS معرفی گردید، که از %pcrel_hi و %pcrel_lo پشتیبانی می‌کند.
-mcheck-zero-division
-mno-check-zero-division: تله‌گذاری (تله‌گذاری نکردن) هنگام تقسیم عدد صحیح بر صفر.
پیش‌فرض -mcheck-zero-division است.
-mdivide-traps
-mdivide-breaks: سامانه‌های MIPS تقسیم بر صفر را با تولید یک تلهٔ شرطی یا یک دستور break بررسی می‌کنند. استفاده از تله‌ها منجر به کد کم‌حجم‌تری می‌شود، اما فقط روی MIPS II و پس از آن پشتیبانی می‌شود. همچنین، برخی از نسخه‌های هستهٔ لینوکس دارای باگی هستند که مانع از تولید سیگنال مناسب ("SIGFPE") توسط تله می‌شود. از -mdivide-traps برای مجاز ساختن تله‌های شرطی روی معماری‌هایی که از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند و از -mdivide-breaks برای اجبار به استفاده از دستورات break استفاده کنید.
پیش‌فرض معمولاً -mdivide-traps است، اما می‌توان آن را در زمان پیکربندی با استفاده از --with-divide=breaks لغو کرد. بررسی‌های تقسیم بر صفر را می‌توان با استفاده از -mno-check-zero-division به‌طور کامل غیرفعال کرد.
-mload-store-pairs
-mno-load-store-pairs: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) بهینه‌سازی‌ای که دستورهای بارگذاری یا ذخیره‌سازی متوالی را برای فعال کردن پیوند بارگذاری/ذخیره‌سازی (load/store bonding) جفت می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است اما تنها زمانی اثر می‌گذارد که مشخص باشد معماری انتخاب‌شده از پیوند (bonding) پشتیبانی می‌کند.
-mstrict-align
-mno-strict-align
-munaligned-access
-mno-unaligned-access: غیرفعال‌سازی (فعال‌سازی) دسترسی مستقیمِ هم‌ترازنشده برای MIPS ویرایش ۶. MIPSr6 نیازمند پشتیبانی از دسترسی هم‌ترازنشده برای بارگذاری/ذخیره‌سازی است، چه از طریق سخت‌افزار یا تله‌گذاری و شبیه‌سازی. در حالت دوم ممکن است هستهٔ سیستم‌عامل به -mstrict-align نیاز داشته باشد. گزینه‌های -munaligned-access و -mno-unaligned-access منسوخ شده‌اند و تنها برای سازگاری با گذشته ارائه می‌شوند.
-mmemcpy
-mno-memcpy: اجبار کردن (اجبار نکردن) به استفاده از "memcpy" برای انتقال‌های بلوکی غیرساده. پیش‌فرض -mno-memcpy است، که به GCC اجازه می‌دهد بیشتر کپی‌های با اندازهٔ ثابت را درون‌خطی (inline) کند.
-mlong-calls
-mno-long-calls: غیرفعال‌سازی (غیرفعال نکردن) استفاده از دستور "jal". فراخوانی توابع با استفاده از "jal" کارآمدتر است اما مستلزم آن است که فراخواننده و فراخوانده‌شده در همان بخش ۲۵۶ مگابایتی باشند.
این گزینه هیچ اثری روی کد abicalls ندارد. پیش‌فرض -mno-long-calls است.
-mmad
-mno-mad: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از دستورهای "mad"، "madu" و "mul"، آن‌گونه که توسط مجموعه دستورالعمل‌های معماری R4650 ارائه شده است.
-mimadd
-mno-imadd: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از دستورهای عدد صحیح "madd" و "msub". پیش‌فرض روی معماری‌هایی که از "madd" و "msub" پشتیبانی می‌کنند -mimadd است، به‌جز معماری 74k که مشخص شد در آن کد کندتری تولید می‌کند.
-mfused-madd
-mno-fused-madd: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از دستورهای ضرب-جمع ممیز شناور، در صورت در دسترس بودن آن‌ها. پیش‌فرض -mfused-madd است.
در پردازندهٔ R8000 هنگام استفاده از دستورهای ضرب-جمع، حاصل‌ضرب میانی با دقت نامتناهی محاسبه شده و مشمول بیت Flush to Zero در FCSR نمی‌شود. این رفتار ممکن است در برخی شرایط نامطلوب باشد. در پردازنده‌های دیگر، نتیجه از نظر عددی با محاسبهٔ معادل با استفاده از دستورهای جداگانهٔ ضرب، جمع، تفریق و قرینه‌سازی یکسان است.
-nocpp: به اسمبلر MIPS اعلام می‌کند که هنگام اسمبل کردن فایل‌های اسمبلر کاربر (با پسوند .s)، پیش‌پردازندهٔ خود را روی آن‌ها اجرا نکند.
-mfix-24k
-mno-fix-24k: دور زدن اشکال سخت‌افزاری 24K E48 (از دست رفتن داده‌ها در ذخیره‌سازی هنگام پر کردن مجدد). این راه‌حل‌ها به جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند.
-mfix-r4000
-mno-fix-r4000: دور زدن برخی اشکالات سخت‌افزاری خاص پردازندهٔ R4000:

یک جابه‌جایی دابل‌ورد یا متغیر، در صورتی که بلافاصله پس از شروع تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.
یک جابه‌جایی دابل‌ورد یا متغیر، در صورتی که حین اجرای ضرب عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.
یک تقسیم عدد صحیح، در صورتی که در شکاف تأخیر (delay slot) یک پرش یا انشعاب برگزیده آغاز شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.

-mfix-r4400
-mno-fix-r4400: دور زدن برخی اشکالات سخت‌افزاری خاص پردازندهٔ R4400:

-: یک جابه‌جایی دابل‌ورد یا متغیر، در صورتی که بلافاصله پس از شروع تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.

-mfix-r10000
-mno-fix-r10000: دور زدن برخی ایرادات سخت‌افزاری (errata) در پردازنده R10000:

-: توالی‌های "ll"/"sc" ممکن است در نسخه‌های پیش از 3.0 به صورت تجزیه‌ناپذیر (اتمیک) عمل نکنند. آن‌ها ممکن است در نسخه 2.6 و قدیمی‌تر دچار بن‌بست (deadlock) شوند.

این گزینه تنها زمانی قابل استفاده است که معماری هدف از دستورالعمل‌های branch-likely پشتیبانی کند. هنگام استفاده از -march=r10000، گزینه -mfix-r10000 پیش‌فرض است؛ در غیر این صورت، -mno-fix-r10000 پیش‌فرض خواهد بود.

-mfix-r5900
-mno-fix-r5900: از زمان‌بندی دستور قبلی در شکاف تاخیر (delay slot) یک دستور پرش قرارگرفته در انتهای یک حلقه کوتاه با شش دستور یا کمتر خودداری کرده و همیشه به جای آن یک دستور "nop" را در آنجا زمان‌بندی می‌کند. باگ حلقه کوتاه در شرایط خاصی به دلیل یک نقص سخت‌افزاری در تراشه R5900، باعث می‌شود حلقه‌ها فقط یک یا دو بار اجرا شوند. این راه‌حل دور زدن توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده است، نه توسط GCC.
-mfix-rm7000
-mno-fix-rm7000: ایرادات سخت‌افزاری "dmult"/"dmultu" در پردازنده RM7000 را دور می‌زند. این راه‌حل‌ها به جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند.
-mfix-vr4120
-mno-fix-vr4120: دور زدن برخی ایرادات سخت‌افزاری VR4120:

دستور "dmultu" همیشه نتیجه درست تولید نمی‌کند.
دستورهای "div" و "ddiv" در صورتی که یکی از عملوندها منفی باشد، همیشه نتیجه درست تولید نمی‌کنند.

راه‌حل‌های دور زدن برای ایرادات تقسیم به توابع ویژه‌ای در libgcc.a متکی هستند. در حال حاضر، این توابع تنها توسط پیکربندی‌های "mips64vr*-elf" ارائه می‌شوند.

سایر ایرادات سخت‌افزاری VR4120 نیازمند درج یک NOP بین جفت‌دستورالعمل‌های خاصی هستند. این ایرادات توسط اسمبلر مدیریت می‌شوند، نه توسط خود GCC.

-mfix-vr4130

-mno-fix-vr4130

ایرادات سخت‌افزاری "mflo"/"mfhi" در پردازنده VR4130 را دور می‌زند. این راه‌حل‌ها توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند نه توسط GCC، هرچند اگر دستورالعمل‌های "macc"، "macchi"، "dmacc" و "dmacchi" در VR4130 به جای آن‌ها در دسترس باشند، GCC از به‌کارگیری "mflo" و "mfhi" خودداری می‌کند.

-mfix-sb1

-mno-fix-sb1

دور زدن برخی ایرادات سخت‌افزاری هسته پردازنده SB-1. (این پرچم در حال حاضر ایرادات ممیز شناور «F1» و «F2» را در بازبینی ۲ پردازنده SB-1 دور می‌زند.)

-mfix4300

-mno-fix4300

دور زدن یک باگ در تراشه‌های اولیه VR4300 که باعث می‌شود عملیات ضرب با عملوندهای خاص، عملیات ضربی را که بلافاصله پس از آن می‌آید خراب کند.

-mr10k-cache-barrier=setting

مشخص می‌کند که آیا GCC باید برای جلوگیری از عوارض جانبی اجرای حدسی (speculation) در پردازنده‌های R10K، مانع‌های حافظه نهان (cache barriers) را درج کند یا خیر.

همانند بسیاری از پردازنده‌ها، R10K تلاش می‌کند نتیجه یک پرش شرطی را پیش‌بینی کند و دستورالعمل‌های شاخه «انتخاب‌شده» را به صورت حدسی اجرا نماید. در صورتی که نتیجه پیش‌بینی‌شده نادرست باشد، بعداً اجرای این دستورالعمل‌ها را لغو می‌کند. با این حال، در R10K حتی دستورالعمل‌های لغو شده نیز می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند.

این مشکل تنها بر ذخیره‌سازی‌های هسته (kernel stores) و بسته به سیستم، بر بارگذاری‌های هسته (kernel loads) تاثیر می‌گذارد. به عنوان مثال، یک ذخیره‌سازی که به صورت حدسی اجرا شده است ممکن است حافظه هدف را در حافظه نهان بارگذاری کند و خط حافظه نهان را به عنوان کثیف (dirty) علامت بزند، حتی اگر خود عملیات ذخیره‌سازی بعداً لغو شود. اگر یک عملیات DMA قبل از تخلیه خط «کثیف» در همان ناحیه از حافظه بنویسد، داده‌های کش‌شده روی داده‌های نوشته‌شده توسط DMA بازنویسی می‌شوند. برای توضیحات کامل شامل سایر مشکلات احتمالی، به راهنمای پردازنده R10K مراجعه کنید.

یک راه‌حل دور زدن، درج دستورالعمل‌های مانع حافظه نهان قبل از هر دسترسی به حافظه است که ممکن است به صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن عوارض جانبی داشته باشد. گزینه -mr10k-cache-barrier=setting پیاده‌سازی این راه‌حل را در GCC کنترل می‌کند. این گزینه فرض می‌کند که دسترسی‌های لغو شده به هر بایتی در نواحی زیر عوارض جانبی ندارد:

1.: حافظه اشغال‌شده توسط چارچوب پشته (stack frame) تابع جاری؛
2.: حافظه اشغال‌شده توسط آرگومان ورودی پشته؛
3.: حافظه اشغال‌شده توسط یک شیء با آدرس ثابت در زمان پیوند (link-time-constant).

این مسئولیت هسته است که اطمینان حاصل کند دسترسی‌های حدسی به این نواحی واقعاً ایمن هستند.

اگر برنامه ورودی شامل اعلانی از یک تابع باشد مانند:

void foo (void);

آن‌گاه پیاده‌سازی "foo" باید اجازه دهد که "j foo" و "jal foo" به صورت حدسی اجرا شوند. GCC این محدودیت را برای توابعی که خودش کامپایل می‌کند رعایت می‌نماید. این کامپایلر انتظار دارد توابع غیر GCC (مانند کدهای اسمبلی دست‌نویس) نیز همین کار را انجام دهند.

این گزینه سه حالت دارد:

-mr10k-cache-barrier=load-store: یک مانع حافظه نهان پیش از بارگذاری یا ذخیره‌سازی که ممکن است به صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن عوارض جانبی داشته باشد درج می‌کند.
-mr10k-cache-barrier=store: یک مانع حافظه نهان پیش از ذخیره‌سازی که ممکن است به صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن عوارض جانبی داشته باشد درج می‌کند.
-mr10k-cache-barrier=none: درج مانع‌های حافظه نهان را غیرفعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mflush-func=func

-mno-flush-func

تابعی را برای فراخوانی جهت تخلیه حافظه‌های نهان دستورالعمل (I-cache) و داده (D-cache) تعیین می‌کند، یا مشخص می‌کند که هیچ تابعی فراخوانی نشود. در صورت فراخوانی، تابع باید همان آرگومان‌های تابع متداول "_flush_func" را بپذیرد، یعنی آدرس محدوده حافظه‌ای که کش آن تخلیه می‌شود، اندازه محدوده حافظه، و عدد ۳ (برای تخلیه هر دو حافظه نهان). مقدار پیش‌فرض به معماری هدفی که GCC برای آن پیکربندی شده بستگی دارد، اما معمولاً یا "_flush_func" است یا "__cpu_flush".

-mbranch-cost=num

هزینه پرش‌ها را تقریباً به اندازه num دستورالعمل «ساده» تنظیم می‌کند. این هزینه صرفاً یک تخمین شهودی است و تضمینی برای ارائه نتایج یکسان در نگارش‌های مختلف وجود ندارد. مقدار هزینه صفر به طور زائد پیش‌فرض را انتخاب می‌کند که بر اساس تنظیمات -mtune تعیین می‌شود.

-mbranch-likely

-mno-branch-likely

فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های Branch Likely، صرف‌نظر از پیش‌فرضِ معماریِ انتخاب‌شده. به‌طور پیش‌فرض، چنانچه دستورالعمل‌های Branch Likely توسط معماری انتخاب‌شده پشتیبانی شوند، ممکن است تولید گردند. یک استثنا برای معماری‌های MIPS32 و MIPS64 و پردازنده‌هایی است که این معماری‌ها را پیاده‌سازی می‌کنند؛ برای آنها، دستورالعمل‌های Branch Likely به‌طور پیش‌فرض تولید نمی‌شوند زیرا معماری‌های MIPS32 و MIPS64 صراحتاً استفاده از آنها را منسوخ اعلام کرده‌اند.

-mcompact-branches=never

-mcompact-branches=optimal

-mcompact-branches=always

این گزینه‌ها کنترل می‌کنند که کدام قالب از انشعاب‌ها تولید شوند. مقدار پیش‌فرض -mcompact-branches=optimal است.

گزینهٔ -mcompact-branches=never تضمین می‌کند که دستورالعمل‌های انشعاب فشرده هرگز تولید نشوند.

گزینهٔ -mcompact-branches=always تضمین می‌کند که در صورت موجود بودن، برای MIPS Release 6 به بعد یک دستورالعمل انشعاب فشرده تولید شود. اگر یک دستورالعمل انشعاب فشرده در دسترس نباشد (یا در نسخه‌های پیش از R6)، در عوض از قالب دارای شکاف تأخیر (delay slot) انشعاب استفاده می‌شود.

اگر برای مقصدهای MIPS16/microMIPS استفاده شود، در حال حاضر نادیده گرفته می‌شود. رفتار مربوط به MIPS16/microMIPS ممکن است در آینده تغییر کند، زیرا آنها دارای برخی دستورالعمل‌های انشعاب فشرده هستند.

گزینهٔ -mcompact-branches=optimal باعث می‌شود در صورتی که انشعاب شکاف تأخیر در ISA فعلی در دسترس باشد و شکاف تأخیر با موفقیت پر شود، از آن استفاده گردد. اگر شکاف تأخیر پر نشود، در صورت موجود بودن، یک انشعاب فشرده انتخاب می‌شود.

-mfp-exceptions

-mno-fp-exceptions

مشخص می‌کند که آیا استثناهای ممیز شناور (FP exceptions) فعال هستند یا خیر. این مورد بر نحوهٔ زمان‌بندی دستورالعمل‌های FP برای برخی پردازنده‌ها تأثیر می‌گذارد. پیش‌فرض این است که استثناهای FP فعال باشند.

به عنوان مثال، در SB-1، اگر استثناهای FP غیرفعال باشند و در حال تولید کد ۶۴ بیتی باشیم، می‌توان از هر دو لوله‌خط FP استفاده کرد. در غیر این صورت، تنها می‌توان از یک لوله‌خط FP استفاده نمود.

-mvr4130-align

-mno-vr4130-align

لوله‌خط VR4130 یک سوپراسکالر دو جهته (two-way superscalar) است، اما تنها در صورتی می‌تواند دو دستورالعمل را با هم صادر کند که دستورالعمل اول در مرز ۸ بایتی تراز شده باشد. هنگامی که این گزینه فعال باشد، GCC جفت‌دستورالعمل‌هایی را که به نظرش باید به‌طور موازی اجرا شوند تراز می‌کند.

این گزینه تنها هنگام بهینه‌سازی برای VR4130 تأثیر دارد. معمولاً کد را سریع‌تر می‌کند، اما به قیمت بزرگ‌تر شدن حجم آن تمام می‌شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در سطح بهینه‌سازی -O3 فعال است.

-msynci

-mno-synci

فعال (غیرفعال) کردن تولید دستورالعمل‌های "synci" در معماری‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند. دستورالعمل‌های "synci" (در صورت فعال بودن) زمانی تولید می‌شوند که "__builtin___clear_cache" کامپایل شود.

پیش‌فرض این گزینه -mno-synci است، اما می‌توان با پیکربندی GCC همراه با --with-synci این پیش‌فرض را بازنویسی کرد.

هنگام کامپایل کردن کد برای سیستم‌های تک‌پردازنده‌ای، استفاده از "synci" معمولاً ایمن است. با این حال، در بسیاری از سیستم‌های چند‌هسته‌ای (SMP)، حافظهٔ نهان دستورالعمل را در همهٔ هسته‌ها باطل نمی‌کند و ممکن است منجر به رفتار تعریف‌نشده شود.

-mrelax-pic-calls

-mno-relax-pic-calls

تلاش برای تبدیل فراخوانی‌های PIC که معمولاً از طریق ثبات $25 ارسال می‌شوند به فراخوانی‌های مستقیم. این کار تنها در صورتی امکان‌پذیر است که پیونددهنده بتواند مقصد را در زمان پیوند حل کند و مقصد در محدودهٔ یک فراخوانی مستقیم باشد.

در صورتی که GCC برای استفاده از یک اسمبلر و پیونددهنده‌ای پیکربندی شده باشد که از دستورالعمل اسمبلی ".reloc" پشتیبانی می‌کنند و -mexplicit-relocs فعال باشد، گزینهٔ -mrelax-pic-calls پیش‌فرض خواهد بود. با گزینهٔ -mno-explicit-relocs، این بهینه‌سازی می‌تواند توسط اسمبلر و پیونددهنده به تنهایی و بدون کمک کامپایلر انجام شود.

-mmcount-ra-address

-mno-mcount-ra-address

تولید (عدم تولید) کدی که به "_mcount" اجازه می‌دهد آدرس بازگشت تابع فراخواننده را تغییر دهد. در صورت فعال بودن، این گزینه رابط معمول "_mcount" را با یک پارامتر جدید ra-address گسترش می‌دهد که نوع "intptr_t *" دارد و در ثبات $12 ارسال می‌شود. سپس "_mcount" می‌تواند با انجام هر دوی موارد زیر، آدرس بازگشت را تغییر دهد:

بازگرداندن آدرس جدید در ثبات $31.
ذخیرهٔ آدرس جدید در "*ra-address"، در صورتی که ra-address غیرتهی باشد.

پیش‌فرض -mno-mcount-ra-address است.

-mframe-header-opt
-mno-frame-header-opt: فعال (غیرفعال) کردن بهینه‌سازی سرآیند فریم در o32 ABI. هنگام استفاده از o32 ABI، توابع فراخواننده ۱۶ بایت را روی پشته برای تابع فراخوانده‌شده تخصیص می‌دهند تا آرگومان‌های ثبات را یادداشت کند. در صورت فعال بودن، اگر مشخص شود که این سرآیند فریم بدون استفاده است، این بهینه‌سازی از تخصیص آن جلوگیری می‌کند.
این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض در تمام سطوح بهینه‌سازی غیرفعال است.
-mlxc1-sxc1
-mno-lxc1-sxc1: در صورت امکان، فعال (غیرفعال) کردن تولید دستورالعمل‌های "lwxc1"، "swxc1"، "ldxc1" و "sdxc1". به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mmadd4
-mno-madd4: در صورت امکان، فعال (غیرفعال) کردن تولید دستورالعمل‌های ۴ عملوندیِ "madd.s"، "madd.d" و دستورالعمل‌های مرتبط. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های MMIX

این گزینه‌ها برای MMIX تعریف شده‌اند:

-mlibfuncs
-mno-libfuncs: مشخص می‌کند که توابع ذاتی کتابخانه در حال کامپایل هستند، که صرف‌نظر از اندازه، همهٔ مقادیر را در ثبات‌ها منتقل می‌کنند.
-mepsilon
-mno-epsilon: تولید دستورالعمل‌های مقایسهٔ ممیز شناور که با توجه به ثبات اپسیلون "rE" مقایسه می‌کنند.
-mabi=mmixware
-mabi=gnu: تولید کدی که پارامترهای تابع و مقادیر بازگشتی را به نحوی منتقل می‌کند که (در تابع فراخوانده‌شده) به عنوان ثبات‌های $0 به بعد دیده شوند، بر خلاف GNU ABI که از ثبات‌های سراسری $231 به بعد استفاده می‌کند.
-mzero-extend
-mno-zero-extend: هنگام خواندن داده‌ها از حافظه در اندازه‌های کوتاه‌تر از ۶۴ بیت، به‌طور پیش‌فرض به‌جای دستورالعمل‌های بسط-علامت، از دستورالعمل‌های بارگذاری بسط-صفر استفاده کند (استفاده نکند).
-mknuthdiv
-mno-knuthdiv: علامت حاصل تقسیمی که دارای باقی‌مانده است را هم‌علامت با مقسوم‌علیه قرار می‌دهد. در حالت پیش‌فرض، یعنی -mno-knuthdiv، علامت باقی‌مانده از علامت مقسوم پیروی می‌کند. هر دو روش از نظر محاسباتی معتبر هستند، اما روش دوم تقریباً به‌طور انحصاری استفاده می‌شود.
-mtoplevel-symbols
-mno-toplevel-symbols: یک : به ابتدای تمام نمادهای سراسری اضافه می‌کند (اضافه نمی‌کند)، تا کد اسمبلی بتواند با دستورالعمل اسمبلی "PREFIX" استفاده شود.
-melf: تولید یک فایل اجرایی در قالب ELF، به‌جای قالب پیش‌فرض mmo که توسط شبیه‌ساز mmix استفاده می‌شود.
-mbranch-predict
-mno-branch-predict: استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های انشعاب محتمل، هنگامی که پیش‌بینی ایستای انشعاب نشان‌دهنده یک انشعاب محتمل باشد.
-mbase-addresses
-mno-base-addresses: تولید کدی (عدم تولید کدی) که از آدرس‌های پایه استفاده می‌کند. استفاده از یک آدرس پایه به‌طور خودکار درخواستی (که توسط اسمبلر و پیونددهنده رسیدگی می‌شود) برای مقداردهی یک مقدار ثابت در یک ثبات سراسری ایجاد می‌کند. از این ثبات برای یک یا چند درخواست آدرس پایه در محدوده ۰ تا ۲۵۵ از مقدار نگه‌داری‌شده در ثبات استفاده می‌شود. این کار عموماً منجر به تولید کدی کوتاه و سریع می‌شود، اما تعداد داده‌های متفاوتی که می‌توان آدرس‌دهی کرد محدود است. این به آن معناست که برنامه‌ای با حجم زیادی از داده‌های ایستا ممکن است به -mno-base-addresses نیاز داشته باشد.
-msingle-exit
-mno-single-exit: کد تولیدشده را وادار می‌کند (وادار نمی‌کند) که در هر تابع تنها یک نقطه خروج داشته باشد.
-mset-data-start=address: هنگام پیوندزدن، شروع بخش داده را روی address تنظیم می‌کند.
-mset-program-start=address
-mno-set-program-start: هنگام پیوندزدن، آدرس شروع برنامه را روی address تنظیم می‌کند. مقدار پیش‌فرض آن 0x100 است مگر اینکه از -mno-set-program-start برای نادیده‌گرفتن کامل این گزینه استفاده شود.

گزینه‌های MN10300

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Matsushita MN10300 تعریف شده‌اند:

-mmult-bug
-mno-mult-bug: در صورت فعال بودن، کدی تولید می‌کند تا از ایرادات دستورالعمل‌های ضرب برای پردازنده‌های MN10300 اجتناب شود. این حالت پیش‌فرض است.
-mam33
-mno-am33: تولید کد با استفاده از ویژگی‌های مختص پردازنده AM33. مقدار پیش‌فرض -mno-am33 است.
-mam33-2
-mno-am33-2: تولید کد با استفاده از ویژگی‌های مختص پردازنده AM33/2.0. مقدار پیش‌فرض -mno-am33-2 است.
-mam34
-mno-am34: تولید کد با استفاده از ویژگی‌های مختص پردازنده AM34. مقدار پیش‌فرض -mno-am34 است.
-mtune=cpu-type: هنگام زمان‌بندی دستورالعمل‌ها، از مشخصات زمانی نوع CPU تعیین‌شده استفاده می‌کند. این گزینه نوع پردازنده هدف را تغییر نمی‌دهد. نوع CPU باید یکی از mn10300، am33، am33-2 یا am34 باشد.
-mreturn-pointer-on-d0
-mno-return-pointer-on-d0: هنگام تولید تابعی که یک اشاره‌گر برمی‌گرداند، اشاره‌گر را هم در "a0" و هم در "d0" برمی‌گرداند. در غیر این صورت، اشاره‌گر تنها در "a0" برگردانده می‌شود و تلاش برای فراخوانی چنین توابعی بدون پیش‌نمونه منجر به خطا می‌شود. توجه داشته باشید که این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ برای غیرفعال کردن آن از -mno-return-pointer-on-d0 استفاده کنید.
-mno-crt0: فایل شیء مقداردهی اولیه زمان اجرای C پیوند زده نشود.
-mrelax: به پیونددهنده اعلام می‌کند که باید یک گام بهینه‌سازی relaxation را برای کوتاه‌تر کردن انشعاب‌ها، فراخوانی‌ها و آدرس‌های حافظه مطلق انجام دهد. این گزینه تنها زمانی مؤثر است که در خط فرمان برای مرحله نهایی پیوند استفاده شود.
این گزینه اشکال‌زدایی نمادین را غیرممکن می‌سازد.
-mliw
-mno-liw: به کامپایلر اجازه می‌دهد در صورتی که هدف AM33 یا جدیدتر باشد، دستورالعمل‌های Long Instruction Word را تولید کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. -mliw ماکروی پیش‌پردازنده "__LIW__" را تعریف می‌کند؛ -mno-liw ماکروی پیش‌پردازنده "__NO_LIW__" را تعریف می‌کند.
-msetlb
-mno-setlb: به کامپایلر اجازه می‌دهد در صورتی که هدف AM33 یا جدیدتر باشد، دستورالعمل‌های SETLB و Lcc را تولید کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. -msetlb ماکروی پیش‌پردازنده "__SETLB__" را تعریف می‌کند؛ -mno-setlb ماکروی پیش‌پردازنده "__NO_SETLB__" را تعریف می‌کند.

گزینه‌های Moxie

-meb: تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌انتها (big-endian). این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های moxie-*-* است.
-mel: تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌انتها (little-endian).
-mmul.x
-mno-mul.x: دستورالعمل‌های mul.x و umul.x را تولید می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای پیکربندی‌های moxiebox-*-* فعال است.
-mno-crt0: فایل شیء مقداردهی اولیه زمان اجرای C پیوند زده نشود.

گزینه‌های MSP430 این گزینه‌ها برای MSP430 تعریف شده‌اند:

-masm-hex

خروجی اسمبلی را وادار می‌کند تا همیشه از ثابت‌های هگزادسیمال استفاده کند. به طور معمول چنین ثابت‌هایی به صورت ده‌دهی علامت‌دار هستند، اما این گزینه برای اهداف مجموعه آزمون (testsuite) و/یا زیبایی ظاهری ارائه شده است.

-mmcu=name

ریزکنترل‌گر (MCU) مقصد را انتخاب می‌کند. این گزینه برای ایجاد یک نماد پیش‌پردازندهٔ C بر اساس نام MCU استفاده می‌شود، که به حروف بزرگ تبدیل شده و پیشوند و پسوند __ به آن اضافه می‌شود. این نماد به نوبه خود توسط فایل سرایند msp430.h برای انتخاب یک فایل سرایند تکمیلی ویژهٔ MCU استفاده می‌گردد.

این گزینه همچنین ISA مورد استفاده را تعیین می‌کند. اگر نام MCU نامی باشد که شناخته شده فقط از 430 ISA پشتیبانی می‌کند، همان انتخاب می‌شود، در غیر این صورت 430X ISA انتخاب خواهد شد. یک نام عمومی MCU مانند msp430 نیز می‌تواند برای انتخاب 430 ISA استفاده شود. به طور مشابه، نام عمومی msp430x برای MCU، معماری 430X ISA را انتخاب می‌کند.

علاوه بر این، یک اسکریپت پیونددهندهٔ ویژهٔ MCU به خط فرمان پیونددهنده اضافه می‌شود. نام این اسکریپت همان نام MCU همراه با پسوند .ld است. بنابراین، مشخص کردن -mmcu=xxx در خط فرمان gcc، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__XXX__" را تعریف کرده و باعث می‌شود پیونددهنده به دنبال اسکریپتی به نام xxx.ld بگردد.

پشتیبانی از ISA و ضرب سخت‌افزاری برای MCUهای مختلف درون GCC به صورت هاردکد شده است. با این حال، می‌توان از یک فایل خارجی devices.csv برای گسترش پشتیبانی از دستگاه‌ها فراتر از موارد هاردکد شده استفاده کرد.

برنامه GCC فایل devices.csv را با استفاده از روش‌های زیر و بر اساس ترتیب اولویت مشخص‌شده جستجو می‌کند؛ به طوری که روش اول نسبت به روش دوم، و روش دوم نسبت به روش سوم اولویت دارد.

مسیر include مشخص‌شده با -I و -L: فایل devices.csv در هر یک از دایرکتوری‌های مشخص‌شده توسط مسیرهای include و مسیرهای جستجوی کتابخانهٔ پیونددهنده جستجو می‌شود.
مسیر مشخص‌شده توسط متغیر محیطی MSP430_GCC_INCLUDE_DIR: مقدار متغیر محیطی سراسری MSP430_GCC_INCLUDE_DIR را به مسیر کامل دایرکتوری حاوی devices.csv تنظیم کنید، و GCC این دایرکتوری را برای یافتن devices.csv جستجو خواهد کرد. اگر devices.csv پیدا شود، این دایرکتوری به عنوان یک مسیر include و مسیر کتابخانهٔ پیونددهنده نیز ثبت می‌شود. بنابراین فایل‌های سرایند و اسکریپت‌های پیونددهنده در این دایرکتوری می‌توانند بدون نیاز به تعیین دستی -I و -L در خط فرمان استفاده شوند.
دایرکتوری msp430-elf{,bare}/include/devices: در نهایت، GCC مسیر msp430-elf{,bare}/include/devices را از دایرکتوری ریشه زنجیره ابزار (toolchain) بررسی می‌کند. این دایرکتوری در نصب پیش‌فرض وجود ندارد، اما اگر آن را ایجاد کرده و devices.csv را در آن کپی کرده باشید، داده‌های MCU خوانده می‌شوند. همانند بالا، این دایرکتوری نیز به عنوان یک مسیر include و مسیر کتابخانهٔ پیونددهنده ثبت می‌شود.

اگر هیچ‌یک از روش‌های جستجوی بالا devices.csv را پیدا نکند، از داده‌های هاردکد شدهٔ MCU استفاده می‌شود.

-mwarn-mcu

-mno-warn-mcu

این گزینه هشدارهای مربوط به تداخل میان نام MCU مشخص‌شده توسط گزینهٔ -mmcu و ISA تعیین‌شده با گزینهٔ -mcpu و/یا پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری تعیین‌شده با گزینهٔ -mhwmult را فعال یا غیرفعال می‌کند. این گزینه همچنین هشدارهای مربوط به نام‌های ناشناختهٔ MCU را تغییر وضعیت می‌دهد. این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است.

پیوند به کتابخانه‌های زمان اجرا و اسکریپت پیونددهندهٔ شبیه‌ساز. هر اسکریپتی را که توسط گزینهٔ -mmcu= انتخاب شده باشد نادیده می‌گیرد و جایگزین آن می‌شود.

-mlarge

استفاده از آدرس‌دهی مدل بزرگ (اشاره‌گرهای ۲۰ بیتی، "size_t" ۲۰ بیتی).

-msmall

استفاده از آدرس‌دهی مدل کوچک (اشاره‌گرهای ۱۶ بیتی، "size_t" ۱۶ بیتی).

-mcode-region=where

این گزینه به اسمبلر و پیونددهنده منتقل می‌شود و به پیونددهنده اجازه می‌دهد بهینه‌سازی‌های خاصی را انجام دهد که تا زمان پیوند نهایی قابل انجام نیستند.

mhwmult=type

نوع ضرب سخت‌افزاری پشتیبانی‌شده توسط مقصد را شرح می‌دهد. مقادیر پذیرفته‌شده برای type عبارتند از: none برای عدم وجود ضرب سخت‌افزاری، 16bit برای ضرب اصلی و صرفاً ۱۶ بیتی پشتیبانی‌شده توسط MCUهای اولیه، 32bit برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده توسط MCUهای جدیدتر، و f5series برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده توسط MCUهای سری F5. مقدار auto نیز می‌تواند داده شود. این مقدار به GCC می‌گوید که پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری را بر اساس نام MCU ارائه‌شده توسط گزینهٔ -mmcu استنتاج کند. اگر هیچ گزینهٔ -mmcu مشخص نشده باشد یا نام MCU ناشناخته باشد، فرض می‌شود که پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری وجود ندارد. تنظیم پیش‌فرض "auto" است.

عملیات ضرب سخت‌افزاری معمولاً با فراخوانی یک روتین کتابخانه‌ای انجام می‌شود. این کار در فضای کد تولید‌شده صرفه‌جویی می‌کند. با این حال هنگام کامپایل با -O3 یا بالاتر، ضرب‌کنندهٔ سخت‌افزاری به صورت درون‌خطی (inline) فراخوانی می‌شود. این امر کدی حجیم‌تر اما سریع‌تر تولید می‌کند.

روتین‌های ضرب سخت‌افزاری در حین اجرا وقفه‌ها را غیرفعال کرده و پس از اتمام، وضعیت پیشین وقفه را بازمی‌گردانند. این ویژگی باعث می‌شود استفاده از آن‌ها هم در داخل گرداننده‌های وقفه (interrupt handlers) و هم در کدهای عادی امن باشد.

-minrt

استفاده از یک محیط زمان اجرای (runtime) حداقل را بدون پشتیبانی از مقداردهنده‌های اولیهٔ ایستا یا سازنده‌ها فعال می‌کند. این گزینه برای دستگاه‌های با محدودیت حافظه در نظر گرفته شده است. کامپایلر نمادهای ویژه‌ای را در برخی از اشیاء (objects) می‌گنجاند که به پیونددهنده و زمان اجرا اطلاع می‌دهند کدام بخش‌های کد مورد نیاز هستند.

-mtiny-printf

توابع کتابخانه‌ای "printf" و "puts" با اندازه کد کاهش‌یافته را فعال می‌کند. پیاده‌سازی‌های tiny این توابع بازورود (reentrant) نیستند، بنابراین در برنامه‌های چندنخی (multi-threaded) باید با احتیاط استفاده شوند.

پشتیبانی از جریان‌ها (streams) حذف شده است و رشته‌های چاپی همیشه از طریق فراخوان سیستمی "write" به stdout ارسال می‌شوند. رشته قبل از ارسال به write بافر نمی‌شود.

این گزینه به Newlib Nano IO نیاز دارد، بنابراین GCC باید با --enable-newlib-nano-formatted-io پیکربندی شده باشد.

-mmax-inline-shift=n

این گزینه یک عدد صحیح n بین ۰ تا ۶۴ (شامل هر دو) می‌گیرد و حداکثر تعداد دستورالعمل‌های شیفت درون‌خطی (inline) را تعیین می‌کند که باید برای انجام عملیات شیفت با مقداری ثابت صادر شوند. هنگامی که نیاز به فراتر رفتن از این مقدار باشد، به جای آن از یک تابع کمکی mspabi استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض ۴ است.

این فقط مواردی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که در آن‌ها یک شیفت با چندین موقعیت نمی‌تواند با یک دستورالعمل واحد تکمیل شود (مانند تمام شیفت‌های بزرگتر از ۱ در 430 ISA).

شیفت‌های یک مقدار ۳۲ بیتی دست‌کم دو برابر هزینه‌برتر هستند، بنابراین مقدار ارائه‌شده برای این گزینه بر ۲ تقسیم شده و مقدار حاصل به جای آن استفاده می‌شود.

-mdata-region=where

این گزینه‌ها به کامپایلر می‌گویند توابع و داده‌هایی را که هیچ‌یک از صفت‌های (attributes) "lower"، "upper"، "either" یا "section" را ندارند در کجا قرار دهد. مقادیر ممکن برای where عبارتند از lower، upper، either یا any. سه مقدار اول رفتاری مشابه صفت مربوطه دارند. مقدار چهارم یعنی any پیش‌فرض است؛ این مقدار، جای‌گذاری را کاملاً به اسکریپت پیونددهنده و چگونگی تخصیص بخش‌های استاندارد (".text"، ".data" و غیره) به نواحی حافظه واگذار می‌کند.

-muse-lower-region-prefix

هنگام کامپایل با -mcode-region=lower یا -mdata-region=lower، پیشوند .lower را به نام بخش‌ها اضافه می‌کند. به طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-msilicon-errata=name[,name...]

این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا اصلاحات مربوط به اشکالات سخت‌افزاری (silicon errata) نام‌برده‌شده را فعال کند. برای جزئیات به مستندات اسمبلر مراجعه کنید.

-msilicon-errata-warn=name[,name...]

این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا در صورت نیاز احتمالی به اعمال اصلاحات یک اشکال سخت‌افزاری (silicon errata) نام‌برده‌شده، پیام‌های هشدار را فعال کند. برای جزئیات به مستندات اسمبلر مراجعه کنید.

-mwarn-devices-csv

-mno-warn-devices-csv

اگر devices.csv پیدا نشود یا در تجزیهٔ آن مشکلی پیش بیاید، هشدار می‌دهد (پیش‌فرض: فعال).

گزینه‌های NDS32 این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های NDS32 تعریف شده‌اند:

-mbig-endian
-EB: تولید کد در حالت big-endian.
-mlittle-endian
-EL: تولید کد در حالت little-endian.
-mabi=2
-mfloat-abi=soft: استفاده از ABI ممیز شناور نرم‌افزاری (soft).
-mabi=2fp+
-mfloat-abi=hard: استفاده از ABI ممیز شناور سخت‌افزاری (hard).
-mreduced-regs: استفاده از مجموعه ثبات‌های کاهش‌یافته برای تخصیص ثبات.
-mfull-regs: استفاده از مجموعه کامل ثبات‌ها برای تخصیص ثبات.
-malways-align: هم‌ترازسازی همیشگی نقطه ورود توابع، مقصدهای پرش و نشانی‌های بازگشت.
-malign-functions: هم‌ترازسازی نقطه ورود توابع روی ۴ بایت.
-mfp-as-gp
-mno-fp-as-gp: فعال/غیرفعال کردن بهینه‌سازی fp-as-gp.
-mcmov
-mno-cmov: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی (conditional move).
-mhw-abs
-mno-hw-abs: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های سخت‌افزاری abs (قدر مطلق).
-mext-perf
-mno-ext-perf: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی (performance extension).
-mext-perf2
-mno-ext-perf2: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی ۲ (performance extension 2).
-mext-string
-mno-ext-string: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه رشته (string extension).
-mext-dsp
-mno-ext-dsp: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه DSP.
-mext-fpu-fma
-mno-ext-fpu-fma: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ضرب و انباشت ممیز شناور (fused multiply-accumulate).
-mext-fpu-sp
-mno-ext-fpu-sp: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision).
-mext-fpu-dp
-mno-ext-fpu-dp: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision).
-mv3push
-mno-v3push: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های v3 push25/pop25.
-m16-bit
-mno-16-bit: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ۱۶ بیتی.
-mvh
-mno-vh: فعال/غیرفعال کردن پشتیبانی از میزبانی مجازی (Virtual Hosting).
-misr-vector-size=num: اندازه هر بردار وقفه (interrupt vector) را تعیین می‌کند، که باید ۴ یا ۱۶ باشد.
-misr-secure=num: سطح امنیتی c-isr را برای کل فایل تعیین می‌کند.
-mcache-block-size=num: اندازه هر بلوک کَش (cache block) را تعیین می‌کند، که باید توانی از ۲ بین ۴ و ۵۱۲ باشد.
-march=arch: معماری مقصد را مشخص می‌کند. مقدار arch می‌تواند یکی از گزینه‌های v2، v3، v3j، v3m، v3f یا v3s باشد.
-mcpu=cpu: پردازنده (CPU) مقصد را برای کامپایل تعیین می‌کند. مقدار cpu می‌تواند یکی از موارد زیر باشد: n6، n650، n7، n705، n8، n801، sn8، sn801، s8، s801، e8، e801، n820، s830، e830، n9، n903، n903a، n968، n968a، n10، n1033، n1033a، n1033-fpu، n1033-spu، n1068، n1068a، n1068-fpu، n1068a-fpu، d10، d1088، d1088-fpu، d1088-spu، n15، d15، n15s، d15s، n15f، d15f، n12، n1213، n1233، n1233-fpu، n1233-spu، n13، n1337، n1337-fpu، n1337-spu یا simple.
-mconfig-fpu=num: یک مقدار پیکربندی FPU از ۰ تا ۷ را تعیین می‌کند؛ مقادیر 0--3 مطابق با مشخصات FPU هستند، و 4--7 متناظر با 0--3 می‌باشند.
-mconfig-mul=type: پیکربندی دستورالعمل ضرب را تعیین می‌کند. مقدار type می‌تواند یکی از گزینه‌های fast، fast1 (معادل با fast)، fast2 یا slow باشد. پیش‌فرض fast1 است.
-mconfig-register-ports=kind: تعداد درگاه‌های خواندن/نوشتن برای هسته‌های n9/n10 را تعیین می‌کند. این مقدار باید 3r2w یا 2r1w باشد.
-mcmodel=code-model: مدل کد (code model) را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

small: تمام بخش‌های داده (data) و داده‌های فقط-خواندنی (read-only data) باید درون فضای آدرس‌دهی 512KB قرار گیرند. بخش کد (text segment) باید درون فضای آدرس‌دهی 16MB باشد..IP medium 4 بخش داده (data segment) باید درون ۵۱۲ کیلوبایت باشد، در حالی که بخش داده‌های فقط‌خواندنی می‌تواند درون فضای آدرس‌دهی ۴ گیگابایت قرار گیرد. بخش متن (text segment) همچنان باید درون فضای آدرس‌دهی ۱۶ مگابایت باشد.
large: تمام بخش‌های متن و داده می‌توانند درون فضای آدرس‌دهی ۴ گیگابایت باشند.

مقدار پیش‌فرض در مقصدهای GNU/Linux برابر large و در سایر مقصدهای ELF برابر medium است.

-mctor-dtor
-mno-ctor-dtor: فعال/غیرفعال کردن ویژگی سازنده/ویرانگر (constructor/destructor).
-mrelax
-mno-relax: فعال/غیرفعال کردن گزینهٔ پیونددهنده برای تعدیل (relax) دستورالعمل‌ها.
-mrelax-hint
-mno-relax-hint: فعال/غیرفعال کردن درج راهنماها (hints) برای پیونددهنده جهت انجام تعدیل.
-msched-prolog-epilog
-mno-sched-prolog-epilog: فعال/غیرفعال کردن زمان‌بندی توالی مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) تابع.
-mret-in-naked-func
-mno-ret-in-naked-func: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های بازگشت در توابع عریان (naked functions). این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است.
-malways-save-lp
-mno-always-save-lp: فعال/غیرفعال کردن ذخیرهٔ همیشگی $lp روی پشته.
-munaligned-access
-mno-unaligned-access: فعال/غیرفعال کردن دسترسی‌های غیرهم‌تراز کلمه (word) و نیم‌کلمه (halfword) به داده‌های بسته‌بندی‌شده (packed).
-minline-asm-r15
-mno-inline-asm-r15: مجاز/غیرمجاز کردن استفاده از r15 برای اسمبلی درون‌خطی (inline asm).

گزینه‌های Nvidia PTX

این گزینه‌ها برای Nvidia PTX تعریف شده‌اند:

-m64: نادیده گرفته می‌شود، اما برای سازگاری با گذشته حفظ شده است. تنها ABI شصت و چهار بیتی (64-bit) پشتیبانی می‌شود.
-march=architecture-string: تولید کد برای معماری مقصد PTX ISA مشخص‌شده. رشته‌های معماری معتبر عبارتند از: sm_30، sm_35، sm_37، sm_50، sm_52، sm_53، sm_61، sm_70، sm_75، sm_80 و sm_89. مقدار پیش‌فرض به نحوهٔ پیکربندی کامپایلر بستگی دارد؛ --with-arch را ببینید.
این گزینه مقدار ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__PTX_SM__" را تنظیم می‌کند؛ برای نمونه، برای sm_35 دارای مقدار 350 است.
-misa=architecture-string: نام مستعار -march=.
-march-map=architecture-string: انتخاب نزدیک‌ترین مقدار دردسترس -march= که توانمندتر از مقدار مشخص‌شده نباشد. برای نمونه، برای -march-map=sm_50 مقدار -march=sm_37، و برای -march-map=sm_53 مقدار -march=sm_53 انتخاب می‌شود.
-mptx=version-string: تولید کد برای نگارش مشخص‌شده از PTX ISA. رشته‌های نگارش معتبر عبارتند از: 3.1، 4.0، 4.1، 4.2، 5.0، 6.0، 6.3، 7.0، 7.3 و 7.8. نگارش پیش‌فرض PTX ISA همان نسخه‌ای است که پشتیبانی از معماری مقصد PTX ISA انتخاب‌شده را افزوده است؛ -march= را ببینید، اما حداقل 6.3 است، یا برای -march=sm_52 و بالاتر، حداقل 7.3 می‌باشد.
این گزینه مقدارهای ماکروهای پیش‌پردازندهٔ "__PTX_ISA_VERSION_MAJOR__" و "__PTX_ISA_VERSION_MINOR__" را تنظیم می‌کند؛ برای نمونه، برای 3.1 این ماکروها به ترتیب دارای مقادیر 3 و 1 هستند.
-mmainkernel: پیوند دادن کد برای یک کرنل __main. این گزینه برای اجرای مستقل (stand-alone) به جای برون‌سپاری محاسبات (offloading) است.
-moptimize
-mno-optimize: فعال/غیرفعال کردن بهینه‌سازی‌های اجرای افرازشده (partitioned execution). این گزینه هنگام انتخاب هر سطحی از بهینه‌سازی، به طور پیش‌فرض فعال است.
-msoft-stack
-mno-soft-stack: برای -mno-soft-stack (پیش‌فرض، مگر اینکه -mgomp مشخص شده باشد)، از پشته‌های «بومی» (native) در PTX استفاده می‌شود؛ بدین معنا که کدی تولید می‌شود که مستقیماً از حافظهٔ ".local" یا "alloca" در PTX برای فضای پشته استفاده می‌کند. مگر در حالتی که -mptx=7.3 یا بالاتر و -march=sm_52 یا بالاتر فعال باشند، آرایه‌های با طول متغیر و تخصیص پویای حافظه روی پشته با "alloca" پشتیبانی نمی‌شوند.
برای -msoft-stack (که توسط -mgomp به طور ضمنی فعال می‌شود)، کدی تولید می‌شود که مستقیماً از حافظهٔ ".local" یا "alloca" در PTX برای فضای پشته استفاده نمی‌کند. در عوض، یک اشاره‌گر پشته به ازای هر warp به طور صریح نگهداری می‌شود. این سازوکار تخصیص پشته با طول متغیر (با آرایه‌های با طول متغیر یا "alloca") را ممکن می‌سازد، و در صورتی که حافظهٔ سراسری (global memory) برای ذخیره‌سازی زیرین استفاده شود، امکان دسترسی به متغیرهای خودکار را از سایر رشته‌ها (threads) یا با دستورالعمل‌های اتمیک فراهم می‌کند. این شیوهٔ تولید کد برای برون‌سپاری محاسبات در OpenMP کاربرد دارد، اما این گزینه به تنهایی نیز جهت آزمایش کامپایلر ارائه شده است؛ برای تولید کد مناسب جهت پیوند به برنامه‌هایی که از برون‌سپاری OpenMP استفاده می‌کنند، از گزینهٔ -mgomp استفاده کنید.
-msoft-stack-reserve-local=size: تعیین اندازهٔ حافظهٔ ".local" مورد استفاده برای پشته در زمانی که مقدار دقیق آن مشخص نیست. مقدار پیش‌فرض آن ۱۲۸ است.
-muniform-simt
-mno-uniform-simt: فعال/غیرفعال کردن نوعی از تولید کد که امکان اجرای تمام رشته‌ها را در هر warp فراهم می‌کند، در حالی که وضعیت حافظه و اثرات جانبی را به‌گونه‌ای حفظ می‌نماید که گویی در خارج از نواحی OpenMP SIMD تنها یک رشته در هر warp فعال بوده است. تمام عملیات اتمیک و فراخوانی‌های زمان اجرا ("malloc"، "free"، "vprintf") به صورت شرطی اجرا می‌شوند (تنها در صورتی که شاخص lane فعلی با شاخص lane اصلی برابر باشد)، و مقداری که به ثبات تخصیص داده می‌شود از طریق یک دستورالعمل shuffle از lane اصلی کپی می‌گردد. در خارج از نواحی SIMD، لاین ۰ (lane 0) اصلی است؛ در داخل، هر رشته خود را به عنوان اصلی تلقی می‌کند. آرایهٔ حافظهٔ اشتراکی "int __nvptx_uni[]" ماسک‌های بیتی تمام‌صفر یا تمام‌یک را برای هر warp نگهداری می‌کند که نشان‌دهندهٔ حالت فعلی است (۰ در خارج از نواحی SIMD). هر رشته می‌تواند ماسک بیتی موجود در موقعیت "tid.y" را با شاخص lane فعلی AND بیتی کند تا شاخص lane اصلی محاسبه شود..IP -mgomp 4
-mno-gomp: فعال/غیرفعال کردن تولید کد برای استفاده در برون‌گذاری بار پردازشی (offloading) در OpenMP. -mgomp گزینه‌های -msoft-stack و -muniform-simt را فعال کرده، و گونهٔ multilib متناظر را انتخاب می‌کند.

گزینه‌های OpenRISC

این گزینه‌ها برای OpenRISC تعریف شده‌اند:

-mboard=name: پیکربندی زمان‌اجرای (runtime) مخصوص برد. این مقدار برای پیوند کتابخانهٔ برد newlib به پیونددهنده ارسال می‌شود. پیش‌فرض "or1ksim" است.
-msoft-div
-mhard-div: انتخاب دستورالعمل‌های تقسیم نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.div"، "l.divu"). پیش‌فرض، تقسیم سخت‌افزاری است.
-msoft-mul
-mhard-mul: انتخاب دستورالعمل‌های ضرب نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.mul"، "l.muli"). پیش‌فرض، ضرب سخت‌افزاری است.
-msoft-float
-mhard-float: انتخاب نرم‌افزار یا سخت‌افزار برای عملیات ممیز شناور. پیش‌فرض، نرم‌افزار است.
-mdouble-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده می‌شود.
-munordered-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های مقایسه و تنظیم پرچم ممیز شناور نامرتب ("lf.sfun*") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات مقایسه و تنظیم پرچم ممیز شناور نامرتب استفاده می‌شود.
-mcmov: تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی ("l.cmov") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض معادل‌های آن با استفاده از تنظیم و انشعاب (set and branch) تولید می‌شوند.
-mror: تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست ("l.ror") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات چرخش به راست استفاده می‌شود.
-mrori: تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست با مقدار بی‌واسطه ("l.rori") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات چرخش به راست با مقدار بی‌واسطه استفاده می‌شود.
-msext: تولید دستورالعمل‌های گسترش علامت ("l.ext*") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از بارگذاری‌های حافظه برای انجام گسترش علامت استفاده می‌شود.
-msfimm: تولید دستورالعمل‌های مقایسه و تنظیم پرچم با مقدار بی‌واسطه ("l.sf*i") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض دستورالعمل‌های اضافی تولید می‌شوند تا ابتدا مقدار بی‌واسطه را در یک ثبات ذخیره کنند.
-mshftimm: تولید دستورالعمل‌های شیفت با مقدار بی‌واسطه ("l.srai"، "l.srli"، "l.slli") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض دستورالعمل‌های اضافی تولید می‌شوند تا ابتدا مقدار بی‌واسطه را در یک ثبات ذخیره کنند.
-mcmodel=small: تولید کد OpenRISC برای مدل small: جدول GOT به 64k و پرش‌های فراخوانی تابع به آفست‌های 64M محدود هستند. این مدل پیش‌فرض است.
-mcmodel=large: تولید کد OpenRISC برای مدل large: جدول GOT می‌تواند تا اندازهٔ 4G رشد کند و پرش‌های فراخوانی تابع می‌توانند کل فضای آدرس‌دهی 4G را هدف قرار دهند.

گزینه‌های PDP-11

این گزینه‌ها برای PDP-11 تعریف شده‌اند:

-mfpu: استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری FPP. این مقدار پیش‌فرض است. (ممیز شناور FIS در PDP-11/40 پشتیبانی نمی‌شود.) مستلزم -m45 است.
-msoft-float: از ممیز شناور سخت‌افزاری استفاده نشود.
-mac0
-mno-ac0: با -mac0، نتایج ممیز شناور در ac0 بازگردانده می‌شوند (fr0 در نحو اسمبلر Unix). مقدار پیش‌فرض، -mno-ac0، نتایج ممیز شناور را در حافظه بازمی‌گرداند.
-m40: تولید کد برای یک PDP-11/40. مستلزم -msoft-float و -mno-split است.
-m45: تولید کد برای یک PDP-11/45. این مقدار پیش‌فرض است.
-m10: تولید کد برای یک PDP-11/10. مستلزم -msoft-float و -mno-split است.
-mint16
-mno-int32: استفاده از "int" ۱۶-بیتی. این مقدار پیش‌فرض است.
-mint32
-mno-int16: استفاده از "int" ۳۲-بیتی.
-msplit: هدف دارای فضای تفکیک‌شدهٔ دستورالعمل و داده است. مستلزم -m45 است.
-munix-asm: استفاده از نحو اسمبلر Unix.
-mdec-asm: استفاده از نحو اسمبلر DEC.
-mgnu-asm: استفاده از نحو اسمبلر GNU. این مقدار پیش‌فرض است.
-mlra: استفاده از تخصیص‌دهندهٔ جدید ثبات LRA. به‌طور پیش‌فرض، از تخصیص‌دهندهٔ قدیمی "reload" استفاده می‌شود.

گزینه‌های Picolibc

این گزینه‌ها کامپایل و پیوند را هنگام استفاده از Picolibc کنترل می‌کنند:

--oslib=library: جستجوی کتابخانه‌ای با نام library پس از کتابخانهٔ C، که امکان می‌دهد نمادهای تعریف‌نشده توسط کتابخانهٔ C، توسط این کتابخانه تعریف شوند. کتابخانهٔ C،‏ libgcc و این کتابخانه بین پرچم‌های --start-group و --end-group قرار می‌گیرند تا هر یک بتواند به نمادهای دیگری ارجاع دهد. برای بسیاری از مقاصد، Picolibc گونه‌ای از semihost (مشخص‌شده با --oslib=semihost) را ارائه می‌دهد که عملکرد پایهٔ کافی سیستم‌عامل را برای پشتیبانی از ورودی/خروجی کنسول و فایل هنگام اجرا در شبیه‌ساز یا هنگام استفاده از اشکال‌زدای مدار-داخلی فراهم می‌کند.
--crt0=[none|minimal|hosted|semihost]: جایگزینی نام پیش‌فرض crt0.o با crt0-variant.o. گونهٔ none هیچ کد راه‌اندازی ارائه نمی‌دهد، و به شما امکان می‌دهد کد خود را ارائه دهید. minimal راه‌اندازی اولیهٔ حافظه را انجام می‌دهد اما هیچ سازنده‌ای را فراخوانی نمی‌کند. هنگامی که هیچ گزینهٔ -crt0 ارائه نشود، کد راه‌اندازی پیش‌فرض فراخوانی‌هایی را به همهٔ سازنده‌ها اضافه می‌کند. hosted یک فراخوانی به "exit" را هنگامی که "main" بازمی‌گردد اضافه می‌کند. semihost به یک پارامتر خط فرمان که از طریق رابط semihosting عرضه شده دسترسی می‌یابد و آن را بر اساس فاصله‌ها به آرگومان‌ها تقسیم می‌کند، و آرایهٔ رشته‌های حاصل را در "argc" و "argv" به "main" ارسال می‌دارد. در برخی مقاصد، از جمله AArch64، ARC، ARM، LoongArch، M680x0، RISC-V، SH، و x86، semihost همچنین استثناهای سخت‌افزاری را به دام می‌اندازد و اطلاعات را در کنسول چاپ می‌کند. توجه داشته باشید که --crt0=semihost به APIهای ارائه‌شده توسط --oslib=semihost وابسته است..IP --printf=[d|f|l|i|m] 4 انتخاب گونهٔ "printf". مجموعه Picolibc پنج گونهٔ مختلف از "printf" ارائه می‌دهد که همراه با کاهش حجم کد، سطوح کمتری از قابلیت‌ها را فراهم می‌کنند. d سطح پیش‌فرض است که انطباق کامل با C17 و POSIX.1-2024 را ارائه می‌دهد. f همان مجموعه امکانات را ارائه می‌دهد، اما به جای "double" از مقادیر "float" پشتیبانی می‌کند که با استفاده از ماکروی "printf_float" ارسال می‌شوند. l تمام پشتیبانی از ممیز شناور و پارامترهای مکانی POSIX را حذف می‌کند. i اعداد صحیح را به مواردی محدود می‌کند که بزرگ‌تر از "long" نباشند. m پشتیبانی از بیشتر گزینه‌های قالب‌بندی از جمله پهنا (width) و دقت (precision) را حذف می‌کند. قالب‌ها و آرگومان‌ها همچنان به درستی تجزیه می‌شوند، اما خروجی به این پارامترها اعتنایی نمی‌کند.
--scanf=[d|f|l|i|m]: انتخاب گونهٔ "scanf". مجموعه Picolibc پنج گونهٔ مختلف از "scanf" ارائه می‌دهد که همراه با کاهش حجم کد، سطوح کمتری از قابلیت‌ها را فراهم می‌کنند. d سطح پیش‌فرض است که انطباق کامل با C17 و POSIX.1-2024 را ارائه می‌دهد. f پشتیبانی از مقادیر "double" را حذف می‌کند. l تمام پشتیبانی از ممیز شناور را حذف می‌کند. i اعداد صحیح را به مواردی محدود می‌کند که از "long" بزرگ‌تر نباشند. m پشتیبانی از مشخص‌کننده‌های تبدیل %[ را حذف می‌کند.

گزینه‌های PowerPC

این موارد در زیر فهرست شده‌اند:

گزینه‌های PRU

این گزینه‌های خط فرمان برای هدف PRU تعریف شده‌اند:

-minrt

پیوند با یک محیط زمان‌اجرای (runtime) کمینه. این کار می‌تواند حجم باینری نهایی ELF را به طور چشمگیری کاهش دهد، اما برخی از قابلیت‌های استاندارد زمان‌اجرای C حذف می‌شوند.

این گزینه پشتیبانی از مقداردهنده‌های اولیه و سازنده‌های ایستا (static initializers and constructors) را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که کامپایلر همچنان ممکن است کدی با مقداردهنده‌های اولیه و سازنده‌های ایستا تولید کند. این بر عهدهٔ برنامه‌نویس است که اطمینان حاصل کند برنامهٔ مبدأ از آن قابلیت‌ها استفاده نمی‌کند.

کد راه‌اندازی (startup) کمینه، آرگومان‌های "argc" و "argv" را به "main" ارسال نمی‌کند، بنابراین تابع اخیر باید به صورت "int main (void)" تعریف شود. این مورد در حال حاضر برای بیشتر پروژه‌های سفت‌افزار روال معمول است.

-mmcu=mcu

گونهٔ سخت‌افزاری PRU را برای استفاده مشخص می‌کند. یک فایل spec با نام متناظر بارگذاری می‌شود که اندازه‌های ناحیهٔ حافظه را به پیونددهنده (linker) ارسال کرده و ماکروهای C ویژهٔ سخت‌افزار را تعریف می‌کند.

مجموعه Newlib تنها spec مربوط به "sim" را ارائه می‌دهد که برای اجرای آزمون‌های رگرسیون با استفاده از شبیه‌ساز در نظر گرفته شده است. مشخصات سخت‌افزار واقعی را می‌توان با نصب بستهٔ GnuPruMcu ("https://github.com/dinuxbg/gnuprumcu") به دست آورد.

-march=[ISA|Profile|Profile_ISA|processor-string]

باعث می‌شود GCC گزینهٔ خط فرمان --no-relax را به جای گزینهٔ --relax به پیونددهنده ارسال کند.

-mloop

-mno-loop

به GCC اجازه می‌دهد (یا مانع می‌شود) از دستورالعمل LOOP استفاده کند.

-mmul

-mno-mul

به GCC اجازه می‌دهد (یا مانع می‌شود) از واحد ضرب‌کنندهٔ PRU استفاده کند.

-mfillzero

-mno-fillzero

به GCC اجازه می‌دهد (یا مانع می‌شود) از دستورالعمل‌های FILL و ZERO استفاده کند.

-mabi=variant

گونهٔ ABI را برای تولید کد مشخص می‌کند. گزینهٔ -mabi=ti ساختار دست‌نخوردهٔ TI ABI را انتخاب می‌کند، در حالی که -mabi=gnu گونه‌ای از GNU را انتخاب می‌کند که با فرضیات خاص GCC سازگاری طبیعی‌تری دارد. تفاوت‌ها از این قرارند:

اندازهٔ اشاره‌گر تابع

در TI ABI مشخص شده است که اشاره‌گرهای تابع (کد) ۱۶ بیتی هستند، در حالی که GNU فقط از اشاره‌گرهای داده و کد ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کند.

اشاره‌گر اختیاری مقدار بازگشتی

مقادیر بازگشتی تابع که بزرگ‌تر از ۶۴ بیت باشند، با استفاده از یک اشاره‌گر پنهان به عنوان نخستین آرگومان تابع ارسال می‌شوند. با این وجود، TI ABI الزام می‌کند که اگر فراخواننده از مقدار بازگشتی استفاده نکند، این اشاره‌گر می‌تواند NULL باشد. اما GNU همواره یک اشاره‌گر معتبر برای مقدار بازگشتی ارسال می‌کند و انتظار آن را دارد.

اندازهٔ ساختار (struct) حاوی میدان‌های بیتی

در TI ABI الزامی است که در صورت وجود هرگونه میدان بیتی (bit-field)، اندازهٔ struct بر اساس نوع آن تعیین شود. از سوی دیگر، GNU کمترین تعداد بایت‌های ممکن را که برای جا دادن میدان بیتی لازم است، اختصاص می‌دهد.

برای نمونه، TI ABI برای این struct مقدار ۴ بایت رزرو می‌کند، در حالی که GNU تنها یک بایت رزرو می‌نماید:

struct S { int i:1; };

اندازهٔ دسترسی برای میدان‌های بیتی فرار (Volatile)

در TI ABI الزامی است که دسترسی به میدان‌های بیتی فرار (volatile) با استفاده از نوع آن‌ها انجام شود. در مقابل، GNU ABI از کوچک‌ترین نوع عدد صحیحی که برای میدان بیتی مناسب باشد، استفاده می‌کند.

برای نمونه، TI ABI برای میدان بیتی زیر به یک بارگذاری (load) ۴ بایتی منفرد نیاز دارد. اما GNU یک بارگذاری ۱ بایتی تولید می‌کند:

struct S { volatile int i:1; };

پیاده‌سازی فعلی -mabi=ti در صورت شناسایی هر یک از ساختارهای کدی بالا، صرفاً یک خطای کامپایل ایجاد می‌کند. در نتیجه، کتابخانهٔ استاندارد C نمی‌تواند ساخته شود و هنگام پیوند با -mabi=ti کنار گذاشته می‌شود.

قابلیت بازآرایی (Relaxation) یکی از ویژگی‌های GNU است و به دلایل ایمنی هنگام استفاده از -mabi=ti غیرفعال می‌شود. زنجیره ابزار TI بازنشانی‌ها (relocations) را برای دستورالعمل‌های QBBx تولید نمی‌کند، بنابراین پیونددهندهٔ GNU نمی‌تواند هنگام کوتاه‌سازی دستورالعمل‌های شبه LDI32 مجاور، آن‌ها را تنظیم کند.

گزینه‌های RISC-V

این گزینه‌های خط فرمان برای اهداف RISC-V تعریف شده‌اند:

-mbranch-cost=n: هزینهٔ انشعاب‌ها (branches) را تقریباً معادل n دستورالعمل تنظیم می‌کند.
-mabi=ABI-string: قرارداد فراخوانی (calling convention) اعداد صحیح و ممیز شناور را مشخص می‌کند. ABI-string شامل دو بخش است: اندازهٔ نوع‌های صحیح و ثبات‌های مورد استفاده برای نوع‌های ممیز شناور. برای نمونه، -march=rv64ifd -mabi=lp64d بدین معناست که long و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند (که به طور ضمنی int را ۳۲ بیتی تعریف می‌کند)، و مقادیر ممیز شناور تا پهنای ۶۴ بیت در ثبات‌های F ارسال می‌شوند. این را مقایسه کنید با -march=rv64ifd -mabi=lp64f، که همچنان به کامپایلر اجازه می‌دهد کدی با استفاده از افزونه‌های F و D تولید کند اما فقط امکان ارسال مقادیر ممیز شناور تا ۳۲ بیت را در ثبات‌ها می‌دهد؛ یا -march=rv64ifd -mabi=lp64، که در آن هیچ آرگومان ممیز شناوری در ثبات‌ها ارسال نمی‌شود.
پیش‌فرض این آرگومان وابسته به سیستم است؛ اگر قرارداد فراخوانی خاصی مد نظر دارید، باید آن را به صراحت مشخص نمایید. قراردادهای فراخوانی معتبر عبارتند از: ilp32، ilp32f، ilp32d، lp64، lp64f و lp64d. پیاده‌سازی برخی از قراردادهای فراخوانی روی بعضی از معماری‌های مجموعه دستورالعمل (ISA) غیرممکن است: برای نمونه، -march=rv32if -mabi=ilp32d نامعتبر است زیرا ABI نیازمند آن است که مقادیر ۶۴ بیتی در ثبات‌های F ارسال شوند، در حالی که ثبات‌های F تنها ۳۲ بیت پهنا دارند. همچنین ABI مربوط به ilp32e وجود دارد که تنها با معماری rv32e قابل استفاده است و ABI نوع lp64e که تنها با rv64e می‌تواند استفاده شود. این ABIها در حال حاضر به طور کامل و دقیق مشخص نشده‌اند و ممکن است تغییر یابند.
-mfdiv
-mno-fdiv: استفاده یا عدم استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تقسیم و جذر ممیز شناور. این گزینه نیازمند افزونه‌های F یا D برای ثبات‌های ممیز شناور است. حالت پیش‌فرض در صورتی که معماری مشخص‌شده دارای این دستورالعمل‌ها باشد، استفاده از آن‌ها است.
-mfence-tso
-mno-fence-tso: استفاده کردن یا نکردن از دستورالعمل fence.tso، که در برخی پردازنده‌ها (شامل پردازنده‌های ساخت T-Head) پیاده‌سازی نشده است. اگر دستورالعمل fence.tso در دسترس نباشد، به‌جای آن از یک fence قوی‌تر استفاده می‌شود.
-mdiv
-mno-div: استفاده کردن یا نکردن از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای تقسیم اعداد صحیح. این ویژگی به افزونهٔ M نیاز دارد. پیش‌فرض این است که در صورت پشتیبانی معماری مشخص‌شده از این دستورالعمل‌ها، از آن‌ها استفاده شود.
-misa-spec=ISA-spec-string: مشخص کردن نگارشی از مشخصات ISA بدون امتیاز (Unprivileged، که پیش‌تر سطح کاربر یا User-Level نامیده می‌شد) در RISC-V که کد تولیدشده باید با آن مطابقت داشته باشد. مقادیر ممکن برای ISA-spec-string عبارتند از:

2.2: تولید کد مطابق با نگارش 2.2.
20190608: تولید کد مطابق با نگارش 20190608.
20191213: تولید کد مطابق با نگارش 20191213.

پیش‌فرض -misa-spec=20191213 است، مگر اینکه GCC با گزینهٔ --with-isa-spec= برای نگارش پیش‌فرض متفاوتی پیکربندی شده باشد.

تولید کد برای ISA یا نمایهٔ (profile) داده‌شده در RISC-V یا ترکیبی از آن‌ها (مانند rv64im rvi20u64 rvi20u64_zbb). نام‌های ISAها و نمایه‌ها باید با حروف کوچک باشند. نمونه‌ها شامل rv64i، rv32g، rv32e، rv32imaf، rva22u64 و rva23u64 هستند. برای ترکیب یک نمایهٔ نام‌گذاری‌شده با افزونه‌های اختیاری RISC-V ISA، ابتدا نمایه را ذکر کرده و سپس نام افزونه(ها) را با استفاده از خط زیر (underscore) به عنوان جداکننده به آن پیوست کنید (مانند rvi20u64_zca_zcb rva23u64_zacas). علاوه بر این، مقدار ویژهٔ help (-march=help) برای فهرست کردن تمام افزونه‌های پشتیبانی‌شده پذیرفته می‌شود.

گزینهٔ -march=unset باعث می‌شود کامپایلر تمام گزینه‌های -march=... را که پیش‌تر در خط فرمان آمده‌اند نادیده بگیرد، و به‌گونه‌ای عمل کند که گویی این گزینه هرگز داده نشده است. این ویژگی برای اطمینان از اینکه معماری از گزینهٔ -mcpu دریافت می‌شود مفید است؛ همچنین در صورت استفاده از -march=unset اگر هیچ گزینهٔ -mcpu داده نشده باشد، منجر به خطا خواهد شد.

نحو (syntax) رشتهٔ ISA به صورت زیر تعریف می‌شود:

رشته باید با rv32 یا rv64 آغاز شود و در ادامهٔ آن i، e یا g قرار گیرد که به آن ISA پایه گفته می‌شود.
بخش بعدی رشته فهرستی از نام‌های افزونه است. نام‌های افزونه را می‌توان به دسته‌های چندحرفی (مانند zba) و تک‌حرفی (مانند v) تقسیم کرد. افزونه‌های تک‌حرفی می‌توانند به‌صورت متوالی ظاهر شوند، اما افزونه‌های چندحرفی باید با خط زیر (underscore) از یکدیگر جدا شوند.
خط زیر می‌تواند در هر جایی پس از ISA پایه قرار گیرد. این نویسه اثر خاصی ندارد اما برای بهبود خوانایی استفاده می‌شود و می‌تواند به عنوان جداکننده عمل کند.
نام افزونه‌ها می‌تواند شامل یک شمارهٔ نگارش اختیاری باشد که از نحو <major>p<minor> یا <major> پیروی می‌کند (مانند m2p1 یا m2).

افزونه‌های پشتیبانی‌شده در زیر فهرست شده‌اند:

نام افزونه : نگارش پشتیبانی‌شده : توضیحات
g: @tab - @tab افزونهٔ پایه برای محاسبات چندمنظوره؛ g به i، m، a، f، d، zicsr و zifencei گسترش می‌یابد.
e: @tab 2.0 @tab افزونهٔ پایهٔ اعداد صحیح کاهش‌یافته
i: @tab 2.0 2.1 @tab افزونهٔ پایهٔ اعداد صحیح
m: @tab 2.0 @tab افزونهٔ ضرب و تقسیم اعداد صحیح
a: @tab 2.0 2.1 @tab افزونهٔ اتمیک (Atomic)
f: @tab 2.0 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه (Single-precision)
d: @tab 2.0 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت دوگانه (Double-precision)
c: @tab 2.0 @tab افزونهٔ فشرده (Compressed)
b: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای توابع دستکاری بیت
v: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری (Vector)
h: @tab 1.0 @tab افزونهٔ هایپروایزر (Hypervisor)
zic64b: @tab 1.0 @tab اندازهٔ بلوک حافظهٔ نهان ۶۴ بایت است
zicbom: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مدیریت بلوک‌های حافظهٔ نهان
zicbop: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پیش‌واکشی بلوک حافظهٔ نهان
zicboz: @tab 1.0 @tab افزونهٔ صفرسازی بلوک حافظهٔ نهان
ziccamoa: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از تمام دستورالعمل‌های اتمیک در A پشتیبانی می‌کند
ziccif: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از واکشی دستورالعمل با الزامات اتمیک بودن پشتیبانی می‌کند
zicclsm: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از بارگذاری‌ها/ذخیره‌سازی‌های ناتراز (misaligned) پشتیبانی می‌کند
ziccrse: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از پیشرفت روبه‌جلو در توالی‌های LR/SC پشتیبانی می‌کند
zicfilp: @tab 1.0 @tab افزونهٔ landing pad برای یکپارچگی جریان کنترل (CFI)
zicfiss: @tab 1.0 @tab افزونهٔ shadow stack برای یکپارچگی جریان کنترل (CFI)
zicntr: @tab 2.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای شمارنده‌ها و تایمرهای پایه
zicond: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات شرطی اعداد صحیح
zicsr: @tab 2.0 @tab افزونهٔ دسترسی به ثبات‌های کنترل و وضعیت (CSR).IP zifencei 4 @tab 2.0 @tab افزونهٔ حصار واکشی دستورالعمل
zihintntl: @tab 1.0 @tab افزونهٔ راهنماهای محلی‌بودن غیرزمانی
zihintpause: @tab 2.0 @tab افزونهٔ راهنمای توقف (pause)
zihpm: @tab 2.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای شمارنده‌های کارایی سخت‌افزاری
zimop: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های ممکن (may-be-operations)
zilsd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های جفت بارگذاری/ذخیره‌سازی
zmmul: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب اعداد صحیح
za128rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعهٔ رزرو ۱۲۸ بایتی
za64rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعهٔ رزرو ۶۴ بایتی
zaamo: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های حافظهٔ اتمی
zabha: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های حافظهٔ اتمی بایت و نیم‌کلمه
zacas: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های مقایسه و جاگذاری اتمی
zalrsc: @tab 1.0 @tab زیرمجموعهٔ بارگذاری-رزرو/ذخیره‌سازی-مشروط افزونهٔ A
zawrs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ انتظار بر روی مجموعهٔ رزرو
zama16b: @tab 1.0 @tab بارگذاری‌ها، ذخیره‌سازی‌ها و AMOهای ناتراز که کاملاً درون یک مرز ۱۶ بایتی با تراز طبیعی قرار دارند اتمی هستند
zfa: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور اضافی
zfbfmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پشتیبانی کمینه از BF16
zfh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت نیمه
zfhmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ کمینهٔ ممیز شناور با دقت نیمه
zfinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه در ثبات‌های عدد صحیح
zdinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت دوگانه در ثبات‌های عدد صحیح
zca: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های فشردهٔ اعداد صحیح
zcb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های فشردهٔ ساده
zcd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های فشردهٔ ممیز شناور با دقت دوگانه
zce: @tab 1.0 @tab افزونه‌های دستورالعمل فشرده برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zcf: @tab 1.0 @tab افزونهٔ بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های فشردهٔ ممیز شناور با دقت یگانه
zcmop: @tab 1.0 @tab افزونهٔ فشردهٔ عملیات‌های ممکن
zcmp: @tab 1.0 @tab افزونهٔ فشردهٔ push و pop
zcmt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل پرش جدولی
zclsd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های فشردهٔ جفت بارگذاری/ذخیره‌سازی
zba: @tab 1.0 @tab افزونهٔ محاسبات آدرس
zbb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستکاری پایه‌ای بیت‌ها
zbc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب بدون رقم نقلی
zbkb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستکاری بیت برای رمزنگاری
zbkc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب بدون رقم نقلی برای رمزنگاری
zbkx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ جایگشت تقاطعی برای رمزنگاری
zbs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات تک‌بیتی
zk: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد رمزنگاری اسکالر
zkn: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مجموعه الگوریتم‌های NIST
zknd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمزگشایی AES
zkne: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمزنگاری AES
zknh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ تابع درهم‌سازی
zkr: @tab 1.0 @tab افزونهٔ منبع آنتروپی
zks: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مجموعه الگوریتم‌های ShangMi
zksed: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمز قالبی SM4.IP zksh 4 @tab 1.0 @tab افزونه تابع درهم‌سازی SM3
zkt: @tab 1.0 @tab افزونه تاخیر اجرای مستقل از داده
ztso: @tab 1.0 @tab افزونه ترتیب کل ذخیره‌سازی (Total Store Ordering)
zvbb: @tab 1.0 @tab افزونه برداری دستکاری بیتی پایه
zvbc: @tab 1.0 @tab افزونه برداری ضرب بدون رقم نقلی
zve32f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve32x: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve64d: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve64f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve64x: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zvfbfmin: @tab 1.0 @tab افزونه برداری تبدیل‌های BF16
zvfbfwma: @tab 1.0 @tab افزونه برداری ضرب/جمع تعریض‌کننده BF16
zvfh: @tab 1.0 @tab افزونه برداری ممیز شناور با دقت نیمه
zvfhmin: @tab 1.0 @tab افزونه برداری حداقلی ممیز شناور با دقت نیمه
zvkb: @tab 1.0 @tab افزونه برداری دستکاری بیتی رمزنگاری
zvkg: @tab 1.0 @tab افزونه برداری GCM/GMAC
zvkn: @tab 1.0 @tab افزونه برداری مجموعه الگوریتم NIST، zvkn گسترش می‌یابد به
zvknc: @tab 1.0 @tab افزونه برداری مجموعه الگوریتم NIST با ضرب بدون رقم نقلی، zvknc
zvkned: @tab 1.0 @tab افزونه برداری رمز قالبی AES
zvkng: @tab 1.0 @tab افزونه برداری مجموعه الگوریتم NIST با GCM، zvkng گسترش می‌یابد
zvknha: @tab 1.0 @tab افزونه برداری درهم‌سازی امن SHA-2
zvknhb: @tab 1.0 @tab افزونه برداری درهم‌سازی امن SHA-2
zvks: @tab 1.0 @tab افزونه برداری مجموعه الگوریتم ShangMi، zvks گسترش می‌یابد
zvksc: @tab 1.0 @tab افزونه برداری مجموعه الگوریتم ShangMi با ضرب بدون رقم نقلی،
zvksed: @tab 1.0 @tab افزونه برداری رمز قالبی SM4
zvksg: @tab 1.0 @tab افزونه برداری مجموعه الگوریتم ShangMi با GCM
zvksh: @tab 1.0 @tab افزونه برداری درهم‌سازی امن SM3
zvkt: @tab 1.0 @tab افزونه برداری تاخیر اجرای مستقل از داده
zvl1024b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl128b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl16384b: @tab 1.0 @tab افزونه استاندارد کمینه طول بردار
zvl2048b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl256b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl32768b: @tab 1.0 @tab افزونه استاندارد کمینه طول بردار
zvl32b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl4096b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl512b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl64b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه طول بردار
zvl65536b: @tab 1.0 @tab افزونه استاندارد کمینه طول بردار
zvl8192b: @tab 1.0 @tab افزونه استاندارد کمینه طول بردار
zhinx: @tab 1.0 @tab افزونه ممیز شناور با دقت نیمه در ثبات‌های عدد صحیح
zhinxmin: @tab 1.0 @tab افزونه حداقلی ممیز شناور با دقت نیمه در ثبات‌های عدد صحیح
sdtrig: @tab 1.0 @tab افزونه تریگرهای اشکال‌زدایی
sha: @tab 1.0 @tab افزونه هایپروایزر بهبودیافته
shcounterenw: @tab 1.0 @tab پشتیبانی از فعال‌سازهای قابل نوشتن برای هر شمارنده پشتیبانی‌شده.IP shgatpa 4 @tab 1.0 @tab پشتیبانی از حالت SvNNx4 برای تمام حالت‌های پشتیبانی‌شده توسط satp
shlcofideleg: @tab 1.0 @tab واگذاری وقفه‌های LCOFI به VS-mode
shtvala: @tab 1.0 @tab ثبات htval تمام مقادیر لازم را فراهم می‌کند
shvstvala: @tab 1.0 @tab ثبات vstval تمام مقادیر لازم را فراهم می‌کند
shvstvecd: @tab 1.0 @tab ثبات vstvec از direct mode پشتیبانی می‌کند
shvsatpa: @tab 1.0 @tab ثبات vsatp از تمام حالت‌های پشتیبانی‌شده توسط satp پشتیبانی می‌کند
smaia: @tab 1.0 @tab افزونه معماری پیشرفته وقفه
smcntrpmf: @tab 1.0 @tab فیلتر کردن حالت سطح‌دسترسی برای cycle و instret
smcsrind: @tab 1.0 @tab دسترسی غیرمستقیم به CSR در سطح ماشین
smepmp: @tab 1.0 @tab بهبودهای PMP برای دسترسی به حافظه و جلوگیری از اجرا در حالت ماشین
smmpm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌کردن اشاره‌گر در حالت سرپرست
smnpm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌کردن اشاره‌گر در حالت سرپرست
smrnmi: @tab 1.0 @tab وقفه‌های غیرقابل ماسک با قابلیت ازسرگیری
smstateen: @tab 1.0 @tab افزونه فعال‌سازی وضعیت
smdbltrp: @tab 1.0 @tab افزونه‌های تله دوگانه (double trap)
ssaia: @tab 1.0 @tab افزونه معماری پیشرفته وقفه برای حالت سرپرست
ssccptr: @tab 1.0 @tab حافظه اصلی از خواندن جدول صفحه پشتیبانی می‌کند
sscofpmf: @tab 1.0 @tab افزونه سرریز شمارنده و فیلتر کردن
sscounterenw: @tab 1.0 @tab پشتیبانی از فعال‌سازهای قابل‌نوشتن برای هر شمارنده پشتیبانی‌شده
sscsrind: @tab 1.0 @tab دسترسی غیرمستقیم به CSR در حالت سرپرست
ssnpm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌کردن اشاره‌گر در حالت سرپرست
sspm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌کردن اشاره‌گر در حالت سرپرست
ssstateen: @tab 1.0 @tab افزونه فعال‌سازی وضعیت در حالت سرپرست
sstc: @tab 1.0 @tab افزونه وقفه‌های زمان‌سنج در حالت سرپرست
sstvala: @tab 1.0 @tab ثبات stval تمام مقادیر لازم را فراهم می‌کند
sstvecd: @tab 1.0 @tab ثبات stvec از direct mode پشتیبانی می‌کند
ssstrict: @tab 1.0 @tab کدگذاری‌های رزروشدهٔ پیاده‌سازی‌نشده استثنای دستور غیرمجاز ایجاد می‌کنند و هیچ افزونه نامنطبقی وجود ندارد
ssdbltrp: @tab 1.0 @tab افزونه‌های تله دوگانه (double trap)
ssu64xl: @tab 1.0 @tab باید از UXLEN=64 پشتیبانی شود
supm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌کردن اشاره‌گر در حالت کاربر
svinval: @tab 1.0 @tab افزونه باطل‌سازی ریزدانه کَش ترجمه نشانی
svnapot: @tab 1.0 @tab افزونه پیوستگی ترجمه NAPOT
svpbmt: @tab 1.0 @tab افزونه انواع حافظه مبتنی بر صفحه
svvptc: @tab 1.0 @tab افزونه بی‌نیازسازی از دستورهای مدیریت حافظه پس از معتبر علامت‌زدن PTEها
svadu: @tab 1.0 @tab افزونه به‌روزرسانی سخت‌افزاری بیت‌های A/D
svade: @tab 1.0 @tab ایجاد استثنا هنگامی که به‌روزرسانی سخت‌افزاری بیت‌های A/D غیرفعال است
svbare: @tab 1.0 @tab حالت bare در satp پشتیبانی می‌شود
xcvalu: @tab 1.0 @tab افزونه ALU متفرقه Core-V
xcvbi: @tab 1.0 @tab افزونه پرش بی‌درنگ (immediate branch) در Core-V
xcvelw: @tab 1.0 @tab افزونه بارگذاری کلمه رویداد (event load word) در Core-V
xcvmac: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب و انباشت (multiply-accumulate) در Core-V
xcvsimd: @tab 1.0 @tab افزونه SIMD در Core-V
xsfcease: @tab 1.0 @tab افزونه دستور CEASE شرکت SiFive
xsfvcp: @tab 1.0 @tab افزونه کمک‌پردازنده برداری VCIX شرکت SiFive
xsfvfnrclipxfqf: @tab 1.0 @tab دستورهای برش محدوده‌ای (ranged clip) از FP32 به int8 شرکت SiFive.IP xsfvqmaccdod 4 @tab 1.0 @tab افزونه ضرب ماتریسی int8 شرکت SiFive
xsfvqmaccqoq: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب ماتریسی int8 شرکت SiFive
xtheadba: @tab 1.0 @tab افزونه محاسبه آدرس T-head
xtheadbb: @tab 1.0 @tab افزونه دستکاری پایه بیت T-head
xtheadbs: @tab 1.0 @tab افزونه دستورالعمل‌های تک‌بیتی T-head
xtheadcmo: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات مدیریت حافظه نهان T-head
xtheadcondmov: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال شرطی T-head
xtheadfmemidx: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات حافظه نمایه‌دار برای ثبات‌های ممیز شناور T-head
xtheadfmv: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال داده بیت‌های بالای ممیز شناور مضاعف T-head
xtheadint: @tab 1.0 @tab افزونه شتاب‌دهی وقفه T-head
xtheadmac: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب-انباشت T-head
xtheadmemidx: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات حافظه نمایه‌دار T-head
xtheadmempair: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات حافظه دو-GPR شرکت T-head
xtheadsync: @tab 1.0 @tab افزونه همگام‌سازی چند‌هسته‌ای T-head
xtheadvector: @tab 1.0 @tab افزونه برداری T-head
xventanacondops: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات شرطی عدد صحیح Ventana
xmipscmov: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال شرطی Mips
xmipscbop: @tab 1.0 @tab افزونه واکشی پیشاپیش (prefetch) شرکت Mips
xandesperf: @tab 5.0 @tab افزونه کارایی Andes
xandesbfhcvt: @tab 5.0 @tab افزونه تبدیل bfloat16 شرکت Andes
xandesvbfhcvt: @tab 5.0 @tab افزونه تبدیل برداری bfloat16 شرکت Andes
xandesvsintload: @tab 5.0 @tab افزونه بارگذاری برداری INT4 شرکت Andes
xandesvpackfph: @tab 5.0 @tab افزونه برداری FP16 بسته‌بندی‌شده Andes
xandesvdot: @tab 5.0 @tab افزونه ضرب داخلی برداری Andes
xsmtvdot: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب داخلی برداری SpacemiT

هنگامی که -march= مشخص نشده باشد، GCC از تنظیمات -mcpu استفاده می‌کند.

اگر هیچ‌یک از گزینه‌های -march و -mcpu= مشخص نشده باشند، مقدار پیش‌فرض برای این آرگومان وابسته به سیستم است؛ اگر افزونه معماری خاصی مد نظر شما است، باید آن را به‌طور صریح مشخص کنید.

هنگامی که مشخصات فنی RISC-V یک افزونه را وابسته به افزونه‌های دیگر تعریف کند، چنانچه آن افزونه‌ها به‌طور صریح اضافه نشده باشند، GCC آن‌ها را به‌طور ضمنی به مجموعه افزونه‌های فعال اضافه می‌کند.

نام هسته (Core Name)

-mcpu=processor-string

استفاده از معماری پردازنده مشخص‌شده و بهینه‌سازی خروجی برای آن، که با نام ویژه CPU تعیین می‌شود. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از:

sifive-e20,

sifive-e21,

sifive-e24,

sifive-e31,

sifive-e34,

sifive-e76,

sifive-s21,

sifive-s51,

sifive-s54,

sifive-s76,

sifive-u54,

sifive-u74,

sifive-x280,

sifive-p450,

sifive-p670,

thead-c906,

xt-c908,

xt-c908v,

xt-c910,

xt-c910v2,

xt-c920,

xt-c920v2,

tt-ascalon-x,

tt-ascalon-d8,

xiangshan-nanhu,

xiangshan-kunminghu,

mips-p8700,

andes-n22,

andes-n25,

andes-a25,

andes-nx25,

andes-ax25,

andes-a27,

andes-ax27,

andes-n225,

andes-d23,

andes-n45,

andes-nx45,

andes-a45,

andes-ax45,

spacemit-x60.

توجه داشته باشید که -mcpu تنظیمات -march یا -mtune را بازنویسی نمی‌کند.

نام بهینه‌سازی (Tune Name).IP -mtune=processor-string 4 بهینه‌سازی خروجی برای پردازندهٔ داده‌شده، مشخص‌شده توسط ریزمعماری یا نام یک پردازندهٔ (CPU) خاص. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از:

generic,

rocket,

sifive-3-series,

sifive-5-series,

sifive-7-series,

sifive-p400-series,

sifive-p600-series,

tt-ascalon-x,

tt-ascalon-d8,

thead-c906,

xt-c908,

xt-c908v,

xt-c910,

xt-c910v2,

xt-c920,

xt-c920v2,

xiangshan-nanhu,

xiangshan-kunminghu,

spacemit-x60,

generic-ooo,

size,

mips-p8700,

andes-25-series,

andes-23-series,

andes-45-series,

و تمام گزینه‌های معتبر برای -mcpu=.

هنگامی که -mtune= مشخص نشده باشد، GCC از تنظیمات -mcpu استفاده می‌کند. اگر هیچ‌کدام مشخص نشده باشند، پیش‌فرض generic است.

انتخاب size برای استفاده توسط کاربران نهایی در نظر گرفته نشده است. این گزینه زمانی استفاده می‌شود که -Os مشخص شده باشد. این انتخاب اطلاعات هزینهٔ دستورالعمل ارائه‌شده توسط -mtune= را بازنویسی می‌کند، اما اطلاعات خط‌لوله (pipeline) را بازنویسی نمی‌کند. این کار به کاهش اندازهٔ کد و در عین حال حفظ عملکرد مناسب کمک می‌کند.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش برای هم‌تراز نگه داشتن مرز پشته روی یک مرز بایت از توان ۲ به num. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقدار پیش‌فرض ۴ (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت) است.

هشدار: اگر از این سوئیچ استفاده کنید، باید تمام ماژول‌ها را با همان مقدار بسازید، از جمله تمامی کتابخانه‌ها. این مورد شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی (startup) نیز می‌شود.

-msmall-data-limit=n

قرار دادن داده‌های سراسری (global) و ایستا (static) کوچک‌تر از n بایت در یک بخش (section) ویژه (روی برخی مقصدها).

-msave-restore

-mno-save-restore

استفاده کردن یا نکردن از کدهای پیش‌درآمد (prologue) و پس‌درآمد (epilogue) کوچک‌تر اما کندتر که از فراخوانی توابع کتابخانه‌ای استفاده می‌کنند. حالت پیش‌فرض استفاده از پیش‌درآمدها و پس‌درآمدهای درون‌خطی (inline) سریع است.

-mmovcc

-mno-movcc

تولید کردن یا نکردن دنباله‌های کد انتقال شرطیِ بدون انشعاب (branchless conditional-move) حتی روی مقصدهایی که دستورالعمل‌های خاصی برای عملیات شرطی ندارند. در صورت فعال بودن، در جاهایی که سودمند باشد، دنباله‌هایی از عملیات ALU با استفاده از دستورالعمل‌های پایهٔ عدد صحیح ISA تولید می‌شوند.

-minline-atomics

-mno-inline-atomics

استفاده کردن یا نکردن از کد شبیه‌سازی اتمیکِ زیرکلمه‌ای (subword atomic) کوچک‌تر اما کندتر که از فراخوانی توابع libatomic استفاده می‌کند. حالت پیش‌فرض استفاده از عملیات اتمیکِ زیرکلمه‌ایِ درون‌خطیِ سریع است که نیازی به libatomic ندارند.

-minline-strlen

-mno-inline-strlen

تلاش کردن یا نکردن برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های "strlen" در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها زمانی قابل انجام است که رشته به‌درستی تراز شده باشد و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. حالت پیش‌فرض درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های "strlen" است.

-minline-strcmp

-mno-inline-strcmp

تلاش کردن یا نکردن برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های "strcmp" در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها زمانی قابل انجام است که رشته‌ها به‌درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. حالت پیش‌فرض درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های "strcmp" است.

-minline-strncmp

-mno-inline-strncmp

تلاش کردن یا نکردن برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های "strncmp" در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها زمانی قابل انجام است که رشته‌ها به‌درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. حالت پیش‌فرض درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های "strncmp" است.

-mstringop-strategy=strategy

مشخص کردن یک راهبرد خاص برای درون‌خطی‌سازی عملیات‌های رشته و حافظه. strategy می‌تواند یکی از مقادیر auto، libcall، scalar، یا vector باشد.

-mshorten-memrefs

-mno-shorten-memrefs

تلاش کردن یا نکردن برای بهره‌گیری بیشتر از دستورالعمل‌های بارگذاری/ذخیره‌سازی فشرده از طریق جایگزین کردن یک بارگذاری/ذخیره‌سازی از نوع 'base register + large offset' با یک بارگذاری/ذخیره‌سازیِ جدید از نوع 'new base + small offset'. اگر پایهٔ جدید در یک ثبات فشرده ذخیره شود، بارگذاری/ذخیره‌سازی جدید می‌تواند فشرده شود. در حال حاضر فقط بارگذاری/ذخیره‌سازی‌های عدد صحیح ۳۲-بیتی را هدف قرار می‌دهد.

-mscalar-strict-align

تولید نکردن یا تولید کردن دسترسی‌های حافظهٔ ناتراز. مقدار پیش‌فرض بسته به این که پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم از دسترسی ناترازِ سریع پشتیبانی می‌کند یا خیر، تعیین می‌شود.

-mno-scalar-strict-align

-mvector-strict-align

-mno-vector-strict-align

تولید نکردن یا تولید کردن دسترسی‌های حافظهٔ برداری ناتراز. مقدار پیش‌فرض روی خاموش (off) تنظیم شده است، مگر این‌که پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم صراحتاً از دسترسی حافظهٔ برداری با عناصر ناتراز (element-misaligned) پشتیبانی کند.

-mmax-vectorization

-mno-max-vectorization

فعال یا غیرفعال کردن یک بازنویسی (override) برای مدل هزینه بردارساز به‌گونه‌ای که بردارسازی همیشه سودمند به نظر برسد. برخلاف -fno-vect-cost-model یا -fvect-cost-model=unlimited این گزینه مقایسه هزینه بین حالت‌های برداری مختلف را خاموش نمی‌کند.

-mcmodel=medlow

تولید کد برای مدل کد medium-low. برنامه و نمادهای تعریف‌شده به‌صورت ایستای آن باید درون یک بازه آدرس ۲ گیبی‌بایتی (2 GiB) منفرد قرار داشته و بین آدرس‌های مطلق -2 GiB و +2 GiB واقع شوند. برنامه‌ها می‌توانند به‌طور ایستا یا پویا پیوند زده شوند. این مدل کد پیش‌فرض است، مگر اینکه GCC با گزینه --with-cmodel= پیکربندی شده باشد که مدل کد پیش‌فرض متفاوتی را مشخص می‌کند.

-mcmodel=medany

تولید کد برای مدل کد medium-any. برنامه و نمادهای تعریف‌شده به‌صورت ایستای آن باید درون هر بازه آدرس ۲ گیبی‌بایتی (2 GiB) منفردی قرار گیرند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.

کد تولیدشده توسط مدل کد medium-any مستقل از موقعیت (position-independent) است، اما تضمین نمی‌شود هنگام پیوند در فایل‌های اجرایی یا کتابخانه‌های مستقل از موقعیت، به درستی کار کند.

تولید کد برای یک مدل کد بزرگ (large)، که هیچ محدودیتی بر اندازه یا محل قرارگیری نمادها ندارد.

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

استفاده یا عدم استفاده از عملگرهای بازآرایی (relocation) اسمبلر هنگام تعامل با آدرس‌های نمادین. راه جایگزین، استفاده از ماکروهای اسمبلر است که ممکن است بهینه‌سازی را محدود کند.

بهره‌گیری از linker relaxations برای کاهش تعداد دستورالعمل‌های مورد نیاز جهت تحقق آدرس نمادها. پیش‌فرض، بهره‌گیری از linker relaxations است.

-mriscv-attribute

-mno-riscv-attribute

درج کردن (یا عدم درج) صفت‌های RISC-V جهت ثبت اطلاعات اضافی در اشیاء ELF. این قابلیت نیازمند حداقل نسخه 2.32 از binutils است.

-mcsr-check

-mno-csr-check

بررسی CSR را فعال یا غیرفعال می‌کند.

اشاره‌گر قاب (frame pointer) را برای توابع برگ (leaf functions) در یک ثبات نگه نمی‌دارد. این امر از دستورالعمل‌های ذخیره، راه‌اندازی و بازیابی اشاره‌گر قاب جلوگیری کرده و یک ثبات اضافی را در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد.

-malign-data=type

کنترل نحوه هم‌ترازی متغیرها و ثابت‌های آرایه‌ای، ساختاری (structure) یا اجتماعی (union) توسط GCC. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از xlen که از پهنای ثبات x به‌عنوان مقدار هم‌ترازی استفاده می‌کند، و natural که از هم‌ترازی طبیعی بهره می‌برد. پیش‌فرض xlen است.

تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌انتها (big-endian). این حالت پیش‌فرض است هنگامی که GCC برای یک هدف riscv64be-*-* یا riscv32be-*-* پیکربندی شده باشد. پشتیبانی از big-endian در RISC-V آزمایشی است. این ABI هنوز پایدار نیست و ممکن است در انتشار‌های آینده به شیوه‌هایی ناسازگار تغییر کند.

تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌انتها (little-endian). این حالت پیش‌فرض است هنگامی که GCC برای یک هدف riscv64-*-* یا riscv32-*-* پیکربندی شده باشد، اما نه برای اهداف riscv64be-*-* یا riscv32be-*-*.

-mrvv-vector-bits=value

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر رشته (thread) در بلوک TLS.

با انتخاب مورد دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه‌براین تعیین می‌کنند که از چه ثباتی به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد چرا که این قابلیت تماماً برای استفاده در هسته لینوکس است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS (TLS descriptors) به‌عنوان سازوکار ذخیره‌سازی محلی رشته (thread-local storage) برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS.

-mtls-dialect=trad

استفاده از TLS سنتی به‌عنوان سازوکار ذخیره‌سازی محلی رشته برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS. این حالت پیش‌فرض است.

مشخص می‌کند که تعداد بیت‌ها برای یک ثبات برداری RVV، همان‌گونه که از گزینه -march= دریافت می‌شود، چگونه تفسیر گردد. پارامتر value به‌عنوان یک کلمه کلیدی رشته‌ای مشخص می‌شود و می‌تواند یکی از مقادیر scalable یا zvl باشد. پیش‌فرض scalable است که به GCC اعلام می‌کند این عدد را به‌عنوان یک مقدار کمینه تفسیر کند، در حالی که zvl به GCC اعلام می‌کند دقیقاً از تعداد بیت‌های مشخص‌شده استفاده نماید.

-mrvv-max-lmul=value

این گزینه امکان کنترل صریح بر بیشینه ضریب طول (LMUL) مورد استفاده هنگام تولید کد برای افزونه‌های برداری RISC-V (RVV) را فراهم می‌کند. پارامتر value به‌عنوان یک کلمه کلیدی رشته‌ای مشخص می‌شود و می‌تواند یکی از مقادیر m1، m2، m4، m8 یا dynamic باشد. مقدار پیش‌فرض به‌منظور سازگاری با سخت‌افزارهای موجود که از سایر گزینه‌ها پشتیبانی نمی‌کنند، m1 است.

-madjust-lmul-cost

-mno-adjust-lmul-cost

این گزینه مدل هزینه مورد استفاده جهت زمان‌بندی دستورالعمل‌های برداری را به‌گونه‌ای تنظیم می‌کند که تأخیر (latency) دستورالعمل‌ها را در ضریب طول RVV (یا LMUL) ضرب کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mautovec-segment

-mno-autovec-segment

فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های بارگذاری/ذخیره قطعه برداری (vector segment load/store). این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های RL78

کتابخانه‌های هدف بیشتری را برای پشتیبانی از کارکرد درون یک شبیه‌ساز، پیوند می‌دهد.

نوع پشتیبانی سخت‌افزاری از ضرب و تقسیم را که باید استفاده شود مشخص می‌کند. ساده‌ترین آن "none" است که از نرم‌افزار برای هر دو عمل ضرب و تقسیم بهره می‌برد. این حالت پیش‌فرض است. مقدار "g13" برای واحد جانبی سخت‌افزاری ضرب/تقسیم موجود در اهداف RL78/G13 (هسته S2) است. مقدار "g14" استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و تقسیم پشتیبانی‌شده توسط قطعات RL78/G14 (هسته S3) را انتخاب می‌کند. مقدار "rl78" یک نام مستعار برای "g14" و مقدار "mg10" یک نام مستعار برای "none" است.

علاوه بر این، بر پایه تنظیمات این گزینه یک ماکروی پیش‌پردازنده C تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: "__RL78_MUL_NONE__"، "__RL78_MUL_G13__" یا "__RL78_MUL_G14__".

-mcpu=g10

-mcpu=g13

-mcpu=rl78

هسته RL78 مقصد را مشخص می‌کند. پیش‌فرض، هسته G14 است که به عنوان هسته S3 یا صرفاً RL78 نیز شناخته می‌شود. هسته G13 یا S2 دستورالعمل‌های ضرب یا تقسیم ندارد، بلکه در عوض از یک جانبی سخت‌افزاری برای این عملیات‌ها استفاده می‌کند. هسته G10 یا S1 بانک‌های ثبات ندارد، بنابراین از یک قرارداد فراخوانی متفاوت استفاده می‌کند.

اگر این گزینه تنظیم شود، نوع پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری مورد استفاده را نیز انتخاب می‌کند، مگر اینکه توسط یک گزینه صریح -mmul=none در خط فرمان بازنویسی شود. بنابراین، مشخص کردن -mcpu=g13 استفاده از جانبی سخت‌افزاری ضرب G13 را فعال کرده و مشخص کردن -mcpu=g10 استفاده از ضرب‌های سخت‌افزاری را به‌طور کامل غیرفعال می‌کند.

توجه داشته باشید که اگرچه هسته RL78/G14 مقصد پیش‌فرض است، مشخص کردن -mcpu=g14 یا -mcpu=rl78 در خط فرمان، رفتار زنجیره ابزار را تغییر می‌دهد چرا که پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری G14 را نیز فعال می‌کند. اگر این گزینه‌ها در خط فرمان مشخص نشوند، روال‌های نرم‌افزاری ضرب استفاده می‌شوند حتی اگر کد، هسته RL78 را هدف قرار داده باشد. این امر برای سازگاری عقبرو با زنجیره‌های ابزار قدیمی‌تر است که پشتیبانی از ضرب و تقسیم سخت‌افزاری نداشتند.

علاوه بر این، یک ماکروی پیش‌پردازنده C بر اساس تنظیمات این گزینه تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: "__RL78_G10__"، "__RL78_G13__" یا "__RL78_G14__".

این‌ها نام‌های مستعار برای گزینه متناظر -mcpu= هستند. این گزینه‌ها برای سازگاری عقبرو ارائه شده‌اند.

-mallregs

به کامپایلر اجازه می‌دهد از تمام ثبات‌های در دسترس استفاده کند. به‌طور پیش‌فرض، ثبات‌های "r24..r31" برای استفاده در گرداننده‌های وقفه رزرو شده‌اند. با فعال بودن این گزینه، این ثبات‌ها می‌توانند در توابع عادی نیز استفاده شوند.

-msave-mduc-in-interrupts

فعال/غیرفعال کردن بازآرایی (relaxation) در اسمبلر و پیونددهنده. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در -Os فعال است.

-mes0

فرض می‌کند که "ES" در طول اجرای برنامه صفر است، و از آن برای آدرس‌دهی داده‌های فقط‌خواندنی استفاده می‌کند.

-mno-save-mduc-in-interrupts

مشخص می‌کند که توابع گرداننده وقفه باید ثبات‌های MDUC را حفظ کنند. این امر تنها زمانی ضروری است که کد عادی ممکن است از ثبات‌های MDUC استفاده کند، برای نمونه به این دلیل که عملیات ضرب و تقسیم انجام می‌دهد. پیش‌فرض نادیده گرفتن ثبات‌های MDUC است زیرا این کار گرداننده‌های وقفه را سریع‌تر می‌کند. گزینه مقصد -mg13 باید برای کارکرد این قابلیت ارسال شود، زیرا این ویژگی فقط در مقصد G13 (هسته S2) در دسترس است. ثبات‌های MDUC تنها در صورتی ذخیره می‌شوند که گرداننده وقفه یک عملیات ضرب یا تقسیم انجام دهد یا تابع دیگری را فراخوانی کند.

گزینه‌های IBM RS/6000 و PowerPC

این گزینه‌های -m برای IBM RS/6000 و PowerPC تعریف شده‌اند:

-mcpu=cpu_type

نوع معماری، نحوه استفاده از ثبات‌ها، و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از 401، 403، 405، 405fp، 440، 440fp، 464، 464fp، 476، 476fp، 505، 601، 602، 603، 603e، 604، 604e، 620، 630، 740، 7400، 7450، 750، 801، 821، 823، 860، 970، 8540، a2، e300c2، e300c3، e500mc، e500mc64، e5500، e6500، ec603e، G3، G4، G5، titan، power3، power4، power5، power5+، power6، power6x، power7، power8، power9، power10، power11، future، powerpc، powerpc64، powerpc64le، rs64 و native.

گزینه‌های -mcpu=powerpc، -mcpu=powerpc64 و -mcpu=powerpc64le نوع ماشین‌های معماری PowerPC خالص ۳۲-بیتی (هر دو ترتیب بایت)، PowerPC ۶۴-بیتی big-endian و PowerPC ۶۴-بیتی little-endian را با فرض یک مدل پردازنده عمومی و مناسب برای اهداف زمان‌بندی مشخص می‌کنند.

مشخص کردن native به عنوان نوع پردازنده، گزینه معماری متناظر با پردازنده میزبان سیستمی که کامپایل را انجام می‌دهد شناسایی و انتخاب می‌کند. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ تاثیری نخواهد داشت.

سایر گزینه‌ها یک پردازنده خاص را مشخص می‌کنند. کدی که تحت این گزینه‌ها تولید می‌شود بر روی آن پردازنده به بهترین شکل اجرا می‌شود و ممکن است روی پردازنده‌های دیگر اصلاً اجرا نشود.

گزینه‌های -mcpu به‌طور خودکار گزینه‌های زیر را فعال یا غیرفعال می‌کنند:

-maltivec -mfprnd -mhard-float -mmfcrf -mmultiple -mpopcntb -mpopcntd -mpowerpc64 -mpowerpc-gpopt -mpowerpc-gfxopt -mmulhw -mdlmzb -mmfpgpr -mvsx -mcrypto -mhtm -mpower8-fusion -mquad-memory -mquad-memory-atomic -mfloat128 -mfloat128-hardware -mprefixed -mpcrel -mmma -mdense-math -mrop-protect

گزینه‌های خاص تعیین‌شده برای هر پردازنده بر اساس نسخه‌های مختلف کامپایلر تفاوت دارد و به این بستگی دارد که چه تنظیماتی به تولید کد بهینه برای آن پردازنده منجر می‌شود؛ این امر لزوماً منعکس‌کننده قابلیت‌های واقعی سخت‌افزار نیست. اگر تمایل دارید یک گزینه خاص را به مقداری مشخص تنظیم کنید، می‌توانید آن را پس از گزینه -mcpu مشخص نمایید، مانند -mcpu=970 -mno-altivec.

در AIX، گزینه‌های -maltivec و -mpowerpc64 در حال حاضر توسط گزینه -mcpu فعال یا غیرفعال نمی‌شوند زیرا AIX پشتیبانی کاملی از این گزینه‌ها ارائه نمی‌دهد. در صورتی که اطمینان دارید این گزینه‌ها در محیط شما کار می‌کنند، همچنان می‌توانید آن‌ها را به‌طور جداگانه فعال یا غیرفعال کنید.

در موارد دیگر، توصیه می‌کنیم به جای استفاده از گزینه‌هایی که تولید دستورالعمل‌های خاص را کنترل می‌کنند، از گزینه -mcpu=cpu_type استفاده کنید.

-mtune=cpu_type

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما بر خلاف -mcpu=cpu_type نوع معماری یا استفاده از ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد. مقادیر یکسانی برای cpu_type در -mtune همانند -mcpu به کار می‌روند. اگر هر دو مشخص شوند، کد تولید شده از معماری و ثبات‌های تعیین‌شده توسط -mcpu، اما از پارامترهای زمان‌بندی تعیین‌شده توسط -mtune استفاده می‌کند.

-mpowerpc64

-mno-powerpc64

گزینه -mpowerpc64 به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ۶۴-بیتی بیشتری را که در معماری کامل PowerPC64 وجود دارند تولید کرده و با GPRها به عنوان مقادیر ۶۴-بیتی دوکلمه‌ای (doubleword) رفتار کند. پیش‌فرض GCC بر روی -mno-powerpc64 است.

-mcmodel=small

کد PowerPC64 را برای مدل small تولید می‌کند: جدول TOC به 64k محدود می‌شود.

-mcmodel=medium

کد PowerPC64 را برای مدل medium تولید می‌کند: اندازه مجموع TOC و سایر داده‌های ایستا ممکن است حداکثر تا 4G باشد. این حالت پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴-بیتی است.

-mno-quad-memory-atomic

کد PowerPC64 را برای مدل large تولید می‌کند: اندازه TOC می‌تواند تا 4G باشد. سایر داده‌ها و کد تنها به فضای آدرس‌دهی ۶۴-بیتی محدود می‌شوند.

-mprofile-kernel

این گزینه در مقصدهای PowerPC64 GNU/Linux در دسترس است. هنگام استفاده همراه با -pg، باعث می‌شود فراخوانی‌های "mcount" به جای بعد از پرولوگ تابع، قبل از آن درج شوند.

-maltivec

-mno-altivec

تولید کدی که از دستورالعمل‌های AltiVec استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند)، و همچنین فعال‌سازی استفاده از توابع درونی (built-in) که دسترسی مستقیم‌تری را به مجموعه دستورالعمل‌های AltiVec فراهم می‌کنند. همچنین ممکن است لازم باشد -mabi=altivec را برای تطبیق ABI فعلی با بهبودهای AltiVec ABI تنظیم کنید.

هنگامی که -maltivec استفاده می‌شود، ترتیب عناصر برای توابع ذاتی (intrinsics) AltiVec نظیر "vec_splat"، "vec_extract" و "vec_insert" با ترتیب عناصر آرایه بر اساس ترتیب بایت‌های (endianness) معماری مقصد مطابقت دارد. بدین معنا که هنگام هدف‌گیری یک پلتفرم big-endian، عنصر صفر، چپ‌ترین عنصر در یک ثبات برداری را مشخص می‌کند، و هنگام هدف‌گیری یک پلتفرم little-endian، راست‌ترین عنصر در یک ثبات برداری را مشخص می‌نماید.

-mpowerpc-gpopt

-mno-powerpc-gpopt

تعیین -mpowerpc-gpopt به GCC امکان می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه General Purpose، از جمله جذر ممیز شناور (floating-point square root)، استفاده کند.

-mpowerpc-gfxopt

-mno-powerpc-gfxopt

تعیین -mpowerpc-gfxopt به GCC امکان می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه Graphics، از جمله انتخاب ممیز شناور (floating-point select)، استفاده کند.

-mmfcrf

-mno-mfcrf

گزینهٔ -mmfcrf به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل انتقال از فیلد ثبات وضعیت (move from condition register field) را که در پردازندهٔ POWER4 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.01 پیاده‌سازی شده است، تولید کند.

-mpopcntb

-mno-popcntb

گزینهٔ -mpopcntb به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل popcount و تخمین معکوس ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision FP reciprocal estimate) را که در پردازندهٔ POWER5 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.02 پیاده‌سازی شده است، تولید کند.

-mpopcntd

-mno-popcntd

گزینهٔ -mpopcntd به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل popcount را که در پردازندهٔ POWER7 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.06 پیاده‌سازی شده است، تولید کند.

-mfprnd

-mno-fprnd

گزینهٔ -mfprnd به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های گرد کردن ممیز شناور به عدد صحیح (FP round to integer) را که در پردازندهٔ +POWER5 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.03 پیاده‌سازی شده است، تولید کند.

-mcmpb

-mno-cmpb

گزینهٔ -mcmpb به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل مقایسهٔ بایت‌ها (compare bytes) را که در پردازندهٔ POWER6 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.05 پیاده‌سازی شده است، تولید کند.

-mhard-dfp

-mno-hard-dfp

گزینهٔ -mhard-dfp به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ممیز شناور ده‌دهی (decimal floating-point) را که در برخی پردازنده‌های POWER پیاده‌سازی شده است، تولید کند.

-mvrsave

-mno-vrsave

تولید دستورالعمل‌های VRSAVE هنگام تولید کد AltiVec.

-msecure-plt

تولید کدی که به ld و ld.so اجازه می‌دهد فایل‌های اجرایی و کتابخانه‌های اشتراکی را با بخش‌های غیرقابل‌اجرای ".plt" و ".got" بسازند. این یک گزینهٔ مربوط به PowerPC 32-bit SYSV ABI است.

-mbss-plt

تولید کدی که از بخش BSS ".plt" که توسط ld.so پر می‌شود، استفاده کرده و نیازمند بخش‌های ".plt" و ".got" است که هم قابل نوشتن و هم قابل اجرا باشند. این یک گزینهٔ مربوط به PowerPC 32-bit SYSV ABI است.

-msplit-patch-nops

هنگام افزودن NOPها برای یک ناحیهٔ قابل وصله از طریق گزینهٔ -fpatchable-function-entry، NOPهای «قبل» را پیش از نقطهٔ ورود سراسری (global entry point) و NOPهای «بعد» را پس از نقطهٔ ورود محلی (local entry point) درج می‌کند. این کار باعث می‌شود هنگامی که یک نقطهٔ ورود سراسری تولید می‌شود، توالی NOPها غیرمتوالی باشد. بدون این گزینه، NOPها مستقیماً قبل و بعد از نقطهٔ ورود محلی درج می‌شوند، که باعث می‌شود متوالی باشند اما فاصلهٔ بین نقطهٔ ورود سراسری و محلی را افزایش می‌دهد. اگر تنها یک نقطهٔ ورود منفرد تولید شود، این گزینه هیچ اثری ندارد.

-misel

-mno-isel

این گزینه تولید دستورالعمل‌های ISEL را فعال یا غیرفعال می‌کند.

-mvsx

-mno-vsx

تولید کدی که از دستورالعمل‌های برداری/نرده‌ای (VSX) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند)، و همچنین فعال‌سازی استفاده از توابع درونی (built-in) که دسترسی مستقیم‌تری به مجموعه دستورالعمل‌های VSX را فراهم می‌سازند.

-mcrypto

-mno-crypto

فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از توابع درونی (built-in) که امکان دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های رمزنگاری اضافه‌شده در نسخهٔ 2.07 از PowerPC ISA را فراهم می‌کنند.

-mhtm

-mno-htm

فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از توابع درونی (built-in) که امکان دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های حافظهٔ تراکنشی سخت‌افزاری (HTM) اضافه‌شده در نسخهٔ 2.07 از PowerPC ISA را فراهم می‌کنند.

-mpower8-fusion

-mno-power8-fusion

تولید کدی که برخی از عملیات‌های عدد صحیح را در کنار یکدیگر نگه می‌دارد (نگه نمی‌دارد) تا دستورالعمل‌ها بتوانند در پردازنده‌های power8 و بعد از آن با یکدیگر ادغام شوند.

-mquad-memory

-mno-quad-memory

تولید کدی که از دستورالعمل‌های غیراتمیک حافظه با کلمهٔ چهارگانه (quad word) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینهٔ -mquad-memory نیازمند استفاده از حالت 64-bit است.

-mquad-memory-atomic

تولید کدی که از دستورالعمل‌های اتمیک حافظه با کلمهٔ چهارگانه (quad word) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینهٔ -mquad-memory-atomic نیازمند استفاده از حالت 64-bit است..IP -mfloat128 4

-mno-float128

فعال/غیرفعال کردن کلمه کلیدی __float128 برای ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE و استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری یا دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE.

برای استفاده از پشتیبانی ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE، مجموعه دستورالعمل‌های VSX (-mvsx) باید فعال باشد. ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE تنها در Linux پشتیبانی می‌شود.

گزینه -mfloat128 به‌صورت پیش‌فرض در سیستم‌های PowerPC Linux با استفاده از مجموعه دستورالعمل‌های VSX فعال است، و در سایر سیستم‌ها غیرفعال می‌باشد.

اگر از مجموعه دستورالعمل‌های ISA 3.0 (-mcpu=power9) روی یک سیستم ۶۴ بیتی استفاده کنید، پشتیبانی از ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE همچنین تولید دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ۱۲۸ بیتی ISA 3.0 IEEE را فعال می‌کند. در غیر این صورت، اگر تولید دستورالعمل‌های ISA 3.0 را مشخص نکنید یا یک سیستم ۳۲ بیتی big-endian را هدف قرار دهید، ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE با شبیه‌سازی نرم‌افزاری مدیریت می‌شود.

-mfloat128-hardware

-mno-float128-hardware

فعال/غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ISA 3.0 برای پشتیبانی از نوع داده __float128.

گزینه -mfloat128-hardware به‌صورت پیش‌فرض در سیستم‌های PowerPC Linux که از مجموعه دستورالعمل‌های ISA 3.0 استفاده می‌کنند فعال، و در سایر سیستم‌ها غیرفعال است.

-m32

-m64

تولید کد برای محیط‌های ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی مقصدهای Darwin و SVR4 (شامل GNU/Linux). محیط ۳۲ بیتی مقادیر int، long و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم کرده و کدی تولید می‌کند که روی هر یک از گونه‌های PowerPC اجرا می‌شود. محیط ۶۴ بیتی int را روی ۳۲ بیت و long و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند، و همانند -mpowerpc64 کدی برای PowerPC64 تولید می‌نماید.

تغییر نحوه تولید TOC (جدول محتوا یا Table Of Contents) که برای هر فایل اجرایی ایجاد می‌شود. گزینه -mfull-toc به‌صورت پیش‌فرض انتخاب شده است. در این حالت، GCC دست‌کم یک مدخل TOC برای هر ارجاع یکتا به متغیرهای غیرخودکار (non-automatic) در برنامه اختصاص می‌دهد. GCC همچنین مقادیر ثابت ممیز شناور را در TOC قرار می‌دهد. با این وجود، تنها ۱۶٬۳۸۴ مدخل در TOC موجود است.

اگر پیغام خطایی از پیونددهنده دریافت کردید مبنی بر این‌که فضای TOC سرریز شده است، می‌توانید با گزینه‌های -mno-fp-in-toc و -mno-sum-in-toc میزان فضای مصرفی TOC را کاهش دهید. گزینه -mno-fp-in-toc از قرار دادن مقادیر ثابت ممیز شناور در TOC توسط GCC جلوگیری می‌کند و گزینه -mno-sum-in-toc کامپایلر GCC را وادار می‌کند تا به جای قرار دادن مجموع یک آدرس و یک مقدار ثابت در TOC، کدی تولید کند که این مجموع را در زمان اجرا محاسبه کند. شما می‌توانید یکی یا هر دوی این گزینه‌ها را مشخص کنید. هر کدام از آن‌ها به بهای صرفه‌جویی در فضای TOC، باعث می‌شوند GCC کدی اندکی کندتر و حجیم‌تر تولید کند.

اگر حتی با مشخص کردن هر دوی این گزینه‌ها همچنان فضای TOC تمام شد، به‌جای آن‌ها گزینه -mminimal-toc را مشخص کنید. این گزینه باعث می‌شود GCC برای هر فایل تنها یک مدخل TOC ایجاد کند. در صورت استفاده از این گزینه، GCC کدی کندتر و حجیم‌تر تولید می‌کند که فضای فوق‌العاده کمی از TOC را مصرف می‌نماید. ممکن است بخواهید از این گزینه تنها در فایل‌هایی استفاده کنید که شامل کدهای کمتر اجراشونده هستند.

-maix64

-maix32

فعال‌سازی ABI و قرارداد فراخوانی ۶۴ بیتی در AIX: اشاره‌گرهای ۶۴ بیتی، نوع ۶۴ بیتی "long"، و زیرساخت مورد نیاز برای پشتیبانی از آن‌ها. مشخص کردن -maix64 مستلزم استفاده از -mpowerpc64 است، در حالی که -maix32 رابط دودویی برنامه (ABI) ۶۴ بیتی را غیرفعال کرده و مستلزم -mno-powerpc64 است. پیش‌فرض GCC بر روی -maix32 قرار دارد.

-mxl-compat

-mno-xl-compat

تولید کدی که در زمان استفاده از ABI سازگار با AIX، تطابق بیشتری با معناشناسی کامپایلر IBM XL داشته باشد. آرگومان‌های ممیز شناور ارسالی به توابع پیش‌نمونه‌دار (prototyped)، علاوه بر رجیسترهای آرگومان ممیز شناور (FPR)، فراتر از ناحیه ذخیره رجیستر (RSA) در پشته نیز قرار می‌گیرند. در زمان مقایسه مقادیر و تبدیل به double، فرض نکنید که باارزش‌ترین double در مقدار ۱۲۸ بیتی long double به‌درستی گرد شده است. برای روال‌های پشتیبانی از long double، از نام نمادهای XL استفاده کنید.

قرارداد فراخوانی AIX گسترش داده شد، اما در ابتدا مستندسازی نشده بود تا حالت مبهمی از K&R C را مدیریت کند؛ حالتی که در آن تابعی که آدرس آرگومان‌هایش را می‌گیرد با تعداد آرگومان‌های کمتری نسبت به اعلان فراخوانی می‌شود. کامپایلرهای IBM XL در صورتی که یک زیرروال بدون بهینه‌سازی کامپایل شده باشد، به آرگومان‌های ممیز شناوری که در RSA جا نمی‌شوند از طریق پشته دسترسی پیدا می‌کنند. از آنجا که ذخیره همیشگی آرگومان‌های ممیز شناور در پشته ناکارآمد بوده و به‌ندرت لازم است، این گزینه به‌صورت پیش‌فرض فعال نیست و تنها زمان فراخوانی زیرروال‌های کامپایل‌شده توسط کامپایلرهای IBM XL بدون بهینه‌سازی ضرورت دارد.

-mpe

پشتیبانی از IBM RS/6000 SP Parallel Environment (PE). برنامه‌ای را که برای استفاده از تبادل پیام (message passing) نوشته شده است با کد راه‌اندازی ویژه‌ای پیوند می‌دهد تا امکان اجرای برنامه فراهم گردد. سیستم باید PE را در مسیر استاندارد (/usr/lpp/ppe.poe/) نصب داشته باشد، یا فایل specs باید با استفاده از گزینه -specs= بازنویسی شود تا مسیر دایرکتوری مناسب مشخص گردد. محیط Parallel Environment از ریسه‌ها (threads) پشتیبانی نمی‌کند، بنابراین گزینه -mpe و گزینه -pthread با یکدیگر ناسازگار هستند.

-malign-natural

-malign-power

در AIX، سیستم‌های ۳۲ بیتی Darwin و ۶۴ بیتی PowerPC GNU/Linux، گزینه -malign-natural هم‌ترازی مشخص‌شده توسط ABI را برای انواع داده بزرگ‌تر (مانند مقادیر ممیز شناور double) نادیده گرفته و آن‌ها را بر اساس مرز طبیعی اندازه‌شان هم‌تراز می‌کند. گزینه -malign-power به GCC دستور می‌دهد از قواعد هم‌ترازی تعریف‌شده در ABI پیروی کند. مقدار پیش‌فرض GCC بر روی هم‌ترازی استاندارد تعریف‌شده در ABI است.

در Darwin شصت‌وچهار بیتی، هم‌ترازی طبیعی پیش‌فرض است و گزینه -malign-power پشتیبانی نمی‌شود.

-mavoid-indexed-addresses

تولید کدی که از مجموعه رجیسترهای ممیز شناور استفاده نمی‌کند (استفاده می‌کند). در صورت استفاده از گزینه -msoft-float و ارسال آن به GCC در زمان پیوند، شبیه‌سازی نرم‌افزاری ممیز شناور ارائه می‌شود.

-mmultiple

-mno-multiple

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری چندکلمه‌ای (load multiple word) و ذخیره چندکلمه‌ای (store multiple word) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها به‌صورت پیش‌فرض در سیستم‌های POWER تولید می‌شوند و در سیستم‌های PowerPC تولید نمی‌شوند. در سیستم‌های little-endian مبتنی بر PowerPC از -mmultiple استفاده نکنید، زیرا این دستورالعمل‌ها در زمانی که پردازنده در حالت little-endian است کار نمی‌کنند. استثناها PPC740 و PPC750 هستند که این دستورالعمل‌ها را در حالت little-endian مجاز می‌دانند.

-mupdate

-mno-update

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری یا ذخیره‌ای که رجیستر پایه را به نشانی مکان حافظه محاسبه‌شده به‌روزرسانی می‌کنند، استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها به‌صورت پیش‌فرض تولید می‌شوند. در صورت استفاده از -mno-update، فاصله زمانی کوتاهی بین زمان به‌روزرسانی اشاره‌گر پشته و ذخیره نشانی فریم قبلی وجود دارد؛ این امر بدان معناست که کدی که در حین وقفه‌ها یا سیگنال‌ها در فریم پشته پیمایش می‌کند ممکن است با داده‌های مخدوش مواجه شود.

-mno-avoid-indexed-addresses

تولید کدی که تلاش می‌کند از به‌کارگیری دستورالعمل‌های نمایه‌دار بارگذاری یا ذخیره‌سازی اجتناب کند (اجتناب نکند). این دستورالعمل‌ها در شرایط خاص، مانند پیمایش آرایه‌های بزرگی که از یک مرز 16M عبور می‌کنند، می‌توانند روی پردازنده‌های Power6 افت کارایی ایجاد کنند. این گزینه هنگام هدف‌گیری Power6 به‌صورت پیش‌فرض فعال است و در غیر این صورت غیرفعال می‌باشد..IP -mfused-madd 4

-mno-fused-madd

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و انباشت (multiply and accumulate) ممیز شناور استفاده کند (یا نکند). این دستورالعمل‌ها در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. گزینه وابسته به ماشین -mfused-madd اکنون به گزینه مستقل از ماشین -ffp-contract=fast، و -mno-fused-madd به -ffp-contract=off نگاشت شده است.

-mmulhw

-mno-mulhw

تولید کدی که در پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 از دستورالعمل‌های ضرب نیم‌کلمه (half-word) و ضرب-انباشت استفاده کند (یا نکند). هنگام هدف‌گیری این پردازنده‌ها، این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند.

-mdlmzb

-mno-dlmzb

تولید کدی که در پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 از دستورالعمل جستجوی رشته dlmzb استفاده کند (یا نکند). هنگام هدف‌گیری این پردازنده‌ها، این دستورالعمل به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شود.

-mno-bit-align

-mbit-align

در System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شده PowerPC، ساختارها و اجتماع‌های دارای فیلدهای بیتی (bit-fields) را مجبور به تراز شدن بر پایه نوع اصلی فیلد بیتی نمی‌کند (یا می‌کند).

برای مثال، به‌طور پیش‌فرض ساختاری که تنها شامل ۸ فیلد بیتی "unsigned" با طول ۱ است، در مرز ۴ بایتی تراز شده و اندازه‌ای برابر با ۴ بایت دارد. با استفاده از -mno-bit-align، ساختار در مرز ۱ بایتی تراز شده و اندازه آن ۱ بایت خواهد بود.

-mbit-word

-mno-bit-word

اجازه به فیلدهای بیتی برای عبور از مرزهای کلمه (word).

در System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شده PowerPC، فرض نمی‌کند (یا می‌کند) که مراجعات حافظه ترازنشده توسط سیستم مدیریت می‌شوند.

-mrelocatable

-mno-relocatable

تولید کدی که به یک فایل اجرایی ایستا اجازه می‌دهد (یا اجازه نمی‌دهد) در زمان اجرا به آدرس متفاوتی بازنشانی شود. یک بارگذار ساده سیستم تعبیه‌شده PowerPC باید کل محتویات ".got2" و مکان‌های ۴ بایتی فهرست‌شده در بخش ".fixup" (جدولی از آدرس‌های ۳۲ بیتی که با این گزینه ایجاد شده است) را بازنشانی کند. برای کارکرد درست این مورد، تمام اشیای پیوند داده‌شده با یکدیگر باید با -mrelocatable یا -mrelocatable-lib کامپایل شوند. کد -mrelocatable پشته را در مرز ۸ بایتی تراز می‌کند.

-mrelocatable-lib

-mno-relocatable-lib

همانند -mrelocatable، گزینه -mrelocatable-lib نیز یک بخش ".fixup" برای امکان‌پذیر ساختن بازنشانی فایل‌های اجرایی ایستا در زمان اجرا تولید می‌کند، اما -mrelocatable-lib از تراز پشته کوچک‌ترِ -mrelocatable استفاده نمی‌کند. اشیای کامپایل‌شده با -mrelocatable-lib می‌توانند با اشیای کامپایل‌شده با هر ترکیبی از گزینه‌های -mrelocatable پیوند داده شوند.

-mlittle

در System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شده PowerPC، کد را برای پردازنده در حالت little-endian کامپایل می‌کند. گزینه -mlittle-endian همانند -mlittle است.

-mbig

-mprioritize-restricted-insns=priority

در System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شده PowerPC، کد را برای پردازنده در حالت big-endian کامپایل می‌کند. گزینه -mbig-endian همانند -mbig است.

-mdynamic-no-pic

در سیستم‌های Darwin / macOS، کد را به گونه‌ای کامپایل می‌کند که خود قابل بازنشانی نباشد، اما مراجعات خارجی آن قابل بازنشانی باشند. کد حاصل برای برنامه‌های کاربردی مناسب است، اما برای کتابخانه‌های اشتراکی مناسب نیست.

-msingle-pic-base

ثبّات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC را به جای بارگذاری در مقدمه (prologue) هر تابع، فقط‌خواندنی در نظر می‌گیرد. سیستم زمان اجرا مسئول مقداردهی اولیه این ثبّات با یک مقدار مناسب پیش از شروع اجرا است.

این گزینه اولویتی را که در دور دوم زمان‌بندی به دستورالعمل‌های دارای محدودیت در اسلات اعزام (dispatch-slot restricted) اختصاص می‌یابد، کنترل می‌کند. آرگومان priority مقادیر 0، 1 یا 2 را می‌پذیرد تا (به ترتیب) هیچ اولویتی، بالاترین، یا دومین بالاترین اولویت را به دستورالعمل‌های دارای محدودیت در اسلات اعزام اختصاص دهد.

-msched-costly-dep=dependence_type

این گزینه کنترل می‌کند که کدام وابستگی‌ها در طول زمان‌بندی دستورالعمل‌ها توسط هدف پرهزینه در نظر گرفته شوند. آرگومان dependence_type یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: هیچ وابستگی‌ای پرهزینه نیست.
all: همه وابستگی‌ها پرهزینه هستند.
true_store_to_load: یک وابستگی واقعی از ذخیره به بارگذاری (store to load) پرهزینه است.
store_to_load: هر وابستگی‌ای از ذخیره به بارگذاری پرهزینه است.
number: هر وابستگی که تأخیر (latency) آن بزرگ‌تر یا مساوی number باشد، پرهزینه است.

-minsert-sched-nops=scheme: این گزینه طرح درج NOP مورد استفاده در دور دوم زمان‌بندی را کنترل می‌کند. آرگومان scheme یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: دستورالعمل‌های NOP درج نشوند.
pad: هر گروه اعزامی (dispatch group) که بر اساس گروه‌بندی زمان‌بند، دارای اسلات‌های صدور خالی باشد، با NOP پُر شود.
regroup_exact: درج NOPها برای اجبار دستورالعمل‌های وابستهٔ پرهزینه به گروه‌های جداگانه. بر اساس گروه‌بندی تخمینی پردازنده، دقیقاً به تعداد لازم NOP درج می‌شود تا یک دستورالعمل به گروه جدید منتقل شود.
number: درج NOPها برای اجبار دستورالعمل‌های وابستهٔ پرهزینه به گروه‌های جداگانه. درج number دستورالعمل NOP برای انتقال یک دستورالعمل به گروه جدید.

-mcall-sysv

در System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شده PowerPC، کد را با استفاده از قراردادهای فراخوانی منطبق با پیش‌نویس مارس ۱۹۹۵ ضمیمه پردازنده PowerPC برای System V Application Binary Interface کامپایل می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه GCC را با powerpc-*-eabiaix پیکربندی کرده باشید..IP -mcall-sysv-eabi 4

-mcall-eabi

هر دو گزینهٔ -mcall-sysv و -meabi را مشخص می‌کند.

-mcall-sysv-noeabi

هر دو گزینهٔ -mcall-sysv و -mno-eabi را مشخص می‌کند.

-mcall-aixdesc

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل AIX کامپایل می‌کند.

-mcall-linux

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم گنو مبتنی بر لینوکس کامپایل می‌کند.

-mcall-freebsd

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل FreeBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-netbsd

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل NetBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-openbsd

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل OpenBSD کامپایل می‌کند.

-mtraceback=traceback_type

نوع جدول traceback را انتخاب می‌کند. مقادیر معتبر برای traceback_type عبارتند از full، part، و no.

-maix-struct-return

تمام ساختارها (structures) را در حافظه بازمی‌گرداند (همان‌طور که توسط AIX ABI مشخص شده است).

-msvr4-struct-return

ساختارهای کوچک‌تر از ۸ بایت را در ثبات‌ها بازمی‌گرداند (همان‌طور که توسط SVR4 ABI مشخص شده است).

-mabi=abi-type

واسط باینری کاربردی (ABI) فعلی را با یک افزونهٔ خاص گسترش می‌دهد، یا چنین افزونه‌ای را حذف می‌کند. مقادیر معتبر عبارتند از: altivec، no-altivec، ibmlongdouble، ieeelongdouble، elfv1، elfv2، و برای AIX: vec-extabi، vec-default.

-mabi=ibmlongdouble

واسط ABI فعلی را برای استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM تغییر می‌دهد. اگر پیش‌فرض سامانهٔ شما استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE باشد، این احتمالاً کار نخواهد کرد. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE تغییر دهید، کامپایلر یک هشدار صادر می‌کند مگر اینکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=ieeelongdouble

واسط ABI فعلی را برای استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE تغییر می‌دهد. اگر پیش‌فرض سامانهٔ شما استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM باشد، این احتمالاً کار نخواهد کرد. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IBM تغییر دهید، کامپایلر یک هشدار صادر می‌کند مگر اینکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=elfv1

واسط ABI فعلی را به استفاده از ELFv1 ABI تغییر می‌دهد. این، واسط ABI پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴ بیتی PowerPC با ترتیب بایت بزرگ‌انتها (big-endian) است. نادیده‌گرفتن ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی سیستمی ویژه است و احتمالاً به شکل‌های فاجعه‌باری با شکست مواجه می‌شود.

-mabi=elfv2

واسط ABI فعلی را به استفاده از ELFv2 ABI تغییر می‌دهد. این، واسط ABI پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴ بیتی PowerPC با ترتیب بایت کوچک‌انتها (little-endian) است. نادیده‌گرفتن ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی سیستمی ویژه است و احتمالاً به شکل‌های فاجعه‌باری با شکست مواجه می‌شود.

-mgnu-attribute

-mno-gnu-attribute

دستورالعمل‌های اسمبلی .gnu_attribute را درج می‌کند تا جفت‌های برچسب/مقدار را در یک بخش .gnu.attributes تنظیم کند که دگرگونی‌های ABI را در پارامترهای تابع یا مقادیر بازگشتی مشخص می‌کنند.

-mprototype

-mno-prototype

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار فرض می‌کند که تمام فراخوانی‌ها به توابع با آرگومان‌های متغیر به درستی پیش‌نمونه‌سازی شده‌اند. در غیر این صورت، کامپایلر باید قبل از هر فراخوانی فاقد پیش‌نمونه، دستورالعملی برای تنظیم یا پاک کردن بیت ۶ ثبات کد شرط ("CR") درج کند تا مشخص کند که آیا مقادیر ممیز شناور در صورت دریافت آرگومان‌های متغیر توسط تابع، در ثبات‌های ممیز شناور ارسال می‌شوند یا خیر. با -mprototype، تنها فراخوانی‌های توابع دارای پیش‌نمونه با آرگومان‌های متغیر این بیت را تنظیم کرده یا پاک می‌کنند.

-mblock-move-inline-limit=num

روی سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی sim-crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libsim.a و libc.a هستند. این رفتار پیش‌فرض برای پیکربندی‌های powerpc-*-eabisim است.

-mmvme

روی سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libmvme.a و libc.a هستند.

-mads

روی سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libads.a و libc.a هستند.

-myellowknife

روی سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libyk.a و libc.a هستند.

-mvxworks

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، مشخص می‌کند که در حال کامپایل برای یک سامانهٔ VxWorks هستید.

-memb

روی سامانه‌های PowerPC توکار، بیت "PPC_EMB" را در هدر پرچم‌های ELF تنظیم می‌کند تا نشان دهد که بازآرایی‌های گسترش‌یافتهٔ eabi استفاده شده‌اند.

-meabi

-mno-eabi

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، از واسط باینری برنامه‌های کاربردی توکار (EABI)، که مجموعه‌ای از اصلاحات روی مشخصات System V.4 است، پیروی می‌کند (یا نمی‌کند). انتخاب -meabi به این معنی است که پشته در مرز ۸ بایتی تراز می‌شود، تابعی به نام "__eabi" از "main" برای راه‌اندازی محیط EABI فراخوانی می‌شود، و گزینهٔ -msdata می‌تواند از هر دو ثبات "r2" و "r13" برای اشاره به دو ناحیهٔ داده‌های کوچک مجزا استفاده کند. انتخاب -mno-eabi به این معنی است که پشته در مرز ۱۶ بایتی تراز می‌شود، هیچ تابع راه‌اندازی EABI از "main" فراخوانی نمی‌شود، و گزینهٔ -msdata تنها از "r13" برای اشاره به یک ناحیهٔ داده‌های کوچک واحد استفاده می‌کند. در صورتی که GCC را با استفاده از یکی از گزینه‌های powerpc*-*-eabi* پیکربندی کرده باشید، گزینهٔ -meabi به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-msdata=eabi

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های کوچک، مقداردهی‌شده، سراسری و ایستای "const" را در بخش ".sdata2" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r2" به آن اشاره می‌شود. داده‌های کوچک، مقداردهی‌شده، سراسری و ایستای غیر-"const" را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r13" به آن اشاره می‌شود. داده‌های کوچک، مقداردهی‌نشده، سراسری و ایستا را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=eabi با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است. گزینهٔ -msdata=eabi همچنین گزینهٔ -memb را تنظیم می‌کند.

-msdata=sysv

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های کوچک سراسری و ایستا را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r13" به آن اشاره می‌شود. داده‌های کوچک مقداردهی‌نشدهٔ سراسری و ایستا را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=sysv با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است.

-msdata=default

-msdata

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، اگر -meabi استفاده شود، کد را مشابه -msdata=eabi کامپایل می‌کند، در غیر این صورت کد را مشابه -msdata=sysv کامپایل می‌کند.

-msdata=data

روی سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های کوچک سراسری را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. داده‌های کوچک مقداردهی‌نشدهٔ سراسری را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد. با این حال برای آدرس‌دهی داده‌های کوچک از ثبات "r13" استفاده نمی‌کند. این رفتار پیش‌فرض است مگر اینکه سایر گزینه‌های -msdata استفاده شوند..IP -msdata=none 4

-mno-sdata

در سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، تمام داده‌های سراسری و ایستا (static) مقداردهی‌شده را در بخش ".data" و تمام داده‌های مقداردهی‌نشده را در بخش ".bss" قرار می‌دهد.

-mreadonly-in-sdata

اشیاء فقط‌خواندنی را نیز در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. این گزینه پیش‌فرض است.

تمام انتقال‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا کپی‌های ساختار) با اندازهٔ کمتر یا مساوی num بایت را به‌صورت درون‌خطی (inline) درمی‌آورد. حداقل مقدار برای num در مقصدهای ۳۲ بیتی برابر با ۳۲ بایت و در مقصدهای ۶۴ بیتی برابر با ۶۴ بایت است. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری مقصد است.

-mblock-compare-inline-limit=num

کد درون‌خطیِ بدون حلقه را برای تمام مقایسه‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcmp" یا مقایسه‌های ساختار) که کمتر یا مساوی num بایت هستند تولید می‌کند. اگر num برابر با 0 باشد، تمام بسط‌های درون‌خطی (بدون حلقه و حلقه‌دار) مقایسهٔ بلوک غیرفعال می‌شوند. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری مقصد است.

-mblock-compare-inline-loop-limit=num

یک بسط درون‌خطی را با استفاده از کد حلقه‌ای برای تمام مقایسه‌های بلوکی تولید می‌کند که کمتر یا مساوی num بایت هستند، اما از حد مجاز بسط درون‌خطی بدون حلقه برای مقایسهٔ بلوک بزرگ‌ترند. اگر طول بلوک ثابت نباشد، حداکثر num بایت قبل از این‌که "memcmp" برای مقایسهٔ باقی‌ماندهٔ بلوک فراخوانی شود، مقایسه می‌گردد. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری مقصد است.

-mstring-compare-inline-limit=num

حداکثر num بایت از رشته را با کد درون‌خطی مقایسه می‌کند. اگر اختلاف یا انتهای رشته در پایان مقایسهٔ درون‌خطی پیدا نشود، یک فراخوانی به "strcmp" یا "strncmp" انجام بقیهٔ مقایسه را بر عهده می‌گیرد. پیش‌فرض ۶۴ بایت است.

-G num

در سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، متغیرهای سراسری و ایستای کمتر یا مساوی num بایت را به جای بخش‌های داده یا BSS معمولی، در بخش‌های دادهٔ کوچک (small data) یا BSS قرار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض، مقدار num برابر با 8 است. سوئیچ -G num به پیونددهنده (linker) نیز ارسال می‌شود. تمام پیمانه‌ها باید با مقدار یکسان -G num کامپایل شوند.

-mregnames

-mno-regnames

در سیستم‌های System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، نام‌های ثبات‌ها را در خروجی زبان اسمبلی با استفاده از قالب‌های نمادین درج می‌کند (یا درج نمی‌کند).

-mlongcall

-mno-longcall

به‌طور پیش‌فرض فرض می‌کند که تمام فراخوانی‌ها دوردست هستند، به طوری که یک دنبالهٔ فراخوانی طولانی‌تر و پرهزینه‌تر نیاز است. این امر برای فراخوانی‌های دورتر از ۳۲ مگابایت (۳۳٬۵۵۴٬۴۳۲ بایت) از مکان فعلی الزامی است. اگر کامپایلر بداند که فراخوانی نمی‌تواند تا این حد دور باشد، یک فراخوانی کوتاه تولید می‌شود. این تنظیم را می‌توان با صفت تابع "shortcall" یا با #pragma longcall(0) بازنویسی کرد.

برخی از پیونددهنده‌ها قادر به تشخیص فراخوانی‌های خارج از محدوده و تولید درجا کدهای واسط (glue code) هستند. در این سیستم‌ها، فراخوانی‌های طولانی غیرضروری بوده و کد کندتری تولید می‌کنند. در زمان نوشتن این متن، پیونددهندهٔ AIX و همچنین پیونددهندهٔ GNU برای PowerPC/64 قادر به انجام این کار هستند. برنامه‌ریزی شده است که این قابلیت به پیونددهندهٔ GNU برای سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC نیز اضافه شود.

در PowerPC64 ELFv2 و سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU، برنامهٔ GCC می‌تواند فراخوانی‌های طولانی را با استفاده از یک دنبالهٔ فراخوانی PLT درون‌خطی تولید کند (ببینید: -mpltseq). معماری PowerPC به همراه -mbss-plt و PowerPC64 ELFv1 (موتور بزرگ یا big-endian) از فراخوانی‌های PLT درون‌خطی پشتیبانی نمی‌کنند.

در سیستم‌های Darwin/PPC، عبارت "#pragma longcall" دستور "jbsr callee, L42" را به همراه یک branch island (کد واسط) تولید می‌کند. این دو آدرس مقصد نشان‌دهندهٔ تابع فراخوانده‌شده (callee) و branch island هستند. پیونددهندهٔ Darwin/PPC آدرس اول را ترجیح می‌دهد و چنانچه دستور PPC "bl" مستقیماً به تابع فراخوانده‌شده برسد، یک "bl callee" تولید می‌کند؛ در غیر این صورت، پیونددهنده دستور "bl L42" را برای فراخوانی branch island تولید می‌نماید. جزیرهٔ انشعاب (branch island) به بدنهٔ تابع فراخواننده پیوست می‌شود؛ این بخش آدرس کامل ۳۲ بیتی تابع فراخوانده‌شده را محاسبه کرده و به آن پرش می‌کند.

در سیستم‌های Mach-O (Darwin)، این گزینه کامپایلر را هدایت می‌کند تا کد واسط را برای هر فراخوانی مستقیم ایجاد کند، و پیونددهندهٔ Darwin تصمیم می‌گیرد که آیا از آن استفاده کند یا آن را نادیده بگیرد.

در آینده، در صورتی که مشخص شود پیونددهنده قادر به تولید کدهای واسط است، ممکن است GCC تمام مشخصه‌های longcall را نادیده بگیرد.

-mpltseq

-mno-pltseq

گزینهٔ -fno-plt و فراخوانی‌های طولانی را با استفاده از یک دنبالهٔ فراخوانی PLT درون‌خطی پیاده‌سازی می‌کند (یا نمی‌کند)؛ این دنباله از پیوند تنبل (lazy linking) و فراخوانی‌های طولانی به توابع در کتابخانه‌های مشترکِ بارگذاری‌شده از طریق dlopen پشتیبانی می‌کند. فراخوانی‌های PLT درون‌خطی تنها در PowerPC64 ELFv2 و سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU پشتیبانی می‌شوند، و در صورتی که این پشتیبانی هنگام پیکربندی GCC شناسایی شود به‌طور پیش‌فرض فعال هستند؛ همچنین در مورد PowerPC ۳۲ بیتی، این قابلیت مشروط به پیکربندی GCC با --enable-secureplt است. کدهای کامپایل‌شده با -mpltseq و اشیاء بازآدرس‌پذیر ۳۲ بیتی PowerPC با -mbss-plt ممکن است نتوانند با یکدیگر پیوند داده شوند.

-mtls-markers

-mno-tls-markers

فراخوانی‌های "__tls_get_addr" را با یک بازآدرس‌دهی (relocation) که آرگومان تابع را مشخص می‌کند نشانه‌گذاری می‌کند (یا نمی‌کند). این بازآدرس‌دهی به پیونددهنده اجازه می‌دهد تا برای بهینه‌سازی TLS، فراخوانی تابع را به‌صورت مطمئن با دستورالعمل‌های راه‌اندازی آرگومان مرتبط سازد، که این موضوع به نوبهٔ خود به GCC اجازه می‌دهد دنباله را بهتر زمان‌بندی کند.

-mrecip

-mno-recip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های تخمین معکوس (reciprocal estimate) و تخمین معکوس ریشهٔ دوم را با گام‌های تکمیلی نیوتن-رافسون جهت افزایش دقت، به جای انجام تقسیم یا جذر و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور فعال می‌کند. شما باید هنگام استفاده از -mrecip، از گزینهٔ -ffast-math (یا حداقل -funsafe-math-optimizations، -ffinite-math-only، -freciprocal-math و -fno-trapping-math) استفاده کنید. توجه داشته باشید در حالی که توان عملیاتی دنباله عموماً بالاتر از توان عملیاتی دستورالعمل‌های غیرمعکوس است، دقت دنباله برای معکوس ریشه‌های دوم می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (یعنی معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود).

-mrecip=opt

این گزینه کنترل می‌کند که کدام دستورالعمل‌های تخمین معکوس مجاز به استفاده هستند. opt فهرستی از گزینه‌هاست که با کاما از هم جدا شده‌اند، و می‌تواند با یک "!" برای نقیض کردن گزینه همراه شود:

all: تمام دستورالعمل‌های تخمین را فعال می‌کند.
default: دستورالعمل‌های پیش‌فرض را فعال می‌کند که معادل با -mrecip است.
none: تمام دستورالعمل‌های تخمین را غیرفعال می‌کند که معادل با -mno-recip است.
div: دستورالعمل‌های تقریب معکوس را برای هر دو دقت یگانه (single precision) و مضاعف (double precision) فعال می‌کند.
divf: دستورالعمل‌های تقریب معکوس با دقت یگانه را فعال می‌کند.
divd: دستورالعمل‌های تقریب معکوس با دقت مضاعف را فعال می‌کند.
rsqrt: دستورالعمل‌های تقریب معکوس ریشهٔ دوم را برای هر دو دقت یگانه و مضاعف فعال می‌کند.
rsqrtf: دستورالعمل‌های تقریب معکوس ریشهٔ دوم با دقت یگانه را فعال می‌کند.
rsqrtd: دستورالعمل‌های تقریب معکوس ریشهٔ دوم با دقت مضاعف را فعال می‌کند.

بنابراین به عنوان مثال، -mrecip=all,!rsqrtd تمام دستورالعمل‌های تخمین معکوس را فعال می‌کند، به جز دستورالعمل‌های "FRSQRTE"، "XSRSQRTEDP" و "XVRSQRTEDP" که محاسبات معکوس ریشهٔ دوم با دقت مضاعف را انجام می‌دهند.

-mno-recip-precision

فرض می‌کند (فرض نمی‌کند) که دستورالعمل‌های برآورد معکوس، تخمین‌هایی با دقت بالاتر از آنچه توسط ABI مربوط به PowerPC الزامی شده است، ارائه می‌دهند. انتخاب -mcpu=power6، -mcpu=power7 یا -mcpu=power8 به‌طور خودکار -mrecip-precision را فعال می‌کند. دستورالعمل‌های برآورد ریشه دوم با دقت مضاعف به‌طور پیش‌فرض روی ماشین‌های با دقت پایین تولید نمی‌شوند، زیرا تخمینی ارائه نمی‌دهند که پس از سه مرحله همگرا شود.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده برای برداری‌سازی توابع درونی با استفاده از یک کتابخانه خارجی را مشخص می‌کند. در حال حاضر تنها نوع پشتیبانی‌شده mass است، که استفاده از کتابخانه‌های سامانه شتاب‌دهی ریاضیاتی (MASS) شرکت IBM's را برای برداری‌سازی توابع درونی با استفاده از کتابخانه‌های خارجی مشخص می‌کند. GCC در حال حاضر هنگام تولید کد برای power7 فراخوانی‌هایی به "acosd2"، "acosf4"، "acoshd2"، "acoshf4"، "asind2"، "asinf4"، "asinhd2"، "asinhf4"، "atan2d2"، "atan2f4"، "atand2"، "atanf4"، "atanhd2"، "atanhf4"، "cbrtd2"، "cbrtf4"، "cosd2"، "cosf4"، "coshd2"، "coshf4"، "erfcd2"، "erfcf4"، "erfd2"، "erff4"، "exp2d2"، "exp2f4"، "expd2"، "expf4"، "expm1d2"، "expm1f4"، "hypotd2"، "hypotf4"، "lgammad2"، "lgammaf4"، "log10d2"، "log10f4"، "log1pd2"، "log1pf4"، "log2d2"، "log2f4"، "logd2"، "logf4"، "powd2"، "powf4"، "sind2"، "sinf4"، "sinhd2"، "sinhf4"، "sqrtd2"، "sqrtf4"، "tand2"، "tanf4"، "tanhd2" و "tanhf4" ارسال می‌کند. هر دو گزینه -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations نیز باید فعال باشند. کتابخانه‌های MASS باید در زمان پیوند مشخص شوند.

-mfriz

-mno-friz

دستورالعمل "friz" را هنگامی که از گزینه -funsafe-math-optimizations برای بهینه‌سازی گرد کردن مقادیر ممیز شناور به عدد صحیح ۶۴ بیتی و بازگشت به ممیز شناور استفاده می‌شود، تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر عدد ممیز شناور بزرگ‌تر از آن باشد که در یک عدد صحیح جا بگیرد، دستورالعمل "friz" مقدار یکسانی را برنمی‌گرداند.

-mpointers-to-nested-functions

-mno-pointers-to-nested-functions

کدی را برای بارگذاری ثبات زنجیره ایستا ("r11") هنگام فراخوانی از طریق یک اشاره‌گر در سیستم‌های AIX و لینوکس ۶۴ بیتی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند)، جایی که یک اشاره‌گر تابع به یک توصیف‌گر ۳ کلمه‌ای اشاره دارد که آدرس تابع، مقدار TOC برای بارگذاری در ثبات "r2"، و مقدار زنجیره ایستا برای بارگذاری در ثبات "r11" را مشخص می‌کند. گزینه -mpointers-to-nested-functions به‌طور پیش‌فرض فعال است. اگر از -mno-pointers-to-nested-functions استفاده کنید، نمی‌توانید از طریق اشاره‌گرها، توابع تو‌در‌تو یا توابعی که در زبان‌های دیگر کامپایل شده و از زنجیره ایستا استفاده می‌کنند را فراخوانی کنید.

-msave-toc-indirect

-mno-save-toc-indirect

اگر تابع از طریق یک اشاره‌گر در سیستم‌های AIX و لینوکس ۶۴ بیتی فراخوانی انجام دهد، کدی را برای ذخیره مقدار TOC در مکان رزروشده پشته در مقدمه تابع (function prologue) تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر مقدار TOC در مقدمه ذخیره نشود، دقیقاً قبل از فراخوانی از طریق اشاره‌گر ذخیره می‌شود. گزینه -mno-save-toc-indirect حالت پیش‌فرض است.

-mcompat-align-parm

-mno-compat-align-parm

کدی را برای ارسال پارامترهای ساختار با حداکثر هم‌ترازی ۶۴ بیت، جهت سازگاری با نسخه‌های قدیمی‌تر GCC تولید می‌کند (تولید نمی‌کند).

نسخه‌های قدیمی‌تر GCC (پیش از 4.9.0) به اشتباه هنگامی که یک ساختار شامل عضوی نیازمند هم‌ترازی ۱۲۸ بیتی بود، پارامتر ساختار را روی مرز ۱۲۸ بیتی هم‌تراز نمی‌کردند. این مورد در نسخه‌های جدیدتر GCC اصلاح شده است. این گزینه ممکن است برای تولید کدی که با توابع کامپایل‌شده توسط نسخه‌های قدیمی‌تر GCC سازگار است، استفاده شود.

گزینه -mno-compat-align-parm پیش‌فرض است.

-mblock-ops-unaligned-vsx

کد محافظت پشته را با استفاده از قناری (canary) در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض با نسخه 2.4 یا جدیدتر GNU libc).

با انتخاب حالت دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که از کدام ثبات به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. پیش‌فرض برای آن‌ها همان چیزی است که در ABI مربوطه مشخص شده است.

-mpcrel

-mno-pcrel

آدرس‌دهی وابسته به شمارنده برنامه (pc-relative) را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mpcrel نیازمند این است که گزینه‌های مدل کد متوسط (-mcmodel=medium) و آدرس‌دهی پیشوندی (-mprefixed) فعال باشند.

-mprefixed

-mno-prefixed

حالت‌های آدرس‌دهی را با استفاده از دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی پیشوندی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mprefixed نیازمند فعال بودن گزینه -mcpu=power10 (یا جدیدتر) است.

-mmma

-mno-mma

دستورالعمل‌های MMA را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mma نیازمند فعال بودن گزینه -mcpu=power10 (یا جدیدتر) است.

-mdense-math

-mno-dense-math

دستورالعمل‌های تسهیلات ریاضیات متراکم (DMF) را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mdense-math نیازمند فعال بودن گزینه -mcpu=future (یا جدیدتر) است.

-mrop-protect

-mno-rop-protect

دستورالعمل‌های محافظت ROP را در صورتی که پردازنده هدف از آن‌ها پشتیبانی کند، تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). در حال حاضر این گزینه بهینه‌سازی جمع‌بندی (-fshrink-wrap) را غیرفعال می‌کند.

-mprivileged

-mno-privileged

کدی را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که در وضعیت ممتاز (privileged state) اجرا می‌شود.

-mno-block-ops-unaligned-vsx

بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های ناهم‌تراز vsx را برای بسط درون‌خطی توابع "memcpy" و "memmove" تولید می‌کند (تولید نمی‌کند).

-msplat-word-constant

-mno-splat-word-constant

کدی را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که از دستورالعمل "XXSPLTIW" استفاده می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-msplat-float-constant

کدی تولید می‌کند (یا تولید نمی‌کند) که از دستورالعمل "XXSPLTIDP" استفاده می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mieee128-constant

-mno-ieee128-constant

کدی تولید می‌کند (یا تولید نمی‌کند) که از دستورالعمل "LXVKQ" استفاده می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mwarn-altivec-long

-mno-warn-altivec-long

هشدارها در مورد استفاده از نوع منسوخ‌شده‌ی vector long ... در Altivec را فعال یا غیرفعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های RX

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای RX تعریف شده‌اند:

-m64bit-doubles

-m32bit-doubles

اندازه‌ی نوع داده‌ی "double" را ۶۴ بیت (-m64bit-doubles) یا ۳۲ بیت (-m32bit-doubles) تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض -m32bit-doubles است. نکته: سخت‌افزار ممیز شناور RX تنها روی مقادیر ۳۲ بیتی کار می‌کند، به همین دلیل پیش‌فرض -m32bit-doubles است.

-fpu

-nofpu

استفاده از سخت‌افزار ممیز شناور RX را فعال (-fpu) یا غیرفعال (-nofpu) می‌کند. پیش‌فرض برای سری RX600 فعال و برای سری RX200 غیرفعال است.

دستورالعمل‌های ممیز شناور تنها برای مقادیر ممیز شناور ۳۲ بیتی تولید می‌شوند، بنابراین اگر از گزینه‌ی -m64bit-doubles استفاده شود، سخت‌افزار FPU برای داده‌های نوع double استفاده نخواهد شد.

نکته: اگر گزینه‌ی -fpu فعال باشد، گزینه‌ی -funsafe-math-optimizations نیز به‌طور خودکار فعال می‌شود. دلیل این امر آن است که خود دستورالعمل‌های RX FPU ناامن هستند.

-mcpu=name

نوع پردازنده‌ی RX مقصد را انتخاب می‌کند. در حال حاضر سه نوع پشتیبانی می‌شوند: سخت‌افزار عمومی سری‌های RX600 و RX200، و پردازنده‌ی خاص RX610. مقدار پیش‌فرض RX600 است.

تنها تفاوت میان RX600 و RX610 در این است که RX610 از دستورالعمل "MVTIPL" پشتیبانی نمی‌کند.

سری RX200 فاقد واحد سخت‌افزاری ممیز شناور است و بنابراین هنگامی که این نوع انتخاب شود، -nofpu به‌طور پیش‌فرض فعال می‌گردد.

-mbig-endian-data

-mlittle-endian-data

داده‌ها (نه کدها) را در قالب big-endian ذخیره می‌کند. پیش‌فرض -mlittle-endian-data است؛ یعنی ذخیره‌سازی داده‌ها در قالب little-endian.

-msmall-data-limit=N

حداکثر اندازه‌ی متغیرهای سراسری و ایستا بر حسب بایت را مشخص می‌کند که می‌توانند در ناحیه‌ی داده‌های کوچک (small data area) قرار گیرند. استفاده از این ناحیه می‌تواند به تولید کدی کوچک‌تر و سریع‌تر منجر شود، اما اندازه‌ی این ناحیه محدود است و برنامه‌نویس باید اطمینان حاصل کند که این ناحیه سرریز نشود. همچنین هنگام استفاده از ناحیه‌ی داده‌های کوچک، یکی از ثبات‌های RX (معمولاً "r13") برای اشاره به این ناحیه رزرو می‌شود، بنابراین دیگر برای استفاده توسط کامپایلر در دسترس نخواهد بود. این امر در صورتی که متغیرها به جای نگهداری در این ثبات بر روی پشته قرار گیرند، می‌تواند به کدی کندتر و/یا بزرگ‌تر منجر شود.

توجه داشته باشید، متغیرهای مشترک (متغیرهایی که مقداردهی اولیه نشده‌اند) و مقادیر ثابت در ناحیه‌ی داده‌های کوچک قرار نمی‌گیرند، چرا که به بخش‌های دیگری در فایل اجرایی خروجی تخصیص داده می‌شوند.

مقدار پیش‌فرض صفر است که این ویژگی را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که این ویژگی با سطوح بهینه‌سازی بالاتر (-O2 و غیره) به‌طور پیش‌فرض فعال نمی‌شود، زیرا رزرو یک ثبات ممکن است اثرات زیانباری داشته باشد. این به عهده‌ی برنامه‌نویس است که با آزمایش دریابد آیا این ویژگی برای برنامه‌اش سودمند است یا خیر. برای توضیحات مربوط به نحوه‌ی انتخاب ثبات واقعی جهت نگهداری اشاره‌گر ناحیه‌ی داده‌های کوچک، شرح گزینه‌ی -mpid را ببینید.

-mmax-constant-size=N

-mno-sim

از زمان اجرای شبیه‌ساز (simulator runtime) استفاده می‌کند. حالت پیش‌فرض، استفاده از زمان اجرای خاص برد libgloss است.

-mas100-syntax

-mno-as100-syntax

هنگام تولید خروجی اسمبلر، از نحوی استفاده می‌کند که با اسمبلر AS100 متعلق به شرکت Renesas سازگار است. این نحو توسط اسمبلر GAS نیز قابل پردازش است، اما محدودیت‌هایی دارد، بنابراین به‌طور پیش‌فرض تولید نمی‌شود.

حداکثر اندازه‌ی یک مقدار ثابت (بر حسب بایت) را که می‌تواند به‌عنوان یک عملوند در یک دستورالعمل RX استفاده شود مشخص می‌کند. گرچه مجموعه‌دستورالعمل‌های RX اجازه‌ی استفاده از ثوابتی تا طول ۴ بایت را در دستورالعمل‌ها می‌دهد، اما مقدار طولانی‌تر به معنای دستورالعمل طولانی‌تر است. بنابراین در برخی شرایط محدود کردن اندازه‌ی ثوابت استفاده‌شده در دستورالعمل‌ها می‌تواند سودمند باشد. ثوابتی که بیش از حد بزرگ هستند، در یک مخزن مقادیر ثابت (constant pool) قرار گرفته و از طریق ارجاع غیرمستقیم ثبات‌ها فراخوانی می‌شوند.

مقدار N می‌تواند عددی بین 0 تا 4 باشد. مقدار 0 (پیش‌فرض) یا 4 به این معناست که ثوابت با هر اندازه‌ای مجاز هستند.

-msave-acc-in-interrupts

کاهش طول کد توسط پیونددهنده (linker relaxation) را فعال می‌کند. فرایندی است که طی آن پیونددهنده با یافتن نسخه‌های کوتاه‌تر از دستورالعمل‌های مختلف، تلاش می‌کند اندازه‌ی برنامه را کاهش دهد. به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mint-register=N

تعداد ثبات‌های رزروشده برای توابع گرداننده‌ی وقفه‌ی سریع را مشخص می‌کند. مقدار N می‌تواند بین 0 تا 4 باشد. مقدار 1 به این معنی است که ثبات "r13" برای استفاده‌ی انحصاری گرداننده‌های وقفه‌ی سریع رزرو می‌شود. مقدار 2 ثبات‌های "r13" و "r12" را رزرو می‌کند. مقدار 3 ثبات‌های "r13"، "r12" و "r11" را رزرو نموده و مقدار 4 ثبات‌های "r13" تا "r10" را رزرو می‌کند. مقدار 0 (پیش‌فرض) هیچ ثباتی را رزرو نمی‌کند.

مشخص می‌کند که توابع گرداننده‌ی وقفه باید ثبات انباشتگر (accumulator) را حفظ کنند. این کار تنها زمانی ضروری است که کدهای عادی ممکن است از ثبات انباشتگر استفاده کنند؛ برای مثال به این دلیل که ضرب‌های ۶۴ بیتی انجام می‌دهند. حالت پیش‌فرض نادیده گرفتن انباشتگر است، چرا که این امر گرداننده‌های وقفه را سریع‌تر می‌کند.

-mpid

-mno-pid

تولید داده‌های مستقل از موقعیت (position-independent data) را فعال می‌کند. در صورت فعال بودن، هرگونه دسترسی به داده‌های ثابت از طریق یک آفست نسبت به یک آدرس پایه که در یک ثبات نگهداری می‌شود انجام می‌گیرد. این ویژگی امکان تعیین مکان داده‌های ثابت را در زمان اجرا بدون نیاز به بازنشانی مکان (relocation) فایل اجرایی فراهم می‌سازد، که برای برنامه‌های توکار با محدودیت حافظه سودمند است. داده‌هایی که قابل تغییر هستند تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند.

توجه داشته باشید که استفاده از این ویژگی یک ثبات (معمولاً "r13") را برای آدرس پایه‌ی داده‌های ثابت رزرو می‌کند. این امر می‌تواند منجر به کدی کندتر و/یا بزرگ‌تر، به‌ویژه در توابع پیچیده شود.

ثبات واقعیِ انتخاب‌شده برای نگهداری آدرس پایه‌ی داده‌های ثابت، به این بستگی دارد که آیا گزینه‌های خط فرمان -msmall-data-limit و/یا -mint-register فعال هستند یا خیر. با شروع از ثبات "r13" و حرکت به سمت پایین، ثبات‌ها ابتدا برای برآورده ساختن نیازمندی‌های -mint-register، سپس -mpid و در نهایت -msmall-data-limit تخصیص می‌یابند. بنابراین اگر هر دو گزینه‌ی -mint-register=4 و -mpid در خط فرمان مشخص شده باشند، این امکان وجود دارد که ثبات ناحیه‌ی داده‌های کوچک "r8" باشد.

این ویژگی به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. حالت پیش‌فرض را می‌توان از طریق گزینه‌ی خط فرمان -mno-pid بازیابی کرد.

-mno-warn-multiple-fast-interrupts

-mwarn-multiple-fast-interrupts

از صدور پیام هشدار توسط GCC در صورتی که هنگام کامپایل یک فایل بیش از یک گرداننده وقفه سریع (fast interrupt handler) پیدا کند، جلوگیری می‌کند. حالت پیش‌فرض صدور هشدار برای هر گرداننده وقفه سریع اضافیِ پیدا شده است، زیرا RX تنها از یک وقفه این‌چنینی پشتیبانی می‌کند.

-mallow-string-insns

-mno-allow-string-insns

استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری رشته "SMOVF"، "SCMPU"، "SMOVB"، "SMOVU"، "SUNTIL" "SWHILE" و همچنین دستورالعمل "RMPA" را فعال یا غیرفعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها ممکن است پیش‌واکشی (prefetch) داده انجام دهند، که در صورت دسترسی به یک ثبات I/O ایمن نیست. (برای اطلاعات بیشتر به بخش 12.2.7 از RX62N Group User's Manual مراجعه کنید).

حالت پیش‌فرض مجاز دانستن این دستورالعمل‌ها است، اما برای GCC ممکن نیست که به‌طور قابل اتکا تمام شرایطی را که ممکن است از یک دستور رشته‌ای برای دسترسی به یک ثبات I/O استفاده شود تشخیص دهد، بنابراین استفاده از آن‌ها نمی‌تواند به‌صورت خودکار غیرفعال شود. در عوض، بر عهده برنامه‌نویس است که اگر برنامه‌اش به فضای I/O دسترسی دارد، از گزینه -mno-allow-string-insns استفاده کند.

هنگامی که این دستورالعمل‌ها فعال باشند، GCC نماد پیش‌پردازنده سی "__RX_ALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌کند، و در غیر این صورت نماد "__RX_DISALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌نماید.

-mjsr

-mno-jsr

فقط (یا نه فقط) از دستورالعمل‌های "JSR" برای دسترسی به توابع استفاده می‌کند. هنگامی که اندازه کد از محدوده دستورالعمل‌های "BSR" فراتر رود، می‌توان از این گزینه استفاده کرد. توجه داشته باشید که -mno-jsr به معنای عدم استفاده از "JSR" نیست، بلکه به این معناست که از هر نوع پرشی (branch) می‌توان استفاده کرد.

-mlra

از تخصیص‌دهنده ثبات جدید LRA استفاده می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، از تخصیص‌دهنده قدیمی "reload" استفاده می‌شود.

نکته: گزینه خط فرمان عمومی GCC به نام -ffixed-reg در پورت RX، هنگامی که همراه با ویژگی تابع "interrupt" استفاده شود، اهمیت ویژه‌ای دارد. این ویژگی نشان‌دهنده تابعی است که برای پردازش وقفه‌های سریع در نظر گرفته شده است. GCC اطمینان حاصل می‌کند که فقط از ثبات‌های "r10"، "r11"، "r12" و/یا "r13" استفاده کند و این تنها در صورتی است که استفاده عادی از ثبات‌های متناظر از طریق گزینه‌های خط فرمان -ffixed-reg یا -mint-register محدود شده باشد.

گزینه‌های S/390 و zSeries

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای معماری S/390 و zSeries تعریف شده‌اند.

-mwarn-framesize=framesize

برای عملیات ممیز شناور، از دستورالعمل‌ها و ثبات‌های ممیز شناور سخت‌افزاری استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). هنگامی که -msoft-float مشخص شود، توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور به کار می‌روند. هنگامی که -mhard-float مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور IEEE تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mhard-dfp

-mno-hard-dfp

برای عملیات ممیز شناور ده‌دهی، از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ده‌دهی استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). هنگامی که -mno-hard-dfp مشخص شود، توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور ده‌دهی به کار می‌روند. هنگامی که -mhard-dfp مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ده‌دهی تولید می‌کند. این گزینه برای -march=z9-ec یا بالاتر پیش‌فرض است.

-mlong-double-64

-mlong-double-128

این گزینه‌ها اندازه نوع داده "long double" را کنترل می‌کنند. اندازه ۶۴ بیتی باعث می‌شود نوع داده "long double" معادل با نوع داده "double" شود. این حالت پیش‌فرض است.

-mbackchain

-mno-backchain

آدرس قاب (frame) فراخواننده را به عنوان اشاره‌گر backchain در قاب پشته فراخوانده‌شده ذخیره می‌کند (یا ذخیره نمی‌کند). یک backchain ممکن است برای امکان اشکال‌زدایی با استفاده از ابزارهایی که اطلاعات قاب فراخوانی DWARF را تشخیص نمی‌دهند، لازم باشد. هنگامی که -mno-packed-stack فعال باشد، اشاره‌گر backchain در انتهای قاب پشته ذخیره می‌شود؛ هنگامی که -mpacked-stack فعال باشد، backchain در بالاترین کلمه (word) از ناحیه ذخیره ثبات ۹۶/۱۶۰ بایتی قرار می‌گیرد.

به‌طور کلی، کدی که با -mbackchain کامپایل شده است، از نظر فراخوانی با کدی که با -mno-backchain کامپایل شده سازگار است (call-compatible)؛ با این حال، استفاده از backchain برای اهداف اشکال‌زدایی معمولاً نیازمند این است که تمام باینری با -mbackchain ساخته شود. توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت هسته لینوکس از -msoft-float استفاده کنید.

پیش‌فرض این است که backchain نگهداری نشود.

-mpacked-stack

-mno-packed-stack

از چینش پشته فشرده (packed stack layout) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). هنگامی که -mno-packed-stack مشخص شود، کامپایلر تمام فیلدهای ناحیه ذخیره ثبات ۹۶/۱۶۰ بایتی را فقط برای هدف پیش‌فرض آن‌ها استفاده می‌کند؛ فیلدهای بلااستفاده همچنان فضای پشته را اشغال می‌کنند. هنگامی که -mpacked-stack مشخص شود، شیارهای (slots) ذخیره ثبات به‌صورت متراکم در بالای ناحیه ذخیره ثبات چیده می‌شوند؛ فضای استفاده‌نشده برای اهداف دیگر دوباره استفاده می‌شود، که امکان استفاده بهینه‌تر از فضای پشته موجود را فراهم می‌آورد. با این حال، هنگامی که -mbackchain نیز فعال باشد، بالاترین کلمه از ناحیه ذخیره همیشه برای ذخیره backchain استفاده می‌شود و ثبات آدرس بازگشت همیشه دو کلمه پایین‌تر از backchain ذخیره می‌شود.

تا زمانی که از backchain قاب پشته استفاده نشود، کد تولیدشده با -mpacked-stack از نظر فراخوانی با کد تولیدشده با -mno-packed-stack سازگار است. توجه داشته باشید که برخی از نسخه‌های غیر FSF از GCC 2.95 برای S/390 یا zSeries کدی تولید می‌کردند که از backchain قاب پشته در زمان اجرا استفاده می‌کرد، نه فقط برای اهداف اشکال‌زدایی. چنین کدی از نظر فراخوانی با کدی که با -mpacked-stack کامپایل شده سازگار نیست. همچنین، توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت هسته لینوکس از -msoft-float استفاده کنید.

حالت پیش‌فرض عدم استفاده از چینش پشته فشرده است.

-msmall-exec

-mno-small-exec

کدی تولید می‌کند (یا تولید نمی‌کند) که از دستورالعمل "bras" برای انجام فراخوانی‌های زیرروال استفاده می‌کند. این تنها در صورتی به‌طور قابل اطمینان کار می‌کند که اندازه کل فایل اجرایی از 64k فراتر نرود. پیش‌فرض، استفاده از دستورالعمل "basr" به جای آن است، که چنین محدودیتی ندارد.

-m64

-m31

هنگامی که -m31 مشخص شود، کدی منطبق بر ABI مربوط به GNU/Linux برای S/390 تولید می‌کند. هنگامی که -m64 مشخص شود، کدی منطبق بر ABI مربوط به GNU/Linux برای zSeries تولید می‌کند. این امر به‌ویژه به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی تولید کند. برای مقاصد s390، پیش‌فرض -m31 است، در حالی که برای مقاصد s390x پیش‌فرض -m64 می‌باشد. توجه داشته باشید که -m31 منسوخ شده است و پشتیبانی از آن حذف خواهد شد.

-mzarch

-mesa

هنگامی که -mzarch مشخص شود، کدی با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در z/Architecture تولید می‌کند. هنگامی که -mesa مشخص شود، کدی با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در ESA/390 تولید می‌کند. توجه داشته باشید که -mesa همراه با -m64 امکان‌پذیر نیست. هنگام تولید کدی که با ABI مربوط به GNU/Linux برای S/390 مطابقت دارد، پیش‌فرض -mesa است. هنگام تولید کدی که با ABI مربوط به GNU/Linux برای zSeries مطابقت دارد، پیش‌فرض -mzarch است..IP -mhtm 4

-mno-htm

گزینهٔ -mhtm مجموعه‌ای از توابع توکار (builtins) را فعال می‌کند که از دستورالعمل‌های موجود در قابلیت اجرای تراکنشی (transactional execution facility) معرفی‌شده در نسل ماشین‌های IBM zEnterprise EC12 بهره می‌برند؛ S/390 System z Built-in Functions. گزینهٔ -mhtm هنگام استفاده از -march=zEC12 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mvx

-mno-vx

هنگامی که -mvx مشخص شود، کدی تولید می‌شود که از دستورالعمل‌های ارائه‌شده توسط قابلیت افزونهٔ برداری (vector extension facility) معرفی‌شده با نسل ماشین IBM z13 استفاده می‌کند. این گزینه ABI را برای برخی از مقادیر نوع برداری با توجه به ترازسازی (alignment) و قراردادهای فراخوانی (calling conventions) تغییر می‌دهد. در صورتی که مقادیر نوع برداری در زمینه‌ای مرتبط با ABI استفاده شوند، یک دستور GAS .gnu_attribute برای نشانه‌گذاری فایل دودویی حاصل با ABI استفاده‌شده، اضافه می‌شود. گزینهٔ -mvx هنگام استفاده از -march=z13 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mzvector

-mno-zvector

گزینهٔ -mzvector افزونه‌های زبان برداری و توابع توکار را که از دستورالعمل‌های قابلیت افزونهٔ برداری معرفی‌شده با نسل ماشین IBM z13 بهره می‌برند، فعال می‌کند. این گزینه پشتیبانی از vector را به‌عنوان یک کلمهٔ کلیدی برای تعریف متغیرها و آرگومان‌های نوع برداری اضافه می‌کند. vector تنها زمانی در دسترس است که افزونه‌های GNU فعال باشند. هنگام درخواست تطابق دقیق با استانداردها، مثلاً با -std=c99، این کلمه بسط داده نمی‌شود. علاوه بر توابع توکار سطح پایین GCC، گزینهٔ -mzvector مجموعه‌ای از توابع توکار اضافه‌شده برای سازگاری با پیاده‌سازی‌های سبک AltiVec مانند Power و Cell را فعال می‌سازد. برای استفاده از این توابع توکار، باید فایل سرآیند vecintrin.h را بگنجانید. گزینهٔ -mzvector به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mmvcle

-mno-mvcle

تولید (یا عدم تولید) کد با استفاده از دستورالعمل "mvcle" جهت انجام جابه‌جایی‌های بلوکی. وقتی -mno-mvcle مشخص شود، در عوض از یک حلقهٔ "mvc" استفاده می‌شود. این گزینه پیش‌فرض است مگر اینکه بهینه‌سازی برای اندازه (size) فعال باشد.

-mdebug

-mno-debug

چاپ کردن (یا نکردن) اطلاعات اشکال‌زدایی اضافی هنگام کامپایل. پیش‌فرض بر این است که اطلاعات اشکال‌زدایی چاپ نشود.

-march=cpu-type

تولید کدی که بر روی cpu-type اجرا شود، که نام سیستمی نشان‌دهندهٔ یک نوع پردازندهٔ خاص است. مقادیر ممکن برای cpu-type عبارتند از z900/arch5، z990/arch6، z9-109، z9-ec/arch7، z10/arch8، z196/arch9، zEC12، z13/arch11، z14/arch12، z15/arch13، z16/arch14، z17/arch15 و native.

پیش‌فرض -march=z900 است.

مشخص کردن native به‌عنوان نوع پردازنده می‌تواند برای انتخاب بهترین گزینهٔ معماری متناسب با پردازندهٔ میزبان به کار رود. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، -march=native هیچ تأثیری نخواهد داشت.

-mtune=cpu-type

تنظیم و بهینه‌سازی کلیه موارد مربوط به کد تولیدشده متناسب با cpu-type، به استثنای ABI و مجموعه دستورالعمل‌های در دسترس. فهرست مقادیر ممکن برای cpu-type همانند گزینهٔ -march است. پیش‌فرض همان مقدار استفاده‌شده برای -march است.

-mtpf-trace

-mno-tpf-trace

تولید کدی که انشعاب‌های مختص سیستم‌عامل TPF OS را به روال‌های ردگیری (trace routines) در سیستم‌عامل اضافه کند (یا نکند). این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS.

-mtpf-trace-skip

-mno-tpf-trace-skip

تولید کدی که مقاصد پیش‌فرض انشعابِ فعال‌شده توسط -mtpf-trace را تغییر دهد (یا ندهد) تا به روال‌های ردگیری تخصصی اشاره کنند که امکان رد کردن انتخابی ورودی‌های ردگیری تابع را برای TPF OS فراهم می‌آورند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض خاموش است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS و مشخص کردن -mtpf-trace.

-mmain

برای مقصد TPF OS، از این گزینه هنگام پیوند دادن (link) جهت افزودن کد راه‌اندازی (startup code) و سایر گزینه‌های پیونددهنده برای تولید یک شیء اصلی استفاده کنید.

-mfused-madd

-mno-fused-madd

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و جمع ممیز شناور (multiply and accumulate) استفاده کند (یا نکند). در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری، این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند.

صدور هشدار در صورتی که تابع فعلی از اندازهٔ فریم (frame size) مشخص‌شده فراتر رود. از آنجا که این بررسی در زمان کامپایل انجام می‌شود، لزوماً به این معنی نیست که هنگام اجرای برنامه مشکلی واقعی رخ خواهد داد. هدف آن شناسایی توابعی است که با بیشترین احتمال باعث سرریز پشته (stack overflow) می‌شوند. این گزینه برای محیط‌هایی با اندازهٔ پشتهٔ محدود مانند هستهٔ لینوکس (Linux kernel) کاربرد دارد.

مقدار صفر این هشدار را غیرفعال می‌کند؛ که مقدار پیش‌فرض نیز هست.

-mwarn-dynamicstack

-mno-warn-dynamicstack

صدور هشدار در صورتی که تابع "alloca" را فراخوانی کند یا از آرایه‌های با اندازهٔ پویا بهره ببرد. این کار در شرایطی با اندازهٔ پشتهٔ محدود عموماً رویکرد نادرستی است.

-mstack-guard=stack-guard

-mstack-size=stack-size

-mno-stack-guard

-mno-stack-size

در صورت فعال بودن این گزینه‌ها، بخش پشتی (back end) معماری S/390 دستورالعمل‌های اضافه‌ای را در مقدمهٔ تابع (function prologue) صادر می‌کند که اگر اندازهٔ پشته به اندازهٔ stack-guard بایت فراتر از stack-size برود، یک تله (trap) را تحریک می‌کنند (به یاد داشته باشید که پشته در S/390 رو به پایین رشد می‌کند). اگر گزینهٔ stack-guard مشخص نشود، کوچک‌ترین توان ۲ بزرگ‌تر از اندازهٔ فریمِ تابع کامپایل‌شده برگزیده می‌شود.

این گزینه‌ها برای کمک به اشکال‌زدایی مسائل مربوط به سرریز پشته در نظر گرفته شده‌اند. کد اضافی تولیدشده سربار ناچیزی ایجاد می‌کند و از این رو می‌توان از آن در سیستم‌های مشابه عملیاتی نیز بدون افت چشمگیر کارایی استفاده کرد.

مقادیر داده‌شده باید دقیقاً از توان‌های ۲ باشند و stack-size باید بزرگ‌تر از stack-guard بوده و از 64k فراتر نرود. برای کارایی بیشتر، کد اضافه این فرض را در نظر می‌گیرد که پشته از آدرسی آغاز می‌شود که با مقدار ارائه‌شده توسط stack-size تراز شده است.

گزینهٔ -mstack-guard= تنها می‌تواند در کنار -mstack-size= به کار رود. شما می‌توانید این گزینه‌ها را در خط فرمان به ترتیب با -mno-stack-guard و -mno-stack-size بازنویسی (override) کنید.

-mhotpatch=pre-halfwords,post-halfwords

در صورت فعال بودن گزینهٔ hotpatch، یک مقدمهٔ تابع "وصله‌زنی درجا" (hot-patching) برای تمامی توابع موجود در واحد ترجمه تولید می‌شود. پیش از برچسب تابع، تعداد مشخص‌شده از دستورالعمل‌های دو بایتی NOP درج می‌شود (pre-halfwords، حداکثر ۱۰۰۰۰۰۰). پس از برچسب، 2 * post-halfwords بایت با بهره‌گیری از بزرگ‌ترین دستورالعمل‌های شبه-NOP که معماری مجاز می‌داند افزوده می‌شود (حداکثر ۱۰۰۰۰۰۰).

در صورتی که هر دو آرگومان صفر باشند، وصله‌زنی درجا غیرفعال می‌شود.

این گزینه را می‌توان برای توابع منفرد با استفاده از مشخصهٔ "hotpatch" لغو و بازنویسی کرد.

-mpic-data-is-text-relative

-mno-pic-data-is-text-relative

هنگام کامپایل برای S/390 با -fpic یا -fPIC، معمولاً GCC کدی تولید می‌کند که از آدرس‌دهی نسبی میان کد و داده استفاده می‌نماید. با این حال، برای وصله‌زدن درجا (hotpatching) ممکن است نیاز باشد بخش‌های جدید ".text" معرفی شوند در حالی که از بخش‌های موجود ".data" و ".bss" استفاده می‌شود. در این حالت، از -mno-pic-data-is-text-relative برای اجبار به آدرس‌دهی از طریق GOT استفاده کنید.

-mstack-protector-guard-record

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری (canary) در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای یک قناری به ازای هر ریسه در بلوک TLS (پیش‌فرض).

گزینه -mstack-protector-guard-record منجر به تولید بخش "__stack_protector_loc" حاوی اشاره‌گرهایی به تمام دستورالعمل‌هایی می‌شود که آدرس محافظ سراسری را بارگذاری می‌کنند. بنابراین، این گزینه تنها در ترکیب با -mstack-protector-guard=global اثرگذار خواهد بود. کاربرد در نظر گرفته شده برای آن در هسته لینوکس است.

-mindirect-branch=choice

-mindirect-branch-jump=choice

-mindirect-branch-call=choice

-mfunction-return=choice

-mfunction-return-mem=choice

-mfunction-return-reg=choice

این گروه از گزینه‌ها آسیب‌پذیری‌های امنیتی مرتبط با اجرای حدسی (speculative execution) و پیش‌بینی انشعاب غیرمستقیم را با فعال‌سازی جایگزینی انشعاب‌های غیرمستقیم و بازگشت‌های تابع با انشعاب‌های مستقیم به یک thunk رفع می‌کنند.

مشخص کردن choice به صورت keep موجب تولید کد پیش‌فرض می‌شود. thunk تولید thunkهای برون‌خط (out-of-line) را فعال کرده و انشعاب پیش‌تر غیرمستقیم را با یک انشعاب مستقیم به thunk جایگزین می‌کند. thunk-extern جایگزینی انشعاب را مانند thunk انجام می‌دهد اما thunkها را تولید نمی‌کند. thunk-inline تنها با -mindirect-branch-jump در دسترس است؛ در برنامه‌های فضای کاربر (user-space) باید استفاده از آن نسبت به thunk ترجیح داده شود تا از بازکردن صحیح پشته (stack unwinding) و رسیدگی به استثناها پشتیبانی گردد.

گزینه -mindirect-branch مقدار -mindirect-branch-jump و -mindirect-branch-call را تنظیم می‌کند. گزینه -mfunction-return مقدار -mfunction-return-reg و -mfunction-return-mem. را تنظیم می‌نماید.

تمام این گزینه‌ها را می‌توان به ازای هر تابع نیز با استفاده از صفت‌های تابع (function attributes) تعیین نمود.

-mindirect-branch-table

-mno-indirect-branch-table

این گزینه در ترکیب با گزینه‌های -mindirect-branch و -mfunction-return مفید است. هنگام فعال بودن، موجب تولید جدول‌هایی می‌شود که به مکان‌های انشعاب وصله‌شده توسط آن گزینه‌ها اشاره می‌کنند. این جدول‌ها در بخش‌هایی با نام‌های ".s390_indirect_jump"، ".s390_indirect_call"، ".s390_return_reg"، و ".s390_return_mem" منتشر می‌شوند. هر بخش از آرایه‌ای از عناصر ۳۲ بیتی تشکیل شده است؛ هر مدخل، آفستِ از آن مدخل تا مکان وصله‌شده را در خود نگه می‌دارد.

-mfentry

-mno-fentry

هنگام استفاده در ترکیب با گزینه -pg، کد پروفایل‌سازی را با استفاده از قلاب (hook) "__fentry__" ارائه‌شده توسط GLIBC 2.29 یا جدیدتر تولید می‌کند. این مورد تنها برای کدهای ۶۴ بیتی در دسترس است. اگر این گزینه فعال نباشد، پروفایل‌سازی در عوض از قلاب با کارایی کمترِ "_mcount" استفاده می‌کند.

-mrecord-mcount

-mno-record-mcount

هنگام فعال بودن، بخش "__mcount_loc" را با مکان‌های تمام فراخوانی‌های تولیدشده پروفایل‌سازی به "_mcount" یا "__fentry__" تولید می‌کند.

mnop-mcount

mno-nop-mcount

به جای تولید فراخوانی‌ها به "_mcount" یا "__fentry__" با -pg، دنباله‌ای از دستورالعمل‌های بدون‌عملیات (no-op) با همان طول را در مکان‌هایی که فراخوانی‌ها باید درج می‌شدند، وارد می‌کند. این مورد را می‌توان در ترکیب با گزینه -mrecord-mcount برای وصله کردن دنباله‌های فراخوانی در فایل شیء بدون کامپایل مجدد آن استفاده کرد.

-mpreserve-args

-mno-preserve-args

هنگام فعال بودن، تمام ثبات‌های آرگومان را در پشته ذخیره کرده و اطلاعات CFI متناظر را تولید می‌کند. این ویژگی برای برنامه‌هایی مفید است که می‌خواهند فرایند بازکردن پشته مخصوص خود را پیاده‌سازی کنند و نیاز به دسترسی به آرگومان‌های تابع دارند.

-munaligned-symbols

-mno-unaligned-symbols

فرض می‌کند که نمادهای خارجی با تراز طبیعی ۱، به‌طور بالقوه ناتراز (unaligned) هستند. به‌طور پیش‌فرض، فرض می‌شود تمام نمادهای فاقد تراز صریح، همان‌طور که توسط IBM Z ABI الزامی شده است، روی مرز ۲ بایتی تراز شده‌اند.

گزینه‌های SH (SH Options)

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های SH تعریف شده‌اند:

-m1: تولید کد برای SH1.
-m2: تولید کد برای SH2.
-m2e: تولید کد برای SH2e.
-m2a-nofpu: تولید کد برای SH2a فاقد FPU، یا برای یک SH2a-FPU به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m2a-single-only: تولید کد برای SH2a-FPU به گونه‌ای که از هیچ‌یک از عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) استفاده نشود.
-m2a-single: تولید کد برای SH2a-FPU با فرض اینکه واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد (single-precision) است.
-m2a: تولید کد برای SH2a-FPU با فرض اینکه واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت مضاعف (double-precision) است.
-m3: تولید کد برای SH3.
-m3e: تولید کد برای SH3e.
-m4-nofpu: تولید کد برای SH4 فاقد واحد ممیز شناور.
-m4-single-only: تولید کد برای SH4 دارای واحد ممیز شناوری که تنها از محاسبات دقت منفرد پشتیبانی می‌کند.
-m4-single: تولید کد برای SH4 با فرض اینکه واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد است.
-m4: تولید کد برای SH4.
-m4-100: تولید کد برای SH4-100.
-m4-100-nofpu: تولید کد برای SH4-100 به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-100-single: تولید کد برای SH4-100 با فرض اینکه واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد است..IP -m4-100-single-only 4 تولید کد برای SH4-100 به گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-200: تولید کد برای SH4-200.
-m4-200-nofpu: تولید کد برای SH4-200 به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-200-single: تولید کد برای SH4-200 با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه است.
-m4-200-single-only: تولید کد برای SH4-200 به گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-300: تولید کد برای SH4-300.
-m4-300-nofpu: تولید کد برای SH4-300 به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-300-single: تولید کد برای SH4-300 به گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-300-single-only: تولید کد برای SH4-300 به گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-340: تولید کد برای SH4-340 (بدون MMU، بدون FPU).
-m4-400: تولید کد برای SH4-400 (بدون MMU، بدون FPU).
-m4-500: تولید کد برای SH4-500 (بدون FPU). گزینهٔ -isa=sh4-nofpu را به اسمبلر ارسال می‌کند.
-m4a-nofpu: تولید کد برای SH4al-dsp، یا برای یک SH4a به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4a-single-only: تولید کد برای SH4a، به گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4a-single: تولید کد برای SH4a با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه قرار دارد.
-m4a: تولید کد برای SH4a.
-m4al: مشابه -m4a-nofpu، به جز اینکه به‌طور ضمنی -dsp را به اسمبلر ارسال می‌کند. در حال حاضر GCC هیچ دستورالعمل DSP تولید نمی‌کند.
-mb: کامپایل کد برای پردازنده در حالت بزرگ‌پایان (big-endian).
-ml: کامپایل کد برای پردازنده در حالت کوچک‌پایان (little-endian).
-mdalign: تراز کردن داده‌های double در مرزهای ۶۴ بیتی. توجه داشته باشید که این گزینه قراردادهای فراخوانی را تغییر می‌دهد، و بنابراین برخی توابع کتابخانهٔ استاندارد C کار نمی‌کنند مگر اینکه ابتدا آن را با -mdalign دوباره کامپایل کنید.
-mrelax: کوتاه‌تر کردن برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند، در صورت امکان؛ از گزینهٔ پیونددهندهٔ -relax استفاده می‌کند.
-mbigtable: استفاده از آفست‌های ۳۲ بیتی در جدول‌های "switch". پیش‌فرض استفاده از آفست‌های ۱۶ بیتی است.
-mbitops: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری بیتی روی SH2A.
-mfmovd: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل "fmovd". برای محدودیت‌های تراز، -mdalign را بررسی کنید.
-mrenesas
-mno-renesas: سازگاری با قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده توسط Renesas. مقدار پیش‌فرض برای تمامی هدف‌های زنجیره ابزار SH برابر با -mno-renesas است که از قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده برای GCC پیش از دردسترس بودن قراردادهای Renesas استفاده می‌کند.
-mnomacsave: علامت‌گذاری ثبات "MAC" به عنوان call-clobbered، حتی اگر -mrenesas داده شده باشد.
-mieee
-mno-ieee: کنترل سازگاری با IEEE در مقایسه‌های ممیز شناور، که بر نحوهٔ رسیدگی به مواردی که نتیجهٔ یک مقایسه نامرتب (unordered) است اثر می‌گذارد. به‌طور پیش‌فرض -mieee به‌صورت ضمنی فعال است. اگر -ffinite-math-only فعال باشد، -mno-ieee به‌صورت ضمنی تنظیم می‌شود که باعث مقایسه‌های ممیز شناور بزرگ‌تر مساوی و کوچک‌تر مساوی سریع‌تر می‌گردد. تنظیمات ضمنی را می‌توان با تعیین -mieee یا -mno-ieee بازنویسی کرد.
-minline-ic_invalidate
-mno-inline-ic_invalidate: درون‌خطی کردن کد برای نامعتبرسازی ورودی‌های حافظهٔ نهان دستورالعمل پس از برپایی ترامپولین‌های توابع تودرتو. این گزینه در صورتی که -musermode فعال باشد و گزینهٔ تولید کدِ انتخاب‌شده (مانند -m4) اجازهٔ استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد، هیچ اثری ندارد. اگر گزینهٔ تولید کد انتخاب‌شده اجازهٔ استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد، و -musermode فعال نباشد، کد درون‌خطی‌شده آرایهٔ آدرس حافظهٔ نهان دستورالعمل را مستقیماً با یک نوشتن انجمنی دستکاری می‌کند. این امر نه تنها در زمان اجرا به حالت ممتاز (privileged mode) نیاز دارد، بلکه در صورتی که خط حافظهٔ نهان از طریق TLB نگاشت شده و نامپ شده باشد، با شکست مواجه می‌شود.
-misize: تخلیه اندازه و مکان دستورالعمل‌ها در کد اسمبلی.
-matomic-model=model: تنظیم مدل عملیات اتمی و پارامترهای اضافی به صورت یک فهرست جداشده با کاما. برای جزئیات در مورد توابع درونی اتمی، __atomic Builtins را ببینید. مدل‌ها و پارامترهای زیر پشتیبانی می‌شوند:

none: غیرفعال کردن توالی‌های اتمی تولیدشده توسط کامپایلر و انتشار فراخوانی‌های کتابخانه برای عملیات اتمی. اگر هدف "sh*-*-linux*" نباشد، این مقدار پیش‌فرض است.
soft-gusa: تولید توالی‌های نرم‌افزاری اتمی gUSA سازگار با GNU/Linux برای توابع توکار اتمی. توالی‌های اتمی تولیدشده نیاز به پشتیبانی اضافی از کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم دارند و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای SH3* و SH4* مناسب هستند. این گزینه در صورتی که هدف "sh*-*-linux*" و SH3* یا SH4* باشد به‌طور پیش‌فرض فعال است. هنگامی که هدف SH4A است، این گزینه همچنین تا حدی از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری اتمی "movli.l" و "movco.l" برای ایجاد کدی کارآمدتر استفاده می‌کند، مگر اینکه strict مشخص شده باشد.
soft-tcb: تولید توالی‌های اتمی نرم‌افزاری که از یک متغیر در بلوک کنترل رشته (TCB) استفاده می‌کنند. این یک نوع دیگر از توالی‌های gUSA است که می‌تواند روی هدف‌های SH1* و SH2* نیز استفاده شود. توالی‌های اتمی تولیدشده نیاز به پشتیبانی اضافی از کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم دارند و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب هستند. هنگام استفاده از این مدل، پارامتر gbr-offset= نیز باید مشخص شود.
soft-imask: تولید توالی‌های نرم‌افزاری اتمی که با تنظیم "SR.IMASK = 1111"، وقفه‌ها را به‌طور موقت غیرفعال می‌کنند. این مدل فقط زمانی کار می‌کند که برنامه در حالت ممتاز اجرا شود و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب است. پشتیبانی اضافی از کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم مورد نیاز نیست. این مدل به‌طور پیش‌فرض در حالتی که هدف "sh*-*-linux*" و SH1* یا SH2* باشد فعال است.
hard-llcs: تولید توالی‌های سخت‌افزاری اتمی فقط با استفاده از دستورالعمل‌های "movli.l" و "movco.l". این قابلیت فقط روی SH4A در دسترس است و برای سیستم‌های چندهسته‌ای مناسب است. از آنجا که دستورالعمل‌های سخت‌افزاری فقط از متغیرهای اتمی ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کنند، دسترسی به متغیرهای ۸ یا ۱۶ بیتی با دسترسی‌های ۳۲ بیتی شبیه‌سازی می‌شود. کد کامپایل‌شده با این گزینه، در صورت اجرا روی یک سیستم SH4A، با سیستم‌های مدیریت وقفه/استثنای سایر مدل‌های اتمی نرم‌افزاری نیز سازگار است. برای این مدل نیازی به پشتیبانی اضافی از کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم نیست..IP gbr-offset= 4 این پارامتر، آفست (برحسب بایت) متغیر در ساختار بلوک کنترل رشته (thread control block) را مشخص می‌کند که باید توسط دنباله‌های اتمیک تولیدشده هنگام انتخاب مدل soft-tcb استفاده شود. برای سایر مدل‌ها این پارامتر نادیده گرفته می‌شود. مقدار مشخص‌شده باید مضرب صحیحی از چهار و در محدودهٔ 0-1020 باشد.
strict: این پارامتر از استفادهٔ ترکیبی چندین مدل اتمیک، حتی در صورت سازگار بودن آن‌ها، جلوگیری کرده و باعث می‌شود کامپایلر تنها دنباله‌های اتمیک مدل مشخص‌شده را تولید کند.

-mtas: کد دستور (opcode) "tas.b" را برای "__atomic_test_and_set" تولید می‌کند. توجه داشته باشید که بسته به پیکربندی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خاص، این امر به دلیل تخلیهٔ خط حافظهٔ نهان (cache line flush) عملوند که ناشی از دستور "tas.b" است، می‌تواند عملکرد کلی را کاهش دهد. در پردازنده‌های چند‌هسته‌ای SH4A، دستور "tas.b" باید با احتیاط استفاده شود چرا که برای برخی پیکربندی‌های حافظهٔ نهان می‌تواند منجر به خرابی داده‌ها شود.
-mprefergot: هنگام تولید کد مستقل از موقعیت (position-independent code)، فراخوانی توابع را به جای Procedure Linkage Table با استفاده از Global Offset Table ایجاد می‌کند.
-musermode
-mno-usermode: به کامپایلر اجازه نمی‌دهد (اجازه می‌دهد) کدهای حالت ممتاز (privileged mode) تولید کند. مشخص کردن -musermode همچنین در صورتی که کد درون‌خطی‌شده در حالت کاربر کار نکند، -mno-inline-ic_invalidate را نیز در بر می‌گیرد. هنگامی که هدف "sh*-*-linux*" باشد، -musermode حالت پیش‌فرض است. اگر هدف SH1* یا SH2* باشد، -musermode هیچ تأثیری ندارد، زیرا در آن‌ها حالت کاربر وجود ندارد.
-multcost=number: هزینهٔ فرضی برای یک دستور ضرب را تعیین می‌کند.
-mdiv=strategy: راهبرد تقسیم را برای استفاده در عملیات تقسیم اعداد صحیح تعیین می‌کند. strategy می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

call-div1: تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که از دستور تقسیم تک‌مرحله‌ای "div1" برای انجام عملیات استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر نتیجه‌ای نامشخص محاسبه کرده و ایجاد تله (trap) نمی‌کند. این حالت، به‌جز برای SH4، SH2A و SHcompact، پیش‌فرض است.
call-fp: تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که عملیات را با ممیز شناور دقت‌مضاعف انجام می‌دهد. تقسیم بر صفر موجب خطای ممیز شناور (floating-point exception) می‌شود. این حالت برای SHcompact دارای FPU پیش‌فرض است. مشخص کردن این مورد برای مقاصدی که فاقد FPU دقت‌مضاعف هستند، به پیش‌فرض "call-div1" برمی‌گردد.
call-table: تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که از یک جدول جستجو برای مقسوم‌علیه‌های کوچک و از دستور "div1" با تفکیک حالت برای مقسوم‌علیه‌های بزرگ‌تر استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر نتیجه‌ای نامشخص محاسبه کرده و ایجاد تله نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض برای SH4 است. مشخص کردن این گزینه برای مقاصدی که فاقد دستورهای جابه‌جایی پویا هستند، به پیش‌فرض "call-div1" برمی‌گردد.

هنگامی که راهبرد تقسیمی مشخص نشده باشد، راهبرد پیش‌فرض بر اساس مقصد فعلی انتخاب می‌شود. برای SH2A راهبرد پیش‌فرض، استفاده از دستورهای "divs" و "divu" به جای فراخوانی توابع کتابخانه‌ای است.

-maccumulate-outgoing-args
-mno-accumulate-outgoing-args: فضا را برای آرگومان‌های خروجی یک‌بار در مقدمهٔ تابع (function prologue) رزرو می‌کند، به جای این‌که پیرامون هر فراخوانی این کار را انجام دهد. این امر عموماً برای کارایی و اندازهٔ کد سودمند است و همچنین برای بازپیچی پشته (unwinding) جهت جلوگیری از تغییر فریم پشته پیرامون کدهای شرطی لازم است. -maccumulate-outgoing-args به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mdivsi3_libfunc=name: نام تابع کتابخانه‌ای مورد استفاده برای تقسیم علامت‌دار ۳۲ بیتی را روی name تنظیم می‌کند. این مورد تنها بر نام استفاده‌شده در راهبردهای تقسیم call تأثیر می‌گذارد، و کامپایلر همچنان انتظار دارد مجموعه‌های ثبات‌های ورودی/خروجی/تخریب‌شده (clobbered) همانند زمانی که این گزینه وجود نداشت باشند.
-mfixed-range=register-range: کدی تولید می‌کند که محدودهٔ ثبات داده‌شده را به عنوان ثبات‌های ثابت (fixed registers) در نظر می‌گیرد. ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهندهٔ ثبات نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کردن کد هسته مفید است. محدودهٔ ثبات‌ها به صورت دو ثبات که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند مشخص می‌شود. می‌توان چندین محدودهٔ ثبات را جداشده با کاما مشخص کرد.
-mbranch-cost=num: مقدار num را به عنوان هزینه برای یک دستور پرش (branch) در نظر می‌گیرد. مقادیر بالاتر باعث می‌شوند کامپایلر تلاش کند تا در صورت امکان کدهای بدون پرش بیشتری تولید کند. اگر مشخص نشود، مقدار بسته به نوع پردازنده‌ای که برای آن کامپایل می‌شود انتخاب خواهد شد.
-mzdcbranch
-mno-zdcbranch: فرض می‌کند (فرض نمی‌کند) که دستورهای پرش شرطی با جابه‌جایی صفر (zero displacement) "bt" و "bf" سریع هستند. اگر -mzdcbranch مشخص شود، کامپایلر دنباله‌های کد پرش با جابه‌جایی صفر را ترجیح می‌دهد. این گزینه هنگام تولید کد برای SH4 و SH4A به‌طور پیش‌فرض فعال است. می‌توان آن را با مشخص کردن صریح -mno-zdcbranch غیرفعال کرد.
-mcbranch-force-delay-slot: استفاده از شکاف‌های تأخیر (delay slots) را برای پرش‌های شرطی اجباری می‌کند، که در صورت نیافتن دستور مناسب، شکاف تأخیر را با یک "nop" پر می‌کند. به‌طور پیش‌فرض این گزینه غیرفعال است. می‌توان آن را برای دور زدن باگ‌های سخت‌افزاری مانند آنچه در SH7055 اولیه وجود دارد فعال کرد.
-mfsca
-mno-fsca: به کامپایلر اجازه می‌دهد یا نمی‌دهد که دستور "fsca" را برای تقریب سینوس و کسینوس تولید کند. گزینهٔ -mfsca باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations استفاده شود. این گزینه هنگام تولید کد برای SH4A به‌طور پیش‌فرض فعال است. استفاده از -mno-fsca تقریب‌های سینوس و کسینوس را غیرفعال می‌کند، حتی اگر -funsafe-math-optimizations فعال باشد.
-mfsrra
-mno-fsrra: به کامپایلر اجازه می‌دهد یا نمی‌دهد که دستور "fsrra" را برای تقریب معکوس ریشهٔ دوم تولید کند. گزینهٔ -mfsrra باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only استفاده شود. این گزینه هنگام تولید کد برای SH4A به‌طور پیش‌فرض فعال است. استفاده از -mno-fsrra تقریب‌های معکوس ریشهٔ دوم را غیرفعال می‌کند حتی اگر -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only فعال باشند.
-mpretend-cmove
-mno-pretend-cmove: پرش‌های شرطی با جابه‌جایی صفر را برای الگوهای دستور انتقال شرطی ترجیح می‌دهد یا ترجیح نمی‌دهد. این کار می‌تواند منجر به ایجاد کدهای سریع‌تر در پردازندهٔ SH4 شود.
-mfdpic
-mno-fdpic: کد را با استفاده از FDPIC ABI تولید می‌کند.
-mlra
-mno-lra: از تخصیص‌دهندهٔ ثبات جدید LRA استفاده می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، از تخصیص‌دهندهٔ قدیمی "reload" استفاده می‌شود.

گزینه‌های Solaris 2

این گزینه‌ها روی Solaris 2 پشتیبانی می‌شوند:

-mclear-hwcap
-mno-clear-hwcap: -mclear-hwcap به کامپایلر اعلام می‌کند که قابلیت‌های سخت‌افزاری (hardware capabilities) ایجاد شده توسط اسمبلر Solaris را حذف کند. این کار فقط زمانی لازم است که فایل‌های شیء از افزونه‌های ISA استفاده می‌کنند که توسط ماشین فعلی پشتیبانی نمی‌شود، اما در زمان اجرا بررسی می‌کنند که آیا باید از آن‌ها استفاده شود یا خیر.
-mimpure-text
-mno-impure-text: گزینهٔ -mimpure-text در صورت استفاده در کنار -shared، به کامپایلر می‌گوید که در هنگام پیوند دادن یک شیء مشترک (shared object)، مقدار -z text را به پیونددهنده ارسال نکند. با استفاده از این گزینه، می‌توانید کدهای وابسته به موقعیت (position-dependent) را به یک شیء مشترک پیوند دهید.
گزینهٔ -mimpure-text پیام خطای پیونددهنده با عنوان «relocations remain against allocatable but non-writable sections» را فرونشانی می‌کند. با این حال، بازنشانی‌های لازم موجب فعال‌سازی copy-on-write می‌شوند و شیء مشترک در عمل بین فرآیندها به اشتراک گذاشته نمی‌شود. به جای استفاده از -mimpure-text، باید تمام کدهای منبع را با -fpic یا -fPIC کامپایل کنید.
-gsctf: تولید Solaris CTF. باید هم برای کامپایل و هم برای پیونددهی استفاده شود. برای اطلاعات بیشتر ctf(7) را ببینید. این گزینه فقط از Solaris 11.4 SRU 84 به بعد که پشتیبانی لازم در زنجیره ابزار اضافه شد، پشتیبانی می‌شود.

گزینه‌های SPARC

این گزینه‌های -m در SPARC پشتیبانی می‌شوند:

-mno-app-regs

-mapp-regs

گزینهٔ -mapp-regs را برای تولید خروجی با استفاده از ثبات‌های سراسری ۲ تا ۴ مشخص کنید که SPARC SVR4 ABI آن‌ها را برای برنامه‌ها رزرو کرده است. همانند ثبات سراسری ۱، با هر یک از ثبات‌های سراسری ۲ تا ۴ به عنوان یک ثبات قابل‌تخصیص رفتار می‌شود که با فراخوانی‌های توابع بازنویسی (clobbered) می‌شوند. این حالت پیش‌فرض است.

برای سازگاری کامل با SVR4 ABI به قیمت مقداری افت کارایی، -mno-app-regs را مشخص کنید. شما باید کتابخانه‌ها و نرم‌افزارهای سیستمی را با این گزینه کامپایل کنید.

-mflat

-mno-flat

با -mflat، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را تولید نمی‌کند و از یک مدل پنجرهٔ ثبات «مسطح» (flat) یا تکی استفاده می‌کند. این مدل با مدل پنجرهٔ ثبات معمولی سازگار است. با ثبات‌های محلی و ثبات‌های ورودی (۰--۵) همچنان به عنوان ثبات‌های «call-saved» رفتار می‌شود و در صورت نیاز روی پشته ذخیره می‌شوند.

با -mno-flat (پیش‌فرض)، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را تولید می‌کند (به جز برای توابع برگ). این حالت عملکرد عادی است.

-mfpu

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور (floating-point). این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

-mno-unaligned-doubles

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور. هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز برای همهٔ مقصدهای SPARC در دسترس نیستند. به طور معمول از امکانات کامپایلر C مرسوم ماشین استفاده می‌شود، اما این کار مستقیماً در کامپایل متقابل (cross-compilation) امکان‌پذیر نیست. شما باید خودتان تمهیدات لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب جهت کامپایل متقابل در نظر بگیرید. مقصدهای تعبیه‌شدهٔ sparc-*-aout و sparclite-*-* پشتیبانی ممیز شناور نرم‌افزاری را ارائه می‌دهند.

گزینهٔ -msoft-float قرارداد فراخوانی (calling convention) را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی مفید است که تمام یک برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به ویژه، برای این‌که این قابلیت کار کند، باید libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-mhard-quad-float

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور با کلمهٔ چهارگانه یا quad-word (از نوع long double).

-msoft-quad-float

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای دستورالعمل‌های ممیز شناور quad-word (از نوع long double). توابع فراخوانی‌شده همان مواردی هستند که در SPARC ABI مشخص شده‌اند. این حالت پیش‌فرض است.

تا زمان نگارش این متن، هیچ پیاده‌سازی از SPARC وجود ندارد که دارای پشتیبانی سخت‌افزاری برای دستورالعمل‌های ممیز شناور quad-word باشد. همهٔ آن‌ها برای هر یک از این دستورالعمل‌ها یک گردانندهٔ تله (trap handler) را فرامی‌خوانند و سپس گردانندهٔ تله تأثیر دستورالعمل را شبیه‌سازی می‌کند. به دلیل سربار گردانندهٔ تله، این روش بسیار کندتر از فراخوانی توابع کتابخانه‌ای ABI است. بنابراین گزینهٔ -msoft-quad-float حالت پیش‌فرض است.

-munaligned-doubles

فرض می‌کند که متغیرهای double هم‌ترازی ۸ بایتی دارند. این حالت پیش‌فرض است.

با -munaligned-doubles، کامپایلر GCC تنها زمانی فرض می‌کند که مقادیر double دارای هم‌ترازی ۸ بایتی هستند که در نوع دیگری گنجانده شده باشند یا دارای آدرس مطلق باشند. در غیر این صورت، فرض می‌کند که دارای هم‌ترازی ۴ بایتی هستند. مشخص کردن این گزینه از برخی مشکلات نادر سازگاری با کدهای تولید شده توسط کامپایلرهای دیگر جلوگیری می‌کند. این گزینه پیش‌فرض نیست زیرا به ویژه برای کدهای ممیز شناور منجر به افت کارایی می‌شود.

-muser-mode

-mno-user-mode

کدی تولید نمی‌کند که فقط بتواند در حالت سرپرست (supervisor mode) اجرا شود. این موضوع تنها برای دستورالعمل "casa" که برای پردازندهٔ LEON3 صادر می‌شود صدق می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mfaster-structs

-mno-faster-structs

با -mfaster-structs، کامپایلر فرض می‌کند که ساختارها (structures) باید دارای هم‌ترازی ۸ بایتی باشند. این امر استفاده از جفت‌دستورالعمل‌های "ldd" و "std" را برای رونوشت‌ها در انتساب ساختار، به جای دو برابر جفت‌های "ld" و "st" ممکن می‌سازد. با این حال، استفاده از این هم‌ترازیِ تغییریافته مستقیماً SPARC ABI را نقض می‌کند. از این رو، این گزینه فقط برای استفاده در مقاصدی در نظر گرفته شده که توسعه‌دهنده می‌پذیرد کد حاصل مستقیماً مطابق با قوانین ABI نیست.

-mstd-struct-return

-mno-std-struct-return

با -mstd-struct-return، کامپایلر در توابعی که ساختارها یا اجتماع‌ها (unions) را برمی‌گردانند، کدهای کنترلی ایجاد می‌کند تا طبق ABI ۳۲ بیتی، عدم تطابق اندازه میان دو طرف فراخوانی تابع را تشخیص دهد.

پیش‌فرض -mno-std-struct-return است. این گزینه در حالت ۶۴ بیتی هیچ تأثیری ندارد.

-mcpu=cpu_type

مجموعه دستورالعمل، مجموعه ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از: v7، cypress، v8، supersparc، hypersparc، leon، leon3، leon3v7، leon5، sparclite، f930، f934، sparclite86x، sparclet، tsc701، v9، ultrasparc، ultrasparc3، niagara، niagara2، niagara3، niagara4، niagara7 و m8.

زنجیره ابزارهای بومی Solaris و GNU/Linux از مقدار native نیز پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینهٔ معماری را برای پردازندهٔ میزبان برمی‌گزیند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ تأثیری نخواهد داشت.

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل پیش‌فرض برای مقادیری استفاده می‌شوند که یک معماری و نه یک پیاده‌سازی را انتخاب می‌کنند. این مقادیر عبارتند از: v7، v8، sparclite، sparclet، v9.

در ادامه فهرستی از هر معماری پشتیبانی‌شده و پیاده‌سازی‌های پشتیبانی‌شدهٔ آن‌ها آمده است.

v7: cypress, leon3v7.IP v8 4 supersparc, hypersparc, leon, leon3, leon5
sparclite: f930, f934, sparclite86x
sparclet: tsc701
v9: ultrasparc, ultrasparc3, niagara, niagara2, niagara3, niagara4, niagara7, m8

به‌طور پیش‌فرض (مگر اینکه طور دیگری پیکربندی شده باشد)، GCC کدی برای گونهٔ V7 از معماری SPARC تولید می‌کند. با -mcpu=cypress، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشهٔ Cypress CY7C602 بهینه‌سازی می‌کند که در سری SPARCStation/SPARCServer 3xx به کار رفته است. این گزینه همچنین برای سیستم‌های قدیمی‌تر SPARCStation 1، 2، IPX و غیره مناسب است.

با -mcpu=v8، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ V8 از معماری SPARC تولید می‌کند. تنها تفاوت آن با کد V7 این است که کامپایلر دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح و تقسیم عدد صحیح را صادر می‌کند که در SPARC-V8 وجود دارند اما در SPARC-V7 موجود نیستند. با -mcpu=supersparc، کامپایلر علاوه بر این، کد را برای تراشهٔ SuperSPARC بهینه‌سازی می‌کند، همان‌طور که در سری‌های SPARCStation 10، 1000 و 2000 استفاده شده است.

با -mcpu=sparclite، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ SPARClite از معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، گام تقسیم عدد صحیح و پویش ("ffs") را که در SPARClite وجود دارند اما در SPARC-V7 نیستند، اضافه می‌کند. با -mcpu=f930، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشهٔ Fujitsu MB86930 بهینه‌سازی می‌کند که نسخهٔ اولیهٔ SPARClite و فاقد FPU است. با -mcpu=f934، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشهٔ Fujitsu MB86934 بهینه‌سازی می‌کند که نگارش جدیدتر SPARClite به همراه FPU است.

با -mcpu=sparclet، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ SPARClet از معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، ضرب/انباشت، گام تقسیم عدد صحیح و پویش ("ffs") را که در SPARClet وجود دارند اما در SPARC-V7 نیستند، اضافه می‌کند. با -mcpu=tsc701، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشهٔ TEMIC SPARClet بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=v9، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ V9 از معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های انتقال ۶۴ بیتی عدد صحیح و ممیز شناور، ۳ ثبات کد وضعیت ممیز شناور اضافی و دستورالعمل‌های انتقال شرطی را اضافه می‌کند. با -mcpu=ultrasparc، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC I/II/IIi بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=ultrasparc3، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC III/III+/IIIi/IIIi+/IV/IV+ بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T1 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara2، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T2 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara3، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T3 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara4، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T4 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara7، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Oracle SPARC M7 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=m8، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Oracle M8 بهینه‌سازی می‌کند.

-mtune=cpu_type: پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما بر خلاف گزینهٔ -mcpu=cpu_type مجموعه دستورالعمل‌ها یا مجموعه ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد.
همان مقادیر -mcpu=cpu_type را می‌توان برای -mtune=cpu_type نیز به کار برد، اما تنها مقادیر سودمند مواردی هستند که یک پیاده‌سازی خاص از پردازنده را انتخاب می‌کنند. این موارد عبارتند از: cypress، supersparc، hypersparc، leon، leon3، leon3v7، leon5، f930، f934، sparclite86x، tsc701، ultrasparc، ultrasparc3، niagara، niagara2، niagara3، niagara4، niagara7 و m8. در زنجیره‌ابزارهای بومی Solaris و GNU/Linux، مقدار native نیز قابل استفاده است.
-mv8plus
-mno-v8plus: با -mv8plus، کامپایلر GCC کدی برای SPARC-V8+ ABI تولید می‌کند. تفاوت آن با V8 ABI در این است که ثبات‌های سراسری و خروجی، ۶۴ بیتی در نظر گرفته می‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در Solaris در حالت ۳۲ بیتی برای تمام پردازنده‌های SPARC-V9 فعال است.
-mvis
-mno-vis: با -mvis، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. حالت پیش‌فرض -mno-vis است.
-mvis2
-mno-vis2: با -mvis2، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 2.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. هنگامی که هدف، پردازنده‌ای با پشتیبانی از این دستورالعمل‌ها باشد (مانند UltraSPARC-III و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis2 است. فعال کردن -mvis2 همچنین -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis3
-mno-vis3: با -mvis3، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 3.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. هنگامی که هدف، پردازنده‌ای با پشتیبانی از این دستورالعمل‌ها باشد (مانند niagara-3 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis3 است. فعال کردن -mvis3 همچنین -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis3b
-mno-vis3b: با -mvis3b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 3.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set به همراه دستورالعمل‌های تکمیلی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2011 بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای با پشتیبانی از چنین دستورالعمل‌هایی (مانند niagara-7 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis3b است. فعال کردن -mvis3b همچنین -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis4
-mno-vis4: با -mvis4، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 4.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای با پشتیبانی از چنین دستورالعمل‌هایی (مانند niagara-7 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis4 است. فعال کردن -mvis4 همچنین -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis4b
-mno-vis4b: با -mvis4b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 4.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set به همراه دستورالعمل‌های تکمیلی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2017 بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای با پشتیبانی از چنین دستورالعمل‌هایی (مانند m8 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis4b است. فعال کردن -mvis4b همچنین -mvis4، -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mcbcond
-mno-cbcond: با -mcbcond، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های Compare-and-Branch-on-Condition در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای با پشتیبانی از چنین دستورالعمل‌هایی (مانند Niagara-4 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mcbcond است.
-mfmaf
-mno-fmaf: با -mfmaf، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ممیز شناور Fused Multiply-Add در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای با پشتیبانی از چنین دستورالعمل‌هایی (مانند Niagara-3 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mfmaf است.
-mfsmuld
-mno-fsmuld: با -mfsmuld، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل ضرب ممیز شناور دقت یگانه به دوگانه (FsMULd) بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از نگارش‌های معماری V8 یا V9 به همراه FPU پشتیبانی می‌کند، پیش‌فرض -mfsmuld است، به استثنای -mcpu=leon..IP -mpopc 4
-mno-popc: با -mpopc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستور Population Count در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستوری پشتیبانی می‌کند، مانند Niagara-2 و بعد از آن، مقدار پیش‌فرض -mpopc است.
-msubxc
-mno-subxc: با -msubxc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستور Subtract-Extended-with-Carry در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستوری پشتیبانی می‌کند، مانند Niagara-7 و بعد از آن، مقدار پیش‌فرض -msubxc است.
-mfix-at697f: راهکار مستندسازی‌شده را برای تک‌خطای سخت‌افزاری (erratum) پردازنده Atmel AT697F (که مطابق با نقص شماره ۱۳ پردازنده AT697E است) فعال می‌کند.
-mfix-ut699: راهکارهای مستندسازی‌شده را برای خطاهای ممیز شناور و خطاهای باطل‌سازی حافظه نهان داده (data cache nullify) در پردازنده UT699 فعال می‌کند.
-mfix-ut700: راهکار مستندسازی‌شده را برای خطاهای ذخیره‌سازی متوالی (back-to-back store errata) در پردازنده UT699E/UT700 فعال می‌کند.
-mfix-gr712rc: راهکار مستندسازی‌شده را برای خطاهای ذخیره‌سازی متوالی (back-to-back store errata) در پردازنده GR712RC فعال می‌کند.

این گزینه‌های -m علاوه‌بر موارد بالا، روی پردازنده‌های SPARC-V9 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند:

-m32
-m64: تولید کد برای یک محیط ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. محیط ۳۲ بیتی انواع int، long و اشاره‌گر (pointer) را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند. محیط ۶۴ بیتی نوع int را روی ۳۲ بیت و انواع long و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند.
-mptr32
-mptr64: به ترتیب از اشاره‌گرهای ۳۲ یا ۶۴ بیتی استفاده می‌کند. برخلاف گزینه‌های -m32 و -m64، این گزینه تنها اندازه اشاره‌گر را تغییر می‌دهد و روی ABI تأثیری ندارد.
-mcmodel=which: مدل کد (code model) را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

medlow: مدل کد Medium/Low: آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها باید در ۳۲ بیت پایینی حافظه پیوند (link) داده شوند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.
medmid: مدل کد Medium/Middle: آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها باید در ۴۴ بیت پایینی حافظه پیوند داده شوند، قطعه‌های text و data باید اندازه‌ای کمتر از ۲ گیگابایت داشته باشند و قطعه data باید در فاصله ۲ گیگابایتی از قطعه text قرار گیرد.
medany: مدل کد Medium/Anywhere: آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها می‌توانند در هر کجای حافظه پیوند داده شوند، قطعه‌های text و data باید اندازه‌ای کمتر از ۲ گیگابایت داشته باشند و قطعه data باید در فاصله ۲ گیگابایتی از قطعه text قرار گیرد.
embmedany: مدل کد Medium/Anywhere برای سیستم‌های تعبیه‌شده (embedded): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ قطعه‌های text و data باید اندازه‌ای کمتر از ۲ گیگابایت داشته باشند و هر دو می‌توانند از هر کجای حافظه شروع شوند (در زمان پیوند تعیین می‌شود). ثبات سراسری %g4 به ابتدای قطعه data اشاره می‌کند. برنامه‌ها به صورت ایستا پیوند داده می‌شوند و PIC پشتیبانی نمی‌شود.

-mmemory-model=mem-model: مدل حافظه فعال روی پردازنده را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

default: مدل حافظه پیش‌فرض برای پردازنده و سیستم‌عامل.
rmo: ترتیب حافظه آسان‌گیر (Relaxed Memory Order)
pso: ترتیب ذخیره‌سازی جزئی (Partial Store Order)
tso: ترتیب ذخیره‌سازی کامل (Total Store Order)
sc: سازگاری ترتیبی (Sequential Consistency)

این مدل‌های حافظه به‌طور رسمی در پیوست D راهنمای معماری SPARC-V9 تعریف شده‌اند، به همان صورتی که در فیلد "PSTATE.MM" پردازنده مقداردهی می‌شوند.

-mstack-bias
-mno-stack-bias: با -mstack-bias، کامپایلر GCC فرض می‌کند که اشاره‌گر پشته (stack pointer) و اشاره‌گر فریم (frame pointer، در صورت وجود) دارای آفست -2047 هستند که هنگام ارجاع به فریم پشته باید دوباره اضافه شود. این حالت در حالت ۶۴ بیتی پیش‌فرض است. در غیر این صورت، فرض می‌شود چنین آفستی وجود ندارد.

گزینه‌های System V

این گزینه‌های اضافی در System V Release 4 برای سازگاری با سایر کامپایلرها روی آن سیستم‌ها در دسترس هستند:

-G: ایجاد یک شیء اشتراکی (shared object). توصیه می‌شود به‌جای این گزینه از -symbolic یا -shared استفاده شود.
-YP,dirs: جستجو در پوشه‌های dirs، و نه هیچ جای دیگر، برای کتابخانه‌های مشخص‌شده با -l.
-Ym,dir: جستجو در دایرکتوری dir برای یافتن پیش‌پردازنده M4. اسمبلر از این گزینه استفاده می‌کند.

گزینه‌های V850

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های V850 تعریف شده‌اند:

-mno-long-calls

در نظر گرفتن تمام فراخوانی‌ها به صورت دوردست (یا نزدیک). اگر فراخوانی‌ها دوردست فرض شوند، کامپایلر همیشه آدرس تابع را در یک ثبات بارگذاری می‌کند و فراخوانی را به صورت غیرمستقیم از طریق اشاره‌گر انجام می‌دهد.

-mno-ep

-mep

عدم بهینه‌سازی (یا بهینه‌سازی) بلوک‌های پایه‌ای که از یک اشاره‌گر شاخص یکسان ۴ بار یا بیشتر برای کپی اشاره‌گر به ثبات "ep" استفاده می‌کنند، و استفاده از دستورالعمل‌های کوتاه‌تر "sld" و "sst". در صورت فعال بودن بهینه‌سازی، گزینه -mep به‌طور پیش‌فرض روشن است.

-mno-prolog-function

-mprolog-function

عدم استفاده (یا استفاده) از توابع خارجی برای ذخیره و بازیابی ثبات‌ها در مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) یک تابع. توابع خارجی کُندتر هستند، اما اگر بیش از یک تابع تعداد یکسانی از ثبات‌ها را ذخیره کند، فضای کد کمتری مصرف می‌کنند. در صورت فعال بودن بهینه‌سازی، گزینه -mprolog-function به‌طور پیش‌فرض روشن است.

-mspace

تلاش برای کوچک کردن کد تا حد ممکن. در حال حاضر، این گزینه صرفاً گزینه‌های -mep و -mprolog-function را فعال می‌کند..IP -mtda=n 4 متغیرهای ایستا یا سراسری که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است را در ناحیهٔ دادهٔ بسیار کوچک که ثبات "ep" به آن اشاره می‌کند، قرار می‌دهد. ناحیهٔ دادهٔ بسیار کوچک در کل می‌تواند تا ۲۵۶ بایت را در خود جای دهد (۱۲۸ بایت برای ارجاع‌های بایتی).

-msda=n

متغیرهای ایستا یا سراسری که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است را در ناحیهٔ دادهٔ کوچک که ثبات "gp" به آن اشاره می‌کند، قرار می‌دهد. ناحیهٔ دادهٔ کوچک می‌تواند تا ۶۴ کیلوبایت را در خود جای دهد.

-mzda=n

متغیرهای ایستا یا سراسری که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است را در ۳۲ کیلوبایت اول حافظه قرار می‌دهد.

-mv850

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850 است.

-mv850e3v5

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850E3V5 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e3v5__" تعریف می‌شود.

-mv850e2v4

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850E3V5 است. این نام مستعاری برای گزینهٔ -mv850e3v5 است.

-mv850e2v3

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850E2V3 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e2v3__" تعریف می‌شود.

-mv850e2

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850E2 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e2__" تعریف می‌شود.

-mv850e1

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850E1 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت‌های پیش‌پردازندهٔ "__v850e1__" و "__v850e__" تعریف می‌شوند.

-mv850es

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850ES است. این نام مستعاری برای گزینهٔ -mv850e1 است.

-mv850e

مشخص می‌کند که پردازندهٔ هدف V850E است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e__" تعریف می‌شود.

اگر هیچ‌یک از گزینه‌های -mv850، -mv850e، -mv850e1، -mv850e2، -mv850e2v3 یا -mv850e3v5 تعریف نشده باشند، یک پردازندهٔ هدف پیش‌فرض انتخاب شده و ثابت پیش‌پردازندهٔ مرتبط __v850*__ تعریف می‌شود.

ثابت‌های پیش‌پردازندهٔ "__v850" و "__v851__" فارغ از این‌که کدام گونهٔ پردازنده هدف باشد، همواره تعریف می‌شوند.

-mdisable-callt

-mno-disable-callt

این گزینه از تولید دستورالعمل "CALLT" برای انواع v850e، v850e1، v850e2، v850e2v3 و v850e3v5 از معماری v850 جلوگیری می‌کند.

هنگامی که RH850 ABI در حال استفاده باشد (نگاه کنید به -mrh850-abi)، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است، و زمانی که GCC ABI در حال استفاده باشد، به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. اگر دستورالعمل‌های "CALLT" در حال تولید باشند، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__V850_CALLT__" تعریف می‌شود.

ارسال (یا عدم ارسال) گزینهٔ خط فرمان -mrelax به اسمبلر.

-mlong-jumps

-mno-long-jumps

غیرفعال کردن (یا فعال‌سازی مجدد) تولید دستورالعمل‌های پرش وابسته به PC.

غیرفعال کردن (یا فعال‌سازی مجدد) تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری. این گزینه فقط زمانی اهمیت دارد که معماری هدف V850E2V3 یا بالاتر باشد. اگر دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور تولید شوند، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__FPU_OK__" تعریف می‌شود؛ در غیر این صورت نماد "__NO_FPU__" تعریف خواهد شد.

-mloop

استفاده از دستورالعمل LOOP در e3v5 را فعال می‌کند. هنگام انتخاب معماری e3v5، استفاده از این دستورالعمل به‌طور پیش‌فرض فعال نیست زیرا استفاده از آن هنوز در مرحلهٔ آزمایشی است.

-mrh850-abi

-mghs

پشتیبانی از نسخهٔ RH850 مربوط به V850 ABI را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است. در این نسخه از ABI، قوانین زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های هم‌اندازهٔ اعداد صحیح (Integer sized) به‌جای ثبات، از طریق اشاره‌گر حافظه بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازهٔ بیش از ۸ بایت) با مقدار (by value) ارسال می‌شوند.
توابع روی مرزهای ۱۶ بیتی تراز می‌شوند.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی می‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt به‌طور پیش‌فرض فعال است. گزینهٔ خط فرمان -mno-disable-callt پشتیبانی نمی‌شود.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__V850_RH850_ABI__" تعریف می‌شود.

-mgcc-abi: پشتیبانی از نسخهٔ قدیمی GCC مربوط به V850 ABI را فعال می‌کند. در این نسخه از ABI، قوانین زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های هم‌اندازهٔ اعداد صحیح در ثبات "r10" بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازهٔ بیش از ۸ بایت) از طریق ارجاع (by reference) ارسال می‌شوند.
توابع روی مرزهای ۳۲ بیتی تراز می‌شوند، مگر آن‌که بهینه‌سازی برای اندازه انجام شود.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی نمی‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt پشتیبانی می‌شود اما به‌طور پیش‌فرض فعال نیست.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__V850_GCC_ABI__" تعریف می‌شود.

-m8byte-align
-mno-8byte-align: پشتیبانی از تراز شدن نوع‌های "double" و "long long" روی مرزهای ۸ بایتی را فعال می‌کند. حالت پیش‌فرض این است که تراز همهٔ اشیاء حداکثر به ۴ بایت محدود شود. هنگامی که -m8byte-align اعمال شود، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__V850_8BYTE_ALIGN__" تعریف می‌شود.
-mbig-switch
-mno-big-switch: تولید کد مناسب برای جدول‌های switch بزرگ. از این گزینه تنها در صورتی استفاده کنید که اسمبلر یا پیونددهنده خطای انشعاب خارج از محدوده درون یک جدول switch گزارش دهد.
-mapp-regs
-mno-app-regs: گزینهٔ -mapp-regs باعث استفاده از ثبات‌های r2 و r5 در کد تولیدشده توسط کامپایلر می‌شود. این تنظیم پیش‌فرض است. گزینهٔ -mno-app-regs باعث می‌شود با r2 و r5 به عنوان ثبات‌های ثابت (fixed) رفتار شود..IP -msmall-sld 4
-mno-small-sld: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های بارگذاری کوتاه (short load).
-mno-strict-align: هم‌ترازی سخت‌گیرانه داده‌ها را اعمال نمی‌کند.
-mjump-tables-in-data-section
-mno-jump-tables-in-data-section: فعال یا غیرفعال کردن قرارگیری جدول‌های پرش برای دستورهای switch در بخش ".data" به جای بخش ".code". پیش‌فرض -mno-jump-tables-in-data-section است.

گزینه‌های VAX

این گزینه‌های -m برای VAX تعریف شده‌اند:

-munix: از تولید برخی دستورالعمل‌های پرش خاص ("aobleq" و غیره) که اسمبلر Unix برای VAX نمی‌تواند آن‌ها را در دامنه‌های طولانی مدیریت کند، خودداری می‌کند.
-mgnu: آن دسته از دستورالعمل‌های پرش را با این فرض که اسمبلر GNU استفاده می‌شود، در خروجی تولید می‌کند.
-md
-md-float: استفاده از قالب دادهٔ D_floating برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) به جای G_floating.
-mg
-mg-float: استفاده از قالب دادهٔ G_floating برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف به جای D_floating.
-mlra
-mno-lra: فعال‌سازی تخصیص محلی ثبات (Local Register Allocation). این قابلیت برای VAX هنوز آزمایشی است، بنابراین کامپایلر به‌طور پیش‌فرض از بارگذاری مجدد (reload) استاندارد استفاده می‌کند.
-mvaxc-alignment: استفاده از قراردادهای VAXC برای هم‌ترازی اعضای ساختار (structure).
-mqmath
-mno-qmath: فعال یا غیرفعال کردن الگوهای دستورالعمل جدید برای جمع و تفریق اعداد صحیح ۶۴ بیتی.

گزینه‌های Visium

-mdebug

هنگام پیوند دادن برنامه‌هایی که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهند و قرار است روی هدف MCM اجرا شوند، از این گزینه استفاده کنید. این گزینه باعث پیوند خوردن کتابخانه‌های libc.a و libdebug.a می‌شود. شما باید برنامه را روی سیستم هدف تحت کنترل استاب اشکال‌زدایی از راه دور GDB اجرا کنید.

هنگام پیوند دادن برنامه‌هایی که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهند و قرار است روی شبیه‌ساز اجرا شوند، از این گزینه استفاده کنید. این گزینه باعث پیوند خوردن کتابخانه‌های libc.a و libsim.a می‌شود.

-mfpu

تولید کدی که حاوی دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور است. این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

تولید کدی که حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور است.

-msoft-float قرارداد فراخوانی (calling convention) را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها در صورتی مفید است که تمام بخش‌های برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، برای این‌که این ویژگی به‌درستی کار کند، باید کتابخانهٔ libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه GCC ارائه می‌شود) را نیز با -msoft-float کامپایل کنید.

-mcpu=cpu_type

تنظیم مجموعه دستورالعمل، مجموعه ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل برای نوع ماشین cpu_type. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از mcm، gr5 و gr6.

mcm مترادفی برای gr5 است که جهت سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است.

به‌طور پیش‌فرض (مگر این‌که جور دیگری پیکربندی شده باشد)، GCC کدی برای گونهٔ GR5 از معماری Visium تولید می‌کند.

با گزینهٔ -mcpu=gr6، کامپایلر GCC برای گونهٔ GR6 از معماری Visium کد تولید می‌کند. تنها تفاوت آن با کد GR5 در این است که کامپایلر دستورالعمل‌های جابجایی بلوکی (block move) را نیز تولید خواهد کرد.

-mtune=cpu_type

تنظیم پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل برای نوع ماشین cpu_type، بدون تغییر دادن مجموعه دستورالعمل یا مجموعه ثبات‌هایی که توسط گزینهٔ -mcpu=cpu_type تنظیم می‌شوند.

-msv-mode

تولید کد برای حالت ناظر (supervisor mode)، حالتی که در آن هیچ محدودیتی برای دسترسی به ثبات‌های عمومی وجود ندارد. این حالت پیش‌فرض است.

-muser-mode

تولید کد برای حالت کاربر (user mode)، حالتی که در آن دسترسی به برخی ثبات‌های عمومی ممنوع است: در GR5، ثبات‌های r24 تا r31 در این حالت قابل دسترسی نیستند؛ در GR6، تنها ثبات‌های r29 تا r31 تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

گزینه‌های VMS

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های VMS تعریف شده‌اند:

-mvms-return-codes: بازگرداندن کدهای وضعیت VMS از تابع "main". پیش‌فرض، بازگرداندن کدهای وضعیت (مانند کد خطا) به سبک POSIX است.
-mdebug-main=prefix: علامت‌گذاری نخستین روالی که نام آن با prefix آغاز می‌شود به‌عنوان روال اصلی برای اشکال‌زدا (debugger).
-mmalloc64: استفادهٔ پیش‌فرض از روال‌های تخصیص حافظهٔ ۶۴ بیتی.
-mpointer-size=size: تنظیم اندازهٔ پیش‌فرض اشاره‌گرها. گزینه‌های ممکن برای size عبارتند از 32 یا short برای اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی، 64 یا long برای اشاره‌گرهای ۶۴ بیتی، و no برای پشتیبانی انحصاری از اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی. گزینهٔ آخر دستور "pragma pointer_size" را غیرفعال می‌کند.

گزینه‌های VxWorks

گزینه‌های این بخش برای تمامی اهداف VxWorks تعریف شده‌اند. گزینه‌های مختص سخت‌افزار مقصد، همراه با سایر گزینه‌های مربوط به آن هدف فهرست شده‌اند.

-mrtp: کامپایلر GCC می‌تواند هم برای هسته‌های VxWorks و هم برای فرآیندهای بلادرنگ (RTPها) کد تولید کند. این گزینه حالت را از مورد نخست به دومی تغییر می‌دهد. همچنین ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__RTP__" را تعریف می‌کند.
-msmp: انتخاب محیط‌های زمان اجرای SMP برای پیوند دادن. روی معماری‌هایی غیر از PowerPC و همچنین در VxWorks نسخهٔ ۷ به بعد در دسترس نیست؛ چرا که در آن‌ها این انتخاب بخشی از پیکربندی ساخت VxWorks بوده و مسیرهای کتابخانه برای هر دو حالت یکسان است.
-mvthreads: پیوند دادن با محیط زمان اجرای VxWorks AE vThread.
-non-static: پیوند دادن یک فایل اجرایی RTP با کتابخانه‌های مشترک (shared) به جای کتابخانه‌های ایستا (static). گزینه‌های -static و -shared نیز می‌توانند برای RTPها استفاده شوند؛ -static حالت پیش‌فرض است..IP -Bstatic 4
-Bdynamic: این گزینه‌ها به پیونددهنده منتقل می‌شوند. آنها برای سازگاری با Diab تعریف شده‌اند.
-Xbind-lazy: فعال‌سازی پیوند تنبلانه (lazy binding) فراخوانی‌های توابع. این گزینه معادل -Wl,-z,now بوده و جهت سازگاری با Diab تعریف شده است.
-Xbind-now: غیرفعال‌سازی پیوند تنبلانه فراخوانی‌های توابع. این گزینه پیش‌فرض است و جهت سازگاری با Diab تعریف شده است.

گزینه‌های x86

این بخش به مستندسازی گزینه‌های -m موجود برای خانواده رایانه‌های x86 می‌پردازد.

گروه گزینه‌های زیر امکان کامپایل با هدف‌گیری پردازنده‌ای خاص را فراهم می‌کنند.

-march=cpu-type: تولید دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین cpu-type. در مقایسه با -mtune=cpu-type که صرفاً کد تولیدشده را برای cpu-type مشخص‌شده بهینه‌سازی (tune) می‌کند، -march=cpu-type به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است روی پردازنده‌هایی غیر از پردازنده مشخص‌شده اصلاً اجرا نشود. مشخص کردن -march=cpu-type به‌طور ضمنی بیانگر -mtune=cpu-type نیز هست، مگر مواردی که خلاف آن ذکر شده باشد.
انتخاب‌های موجود برای cpu-type عبارت‌اند از:

native: این گزینه با تشخیص نوع پردازنده ماشین کامپایل‌کننده در زمان کامپایل، پردازنده مقصد را برای تولید کد انتخاب می‌کند. استفاده از -march=native تمام زیرمجموعه‌های دستورالعملی که توسط ماشین محلی پشتیبانی می‌شوند را فعال می‌کند (از این رو ممکن است نتیجه روی ماشین‌های دیگر اجرا نشود). استفاده از -mtune=native کدی بهینه‌شده برای ماشین محلی تحت محدودیت‌های مجموعه دستورالعمل‌های انتخاب‌شده تولید می‌کند.
x86-64: یک پردازنده عمومی با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
x86-64-v2
x86-64-v3
x86-64-v4: این انتخاب‌ها برای cpu-type، سطح ریزمعماری متناظر را از psABI مربوط به x86-64 انتخاب می‌کنند. در ABIهایی غیر از x86-64 psABI، آنها همان ویژگی‌های پردازنده‌ای را انتخاب می‌کنند که x86-64 psABI برای آن سطح ریزمعماری خاص مستند کرده است.
از آنجا که این مقادیر cpu-type تنظیمات -mtune متناظری ندارند، استفاده از -march با این مقادیر بهینه‌سازی عمومی را فعال می‌کند. بهینه‌سازی خاص را می‌توان با استفاده از گزینه -mtune=other-cpu-type به همراه مقدار مناسب برای other-cpu-type فعال کرد.
i386: پردازنده اصلی Intel i386.
i486: پردازنده Intel i486. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
i586
pentium: پردازنده Intel Pentium بدون پشتیبانی از MMX.
lakemont: میکروکنترلر (MCU) Intel Lakemont، مبتنی بر پردازنده Intel Pentium.
pentium-mmx: پردازنده Intel Pentium MMX، مبتنی بر هسته Pentium همراه با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX.
pentiumpro: پردازنده Intel Pentium Pro بدون پشتیبانی از MMX.
i686: هنگامی که همراه با -march استفاده شود، مجموعه دستورالعمل‌های Pentium Pro به کار گرفته می‌شوند، بنابراین کد روی تمام تراشه‌های خانواده i686 اجرا می‌شود. هنگامی که همراه با -mtune استفاده شود، معنایی مشابه با generic دارد.
pentium2: پردازنده Intel Pentium II، مبتنی بر هسته Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و FXSR.
pentium3
pentium3m: پردازنده Intel Pentium III، مبتنی بر هسته Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، FXSR و SSE.
pentium-m: پردازنده Intel Pentium M؛ نسخه کم‌مصرف پردازنده Intel Pentium III با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR. استفاده‌شده در لپ‌تاپ‌های Centrino.
pentium4
pentium4m: پردازنده Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
prescott: نسخه بهبودیافته پردازنده Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3 و FXSR.
nocona: نسخه بهبودیافته پردازنده Intel Pentium 4 با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، CX16 و FXSR.
core2: پردازنده Intel Core 2 با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، CX16، SAHF و FXSR.
nehalem
corei7: پردازنده Intel Nehalem با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF و FXSR.
westmere: پردازنده Intel Westmere با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR و PCLMUL.
sandybridge
corei7-avx: پردازنده Intel Sandy Bridge با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE و PCLMUL.
ivybridge
core-avx-i: پردازنده Intel Ivy Bridge با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND و F16C.
haswell
core-avx2: پردازنده Intel Haswell با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE و HLE.
broadwell: پردازنده Intel Broadwell با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX و PREFETCHW.
skylake: پردازنده Intel Skylake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES و SGX..IP skylake-avx512 4 پردازنده سرور Intel Skylake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ و AVX512CD.
cascadelake: پردازنده Intel Cascade Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD و AVX512VNNI.
cannonlake: پردازنده سرور Intel Cannon Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA و SHA.
cooperlake: پردازنده Intel Cooper Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، AVX512VNNI و AVX512BF16.
icelake-client: پردازنده کلاینت Intel Ice Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
icelake-server: پردازنده سرور Intel Ice Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD و CLWB.
tigerlake: پردازنده Intel Tiger Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLWB، AVX512VP2INTERSECT و KEYLOCKER.
rocketlake: پردازنده Intel Rocket Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
alderlake
raptorlake
meteorlake
gracemont: پردازنده Intel Alder Lake/Raptor Lake/Meteor Lake/Gracemont با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL و AVX-VNNI.
arrowlake: پردازنده Intel Arrow Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT و CMPCCXADD.
arrowlake-s
lunarlake: پردازنده Intel Arrow Lake S/Lunar Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3 و SM4.
pantherlake
wildcatlake: پردازنده Intel Panther Lake/Wildcat Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3 و SM4.
novalake: پردازنده Intel Nova Lake با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4، PREFETCHI، APX_F، AVX10.1، AVX10.2 و MOVRS.
sapphirerapids
emeraldrapids: پردازنده Intel Sapphire Rapids/Emerald Rapids با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16 و AVX512BF16.
graniterapids: پردازنده Intel Granite Rapids با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16، AVX512BF16، AMX-FP16 و PREFETCHI.
graniterapids-d: پردازنده Intel Granite Rapids D با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI و AMX-COMPLEX.
diamondrapids: پردازنده Intel Diamond Rapids با افزونه‌های ۶۴-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI، AMX-COMPLEX، AVX10.1-512، AVX-IFMA، AVX-NE-CONVERT، AVX-VNNI-INT16، AVX-VNNI-INT8، CMPccXADD، SHA512، SM3، SM4، AVX10.2-512، APX_F، AMX-AVX512، AMX-FP8، MOVRS و AMX-MOVRS.
bonnell
atom: پردازندهٔ Intel Bonnell با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و CX16.
silvermont
slm: پردازندهٔ Intel Silvermont با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW و RDRND.
goldmont: پردازندهٔ Intel Goldmont با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT و FSGSBASE.
goldmont-plus: پردازندهٔ Intel Goldmont Plus با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID و SGX.
tremont: پردازندهٔ Intel Tremont با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، CLWB، GFNI-SSE، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE و WAITPKG.
sierraforest: پردازندهٔ Intel Sierra Forest با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR.
grandridge: پردازندهٔ Intel Grand Ridge با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR.
clearwaterforest: پردازندهٔ Intel Clearwater Forest با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌های دستورالعمل MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، ENQCMD، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4، USER_MSR و PREFETCHI.
k6: پردازندهٔ AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل MMX.
k6-2
k6-3: نسخه‌های بهبودیافتهٔ پردازندهٔ AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX و !3DNow.
athlon
athlon-tbird: پردازندهٔ AMD Athlon با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، 3dNOW!، enhanced 3DNow! و دستورالعمل‌های پیش‌واکشی SSE.
athlon-4
athlon-xp
athlon-mp: پردازندهٔ بهبودیافتهٔ AMD Athlon با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، 3DNow!، enhanced 3DNow! و پشتیبانی کامل از مجموعه دستورالعمل SSE.
k8
opteron
athlon64
athlon-fx: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64، شامل پردازنده‌های AMD Opteron، Athlon 64 و Athlon 64 FX. (این مورد مجموعه‌های MMX، SSE، SSE2، 3DNow!، enhanced 3DNow! و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
k8-sse3
opteron-sse3
athlon64-sse3: نسخه‌های بهبودیافتهٔ هسته‌های AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل SSE3.
amdfam10
barcelona: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 10h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، 3DNow!، enhanced 3DNow!، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
bdver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
bdver2: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
bdver3: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
bdver4: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، BMI2، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، AVX2، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
znver1: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، BMI2، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
znver2: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
znver3: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
znver4: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.)
znver5: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 1ah با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل x86-64. (این مورد BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI، AVXVNNI، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512VP2INTERSECT، PREFETCHI و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل 64-bit را دربرمی‌گیرد.).IP znver6 4 پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 1ah با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه دربرگیرندهٔ افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI، AVXVNNI، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512VP2INTERSECT، PREFETCHI، AVXVNNIINT8، AVXIFMA، AVX512FP16، AVXNECONVERT، AVX512BMM و دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی است.)
btver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 14h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه دربرگیرندهٔ افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4A، CX16، ABM و ۶۴ بیتی است.)
btver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 16h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. این گزینه شامل افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های MOVBE، F16C، BMI، AVX، PCLMUL، AES، SSE4.2، SSE4.1، CX16، ABM، SSE4A، SSSE3، SSE3، SSE2، SSE، MMX و ۶۴ بیتی است.
winchip-c6: پردازندهٔ IDT WinChip C6، رفتاری همانند i486 دارد به همراه پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های اضافی MMX.
winchip2: پردازندهٔ IDT WinChip 2، رفتاری همانند i486 دارد به همراه پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های اضافی MMX و !3DNow.
c3: پردازندهٔ VIA C3 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و !3DNow. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
c3-2: پردازندهٔ VIA C3-2 (Nehemiah/C5XL) با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و SSE. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
c7: پردازندهٔ VIA C7 (Esther) با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
samuel-2: پردازندهٔ VIA Eden Samuel 2 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و !3DNow. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nehemiah: پردازندهٔ VIA Eden Nehemiah با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و SSE. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
esther: پردازندهٔ VIA Eden Esther با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x2: پردازندهٔ VIA Eden X2 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x4: پردازندهٔ VIA Eden X4 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و AVX2. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano: پردازندهٔ عمومی VIA Nano با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-1000: پردازندهٔ VIA Nano 1xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-2000: پردازندهٔ VIA Nano 2xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-3000: پردازندهٔ VIA Nano 3xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-x2: پردازندهٔ VIA Nano Dual Core با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-x4: پردازندهٔ VIA Nano Quad Core با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
lujiazui: پردازندهٔ ZHAOXIN lujiazui با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، FXSR و RDSEED. با اینکه این پردازنده‌ها از AVX و F16C پشتیبانی می‌کنند، این موارد بنا به دلایل کارایی توسط "-march=lujiazui" فعال نشده‌اند.
yongfeng: پردازندهٔ ZHAOXIN yongfeng با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA و LZCNT.
shijidadao: پردازندهٔ ZHAOXIN shijidadao با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA و LZCNT.
geode: پردازندهٔ توکار AMD Geode با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و !3DNow.
c86-4g-m4: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m4 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT و POPCNT.
c86-4g-m6: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m6 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT و POPCNT.
c86-4g-m7: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m7 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT، POPCNT، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، GFNI، AVX512VNNI، VAES، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، AVX512VP2INTERSECT، AVXVNNI، VPCLMULQDQ و WBNOINVD.
c86-4g-m8: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m8 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT، POPCNT، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، GFNI، AVX512VNNI، VAES، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، AVX512VP2INTERSECT، AVXVNNI، VPCLMULQDQ و WBNOINVD.

-mtune=cpu-type: تنظیم تمام جنبه‌های ممکنِ کد تولیدشده متناسب با cpu-type، به استثنای ABI و مجموعهٔ دستورالعمل‌های دردسترس. در حالی که انتخاب یک cpu-type خاص، موارد را به طور مناسب برای آن تراشهٔ بخصوص زمان‌بندی می‌کند، کامپایلر کدی تولید نخواهد کرد که نتواند روی نوع ماشین پیش‌فرض اجرا شود، مگر اینکه از گزینهٔ -march=cpu-type استفاده کنید. به عنوان مثال، اگر GCC برای i686-pc-linux-gnu پیکربندی شده باشد، گزینهٔ -mtune=pentium4 کدی تولید می‌کند که برای Pentium 4 تنظیم شده است، اما همچنان روی ماشین‌های i686 نیز اجرا می‌شود.
انتخاب‌های موجود برای cpu-type همانند گزینه‌های -march هستند. علاوه بر این، -mtune از ۲ انتخاب اضافی برای cpu-type پشتیبانی می‌کند:

generic

تولید کد بهینه‌سازی‌شده برای رایج‌ترین پردازنده‌های IA32/AMD64/EM64T. اگر پردازنده‌ای را که کد شما قرار است روی آن اجرا شود می‌شناسید، باید به جای -mtune=generic از گزینهٔ متناظر -mtune یا -march استفاده کنید. اما اگر دقیقاً نمی‌دانید کاربران برنامهٔ شما چه پردازنده‌ای خواهند داشت، باید از این گزینه استفاده کنید.

با ورود پردازنده‌های جدید به بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخهٔ جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کد تحت کنترل این گزینه تغییر خواهد کرد تا منعکس‌کنندهٔ پردازنده‌هایی باشد که در زمان انتشار آن نسخه از GCC بیشترین رواج را داشته‌اند.

هیچ گزینهٔ -march=generic وجود ندارد، زیرا -march نشان‌دهندهٔ مجموعه دستورالعمل‌هایی است که کامپایلر می‌تواند استفاده کند و هیچ مجموعه دستورالعمل عمومی‌ای که برای همهٔ پردازنده‌ها قابل اعمال باشد وجود ندارد. در مقابل، -mtune نشان‌دهندهٔ پردازنده (یا در این مورد، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) است که کد برای آن بهینه‌سازی می‌شود..IP intel 4 تولید کد بهینه‌سازی‌شده برای جدیدترین پردازنده‌های Intel، که برای این نسخه از GCC پردازنده‌های Haswell و Silvermont هستند. اگر پردازنده‌ای را که کد شما قرار است روی آن اجرا شود می‌شناسید، بهتر است به‌جای -mtune=intel از گزینهٔ متناظر -mtune یا -march استفاده کنید. اما، اگر می‌خواهید برنامه‌تان روی هر دو پردازندهٔ Diamond Rapids و Clearwater Forest عملکرد بهتری داشته باشد، باید از این گزینه استفاده کنید.

با عرضهٔ پردازنده‌های جدید Intel به بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخهٔ جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کد تحت کنترل این گزینه به‌گونه‌ای تغییر خواهد کرد که جدیدترین پردازنده‌های Intel را در زمان انتشار آن نسخه از GCC بازتاب دهد.

گزینه‌ای با عنوان -march=intel وجود ندارد، زیرا -march مشخص‌کنندهٔ مجموعه دستورالعمل‌هایی است که کامپایلر می‌تواند استفاده کند، و هیچ مجموعه دستورالعمل مشترکی که برای تمام پردازنده‌ها قابل اعمال باشد وجود ندارد. در مقابل، -mtune نشان‌دهندهٔ پردازنده (یا در این مورد، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) است که کد برای آن بهینه‌سازی می‌شود.

گزینه‌های زیر امکان کنترل دقیق‌تر بر پسوندهای مجموعه دستورالعمل‌های هدفِ GCC را فراهم می‌کنند. هر یک از آن‌ها دارای گزینهٔ متناظر -mno- برای غیرفعال کردن استفاده از این دستورالعمل‌ها هستند.

این پسوندها همچنین به عنوان توابع توکار (built-in) در دسترس هستند: برای جزئیات توابعی که توسط این سوییچ‌ها فعال و غیرفعال می‌شوند، به x86 Built-in Functions مراجعه کنید.

این گزینه‌ها GCC را قادر می‌سازند تا از این دستورالعمل‌های گسترش‌یافته در کد تولیدشده استفاده کند. برنامه‌هایی که تشخیص CPU را در زمان اجرا (run-time) انجام می‌دهند، باید برای هر معماری پشتیبانی‌شده، فایل‌های جداگانه‌ای را با استفاده از پرچم‌های مناسب کامپایل کنند. به‌ویژه، فایلی که شامل کد تشخیص CPU است باید بدون این گزینه‌ها کامپایل شود.

برای کنترل این‌که آیا دستورالعمل‌های 387 یا SSE/AVX به‌طور خودکار برای محاسبات ممیز شناور تولید شوند یا خیر، گزینهٔ -mfpmath= را در زیر ببینید.

-mmmx: پشتیبانی از توابع توکار MMX.
-msse: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX و SSE.
-msse2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE و SSE2.
-msse3: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2 و SSE3.
-mssse3: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3.
-msse4.1: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1.
-msse4.2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1 و SSE4.2.
-msse4: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1 و SSE4.2.
توجه داشته باشید که -msse4 پشتیبانی از هر دو پسوند SSE4.1 و SSE4.2 را فعال می‌کند، در حالی که -mno-sse4 این قابلیت‌ها را خاموش می‌سازد؛ هیچ‌یک از اَشکال این گزینه بر پشتیبانی از SSE4A، که به‌طور جداگانه توسط -msse4a کنترل می‌شود، اثر نمی‌گذارد.
-msse4a: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSE4A.
-mavx: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2 و AVX.
-mavx2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و AVX2.
-mavx512f: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVX512F.
-mavx512cd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512CD.
-mavx512vl: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VL.
-mavx512bw: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512BW.
-mavx512dq: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512DQ.
-mavx512ifma: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512IFMA.
-mavx512vbmi: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VBMI.
-mavx512vpopcntdq: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VPOPCNTDQ.
-mavx512vp2intersect: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AVX512VP2INTERSECT.
-mavx512vnni: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AVX512VNNI.
-mavx512vbmi2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VBMI2.
-mavx512bf16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512BF16.
-mavx512fp16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512-FP16.
-mavx512bitalg: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512BITALG.
-mavx512bmm: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AVX512BMM.
-mavxvnni: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXVNNI.
-mavxifma: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXIFMA.
-mavxvnniint8: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXVNNIINT8.
-mavxneconvert: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXNECONVERT.
-mavxvnniint16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXVNNIINT16.
-mavx10.1: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVX10.1.
-mavx10.2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX10.1 و AVX10.2.
-msha: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد SHA1 و SHA256.
-maes: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AES.
-mpclmul: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PCLMUL.
-mclflushopt: پشتیبانی از دستورالعمل‌های CLFLUSHOPT..IP -mclwb 4 پشتیبانی از دستور CLWB.
-mfsgsbase: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد FSGSBASE.
-mptwrite: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PTWRITE.
-mrdrnd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RDRND.
-mf16c: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد F16C.
-mfma: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX،‏ SSE،‏ SSE2،‏ SSE3،‏ SSSE3،‏ SSE4.1،‏ SSE4.2،‏ AVX و FMA.
-mfma4: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد FMA4.
-mpconfig: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PCONFIG.
-mwbnoinvd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد WBNOINVD.
-mprfchw: پشتیبانی از دستور PREFETCHW.
-mrdpid: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RDPID.
-mrdseed: پشتیبانی از دستور RDSEED.
-msgx: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد SGX.
-mxop: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد XOP.
-mlwp: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد LWP.
-m3dnow: پشتیبانی از توابع توکار !3DNow.
-m3dnowa: پشتیبانی از توابع توکار !Athlon 3Dnow.
-mpopcnt: پشتیبانی از تولید کد برای دستور popcnt.
-mabm: پشتیبانی از تولید کد برای دستورهای دستکاری پیشرفته بیت (ABM).
-madx: پشتیبانی از دستورهای add-carry با حفظ پرچم.
-mbmi: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد BMI.
-mbmi2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد BMI2.
-mlzcnt: پشتیبانی از تابع توکار و تولید کد LZCNT.
-mfxsr: پشتیبانی از دستورهای FXSAVE و FXRSTOR.
-mxsave: پشتیبانی از دستورهای XSAVE و XRSTOR.
-mxsaveopt: پشتیبانی از دستور XSAVEOPT.
-mxsavec: پشتیبانی از دستورهای XSAVEC.
-mxsaves: پشتیبانی از دستورهای XSAVES و XRSTORS.
-mrtm: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RTM.
-mhle: پشتیبانی از پیشوندهای Hardware Lock Elision.
-mtbm: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد TBM.
-mmwaitx: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MWAITX و MONITORX.
-mclzero: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد CLZERO.
-mpku: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PKU.
-mgfni: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد GFNI.
-mvaes: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد VAES.
-mwaitpkg: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد WAITPKG.
-mvpclmulqdq: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد VPCLMULQDQ.
-mmovdiri: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MOVDIRI.
-mmovdir64b: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MOVDIR64B.
-menqcmd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد ENQCMD.
-muintr: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد UINTR.
-mtsxldtrk: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد TSXLDTRK.
-mcldemote: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد CLDEMOTE.
-mserialize: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد SERIALIZE.
-mamx-tile: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-TILE.
-mamx-int8: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-INT8.
-mamx-bf16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-BF16.
-mhreset: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد HRESET.
-mkl: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد KL.
-mwidekl: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد WIDEKL.
-mcmpccxadd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX،‏ SSE،‏ SSE2،‏ SSE3،‏ SSSE3،‏ SSE4.1،‏ SSE4.2،‏ AVX،‏ AVX2 و CMPCCXADD.
-mamx-fp16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-FP16.
-mprefetchi: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PREFETCHI.
-mraoint: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RAOINT.
-mamx-complex: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-COMPLEX.
-msm3: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX،‏ SSE،‏ SSE2،‏ SSE3،‏ SSSE3،‏ SSE4.1،‏ SSE4.2،‏ AVX و SM3.
-msm4: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX،‏ SSE،‏ SSE2،‏ SSE3،‏ SSSE3،‏ SSE4.1،‏ SSE4.2،‏ AVX و SM4.
-msha512: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX،‏ SSE،‏ SSE2،‏ SSE3،‏ SSSE3،‏ SSE4.1،‏ SSE4.2،‏ AVX و SHA512..IP -mapxf 4 پشتیبانی از تولید کد برای قابلیت‌های APX، از جمله EGPR، PUSH2POP2، NDD، PPX، NF، CCMP و ZU.
-musermsr: پشتیبانی از توابع توکار USER_MSR و تولید کد.
-mamx-avx512: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد برای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX10.1، AVX10.2 و AMX-AVX512.
-mamx-tf32: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-TF32.
-mamx-fp8: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-FP8.
-mmovrs: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MOVRS.
-mamx-movrs: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-MOVRS.

این گزینه‌های اضافی برای خانواده پردازنده‌های x86 در دسترس هستند.

-mfpmath=unit: تولید محاسبات ممیز شناور برای واحد انتخاب‌شده unit. انتخاب‌ها برای unit عبارتند از:

387

استفاده از کمک‌پردازنده ممیز شناور استاندارد 387 موجود در اکثر تراشه‌ها و شبیه‌سازی آن در غیر این صورت. کد کامپایل‌شده با این گزینه تقریباً در همه‌جا اجرا می‌شود. نتایج موقت به‌جای دقتی که توسط نوع داده مشخص شده، با دقت 80 بیتی محاسبه می‌شوند که در مقایسه با اکثر تراشه‌های دیگر به نتایجی اندکی متفاوت منجر می‌شود. برای توضیحات دقیق‌تر -ffloat-store را ببینید.

این انتخاب پیش‌فرض برای مقصدهای غیر-Darwin در x86-32 است.

sse

استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور اسکالر موجود در مجموعه دستورالعمل SSE. این مجموعه دستورالعمل توسط تراشه‌های Pentium III و جدیدتر، و در سری AMD توسط تراشه‌های Athlon-4، Athlon XP و Athlon MP پشتیبانی می‌شود. نسخه پیشین مجموعه دستورالعمل SSE تنها از محاسبات با دقت یگانه (single-precision) پشتیبانی می‌کند، بنابراین محاسبات با دقت مضاعف (double) و دقت گسترش‌یافته (extended-precision) همچنان با استفاده از 387 انجام می‌شوند. نسخه جدیدتر که تنها در پردازنده‌های Pentium 4 و AMD x86-64 موجود است، از محاسبات با دقت مضاعف نیز پشتیبانی می‌کند.

برای کامپایلر x86-32، باید از سوییچ‌های -march=cpu-type، -msse یا -msse2 برای فعال‌سازی افزونه‌های SSE و اثرگذاری این گزینه استفاده کنید. برای کامپایلر x86-64، این افزونه‌ها به‌طور پیش‌فرض فعال هستند.

کد حاصل باید در بیشتر موارد به‌طور قابل توجهی سریع‌تر باشد و از مشکلات ناپایداری عددی کد 387 جلوگیری کند، اما ممکن است برخی از کدهای موجود را که انتظار دارند مقادیر موقت 80 بیتی باشند با مشکل مواجه کند.

این انتخاب پیش‌فرض برای کامپایلر x86-64، مقصدهای Darwin x86-32، و انتخاب پیش‌فرض برای مقصدهای x86-32 با مجموعه دستورالعمل SSE2 در هنگام فعال بودن -ffast-math است.

هنگامی که -mavx (یا گزینه دیگری که افزونه‌های AVX را فعال می‌کند) استفاده شود، GCC دستورالعمل‌های SSE را کنار می‌گذارد. در عوض، در صورت نیاز، دستورالعمل‌های جدید AVX یا معادل‌های AVX را برای تمام دستورالعمل‌های SSE تولید می‌کند.

sse,387

sse+387

both

تلاش برای استفاده هم‌زمان از هر دو مجموعه دستورالعمل. این کار عملاً میزان ثبات‌های در دسترس، و در تراشه‌هایی با واحدهای اجرایی جداگانه برای 387 و SSE منابع اجرایی را نیز دوبرابر می‌کند. از این گزینه با احتیاط استفاده کنید، زیرا هنوز آزمایشی است؛ چرا که تخصیص‌دهنده ثبات GCC واحدهای عملکردی مجزا را به‌خوبی مدل‌سازی نمی‌کند، که به عملکردی ناپایدار منجر می‌شود.

-mieee-fp

-mno-ieee-fp

کنترل این‌که آیا کامپایلر از مقایسه‌های ممیز شناور IEEE استفاده کند یا خیر. این مقایسه‌ها حالتی را که نتیجه یک مقایسه نامرتب (unordered) است به‌درستی مدیریت می‌کنند.

-m80387

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های 80387 برای ممیز شناور.

-mno-80387

-mlarge-data-threshold=threshold

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور.

هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز بخشی از GCC نیستند. به‌طور معمول از امکانات کامپایلر C مرسوم ماشین استفاده می‌شود، اما این کار را نمی‌توان مستقیماً در کامپایل متقابل (cross-compilation) انجام داد. باید تمهیدات لازم را خودتان برای ارائه توابع کتابخانه‌ای مناسب برای کامپایل متقابل فراهم کنید.

در ماشین‌هایی که یک تابع نتایج ممیز شناور را در پشته ثبات 80387 برمی‌گرداند، ممکن است حتی در صورت استفاده از -msoft-float برخی از آپ‌کدهای ممیز شناور صادر شوند.

-mno-fp-ret-in-387

عدم استفاده از ثبات‌های FPU برای مقادیر بازگشتی توابع.

قرارداد فراخوانی معمول به این صورت است که توابع مقادیر با انواع "float" و "double" را در یک ثبات FPU بازمی‌گردانند، حتی اگر هیچ FPU وجود نداشته باشد. ایده این است که سیستم‌عامل باید یک FPU را شبیه‌سازی کند.

گزینه -mno-fp-ret-in-387 باعث می‌شود چنین مقادیری به‌جای آن در ثبات‌های معمولی CPU بازگردانده شوند.

-mno-fancy-math-387

برخی از شبیه‌سازهای 387 از دستورالعمل‌های "sin"، "cos" و "sqrt" برای 387 پشتیبانی نمی‌کنند. این گزینه را برای جلوگیری از تولید این دستورالعمل‌ها مشخص کنید. این گزینه زمانی که -march مشخص کند که CPU مقصد همواره دارای FPU است و بنابراین دستورالعمل نیازی به شبیه‌سازی ندارد، نادیده گرفته می‌شود. این دستورالعمل‌ها تولید نمی‌شوند مگر این‌که از سوییچ -funsafe-math-optimizations نیز استفاده کنید.

-malign-double

-mno-align-double

کنترل این‌که آیا GCC متغیرهای "double"، "long double" و "long long" را روی یک مرز دوکلمه‌ای تراز کند یا یک مرز تک‌کلمه‌ای. تراز کردن متغیرهای "double" روی یک مرز دوکلمه‌ای کدی تولید می‌کند که روی پردازنده‌های Pentium تا حدی سریع‌تر اجرا می‌شود، به بهای مصرف حافظه بیشتر.

در x86-64، گزینه -malign-double به‌طور پیش‌فرض فعال است.

هشدار: اگر از سوییچ -malign-double استفاده کنید، ساختارهای حاوی انواع بالا متفاوت از مشخصات منتشرشده رابط باینری برنامه کاربردی (ABI) برای x86-32 تراز می‌شوند و با ساختارهای موجود در کدهایی که بدون آن سوییچ کامپایل شده‌اند سازگاری باینری ندارند.

-m96bit-long-double

-m128bit-long-double

این سوییچ‌ها اندازه نوع "long double" را کنترل می‌کنند. رابط باینری برنامه کاربردی (ABI) در x86-32 اندازه را 96 بیت مشخص می‌کند، بنابراین -m96bit-long-double در حالت 32 بیتی گزینه پیش‌فرض است.

معماری‌های مدرن (Pentium و جدیدتر) ترجیح می‌دهند "long double" روی یک مرز 8 یا 16 بایتی تراز شود. در آرایه‌ها یا ساختارهای مطابق با ABI، این امر ممکن نیست. بنابراین مشخص کردن -m128bit-long-double، نوع "long double" را با افزودن (padding) صفر 32 بیتی اضافی به آن، روی یک مرز 16 بایتی تراز می‌کند.

در کامپایلر x86-64، گزینه -m128bit-long-double انتخاب پیش‌فرض است زیرا ABI آن مشخص می‌کند که "long double" روی مرز 16 بایتی تراز شود.

توجه داشته باشید که هیچ‌یک از این گزینه‌ها دقت بیشتری نسبت به استاندارد x87 با 80 بیت برای یک "long double" فراهم نمی‌کنند.

هشدار: اگر مقدار پیش‌فرض را برای ABI مقصد خود بازنویسی (override) کنید، این کار اندازه ساختارها و آرایه‌های حاوی متغیرهای "long double" را تغییر می‌دهد، و همچنین قرارداد فراخوانی تابع را برای توابعی که "long double" دریافت می‌کنند تغییر می‌دهد. از این رو آن‌ها با کدهایی که بدون آن سوییچ کامپایل شده‌اند از نظر باینری سازگار نخواهند بود..IP -mlong-double-64 4

-mlong-double-80

-mlong-double-128

این سوییچ‌ها اندازه نوع داده "long double" را کنترل می‌کنند. اندازه ۶۴ بیتی نوع "long double" را معادل با نوع "double" قرار می‌دهد. این مقدار پیش‌فرض برای کتابخانه ۳۲ بیتی Bionic C است. اندازه ۱۲۸ بیتی نوع "long double" را معادل با نوع "__float128" قرار می‌دهد. این مقدار پیش‌فرض برای کتابخانه ۶۴ بیتی Bionic C است.

هشدار: اگر مقدار پیش‌فرض را برای ABI مقصد خود بازنویسی کنید، این کار اندازه ساختارها و آرایه‌های حاوی متغیرهای "long double" را تغییر داده و همچنین قرارداد فراخوانی تابع را برای توابعی که "long double" می‌پذیرند دگرگون می‌کند. در نتیجه، آن‌ها با کدهایی که بدون این سوییچ کامپایل شده‌اند سازگاری باینری نخواهند داشت.

-malign-data=type

نحوه تراز کردن متغیرها توسط GCC را کنترل می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از: compat از مقدار تراز افزایش‌یافته سازگار با GCC 4.8 و نسخه‌های پیش از آن استفاده می‌کند، abi از مقدار تراز مشخص‌شده توسط psABI استفاده می‌کند، و cacheline از مقدار تراز افزایش‌یافته جهت مطابقت با اندازه خط حافظه نهان (cache line) بهره می‌برد. compat مقدار پیش‌فرض است.

هنگامی که -mcmodel=medium یا -mcmodel=large مشخص شده باشد، اشیاء داده بزرگتر از threshold در بخش‌های داده بزرگ قرار می‌گیرند. مقدار پیش‌فرض ۶۵۵۳۵ است.

-mrtd

از قرارداد فراخوانی تابع متفاوتی استفاده می‌کند که در آن توابعی با تعداد آرگومان‌های ثابت، با دستورالعمل "ret num" بازمی‌گردند که هنگام بازگشت آرگومان‌هایشان را از پشته خارج (pop) می‌کند. این کار یک دستورالعمل در بخش فراخواننده صرفه‌جویی می‌کند، چرا که نیازی به خارج کردن آرگومان‌ها در آنجا نیست.

می‌توانید با استفاده از صفت تابع "stdcall" مشخص کنید که یک تابع خاص با این توالی فراخوانی صدا زده شود. همچنین می‌توانید با استفاده از صفت تابع "cdecl" گزینه -mrtd را لغو و بازنویسی کنید.

هشدار: این قرارداد فراخوانی با قراردادی که به‌طور معمول در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است، بنابراین اگر نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، باید اعلان اولیه تابع (prototype) را برای تمام توابعی که تعداد متغیری از آرگومان‌ها را می‌پذیرند (از جمله "printf") مشخص کنید؛ در غیر این صورت کد نادرستی برای فراخوانی آن توابع تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کد به‌شدت نادرستی حاصل خواهد شد. (به‌طور معمول، آرگومان‌های اضافی بدون مشکل نادیده گرفته می‌شوند.)

-mregparm=num

تعداد ثبات‌های مورداستفاده برای ارسال آرگومان‌های عدد صحیح را کنترل می‌کند. به‌طور پیش‌فرض هیچ ثباتی برای ارسال آرگومان‌ها به کار نمی‌رود و حداکثر می‌توان از ۳ ثبات استفاده کرد. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع مشخص با استفاده از صفت تابع "regparm" کنترل کنید.

هشدار: اگر از این سوییچ استفاده کنید و num غیرصفر باشد، آنگاه باید تمامی ماژول‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با همان مقدار کامپایل کنید. این موضوع شامل کتابخانه‌های سیستمی و ماژول‌های راه‌اندازی (startup) نیز می‌شود.

-msseregparm

از قراردادهای ارسال با ثبات SSE برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی float و double استفاده می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع مشخص با استفاده از صفت تابع "sseregparm" کنترل کنید.

هشدار: در صورت استفاده از این سوییچ، باید تمامی ماژول‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با همان مقدار بسازید. این موضوع شامل کتابخانه‌های سیستمی و ماژول‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mvect8-ret-in-mem

بردارهای ۸ بایتی را به جای ثبات‌های MMX در حافظه برمی‌گرداند. این مقدار پیش‌فرض در VxWorks است تا با ABI کامپایلرهای Sun Studio تا نسخه ۱۲ سازگار باشد. تنها در صورتی از این گزینه استفاده کنید که نیاز به حفظ سازگاری با کدهای موجودِ تولیدشده توسط آن نسخه‌های قبلی کامپایلر یا نسخه‌های قدیمی‌تر GCC دارید.

-mpc32

-mpc64

-mpc80

دقت ممیز شناور ۸۰۳۸۷ را روی ۳۲، ۶۴ یا ۸۰ بیت تنظیم می‌کند. هنگامی که -mpc32 مشخص شود، بخش معنادار نتایج عملیات ممیز شناور تا ۲۴ بیت گرد می‌شوند (دقت یگانه)؛ -mpc64 بخش معنادار نتایج عملیات ممیز شناور را تا ۵۳ بیت گرد می‌کند (دقت مضاعف) و -mpc80 بخش معنادار نتایج عملیات ممیز شناور را تا ۶۴ بیت گرد می‌کند (دقت مضاعف گسترش‌یافته) که مقدار پیش‌فرض است. هنگامی که از این گزینه استفاده شود، عملیات ممیز شناور در دقت‌های بالاتر بدون تنظیم صریح کلمه کنترل FPU در دسترس برنامه‌نویس نخواهد بود.

تنظیم گرد کردن عملیات ممیز شناور به مقداری کمتر از ۸۰ بیت پیش‌فرض، می‌تواند سرعت اجرای برخی برنامه‌ها را تا ۲٪ یا بیشتر افزایش دهد. توجه داشته باشید که برخی کتابخانه‌های ریاضی فرض می‌کنند عملیات ممیز شناور با دقت گسترش‌یافته (۸۰ بیتی) به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ در صورتی که از این گزینه برای تنظیم دقت روی مقداری کمتر از دقت گسترش‌یافته استفاده شود، روال‌های موجود در چنین کتابخانه‌هایی ممکن است دچار افت شدید دقت شوند، که معمولاً ناشی از پدیده‌ای موسوم به «حذف فاجعه‌بار» (catastrophic cancellation) است.

-mdaz-ftz

-mno-daz-ftz

پرچم‌های flush-to-zero (FTZ) و denormals-are-zero (DAZ) در ثبات MXCSR برای کنترل محاسبات ممیز شناور استفاده می‌شوند. گزینه‌های -Ofast، -ffast-math، یا -funsafe-math-optimizations معمولاً کدهای راه‌اندازی‌ای را پیوند می‌زنند که این پرچم‌ها را فعال می‌کنند، مگر هنگام ساخت یک کتابخانه مشترک (-shared). می‌توانید از گزینه‌های -mdaz-ftz و -mno-daz-ftz برای فعال یا غیرفعال کردن صریح این پرچم‌ها، صرف‌نظر از سایر گزینه‌های ارائه‌شده به GCC استفاده کنید.

-mstackrealign

تراز کردن مجدد پشته در نقطه ورود. در x86، گزینه -mstackrealign یک بخش آغازین (prologue) و پایانی (epilogue) جایگزین تولید می‌کند که در صورت لزوم پشته زمان اجرا را دوباره تراز می‌کند. این قابلیت امکان ترکیب کدهای قدیمی که تراز پشته ۴ بایتی دارند را با کدهای امروزی که برای سازگاری با SSE تراز پشته ۱۶ بایتی دارند، فراهم می‌سازد. همچنین صفت "force_align_arg_pointer" را که برای توابع به صورت جداگانه کاربرد دارد، ببینید.

-mstack-arg-probe

کد کاوش پشته (stack probing) را در بخش آغازین تابع تولید می‌کند.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش می‌کند تا مرز پشته را روی مرز ۲ به توان num بایت تراز نگه دارد. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشود، مقدار پیش‌فرض ۴ است (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت).

هشدار: هنگام تولید کد برای معماری x86-64 با افزونه‌های SSE غیرفعال، می‌توان از -mpreferred-stack-boundary=3 برای تراز نگه داشتن مرز پشته روی ۸ بایت استفاده کرد. از آنجا که ABI معماری x86-64 نیازمند تراز پشته ۱۶ بایتی است، این کار موجب ناسازگاری با ABI می‌شود و هدف آن کاربرد در محیط‌های کنترل‌شده‌ای است که فضای پشته محدودیت مهمی محسوب می‌شود. این گزینه هنگامی که توابع کامپایل‌شده با تراز پشته ۱۶ بایتی (مانند توابع یک کتابخانه استاندارد) با پشته ترازنشده فراخوانی شوند، منجر به تولید کد اشتباه می‌شود. در این حالت، دستورالعمل‌های SSE ممکن است به خطاهای دسترسی به حافظه ترازنشده منجر گردند. علاوه بر این، آرگومان‌های متغیر برای اشیاء تراز ۱۶ بایتی (شامل x87 long double و __int128) به‌طور نادرست مدیریت می‌شوند که باعث نتایج اشتباه خواهد شد. باید تمام ماژول‌ها را با -mpreferred-stack-boundary=3 بسازید، از جمله تمام کتابخانه‌ها. این شامل کتابخانه‌های سیستمی و ماژول‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mincoming-stack-boundary=num

فرض می‌کند که پشته ورودی روی مرز ۲ به توان num بایت تراز شده است. اگر -mincoming-stack-boundary تعیین نشده باشد، مقدار مشخص‌شده توسط -mpreferred-stack-boundary استفاده می‌شود.

در Pentium و Pentium Pro، مقادیر "double" و "long double" باید روی یک مرز ۸ بایتی تراز شوند (گزینه -malign-double را ببینید)، وگرنه با افت چشمگیر کارایی در زمان اجرا مواجه خواهند شد. در Pentium III، نوع داده Streaming SIMD Extension (SSE) یعنی "__m128" در صورت تراز نبودن با مرز ۱۶ بایتی ممکن است به‌درستی کار نکند.

برای اطمینان از تراز صحیح این مقادیر روی پشته، مرز پشته باید به اندازه‌ای تراز باشد که توسط هر مقدار ذخیره‌شده روی آن نیاز است. علاوه بر این، هر تابع باید به‌گونه‌ای تولید شود که پشته را تراز نگه دارد. بنابراین فراخوانی تابعی که با مرز پشته ترجیحی بالاتر کامپایل شده از داخل تابعی که با مرز پشته ترجیحی پایین‌تر کامپایل گردیده، به احتمال زیاد پشته را از حالت تراز خارج می‌کند. توصیه می‌شود کتابخانه‌هایی که از توابع بازخوان (callback) استفاده می‌کنند، همواره از تنظیم پیش‌فرض بهره ببرند.

این تراز اضافی فضای بیشتری از پشته را مصرف می‌کند و عموماً باعث افزایش اندازه کد می‌شود. کدهایی که به مصرف فضای پشته حساس هستند، مانند سیستم‌های تعبیه‌شده و هسته‌های سیستم‌عامل، ممکن است ترجیح دهند مقدار تراز پیشنهادی را با -mpreferred-stack-boundary=2 کاهش دهند.

-mdump-tune-features

این گزینه به GCC دستور می‌دهد نام ویژگی‌های بهینه‌سازی کارایی x86 و تنظیمات پیش‌فرض آن‌ها را تخلیه (dump) کند. این نام‌ها می‌توانند در -mtune-ctrl=feature-list به کار روند..IP -mtune-ctrl=feature-list 4 این گزینه برای کنترل دقیق و ریزدانه‌ای ویژگی‌های تولید کد x86 به کار می‌رود. feature-list فهرستی از نام‌های feature است که با کاما از یکدیگر جدا شده‌اند. همچنین نگاه کنید به -mdump-tune-features. در صورت مشخص شدن، اگر پیش از feature کاراکتر ^ نیامده باشد فعال می‌شود؛ در غیر این صورت، غیرفعال خواهد شد. -mtune-ctrl=feature-list برای استفادهٔ توسعه‌دهندگان GCC در نظر گرفته شده است. استفاده از آن ممکن است به مسیرهای کدی منجر شود که توسط آزمایش‌ها پوشش داده نشده‌اند و می‌تواند باعث بروز ICE در کامپایلر یا خطاهای زمان اجرا شود.

-mno-default

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که تمام ویژگی‌های قابل تنظیم (tunable) را غیرفعال کند. همچنین نگاه کنید به -mtune-ctrl=feature-list و -mdump-tune-features.

-mcld

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که در مقدمهٔ (prologue) توابعی که از دستورالعمل‌های رشته‌ای استفاده می‌کنند، یک دستورالعمل "cld" صادر کند. دستورالعمل‌های رشته‌ای برای انتخاب میان حالت افزایش خودکار یا کاهش خودکار به پرچم DF وابسته هستند. اگرچه ABI مشخص می‌کند که پرچم DF باید هنگام ورود به تابع پاک شود، برخی از سیستم‌عامل‌ها با پاک نکردن پرچم DF در توزیع‌کننده‌های استثنای (exception dispatchers) خود این مشخصه را نقض می‌کنند. ممکن است گردانندهٔ استثنا (exception handler) با پرچم DF تنظیم‌شده فراخوانی شود که هنگام استفاده از دستورالعمل‌های رشته‌ای منجر به جهت‌گیری نادرست خواهد شد. این گزینه می‌تواند در مقصدهای ۳۲ بیتی x86 با پیکربندی GCC با گزینهٔ پیکربندی --enable-cld به صورت پیش‌فرض فعال شود. در این حالت، تولید دستورالعمل‌های "cld" می‌تواند با گزینهٔ کامپایلر -mno-cld متوقف شود.

-mvzeroupper

این گزینه به GCC دستور می‌دهد پیش از انتقال جریان کنترل به خارج از تابع، یک دستورالعمل "vzeroupper" صادر کند تا جریمهٔ گذار از AVX به SSE را به حداقل برساند و همچنین توابع درونی (intrinsics) غیرضروری "zeroupper" را حذف کند.

-mstv

-mno-stv

گذرگاه تبدیل اسکالر به برداری (Scalar to Vectorization) را فعال/غیرفعال می‌کند که محاسبات عددی صحیح ۶۴ بیتی را به محاسبات برداری تبدیل می‌نماید. این بهینه‌سازی به -O2 و بالاتر محدود است.

-mprefer-avx128

این گزینه به GCC دستور می‌دهد در بردارساز خودکار (auto-vectorizer) به جای دستورالعمل‌های ۲۵۶ بیتی AVX، از دستورالعمل‌های ۱۲۸ بیتی AVX استفاده کند.

-mprefer-vector-width=opt

این گزینه به GCC دستور می‌دهد به جای مقدار پیش‌فرض پلتفرم انتخاب‌شده، از عرض بردار opt-بیتی در دستورالعمل‌ها استفاده کند.

-mpartial-vector-fp-math

-mno-partial-vector-fp-math

این گزینه GCC را قادر می‌سازد تا عملیات ممیز شناوری تولید کند که ممکن است مجموعهٔ پرچم‌های وضعیت ممیز شناور را روی بردارهای جزئی (partial vectors)، جایی که عناصر بردار در بخش پایینی ثبات ۱۲۸ بیتی SSE قرار دارند، تحت تأثیر قرار دهند. مگر اینکه -fno-trapping-math مشخص شده باشد، کامپایلر با پاکسازی تمام عملوندهای ورودی برای داشتن صفر در بخش بالاییِ استفاده‌نشدهٔ ثبات برداری، رفتار صحیح را تضمین می‌کند. توجه داشته باشید که با استفاده از توابع داخلی یا اسمبلی درون‌خطی با آرگومان‌های بردار جزئی، مقادیر NaN، غیرعادی (denormal) یا نامعتبر می‌توانند به بخش بالایی بردار نشت کرده و در هنگام فعال بودن -fno-trapping-math مشکلات عملکردی بالقوه‌ای ایجاد کنند. این مشکلات را می‌توان با پاکسازی دستی بخش بالایی ثبات آرگومان بردار جزئی، یا با استفاده از -mdaz-ftz برای تنظیم پرچم denormals-are-zero (DAZ) در ثبات MXCSR برطرف کرد.

این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است.

-mmove-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که حداکثر تعداد بیت‌هایی که می‌توانند به طور کارآمد از حافظه به حافظه منتقل شوند را روی bits تنظیم کند. مقادیر معتبر bits برابر ۱۲۸، ۲۵۶ و ۵۱۲ هستند.

-mstore-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که حداکثر تعداد بیت‌هایی که می‌توانند به طور کارآمد در حافظه ذخیره شوند را روی bits تنظیم کند. مقادیر معتبر bits برابر ۱۲۸، ۲۵۶ و ۵۱۲ هستند.

none: هیچ محدودیت اضافی فراتر از آنچه توسط پلتفرم انتخاب‌شده تعریف شده به GCC اعمال نمی‌شود.
128: ترجیح عرض بردار ۱۲۸ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
256: ترجیح عرض بردار ۲۵۶ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
512: ترجیح عرض بردار ۵۱۲ بیتی برای دستورالعمل‌ها.

-mnoreturn-no-callee-saved-registers

این گزینه توابع دارای ویژگی "noreturn" یا مشخص‌کنندهٔ "_Noreturn" را با ذخیره نکردن ثبات‌های ذخیره‌شده توسط فراخوانده‌شونده (callee-saved registers) که در تابع استفاده شده‌اند (به جز ثبات "BP") در مقدمهٔ تابع، بهینه‌سازی می‌کند. این گزینه می‌تواند در اشکال‌زدایی فراخوانندهٔ تابع "noreturn" یا هر تابع دیگری بالاتر در پشتهٔ فراخوانی (call stack) تداخل ایجاد کند، بنابراین به صورت پیش‌فرض فعال نیست.

-mcx16

این گزینه GCC را قادر می‌سازد تا در کد ۶۴ بیتی، دستورالعمل‌های "CMPXCHG16B" را برای پیاده‌سازی عملیات مقایسه-و-تبادل روی شیءهای ۱۲۸ بیتی با هم‌ترازی ۱۶ بایتی تولید کند. این قابلیت برای به‌روزرسانی‌های اتمی ساختارهای داده‌ای که اندازهٔ آن‌ها از یک کلمهٔ ماشین فراتر می‌رود مفید است. کامپایلر از این دستورالعمل برای پیاده‌سازی __sync Builtins استفاده می‌کند. با این حال، برای __atomic Builtins که روی اعداد صحیح ۱۲۸ بیتی کار می‌کنند، همواره از فراخوانی کتابخانه استفاده می‌شود.

-msahf

این گزینه تولید دستورالعمل‌های "SAHF" را در کد ۶۴ بیتی فعال می‌کند. پردازنده‌های اولیهٔ Intel Pentium 4 با پشتیبانی از Intel 64، پیش از معرفی استپینگ Pentium 4 G1 در دسامبر ۲۰۰۵، فاقد دستورالعمل‌های "LAHF" و "SAHF" بودند که توسط AMD64 پشتیبانی می‌شوند. این دستورالعمل‌ها به ترتیب برای بارگذاری و ذخیرهٔ برخی از پرچم‌های وضعیت هستند. در حالت ۶۴ بیتی، از دستورالعمل "SAHF" برای بهینه‌سازی توابع توکار "fmod"، "drem" و "remainder" استفاده می‌شود؛ برای جزئیات به Other Builtins مراجعه کنید.

-mmovbe

این گزینه استفاده از دستورالعمل "movbe" را برای بهینه‌سازی جابه‌جایی بایت‌های (byte swapping) موجودیت‌های چهار و هشت بایتی فعال می‌کند.

-mshstk

گزینهٔ -mshstk توابع توکار پشتهٔ سایه (shadow stack) از فناوری اجرایی جریان کنترل x86 (یا CET) را فعال می‌کند.

-mcrc32

این گزینه توابع توکار "__builtin_ia32_crc32qi"، "__builtin_ia32_crc32hi"، "__builtin_ia32_crc32si" و "__builtin_ia32_crc32di" را برای تولید دستورالعمل ماشین "crc32" فعال می‌سازد.

-mmwait

این گزینه توابع توکار "__builtin_ia32_monitor" و "__builtin_ia32_mwait" را برای تولید دستورالعمل‌های ماشین "monitor" و "mwait" فعال می‌کند.

-mrecip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های "RCPSS" و "RSQRTSS" (و انواع برداری‌شدهٔ آن‌ها "RCPPS" و "RSQRTPS") را با یک مرحلهٔ اضافی نیوتن-رافسون (Newton-Raphson) برای افزایش دقت به جای "DIVSS" و "SQRTSS" (و انواع برداری‌شدهٔ آن‌ها) برای آرگومان‌های ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision) فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال باشد. توجه داشته باشید که اگرچه توان عملیاتی این توالی بالاتر از توان عملیاتی دستورالعمل غیرمعکوس است، دقت توالی می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (به عنوان مثال، معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود).

توجه داشته باشید که GCC عبارت "1.0f/sqrtf(x)" را با استفاده از "RSQRTSS" (یا "RSQRTPS") هم‌اکنون با -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) پیاده‌سازی می‌کند و نیازی به -mrecip ندارد.

همچنین توجه داشته باشید که GCC توالی فوق را همراه با مرحلهٔ اضافی نیوتن-رافسون برای تقسیم ممیز شناور یگانهٔ برداری‌شده و sqrtf(x) برداری‌شده، از قبل با -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) صادر می‌کند و نیازی به -mrecip ندارد.

-mrecip=opt

این گزینه مشخص می‌کند که کدام دستورالعمل‌های برآورد معکوس می‌توانند استفاده شوند. opt فهرستی از گزینه‌هاست که با کاما جدا شده‌اند، و ممکن است برای معکوس کردن عملکرد گزینه، پیش از آن کاراکتر ! قرار گیرد:

all: فعال کردن تمام دستورالعمل‌های برآورد.
default: فعال کردن دستورالعمل‌های پیش‌فرض، معادل با -mrecip.
none: غیرفعال کردن تمام دستورالعمل‌های برآورد، معادل با -mno-recip.
div: فعال کردن تقریب برای تقسیم اسکالر..IP vec-div 4 تقریب را برای تقسیم برداری فعال می‌کند.
sqrt: تقریب را برای ریشه دوم اسکالر فعال می‌کند.
vec-sqrt: تقریب را برای ریشه دوم برداری فعال می‌کند.

بنابراین، به عنوان مثال، -mrecip=all,!sqrt تمام تقریب‌های معکوس را به جز ریشه دوم فعال می‌کند.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده برای برداری‌سازی توابع درونی (intrinsics) با استفاده از یک کتابخانه خارجی را مشخص می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از svml برای کتابخانه محاسبات برداری کوتاه اینتل (Intel short vector math library)، aocl برای کتابخانه محاسباتی (LibM) از AMD Optimizing CPU Libraries (AOCL) و acml برای کتابخانه محاسباتی هسته AMD که به پایان دوره پشتیبانی رسیده است (که AOCL-LibM جانشین آن است). برای استفاده از این گزینه، باید هر دو گزینه -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations فعال باشند، و یک کتابخانه سازگار با ABI مربوط به SVML یا ACML در زمان پیوند مشخص شود.

در حال حاضر GCC فراخوانی‌هایی به "vmldExp2"، "vmldLn2"، "vmldLog102"، "vmldPow2"، "vmldTanh2"، "vmldTan2"، "vmldAtan2"، "vmldAtanh2"، "vmldCbrt2"، "vmldSinh2"، "vmldSin2"، "vmldAsinh2"، "vmldAsin2"، "vmldCosh2"، "vmldCos2"، "vmldAcosh2"، "vmldAcos2"، "vmlsExp4"، "vmlsLn4"، "vmlsLog104"، "vmlsPow4"، "vmlsTanh4"، "vmlsTan4"، "vmlsAtan4"، "vmlsAtanh4"، "vmlsCbrt4"، "vmlsSinh4"، "vmlsSin4"، "vmlsAsinh4"، "vmlsAsin4"، "vmlsCosh4"، "vmlsCos4"، "vmlsAcosh4" و "vmlsAcos4" را برای نوع تابع متناظر در هنگام استفاده از -mveclibabi=svml، "amd_vrs4_acosf"، "amd_vrs16_acosf"، "amd_vrd8_asin"، "amd_vrs4_asinf"، "amd_vrs8_asinf"، "amd_vrs16_asinf"، "amd_vrd2_atan"، "amd_vrd8_atan"، "amd_vrs4_atanf"، "amd_vrs8_atanf"، "amd_vrs16_atanf"، "amd_vrd2_cos"، "amd_vrd4_cos"، "amd_vrd8_cos"، "amd_vrs4_cosf"، "amd_vrs8_cosf"، "amd_vrs16_cosf"، "amd_vrs4_coshf"، "amd_vrs8_coshf"، "amd_vrd2_erf"، "amd_vrd4_erf"، "amd_vrd8_erf"، "amd_vrs4_erff"، "amd_vrs8_erff"، "amd_vrs16_erff"، "amd_vrd2_exp"، "amd_vrd4_exp"، "amd_vrd8_exp"، "amd_vrs4_expf"، "amd_vrs8_expf"، "amd_vrs16_expf"، "amd_vrd2_exp10"، "amd_vrs4_exp10f"، "amd_vrd2_exp2"، "amd_vrd4_exp2"، "amd_vrd8_exp2"، "amd_vrs4_exp2f"، "amd_vrs8_exp2f"، "amd_vrs16_exp2f"، "amd_vrs4_expm1f"، "amd_vrd2_log"، "amd_vrd4_log"، "amd_vrd8_log"، "amd_vrs4_logf"، "amd_vrs8_logf"، "amd_vrs16_logf"، "amd_vrd2_log10"، "amd_vrs4_log10f"، "amd_vrs8_log10f"، "amd_vrs16_log10f"، "amd_vrd2_log1p"، "amd_vrs4_log1pf"، "amd_vrd2_log2"، "amd_vrd4_log2"، "amd_vrd8_log2"، "amd_vrs4_log2f"، "amd_vrs8_log2f"، "amd_vrs16_log2f"، "amd_vrd2_pow"، "amd_vrd4_pow"، "amd_vrd8_pow"، "amd_vrs4_powf"، "amd_vrs8_powf"، "amd_vrs16_powf"، "amd_vrd2_sin"، "amd_vrd4_sin"، "amd_vrd8_sin"، "amd_vrs4_sinf"، "amd_vrs8_sinf"، "amd_vrs16_sinf"، "amd_vrd2_tan"، "amd_vrd4_tan"، "amd_vrd8_tan"، "amd_vrs16_tanf"، "amd_vrs4_tanhf"، "amd_vrs8_tanhf" و "amd_vrs16_tanhf" را برای نوع تابع متناظر در هنگام استفاده از -mveclibabi=aocl، و "__vrd2_sin"، "__vrd2_cos"، "__vrd2_exp"، "__vrd2_log"، "__vrd2_log2"، "__vrd2_log10"، "__vrs4_sinf"، "__vrs4_cosf"، "__vrs4_expf"، "__vrs4_logf"، "__vrs4_log2f"، "__vrs4_log10f" و "__vrs4_powf" را برای نوع تابع متناظر در هنگام استفاده از -mveclibabi=acml صادر می‌کند.

-mabi=name

برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده، کد تولید می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از sysv برای ABI مورد استفاده در GNU/Linux و سایر سیستم‌ها، و ms برای Microsoft ABI. پیش‌فرض در هنگام هدف قرار دادن Microsoft Windows، استفاده از Microsoft ABI و در تمام سیستم‌های دیگر SysV ABI است. می‌توانید این رفتار را برای توابع خاص با استفاده از ویژگی‌های تابع "ms_abi" و "sysv_abi" کنترل کنید.

-masm=dialect

دستورالعمل‌های اسمبلی را با استفاده از dialect انتخابی خروجی می‌دهد. همچنین بر این‌که کدام لهجه برای "asm" پایه و "asm" گسترش‌یافته استفاده شود تأثیر می‌گذارد. گزینه‌های پشتیبانی‌شده (به ترتیب لهجه) att یا intel هستند. پیش‌فرض att است. Darwin از intel پشتیبانی نمی‌کند.

-mforce-indirect-call

تمام فراخوانی‌های توابع را مجبور می‌کند که غیرمستقیم باشند. این گزینه هنگام استفاده از Intel Processor Trace که اطلاعات زمان‌بندی دقیق‌تری برای فراخوانی‌های تابع تولید می‌کند، مفید است.

-mmanual-endbr

دستورالعمل ENDBR را فقط از طریق ویژگی تابع "cf_check" در ورودی تابع درج می‌کند. این گزینه هنگام استفاده با گزینه -fcf-protection=branch برای کنترل درج ENDBR در ورودی تابع مفید است.

-mcet-switch

به‌طور پیش‌فرض، ابزارگذاری CET روی دستورهای switch که از جدول پرش (jump table) استفاده می‌کنند خاموش بوده و ردیابی شاخه غیرمستقیم غیرفعال است. از آن‌جا که جدول‌های پرش در حافظه فقط‌خواندنی ذخیره می‌شوند، این امر منجر به از دست رفتن مستقیم مقاوم‌سازی امنیتی (hardening) نمی‌شود. اما اگر اندیس جدول پرش تحت کنترل مهاجم باشد، ممکن است پرش غیرمستقیم توسط CET مهار نشود. این گزینه ابزارگذاری CET را روشن می‌کند تا ردیابی شاخه غیرمستقیم برای دستورهای switch دارای جدول پرش فعال شود، که باعث می‌شود مقاصد پرش از طریق هر پرش غیرمستقیمی قابل دستیابی باشند.

-mcall-ms2sysv-xlogues

به دلیل تفاوت‌ها در ABIهای ۶۴ بیتی، هر تابع با Microsoft ABI که یک تابع با System V ABI را فراخوانی می‌کند، باید ثبات‌های RSI، RDI و XMM6-15 را به عنوان تخریب‌شده (clobbered) در نظر بگیرد. به‌طور پیش‌فرض، کد ذخیره و بازیابی این ثبات‌ها به صورت درون‌خطی صادر می‌شود که منجر به مقدمه‌ها (prologues) و مؤخره‌های (epilogues) نسبتاً طولانی می‌گردد. استفاده از -mcall-ms2sysv-xlogues مقدمه‌ها و مؤخره‌هایی صادر می‌کند که از تکه‌کدهای واسط (stubs) در بخش ایستا از libgcc برای انجام این ذخیره و بازیابی‌ها استفاده می‌کنند، و بدین ترتیب اندازه تابع را به بهای چند دستورالعمل اضافی کاهش می‌دهد.

-mtls-dialect=type

کدی برای دسترسی به حافظه محلی رشته (thread-local storage) با استفاده از قراردادهای gnu یا gnu2 تولید می‌کند. گزینه gnu پیش‌فرض محافظه‌کارانه است؛ gnu2 کارآمدتر است، اما ممکن است نیازمندی‌های زمان کامپایل و زمان اجرایی ایجاد کند که در تمام سیستم‌ها قابل برآورده شدن نباشد.

-mpush-args

-mno-push-args

از عملیات PUSH برای ذخیره پارامترهای ارسالی (outgoing) استفاده می‌کند. این روش کوتاه‌تر است و معمولاً سرعتی برابر با روش استفاده از عملیات SUB/MOV دارد و به‌طور پیش‌فرض فعال است. در برخی موارد، غیرفعال کردن آن ممکن است به دلیل زمان‌بندی بهتر و کاهش وابستگی‌ها، کارایی را بهبود بخشد.

-maccumulate-outgoing-args

در صورت فعال بودن، حداکثر مقدار فضای مورد نیاز برای آرگومان‌های ارسالی در مقدمه تابع محاسبه می‌شود. این روش روی بیشتر پردازنده‌های امروزی به دلیل کاهش وابستگی‌ها، بهبود زمان‌بندی و کاهش مصرف پشته در حالتی که مرز ترجیحی پشته برابر با ۲ نباشد، سریع‌تر است. نکته منفی آن افزایش چشمگیر در اندازه کد است. این گزینه مستلزم -mno-push-args است.

-mms-bitfields

-mno-ms-bitfields

چیدمان فیلدهای بیتی (bit-field) سازگار با کامپایلر بومی Microsoft Windows را فعال/غیرفعال می‌کند.

اگر "packed" برای یک ساختار استفاده شود، یا اگر از فیلدهای بیتی استفاده شده باشد، ممکن است Microsoft ABI ساختار را به شیوه‌ای متفاوت از شیوه معمولی GCC چیدمان کند. به‌ویژه هنگام جابجایی داده‌های فشرده (packed) میان توابع کامپایل‌شده با GCC و کامپایلر بومی مایکروسافت (چه از طریق فراخوانی تابع یا به عنوان داده در یک فایل)، ممکن است دسترسی به هر یک از این دو قالب ضروری باشد.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای مقاصد Microsoft Windows فعال است. این رفتار را می‌توان به صورت محلی نیز با استفاده از ویژگی‌های متغیر یا نوع داده کنترل کرد. برای اطلاعات بیشتر، x86 Attributes را ببینید.

الگوریتم چیدمان ساختار مایکروسافت به استثنای بسته‌بندی فیلدهای بیتی، نسبتاً ساده است. فاصله‌گذاری (padding) و ترازسازی اعضای ساختارها و اینکه آیا یک فیلد بیتی می‌تواند از مرز یک واحد ذخیره‌سازی عبور کند یا خیر، با این قوانین تعیین می‌شوند:

۱. اعضای ساختار به صورت متوالی و به همان ترتیبی که اعلان شده‌اند

ذخیره می‌شوند: نخستین عضو کمترین آدرس حافظه و آخرین عضو بیشترین آدرس را دارد.

۲. هر شیء داده نیازمند ترازسازی است. نیازمندی ترازسازی

برای تمام داده‌ها به جز ساختارها، یونیون‌ها (unions) و آرایه‌ها، یا اندازه شیء است یا اندازه بسته‌بندی کنونی (مشخص‌شده با ویژگی "aligned" یا عملگر کاربردی "pack")، هر کدام که کمتر باشد. برای ساختارها، یونیون‌ها و آرایه‌ها، نیازمندی ترازسازی بزرگ‌ترین نیازمندی ترازسازی اعضای آن است. به هر شیء یک آفست اختصاص می‌یابد به‌گونه‌ای که:

offset % alignment_requirement == 0

۳. فیلدهای بیتی مجاور در یک واحد تخصیص ۱، ۲ یا ۴ بایتی یکسان بسته‌بندی می‌شوند

اگر انواع عددی صحیح اندازه یکسانی داشته باشند و اگر فیلد بیتی بعدی بدون عبور از مرز تحمیل‌شده توسط نیازمندی‌های ترازسازی مشترک فیلدهای بیتی، در واحد تخصیص فعلی جا شود.

کامپایلر MSVC فیلدهای بیتی با طول صفر را به روش‌های زیر تفسیر می‌کند:.IP "1. اگر یک فیلد بیتی با طول صفر بین دو فیلد بیتی درج شود که" 4 به‌طور معمول ادغام می‌شوند، آن فیلدهای بیتی ادغام نمی‌شوند.

برای مثال:

struct
 {
   unsigned long bf_1 : 12;
   unsigned long : 0;
   unsigned long bf_2 : 12;
 } t1;

اندازه "t1" همراه با فیلد بیتی با طول صفر برابر با ۸ بایت است. اگر فیلد بیتی با طول صفر حذف شود، اندازه "t1" برابر با ۴ بایت خواهد بود.

2. اگر یک فیلد بیتی با طول صفر پس از فیلد بیتی "foo" درج شود و

تراز فیلد بیتی با طول صفر از عضوی که پس از آن می‌آید، یعنی "bar"، بزرگ‌تر باشد، "bar" مطابق نوع فیلد بیتی با طول صفر تراز می‌شود.

برای مثال:

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   char bar;
 } t2;

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   double bar;
 } t3;

برای "t2"، عضو "bar" به‌جای آفست ۱ در آفست ۲ قرار می‌گیرد. بر همین اساس، اندازه "t2" برابر با ۴ است. برای "t3"، فیلد بیتی با طول صفر تأثیری بر تراز "bar" و در نتیجه بر اندازه ساختار ندارد.

با در نظر گرفتن این موضوع، توجه به موارد زیر حائز اهمیت است:

1. اگر یک فیلد بیتی با طول صفر پس از یک فیلد بیتی معمولی بیاید، نوع

فیلد بیتی با طول صفر ممکن است بر تراز کل ساختار تأثیر بگذارد. برای مثال، "t2" اندازه‌ای برابر با ۴ بایت دارد، زیرا فیلد بیتی با طول صفر پس از یک فیلد بیتی معمولی آمده و از نوع short است.

2. حتی اگر پس از یک فیلد بیتی با طول صفر، یک فیلد بیتی معمولی نیاید،

باز هم ممکن است بر تراز ساختار تأثیر بگذارد:

struct
 {
   char foo : 6;
   long : 0;
 } t4;

در اینجا، "t4" مقدار ۴ بایت فضا اشغال می‌کند.

3. فیلدهای بیتی با طول صفر پس از اعضای غیر فیلد بیتی نادیده گرفته می‌شوند:

struct
 {
   char foo;
   long : 0;
   char bar;
 } t5;

در اینجا، "t5" مقدار ۲ بایت فضا اشغال می‌کند.

-mno-align-stringops: مقصد عملیات رشته‌ای درون‌خطی‌شده را تراز نکن. این سوییچ در صورتی که مقصد از قبل تراز شده باشد اما GCC از آن مطلع نباشد، اندازه کد را کاهش داده و کارایی را بهبود می‌بخشد.
-minline-all-stringops: به‌طور پیش‌فرض GCC عملیات رشته‌ای را تنها زمانی درون‌خطی می‌کند که مشخص باشد مقصد دست‌کم روی یک مرز ۴ بایتی تراز شده است. این گزینه درون‌خطی‌سازی بیشتری را فعال کرده و اندازه کد را افزایش می‌دهد، اما ممکن است کارایی کدی را که برای طول‌های کوتاه به "memcpy" و "memset" سریع وابسته است، بهبود بخشد. این گزینه بازشدن درون‌خطی "strlen" را برای تمام ترازهای اشاره‌گر فعال می‌کند.
-minline-stringops-dynamically: برای عملیات رشته‌ای با اندازه نامشخص، از بررسی‌های زمان اجرا به همراه کد درون‌خطی برای بلوک‌های کوچک و فراخوانی کتابخانه‌ای برای بلوک‌های بزرگ استفاده کن.
-mstringop-strategy=alg: روش ابتکاری تصمیم‌گیری داخلی را برای الگوریتم خاصی که جهت درون‌خطی‌سازی عملیات رشته‌ای استفاده می‌شود لغو کن. مقادیر مجاز برای alg عبارتند از:

rep_byte
rep_4byte
rep_8byte: با استفاده از پیشوند "rep" در i386 با اندازه مشخص‌شده باز شود.
byte_loop
loop
unrolled_loop: به یک حلقه درون‌خطی باز شود.
libcall: همیشه از یک فراخوانی کتابخانه‌ای استفاده کند.

-mmemcpy-strategy=strategy

روش ابتکاری تصمیم‌گیری داخلی را برای تعیین اینکه آیا "__builtin_memcpy" باید درون‌خطی شود یا خیر و از چه الگوریتم درون‌خطی‌ای هنگامی که اندازه مورد انتظار عملیات کپی مشخص است استفاده شود، بازنویسی کن. strategy فهرستی از سه‌گانه‌های alg:max_size:dest_align است که با کاما از هم جدا شده‌اند. مقدار alg در -mstringop-strategy مشخص می‌شود، و max_size حداکثر اندازه به بایت را مشخص می‌کند که الگوریتم درون‌خطی alg با آن مجاز است. برای آخرین سه‌گانه، مقدار max_size باید -1 باشد. مقادیر max_size سه‌گانه‌ها در فهرست باید به ترتیب صعودی مشخص شوند. کمینه اندازه به بایت برای alg برای نخستین سه‌گانه 0 و برای بازه‌های بعدی برابر با "max_size + 1" از بازه پیشین است.

-mmemset-strategy=strategy

این گزینه مشابه -mmemcpy-strategy= است، با این تفاوت که بازشدن "__builtin_memset" را کنترل می‌کند.

-mtls-direct-seg-refs

اشاره‌گر چارچوب (frame pointer) را برای توابع برگ در یک ثبات نگه ندار. این کار از دستورالعمل‌های ذخیره، راه‌اندازی و بازگردانی اشاره‌گرهای چارچوب جلوگیری کرده و یک ثبات اضافه را در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد. گزینه -momit-leaf-frame-pointer اشاره‌گر چارچوب را برای توابع برگ حذف می‌کند، که ممکن است اشکال‌زدایی را دشوارتر سازد.

-mno-tls-direct-seg-refs

کنترل می‌کند که آیا متغیرهای TLS می‌توانند با آفست‌هایی از ثبات قطعه TLS دسترسی پیدا کنند (%gs برای ۳۲ بیتی، %fs برای ۶۴ بیتی)، یا اینکه اشاره‌گر پایه ریسه باید اضافه شود. معتبر بودن یا نبودن این حالت به سیستم‌عامل بستگی دارد و اینکه آیا قطعه را به گونه‌ای نگاشت می‌کند که کل ناحیه TLS را پوشش دهد یا خیر.

برای سیستم‌هایی که از کتابخانه GNU C استفاده می‌کنند، پیش‌فرض روشن است.

-msse2avx

-mno-sse2avx

مشخص می‌کند که اسمبلر باید دستورالعمل‌های SSE را با پیشوند VEX کدگذاری کند. گزینه -mavx این حالت را به‌طور پیش‌فرض فعال می‌کند.

-mfentry

-mno-fentry

اگر تحلیل کارایی (profiling) فعال باشد (-pg)، فراخوانی شمارنده تحلیل کارایی را قبل از مقدمه (prologue) قرار می‌دهد. نکته: در معماری‌های x86 در حال حاضر صفت "ms_hook_prologue" برای -mfentry و -pg امکان‌پذیر نیست.

-mrecord-mcount

-mno-record-mcount

اگر تحلیل کارایی فعال باشد (-pg)، بخشی ایجاد می‌کند که حاوی اشاره‌گرهایی به هر فراخوانی تحلیل کارایی است؛ این برای وصله کردن (patching) خودکار فراخوانی‌ها مفید است. می‌توانید از گزینه mfentry-section= برای تعیین نام این بخش استفاده کنید؛ مقدار پیش‌فرض آن __mcount_loc است.

-mnop-mcount

-mno-nop-mcount

اگر تحلیل کارایی فعال باشد (-pg)، فراخوانی‌ها به توابع تحلیل کارایی را به صورت NOP تولید می‌کند. این در صورتی مفید است که قرار باشد بعداً به صورت پویا وصله شوند. این گزینه احتمالاً فقط همراه با -mrecord-mcount کاربرد دارد.

-minstrument-return=type

همراه با -pg -mfentry، خروج‌های تابع را بر اساس type ابزارگذاری (instrument) می‌کند، که می‌تواند یکی از مقادیر none برای عدم ابزارگذاری، call برای تولید یک فراخوانی به "__return__"، یا nop5 برای تولید یک دنباله ۵ بایتی nop باشد. این گزینه فقط بازگشت‌های واقعی را که به "ret" ختم می‌شوند ابزارگذاری می‌کند، نه فراخوانی‌های هم‌سطح (sibling calls) از طریق پرش را.

-mrecord-return

-mno-record-return

بخشی به نام "__return_loc" ایجاد می‌کند که به تمام کدهای ابزارگذاری بازگشت اشاره دارد.

-mfentry-name=name

نام نماد "__fentry__" را تعیین می‌کند که در بدو ورود به تابع برای توابع دارای -pg -mfentry فراخوانی می‌شود.

-mfentry-section=name

نام بخشی را تعیین می‌کند که فراخوانی‌های -mrecord-mcount در آن ثبت می‌شوند. پیش‌فرض __mcount_loc است.

-mskip-rax-setup

-mno-skip-rax-setup

هنگام تولید کد برای معماری x86-64 در حالتی که افزونه‌های SSE غیرفعال هستند، می‌توان از -mskip-rax-setup استفاده کرد تا در صورت نبود آرگومان‌های متغیر ارسالی در ثبات‌های برداری، از مقداردهی اولیه ثبات RAX صرف‌نظر شود.

-m8bit-idiv

-mno-8bit-idiv

در برخی پردازنده‌ها، مانند Intel Atom، تقسیم عدد صحیح بدون علامت ۸ بیتی بسیار سریع‌تر از تقسیم عدد صحیح ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی است. این گزینه یک بررسی زمان اجرا تولید می‌کند. اگر هم مقسوم و هم مقسوم‌علیه در محدوده بین ۰ تا ۲۵۵ باشند، به جای تقسیم عدد صحیح ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی، تقسیم ۸ بیتی بدون علامت استفاده می‌شود.

-mavx256-split-unaligned-load

-mavx256-split-unaligned-store

عملیات بارگذاری (load) و ذخیره‌سازی (store) ناتراز ۳۲ بایتی AVX را تفکیک می‌کند.

-mstack-protector-guard-symbol=symbol

کد محافظت از پشته را با استفاده از قناری در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده شامل global برای قناری سراسری یا tls برای قناری به‌ازای هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض) هستند. این گزینه تنها زمانی اثر دارد که -fstack-protector یا -fstack-protector-all مشخص شده باشد.

با انتخاب حالت دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset افزون بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات قطعه (%fs یا %gs) به عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. پیش‌فرض این گزینه‌ها طبق آنچه در ABI مربوطه آمده تعیین می‌شود.

گزینه -mstack-protector-guard-symbol=symbol آفست را با یک ارجاع نماد به یک قناری در بلوک TLS بازنویسی (override) می‌کند.

-mgeneral-regs-only

کدی تولید می‌کند که فقط از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار از استفاده کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور، برداری، ماسک و ثبات‌های کران (bound registers) جلوگیری می‌کند.

-mrelax-cmpxchg-loop

هنگام تولید یک حلقه مقایسه و جایگزینی (compare-and-swap) برای توابع داخلی __sync Builtins و __atomic Builtins که فاقد یک دستورالعمل بومی هستند، با ارسال یک بارگذاری اتمی پیش از دستورالعمل "CMPXCHG" و استفاده از دستورالعمل "PAUSE" جهت کاهش مصرف توان پردازنده در زمان راه‌اندازی مجدد حلقه، کد را برای حالت‌های دارای رقابت بالا بهینه‌سازی می‌کند.

-mindirect-branch=choice

فراخوانی و پرش غیرمستقیم را با choice تبدیل می‌کند. مقدار پیش‌فرض keep است که فراخوانی و پرش غیرمستقیم را بدون تغییر نگه می‌دارد. thunk فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به thunk فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. thunk-inline فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به thunk درون‌خطی (inlined) فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. thunk-extern فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به thunk خارجی فراخوانی و بازگشت ارائه‌شده در یک فایل شیء مجزا تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع مشخص با استفاده از صفت تابع "indirect_branch" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mindirect-branch=thunk و -mindirect-branch=thunk-extern ناسازگار است، چرا که ممکن است تابع thunk در مدل کد large قابل دسترس نباشد.

توجه داشته باشید که -mindirect-branch=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است، چرا که می‌توان thunk خارجی را به گونه‌ای پیکربندی کرد که بررسی جریان کنترل را فعال کند.

-mfunction-return=choice

بازگشت تابع را با choice تبدیل می‌کند. پیش‌فرض keep است که بازگشت تابع را بدون تغییر نگه می‌دارد. thunk بازگشت تابع را به thunk فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. thunk-inline بازگشت تابع را به thunk درون‌خطی فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. thunk-extern بازگشت تابع را به thunk خارجی فراخوانی و بازگشت ارائه‌شده در یک فایل شیء مجزا تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از صفت تابع "function_return" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mindirect-return=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است، چرا که می‌توان thunk خارجی را به گونه‌ای پیکربندی کرد که بررسی جریان کنترل را فعال کند.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mfunction-return=thunk و -mfunction-return=thunk-extern ناسازگار است، چرا که ممکن است تابع thunk در مدل کد large قابل دسترس نباشد.

-mindirect-branch-register

فراخوانی و پرش غیرمستقیم را از طریق ثبات اجباری می‌کند.

-mharden-sls=choice

کدی برای مقابله با گمانه‌زنی خط مستقیم (SLS) با استفاده از choice تولید می‌کند. پیش‌فرض none است که تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌کند. return مقاوم‌سازی SLS را برای بازگشت‌های توابع فعال می‌کند. indirect-jmp مقاوم‌سازی SLS را برای پرش‌های غیرمستقیم فعال می‌کند. all تمامی مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند.

-mindirect-branch-cs-prefix

پیشوند CS را به فراخوانی‌ها (call) و پرش‌های (jmp) به سمت thunk غیرمستقیم با مقصد انشعاب در ثبات‌های r8-r15 اضافه می‌کند، تا طول دستور call و jmp برابر با ۶ بایت شود. این به آن‌ها امکان می‌دهد در زمان اجرا بتوانند با lfence; call *%r8-r15 یا lfence; jmp *%r8-r15 جایگزین شوند.

-mapx-inline-asm-use-gpr32

به‌طور پیش‌فرض، استفاده از EGPR در قیدهای اسمبلی درون‌خطی غیرفعال است، زیرا GCC نمی‌تواند تشخیص دهد که آیا دستورالعمل‌های asm از GP32 پشتیبانی می‌کنند یا خیر. اگر اسمبلی درون‌خطی شما می‌تواند EGPR را مدیریت کند، از -mapx-inline-asm-use-gpr32 استفاده کنید.

-mgather

-mscatter

به ترتیب برداری‌سازی (vectorization) را برای دستورالعمل‌های gather و scatter فعال می‌کند.

این سوئیچ‌های -m علاوه‌بر موارد بالا، روی پردازنده‌های x86-64 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند.

تولید کد برای یک محیط ۱۶ بیتی، ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. گزینهٔ -m32 انواع "int"، "long" و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی تولید می‌کند که در حالت ۳۲ بیتی اجرا می‌شود.

گزینهٔ -m64 نوع "int" را روی ۳۲ بیت و انواع "long" و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم کرده و برای معماری x86-64 کد تولید می‌کند. تنها در Darwin، گزینهٔ -m64 همچنین گزینه‌های -fno-pic و -mdynamic-no-pic را غیرفعال می‌کند.

گزینهٔ -mx32 انواع "int"، "long" و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم کرده و برای معماری x86-64 کد تولید می‌کند.

گزینهٔ -m16 همانند -m32 است، با این تفاوت که دستور اسمبلی ".code16gcc" را در ابتدای خروجی اسمبلی قرار می‌دهد تا فایل اجرایی بتواند در حالت ۱۶ بیتی اجرا شود.

-miamcu

گزینهٔ -miamcu کدی تولید می‌کند که با psABI مربوط به Intel MCU سازگار است. این گزینه مستلزم فعال بودن گزینهٔ -m32 است.

-mno-red-zone

عدم استفاده از ناحیهٔ موسوم به «منطقهٔ سرخ» (red zone) برای کد x86-64. منطقهٔ سرخ توسط ABI معماری x86-64 الزامی شده است؛ این ناحیه فضایی ۱۲۸ بایتی پس از مکان اشاره‌گر پشته (stack pointer) است که توسط گرداننده‌های سیگنال یا وقفه تغییر نمی‌کند و بنابراین می‌تواند برای داده‌های موقت بدون نیاز به تنظیم مجدد اشاره‌گر پشته استفاده شود. پرچم -mno-red-zone این منطقهٔ سرخ را غیرفعال می‌کند.

-mcmodel=small

تولید کد برای مدل کد کوچک (small code model): برنامه و نمادهای آن باید در ۲ گیگابایت پایینی فضای آدرس پیوند داده شوند. اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند یابند. این مدل، مدل کد پیش‌فرض است.

-mcmodel=kernel

تولید کد برای مدل کد هسته (kernel code model). هسته در ۲ گیگابایت منفی از فضای آدرس اجرا می‌شود. این مدل باید برای کد هستهٔ لینوکس استفاده شود.

-mcmodel=medium

تولید کد برای مدل متوسط (medium model): برنامه در ۲ گیگابایت پایینی فضای آدرس پیوند می‌یابد. نمادهای کوچک نیز در آن‌جا قرار می‌گیرند. نمادهایی با اندازهٔ بزرگ‌تر از -mlarge-data-threshold در بخش‌های داده بزرگ یا BSS قرار می‌گیرند و می‌توانند بالاتر از ۲ گیگابایت مستقر شوند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند یابند.