نام (NAME)

opam-admin-add-constraint - افزودن قیدهای نسخه بر روی تمامی وابستگی‌ها به یک بسته مشخص

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

opam admin add-constraint [--force] [--packages=PACKAGES] [OPTION]… PACKAGE

توضیحات (DESCRIPTION)

این دستور تمامی وابستگی‌ها به یک بسته مشخص را جستجو کرده و یک قید نسخه به آن‌ها اضافه می‌کند. این ابزار به ویژه زمانی کاربرد دارد که یک نسخه اصلی جدید و ناسازگار از یک کتابخانه به مخزن اضافه می‌شود و نیاز است کران‌های بالا به وابستگی‌های موجود افزوده شود. قید نسخه جدید با قید موجود ترکیب شده و در صورت امکان ساده‌سازی می‌شود (برای مثال، >=3 & >5 تبدیل به >5 می‌شود).

آرگومان‌ها (ARGUMENTS)

PACKAGE (الزامی): نام یک بسته همراه با یک قید نسخه، مانند name>=version. اگر هیچ قید نسخه‌ای مشخص نشود، دستور فقط قیدهای نسخه موجود برای وابستگی‌ها به بسته نام‌برده را ساده‌سازی می‌کند.

گزینه‌ها (OPTIONS)

--force: اجبار به به‌روزرسانی قیدها حتی اگر قید حاصل غیرقابل ارضا باشد (مانند افزودن >3 به قید <2). حالت پیش‌فرض در این شرایط، چاپ یک هشدار و حفظ قید موجود بدون تغییر است.
-p PACKAGES, --packages=PACKAGES: افزودن قیدها فقط برای بسته‌های داده‌شده.

گزینه‌های عمومی (COMMON OPTIONS)

این گزینه‌ها میان تمامی دستورات مشترک هستند.

--best-effort: در صورتی که تمام بسته‌های درخواستی قابل نصب نباشند با شکست مواجه نشو: تلاش کن تا جای ممکن بیشترین تعداد بسته را نصب کنی. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌های خارجی (external solvers) از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (پیش‌فرض=2.5): استفاده از نحو و معناشناسی رابط خط فرمان MAJOR.MINOR. با هدف هرگونه استفاده مداوم از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره)، هر نسخه‌ای از opam در همان سری MAJOR مشابه انتشار MINOR مشخص‌شده رفتار خواهد کرد. این فلگ در opam 2.0 موجود نبود، بنابراین برای انتخاب رابط خط فرمان 2.0، متغیر محیطی OPAMCLI را به جای استفاده از این پارامتر روی 2.0 تنظیم کنید.
--color=WHEN: رنگی کردن خروجی. WHEN باید یکی از always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL: سطح تأییدیه؛ LEVEL باید یکی از ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز داده شوند، مقدار آخرین --confirm-level لحاظ می‌شود. این معادل تنظیم $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA: تعیین ترجیحات کاربر برای حل وابستگی در این اجرا. متغیرهای $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA را بازنویسی می‌کند. برای جزئیات درباره زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، به http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html مراجعه کنید. یک راهنمای کلی برای استفاده از ترجیحات حل‌کننده را می‌توان در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf یافت.
--cudf=FILENAME: گزینه اشکال‌زدایی: ذخیره درخواست‌های CUDF ارسالی به حل‌کننده در FILENAME-<n>.cudf که در آن <n> نشان‌دهنده n-امین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug: چاپ پیام‌های اشکال‌زدایی در stderr. این معادل تنظیم متغیر $OPAMDEBUG به "true" است.
--debug-level=LEVEL: مانند --debug، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (--debug آن را روی 1 تنظیم می‌کند). معادل تنظیم $OPAMDEBUG به یک عدد صحیح مثبت است.
--git-version: چاپ نسخه گیت opam در صورت تنظیم بودن (یعنی زمانی که از یک نسخه در حال توسعه استفاده می‌کنید) و خروج.
--help[=FMT] (پیش‌فرض=auto): نمایش این راهنما در قالب FMT. مقدار FMT باید یکی از auto، pager، groff یا plain باشد. با auto، هر زمان که متغیر محیطی TERM برابر dumb یا تعریف‌نشده باشد، فرمت برابر با pager یا plain خواهد بود.
--ignore-pin-depends: نادیده گرفتن pinهای اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که pin شده‌اند، چه به صورت دستی از طریق opam pin یا از طریق opam install DIR. این معادل تنظیم IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME: ذخیره نتایج اجرای opam در یک فایل ماشینی. اگر نام فایل شامل نویسه `%' باشد، با شاخصی جایگزین می‌شود که روی فایل موجود بازنویسی نکند. مشابه تنظیم متغیر $OPAMJSON است.
--no: پاسخ منفی به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون پرسش از کاربر. همچنین --confirm-level را ببینید. معادل تنظیم $OPAMNO به "true" است.
--no-aspcud: در نسخه 2.1 حذف شد.
--no-auto-upgrade: هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخه‌های اولیه opam (مانند 1.2) نوشته شده است، opam به صورت داخلی آن را به فرمت جاری تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که مخازن باید نسخه فرمت خود را در یک فایل 'repo' در ریشه خود تعریف کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در فرمت قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ارجح است.
-q, --quiet: غیرفعال کردن --verbose.
--root=ROOT: استفاده از ROOT به عنوان مسیر ریشه فعلی. این معادل تنظیم $OPAMROOT به ROOT است.
--safe, --readonly: اطمینان حاصل می‌کند که هیچ چیزی به طور خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نشود. برای مثال برای فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار مناسب است. هر زمان که چنین عملیاتی نیاز باشد با شکست مواجه می‌شود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها اجتناب می‌کند، پرسش‌های تعاملی را نادیده می‌گیرد و متغیر $OPAMDEBUG را لغو می‌کند. معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD: مشخص کردن حل‌کننده CUDF برای استفاده جهت حل مشکلات نصب بسته. این می‌تواند یک حل‌کننده از پیش تعریف‌شده باشد (این نسخه از opam از موارد builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old، packup پشتیبانی می‌کند)، یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}%، و به صورت اختیاری %{timeout}% باشد. این معادل تنظیم $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict: شکست هر زمان که خطایی در تعریف یک بسته یا یک فایل پیکربندی یافت شود. حالت پیش‌فرض ادامه بدون صدا در صورت امکان است.
--switch=SWITCH: استفاده از SWITCH به عنوان switch فعلی کامپایلر. این معادل تنظیم $OPAMSWITCH به SWITCH است.
--use-internal-solver: غیرفعال کردن هرگونه حل‌کننده خارجی، و استفاده از حل‌کننده توکار (این نیاز دارد که opam با یک حل‌کننده توکار کامپایل شده باشد). این معادل تنظیم $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose: پرگویی بیشتر. یک بار -v تمام دستورات بسته را نشان می‌دهد؛ برای نمایش دستورات فراخوانی‌شده داخلی (مانند tar، curl، patch و غیره) آن را تکرار کنید. تکرار n بار معادل تنظیم $OPAMVERBOSE روی "n" است.
--version: نمایش اطلاعات نسخه.
-w, --working-dir: هنگام به‌روزرسانی بسته‌های متصل به یک دایرکتوری محلی تحت کنترل نسخه، به جای آخرین وضعیت ثبت‌شده (commit) یا ارجاعی که به آن اشاره می‌کنند، به وضعیت کاری فعلی منبع آن‌ها به‌روزرسانی می‌کند. از آنجا که دایرکتوری منبع همان‌گونه که هست کپی می‌شود، اگر تمیز نباشد ممکن است به شکست ساخت opam منجر شود. این گزینه فقط بر بسته‌هایی تأثیر می‌گذارد که به صراحت در خط فرمان فهرست شده‌اند. همچنین می‌تواند با $OPAMWORKINGDIR تنظیم شود.
-y, --yes: پاسخ مثبت به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون پرسش از کاربر. همچنین --confirm-level را ببینید. معادل تنظیم $OPAMYES به "true" است.

محیط (ENVIRONMENT)

برنامه opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی باید برای غیرفعال‌سازی روی "0"، "no"، "false" یا رشته خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS تمام فیلترها را با پرانتز احاطه می‌کند.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینه `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط استفاده داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینه حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینه `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را تنظیم می‌کند که باید به ابتدای معیارها اضافه شود هنگامی که گزینه `--best-effort' تنظیم شده باشد، و انتظار می‌رود ویژگی `opam-query' را در پاسخ به بیشینه برساند.

OPAMBUILDDOC در نسخه 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در نسخه 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینه `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR وقتی روی always یا never تنظیم شود، یک مقدار پیش‌فرض برای گزینه `--color' تعیین می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینه `--confirm-level' را ببینید. متغیر OPAMCONFIRMLEVEL بر OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA ترجیحات کاربر را برای حل وابستگی مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض بستگی به نسخه حل‌کننده دارد؛ از `config report' برای آگاهی از تنظیم جاری استفاده کنید. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE گراف cudf را در file-actions-explicit.dot ذخیره می‌کند.

OPAMCUDFTRIM فیلتر کردن بسته‌های غیرمرتبط را در طول پیش‌پردازش CUDF کنترل می‌کند.

OPAMCURL می‌تواند برای انتخاب یک برنامه 'curl' مشخص استفاده شود. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرست بخش‌های جداشده با فاصله محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند به صورت اختیاری دارای سطح اشکال‌زدایی خاص باشند (برای مثال، CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، اما در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌کنند.

OPAMDIGDEPTH میزان تهاجمی بودن جستجو برای تداخل‌ها در طول پیش‌پردازش CUDF را مشخص می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS بیشینه تعداد دانلودهای هم‌زمان را تعیین می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که پیش‌تر با --working-dir به‌روزرسانی شده‌اند بازنویسی می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر نگه می‌دارد مگر اینکه صریحاً در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینه `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل opam را مشخص می‌کند؛ متغیرهای $EDITOR و $VISUAL را نادیده می‌گیرد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط لاگ چاپ‌شده در زمان شکست یک زیرفرآیند را تعیین می‌کند؛ 0 برای چاپ همه.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینه `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینه `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH نحوه دانلود فایل‌ها را مشخص می‌کند: یا `wget'، `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین خواهند شد. مقدار 'download-command' را از فایل پیکربندی اصلی لغو می‌کند.

OPAMFIXUPCRITERIA همانند OPAMUPGRADECRITERIA، اما مختص به اصلاح و نصب مجدد.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینه نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینه `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینه `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS بیشینه تعداد پردازش‌های موازی برای اجرا را تعیین می‌کند.

OPAMJSON خروجی json را در فایل داده‌شده ثبت می‌کند (از نویسه `%' برای اندیس‌گذاری فایل‌ها استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینه نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam می‌گوید که برخی از لاگ‌های موقت دستورات و برخی پشتیبان‌ها را حذف نکند. این کار مانع اجرای برخی بخش‌های پایانی شده و ممکن است به دریافت ردیابی‌های معتبرتر کمک کند.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix'.

OPAMLOGS logdir دایرکتوری لاگ را تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض یک دایرکتوری موقت در /tmp است.

OPAMMAKECMD دستور make سیستم را برای استفاده مشخص می‌کند.

OPAMMERGEOUT خروجی‌های فرآیند را ترکیب می‌کند، stderr روی stdout.

OPAMNO پاسخ منفی به هر پرسش مطرح‌شده؛ گزینه‌های `--no' و `--confirm-level' را ببینید. در صورت تنظیم بودن هر یک از متغیرهای OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES، مقدار OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE همراه با `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند.

OPAMNOASPCUD منسوخ شده است.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای خودکار داخلی مخازن با فرمت قدیمی‌تر به فرمت فعلی را در زمان 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS گزینه --no-checksums را در صورت موجود بودن فعال می‌کند.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستم را غیرفعال می‌کند؛ گزینه `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینه `--no-self-upgrade' را ببینید.

OPAMPINKINDAUTO تعیین می‌کند که آیا سامانه‌های کنترل نسخه هنگام pin کردن به یک مسیر محلی باید شناسایی شوند یا خیر. به طور پیش‌فرض از نسخه 1.3.0 فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردیابی دقیق دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO برای غیرفعال کردن پیش‌پردازش CUDF این مقدار را روی false تنظیم کنید. کارایی کمتر می‌شود، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مسائل حل‌کننده کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING ذخیره داخلی مخازن به صورت فایل‌های tar.gz. این کار می‌تواند روی سیستم‌های فایلی که توانایی بررسی درخت‌های بزرگ را ندارند اما کش خوبی در /tmp دارند بسیار سریع‌تر باشد. با این حال در حالت کلی کندتر است.

OPAMREQUIRECHECKSUMS گزینه `--require-checksums' را در صورت موجود بودن فعال می‌کند (برای مثال در `opam install').

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش پیش از شکست دانلودها را تعیین می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینه `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینه `--root' را ببینید. این مقدار به طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌شود.

OPAMROOTISOK هنگام اجرا با دسترسی root هشدار ندهد.

OPAMSAFE گزینه `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینه `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینه `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی بررسی‌های نسخه را نادیده می‌گیرد. ناامن، فقط برای آزمایش سازگاری.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی از حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد در صورت پایان مهلت زمانی همچنان پاسخی ارائه دهند؛ هرچند پاسخ همچنان سازگار باقی می‌ماند، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار مطابقت داشته باشد. اگر `true' باشد، opam با یک هشدار ادامه می‌دهد، و اگر `false' باشد، اتمام زمان یک خطا تلقی می‌شود. در حال حاضر فقط backend توکار builtin-z3 از این حالت تنزل‌یافته پشتیبانی می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT تغییر مهلت زمانی حل‌کننده. پیش‌فرض 60.0 است؛ برای نامحدود روی 0 تنظیم کنید. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان تحمل در برابر انتخاب یک پاسخ غیربهینه توسط حل‌کننده (یعنی ممکن است بسته‌های قدیمی‌تر را دریافت کند) را تغییر می‌دهد. مقادیر معمولی از 0.0 (بهترین پاسخ شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (پاسخ بهینه‌نشده) متغیر است. پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه زمانی مفید است که حل‌کننده نتواند در زمانی معقول پاسخی پیدا کند ($OPAMSOLVERTIMEOUT را ببینید). توجه داشته باشید که همه حل‌کننده‌ها ممکن است از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در نسخه 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE نمایش یک خط وضعیت پویا که نشان می‌دهد در حال حاضر چه چیزی در ترمینال در حال انجام است (یکی از always، never یا auto).

OPAMSTRICT شکست در صورت وجود هرگونه ناسازگاری (خواندن فایل، ایمپورت switch و غیره).

OPAMSWITCH گزینه `--switch' را ببینید. به طور خودکار توسط `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینه نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA اولویت‌های کاربر برای حل وابستگی هنگام ارتقا را تعیین می‌کند. در صورت تنظیم بودن هر دو، بر OPAMCRITERIA در ارتقاها تقدم دارد. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینه `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در نسخه 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 استفاده از نویسه‌های UTF8 در خروجی (یکی از always، never یا auto). به صورت پیش‌فرض `auto' است که بر اساس locale تعیین می‌شود.

OPAMUTF8MSGS استفاده از نویسه‌های گسترده UTF8 در پیام‌های opam. مستلزم OPAMUTF8 است. این گزینه به صورت پیش‌فرض فقط روی macOS فعال است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای اعتبارسنجی به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینه `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینه --verbose-on را ببینید.

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نکنید.

OPAMWITHDEVSETUP گزینه نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینه نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینه نصب `--with-test' را ببینید.

OPAMWORKINGDIR گزینه `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level' را ببینید. متغیر OPAMYES بر OPAMNO تقدم دارد و در صورت تنظیم بودن OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var محتوای متغیر var را هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در فایل‌های `opam` بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var محتوای متغیر package:var را هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در فایل‌های `opam` بازنویسی می‌کند.

نسخه رابط خط فرمان (CLI VERSION)

تمامی اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده opam باید از `--cli' استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که به طور یکپارچه با نسخه‌های آینده کارخواه opam کار می‌کنند. افزون بر این، پست‌های وبلاگ یا سایر مستندات می‌توانند بهره‌مند شوند، زیرا از کهنه شدن اطلاعات جلوگیری می‌کند.

اگرچه opam فقط از ریشه‌ها (~/.opam/) برای نسخه فعلی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری عقب‌رو را برای رابط خط فرمان خود فراهم می‌آورد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه رابط خط فرمان تنها در opam 2.1 اضافه شد، از OPAMCLI برای انتخاب پشتیبانی 2.0 استفاده کنید (چرا که opam 2.0 فقط آن را نادیده می‌گیرد)، و از `--cli=2.1' برای نسخه‌های 2.1 (یا بالاتر) استفاده کنید، زیرا متغیر محیطی کنترل‌کننده تجزیه نحو شکننده است. بدین منظور، opam در صورتی که OPAMCLI نسخه‌ای معتبر به جز 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' مشخص شود، هشدار نمایش می‌دهد.

نسخه رابط خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. گزینه `--cli' ممکن است بیش از یک بار مشخص شود که در آن آخرین مورد اولویت دارد. متغیر OPAMCLI تنها در صورتی بررسی می‌شود که `--cli' داده نشده باشد.

وضعیت خروج (EXIT STATUS)

به عنوان یک استثنا برای موارد زیر، دستور `exec' در صورتی که دستور یافت نشود یا قابل اجرا نباشد مقدار 127 را برمی‌گرداند، و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را برمی‌گرداند.

0: موفقیت، یا مقدار درست (true) برای پرس‌وجوهای بولی.
1: نادرست (False). هنگامی که یک مقدار بازگشتی بولی انتظار می‌رود برگردانده می‌شود، برای مثال هنگام اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2: آرگومان‌های نامعتبر خط فرمان، یا آرگومان‌های خط فرمان که به یک زمینه نامعتبر اشاره دارند (مانند فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5: یافت نشد. شما چیزی را درخواست کردید (بسته، نسخه، مخزن و غیره) که پیدا نشد.
10: لغو شد. عملیات نیاز به تأیید داشت که داده نشد.
15: قفل‌های مورد نیاز برای عملیات به دست نیامد.
20: هیچ راه‌حلی برای درخواست کاربر وجود ندارد. این حالت می‌تواند مثلاً با درخواست نصب دو بسته ناسازگار رخ دهد.
30: خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده. استفاده از --strict این خطا را بیشتر نمایان می‌کند.
31: خطای اسکریپت بسته. برخی عملیات بسته ناموفق بودند. این ممکن است خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40: خطای همگام‌سازی. واکشی برخی از موارد دوردست از طریق شبکه انجام نشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50: خطای پیکربندی. پیکربندی opam یا سیستم اجازه عملیات را نمی‌دهد و نیاز به اصلاح دارد.
60: شکست حل‌کننده. حل‌کننده نتوانست یک پاسخ معتبر بازگرداند. این می‌تواند به دلیل یک حل‌کننده خارجی معیوب یا خطایی در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99: خطای داخلی. مشکلی پیش آمد، احتمالاً ناشی از یک اشکال در خود opam است.
130: وقفه کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، عموماً به دلیل فشردن کلیدهای Ctrl-C توسط کاربر.
0: در صورت موفقیت.
123: در صورت خطاهای نامشخص گزارش‌شده در خطای استاندارد.
124: در صورت خطاهای تجزیه خط فرمان.
125: در صورت خطاهای غیرمنتظره داخلی (اشکالات نرم‌افزاری).