نام (NAME)

addr2line - تبدیل آدرس‌ها یا نماد+آفست به نام فایل‌ها و شماره خط‌ها

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

addr2line [-a|--addresses]
[-b bfdname|--target=bfdname]
[-C|--demangle[=style]]
[-r|--no-recurse-limit]
[-R|--recurse-limit]
[-e filename|--exe=filename]
[-f|--functions] [-s|--basename]
[-i|--inlines]
[-p|--pretty-print]
[-j|--section=name]
[-H|--help] [-V|--version]
[addr addr ...]

توضیحات (DESCRIPTION)

دستور addr2line آدرس‌ها یا نماد+آفست (symbol+offset) را به نام فایل‌ها و شماره خط‌ها ترجمه می‌کند. با دریافت یک آدرس یا نماد+آفست در یک فایل اجرایی یا یک آفست در بخشی از یک شیء بازآدرس‌پذیر (relocatable object)، این ابزار از اطلاعات اشکال‌زدایی (debugging) استفاده می‌کند تا نام فایل و شماره خط مرتبط با آن را تشخیص دهد.

فایل اجرایی یا شیء بازآدرس‌پذیر مورد استفاده با گزینه -e مشخص می‌شود. مقدار پیش‌فرض فایل a.out است. بخشی از شیء بازآدرس‌پذیر که باید استفاده شود با گزینه -j مشخص می‌شود.

دستور addr2line دو حالت کاری دارد.

در حالت اول، آدرس‌های هگزادسیمال یا نماد+آفست در خط فرمان مشخص می‌شوند و addr2line نام فایل و شماره خط را برای هر آدرس نمایش می‌دهد.

در حالت دوم، addr2line آدرس‌های هگزادسیمال یا نماد+آفست را از ورودی استاندارد می‌خواند و نام فایل و شماره خط متناظر با هر آدرس را در خروجی استاندارد چاپ می‌کند. در این حالت، می‌توان از addr2line در یک لوله (pipe) برای تبدیل آدرس‌های انتخاب‌شده به‌صورت پویا استفاده کرد.

قالب خروجی به‌صورت FILENAME:LINENO است. به‌طور پیش‌فرض، هر آدرس ورودی یک خط خروجی تولید می‌کند.

دو گزینه می‌توانند خطوط اضافی قبل از هر خط FILENAME:LINENO (به همان ترتیب) ایجاد کنند.

اگر از گزینه -a استفاده شود، خطی حاوی آدرس ورودی نمایش داده می‌شود.

اگر از گزینه -f استفاده شود، خطی حاوی FUNCTIONNAME نمایش داده می‌شود. این مقدار، نام تابعی است که آدرس را در بر دارد.

یک گزینه می‌تواند خطوط اضافی پس از خط FILENAME:LINENO ایجاد کند.

اگر از گزینه -i استفاده شود و کد موجود در آدرس مشخص‌شده به دلیل درون‌خطی‌سازی (inlining) توسط کامپایلر در آنجا قرار گرفته باشد، خطوط اضافی در ادامه نمایش داده می‌شوند. برای هر تابع درون‌خطی‌شده، یک یا دو خط اضافی (در صورت استفاده از گزینه -f) نمایش داده می‌شود.

همچنین اگر از گزینه -p استفاده شود، هر آدرس ورودی یک خط خروجی تک‌خطی و طولانی شامل آدرس، نام تابع، نام فایل و شماره خط تولید می‌کند. اگر گزینه -i نیز استفاده شده باشد، توابع درون‌خطی‌شده به همان شیوه اما در خطوط جداگانه و با پیشوند (inlined by) نمایش داده خواهند شد.

اگر نام فایل یا نام تابع قابل تشخیص نباشد، addr2line به‌جای آن‌ها دو علامت سؤال چاپ می‌کند. اگر شماره خط قابل تشخیص نباشد، addr2line مقدار 0 را چاپ خواهد کرد.

هنگامی که نماد+آفست استفاده می‌شود، بخش +offset اختیاری است؛ مگر در مواردی که نام نماد با یک عدد هگزادسیمال دچار ابهام و اشتباه شود. نمادهای حل‌شده می‌توانند mangled یا unmangled باشند، با این استثنا که نمادهای unmangled دارای علامت + مجاز نیستند.

گزینه‌ها (OPTIONS)

شکل‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها، که در اینجا به‌عنوان جایگزین نشان داده شده‌اند، معادل یکدیگرند.

-a

--addresses

آدرس را پیش از اطلاعات نام تابع، فایل و شماره خط نمایش می‌دهد. آدرس با پیشوند 0x چاپ می‌شود تا شناسایی آن آسان باشد.

-b bfdname

--target=bfdname

قالب کد شیء (object-code format) برای فایل‌های شیء را روی bfdname تعیین می‌کند.

-C

--demangle[=style]

نام‌های نماد سطح‌پایین را به نام‌های سطح کاربر رمزگشایی (demangle) می‌کند. این کار علاوه بر حذف هرگونه زیرخط ابتدایی اضافه‌شده توسط سیستم، نام توابع C++ را خوانا می‌کند. کامپایلرهای مختلف شیوه‌های درهم‌سازی (mangling) متفاوتی دارند. آرگومان اختیاری سبک demangling می‌تواند برای انتخاب سبک مناسب برای کامپایلر شما استفاده شود.

-e filename

--exe=filename

نام فایل اجرایی را مشخص می‌کند که آدرس‌های آن باید ترجمه شوند. فایل پیش‌فرض a.out است.

-f

--functions

نام توابع را در کنار اطلاعات فایل و شماره خط نمایش می‌دهد.

-s

--basenames

تنها بخش اصلی نام هر فایل (بدون مسیر) را نمایش می‌دهد.

-i

--inlines

اگر آدرس متعلق به تابعی باشد که درون‌خطی (inlined) شده است، اطلاعات سورس برای تمام دامنه‌های دربرگیرنده تا اولین تابع غیر درون‌خطی نیز چاپ خواهد شد. برای مثال، اگر "main" تابع "callee1" را درون‌خطی کند و آن هم "callee2" را درون‌خطی کرده باشد، و آدرس مربوط به "callee2" باشد، اطلاعات سورس برای "callee1" و "main" نیز چاپ خواهد شد.

-j

--section

آفست‌ها را به‌جای آدرس‌های مطلق، نسبت به بخش (section) مشخص‌شده می‌خواند.

-p

--pretty-print

خروجی را خواناتر و مناسب انسان می‌کند: هر مکان در یک خط چاپ می‌شود. در صورت تعیین گزینه -i، خطوط مربوط به تمام دامنه‌های دربرگیرنده با پیشوند (inlined by) نمایش داده می‌شوند.

-r

-R

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

محدودیت میزان بازگشت (recursion) انجام‌شده در هنگام demangle کردن رشته‌ها را فعال یا غیرفعال می‌کند. از آنجا که قالب‌های درهم‌سازی نام سطح نامحدودی از بازگشت را مجاز می‌دانند، ممکن است رشته‌هایی ایجاد شوند که رمزگشایی آن‌ها تمام فضای پشته (stack) موجود در ماشین میزبان را مصرف کند و خطای حافظه (memory fault) رخ دهد. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو، سعی در جلوگیری از وقوع این رخداد دارد.

به‌طور پیش‌فرض این محدودیت فعال است، اما غیرفعال کردن آن ممکن است برای demangle کردن نام‌های واقعاً پیچیده لازم باشد. با این حال توجه داشته باشید که در صورت غیرفعال کردن محدودیت بازگشت، امکان اتمام فضای پشته وجود دارد و هرگونه گزارش باگ درباره چنین رخدادی رد خواهد شد.

گزینه -r مترادفی برای گزینه --no-recurse-limit است. گزینه -R مترادفی برای گزینه --recurse-limit است.

توجه داشته باشید که این گزینه تنها در صورتی اثرگذار است که گزینه -C یا --demangle فعال شده باشد.

@file

گزینه‌های خط فرمان را از file می‌خواند. گزینه‌های خوانده‌شده به‌جای گزینه اصلی @file درج می‌شوند. اگر file وجود نداشته باشد یا قابل خواندن نباشد، با گزینه به‌صورت لفظی برخورد می‌شود و حذف نخواهد شد.

گزینه‌ها در file با نویسه‌های فاصله خالی (whitespace) از یکدیگر جدا می‌شوند. می‌توان با محصور کردن کل گزینه درون علامت‌های گیومه تکی یا جفتی، نویسه فاصله خالی را در آن گنجاند. هر نویسه‌ای (از جمله بک‌اسلش) را می‌توان با درج یک نویسه بک‌اسلش قبل از آن وارد کرد. خود file ممکن است حاوی گزینه‌های @file دیگری باشد؛ چنین گزینه‌هایی به‌صورت بازگشتی پردازش خواهند شد.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

مدخل‌های Info برای binutils.

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

حق نشر (c) 1991-2025 متعلق به Free Software Foundation, Inc. است.

اجازه کپی، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط «مجوز مستندات آزاد گنو» (GNU Free Documentation License)، نسخه ۱.۳ یا هر نسخه بعدی منتشرشده توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد اعطا می‌شود؛ بدون بخش‌های تغییرناپذیر، بدون متون روی جلد، و بدون متون پشت جلد. نسخه‌ای از این مجوز در بخشی با عنوان «GNU Free Documentation License» گنجانده شده است.