فهرستی از نگاشت‌های پورتِ جداشده با ویرگول را مشخص می‌کند که شامل جفت‌شماره‌های پورتِ جداشده با دونقطه است. هر جفت پورتِ جداشده با دونقطه، متشکل از پورتی برای تطبیق و به دنبال آن شماره پورت برای بازنویسی است.

مثال‌ها:

--portmap=80:8000 --portmap=8080:80    # 80->8000 and 8080->80
--portmap=8000,8080,88888:80           # 3 different ports become 80
--portmap=8000-8999:80                 # ports 8000 to 8999 become 80

باعث می‌شود آدرس‌های مبدأ و مقصد IPv4/v6 به‌طور شبه‌تصادفی تغییر کنند اما همچنان روابط کلاینت/سرور حفظ شود. از آنجا که تصادفی‌سازی بر اساس seed قطعی (deterministic) است، می‌توانید از همان مقدار seed برای بازتولید مجدد ترافیک استفاده کنید.

مجموعه‌ای از جفت‌بلوک‌های شبکهٔ CIDR جداشده با ویرگول و دونقطه را دریافت می‌کند. هر جفت‌بلوک شبکه به ترتیب با آدرس‌های IP سنجیده می‌شود. اگر آدرس IP موجود در بسته با نخستین بلوک شبکه تطبیق یابد، با استفاده از بلوک شبکهٔ دوم به عنوان ماسک برای بیت‌های مرتبه‌بالا (high order bits) بازنویسی می‌شود.

مثال IPv4:

--pnat=192.168.0.0/16:10.77.0.0/16,172.16.0.0/12:10.1.0.0/24

--pnat=[2001:db8::/32]:[dead::/16],[2001:db8::/32]:[::ffff:0:0/96]

دقیقاً مانند گزینهٔ --pnat عمل می‌کند، اما تنها بر آدرس‌های IP مبدأ در هدر IPv4/v6 تأثیر می‌گذارد.

دقیقاً مانند گزینهٔ --pnat عمل می‌کند، اما تنها بر آدرس‌های IP مقصد در هدر IPv4/v6 تأثیر می‌گذارد.

یک جفت آدرس IPv4/v6 جداشده با دونقطه را دریافت می‌کند که برای بازنویسی تمام ترافیک استفاده خواهد شد تا چنین به نظر برسد که ترافیک بین این دو آدرس IP جریان دارد.

مثال IPv4:

--endpoints=172.16.0.1:172.16.0.2

--endpoints=[2001:db8::dead:beef]:[::ffff:0:0:ac:f:0:2]

بزرگ‌تر یا مساوی ۱ باشد

تمام شماره‌های توالی TCP و شماره‌های تأیید دریافت (ACK) مرتبط با آنها را تغییر می‌دهد. آنها به یک میزان تصادفی بر اساس seed ارائه‌شده جابه‌جا (shift) خواهند شد.

به‌طور پیش‌فرض گزینه‌های --seed، --pnat و --endpoints آدرس‌های همگانی و چندپخشی IPv4/v6 و آدرس‌های MAC را بازنویسی می‌کنند. فعال‌سازی این پرچم مانع از بازنویسی آدرس‌های همگانی/چندپخشی IPv4/v6 و MAC خواهد شد.

باعث می‌شود چکسام هر بستهٔ IPv4/v6 مجدداً محاسبه و اصلاح شود. این قابلیت به صورت خودکار برای بسته‌هایی که با --seed، --pnat، --endpoints یا --fixlen تغییر یافته‌اند فعال می‌شود.

به‌طور پیش‌فرض، tcpreplay بسته‌ها را با طول اصلی بسته ارسال می‌کند، با این حال ممکن است بخواهید طول بسته به حداقل اندازهٔ بسته اصلاح شود. با استفاده از این گزینه، tcpreplay طول بسته را بازنویسی (اصلاح) می‌کند و در صورت تغییر طول بسته، چکسام‌ها را دوباره محاسبه می‌نماید. هشدار: هنگام تعیین این گزینه ممکن است تغییرات ناخواسته‌ای در بسته‌ها رخ دهد.

بازنویسی اندازه پیش‌فرض ۱۵۰۰ بایتی MTU برای تعیین بیشینه طول فاصله‌گذاری (padding) با (--fixlen=pad) یا هنگام کوتاه‌سازی (--mtu-trunc).

مشابه --fixlen، این گزینه داده‌های موجود در بسته‌ها را از لایه ۳ به بالا به گونه‌ای کوتاه می‌کند که بزرگ‌تر از MTU نباشند.

توجه داشته باشید که این گزینه بسیار خطرناک است! ما در واقع بررسی نمی‌کنیم که آیا FCS واقعاً در فریم وجود دارد یا خیر، بلکه صرفاً ۴ بایت انتهایی را کورکورانه حذف می‌کنیم. بنابراین، تنها در صورتی باید از این گزینه استفاده کنید که مطمئن باشید سیستم‌عامل شما هنگام خواندن بسته‌های خام (raw packets)، مقدار FCS را ارائه می‌دهد.

امکان تغییر دادن TTL/Hop Limit تمام بسته‌های IPv4/v6 را فراهم می‌کند. برای مقداردهی صریح (ثابت) یک عدد تعیین کنید، یا برای افزایش و کاهش به میزان مشخص از مقدار-/+ استفاده کنید (محدود به ۱-۲۵۵).

مثال‌ها:

--ttl=10
--ttl=+7
--ttl=-64

در بازهٔ ۰ تا ۲۵۵

امکان بازنویسی مقدار TOS (که با نام DiffServ/ECN نیز شناخته می‌شود) را در IPv4 فراهم می‌کند.

در بازهٔ ۰ تا ۲۵۵

امکان بازنویسی فیلد Traffic Class در IPv6 را فراهم می‌کند.

در بازهٔ ۰ تا ۱۰۴۸۵۷۵

امکان بازنویسی فیلد ۲۰ بیتی Flow Label در IPv6 را فراهم می‌کند. بر بسته‌های IPv4 هیچ تأثیری ندارد.

اگر مقدار snaplen از بسته کوچک‌تر باشد، بسته‌ها ممکن است در حین ضبط کوتاه (ترانکیت) شوند. این گزینه به شما امکان می‌دهد تا با افزودن بایت‌های پرکننده (pad)، بسته را به اندازه‌ای که در سرایند IPv4/v6 ذخیره شده بازگردانید، یا فیلد طول کل در سرایند IP را برای بازتاب طول واقعی بسته بازنویسی کنید.

pad به بسته‌های کوتاه شده بایت‌های اضافی افزوده می‌شود تا طول بسته با مقدار total length در IPv4 مطابقت پیدا کند

trunc فیلد total length در IPv4 بسته‌های کوتاه شده، برای مطابقت با طول واقعی بسته بازنویسی خواهد شد

del حذف بسته

بزرگ‌تر یا مساوی با ۰

این فازینگ برای آزمودن پروتکل‌های لایه ۷ از قبیل پروتکل‌های voip طراحی شده است. این قابلیت به طور تصادفی ۱ بسته از هر X بسته (که X = --fuzz-factor است) را دستکاری می‌کند تا پروتکل‌های دارای وضعیت (stateful) بتوانند بخش‌های بیشتری از کُد خود را پوشش دهند. اقدامات فازینگ تصادفی بر ابتدا و انتهای داده‌ها تمرکز دارد، زیرا پروتکل‌های کاربردی اغلب تصمیمات خود را بر اساس این بخش‌ها اتخاذ می‌کنند.

فهرست اقدامات احتمالی فازینگ:
* دور انداختن بسته (drop packet)
* کاهش اندازهٔ بسته
* ویرایش بایت‌های بسته:
* همهٔ بایت‌ها در دنیای واقعی احتمال وقوع یکسانی ندارند.
جایگزینی با 0x00، 0xFF یا یک بایت تصادفی با شانس برابر.
* همهٔ بایت‌ها در یک بسته اهمیت یکسانی ندارند.
جایگزینی ابتدا، انتها یا میانهٔ بسته با شانس برابر.
* انجام ندادن هیچ کاری (۷ بسته از ۸ بسته)

بزرگ‌تر یا مساوی با ۱

نسبت را برای گزینهٔ --fuzz-seed تنظیم می‌کند. این مقدار به صورت پیش‌فرض ۸ است، به این معنی که ۱ بسته از هر ۸ بسته توسط فازینگ دستکاری می‌شود. توجه داشته باشید که این نسبت بر مبنای عدد تصادفی تولیدشده از دانهٔ فاز (fuzz seed) ارائه‌شده است. بنابراین به طور پیش‌فرض نمی‌توانید انتظار داشته باشید که دقیقاً هر بستهٔ هشتم دستکاری شود.

به طور پیش‌فرض، ویرایش آدرس‌های لایه ۲ آدرس‌های MAC همه‌پخشی (broadcast) و چندپخشی (multicast) را بازنویسی می‌کند. فعال کردن این پرچم، مانع از بازنویسی آدرس‌های MAC مربوط به broadcast/multicast می‌شود.

به صورت پیش‌فرض، هیچ تبدیلی در DLT (نوع پیوند داده یا data link type) صورت نخواهد گرفت. برای تغییر نوع DLT فایل pcap خروجی، یکی از مقادیر زیر را انتخاب کنید:

enet اترنت معروف به DLT_EN10MB.sp 1 hdlc Cisco HDLC یا همان DLT_C_HDLC

jnpr_eth Juniper Ethernet DLT_C_JNPR_ETHER

pppserial PPP Serial یا همان DLT_PPP_SERIAL

user هدر Layer 2 و نوع DLT مشخص‌شده توسط کاربر

یک جفت نشانی MAC اترنت جداشده با کاما دریافت می‌کند که جایگزین نشانی MAC مقصد بسته‌های خروجی خواهد شد. اولین نشانی MAC برای ترافیک سرور به کلاینت استفاده می‌شود و نشانی دوم که اختیاری است برای ترافیک کلاینت به سرور به کار خواهد رفت.

مثال:

--enet-dmac=00:12:13:14:15:16,00:22:33:44:55:66

یک جفت نشانی MAC اترنت جداشده با کاما دریافت می‌کند که جایگزین نشانی MAC مبدأ بسته‌های خروجی خواهد شد. اولین نشانی MAC برای ترافیک سرور به کلاینت استفاده می‌شود و نشانی دوم که اختیاری است برای ترافیک کلاینت به سرور به کار خواهد رفت.

مثال:

--enet-smac=00:12:13:14:15:16,00:22:33:44:55:66

به شما امکان می‌دهد نشانی‌های MAC اترنت بسته‌ها را بازنویسی کنید. این گزینه یک جفت نشانی MAC جداشده با کاما دریافت کرده و تمام رخدادهای نشانی MAC اول را با مقدار نشانی MAC دوم بازنویسی می‌کند. مثال:

--enet-subsmac=00:12:13:14:15:16,00:22:33:44:55:66

به شما امکان می‌دهد نشانی‌های MAC اترنت بسته‌ها را تصادفی‌سازی کنید، شبیه به کاری که گزینهٔ --seed برای نشانی‌های IPv4/IPv6 انجام می‌دهد.

در بازهٔ  1 تا 6

دست‌نخورده نگه داشتن برخی بایت‌ها هنگام استفاده از گزینهٔ --enet-mac-seed.

به شما امکان می‌دهد فریم‌های اترنت را برای افزودن یک هدر 802.1q به هدرهای استاندارد اترنت 802.3 بازنویسی کرده یا اطلاعات برچسب VLAN مربوط به 802.1q را حذف کنید.

add یک هدر 802.1q VLAN به هدر اترنت 802.3 موجود اضافه می‌کند. اگر از پیش یک هدر VLAN وجود داشته باشد، هدر VLAN جدید در خارج از هدر موجود اضافه می‌شود.

توجه داشته باشید که مجاز خواهید بود این گزینه را چندین بار اجرا کنید تا بیش از ۲ هدر VLAN ایجاد نمایید، با این حال آن بسته‌ها معتبر خواهند بود. در بیشترین حالت باید ۲ برچسب 802.1q VLAN، یا یک برچسب بیرونی 802.1ad و یک برچسب درونی 802.1q VLAN داشته باشید.

del هدر 802.1q VLAN موجود را به صورت یک هدر اترنت 802.3 بازنویسی می‌کند

در بازهٔ  0 تا 4095

در بازهٔ  0 تا 1

در بازهٔ  0 تا 7

به شما امکان می‌دهد پروتکل برچسب‌های VLAN اضافه‌شده را تعیین کنید.

802.1q مشخص می‌کند که هدرهای 802.1q VLAN باید اضافه شوند. این مقدار پیش‌فرض است.

802.1ad مشخص می‌کند که هدرهای 802.1ad Q-in-Q VLAN باید اضافه شوند. برای ایجاد بسته‌های معتبر، بسته‌های ورودی باید از پیش دارای هدرهای 802.1q VLAN باشند.

هدر Cisco HDLC یک فیلد ۱ بایتی «control» دارد. ظاهراً این مقدار همیشه باید 0 باشد، اما می‌توانید از هر مقدار ۱ بایتی دیگری نیز استفاده کنید.

0x0F تک‌پخشی (Unicast)

0xBF پخش همگانی (Broadcast)
با این حال می‌توانید هر مقدار تک‌بایتی دلخواهی را مشخص کنید.

مقدار DLT فایل pcap خروجی را تنظیم می‌کند.

مجموعه‌ای از مقادیر هگزادسیمال جداشده با کاما را ارائه دهید که برای بازنویسی یا ایجاد هدر لایه ۲ بسته‌ها استفاده خواهد شد. نخستین نمونه از این آرگومان، ترافیک سرور و کلاینت را بازنویسی می‌کند، اما اگر این آرگومان برای بار دوم مشخص شود، برای ترافیک کلاینت استفاده خواهد شد.

مثال:

--user-dlink=01,02,03,04,05,06,00,1A,2B,3C,4D,5E,6F,08,00

در بازه  0 تا 5

در صورت پیکربندی با --enable-debug، می‌توانید سطح پرگویی (verbosity) را برای خروجی اشکال‌زدایی تعیین کنید. اعداد بزرگ‌تر پرگویی را افزایش می‌دهند.

در پایان اجرا هیچ چیزی به جز آمارها چاپ نمی‌شود.

به شما امکان می‌دهد روش زمان‌بندی بسته‌ها را انتخاب کنید:

nano - استفاده از API تابع nanosleep()

select - استفاده از API تابع select()

ioport - نوشتن روی درگاه i386 IO Port 0x80

gtod [پیش‌فرض] - استفاده از حلقه gettimeofday()

محدودیتی برای حداکثر میلی‌ثانیه‌هایی که tcpreplay بین بسته‌ها مکث (sleep) می‌کند تعیین می‌کند. این کار به طور مؤثری از تأخیرهای طولانی بین بسته‌ها بدون اثرگذاری بر اکثریت بسته‌ها جلوگیری می‌کند. پیش‌فرض غیرفعال است.

هنگام فعال‌سازی حالت پرگو (-v)، می‌توانید یک یا چند آرگومان اضافی نیز برای ارسال به tcpdump جهت تغییر نحوه رمزگشایی بسته‌ها مشخص کنید. به طور پیش‌فرض، گزینه‌های -n و -l استفاده می‌شوند. حتماً آرگومان‌ها را به این صورت در نقل‌قول قرار دهید: -A "-axxx" تا توسط tcpreplay تفسیر نشوند. لطفاً برای مشاهده فهرست کامل گزینه‌ها، به صفحه راهنمای tcpdump(1) مراجعه کنید.

این گزینه pcap(های) مشخص‌شده را پیش از شروع ارسال در حافظه RAM بارگذاری می‌کند تا کارایی بازپخش را بهبود بخشد، اگرچه در زمان راه‌اندازی با افت کارایی همراه است. پیش‌بارگذاری می‌تواند با یا بدون --loop استفاده شود. این گزینه همچنین جمع‌آوری آمارهای جریان (flow) را در هر تکرار متوقف می‌کند که می‌تواند مصرف حافظه را به طور چشمگیری کاهش دهد. آمارهای جریان بر اساس گزینه‌های داده‌شده و آمارهای جمع‌آوری‌شده از تکرار نخست حلقه پیش‌بینی می‌شوند.

اگر فایل pcap دارید و می‌خواهید از آن برای ارسال ترافیک دوطرفه از میان یک دستگاه (دیوار آتش، روتر، IDS و غیره) استفاده کنید، می‌توانید با استفاده از tcpprep یک فایل حافظه موقت ایجاد کنید تا tcpreplay از آن برای تفکیک ترافیک بین دو رابط شبکه استفاده کند.

اگر ترافیک شبکه را با استفاده از یک Network Tap ثبت کرده باشید، ممکن است دو فایل pcap داشته باشید—یکی برای هر جهت. این گزینه این دو فایل را به طور هم‌زمان بازپخش می‌کند، هر کدام روی یک رابط شبکه، و آن‌ها را بر اساس برچسب‌های زمانی (timestamp) موجود در هر کدام ادغام می‌کند.

رابط شبکه الزامی که برای ارسال تمام ترافیک یا ترافیکی که از طریق tcpprep به عنوان «primary» علامت‌گذاری شده است استفاده می‌شود. ترافیک اصلی معمولاً کلاینت‌به‌سرور یا ورودی (RX) روی رابط‌های مجازی khial است.

رابط شبکه اختیاری که برای ارسال ترافیکی که از طریق tcpprep به عنوان «secondary» علامت‌گذاری شده استفاده می‌شود. ترافیک ثانویه معمولاً سروربه‌کلاینت یا خروجی (TX) روی رابط‌های مجازی khial است. معمولاً استفاده از این گزینه تنها به همراه --cachefile منطقی است.

نام اختیاری فایل pcap مورد استفاده برای دریافت ترافیک.

-x P:1-5,9,15,72-

نادیده گرفتن پیش‌فرضِ پردازش تمام بسته‌های ذخیره‌شده در فایل ضبط و تنها ارسال بسته‌هایی که بخشی از فهرست ارائه‌شده از شماره بسته‌ها نیستند.

-x P:1-5,9,15,72-

بزرگ‌تر یا مساوی با 0

بزرگ‌تر یا مساوی با 0

بزرگ‌تر یا مساوی با 0

به‌طور پیش‌فرض، tcpreplay از تاخیر تکرار با دقت میکروثانیه (loopdelay-ms) استفاده خواهد کرد. برای استفاده از تاخیر تکرار با دقت نانوثانیه باید از حالت زمان‌بندی بسته nano استفاده کنید.

به‌طور پیش‌فرض، tcpreplay بسته‌ها را بر اساس اندازه «snaplen» ذخیره‌شده در فایل pcap ارسال می‌کند که معمولاً کار درستی است. با این حال، گاهی ابزارها بایت‌های بیشتری نسبت به آنچه مشخص شده ذخیره می‌کنند. با تعیین این گزینه، tcpreplay فیلد snaplen را نادیده گرفته و در عوض تلاش می‌کند بسته‌ها را بر اساس طول اصلی بسته ارسال کند. اگر این گزینه را مشخص کنید، ممکن است اتفاقات ناخوشایندی رخ دهد.

بزرگ‌تر یا مساوی با 1

به‌طور پیش‌فرض، tcpreplay تمام بسته‌ها را ارسال خواهد کرد. در غیر این صورت، می‌توانید حداکثر تعداد بسته‌ها برای ارسال را مشخص کنید.

بزرگ‌تر یا مساوی با 1

به‌طور پیش‌فرض، tcpreplay تمام بسته‌ها را ارسال خواهد کرد. در غیر این صورت، می‌توانید حداکثر مدت زمان بر حسب ثانیه را برای ارسال مشخص کنید.

مقداری را برای تغییر سرعت بازپخش بسته مشخص کنید. مثال‌ها:

2.0 ترافیک را با دو برابر سرعت ضبط بازپخش خواهد کرد
0.7 ترافیک را با 70% سرعت ضبط بازپخش خواهد کرد

مقداری را برای تنظیم بازپخش بسته روی نرخ مشخصی از بسته بر ثانیه تعیین کنید. مثال‌ها:

200 ترافیک را با 200 بسته در ثانیه بازپخش خواهد کرد
0.25 ترافیک را با 15 بسته در دقیقه بازپخش خواهد کرد

به شما امکان می‌دهد در بین بسته‌ها، یک یا چند بسته در هر بار، گام بردارید.

بزرگ‌تر یا مساوی ۱

هنگام تلاش برای ارسال بسته‌ها با نرخ‌های بسیار بالا، زمان بین هر بسته می‌تواند چنان کوتاه باشد که توقف (sleep) دقیق برای بازه زمانی مورد نیاز غیرممکن گردد. این گزینه به شما امکان می‌دهد چندین بسته را در یک زمان ارسال کنید، بنابراین زمان‌های توقف طولانی‌تری فراهم می‌شود که می‌توان آن‌ها را با دقت بیشتری پیاده‌سازی کرد.

اطمینان حاصل می‌کند که بسته‌های IPv4 و IPv6 در هر دور تکرار --loop یکتا خواهند بود. این کار به روشی انجام می‌شود که CRC بسته تغییر نکرده و بنابراین به‌طور کلی بر کارایی تأثیری نخواهد گذاشت. این گزینه تعداد جریان‌ها در ثانیه (flows/sec) تولیدشده را در تکرارهای متعدد حلقه به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.

تعداد دورهای تکرار --loop پیش از اختصاص یک IP یکتای جدید. مقدار پیش‌فرض ۱ است. حضور هم‌زمان --loop و --unique-ip فرض می‌شود.

این ویژگی درایورهای شبکه دارای قابلیت netmap را در سیستم‌های لینوکس و BSD شناسایی می‌کند. در صورت شناسایی، درایور شبکه در طول مدت اجرا دور زده شده و بافرهای شبکه مستقیماً نوشته می‌شوند. این کار به شما امکان می‌دهد تا در آداپتورهای شبکه تجاری معمولی به نرخ کامل خط (full line rate) دست یابید، مشابه نرخ‌هایی که توسط مولدهای تجاری ترافیک شبکه حاصل می‌شود. توجه داشته باشید که دور زدن درایور شبکه، کارکرد سایر برنامه‌های متصل از طریق رابط آزمایشی را مختل خواهد کرد. برای اطلاعات بیشتر فایل INSTALL را ببینید.

این ویژگی را همچنین می‌توان با تعیین یک رابط به صورت 'netmap:<intf>' یا 'vale:<intf>' فعال کرد. به عنوان مثال 'netmap:eth0' قابلیت netmap را روی رابط eth0 مشخص می‌کند.

تعداد ثانیه‌های تأخیر پس از بارگذاری netmap. برای اطمینان از بالا آمدن کامل رابط‌ها پیش از ارسال با netmap مورد نیاز است. به گزینه netmap نیاز دارد. مقدار پیش‌فرض ۱۰ ثانیه است.

جلوگیری از جمع‌آوری و چاپ آمار جریان‌ها. این گزینه ممکن است عملکرد را هنگام عدم استفاده از گزینه --preload-pcap بهبود بخشد، در غیر این صورت تنها کارکرد آن ممانعت از چاپ آمار است.

قابلیت جریان آمار جریان‌های ارسالی را ردیابی و چاپ می‌کند. یک جریان به‌طور کلی به عنوان ترکیب یکتایی از یک ۵-تایی (5-tuple) تعریف می‌شود، یعنی: IP مبدأ، IP مقصد، پورت مبدأ، پورت مقصد و پروتکل.

اگر --loop مشخص شده باشد، جریان‌ها از یک دور تکرار به تکرار بعدی یکتا نخواهند بود، مگر اینکه بسته‌ها تغییر داده شوند. از --unique-ip یا tcpreplay-edit برای تغییر بسته‌ها بین دورهای تکرار استفاده کنید.

بزرگ‌تر یا مساوی ۰

این گزینه انقضای جریان‌ها را بر اساس زمان‌های بیکاری (idle times) جریان ردیابی و گزارش می‌کند. برای تعیین زمان انقضا، از برچسب‌های زمانی درون فایل pcap استفاده می‌شود، نه برچسب زمانی واقعی در هنگام بازپخش بسته‌ها. برای مثال، مقدار ۳۰ نشان می‌دهد که اگر به مدت ۳۰ ثانیه هیچ ترافیکی در یک جریان دیده نشود، هر ترافیک پس از آن یک جریان جدید در نظر گرفته خواهد شد و در نتیجه آمار جریان‌ها و جریان در ثانیه (fps) افزایش می‌یابد.

این گزینه می‌تواند برای بهینه‌سازی تنظیمات مهلت زمانی جریان (flow timeout) برای ابزارهای تحلیل جریان استفاده شود. تنظیم این زمان روی مقداری پایین ممکن است باعث حذف شدن جریان‌ها شود در حالی که در واقعیت، جریان تنها پاسخی کُند دارد. تنظیم بیش از حد بالای مهلت زمانی ممکن است منابع مورد نیاز محصول تحلیل جریان شما را افزایش دهد.

توجه داشته باشید که استفاده از این گزینه هنگام بازپخش با سرعتی بالاتر از سرعت اصلی می‌تواند منجر به شمارش متورم و کاذب جریان‌ها و نرخ fps شود.

پیش‌فرض ۰ است (بدون انقضا) و مقدار معمول ۳۰ تا ۱۲۰ ثانیه است.

بزرگ‌تر یا مساوی ۰

توجه داشته باشید که تأخیرهای زمان‌بندی‌شده بر مبنای «بیشترین تلاش» (best effort) هستند و تأخیرهای طولانی بین ارسال بسته‌ها ممکن است باعث ایجاد تأخیرهایی به همان اندازه طولانی در چاپ آمار شود.

این ویژگی درایورهای شبکه دارای قابلیت AF_XDP را در سیستم‌های لینوکسی که بسته‌های 'libxdp-dev' و 'libbpf-dev' روی آن‌ها نصب باشد، شناسایی می‌کند. در صورت شناسایی، پشته شبکه دور زده شده و بسته‌ها مستقیماً به یک درایور دارای قابلیت eBPF ارسال می‌شوند. این امر به شما امکان می‌دهد در آداپتورهای شبکه تجاری به نرخ‌های کامل خط دست یابید، مشابه نرخ‌هایی که توسط مولدهای تجاری ترافیک شبکه حاصل می‌شود.

تنها در صورتی مجاز است که ارسال با حداکثر سرعت انجام شود. مقادیر بزرگ‌تر از 1 ممکن است کارایی را به بهای کاهش دقت بهبود بخشند.