&#x0646;&#x0627;&#x0645; (NAME)

تولید کد بزرگ‌اندیان (big-endian). این حالت پیش‌فرض هنگامی است که GCC برای یک مقصد aarch64_be-*-* پیکربندی شده باشد.

-menable-sysreg-checking

تولید کد کوچک‌اندیان (little-endian). این حالت پیش‌فرض هنگامی است که GCC برای یک مقصد aarch64-*-* (و نه aarch64_be-*-*) پیکربندی شده باشد.

در صورت تلاش برای دسترسی به یک ثبات سیستم (system register) که در معماری مقصد موجود نیست، یک پیام خطا تولید می‌کند.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار مانع از استفاده کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور (floating-point) و Advanced SIMD می‌شود، اما هیچ محدودیتی بر اسمبلر اعمال نمی‌کند.

-mcmodel=tiny

تولید کد برای مدل کد tiny. برنامه و نمادهای تعریف‌شده ایستا در آن باید در فاصله حداکثر ۱ مگابایت از یکدیگر باشند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.

-mcmodel=small

تولید کد برای مدل کد small. برنامه و نمادهای تعریف‌شده ایستا در آن باید در فاصله حداکثر ۴ گیگابایت از یکدیگر باشند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند. این مدل، مدل کد پیش‌فرض است.

تولید کد برای مدل کد large. این مدل هیچ فرضی درباره آدرس‌ها و اندازه بخش‌ها در نظر نمی‌گیرد. برنامه‌ها تنها می‌توانند به صورت ایستا پیوند داده شوند. گزینه -mcmodel=large با -mabi=ilp32، -fpic و -fPIC ناسازگار است.

-mtp=name

مشخص کردن ثبات سیستم برای استفاده به عنوان اشاره‌گر ریسه (thread pointer). مقادیر معتبر عبارتند از tpidr_el0، tpidrro_el0، tpidr_el1، tpidr_el2 و tpidr_el3. به منظور سازگاری با گذشته، نام‌های مستعار el0، el1، el2 و el3 نیز پذیرفته می‌شوند. تنظیم پیش‌فرض tpidr_el0 است. توصیه می‌شود تمام کدهایی که قرار است با یکدیگر تعامل داشته باشند را با مقدار یکسانی از این گزینه کامپایل کنید تا از دسترسی به یک اشاره‌گر ریسه متفاوت از سطح استثنای (exception level) نادرست جلوگیری شود.

جلوگیری از تولید یا مجاز دانستن دسترسی‌هایی به حافظه که ممکن است بر روی مرز طبیعی شیء (همان‌طور که در مشخصات معماری تشریح شده) تراز (align) نشده باشند.

-mno-omit-leaf-frame-pointer

حذف یا حفظ اشاره‌گر فریم (frame pointer) در توابع برگ (leaf functions). رفتار اول، حالت پیش‌فرض است.

-mtls-dialect=traditional

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری (canary) در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا sysreg برای یک قناری در یک ثبات سیستم مناسب.

با انتخاب مورد دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات سیستم به عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد زیرا این ویژگی کاملاً برای استفاده درون هسته لینوکس در نظر گرفته شده است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS به عنوان سازوکار حافظه محلی ریسه (TLS) برای دسترسی‌های پویا به متغیرهای TLS. این حالت پیش‌فرض است.

استفاده از TLS سنتی به عنوان سازوکار حافظه محلی ریسه برای دسترسی‌های پویا به متغیرهای TLS.

-mtls-size=size

مشخص کردن اندازه بیتی آفست‌های بی‌واسطه (immediate) در TLS. مقادیر معتبر عبارتند از 12، 24، 32، 48. این گزینه به binutils نسخه 2.26 یا جدیدتر نیاز دارد.

-mfix-cortex-a53-835769

-mno-fix-cortex-a53-835769

فعال یا غیرفعال کردن راهکار دور زدن برای نقص سخت‌افزاری (erratum) شماره 835769 پردازنده ARM Cortex-A53. این کار شامل قرار دادن یک دستورالعمل NOP بین دستورالعمل‌های حافظه و دستورالعمل‌های ضرب و انباشت (multiply-accumulate) اعداد صحیح ۶۴ بیتی است. اگر معماری یا پردازنده‌ای در خط فرمان مشخص شده باشد که به این راهکار نیاز ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mfix-cortex-a53-843419

-mno-fix-cortex-a53-843419

فعال یا غیرفعال کردن راهکار دور زدن برای نقص سخت‌افزاری (erratum) شماره 843419 پردازنده ARM Cortex-A53. این راهکار در زمان پیوند اعمال می‌شود و تنها پرچم مربوطه را به پیونددهنده ارسال می‌کند. اگر معماری یا پردازنده‌ای در خط فرمان مشخص شده باشد که به این راهکار نیاز ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mlow-precision-recip-sqrt

-mno-low-precision-recip-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب معکوس ریشه دوم (reciprocal square root). این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه دقت نتایج معکوس ریشه دوم را برای دقت یگانه (single precision) به حدود ۱۶ بیت و برای دقت دوگانه (double precision) به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد..IP -mlow-precision-sqrt 4

-mno-low-precision-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب ریشه دوم (جذر). این گزینه تنها زمانی اثر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه دقت نتایج ریشه دوم را برای دقت یگانه (single precision) به حدود ۱۶ بیت و برای دقت دوگانه (double precision) به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد. در صورت فعال بودن، متضمن -mlow-precision-recip-sqrt است.

-mlow-precision-div

-mno-low-precision-div

فعال یا غیرفعال کردن تقریب تقسیم. این گزینه تنها زمانی اثر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه دقت نتایج تقسیم را برای دقت یگانه به حدود ۱۶ بیت و برای دقت دوگانه به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد.

-mtrack-speculation

-mno-track-speculation

فعال یا غیرفعال کردن تولید کد اضافی برای ردگیری اجرای گمانه‌زنانه از میان انشعاب‌های شرطی. وضعیت ردگیری سپس می‌تواند توسط کامپایلر هنگام بسط دادن فراخوانی‌های "__builtin_speculation_safe_value" برای تولید توالی کد کارآمدتر استفاده شود.

-moutline-atomics

-mno-outline-atomics

فعال یا غیرفعال کردن فراخوانی توابع کمکی برون‌خط (out-of-line helpers) برای پیاده‌سازی عملیات اتمیک. این توابع کمکی در زمان اجرا مشخص می‌کنند که آیا دستورالعمل‌های LSE از ARMv8.1-A قابل استفاده هستند یا خیر؛ در غیر این صورت، از دستورالعمل‌های load/store-exclusive موجود در ISA پایهٔ ARMv8.0 استفاده خواهند کرد.

این گزینه تنها هنگام کامپایل برای مجموعه دستورالعمل پایهٔ ARMv8.0 کاربرد دارد. در صورت استفاده از نسخه‌های بعدی، مانند -march=armv8.1-a یا -march=armv8-a+lse، دستورالعمل‌های ARMv8.1-Atomics به‌طور مستقیم استفاده خواهند شد. همین مسئله در هنگام استفاده از -mcpu= در صورتی که پردازندهٔ انتخابی از ویژگی lse پشتیبانی کند نیز صدق می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mmax-vectorization

-mno-max-vectorization

فعال یا غیرفعال کردن لغو مدل هزینهٔ بردارساز (vectorizer cost model) به شکلی که بردارسازی همیشه سودمند به نظر برسد. این گزینه می‌تواند با -mautovec-preference ترکیب شود تا کنترل دقیقی بر روی این‌که کدام ISA برای بردارسازی خودکار استفاده شود فراهم کند. بر خلاف -fno-vect-cost-model یا -fvect-cost-model=unlimited، این گزینه مقایسهٔ هزینه بین حالت‌های برداری مختلف را غیرفعال نمی‌کند.

-mautovec-preference=name

تحمیل یک راهبرد انتخاب ISA برای بردارسازی خودکار. مقادیر ممکن برای name عبارتند از:

default: استفاده از روش‌های اکتشافی (heuristics) پیش‌فرض.
asimd-only: تنها استفاده از Advanced SIMD برای بردارسازی خودکار.
sve-only: تنها استفاده از SVE برای بردارسازی خودکار.
prefer-asimd: استفاده از هر دو Advanced SIMD و SVE. در صورت برابری هزینه‌ها، Advanced SIMD ترجیح داده می‌شود.
prefer-sve: استفاده از هر دو Advanced SIMD و SVE. در صورت برابری هزینه‌ها، SVE ترجیح داده می‌شود.

برای بهترین کارایی، اکیداً توصیه می‌شود در عوض از -mcpu یا -mtune استفاده شود. این پارامتر تنها باید برای بررسی و آزمودن کد به کار رود.

-march=name: نام معماری مقصد و در صورت تمایل، یک یا چند تغییردهندهٔ ویژگی (feature modifier) را مشخص می‌کند. این گزینه دارای قالب -march=arch{+[no]feature}* است.
جدول زیر مقادیر مجاز برای arch و ویژگی‌هایی که به‌طور پیش‌فرض فعال می‌کنند را خلاصه می‌کند:

arch مقدار : معماری : شامل‌شده به‌طور پیش‌فرض
armv8-a : Armv8-A : +fp, +simd
armv8.1-a : Armv8.1-A : armv8-a, +crc, +lse, +rdma
armv8.2-a : Armv8.2-A : armv8.1-a
armv8.3-a : Armv8.3-A : armv8.2-a, +pauth, +fcma, +jscvt
armv8.4-a : Armv8.4-A : armv8.3-a, +flagm, +fp16fml, +dotprod, +rcpc2
armv8.5-a : Armv8.5-A : armv8.4-a, +sb, +ssbs, +predres, +frintts, +flagm2
armv8.6-a : Armv8.6-A : armv8.5-a, +bf16, +i8mm
armv8.7-a : Armv8.7-A : armv8.6-a, +wfxt, +xs
armv8.8-a : Armv8.8-a : armv8.7-a, +mops
armv8.9-a : Armv8.9-a : armv8.8-a
armv9-a : Armv9-A : armv8.5-a, +sve, +sve2
armv9.1-a : Armv9.1-A : armv9-a, +bf16, +i8mm
armv9.2-a : Armv9.2-A : armv9.1-a, +wfxt, +xs
armv9.3-a : Armv9.3-A : armv9.2-a, +mops
armv9.4-a : Armv9.4-A : armv9.3-a, +sve2p1
armv9.5-a : Armv9.5-A : armv9.4-a, cpa, +faminmax, +lut
armv8-r : Armv8-R : armv8-r

مقدار native در سیستم‌های گنو/لینوکس بومی AArch64 در دسترس است و باعث می‌شود کامپایلر معماری سیستم میزبان را برگزیند. این گزینه در صورتی که کامپایلر نتواند معماری سیستم میزبان را شناسایی کند، هیچ اثری ندارد. هنگامی که -march=native داده شود و هیچ گزینهٔ -mcpu یا -mtune دیگری داده نشده باشد، آن‌گاه GCC پردازندهٔ میزبان را هم به عنوان پردازنده جهت بهینه‌سازی و هم برای انتخاب ویژگی‌های معماری برمی‌گزیند. بدین معنا که با -march=native همانند -mcpu=native رفتار می‌شود.

مقادیر مجاز برای feature در زیربخش مربوط به aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers فهرست شده‌اند. در صورت تعیین تغییردهنده‌های ویژگی متناقض، راست‌ترین ویژگی اعمال می‌شود.

کامپایلر GCC از name برای تعیین این‌که هنگام تولید کد اسمبلی چه نوع دستورالعمل‌هایی را می‌تواند صادر کند، استفاده می‌نماید. اگر -march بدون مشخص کردن هیچ‌یک از -mtune یا -mcpu مشخص شود، کد به‌گونه‌ای بهینه‌سازی می‌شود که در طیف وسیعی از پردازنده‌های مقصدی که معماری هدف را پیاده‌سازی کرده‌اند، عملکرد مطلوبی داشته باشد.

-mtune=name

نام پردازندهٔ مقصدی را مشخص می‌کند که GCC باید کارایی کد را برای آن بهینه‌سازی کند. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: generic, cortex-a35, cortex-a53, cortex-a55, cortex-a57, cortex-a72, cortex-a73, cortex-a75, cortex-a76, cortex-a76ae, cortex-a77, cortex-a65, cortex-a65ae, cortex-a34, cortex-a78, cortex-a78ae, cortex-a78c, ares, exynos-m1, emag, falkor, oryon-1, neoverse-512tvb, neoverse-e1, neoverse-n1, neoverse-n2, neoverse-v1, neoverse-v2, grace, neoverse-v3, neoverse-v3ae, armagicpu, neoverse-n3, olympus, rigel, cortex-a725, cortex-x925, qdf24xx, saphira, phecda, xgene1, vulcan, octeontx, octeontx81, octeontx83, octeontx2, octeontx2t98, octeontx2t96 octeontx2t93, octeontx2f95, octeontx2f95n, octeontx2f95mm, a64fx, fujitsu-monaka, thunderx, thunderxt88, thunderxt88p1, thunderxt81, tsv110, hip12, thunderxt83, thunderx2t99, thunderx3t110, zeus, cortex-a57.cortex-a53, cortex-a72.cortex-a53, cortex-a73.cortex-a35, cortex-a73.cortex-a53, cortex-a75.cortex-a55, cortex-a76.cortex-a55, cortex-r82, cortex-r82ae, cortex-x1, cortex-x1c, cortex-x2, cortex-x3, cortex-x4, cortex-a510, cortex-a520, cortex-a520ae, cortex-a710, cortex-a715, cortex-a720, cortex-a720ae, ampere1, ampere1a, ampere1b, ampere1c, cobalt-100, apple-m1, apple-m2, apple-m3, apple-m4, apple-m5, c1-nano, c1-pro, c1-premium c1-ultra و native.

مقادیر cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55، apple-m1، apple-m2، apple-m3، gb10 مشخص می‌کنند که GCC باید برای یک سامانهٔ big.LITTLE بهینه‌سازی کند.

مقدار neoverse-512tvb مشخص می‌کند که GCC باید برای هسته‌های Neoverse بهینه‌سازی کند که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده باشند و (ب) مجموع پهنای باند برداری آن‌ها ۵۱۲ بیت در هر چرخه باشد. به عبارت دیگر، این گزینه به GCC می‌گوید برای هسته‌های Neoverse بهینه‌سازی کند که می‌توانند ۴ دستورالعمل محاسباتی ۱۲۸ بیتی Advanced SIMD را در یک چرخه اجرا کنند و تعداد برابری از دستورالعمل‌های محاسباتی SVE را در هر چرخه به اجرا درآورند (۲ عدد برای SVE بیست‌وپنجاه‌وشش بیتی، ۴ عدد برای SVE صدوبیست‌وهشت بیتی). این مورد از بهینه‌سازی برای یک هستهٔ خاص مانند Neoverse V1 کلی‌تر است، اما از بهینه‌سازی پیش‌فرضی که در ادامه شرح داده شده، خاص‌تر می‌باشد.

علاوه بر این، در سیستم‌های گنو/لینوکس بومی AArch64، مقدار native کارایی را متناسب با سیستم میزبان بهینه‌سازی می‌کند. این گزینه در صورتی که کامپایلر نتواند پردازندهٔ سیستم میزبان را شناسایی کند، هیچ اثری ندارد.

در صورتی که هیچ‌یک از گزینه‌های -mtune=، -mcpu= یا -march= مشخص نشده باشند، کد به‌گونه‌ای تنظیم می‌شود که در طیف وسیعی از پردازنده‌های مقصد عملکرد مطلوبی داشته باشد.

این گزینه نمی‌تواند تغییردهندهٔ ویژگی به عنوان پسوند داشته باشد..IP -mcpu=name 4 نام پردازندهٔ هدف را مشخص می‌کند که می‌تواند به صورت اختیاری با یک یا چند تغییردهندهٔ ویژگی پسوند داشته باشد. این گزینه به فرم -mcpu=cpu{+[no]feature}* است، که در آن مقادیر مجاز برای cpu همان مقادیر موجود برای -mtune هستند. مقادیر مجاز برای feature در زیربخش aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers مستند شده‌اند. در مواردی که تغییردهنده‌های ویژگی متناقض مشخص شوند، راست‌ترین ویژگی استفاده می‌شود.

کامپایلر GCC از name استفاده می‌کند تا مشخص کند هنگام تولید کد اسمبلی چه نوع دستورالعمل‌هایی را می‌تواند صادر کند (همانند -march) و پردازندهٔ هدفی را که کارایی برای آن تنظیم می‌شود، تعیین نماید (همانند -mtune). هر جا که این گزینه همراه با -march یا -mtune استفاده شود، آن گزینه‌ها بر بخش مربوطه از این گزینه ارجحیت خواهند داشت.

گزینهٔ -mcpu=neoverse-512tvb خاص است زیرا به یک هستهٔ مشخص اشاره نمی‌کند، بلکه به تمام هسته‌های Neoverse اشاره دارد که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده‌اند و (ب) پهنای باند برداری کل ۵۱۲ بیت در هر چرخه دارند. مگر اینکه توسط -march بازنویسی شود، -mcpu=neoverse-512tvb کدی تولید می‌کند که می‌تواند روی یک هستهٔ Neoverse V1 اجرا شود، چرا که Neoverse V1 نخستین هستهٔ Neoverse با این خصوصیات است. مگر اینکه توسط -mtune بازنویسی شود، -mcpu=neoverse-512tvb کد را به همان شیوه‌ای که برای -mtune=neoverse-512tvb انجام می‌شود تنظیم می‌نماید.

-moverride=string

تصمیمات مربوط به تنظیم کارایی اتخاذ شده توسط back-end در پاسخ به سوییچ -mtune= را بازنویسی می‌کند. نحو، معناشناسی، و مقادیر پذیرفته‌شده برای string در این گزینه در نسخه‌های مختلف تضمین نمی‌شود که سازگار بماند.

این گزینه تنها برای زمان توسعهٔ GCC در نظر گرفته شده است.

-mpc-relative-literal-loads

-mno-pc-relative-literal-loads

بارگذاری‌های مقادیر ثابت وابسته به PC (یا PC-relative literal loads) را فعال یا غیرفعال می‌کند. با این گزینه، استخرهای مقادیر ثابت (literal pools) با استفاده از یک دستورالعمل تکی قابل دسترسی بوده و پس از هر تابع صادر می‌شوند. این امر حداکثر اندازهٔ توابع را به 1MB محدود می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -mcmodel=tiny فعال است.

-msign-return-address=scope

محدودهٔ تابعی که امضای آدرس بازگشت روی آن اعمال خواهد شد را انتخاب می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از none که امضای آدرس بازگشت را غیرفعال می‌کند، non-leaf که امضای اشاره‌گر را برای توابعی که توابع برگ نیستند فعال می‌کند، و all که امضای اشاره‌گر را برای تمام توابع فعال می‌سازد. مقدار پیش‌فرض none است. این گزینه منسوخ شده و گزینهٔ -mbranch-protection جایگزین آن شده است.

-mbranch-protection=features

ویژگی‌های حفاظت از انشعاب را برای استفاده انتخاب می‌کند. features می‌تواند یکی از اشکال زیر را داشته باشد:

مقدار none پیش‌فرض است و تمام انواع حفاظت از انشعاب را خاموش می‌کند.

مقدار standard تمام انواع ویژگی‌های حفاظت از انشعاب را فعال می‌کند. اگر یک ویژگی دارای گزینه‌های تنظیم کارایی اضافی باشد، standard آن را روی سطح استاندارد خود تنظیم می‌کند.

مقدار pac-ret امضای آدرس بازگشت را در سطح استاندارد خود فعال می‌کند: امضای توابعی که آدرس بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند (توابع non-leaf عملاً همیشه این کار را انجام می‌دهند) با استفاده از A-key.

مقدار pac-ret+leaf امضای pac-ret را گسترش می‌دهد تا توابع برگ (leaf) را نیز شامل شود.

مقادیر pac-ret+b-key یا pac-ret+leaf+b-key می‌توانند برای امضای توابع با B-key به‌جای A-key استفاده شوند.

مقدار bti سازوکار شناسایی هدف انشعاب (Branch Target Identification) را فعال می‌کند.

مقدار gcs تولید کد سازگار با پشتهٔ کنترلی محافظت‌شده (Guarded Control Stack) را فعال می‌کند.

-mharden-sls=opts

مقاوم‌سازی کامپایلر را در برابر حدس مستقیم خطی (SLS) فعال می‌کند. opts فهرستی از گزینه‌های زیر است که با ویرگول از هم جدا شده‌اند:

retbr
blr

علاوه بر این، -mharden-sls=all تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند در حالی که -mharden-sls=none تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌سازد.

-mearly-ra=scope

تعیین می‌کند چه زمانی یک مرحلهٔ تخصیص زودهنگام ثبات فعال شود. این مرحله قبل از زمان‌بندی دستورالعمل‌ها اجرا می‌شود و تلاش می‌کند یک تخصیص بدون ریزش (spill-free) برای کدهای ممیز شناور و برداری پیدا کند. همچنین سعی می‌کند از دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار، مانند LD1 و ST1 گام‌دار در SME2 استفاده کند.

مقادیر ممکن برای scope عبارتند از: all که این مرحله را روی تمام توابع اجرا می‌کند؛ strided که این مرحله را روی توابعی که به دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار دسترسی دارند اجرا می‌کند؛ و none که این مرحله را غیرفعال می‌سازد.

گزینهٔ -mearly-ra=all برای -O2 و بالاتر، و همچنین برای -Os پیش‌فرض است. در غیر این صورت، -mearly-ra=none پیش‌فرض است.

-mearly-ldp-fusion

-mno-early-ldp-fusion

مرحلهٔ ترکیب جفت بارگذاری/ذخیره‌سازی (load/store pair fusion) در AArch64 را که پیش از تخصیص ثبات اجرا می‌شود، فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-mlate-ldp-fusion

-mno-late-ldp-fusion

مرحلهٔ ترکیب جفت بارگذاری/ذخیره‌سازی در AArch64 را که پس از تخصیص ثبات اجرا می‌شود، فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-mnarrow-gp-writes

تبدیل نوشتن در ثبات‌های همه‌منظورهٔ ۶۴ بیتی به عملیات‌های ۳۲ بیتی معادل را هنگامی که ۳۲ بیت بالایی صفر شناخته شده باشند، فعال می‌کند. این مرحله با -mnarrow-gp-writes قابل کنترل است و در -O2 و بالاتر فعال است، اما به‌طور پیش‌فرض فعال نیست، به جز برای -mcpu=olympus.

-msve-vector-bits=bits

تعداد بیت‌ها در یک ثبات برداری SVE را مشخص می‌کند. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که SVE فعال باشد.

کامپایلر GCC از دو حالت تولید کد SVE پشتیبانی می‌کند: خروجی «مستقل از طول بردار» (vector-length agnostic) که با هر اندازه‌ای از ثبات برداری کار می‌کند، و خروجی «مختص طول بردار» (vector-length specific) که به GCC اجازه می‌دهد در صورتی که برای اهداف بهینه‌سازی مفید باشد، فرضیاتی دربارهٔ طول بردار اتخاذ کند. مقادیر ممکن برای bits عبارتند از: scalable، 128، 256، 512، 1024 و 2048. مشخص کردن scalable خروجی مستقل از طول بردار را انتخاب می‌کند. در حال حاضر -msve-vector-bits=128 نیز خروجی مستقل از طول بردار را برای اهداف big-endian تولید می‌کند. سایر مقادیر، کد مختص طول بردار تولید می‌کنند. رفتار این مقادیر ممکن است در نسخه‌های آینده تغییر کند و برای تولید کدی که بین طول‌های بردار مختلف در سخت‌افزارهای مختلف SVE قابل حمل باشد، به هیچ مقداری به‌جز scalable نباید اتکا کرد.

پیش‌فرض -msve-vector-bits=scalable است که کد مستقل از طول بردار تولید می‌کند.

تغییردهنده‌های ویژگی -march و -mcpu

تغییردهنده‌های ویژگی مورد استفاده با -march و -mcpu می‌توانند هر یک از موارد زیر و معکوس آن‌ها nofeature باشند:

crc: افزونهٔ CRC را فعال می‌کند. این ویژگی به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
crypto: افزونهٔ Crypto را فعال می‌کند. این ویژگی همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌سازد.
fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این ویژگی به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکن گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. این ویژگی همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌سازد. این ویژگی به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکن گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
sve: دستورالعمل‌های افزونهٔ برداری مقیاس‌پذیر (SVE) را فعال می‌کند. این ویژگی همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌سازد.
lse: دستورالعمل‌های افزونهٔ سامانهٔ بزرگ (LSE) را فعال می‌کند. این ویژگی به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است..IP rdma 4 فعال‌سازی دستورالعمل‌های Round Double Multiply Accumulate. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
fp16: فعال‌سازی افزونهٔ FP16. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور (floating-point) را فعال می‌کند.
fp16fml: فعال‌سازی افزونهٔ FP16 fmla. این گزینه همچنین افزونه‌های FP16 و دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.4-a فعال است. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
rcpc: فعال‌سازی افزونهٔ RCpc. این گزینه امکان استفاده از دستورالعمل‌های LDAPR را برای معناشناسی اتمیک load-acquire فراهم کرده و آن را به اسمبلر منتقل می‌کند، که به عبارت‌های inline asm اجازه می‌دهد از دستورالعمل‌های افزونهٔ RCpc استفاده کنند.
dotprod: فعال‌سازی افزونهٔ Dot Product. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
aes: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری aes و pmull در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha2: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sha2 در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha3: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sha512 و sha3. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
sm4: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sm3 و sm4. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
profile: فعال‌سازی افزونهٔ Statistical Profiling. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
rng: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Random Number در Armv8.5-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
memtag: فعال‌سازی افزونه‌های Memory Tagging در Armv8.5-a. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.5-A پشتیبانی نمی‌شود.
sb: فعال‌سازی دستورالعمل Speculation Barrier در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
ssbs: فعال‌سازی دستورالعمل Speculative Store Bypass Safe در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
predres: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Execution and Data Prediction Restriction در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
sve2: فعال‌سازی Scalable Vector Extension 2 در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند.
sve2-bitperm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های SVE2 bitperm. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-sm4: فعال‌سازی دستورالعمل‌های SVE2 sm4. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-aes: فعال‌سازی دستورالعمل‌های SVE2 aes. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-sha3: فعال‌سازی دستورالعمل‌های SVE2 sha3. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2p1: فعال‌سازی دستورالعمل‌های SVE2.1. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
tme: فعال‌سازی افزونهٔ Transactional Memory.
i8mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های 8-bit Integer Matrix Multiply. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f32mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های 32-bit Floating point Matrix Multiply. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f64mm: فعال‌سازی دستورالعمل‌های 64-bit Floating point Matrix Multiply. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
bf16: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور brain half-precision. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
ls64: فعال‌سازی دستورالعمل‌های اتمیک load و store ۶۴ بایتی برای شتاب‌دهنده‌ها.
mops: فعال‌سازی دستورالعمل‌های شتاب‌بخشی به عملیات حافظه مانند "memcpy"، "memmove" و "memset". این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.8-a فعال است.
flagm: فعال‌سازی افزونهٔ دستورالعمل‌های Flag Manipulation.
flagm2: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تبدیل پرچم FlagM2.
pauth: فعال‌سازی افزونهٔ Pointer Authentication.
cssc: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Common Short Sequence Compression.
cmpbr: فعال‌سازی دستورالعمل‌های کوتاه‌تر مقایسه و انشعاب (compare and branch)، یعنی "cbb"، "cbh" و "cb".
sme: فعال‌سازی افزونهٔ Scalable Matrix Extension.
sme-i16i64: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_I16I64 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme-f64f64: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F64F64 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme2: فعال‌سازی افزونهٔ Scalable Matrix Extension 2. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme-f8f16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F8F16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 و FP8 را فعال می‌کند.
sme-f8f32: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F8F32 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 و FP8 را فعال می‌کند.
sme-b16b16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_B16B16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 و SVE_B16B16 را فعال می‌کند.
sme-f16f16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F16F16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 را فعال می‌کند.
sme2p1: فعال‌سازی نسخهٔ ۲.۱ افزونهٔ Scalable Matrix Extension. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 را فعال می‌کند.
fcma: فعال‌سازی افزونه‌های SIMD برای اعداد مختلط.
jscvt: فعال‌سازی دستورالعمل تبدیل جاوااسکریپت "fjcvtzs".
frintts: فعال‌سازی دستورالعمل‌های گرد کردن ممیز شناور به مقدار عدد صحیح.
wfxt: فعال‌سازی دستورالعمل‌های "wfet" و "wfit".
xs: فعال‌سازی افزونهٔ صفت حافظهٔ XS..IP lse128 4 فعال‌سازی افزونه دستورهای اتمیک ۱۲۸ بیتی LSE128. این گزینه دستورهای LSE را نیز فعال می‌کند.
d128: فعال‌سازی پشتیبانی از دستورهای خواندن/نوشتن ثبات‌های سیستمی ۱۲۸ بیتی. این گزینه افزونه LSE128 را نیز فعال می‌کند.
gcs: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونه Guarded Control Stack در Armv9.4-a.
the: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونه مقاوم‌سازی ترجمه (translation hardening) در Armv8.9-a/9.4-a.
rcpc2: فعال‌سازی افزونه RCpc2.
rcpc3: فعال‌سازی افزونه RCpc3 (Release Consistency).
fp8: فعال‌سازی افزونه fp8 (نقطه شناور ۸ بیتی).
fp8fma: فعال‌سازی افزونه ضرب و جمع متوالی (multiply accumulate) برای fp8 (نقطه شناور ۸ بیتی).
ssve-fp8fma: فعال‌سازی افزونه ضرب و جمع متوالی fp8 (نقطه شناور ۸ بیتی) در حالت جریانی (streaming mode).
fp8dot4: فعال‌سازی افزونه ضرب نقطه‌ای ۴ جهته fp8 (نقطه شناور ۸ بیتی) به دقت یگانه (single-precision).
ssve-fp8dot4: فعال‌سازی افزونه ضرب نقطه‌ای ۴ جهته fp8 (نقطه شناور ۸ بیتی) به دقت یگانه در حالت جریانی.
fp8dot2: فعال‌سازی افزونه ضرب نقطه‌ای ۲ جهته fp8 (نقطه شناور ۸ بیتی) به نیم‌دقت (half-precision).
ssve-fp8dot2: فعال‌سازی افزونه ضرب نقطه‌ای ۲ جهته fp8 (نقطه شناور ۸ بیتی) به نیم‌دقت در حالت جریانی.
faminmax: فعال‌سازی افزونه Floating Point Absolute Maximum/Minimum (کمینه/بیشینه مطلق نقطه شناور).
lut: فعال‌سازی افزونه جدول جست‌وجو (Lookup Table).
sme-lutv2: فعال‌سازی افزونه SME Lookup Table v2 (LUTv2).
cpa: فعال‌سازی دستورهای محاسبات اشاره‌گر وارسی‌شده (Checked Pointer Arithmetic).
sve-b16b16: فعال‌سازی افزونه نقطه شناور مغز بدون افزایش عرض ("bf16") در SVE. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که "sve2" یا "sme2" نیز فعال شده باشند.
sve-bfscale: فعال‌سازی افزونه SVE_BFSCALE.
poe2: فعال‌سازی افزونه Permission Overlays Extension 2.
tev: فعال‌سازی افزونه TIndex Exception-like Vector.
tlbid: فعال‌سازی افزونه دامنه‌های TLBI (TLBI Domains Extension).
gcie: فعال‌سازی افزونه رابط پردازنده GICv5 (Generic Interrupt Controller).
lscp: فعال‌سازی افزونه جفت load acquire و store release.
mops-go: فعال‌سازی گونه‌های فقط-برچسب دستورهای MOPS. این گزینه همچنین دستورهای شتاب‌بخشی به عملیات حافظه و افزونه‌های برچسب‌گذاری حافظه Armv8.5-a را فعال می‌کند.
sve2p3: فعال‌سازی SVE2.3. این گزینه دستورهای SVE2.2 را نیز فعال می‌کند.
sme2p3: فعال‌سازی SME2.3. این گزینه دستورهای SME2.2 را نیز فعال می‌کند.
f16f32dot: فعال‌سازی دستورهای f16f32dot در Armv9.7-a. این گزینه Advanced SIMD، دستورهای ممیز شناور و دستورهای FP16 در Armv8.2-a را نیز فعال می‌کند.
sve-b16mm: فعال‌سازی افزونه SVE B16MM. این گزینه دستورهای SVE، Advanced SIMD و دستورهای ممیز شناور را نیز فعال می‌کند.
mtetc: فعال‌سازی عملیات بلوک برچسب حافظه نهان داده. این گزینه همچنین افزونه‌های برچسب‌گذاری حافظه Armv8.5-a را فعال می‌کند.
f16f32mm: فعال‌سازی دستورهای f16f32mm در Armv9.7-a. این گزینه Advanced SIMD، دستورهای ممیز شناور و دستورهای FP16 در Armv8.2-a را نیز فعال می‌کند.
f16mm: فعال‌سازی دستورهای f16mm. این گزینه Advanced SIMD، دستورهای ممیز شناور و دستورهای FP16 در Armv8.2-a را نیز فعال می‌کند.

ویژگی crypto مستلزم aes، sha2 و simd است که خود مستلزم fp می‌باشد. برعکس، nofp مستلزم nosimd است، که به نوبه خود مستلزم nocrypto، noaes و nosha2 می‌باشد.

گزینه‌های Adapteva Epiphany

این گزینه‌های -m برای Adapteva Epiphany تعریف شده‌اند:

-mhalf-reg-file
-mno-half-reg-file: عدم تخصیص هرگونه ثبات در محدوده "r32"..."r63". این کار اجازه می‌دهد کد روی گونه‌های سخت‌افزاری که فاقد این ثبات‌ها هستند اجرا شود.
-mprefer-short-insn-regs
-mno-prefer-short-insn-regs: تخصیص اولویت‌دار ثبات‌هایی که امکان تولید دستورهای کوتاه را فراهم می‌کنند. این کار می‌تواند منجر به افزایش تعداد دستورالعمل‌ها شود، بنابراین ممکن است اندازه کلی کد را کاهش یا افزایش دهد.
-mbranch-cost=num: تنظیم هزینه انشعاب‌ها تقریباً به اندازه num دستور «ساده». این هزینه صرفاً یک تقریب تجربی (heuristic) است و تضمینی برای ارائه نتایج یکدست در نگارش‌های مختلف وجود ندارد.
-mcmove
-mno-cmove: فعال‌سازی تولید دستورهای انتقال شرطی (conditional moves).
-mnops=num: درج num دستور NOP پیش از هر دستور تولیدشده دیگر.
-mno-soft-cmpsf
-msoft-cmpsf: برای مقایسه‌های نقطه شناور با دقت یگانه، یک دستور "fsub" درج کرده و پرچم‌ها را بررسی می‌کند. این روش سریع‌تر از مقایسه نرم‌افزاری است، اما می‌تواند در حضور NaNها، یا زمانی که دو عدد کوچکِ متفاوت مقایسه شوند به گونه‌ای که تفاضل آن‌ها صفر محاسبه شود، نتایج نادرستی به بار آورد. پیش‌فرض -msoft-cmpsf است که از مقایسه‌های نرم‌افزاری کندتر، ولی سازگار با استاندارد IEEE استفاده می‌کند.
-mstack-offset=num: تنظیم آفست (فاصله) میان بالای پشته و اشاره‌گر پشته (stack pointer). برای نمونه، مقدار ۸ به این معنی است که هشت بایت در محدوده "sp+0...sp+7" می‌تواند توسط توابع برگ (leaf functions) بدون تخصیص پشته استفاده شود. مقادیر غیر از 8 یا 16 آزمایش نشده‌اند و بعید است به درستی کار کنند. همچنین توجه داشته باشید که این گزینه ABI را تغییر می‌دهد؛ کامپایل برنامه‌ای با آفست پشته‌ای متفاوت از کتابخانه‌هایی که از پیش کامپایل شده‌اند، عموماً کار نخواهد کرد. این گزینه در صورتی مفید است که بخواهید بررسی کنید آیا آفست پشته متفاوتی کد بهتری به شما می‌دهد یا خیر، اما برای استفاده واقعی از آفست پشته متفاوت جهت ساخت برنامه‌های کاربردی، توصیه می‌شود زنجیره ابزار (toolchain) با گزینه مناسب --with-stack-offset=num پیکربندی شود.
-mno-round-nearest
-mround-nearest: -mno-round-nearest باعث می‌شود زمان‌بند فرض کند که حالت گرد کردن روی قطع‌کردن (truncating) تنظیم شده است. پیش‌فرض -mround-nearest است.
-mlong-calls: در صورتی که با یک ویژگی (attribute) خلاف آن تعیین نشده باشد، فرض می‌کند که همه فراخوانی‌ها ممکن است فراتر از محدوده آفست دستورهای "b" / "bl" باشند، و بنابراین پیش از انجام یک فراخوانی (که در غیر این صورت مستقیم می‌بود)، آدرس تابع را در یک ثبات بارگذاری می‌کند. این رفتار پیش‌فرض است.
-mshort-calls: در صورتی که با یک ویژگی خلاف آن تعیین نشده باشد، فرض می‌کند که همه فراخوانی‌های مستقیم در محدوده دستورهای "b" / "bl" هستند، بنابراین از این دستورها برای فراخوانی‌های مستقیم استفاده می‌کند.
پیش‌فرض -mlong-calls است. توجه داشته باشید که -mlong-calls معادل -mno-short-calls است، و به طور مشابه -mno-long-calls معادل -mshort-calls می‌باشد.
-msmall16
-mno-small16: فرض می‌کند آدرس‌ها را می‌توان به صورت مقادیر بدون علامت ۱۶ بیتی بارگذاری کرد. این مورد برای آدرس‌های توابعی که معناشناسی -mlong-calls برای آن‌ها اعمال شده است صدق نمی‌کند.
-mfp-mode=mode: حالت غالب واحد ممیز شناور را تنظیم می‌کند. این گزینه حالت ممیز شناوری را که در هنگام فراخوانی و بازگشت تابع ارائه و انتظار می‌رود مشخص می‌کند. تطبیق این حالت با حالتی که عمدتاً در ابتدای تابع به آن نیاز دارید، می‌تواند با جلوگیری از تعویض حالت‌های غیرضروری، برنامه‌های شما را کوچک‌تر و سریع‌تر کند.
mode می‌تواند روی یکی از مقادیر زیر تنظیم شود:

caller: هر حالتی در هنگام ورود به تابع معتبر است، و با بازگشت تابع و هنگامی که توابع دیگر را فراخوانی می‌کند، حفظ یا بازیابی می‌شود. این حالت برای کامپایل کتابخانه‌ها یا سایر واحدهای کامپایلی مفید است که ممکن است بخواهید آن‌ها را در برنامه‌های مختلف با حالت‌های غالب FPU متفاوت ادغام کنید؛ و راحتیِ امکان استفاده از یک فایل شیء (object file) منفرد، بر سربار اندازه و سرعت ناشی از هرگونه تعویض حالت اضافی که ممکن است نیاز باشد، در مقایسه با آنچه که با یک انتخاب مشخص‌تر برای حالت غالب FPU لازم بود، برتری دارد.
truncate: این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با حالت گرد کردن قطع‌کننده (یعنی گرد کردن به سمت صفر) استفاده می‌شود. این شامل تبدیل ممیز شناور به عدد صحیح نیز می‌گردد.
round-nearest: این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با حالت گرد کردن به نزدیک‌ترین یا زوج (round-to-nearest-or-even) استفاده می‌شود.
int: این حالتی است که برای انجام محاسبات اعداد صحیح در FPU استفاده می‌شود، مانند ضرب عدد صحیح یا ضرب و جمع انباشته (multiply-and-accumulate) عدد صحیح.

پیش‌فرض -mfp-mode=caller است.

-mmay-round-for-trunc
-mno-may-round-for-trunc: این گزینه اجازه می‌دهد تا برای صرفه‌جویی در تعویض حالت، قطع کردن ممیز شناور به عدد صحیح با گرد کردن جایگزین شود. این گزینه به طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-mfp-iarith
-mno-fp-iarith: این گزینه استفاده از واحد ممیز شناور را برای جمع و تفریق اعداد صحیح فعال می‌کند. به طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msplit-lohi
-mno-split-lohi
-mpost-inc
-mno-post-inc
-mpost-modify
-mno-post-modify: تنظیمات جزئی تولید کد که به ترتیب تقسیم بارگذاری‌های ۳۲ بیتی، تولید آدرس‌های پس‌افزایش (post-increment)، و تولید آدرس‌های پس‌اصلاح (post-modify) را کنترل می‌کنند. مقادیر پیش‌فرض عبارتند از msplit-lohi، -mpost-inc و -mpost-modify.
-mno-vect-double: حالت SIMD ترجیحی را به SImode تغییر می‌دهد. پیش‌فرض -mvect-double است که از DImode به عنوان حالت ترجیحی SIMD استفاده می‌کند.
-max-vect-align=num: حداکثر تراز برای نوع‌های حالت برداری SIMD. مقدار num می‌تواند ۴ یا ۸ باشد. پیش‌فرض ۸ است. توجه داشته باشید که این یک تغییر در ABI است، اگرچه بسیاری از رابط‌های توابع کتابخانه‌ای در صورتی که در بخش‌های تأثیرگذار بر اندازه و/یا تراز نوع‌های مربوطه از حالت‌های برداری SIMD استفاده نکنند، تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند.
-msplit-vecmove-early
-mno-split-vecmove-early: حرکت‌های برداری را پیش از reload به انتقال‌های تک‌کلمه‌ای تقسیم می‌کند. در تئوری این می‌تواند تخصیص ثبات بهتری ارائه دهد، اما تاکنون به نظر می‌رسد به طور کلی عکس این ماجرا صادق بوده است.
-m1reg-reg: ثباتی را برای نگهداری مقدار ثابت -1 مشخص می‌کند، که بارگذاری مقادیر ثابت منفی کوچک و برخی ماسک‌های بیتی را سریع‌تر می‌سازد. مقادیر مجاز برای reg عبارتند از r43 و r63 که استفاده از آن ثبات را به عنوان یک ثبات ثابت مشخص می‌کنند، و none که نشان می‌دهد هیچ ثباتی برای این منظور استفاده نمی‌شود. پیش‌فرض -m1reg-none است.

گزینه‌های AMD GCN

این گزینه‌ها به طور خاص برای پورت AMD GCN تعریف شده‌اند.

-march=gpu
-mtune=gpu: نوع معماری یا بهینه‌سازی (tuning) را برای gpu تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای gpu عبارتند از:

gfx900: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 10 (gfx900).
gfx902: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx902. (آزمایشی)
gfx904: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx904. (آزمایشی)
gfx906: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 20 (gfx906).
gfx908: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA1 Instinct MI100 (gfx908).
gfx909: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx909. (آزمایشی)
gfx90a: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA2 Instinct MI200 (gfx90a).
gfx90c: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 7 (gfx90c).
gfx942: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA3 Instinct MI300 (gfx942). (آزمایشی)
gfx950: کامپایل برای دستگاه‌های CDNA3 gfx950. (آزمایشی)
gfx9-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های Vega، قابل اجرا روی زیرمجموعه زیر از دستگاه‌های GFX9: gfx900، gfx902، gfx904، gfx906، gfx909 و gfx90c.
gfx9-4-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های CDNA3، قابل اجرا روی زیرمجموعه زیر از دستگاه‌های GFX9: gfx942 و gfx950. (آزمایشی).IP gfx1030 4 کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1030 (سری GFX10).
gfx1031: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1031 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1032: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1032 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1033: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1033 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1034: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1034 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1035: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1035 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1036: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1036 (سری GFX10).
gfx10-3-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX10-3، قابل اجرا روی gfx1030، gfx1031، gfx1032، gfx1033، gfx1034، gfx1035 و gfx1036.
gfx1100: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1100 (سری GFX11).
gfx1101: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1101 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1102: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1102 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1103: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1103 (سری GFX11).
gfx1150: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1150 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1151: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1151 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1152: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1152 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1153: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1153 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx11-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX11، قابل اجرا روی gfx1100، gfx1101، gfx1102، gfx1103، gfx1150، gfx1151، gfx1152 و gfx1153.

-mgang-private-size=bytes: تعیین میزان حافظه محلی به‌اشتراک‌گذاشته‌شده (LDS) برای رزرو متغیرهای gang-private. مقدار پیش‌فرض 512 است.
-msram-ecc=on
-msram-ecc=off
-msram-ecc=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی که قابلیت SRAM-ECC در آن‌ها فعال، غیرفعال، یا در هر یک از این دو حالت است. این ویژگی در برخی دستگاه‌ها می‌تواند به‌ازای هر فرآیند فعال شود. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. مقدار پیش‌فرض برای دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند، any است.
-mxnack=on
-mxnack=off
-mxnack=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی که قابلیت XNACK در آن‌ها فعال، غیرفعال، یا در هر یک از این دو حالت است. برخی دستگاه‌ها همیشه به XNACK نیاز دارند و برخی دیگر به کاربر اجازه پیکربندی XNACK را می‌دهند. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. پیش‌فرض در دستگاه‌هایی که از Unified Shared Memory پشتیبانی می‌کنند -mxnack=any و در غیر این صورت -mxnack=no است.
-Wopenacc-dims
-Wno-openacc-dims: کنترل هشدارهای مربوط به ابعاد نامعتبر OpenACC.

گزینه‌های ARC (ARC Options)

گزینه‌های زیر گونه معماری که کد برای آن کامپایل می‌شود را کنترل می‌کنند:

-mbarrel-shifter: تولید دستورالعمل‌های پشتیبانی‌شده توسط barrel shifter. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه -mcpu=ARC601 یا -mcpu=ARCEM اعمال شده باشد.
-mjli-always: اجبار به فراخوانی تابع با استفاده از دستورالعمل jli_s. این گزینه فقط برای معماری ARCv2 معتبر است.
-mcpu=cpu: تنظیم نوع معماری، کاربرد ثبات‌ها، و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل برای cpu. همچنین برای راحتی و سازگاری رو به عقب، گزینه‌های نام مستعار میان‌بر نیز در دسترس هستند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu عبارتند از:

arc600: کامپایل برای ARC600. نام‌های مستعار: -mA6، -mARC600.
arc601: کامپایل برای ARC601. نام مستعار: -mARC601.
arc700: کامپایل برای ARC700. نام‌های مستعار: -mA7، -mARC700. در صورت پیکربندی با --with-cpu=arc700، این گزینه پیش‌فرض است.
arcem: کامپایل برای ARC EM.
archs: کامپایل برای ARC HS.
em: کامپایل برای پردازنده ARC EM بدون افزونه‌های سخت‌افزاری.
em4: کامپایل برای پردازنده ARC EM4.
em4_dmips: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS.
em4_fpus: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS همراه با افزونه ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision).
em4_fpuda: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS با ممیز شناور با دقت یگانه و دستورالعمل‌های double assist.
hs: کامپایل برای پردازنده ARC HS بدون افزونه‌های سخت‌افزاری به جز دستورالعمل‌های اتمیک (atomic).
hs34: کامپایل برای پردازنده ARC HS34.
hs38: کامپایل برای پردازنده ARC HS38.
hs38_linux: کامپایل برای پردازنده ARC HS38 با فعال بودن تمام افزونه‌های سخت‌افزاری.
hs4x: کامپایل برای پردازنده ARC HS4x.
hs4xd: کامپایل برای پردازنده ARC HS4xD.
hs4x_rel31: کامپایل برای پردازنده ARC HS4x نگارش 3.10a.
arc600_norm: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm".
arc600_mul32x16: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و ضرب 32x16 بیتی.
arc600_mul64: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و خانواده دستورالعمل‌های "mul64".
arc601_norm: کامپایل برای پردازنده ARC 601 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm"..IP arc601_mul32x16 4 کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورهای "norm" و ضرب 32x16 بیتی.
arc601_mul64: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورهای "norm" و خانوادهٔ "mul64".
nps400: کامپایل برای ARC 700 روی تراشهٔ NPS400.
em_mini: کامپایل برای پیکربندی کمینه‌گرای ARC EM شامل مجموعه ثبات‌های کاهش‌یافته.

-mdpfp
-mdpfp-compact: تولید دستورهای FPX با دقت مضاعف، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی فشرده (compact).
-mdpfp-fast: تولید دستورهای FPX با دقت مضاعف، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی سریع (fast).
-mno-dpfp-lrsr
-mdpfp-lrsr: کنترل اینکه آیا دستورهای "lr" و "sr" از ثبات‌های کمکی افزونهٔ FPX استفاده کنند یا خیر. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mea: تولید دستورهای محاسباتی گسترش‌یافته. در حال حاضر تنها "divaw"، "adds"، "subs" و "sat16" پشتیبانی می‌شوند. فقط برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-mmul32x16: تولید دستورهای ضرب و ضرب-انباشت (multiply-accumulate) 32x16 بیتی.
-mmul64: تولید دستورهای "mul64" و "mulu64". فقط برای -mcpu=ARC600 معتبر است.
-mnorm: تولید دستورهای "norm". اگر -mcpu=ARC700 اعمال شده باشد، این حالت پیش‌فرض است.
-mspfp
-mspfp-compact: تولید دستورهای FPX با دقت منفرد، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی فشرده.
-mspfp-fast: تولید دستورهای FPX با دقت منفرد، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی سریع.
-msimd: فعال‌سازی تولید دستورهای ARC SIMD از طریق توابع توکار (built-in) اختصاصی مقصد. فقط برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-msoft-float: این گزینه نادیده گرفته می‌شود؛ صرفاً برای سازگاری ارائه شده است. کد ممیز شناور نرم‌افزاری به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شود، و این پیش‌فرض می‌تواند توسط گزینه‌های FPX لغو شود؛ -mspfp، -mspfp-compact، یا -mspfp-fast برای دقت منفرد، و -mdpfp، -mdpfp-compact، یا -mdpfp-fast برای دقت مضاعف.
-mswap: تولید دستورهای "swap".
-matomic: استفاده از افزونهٔ شرطی بارگذاری/ذخیره‌سازی قفل‌شده را برای پیاده‌سازی توابع درونی حافظهٔ اتمیک فعال می‌کند. برای هسته‌های ARC 6xx یا ARC EM موجود نیست.
-mdiv-rem: فعال‌سازی دستورهای "div" و "rem" برای هسته‌های ARCv2.
-mcode-density
-mno-code-density: فعال‌سازی دستورهای فشردگی کد (code density) برای ARC EM. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای ARC HS فعال است.
-mll64: فعال‌سازی عملیات بارگذاری/ذخیره‌سازی دوگانه برای هسته‌های ARC HS.
-mtp-regno=regno: تعیین شمارهٔ ثبات اشاره‌گر ریسه (thread pointer).
-mbitops: فعال‌سازی استفاده از عملیات بیتی NPS400.
-mcmem: فعال‌سازی استفاده از افزونهٔ xld/xst در NPS400.
-mmpy-option=multo: کامپایل کد ARCv2 با یک گزینهٔ طراحی ضرب‌کننده. می‌توانید این گزینه را با استفاده از یک رشته یا یک مقدار عددی برای multo مشخص کنید. wlh1 مقدار پیش‌فرض است. مقادیر شناخته‌شده عبارتند از:

0
none: هیچ ضرب‌کننده‌ای در دسترس نیست.
1
w: ضرب‌کنندهٔ 16x16، کاملاً خط‌لوله‌ای (fully pipelined). دستورهای زیر فعال می‌شوند: "mpyw" و "mpyuw".
2
wlh1: ضرب‌کنندهٔ 32x32، کاملاً خط‌لوله‌ای (۱ مرحله). دستورهای زیر علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
3
wlh2: ضرب‌کنندهٔ 32x32، کاملاً خط‌لوله‌ای (۲ مرحله). دستورهای زیر علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
4
wlh3: دو ضرب‌کنندهٔ 16x16، مسدودکننده (blocking)، متوالی (sequential). دستورهای زیر علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
5
wlh4: یک ضرب‌کنندهٔ 16x16، مسدودکننده، متوالی. دستورهای زیر علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
6
wlh5: یک ضرب‌کنندهٔ 32x4، مسدودکننده، متوالی. دستورهای زیر علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
7
plus_dmpy: پشتیبانی از SIMD در ARC HS..IP 8 4
plus_macd: پشتیبانی از SIMD در ARC HS.
9
plus_qmacw: پشتیبانی از SIMD در ARC HS.

این گزینه تنها برای هسته‌های ARCv2 در دسترس است.

-mfpu=fpu: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور خاص را برای هسته‌های ARCv2 فعال می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای fpu عبارت‌اند از:

fpus: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی (single-precision) را فعال می‌کند.
fpud: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) را فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت تکی نیز فعال می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpuda: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت تکی نیز فعال می‌شود. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی، ریشهٔ دوم (جذر) و تقسیم نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی و ضرب و جمع ترکیب‌شده (fused multiply and add) نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_all: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف فعال می‌کند. تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpus_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند.
fpud_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_div نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی و ضرب و جمع ترکیب‌شده را فعال می‌کند.
fpud_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف و ضرب و جمع ترکیب‌شده را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_fma نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی را فعال می‌کند.
fpud_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت تکی و دقت مضاعف را فعال می‌کند. برای ARC EM در دسترس نیست.

-mirq-ctrl-saved=register-range, blink, lp_count: ثبات‌های همه‌منظوره‌ای را مشخص می‌کند که پردازنده هنگام ورود به وقفه و خروج از آن به‌طور خودکار ذخیره/بازیابی می‌کند. register-range به‌صورت دو ثبات که با یک خط تیره جدا شده‌اند مشخص می‌شود. دامنهٔ ثبات‌ها همواره با "r0" آغاز می‌شود و حد بالایی آن ثبات "fp" است. blink و lp_count اختیاری هستند. این گزینه تنها برای هسته‌های ARC EM و ARC HS معتبر است.
-mrgf-banked-regs=number: تعداد ثبات‌هایی را مشخص می‌کند که هنگام ورود به وقفهٔ سریع در دومین بانک ثبات تکثیر می‌شوند. وقفه‌های سریع، وقفه‌هایی با بالاترین سطح اولویت P0 هستند. این وقفه‌ها تنها ثبات‌های PC و STATUS32 را ذخیره می‌کنند تا از تراکنش‌های حافظه در طول توالی‌های ورود به وقفه و خروج از آن جلوگیری شود. هنگامی که از وقفه‌های سریع در پردازنده‌ای از خانوادهٔ ARC V2 استفاده می‌کنید، این گزینه را به کار ببرید. مقادیر مجاز عبارت‌اند از 4، 8، 16 و 32.
-mlpc-width=width: عرض ثبات "lp_count" را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای width عبارت‌اند از 8، 16، 20، 24، 28 و 32 بیت. عرض پیش‌فرض روی 32 بیت ثابت است. اگر عرض کمتر از 32 باشد، کامپایلر تلاشی برای تبدیل حلقه‌ها در برنامهٔ شما جهت استفاده از سازوکار حلقه با تأخیر صفر (zero-delay loop) نمی‌کند، مگر اینکه مشخص باشد ثبات "lp_count" می‌تواند مقدار شمارندهٔ حلقهٔ موردنیاز را در خود نگه دارد. بسته به عرض مشخص‌شده، ممکن است کامپایلر و کتابخانهٔ زمان اجرا برای نیازهای مختلف همچنان به استفاده از سازوکار حلقه ادامه دهند. این گزینه ماکروی "__ARC_LPC_WIDTH__" را با مقدار width تعریف می‌کند.
-mrf16: این گزینه به کامپایلر دستور می‌دهد تا برای یک پروندهٔ ثبات (register file) با 16 مدخل کد تولید کند. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ARC_RF16__" را تعریف می‌کند.
-mbranch-index: استفاده از دستورالعمل‌های "bi" یا "bih" را برای پیاده‌سازی جدول‌های پرش (jump tables) فعال می‌کند.

گزینه‌های زیر به اسمبلر ارسال می‌شوند و همچنین نمادهای ماکروی پیش‌پردازنده را تعریف می‌کنند:

-mlock: به اسمبلر فرستاده می‌شود تا افزونهٔ شرطی بارگذاری/ذخیرهٔ قفل‌شده (locked load/store conditional) را فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xlock" را تنظیم می‌کند.
-mswape: به اسمبلر فرستاده می‌شود تا دستورالعمل افزونهٔ تعویض ترتیب بایت (swap byte ordering) را فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xswape" را تنظیم می‌کند.
-mxy: به اسمبلر فرستاده می‌شود تا افزونهٔ حافظهٔ XY را فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxy" را تنظیم می‌کند.

گزینه‌های زیر نحوهٔ حاشیه‌نویسی کد اسمبلی را کنترل می‌کنند:

-misize: دستورالعمل‌های اسمبلی را با آدرس‌های تخمینی حاشیه‌نویسی می‌کند.

گزینه‌های زیر به پیونددهنده (linker) فرستاده می‌شوند:

-marclinux
-mno-arclinux: به پیونددهنده ارسال می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌ابزارهای ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" در صورت درخواست نشدنِ تحلیل کارایی (profiling) فعال است.
-marclinux_prof
-mno-arclinux_prof: به پیونددهنده ارسال می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux_prof" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌ابزارهای ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" در صورت درخواست تحلیل کارایی فعال است.

گزینه‌های زیر معانی و رفتار کدهای تولیدشده را کنترل می‌کنند:

-mlong-calls: فراخوانی‌ها را به‌صورت فراخوانی‌های غیرمستقیم ثباتی (register indirect calls) تولید می‌کند، و از این رو امکان دسترسی به کل دامنهٔ آدرس‌دهی 32 بیتی را فراهم می‌آورد.
-mmedium-calls
-mno-medium-calls: برای فراخوانی‌ها از دامنهٔ آدرس‌دهی کمتر از 25 بیت استفاده نمی‌کند؛ این مقدار، آفستِ در دسترس برای یک دستورالعمل انشعاب و پیوند (branch-and-link) بدون شرط است. اجرای شرطی فراخوانیِ توابع متوقف می‌شود تا به‌جای دامنهٔ 21 بیتی با انشعاب و پیوند شرطی، امکان استفاده از دامنهٔ 25 بیتی فراهم گردد. این گزینه، حالت پیش‌فرض برای زنجیره‌ابزارهای ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" است..IP "-G num" 4 تعاریف داده‌های از بیرون مرئی را در صورتی که اندازهٔ آن داده‌ها بزرگ‌تر از num بایت نباشد، در بخش داده‌های کوچک (small data section) قرار می‌دهد. مقدار پیش‌فرض num برای هر پیکربندی ARC برابر ۴ است، یا در صورتی که عملیات بارگذاری/ذخیره دوگانه داشته باشیم، ۸ است.
-mno-sdata: ارجاعات sdata را تولید نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض برای زنجیره‌های ابزاری است که برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" ساخته شده‌اند.
-mvolatile-cache
-mno-volatile-cache: نحوهٔ دسترسی به ارجاعات volatile را کنترل می‌کند. حالت پیش‌فرض -mvolatile-cache است که از دسترسی‌های معمولی حافظهٔ میان‌گیرشده (cached) برای ارجاعات volatile استفاده می‌کند. از -mno-volatile-cache برای فعال‌سازی دور زدن حافظهٔ موقت (cache bypass) برای ارجاعات volatile استفاده کنید.

گزینه‌های زیر تولید کد را دقیق‌تر تنظیم می‌کنند:

-mauto-modify-reg: استفاده از تغییر قبل/بعد (pre/post modify) را با جابه‌جایی ثبات فعال می‌کند.
-mno-brcc
-mbrcc: این گزینه گذرگاه مختص به مقصد را در arc_reorg برای تولید دستورالعمل‌های مقایسه-و-انشعاب ("brcc") کنترل می‌کند، که به‌طور پیش‌فرض فعال است. این گزینه تأثیری بر تولید این دستورالعمل‌ها که توسط گذرگاه combiner هدایت می‌شوند ندارد.
-mcase-vector-pcrel: از جدول‌های switch case وابسته به شمارندهٔ برنامه (PC-relative) استفاده می‌کند تا امکان کوتاه‌سازی جدول case فراهم شود. این حالت پیش‌فرض برای -Os است.
-mno-cond-exec: گذرگاه مختص ARCompact برای تولید دستورالعمل‌های اجرای مشروط را غیرفعال می‌کند.
به دلیل زمان‌بندی شکاف تأخیر (delay slot) و برهم‌کنش میان تعداد عملوندها، اندازهٔ داده‌های لفظی، طول دستورالعمل‌ها و پشتیبانی از اجرای مشروط، گذرگاه مستقل از مقصد برای تولید اجرای مشروط اغلب ناکافی است؛ بنابراین پورت ARC گذرگاه ویژه‌ای را نگه داشته است که سعی می‌کند پس از انجام تخصیص ثبات، کوتاه‌سازی انشعاب، و زمان‌بندی شکاف تأخیر، فرصت‌های بیشتری برای تولید اجرای مشروط بیابد. این گذرگاه معمولاً، اما نه همیشه، کارایی و اندازهٔ کد را به بهای زمان کامپایل بیشتر بهبود می‌بخشد، که به همین دلیل گزینه‌ای برای غیرفعال کردن آن در نظر گرفته شده است. اگر با مشکل فراتر رفتن دستورالعمل‌های فراخوانی از دامنهٔ مجاز آفست خود به دلیل مشروط شدن آن‌ها مواجه هستید، باید در عوض استفاده از -mmedium-calls را مد نظر قرار دهید.
-mearly-cbranchsi: استفادهٔ پیش از بارگذاری مجدد (pre-reload) از الگوی "cbranchsi" را فعال می‌کند.
-mindexed-loads: استفاده از بارگذاری‌های نمایه‌شده (indexed loads) را فعال می‌کند. این کار می‌تواند مشکل‌ساز باشد زیرا برخی از بهینه‌سازها در این صورت فرض می‌کنند که ذخیره‌های نمایه‌شده وجود دارند، در حالی که این‌گونه نیست.
-mlra-priority-none: هیچ اولویتی را برای ثبات‌های مقصد مشخص نمی‌کند.
-mlra-priority-compact: اولویت ثبات مقصد را برای r0..r3 / r12..r15 مشخص می‌کند.
-mlra-priority-noncompact: اولویت ثبات مقصد را برای r0..r3 / r12..r15 کاهش می‌دهد.
-mmillicode: هنگام بهینه‌سازی برای اندازه (با استفاده از -Os)، دیباچه‌ها (prologues) و مؤخره‌ها (epilogues) که باید تعداد زیادی ثبات را ذخیره یا بازیابی کنند، اغلب با استفاده از فراخوانی یک تابع ویژه در libgcc کوتاه می‌شوند؛ این کار به عنوان فراخوانی millicode شناخته می‌شود. از آنجا که این فراخوانی‌ها می‌توانند مسائلی در زمینهٔ کارایی ایجاد کنند و/یا هنگام پیوند دادن به روش‌های غیر استاندارد موجب اشکالات پیوند شوند، این گزینه برای فعال یا غیرفعال کردن تولید فراخوانی millicode ارائه شده است.
-mcode-density-frame: این گزینه به کامپایلر امکان صدور دستورالعمل‌های "enter" و "leave" را می‌دهد. این دستورالعمل‌ها فقط برای پردازنده‌های دارای قابلیت code-density معتبر هستند.
-msize-level=level: بهینه‌سازی اندازه را با توجه به طول دستورالعمل‌ها و ترازسازی به‌دقت تنظیم می‌کند. مقادیر شناخته‌شده برای level عبارتند از:

0: بدون بهینه‌سازی اندازه. این سطح منسوخ شده و مانند 1 با آن رفتار می‌شود.
1: دستورالعمل‌های کوتاه به صورت فرصت‌طلبانه استفاده می‌شوند.
2: علاوه بر این، ترازسازی حلقه‌ها و کد پس از موانع نادیده گرفته می‌شود.
3: علاوه بر این، ترازسازی اختیاری داده‌ها نادیده گرفته می‌شود، و گزینهٔ Os فعال می‌گردد.

هنگامی که -Os اعمال شده باشد، مقدار پیش‌فرض آن 3 است. در غیر این صورت، رفتار در صورت عدم تنظیم معادل سطح 1 خواهد بود.

-mtune=cpu: پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای cpu تنظیم می‌کند و هر مقداری را که به طور ضمنی توسط -mcpu= تعیین شده بازنویسی می‌نماید.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu عبارتند از:

ARC600: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC600.
ARC601: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC601.
ARC700: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC700 با بلوک ضرب‌کننده استاندارد.
ARC700-xmac: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC700 با بلوک XMAC.
ARC725D: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC725D.
ARC750D: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC750D.
core3: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ نوع ARCv2 core3. این گزینه استفاده از دستورالعمل "dbnz" را فعال می‌کند.
release31a: تنظیم دقیق برای ARC4x نگارش 3.10a.

-mmultcost=num: هزینه‌ای که برای یک دستورالعمل ضرب فرض می‌شود، با این شرط که مقدار 4 معادل یک دستورالعمل معمولی است.

گزینه‌های ARM (ARM Options)

این گزینه‌های -m برای پورت ARM تعریف شده‌اند:

-mabi=name

تولید کد برای ABI مشخص‌شده. مقادیر مجاز عبارتند از: apcs-gnu، atpcs، aapcs و aapcs-linux.

-mapcs-frame

برای همهٔ توابع، یک چارچوب پشته (stack frame) منطبق با استاندارد فراخوانی رویهٔ ARM تولید می‌کند، حتی اگر این کار برای اجرای صحیح کد اکیداً لازم نباشد. مشخص کردن -fomit-frame-pointer همراه با این گزینه باعث می‌شود چارچوب پشته برای توابع برگی تولید نشود. حالت پیش‌فرض -mno-apcs-frame است. این گزینه منسوخ شده است.

-mapcs

این گزینه مترادفی برای -mapcs-frame است و منسوخ شده است.

-mthumb-interwork

کدی تولید می‌کند که از فراخوانی میان مجموعه‌های دستورالعمل ARM و Thumb پشتیبانی می‌کند. بدون این گزینه، در معماری‌های پیش از نگارش ۵، این دو مجموعه دستورالعمل را نمی‌توان به‌طور قابل‌اطمینان درون یک برنامه استفاده کرد. حالت پیش‌فرض -mno-thumb-interwork است، زیرا هنگام تعیین -mthumb-interwork کد تا حدی بزرگ‌تر تولید می‌شود. در پیکربندی‌های AAPCS این گزینه بی‌معنی است.

-msched-prolog

-mno-sched-prolog

مجاز یا ممنوع کردن بازآرایی دستورالعمل‌ها در مقدمهٔ تابع (function prologue)، یا ادغام آن دستورالعمل‌ها با دستورالعمل‌های درون بدنهٔ تابع. با -mno-sched-prolog، تمام توابع با مجموعه‌ای مشخص و قابل‌تشخیص از دستورالعمل‌ها (یا در واقع انتخابی از میان مجموعه‌ای کوچک از مقدمه‌های گوناگون تابع) آغاز می‌شوند، و این اطلاعات می‌تواند برای تعیین محل آغاز توابع درون یک قطعه کد اجرایی به کار رود. پیش‌فرض -msched-prolog است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند که از کدام ABI ممیز شناور استفاده شود. مقادیر مجاز عبارت‌اند از: soft، softfp و hard.

تعیین soft باعث می‌شود GCC خروجی‌ای تولید کند که حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور باشد. softfp امکان تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور را فراهم می‌کند، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float بهره می‌برد. hard اجازهٔ تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور را صادر کرده و از قراردادهای فراخوانی اختصاصی FPU استفاده می‌کند.

پیش‌فرض به پیکربندی مقصد مشخص بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float با یکدیگر سازگار برای پیوند (link-compatible) نیستند؛ شما باید کل برنامهٔ خود را با یک ABI یکسان کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار مانع از استفادهٔ کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور و Advanced SIMD می‌شود، اما هیچ محدودیتی برای اسمبلر ایجاد نخواهد کرد.

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت little-endian کار می‌کند. این گزینه پیش‌فرض تمامی پیکربندی‌های استاندارد است.

-march=name[+extension...]

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت big-endian کار می‌کند؛ حالت پیش‌فرض کامپایل کد برای پردازندهٔ little-endian است.

-mbe8

-mbe32

هنگام پیوند دادن یک ایمیج big-endian، قالب را بین BE8 و BE32 انتخاب می‌کند. این گزینه برای ایمیج‌های little-endian بی‌اثر بوده و نادیده گرفته می‌شود. پیش‌فرض به معماری مقصدِ انتخاب‌شده بستگی دارد. برای ARMv6 و معماری‌های پس از آن، پیش‌فرض BE8 است، و برای معماری‌های قدیمی‌تر پیش‌فرض BE32 است. قالب BE32 توسط ARM منسوخ اعلام شده است.

نام معماری ARM مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین این‌که چه نوع دستورالعمل‌هایی را می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی استفاده کند، بهره می‌برد. این گزینه می‌تواند همراه با گزینهٔ -mcpu= یا به‌جای آن استفاده شود.

نام‌های مجاز عبارت‌اند از: armv4t، armv5t، armv5te، armv6، armv6j، armv6k، armv6kz، armv6t2، armv6z، armv6zk، armv7، armv7-a، armv7ve، armv8-a، armv8.1-a، armv8.2-a، armv8.3-a، armv8.4-a، armv8.5-a، armv8.6-a، armv9-a، armv7-r، armv8-r، armv6-m، armv6s-m، armv7-m، armv7e-m، armv8-m.base، armv8-m.main، armv8.1-m.main، iwmmxt و iwmmxt2.

علاوه بر این، معماری‌های زیر، که فاقد پشتیبانی از وضعیت اجرای Thumb هستند، شناخته می‌شوند اما پشتیبانی از آن‌ها منسوخ شده است: armv4.

بسیاری از معماری‌ها از افزونه‌ها (extensions) پشتیبانی می‌کنند. این افزونه‌ها را می‌توان با افزودن +extension به انتهای نام معماری اضافه کرد. گزینه‌های افزونه به ترتیب پردازش می‌شوند و قابلیت‌ها انباشته می‌گردند. یک افزونه همچنین هر افزونهٔ پایهٔ ضروری که به آن وابسته است را نیز فعال می‌کند. برای مثال، افزونهٔ +crypto همواره افزونهٔ +simd را فعال می‌کند. استثنای این ساختار افزایشی، افزونه‌هایی هستند که دارای پیشوند +no... می‌باشند: این افزونه‌ها گزینهٔ مشخص‌شده و هر افزونهٔ دیگری را که ممکن است به وجود آن افزونه وابسته باشد، غیرفعال می‌کنند.

برای مثال، عبارت -march=armv7-a+simd+nofp+vfpv4 معادل با -march=armv7-a+vfpv4 است، چرا که گزینهٔ +simd کاملاً توسط گزینهٔ +nofp پس از آن غیرفعال می‌شود.

بیشتر نام‌های افزونه‌ها نام‌گذاری عمومی دارند، اما تأثیر آن‌ها به معماری‌ای که به آن اعمال می‌شوند وابسته است. برای مثال، گزینهٔ +simd می‌تواند هم برای معماری armv7-a و هم armv8-a اعمال شود، اما افزونه‌های اصلی ARMv7-A Advanced SIMD (Neon) را برای armv7-a و گونهٔ ARMv8-A را برای armv8-a فعال می‌کند.

جدول زیر افزونه‌های پشتیبانی‌شده را برای هر معماری فهرست می‌کند. معماری‌هایی که ذکر نشده‌اند، از هیچ افزونه‌ای پشتیبانی نمی‌کنند.

armv5te
armv6
armv6j
armv6k
armv6kz
armv6t2
armv6z
armv6zk

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv2. افزونهٔ +vfpv2 می‌تواند به عنوان نام مستعاری برای این افزونه به کار رود.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7: زیرمجموعهٔ مشترک معماری‌های ARMv7-A، ARMv7-R و ARMv7-M.

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision). افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان نام مستعاری برای این افزونه به کار رود. توجه داشته باشید که ممیز شناور توسط معماری پایهٔ ARMv7-M پشتیبانی نمی‌شود، اما با هر دو معماری ARMv7-A و ARMv7-R سازگار است.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7-a

+mp: افزونهٔ چندپردازشی (multiprocessing).
+sec: افزونهٔ امنیتی (security).
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف. افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان نام مستعاری برای این افزونه به کار رود.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3. افزونه‌های +neon و +neon-vfpv3 می‌توانند به عنوان نام‌های مستعار برای این افزونه استفاده شوند.
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه (half-precision)..IP +vfpv3-fp16 4 دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+neon-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 و Advanced SIMD (Neon) v1، با عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+neon-vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 و Advanced SIMD (Neon) v2.
+nosimd: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های Advanced SIMD (ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv7ve: نسخهٔ گسترش‌یافته معماری ARMv7-A با پشتیبانی از مجازی‌سازی.

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف. افزونهٔ +vfpv4-d16 می‌تواند به عنوان نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 و Advanced SIMD (Neon) v2. افزونهٔ +neon-vfpv4 می‌تواند به عنوان نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+vfpv3-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+vfpv3-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+neon: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 و Advanced SIMD (Neon) v1. افزونهٔ +neon-vfpv3 می‌تواند به عنوان نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+neon-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 و Advanced SIMD (Neon) v1، با عملیات تبدیل ممیز شناور با نیم‌دقت.
+nosimd: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های Advanced SIMD (ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv8-a

+crc: دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخه‌ای (CRC).
+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD در ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی داده و اجرا (Execution and Data Prediction Restriction).

armv8.1-a

+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD در ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی داده و اجرا (Execution and Data Prediction Restriction).

armv8.2-a
armv8.3-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور با نیم‌دقت. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+fp16fml: افزونهٔ fmla ممیز شناور با نیم‌دقت. این گزینه همچنین افزونهٔ ممیز شناور با نیم‌دقت و دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD در ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+dotprod: فعال‌سازی افزونهٔ ضرب نقطه‌ای (Dot Product). این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی داده و اجرا (Execution and Data Prediction Restriction).
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی عدد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند..IP +bf16 4 دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.

armv8.4-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش دادهٔ ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD به همراه افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD در ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD به همراه افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: افزونهٔ رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+sb: دستورالعمل مانع ارزیابی حدسی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی اجرای حدسی و پیش‌بینی داده.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.

armv8.5-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش دادهٔ ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD به همراه افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD در ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD به همراه افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: افزونهٔ رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.

armv8.6-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش دادهٔ ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD به همراه افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD در ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD به همراه افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: افزونهٔ رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند.

armv7-r

+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت یگانه. از افزونهٔ +vfpv3xd می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت دوگانه. از افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+vfpv3xd-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت یگانه با ۱۶ ثبات دقت دوگانه و عملیات‌های تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت دوگانه و عملیات‌های تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+nofp: افزونهٔ ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.
+idiv: دستورالعمل‌های تقسیم عدد صحیح در حالت ARM.
+noidiv: افزونهٔ تقسیم عدد صحیح در حالت ARM را غیرفعال می‌کند.

armv7e-m

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با دقت یگانه.
+fpv5: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه و دقت دوگانه.
+nofp: افزونه‌های ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.

armv8.1-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+mve: دستورالعمل‌های اعداد صحیح M-Profile Vector Extension (MVE).
+mve.fp: دستورالعمل‌های اعداد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانه (تک‌دقت) M-Profile Vector Extension (MVE).
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و مضاعف.
+nofp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ ممیز شناور.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: فعال‌سازی Custom Datapath Extension (CDE) روی کمک‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر اساس شماره‌های ارائه‌شده در گزینه‌ها در محدودهٔ 0 تا 7.
+pacbti: فعال‌سازی افزونهٔ Pointer Authentication and Branch Target Identification.

armv8-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+nodsp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ DSP.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و مضاعف.
+nofp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ ممیز شناور.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: فعال‌سازی Custom Datapath Extension (CDE) روی کمک‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر اساس شماره‌های ارائه‌شده در گزینه‌ها در محدودهٔ 0 تا 7.

armv8-r

+crc: دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخشی (CRC).
+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.

گزینهٔ -march=native باعث می‌شود کامپایلر معماری رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار تشخیص دهد. در حال حاضر، این قابلیت فقط در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. در صورتی که تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت.

گزینهٔ -march=unset باعث می‌شود که کامپایلر هرگونه گزینهٔ -march=... را که پیش‌تر در خط فرمان آمده است نادیده بگیرد و به گونه‌ای رفتار کند که گویی این گزینه هرگز داده نشده است. این ویژگی برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل گزینه‌های CPU و معماری زمانی که این دو مشخصات معماری متفاوتی تولید می‌کنند مفید است.

-mtune=name

این گزینه نام پردازندهٔ ARM مقصد را مشخص می‌کند که GCC باید کارایی کد را برای آن تنظیم (tune) کند. برای برخی پیاده‌سازی‌های ARM با استفاده از این گزینه می‌توان کارایی بهتری به دست آورد. نام‌های مجاز عبارتند از: arm7tdmi، arm7tdmi-s، arm710t، arm720t، arm740t، strongarm، strongarm110، strongarm1100، strongarm1110، arm8، arm810، arm9، arm9e، arm920، arm920t، arm922t، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm926ej-s، arm940t، arm9tdmi، arm10tdmi، arm1020t، arm1026ej-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm1136j-s، arm1136jf-s، mpcore، mpcorenovfp، arm1156t2-s، arm1156t2f-s، arm1176jz-s، arm1176jzf-s، generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، cortex-a76، cortex-a76ae، cortex-a77، cortex-a78، cortex-a78ae، cortex-a78c، cortex-a710، ares، cortex-r4، cortex-r4f، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus، cortex-m0، cortex-m0plus، cortex-m1، cortex-m3، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m23، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55، cortex-m85، cortex-x1، cortex-x1c، cortex-m1.small-multiply، cortex-m0.small-multiply، cortex-m0plus.small-multiply، exynos-m1، marvell-pj4، neoverse-n1، neoverse-n2، neoverse-v1، xscale، iwmmxt، iwmmxt2، ep9312، fa526، fa626، fa606te، fa626te، fmp626، fa726te، star-mc1، xgene1.

علاوه بر این، این گزینه می‌تواند مشخص کند که GCC باید کارایی کد را برای یک سیستم big.LITTLE تنظیم کند. نام‌های مجاز عبارتند از: cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55.

گزینهٔ -mtune=generic-arch مشخص می‌کند که GCC باید کارایی را برای ترکیبی از پردازنده‌های درون معماری arch تنظیم کند. هدف، تولید کدی است که روی محبوب‌ترین پردازنده‌های فعلی به خوبی اجرا شود، و بین بهینه‌سازی‌هایی که به نفع برخی CPUهای این رده است و اجتناب از تله‌های کارایی در سایر پردازنده‌ها تعادل برقرار سازد. با تغییر و گذر مدل‌های پردازنده، اثرات این گزینه ممکن است در نسخه‌های آیندهٔ GCC تغییر کند.

گزینهٔ -mtune همان گزینه‌های افزونهٔ مربوط به -mcpu را می‌پذیرد، اما گزینه‌های افزونه بر نحوهٔ تنظیم کارایی کد تولیدشده اثری ندارند.

گزینهٔ -mtune=native باعث می‌شود کامپایلر CPU رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار تشخیص دهد. در حال حاضر، این قابلیت فقط در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناخته‌شده نیستند. در صورتی که تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت.

-mcpu=name[+extension...]

این گزینه نام پردازندهٔ ARM مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای استخراج نام معماری ARM مقصد (مشابه حالتی که توسط -march مشخص شود) و نوع پردازندهٔ ARM جهت تنظیم کارایی (مشابه حالتی که توسط -mtune مشخص شود) استفاده می‌کند. در مواردی که این گزینه در کنار -march یا -mtune به کار رود، آن گزینه‌ها بر بخش متناظر از این گزینه تقدم خواهند داشت.

بسیاری از CPUهای پشتیبانی‌شده افزونه‌های اختیاری معماری را پیاده‌سازی می‌کنند. در صورتی که چنین باشد، افزونه‌های معماری معمولاً به‌طور پیش‌فرض فعال هستند. اگر پیاده‌سازی‌هایی وجود داشته باشند که فاقد افزونه هستند، می‌توان از نحو افزونه برای غیرفعال کردن آن افزونه‌هایی که حذف شده‌اند استفاده کرد. برای دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD (Neon)، تنظیمات گزینه‌های -mfloat-abi و -mfpu نیز باید در نظر گرفته شوند: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD تنها زمانی استفاده خواهند شد که -mfloat-abi روی soft تنظیم نشده باشد؛ و هر تنظیمی از -mfpu غیر از auto بر دستورالعمل‌های افزونهٔ ممیز شناور و SIMD موجود اولویت خواهد داشت.

برای مثال، cortex-a9 در سه پیکربندی اصلی یافت می‌شود: فقط عدد صحیح، تنها با یک واحد ممیز شناور، یا همراه با ممیز شناور و Advanced SIMD. پیش‌فرض بر فعال بودن تمام دستورالعمل‌ها است، اما از افزونه‌های +nosimd و +nofp می‌توان به ترتیب برای غیرفعال کردن تنها SIMD یا هر دو دستورالعمل‌های SIMD و ممیز شناور استفاده کرد.

نام‌های مجاز برای این گزینه مشابه نام‌های مربوط به -mtune هستند.

گزینه‌های افزونهٔ زیر برای CPUهای فهرست‌شده مشترک هستند:

دستورالعمل‌های DSP را در cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. همچنین دستورالعمل‌های عدد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانهٔ افزونهٔ برداری M-Profile (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌سازد.

+nopacbti: افزونهٔ احراز هویت اشاره‌گر و شناسایی مقصد انشعاب (Pointer Authentication and Branch Target Identification Extension) را در cortex-m52 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve: دستورالعمل‌های عدد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانهٔ افزونهٔ برداری M-Profile (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve.fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانهٔ افزونهٔ برداری M-Profile (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونهٔ مسیر دادهٔ سفارشی (CDE) را بر روی کمک‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر اساس شماره‌های ارائه‌شده در گزینه‌ها در بازهٔ 0 تا 7 در cortex-m52، cortex-m55، cortex-m85 و star-mc1 فعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور را در arm9e، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm926ej-s، arm1026ej-s، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. دستورالعمل‌های ممیز شناور و SIMD را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53 و cortex-a55 غیرفعال می‌سازد.
+nofp.dp: بخش دقت دوگانهٔ دستورالعمل‌های ممیز شناور را در cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus و cortex-m7 غیرفعال می‌کند.
+nosimd: دستورالعمل‌های SIMD (اما نه ممیز شناور) را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7 و cortex-a9 غیرفعال می‌کند.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری را در cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، exynos-m1، xgene1، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53 و cortex-a75.cortex-a55 فعال می‌کند.

علاوه بر این، شبه‌هدف generic-armv7-a به‌طور پیش‌فرض از VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت دوگانه استفاده می‌کند. این هدف از گزینه‌های افزونهٔ زیر پشتیبانی می‌کند: mp، sec، vfpv3-d16، vfpv3، vfpv3-d16-fp16، vfpv3-fp16، vfpv4-d16، vfpv4، neon، neon-vfpv3، neon-fp16، neon-vfpv4. معانی آن‌ها مشابه افزونه‌های -march=armv7-a است.

استفاده از -mcpu=generic-arch نیز مجاز بوده و معادل با -march=arch -mtune=generic-arch است. برای اطلاعات بیشتر -mtune را ببینید.

گزینهٔ -mcpu=native باعث می‌شود کامپایلر CPU رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار شناسایی کند. در حال حاضر، این قابلیت تنها در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، گزینه هیچ تاثیری نخواهد داشت.

گزینهٔ -mcpu=unset باعث می‌شود کامپایلر هرگونه گزینهٔ -mcpu=... را که پیش‌تر در خط فرمان آمده نادیده بگیرد و طوری عمل کند که گویی این گزینه هرگز ارسال نشده است. این ویژگی برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل گزینه‌های CPU و معماری زمانی که این دو مشخصات متفاوتی برای معماری تولید می‌کنند مفید است.

-mfpu=name

این گزینه مشخص می‌کند چه سخت‌افزار ممیز شناوری (یا شبیه‌سازی سخت‌افزاری) در مقصد در دسترس است. نام‌های مجاز عبارتند از: auto، vfpv2، vfpv3، vfpv3-fp16، vfpv3-d16، vfpv3-d16-fp16، vfpv3xd، vfpv3xd-fp16، neon-vfpv3، neon-fp16، vfpv4، vfpv4-d16، fpv4-sp-d16، neon-vfpv4، fpv5-d16، fpv5-sp-d16، fp-armv8، neon-fp-armv8 و crypto-neon-fp-armv8. توجه داشته باشید که neon یک نام مستعار برای neon-vfpv3 و vfp یک نام مستعار برای vfpv2 است.

تنظیم auto حالت پیش‌فرض و ویژه است. این تنظیم باعث می‌شود کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را بر اساس تنظیمات -mcpu و -march انتخاب کند.

اگر سخت‌افزار ممیز شناور انتخاب‌شده شامل افزونهٔ NEON باشد (مانند -mfpu=neon)، توجه داشته باشید که عملیات ممیز شناور توسط مرحلهٔ برداری‌سازی خودکار کامپایلر GCC تولید نمی‌شوند مگر اینکه -funsafe-math-optimizations نیز مشخص شده باشد. دلیل این امر آن است که سخت‌افزار NEON استاندارد IEEE 754 را برای محاسبات ممیز شناور به‌طور کامل پیاده‌سازی نمی‌کند (به‌ویژه مقادیر غیرعادی یا denormal را صفر در نظر می‌گیرد)، بنابراین استفاده از دستورالعمل‌های NEON ممکن است منجر به کاهش دقت شود.

همچنین می‌توانید با استفاده از ویژگی‌ها یا دستورات عمل‌یافتهٔ (pragmas) تابع target("fpu=") نام fpu را در سطح تابع تعیین کنید.

-mfp16-format=name

قالب نوع دادهٔ ممیز شناور با نیم‌دقت "__fp16" را مشخص می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از none، ieee و alternative؛ حالت پیش‌فرض none است، که در این حالت نوع "__fp16" تعریف نمی‌شود.

-mstructure-size-boundary=n

اندازهٔ تمام ساختارها (structures) و اجتماع‌ها (unions) به مضربی از تعداد بیت‌های تعیین‌شده توسط این گزینه رو به بالا گرد می‌شود. مقادیر مجاز عبارتند از 8، 32 و 64. مقدار پیش‌فرض برای زنجیره‌ابزارهای مختلف متفاوت است. برای زنجیره‌ابزار با هدف COFF مقدار پیش‌فرض 8 است. مقدار 64 تنها در صورتی مجاز است که ABI زیربنایی از آن پشتیبانی کند.

تعیین یک عدد بزرگ‌تر می‌تواند کدی سریع‌تر و کارآمدتر تولید کند، اما همچنین می‌تواند اندازهٔ برنامه را افزایش دهد. مقادیر مختلف احتمالاً ناسازگار هستند. کدی که با یک مقدار کامپایل شده است، در صورت تبادل اطلاعات با استفاده از ساختارها یا اجتماع‌ها، لزوماً نمی‌تواند با کد یا کتابخانه‌هایی که با مقدار دیگری کامپایل شده‌اند کار کند.

این گزینه منسوخ شده است.

-mabort-on-noreturn

در انتهای یک تابع "noreturn" یک فراخوانی به تابع "abort" تولید می‌کند. این فراخوانی در صورتی که تابع تلاش کند بازگردد، اجرا می‌شود.

-mpic-data-is-text-relative

-mno-long-calls

به کامپایلر دستور می‌دهد فراخوانی‌های تابع را با بارگذاری اولیهٔ نشانی تابع در یک ثبات و سپس انجام یک فراخوانی زیرروال (subroutine call) بر روی این ثبات انجام دهد. این سوئیچ در صورتی لازم است که تابع مقصد خارج از محدودهٔ آدرس‌دهی ۶۴ مگابایتی نسخهٔ مبتنی بر آفست دستورالعمل فراخوانی زیرروال قرار داشته باشد.

حتی اگر این سوئیچ فعال باشد، همهٔ فراخوانی‌های تابع به فراخوانی‌های بلند تبدیل نمی‌شوند. قاعدهٔ سرانگشتی (heuristic) این است که توابع ایستا (static)، توابعی که دارای مشخصهٔ "short_call" هستند، توابعی که درون محدودهٔ یک دستورالعمل "#pragma no_long_calls" قرار دارند، و توابعی که تعاریف آن‌ها قبلاً درون واحد ترجمهٔ جاری کامپایل شده است، به فراخوانی‌های بلند تبدیل نمی‌شوند. استثناهای این قاعده عبارتند از تعاریف توابع ضعیف (weak)، توابع دارای مشخصهٔ "long_call" یا مشخصهٔ "section"، و توابعی که درون محدودهٔ دستورالعمل "#pragma long_calls" هستند، که همواره به فراخوانی‌های بلند تبدیل می‌شوند.

این قابلیت به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. تعیین -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازمی‌گرداند، درست مانند قرار دادن فراخوانی‌های تابع در محدودهٔ یک دستورالعمل "#pragma long_calls_off". توجه داشته باشید این سوئیچ‌ها تاثیری بر چگونگی تولید کد توسط کامپایلر برای مدیریت فراخوانی توابع از طریق اشاره‌گرهای تابع ندارند.

-msingle-pic-base

با ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC به عنوان فقط‌خواندنی رفتار می‌کند، به جای اینکه آن را در پیش‌درآمد (prologue) هر تابع بارگذاری کند. سیستم زمان اجرا مسئول مقداردهی اولیه به این ثبات با یک مقدار مناسب پیش از شروع اجرا است.

-mpic-register=reg

ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC را مشخص می‌کند. برای حالت پایهٔ استاندارد PIC، حالت پیش‌فرض هر ثبات مناسبی است که توسط کامپایلر تعیین شود. برای حالت پایهٔ تکی PIC، اگر مقصد مبتنی بر EABI باشد یا بررسی پشته (stack-checking) فعال باشد، حالت پیش‌فرض R9 است، در غیر این صورت حالت پیش‌فرض R10 خواهد بود.

فرض می‌کند که جابه‌جایی میان بخش‌های text و data در زمان پیوند ایستا (static link) ثابت است. این امر امکان استفاده از عملیات‌های آدرس‌دهی وابسته به PC (PC-relative) را برای دسترسی به داده‌هایی که مشخص است در بخش data قرار دارند فراهم می‌سازد. برای مقاصد غیر VxWorks RTP، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. هنگامی که در چنین مقاصدی غیرفعال شود، گزینهٔ -msingle-pic-base را به‌طور پیش‌فرض فعال خواهد کرد..IP -mpoke-function-name 4 نام هر تابع را مستقیماً پیش از پیش‌درآمد تابع (prologue)، در بخش text می‌نویسد. کد تولیدشده شبیه به این است:

t0
    .ascii "arm_poke_function_name", 0
    .align
t1
    .word 0xff000000 + (t1 - t0)
arm_poke_function_name
    mov     ip, sp
    stmfd   sp!, {fp, ip, lr, pc}
    sub     fp, ip, #4

هنگام انجام بازگردانی پشته (stack backtrace)، کد می‌تواند مقدار "pc" ذخیره‌شده در "fp + 0" را بازرسی کند. اگر تابع ردگیری سپس مکان "pc - 12" را بررسی کند و ۸ بیت بالایی آن تنظیم شده باشند، متوجه می‌شویم که یک نام تابع بلافاصله پیش از این مکان تعبیه شده و دارای طول "((pc[-3]) & 0xff000000)" است.

-mthumb

-marm

تولید کد را بین حالت‌های اجرایی ARM و Thumb انتخاب می‌کند. حالت پیش‌فرض برای بیشتر پیکربندی‌ها، تولید کدی است که در وضعیت ARM اجرا شود، اما این پیش‌فرض می‌تواند با پیکربندی GCC با گزینه پیکربندی --with-mode=state تغییر یابد.

همچنین می‌توانید با استفاده از ویژگی‌ها یا عملگرهای pragma تابعیِ target("thumb") و target("arm")، حالت ARM یا Thumb را برای هر تابع بازنویسی کنید.

-mtpcs-frame

یک فریم پشته تولید می‌کند که با استاندارد فراخوانی رویه Thumb (یا TPCS) برای تمام توابع غیربرگ (non-leaf) سازگار است. (تابع برگ تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-tpcs-frame است.

-mtpcs-leaf-frame

یک فریم پشته تولید می‌کند که با استاندارد فراخوانی رویه Thumb برای تمام توابع برگ (leaf) سازگار است. (تابع برگ تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-apcs-leaf-frame است.

-mcallee-super-interworking

به تمام توابع با دید بیرونی (externally visible) در فایل در حال کامپایل، یک سرآیند مجموعه دستورالعمل ARM می‌دهد که پیش از اجرای بقیه تابع، به حالت Thumb جابه‌جا می‌شود. این کار اجازه می‌دهد این توابع از کدهای غیر-interworking فراخوانی شوند. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست، چرا که interworking به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mcaller-super-interworking

امکان می‌دهد فراخوانی‌ها از طریق اشاره‌گرهای تابع (از جمله توابع مجازی) به‌درستی اجرا شوند، صرف‌نظر از این‌که کد مقصد برای interworking کامپایل شده باشد یا خیر. در صورت فعال بودن این گزینه، سربار اندکی در هزینه اجرای اشاره‌گر تابع وجود دارد. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست زیرا interworking به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mtp=name

مدل دسترسی به اشاره‌گر فضای ذخیره‌سازی محلی رشته (TLS) را مشخص می‌کند. مدل soft فراخوانی‌هایی به "__aeabi_read_tp" تولید می‌کند. سایر مدل‌های پذیرفته‌شده عبارتند از tpidrurw، tpidruro و tpidrprw که اشاره‌گر رشته را مستقیماً از رجیستر سیستمی متناظر واکشی می‌کنند (از معماری arm6k به بعد پشتیبانی می‌شود). این رجیسترهای سیستمی از طریق رابط کمک‌پردازنده CP15 در دسترس هستند و آرگومان cp15 نیز به‌عنوان یک نام مستعار راحت برای tpidruro پذیرفته می‌شود. آرگومان auto از بهترین روش موجود برای پردازنده انتخاب‌شده استفاده می‌کند. تنظیم پیش‌فرض auto است.

-mtls-dialect=dialect

لهجه (dialect) مورد استفاده برای دسترسی به فضای ذخیره‌سازی محلی رشته را مشخص می‌کند. دو dialect پشتیبانی می‌شوند---gnu و gnu2. لهجه‌ی gnu طرح اصلی GNU را برای پشتیبانی از مدل‌های پویای محلی و سراسری TLS انتخاب می‌کند. لهجه‌ی gnu2 طرح توصیف‌گر GNU را برمی‌گزیند که کارایی بهتری را برای کتابخانه‌های اشتراکی فراهم می‌سازد. طرح توصیف‌گر GNU با طرح اصلی سازگار است، اما به پشتیبانی جدیدی در اسمبلر، پیونددهنده و کتابخانه نیاز دارد. مدل‌های TLS اجرای اولیه (initial exec) و اجرای محلی (local exec) تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند و همیشه از طرح اصلی استفاده می‌کنند.

-mword-relocations

تنها برای مقادیر با اندازه کلمه (یعنی R_ARM_ABS32) بازآرایی مطلق (absolute relocations) تولید می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در مقصدهایی (مانند uClinux و SymbianOS) که بارگذار زمان اجرا این محدودیت را تحمیل می‌کند، و همچنین هنگامی که -fpic یا -fPIC مشخص شده باشد فعال است. این گزینه با -mslow-flash-data تداخل دارد.

-mfix-cortex-m3-ldrd

برخی از هسته‌های Cortex-M3 می‌توانند در هنگام استفاده از دستورالعمل‌های "ldrd" با رجیسترهای پایه و مقصد هم‌پوشان، موجب خرابی داده‌ها شوند. این گزینه از تولید این دستورالعمل‌ها جلوگیری می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض زمانی که -mcpu=cortex-m3 مشخص شده باشد فعال است.

-mfix-cortex-a57-aes-1742098

-mno-fix-cortex-a57-aes-1742098

-mfix-cortex-a72-aes-1655431

-mno-fix-cortex-a72-aes-1655431

کاهش اثر (یا غیرفعال‌سازی کاهش اثر) یک اشکال سخت‌افزاری (erratum) در Cortex-A57 و Cortex-A72 را فعال می‌کند که بر دستورالعمل‌های رمزنگاری AES اثر می‌گذارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض هنگامی که -mcpu=cortex-a57 یا -mcpu=cortex-a72 مشخص شده باشد فعال است.

-munaligned-access

-mno-unaligned-access

خواندن و نوشتن مقادیر ۱۶ و ۳۲ بیتی را از آدرس‌هایی که تراز ۱۶ یا ۳۲ بیتی ندارند فعال (یا غیرفعال) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض دسترسی ترازنشده برای تمام معماری‌های پیش از ARMv6، تمام ARMv6-M و معماری‌های پایه ARMv8-M Baseline غیرفعال است، و برای تمام معماری‌های دیگر فعال می‌باشد. اگر دسترسی ترازنشده فعال نباشد، کلمات در ساختارهای داده فشرده (packed) هر بار یک بایت خوانده یا نوشته می‌شوند.

خصیصه ARM با عنوان "Tag_CPU_unaligned_access" بسته به تنظیم این گزینه، در فایل شیء تولیدشده بر روی true یا false تنظیم می‌شود. در صورت فعال بودن دسترسی ترازنشده، نماد پیش‌پردازنده "__ARM_FEATURE_UNALIGNED" نیز تعریف می‌شود.

-mslow-flash-data

فرض می‌کند که بارگذاری داده از flash کندتر از واکشی دستورالعمل است. بنابراین بارگذاری تحت‌اللفظی (literal load) برای دستیابی به کارایی بهتر به حداقل می‌رسد. این گزینه فقط هنگام کامپایل برای ARMv7 M-profile پشتیبانی می‌شود و به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. این گزینه با -mword-relocations تداخل دارد.

-masm-syntax-unified

فرض می‌کند که اسمبلر درون‌خطی از نحو asm یکپارچه (unified asm syntax) استفاده می‌کند. حالت پیش‌فرض در حال حاضر خاموش است که به‌معنای نحو تفکیک‌شده (divided syntax) می‌باشد. این گزینه روی Thumb2 اثری ندارد؛ با این حال ممکن است در نگارش‌های آینده GCC تغییر کند. نحو تفکیک‌شده باید منسوخ تلقی شود.

-mrestrict-it

تولید بلوک‌های IT را محدود می‌کند تا با قوانین ARMv8-A مطابقت داشته باشند. بلوک‌های IT تنها می‌توانند شامل یک تک‌دستورالعمل ۱۶ بیتی از یک مجموعه دستورالعمل منتخب باشند. این گزینه برای حالت ARMv8-A Thumb به‌طور پیش‌فرض روشن است.

-mpure-code

اجازه نمی‌دهد داده‌های ثابت در بخش‌های کد قرار گیرند. علاوه بر این، هنگام کامپایل برای قالب شیء ELF، به تمام بخش‌های متن خصیصه بخش ویژه پردازنده ELF به نام "SHF_ARM_PURECODE" داده می‌شود. این گزینه تنها در زمان تولید کد غیر-pic برای مقصدهای M-profile در دسترس است.

-mcmse

کد امن را مطابق با «ARMv8-M Security Extensions: Requirements on Development Tools Engineering Specification» تولید می‌کند که در https://developer.arm.com/documentation/ecm0359818/latest یافت می‌شود.

-mfix-cmse-cve-2021-35465

یک مشکل امنیتی بالقوه با دستورالعمل "VLLDM" در برخی از دستگاه‌های M-profile هنگام استفاده از CMSE (CVE-2021-365465) را کاهش می‌دهد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض هنگامی که گزینه -mcpu= به همراه "cortex-m33"، "cortex-m35p"، "cortex-m52"، "cortex-m55"، "cortex-m85" یا "star-mc1" به کار رود فعال است. از گزینه -mno-fix-cmse-cve-2021-35465 می‌توان برای غیرفعال کردن این کاهش اثر استفاده کرد.

-mvectorize-with-neon-quad

کد محافظت از پشته را با استفاده از قناری (canary) در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای قناری قابل دسترسی از طریق رجیستر TLS. گزینه -mstack-protector-guard-offset= برای استفاده به همراه -fstack-protector-guard=tls در نظر گرفته شده و برای استفاده در کد فضای کاربری (user-land) نیست.

-mfdpic

-mno-fdpic

رابط FDPIC ABI را انتخاب می‌کند که از توصیف‌گرهای تابع ۶۴ بیتی برای نشان دادن اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. هنگامی که کامپایلر برای مقصدهای "arm-*-uclinuxfdpiceabi" پیکربندی شده باشد، این گزینه به‌طور پیش‌فرض روشن است و در صورتی که هیچ‌یک از گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE ارائه نشده باشد، به معنی -fPIE است. در سایر مقصدها، این گزینه تنها ویژگی‌های تولید کد ویژه FDPIC را فعال می‌کند، و کاربر باید در صورت نیاز گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE را صریحاً ارائه دهد.

توجه داشته باشید که پیوند ایستا پشتیبانی نمی‌شود زیرا همچنان هنگام بازآرایی خودکار برنامه (self-relocates)، پیونددهنده پویا را درگیر می‌کند. اگر چنین رفتاری قابل قبول است، از گزینه‌های -static و -Wl,-dynamic-linker استفاده کنید.

گزینه معکوس -mno-fdpic برای ساخت هسته Linux با استفاده از همان زنجیره ابزار ("arm-*-uclinuxfdpiceabi") که برای ساخت برنامه‌های فضای کاربر به کار رفته، مفید (و الزامی) است..IP -mbranch-protection=features 4 فعال‌سازی ویژگی‌های محافظت از انشعاب (تنها armv8.1-m.main).

features می‌تواند یکی از حالت‌های زیر را داشته باشد:

none کد را بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت تولید می‌کند.

standard کد را با تمام ویژگی‌های محافظت از انشعاب فعال در سطح استانداردشان تولید می‌کند.

pac-ret کد را با تنظیم امضای نشانی بازگشت در سطح استاندارد آن تولید می‌کند، که عبارت است از امضای تمام توابعی که نشانی بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند.

pac-ret+leaf امضای pac-ret را گسترش می‌دهد تا توابع برگ (leaf) را حتی اگر نشانی بازگشت را در حافظه ننویسند، شامل شود.

bti دستورالعمل‌های landing-pad را در اهداف مجاز دستورالعمل‌های انشعاب غیرمستقیم اضافه می‌کند.

اگر پشتیبانی از افزونهٔ معماری +pacbti فعال نشده باشد (مثلاً از طریق -march=)، تمام عملیات‌های محافظت از انشعاب و امضای نشانی بازگشت مقید به استفاده از تنها دستورالعمل‌های تعریف‌شده در فضای architectural-NOP خواهند بود. کد تولیدشده با نسخه‌های پیشین معماری سازگار رو به عقب باقی می‌ماند، اما امنیت تکمیلی می‌تواند در هنگام اجرا روی پردازنده‌هایی که از افزونهٔ PACBTI پشتیبانی می‌کنند فعال شود.

اعمال اجباری هدف انشعاب با استفاده از BTI تنها در صورتی می‌تواند در هنگام اجرا فعال شود که تمام کدهای برنامه دست‌کم با -mbranch-protection=bti کامپایل شده باشند.

هر تنظیمی غیر از none تنها در armv8-m.main یا جدیدتر پشتیبانی می‌شود.

پیش‌فرض، تولید کد بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت است.

-mvectorize-with-neon-double

کنترل اینکه آیا برداری‌سازی از ثبات‌های quad-word یا double-word در NEON استفاده کند یا خیر. پیش‌فرض -mvectorize-with-neon-quad است.

گزینه‌های AVR

این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های AVR تعریف شده‌اند:

-mmcu=mcu: مشخص کردن معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) یا نوع قطعهٔ AVR. پیش‌فرض این گزینه "avr2" است.
قطعات و ISAهای AVR زیر پشتیبانی می‌شوند. نکته: پشتیبانی کامل از یک قطعه متشکل است از کد راه‌اندازی "crtmcu.o"، یک سرآیند قطعه "avr/io*.h"، یک کتابخانهٔ قطعه "libmcu.a" و یک فایل device-specs ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") با نام "specs-mcu". تنها مورد آخر توسط کامپایلر بر اساس "mcu"های پشتیبانی‌شده در زیر ارائه می‌شود. بقیه موارد توسط AVR-LibC ("https://github.com/avrdudes/avr-libc") یا به‌واسطهٔ فایل‌های "atpack" ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#atpack") از سوی سازندهٔ سخت‌افزار پشتیبانی می‌شوند.

"avr2": قطعات «کلاسیک» با حداکثر ۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "attiny22", "attiny26", "at90s2313", "at90s2323", "at90s2333", "at90s2343", "at90s4414", "at90s4433", "at90s4434", "at90c8534", "at90s8515", "at90s8535".
"avr25": قطعات «کلاسیک» با حداکثر ۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny13", "attiny13a", "attiny24", "attiny24a", "attiny25", "attiny261", "attiny261a", "attiny2313", "attiny2313a", "attiny43u", "attiny44", "attiny44a", "attiny45", "attiny48", "attiny441", "attiny461", "attiny461a", "attiny4313", "attiny84", "attiny84a", "attiny85", "attiny87", "attiny88", "attiny828", "attiny841", "attiny861", "attiny861a", "ata5272", "ata6616c", "at86rf401".
"avr3": قطعات «کلاسیک» با ۱۶ کبی‌بایت تا ۶۴ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "at76c711", "at43usb355".
"avr31": قطعات «کلاسیک» با ۱۲۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega103", "at43usb320".
"avr35": قطعات «کلاسیک» با ۱۶ کبی‌بایت تا ۶۴ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny167", "attiny1634", "atmega8u2", "atmega16u2", "atmega32u2", "ata5505", "ata6617c", "ata664251", "at90usb82", "at90usb162".
"avr4": قطعات «بهبودیافته» با حداکثر ۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega48", "atmega48a", "atmega48p", "atmega48pa", "atmega48pb", "atmega8", "atmega8a", "atmega8hva", "atmega88", "atmega88a", "atmega88p", "atmega88pa", "atmega88pb", "atmega8515", "atmega8535", "ata5795", "ata6285", "ata6286", "ata6289", "ata6612c", "at90pwm1", "at90pwm2", "at90pwm2b", "at90pwm3", "at90pwm3b", "at90pwm81".
"avr5": قطعات «بهبودیافته» با ۱۶ کبی‌بایت تا ۶۴ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega16", "atmega16a", "atmega16hva", "atmega16hva2", "atmega16hvb", "atmega16hvbrevb", "atmega16m1", "atmega16u4", "atmega161", "atmega162", "atmega163", "atmega164a", "atmega164p", "atmega164pa", "atmega165", "atmega165a", "atmega165p", "atmega165pa", "atmega168", "atmega168a", "atmega168p", "atmega168pa", "atmega168pb", "atmega169", "atmega169a", "atmega169p", "atmega169pa", "atmega32", "atmega32a", "atmega32c1", "atmega32hvb", "atmega32hvbrevb", "atmega32m1", "atmega32u4", "atmega32u6", "atmega323", "atmega324a", "atmega324p", "atmega324pa", "atmega324pb", "atmega325", "atmega325a", "atmega325p", "atmega325pa", "atmega328", "atmega328p", "atmega328pb", "atmega329", "atmega329a", "atmega329p", "atmega329pa", "atmega3250", "atmega3250a", "atmega3250p", "atmega3250pa", "atmega3290", "atmega3290a", "atmega3290p", "atmega3290pa", "atmega406", "atmega64", "atmega64a", "atmega64c1", "atmega64hve", "atmega64hve2", "atmega64m1", "atmega64rfr2", "atmega640", "atmega644", "atmega644a", "atmega644p", "atmega644pa", "atmega644rfr2", "atmega645", "atmega645a", "atmega645p", "atmega649", "atmega649a", "atmega649p", "atmega6450", "atmega6450a", "atmega6450p", "atmega6490", "atmega6490a", "atmega6490p", "ata5790", "ata5790n", "ata5791", "ata6613c", "ata6614q", "ata5782", "ata5831", "ata8210", "ata8510", "ata5787", "ata5835", "ata5700m322", "ata5702m322", "at90pwm161", "at90pwm216", "at90pwm316", "at90can32", "at90can64", "at90scr100", "at90usb646", "at90usb647", "at94k", "m3000".
"avr51": قطعات «بهبودیافته» با ۱۲۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega128", "atmega128a", "atmega128rfa1", "atmega128rfr2", "atmega1280", "atmega1281", "atmega1284", "atmega1284p", "atmega1284rfr2", "at90can128", "at90usb1286", "at90usb1287".
"avr6": قطعات «بهبودیافته» با شمارندهٔ دستور (PC) سه‌بایتی، یعنی با بیش از ۱۲۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega256rfr2", "atmega2560", "atmega2561", "atmega2564rfr2".
"avrxmega2": قطعات «XMEGA» با بیش از ۸ کبی‌بایت و حداکثر ۶۴ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega8e5", "atxmega16a4", "atxmega16a4u", "atxmega16c4", "atxmega16d4", "atxmega16e5", "atxmega32a4", "atxmega32a4u", "atxmega32c3", "atxmega32c4", "atxmega32d3", "atxmega32d4", "atxmega32e5", "avr64da28", "avr64da28s", "avr64da32", "avr64da32s", "avr64da48", "avr64da48s", "avr64da64", "avr64da64s", "avr64db28", "avr64db32", "avr64db48", "avr64db64", "avr64dd14", "avr64dd20", "avr64dd28", "avr64dd32", "avr64du28", "avr64du32", "avr64ea28", "avr64ea32", "avr64ea48", "avr64sd28", "avr64sd32", "avr64sd48".
"avrxmega3": قطعات «XMEGA» با حداکثر ۶۴ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ ترکیبی برنامه و RAM، و با حافظهٔ برنامه‌ای که در فضای آدرس RAM نمایان است. mcu = "attiny202", "attiny204", "attiny212", "attiny214", "attiny402", "attiny404", "attiny406", "attiny412", "attiny414", "attiny416", "attiny416auto", "attiny417", "attiny424", "attiny426", "attiny427", "attiny804", "attiny806", "attiny807", "attiny814", "attiny816", "attiny817", "attiny824", "attiny826", "attiny827", "attiny1604", "attiny1606", "attiny1607", "attiny1614", "attiny1616", "attiny1617", "attiny1624", "attiny1626", "attiny1627", "attiny3214", "attiny3216", "attiny3217", "attiny3224", "attiny3226", "attiny3227", "atmega808", "atmega809", "atmega1608", "atmega1609", "atmega3208", "atmega3209", "atmega4808", "atmega4809", "avr16dd14", "avr16dd20", "avr16dd28", "avr16dd32", "avr16du14", "avr16du20", "avr16du28", "avr16du32", "avr16ea28", "avr16ea32", "avr16ea48", "avr16eb14", "avr16eb20", "avr16eb28", "avr16eb32", "avr16la14", "avr16la20", "avr16la28", "avr16la32", "avr32da28", "avr32da28s", "avr32da32", "avr32da32s", "avr32da48", "avr32da48s", "avr32db28", "avr32db32", "avr32db48", "avr32dd14", "avr32dd20", "avr32dd28", "avr32dd32", "avr32du14", "avr32du20", "avr32du28", "avr32du32", "avr32ea28", "avr32ea32", "avr32ea48", "avr32eb14", "avr32eb20", "avr32eb28", "avr32eb32", "avr32la14", "avr32la20", "avr32la28", "avr32la32", "avr32sd20", "avr32sd28", "avr32sd32".
"avrxmega4": قطعات «XMEGA» با بیش از ۶۴ کبی‌بایت و حداکثر ۱۲۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega64a3", "atxmega64a3u", "atxmega64a4u", "atxmega64b1", "atxmega64b3", "atxmega64c3", "atxmega64d3", "atxmega64d4", "avr128da28", "avr128da28s", "avr128da32", "avr128da32s", "avr128da48", "avr128da48s", "avr128da64", "avr128da64s", "avr128db28", "avr128db32", "avr128db48", "avr128db64".
"avrxmega5": قطعات «XMEGA» با بیش از ۶۴ کبی‌بایت و حداکثر ۱۲۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه و بیش از ۶۴ کبی‌بایت RAM. mcu = "atxmega64a1", "atxmega64a1u".
"avrxmega6": قطعات «XMEGA» با بیش از ۱۲۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega128a3", "atxmega128a3u", "atxmega128b1", "atxmega128b3", "atxmega128c3", "atxmega128d3", "atxmega128d4", "atxmega192a3", "atxmega192a3u", "atxmega192c3", "atxmega192d3", "atxmega256a3", "atxmega256a3b", "atxmega256a3bu", "atxmega256a3u", "atxmega256c3", "atxmega256d3", "atxmega384c3", "atxmega384d3".
"avrxmega7": قطعات «XMEGA» با بیش از ۱۲۸ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه و بیش از ۶۴ کبی‌بایت RAM. mcu = "atxmega128a1", "atxmega128a1u", "atxmega128a4u".
"avrtiny": قطعات دارای هستهٔ Tiny از نوع «Reduced Tiny» تنها با ۱۶ ثبات همه‌منظوره و ۵۱۲ بایت تا ۴ کبی‌بایت (KiB) حافظهٔ برنامه. mcu = "attiny4", "attiny5", "attiny9", "attiny10", "attiny102", "attiny104", "attiny20", "attiny40".
"avr1": این ISA توسط هستهٔ کمینهٔ AVR پیاده‌سازی شده و تنها برای اسمبلر پشتیبانی می‌شود. mcu = "attiny11", "attiny12", "attiny15", "attiny28", "at90s1200".

-mabsdata

فرض می‌کند که تمام داده‌ها در حافظهٔ ایستا می‌توانند توسط دستورالعمل‌های LDS / STS در دسترس قرار گیرند. این گزینه تنها بر قطعات Reduced Tiny مانند ATtiny40 اثر دارد. همچنین صفت متغیر "absdata" را در بخش AVR Attributes,variable attribute ببینید.

-mcvt

استفاده از یک جدول بردار فشرده (CVT یا compact vector table). برخی قطعات از یک CVT با تنها چهار ورودی پشتیبانی می‌کنند: 0=Reset، 1=NMI، 2=Prio1 IRQ، 3=Prio0 IRQs. این گزینه کد راه‌اندازی را به‌جای کد معمول "crtmcu.o"، از "crtmcu-cvt.o" پیوند می‌دهد. علاوه بر فراهم‌سازی یک جدول بردار فشرده، کد راه‌اندازی بیت "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم خواهد کرد که CVT را روی قطعه فعال می‌کند.

هنگامی که نمی‌خواهید کد راه‌اندازی بیت "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم کند، می‌توانید نماد "__init_cvt" را برآورده کنید تا کد مربوطه دیگر از "libmcu.a" آورده نشود. برای نمونه، می‌توانید با "-Wl,--defsym,__init_cvt=0" پیوند دهید.

کد راه‌اندازی CVT از نسخهٔ AVR-LibC v2.3 ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010") به بعد در دسترس است.

-mdouble=bits

-mlong-double=bits

اندازه (به بیت) نوع داده‌های "double" یا به ترتیب "long double" را تنظیم می‌کند. مقادیر ممکن برای bits برابر 32 و 64 هستند. مجاز بودن یا نبودن یک مقدار مشخص برای bits به گزینه‌های پیکربندی "--with-double=" و "--with-long-double=" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") بستگی دارد، و همین موضوع برای مقادیر پیش‌فرض گزینه‌ها نیز صدق می‌کند.

-mgas-isr-prologues

روال‌های سرویس وقفه (ISRها) می‌توانند از شبه‌دستور "__gcc_isr" پشتیبانی‌شده توسط GNU Binutils استفاده کنند. اگر این گزینه فعال باشد، این ویژگی همچنان می‌تواند برای ISRهای جداگانه از طریق صفت تابع AVR Attributes,,"no_gccisr" غیرفعال شود. این ویژگی به‌طور پیش‌فرض فعال است اگر بهینه‌سازی روشن باشد (اما نه با -Og، @pxref{Optimize Options})، و اگر GNU Binutils از PR21683 پشتیبانی کند ("https://sourceware.org/PR21683").

-mint8

فرض می‌کند که "int" یک عدد صحیح ۸ بیتی است. این گزینه اندازه همه نوع‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد: یک "char" برابر با ۱ بایت، یک "int" برابر با ۱ بایت، یک "long" برابر با ۲ بایت، و "long long" برابر با ۴ بایت است. لطفاً توجه داشته باشید که این گزینه با استانداردهای C سازگار نیست، اما منجر به اندازه کد کوچک‌تری می‌شود.

-mmain-is-OS_task

ثبات‌ها را در "main" ذخیره نمی‌کند. اثر این کار مانند اعمال صفت AVR Attributes,,"OS_task" روی "main" است. در صورت فعال بودن بهینه‌سازی، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mno-call-main

"main" را از این طریق اجرا نمی‌کند:

XCALL  main
XJMP   exit

در عوض، "main" را در بخش ".init9" ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual/mem_sections.html#sec_dot_init") قرار می‌دهد تا نیازی به فراخوانی نباشد. با تنظیم این گزینه، کاربر اعلام می‌کند که "main" بازنمی‌گردد.

این گزینه می‌تواند برای دستگاه‌هایی با منابع بسیار محدود به منظور صرفه‌جویی در چند بایت کد و فضای پشته استفاده شود. این گزینه از AVR-LibC v2.3 ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012") طبق انتظار عمل خواهد کرد. در نسخه‌های قدیمی‌تر، هیچ بهبودی در عملکرد حاصل نخواهد شد.

-mno-interrupts

کد تولیدشده با وقفه‌های سخت‌افزاری سازگار نیست. اندازه کد کوچک‌تر می‌شود.

-mfract-convert-truncate

در صورت امکان، سعی می‌کند دستورالعمل "CALL" یا "JMP" را با دستورالعمل کوتاه‌تر "RCALL" یا "RJMP" جایگزین کند. تنظیم -mrelax صرفاً گزینه --mlink-relax را به خط فرمان اسمبلر و گزینه --relax را به خط فرمان پیونددهنده اضافه می‌کند.

تعدیل پرش (Jump relaxing) توسط پیونددهنده انجام می‌شود، زیرا آفست‌های پرش پیش از جانمایی کد مشخص نیستند. بنابراین، کد اسمبلی تولیدشده توسط کامپایلر یکسان است، اما ممکن است دستورالعمل‌های درون فایل اجرایی با دستورالعمل‌های کد اسمبلی تفاوت داشته باشند.

اگر به استاب‌های پیونددهنده (linker stubs) نیاز باشد، تعدیل باید فعال شود؛ بخش مربوط به "EIND" و استاب‌های پیونددهنده را در زیر ببینید.

-mpmem-wrap-around

چرخش سرریز (wrap-around) شمارنده برنامه را در تعدیل پیونددهنده فعال می‌کند.

-mrodata-in-ram

-mno-rodata-in-ram

بخش‌های ".rodata" را برای داده‌های فقط‌خواندنی به ترتیب در RAM یا در حافظه برنامه مستقر می‌کند. برای بیشتر دستگاه‌ها، انتخابی وجود ندارد و این گزینه بیشتر شبیه به یک بررسی اولیه (assertion) عمل می‌کند.

از نسخه ۱۴ به بعد و برای دستگاه‌های AVR64* و AVR128*، بخش ".rodata" به‌طور پیش‌فرض در حافظه فلش قرار می‌گیرد، به شرطی که پشتیبانی لازم در GNU Binutils (PR31124 ("https://sourceware.org/PR31124")) موجود باشد. در آن صورت، می‌توان از -mrodata-in-ram برای بازگشت به چیدمان قدیمی با قرارگیری ".rodata" در RAM استفاده کرد.

-mtiny-stack

تنها ۸ بیت پایینی اشاره‌گر پشته را تغییر می‌دهد.

اجازه می‌دهد برای انواع ممیز ثابت کسری، به‌جای گرد کردن به سمت صفر، از برش (truncation) استفاده شود.

-nodevicelib

با کتابخانه اختصاصی دستگاه در AVR-LibC یعنی "libmcu.a" پیوند برقرار نمی‌کند.

توجه داشته باشید که از AVR-LibC v2.3، این کتابخانه شامل کدهایی است که برای عملکرد درست یک برنامه حیاتی هستند. به‌ویژه، شامل بخش‌هایی از کد راه‌اندازی است، مانند: "__init_sp" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1011") برای مقداردهی اولیه اشاره‌گر پشته با نماد "__stack"، "__init_cvt" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010") برای تنظیم سخت‌افزار جهت استفاده از جدول بردار فشرده با -mcvt، "__call_main" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012") برای فراخوانی "main" و "exit"، و "__do_flmap_init" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/931") برای تنظیم FLMAP طبق نماد "__flmap".

-nodevicespecs

عبارت -specs=device-specs/specs-mcu را به خط فرمان راه‌انداز کامپایلر اضافه نمی‌کند. کاربر مسئولیت تأمین گزینه‌های مناسب خط فرمان برای زیرفرایندهایی چون خود کامپایلر، اسمبلر و پیونددهنده را می‌پذیرد. این بدان معناست که کاربر باید فایل مشخصات (specs) اختصاصی دستگاه خود را از طریق -specs=path-to-specs-file فراهم کند. دیگر نیازی به گزینه -mmcu=mcu نیست.

این گزینه همچنین می‌تواند به‌عنوان جایگزینی برای شیوه قدیمی‌تر تعیین فایل‌های سفارشی device-specs به کار رود که نیازمند -B some-path بود تا به دایرکتوری‌ای اشاره کند که حاوی پوشه‌ای به نام "device-specs" است و فایلی با نام "specs-mcu" را در خود دارد، جایی که mcu توسط -mmcu=mcu مشخص شده بود.

-Waddr-space-convert

در مورد تبدیل‌های میان فضاهای آدرس، در صورتی که فضای آدرس حاصل در فضای آدرس ورودی گنجانده نشده باشد، هشدار می‌دهد.

-Wmisspelled-isr

اگر نام ISR اشتباه نوشته شده باشد (یعنی بدون پیشوند __vector باشد)، هشدار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های بهینه‌سازی AVR (AVR Optimization Options)

گزینه‌های زیر گزینه‌های بهینه‌سازی خالص هستند. گزینه‌های -mgas-isr-prologues، -mmain-is-OS_task، -mno-call-main و -mrelax از موارد بالا تنها تقریباً گزینه‌های بهینه‌سازی محسوب می‌شوند، زیرا مواردی نادر وجود دارد که در آن‌ها تفاوت در تولید کد اهمیت پیدا می‌کند.

-maccumulate-args

آرگومان‌های خروجی تابع را انباشته کرده و فضای پشته مورد نیاز برای آرگومان‌های خروجی تابع را یک بار در مقدمه/مؤخره تابع تخصیص داده/آزاد می‌کند. بدون این گزینه، آرگومان‌های خروجی پیش از فراخوانی تابع در پشته قرار داده شده (push) و پس از آن برداشته می‌شوند (pop). همچنین گزینه بهینه‌سازی -fdefer-pop را در Optimize Options,,optimization option ببینید.

برداشتن آرگومان‌ها از پشته پس از فراخوانی تابع می‌تواند در AVR پرهزینه باشد، به طوری که انباشتن فضای پشته ممکن است به فایل‌های اجرایی کوچک‌تری منجر شود زیرا پس از چنین فراخوانی تابعی نیازی به حذف آرگومان‌ها از پشته نخواهد بود.

این گزینه می‌تواند باعث کاهش اندازه کد برای توابعی شود که چندین بار توابعی را فراخوانی می‌کنند که آرگومان‌های خود را در پشته دریافت می‌کنند، مانند فراخوانی توابع شبیه به printf.

-mbranch-cost=cost

هزینه انشعاب را برای دستورالعمل‌های انشعاب شرطی روی cost تنظیم می‌کند. مقادیر معقول برای cost اعداد صحیح، کوچک و غیرمنفی هستند. هزینه پیش‌فرض انشعاب 0 است.

-mcall-prologues

مقدمه‌ها/مؤخره‌های توابع به‌صورت فراخوانی زیرروال‌های مناسب بسط می‌یابند. اندازه کد کوچک‌تر می‌شود.

-mfuse-add

-mno-fuse-add

-mfuse-add=level

دسترسی‌های غیرمستقیم به حافظه را روی دستگاه‌های تقلیل‌یافته Tiny بهینه‌سازی می‌کند. حالت پیش‌فرض برای بهینه‌سازی‌های -Og و -O1 از مقدار "level=1" و برای بهینه‌سازی‌های بالاتر از مقدار "level=2" استفاده می‌کند. مقادیر معتبر برای level عبارتند از 0، 1 و 2.

-mfuse-move

-mno-fuse-move

اجرای یک مرحله بهینه‌سازی پس از بارگذاری مجدد (post reload) که تلاش می‌کند دستورالعمل‌های move را ادغام کرده و دستورالعمل‌های چندبایتی را به عملیات‌های ۸ بیتی تقسیم کند. حالت پیش‌فرض برای بهینه‌سازی -O1 از "level=3" و برای بهینه‌سازی‌های بالاتر از "level=23" استفاده می‌کند. مقادیر معتبر برای level در محدوده 0 ... 23 هستند که یک مقدار در مبنای مختلط (mixed radix) ۳:۲:۲:۲ است. هر رقم جنبه‌ای از بهینه‌سازی را کنترل می‌کند.

-mfuse-move2

اجرای یک مرحله بهینه‌سازی پس از ترکیب (post combine) که تلاش می‌کند دستورالعمل‌های move را با یکدیگر ادغام کند.

-mstrict-X

استفاده از ثبات آدرس "X" به شیوه‌ای که توسط سخت‌افزار پیشنهاد شده است. این بدان معناست که "X" تنها در آدرس‌دهی غیرمستقیم، پس‌افزایشی (post-increment) یا پیش‌کاهشی (pre-decrement) استفاده می‌شود.

بدون این گزینه، ممکن است از ثبات "X" همانند "Y" یا "Z" استفاده شود که در این صورت با دستورالعمل‌های اضافی شبیه‌سازی خواهد شد. به‌عنوان مثال، بارگذاری یک مقدار با آدرس‌دهی "X+const" با مقدار نامنفی کوچک "const < 64" در یک ثبات Rn به صورت زیر انجام می‌شود:

adiw r26, const   ; X += const
ld   <Rn>, X        ; <Rn> = *X
sbiw r26, const   ; X -= const

-msplit-bit-shift

تقسیم شیفت‌های چندبایتی با آفست ثابت به یک شیفت با آفست بایتی و یک شیفت باقیمانده با آفست غیربایتی. این بهینه‌سازی به طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر، شامل -Os اما بدون -Oz، فعال است. تقسیم شیفت‌ها با آفست ثابتی که مضربی از ۸ است توسط -mfuse-move کنترل می‌شود.

-msplit-ldst

تقسیم بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های چندبایتی به چندین بارگذاری و ذخیره‌سازی بایتی. این بهینه‌سازی به طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

-muse-nonzero-bits

فعال‌سازی بهینه‌سازی‌هایی که تنها زمانی امکان‌پذیر هستند که برخی بیت‌ها در یک ثبات همیشه صفر باشند. این بهینه‌سازی به طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

"EIND" و دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت حافظه فلش (Flash)

اشاره‌گرها در این پیاده‌سازی ۱۶ بیتی هستند. آدرس یک تابع یا برچسب به عنوان آدرس کلمه‌ای (word address) نشان داده می‌شود تا پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم بتوانند هر آدرس کدی در محدوده ۶۴ کیبی‌کلمه را هدف قرار دهند.

به منظور تسهیل پرش غیرمستقیم در دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت فضای حافظه برنامه، یک ثبات کارکرد خاص به نام "EIND" وجود دارد که هنگام استفاده از دستورالعمل‌های "EICALL" یا "EIJMP" به عنوان پرارزش‌ترین بخش آدرس هدف عمل می‌کند.

پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم در این دستگاه‌ها توسط کامپایلر به شرح زیر مدیریت می‌شوند و مشمول برخی محدودیت‌ها هستند:

کامپایلر هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند.
کامپایلر از "EIND" به صورت ضمنی در دستورالعمل‌های "EICALL"/"EIJMP" استفاده می‌کند، یا ممکن است "EIND" را مستقیماً بخواند تا یک فراخوانی/پرش غیرمستقیم را به وسیله یک دستورالعمل "RET" شبیه‌سازی کند.
کامپایلر فرض می‌کند که "EIND" هرگز در طول کد راه‌اندازی (startup) یا در حین اجرای برنامه تغییر نمی‌کند. به‌ویژه، "EIND" در مقدمه/پایان‌بندی تابع یا روتین سرویس وقفه ذخیره/بازیابی نمی‌شود.
برای فراخوانی‌های غیرمستقیم به توابع و goto محاسبه‌شده، پیونددهنده تکه‌کدهای واسط (stubs) تولید می‌کند. استاب‌ها سکوهای پرشی هستند که گاهی trampolines نیز نامیده می‌شوند. بنابراین، فراخوانی/پرش غیرمستقیم به چنین استابی می‌پرد. این استاب شامل یک پرش مستقیم به آدرس مورد نظر است.
آرام‌سازی پیونددهنده (Linker relaxation) باید فعال باشد تا پیونددهنده در همه شرایط بتواند استاب‌ها را به درستی تولید کند. گزینه کامپایلر -mrelax و گزینه پیونددهنده --relax را ببینید. مواردی استثنایی وجود دارد که پیونددهنده باید استاب‌ها را تولید کند اما بدون فعال بودن relaxation و بدون ارائه پیام خطای مفید متوقف می‌شود.
اسکریپت پیش‌فرض پیونددهنده برای کدهایی با "EIND = 0" تنظیم شده است. اگر قرار است کد در تنظیمی با "EIND != 0" کار کند، باید از یک اسکریپت پیونددهنده سفارشی استفاده شود تا بخش‌هایی که نام آن‌ها با ".trampolines" شروع می‌شود، در قطعه‌ای قرار گیرند که "EIND" به آن اشاره می‌کند.
کد راه‌اندازیِ libgcc هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند. توجه داشته باشید که کد راه‌اندازی ترکیبی از کدهای libgcc و AVR-LibC است. برای آگاهی از تأثیر AVR-LibC بر "EIND"، راهنمای کاربری AVR-LibC را ببینید ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual").
این کار مجاز است که کد راه‌اندازیِ ویژه کاربر، "EIND" را در مراحل اولیه مقداردهی کند؛ به عنوان مثال از طریق کد مقداردهی اولیه واقع در بخش ".init3". چنین کدی قبل از کد عمومی راه‌اندازی اجرا می‌شود که RAM را مقداردهی اولیه کرده و سازنده‌ها را فراخوانی می‌کند، اما پس از آن بخش از کد راه‌اندازی AVR-LibC اجرا خواهد شد که "EIND" را روی قطعه حاوی جدول بردارها تنظیم می‌کند.
```
#include <avr/io.h>

static void
__attribute__((section(".init3"),naked,used,no_instrument_function))
init3_set_eind (void)
{
  __asm volatile ("ldi r24,pm_hh8(__trampolines_start)\n\t"
                  "out %i0,r24" :: "n" (&EIND) : "r24","memory");
}
```
نماد "__trampolines_start" در اسکریپت پیونددهنده تعریف شده است.
استاب‌ها در صورتی به طور خودکار توسط پیونددهنده تولید می‌شوند که این دو شرط برقرار باشند:

-<آدرس یک برچسب با استفاده از اصلاح‌گر "gs" گرفته شده باشد>

(مخفف generate stubs) مانند:

LDI r24, lo8(gs(<func>))
LDI r25, hi8(gs(<func>))

-<مکان نهایی آن برچسب در یک قطعه کد باشد>

خارج از قطعه‌ای که استاب‌ها در آن قرار دارند.

*: کامپایلر در شرایط زیر چنین اصلاح‌گرهای "gs" را برای برچسب‌های کد تولید می‌کند:

-<گرفتن آدرس یک تابع یا برچسب کد.>
-<دستور goto محاسبه‌شده (Computed goto).>
-<اگر از تابع prologue-save استفاده شود؛ گزینه خط فرمان -mcall-prologues>: را ببینید.
-<جدول‌های توزیع switch/case. اگر چنین جدول‌های توزیعی را نمی‌خواهید،>: می‌توانید گزینه خط فرمان -fno-jump-tables را مشخص کنید.
-<سازنده‌ها و نابودکننده‌های C و ++C که در حین راه‌اندازی/خاتمه فراخوانی می‌شوند.>
-<اگر ابزارها با یک اصلاح‌گر ()gs مواجه شوند که در بالا توضیح داده شد.>

*

پرش به آدرس‌های غیرنمادین به این شکل پشتیبانی نمی‌شود:

int main (void)
{
    /* Call function at word address 0x2 */
    return ((int(*)(void)) 0x2)();
}

در عوض، باید یک استاب تنظیم شود، به این معنا که تابع باید از طریق یک نماد ("func_4" در این مثال) فراخوانی گردد:

int main (void)
{
    extern int func_4 (void);

    /* Call function at byte address 0x4 */
    return func_4();
}

و برنامه با -Wl,--defsym,func_4=0x4 پیوند داده شود. همچنین، می‌توان "func_4" را در اسکریپت پیونددهنده تعریف کرد..PP مدیریت ثبات‌های کاربرد خاص "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ"

برخی از دستگاه‌های AVR از حافظه‌هایی بزرگ‌تر از محدودهٔ ۶۴ کیبی‌بایت که با اشاره‌گرهای ۱۶ بیتی قابل دسترسی هستند پشتیبانی می‌کنند. برای دسترسی به مکان‌های حافظه در خارج از این محدودهٔ ۶۴ کیبی‌بایتی، از محتوای یک ثبات "RAMP" به‌عنوان بخش بالایی آدرس استفاده می‌شود: ثبات آدرس "X"، "Y" یا "Z" به‌ترتیب با ثبات کاربرد خاص "RAMPX"، "RAMPY" یا "RAMPZ" الحاق می‌شود تا یک آدرس عریض حاصل شود. به‌طور مشابه، "RAMPD" همراه با آدرس‌دهی مستقیم به‌کار می‌رود.

کد راه‌اندازی (startup)، ثبات‌های کاربرد خاص "RAMP" را با صفر مقداردهی اولیه می‌کند.
اگر از یک AVR Named Address Spaces,فضای آدرس نام‌گذاری‌شده به‌جز عمومی یا "__flash" استفاده شود، آن‌گاه "RAMPZ" پیش از عملیات بر حسب نیاز مقداردهی می‌شود.
اگر دستگاه از حافظهٔ RAM بزرگ‌تر از ۶۴ کیبی‌بایت پشتیبانی کند و کامپایلر برای انجام یک عملیات نیاز به تغییر "RAMPZ" داشته باشد، "RAMPZ" پس از پایان عملیات مجدداً به صفر بازنشانی می‌شود.
اگر دستگاه دارای یک ثبات "RAMP" مشخص باشد، بخش مقدمه/خاتمهٔ (prologue/epilogue) روتین ISR آن SFR را ذخیره/بازیابی کرده و آن را با صفر مقداردهی اولیه می‌کند تا در صورتی که کد ISR (به‌طور ضمنی) از آن استفاده کند مشکلی رخ ندهد.
حافظهٔ RAM بزرگ‌تر از ۶۴ کیبی‌بایت توسط GCC برای هدف‌های AVR پشتیبانی نمی‌شود. اگر از اسمبلی درون‌خطی (inline assembler) برای خواندن از مکان‌هایی خارج از محدودهٔ آدرس ۱۶ بیتی استفاده می‌کنید و یکی از ثبات‌های "RAMP" را تغییر می‌دهید، باید پس از دسترسی آن را به صفر بازنشانی کنید.

ماکروهای توکار AVR

کامپایلر GCC چندین ماکروی توکار تعریف می‌کند تا کد کاربر بتواند وجود یا نبود قابلیت‌ها را بررسی کند. تقریباً تمام ماکروهای توکار زیر از قابلیت‌های دستگاه استنتاج شده و در نتیجه توسط گزینهٔ خط فرمان -mmcu= فعال می‌شوند.

برای ماکروهای توکار اختصاصی AVR بیشتر، بخش‌های AVR Named Address Spaces و AVR Built-in Functions را ببینید.

"__AVR_ARCH__"

ماکروی توکاری که به یک عدد ده‌دهی مشخص‌کنندهٔ معماری باز می‌شود و به گزینهٔ -mmcu=mcu بستگی دارد. مقادیر ممکن عبارت‌اند از:

2، 25، 3، 31، 35، 4، 5، 51، 6

به‌ترتیب برای mcu="avr2"، "avr25"، "avr3"، "avr31"، "avr35"، "avr4"، "avr5"، "avr51"، "avr6"،

100، 102، 103، 104، 105، 106، 107

به‌ترتیب برای mcu="avrtiny"، "avrxmega2"، "avrxmega3"، "avrxmega4"، "avrxmega5"، "avrxmega6"، "avrxmega7". اگر mcu یک دستگاه را مشخص کند، این ماکروی توکار بر همان اساس تنظیم می‌شود. برای نمونه، با -mmcu=atmega8 ماکرو به مقدار 4 تعریف می‌شود.

"__AVR_Device__"

تنظیم -mmcu=device این ماکروی توکار را که نشان‌دهندهٔ نام دستگاه است تعریف می‌کند. برای نمونه، -mmcu=atmega8 ماکروی توکار "__AVR_ATmega8__" را تعریف می‌کند، -mmcu=attiny261a ماکروی "__AVR_ATtiny261A__" را تعریف می‌کند، و غیره.

نام ماکروهای توکار از الگوی "__AVR_Device__" پیروی می‌کند که در آن Device نام دستگاه برگرفته از کتابچهٔ راهنمای کاربر AVR است. تفاوت بین Device در ماکروی توکار و device در -mmcu=device در این است که مورد دوم همواره با حروف کوچک است.

اگر device یک دستگاه نبوده و صرفاً یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نمی‌شود.

"__AVR_DEVICE_NAME__"

تنظیم -mmcu=device این ماکروی توکار را برابر با نام دستگاه تعریف می‌کند. برای نمونه، با -mmcu=atmega8 ماکرو برابر با "atmega8" تعریف می‌شود.

اگر device یک دستگاه نبوده و صرفاً یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نمی‌شود.

"__AVR_CVT__"

کد با گزینهٔ "-mcvt" برای استفاده از یک compact vector table (جدول بردار فشرده) کامپایل می‌شود.

"__AVR_XMEGA__"

دستگاه / معماری متعلق به خانوادهٔ دستگاه‌های XMEGA است.

"__AVR_HAVE_ADIW__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "ADIW" و "SBIW" است.

"__AVR_HAVE_ELPM__"

دستگاه دارای دستورالعمل "ELPM" است.

"__AVR_HAVE_ELPMX__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "ELPM Rn,Z" و "ELPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_LPMX__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "LPM Rn,Z" و "LPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_MOVW__"

دستگاه دارای دستورالعمل "MOVW" برای انجام انتقال‌های ۱۶ بیتی ثبات‌به‌ثبات است.

"__AVR_HAVE_MUL__"

دستگاه دارای ضرب‌کنندهٔ سخت‌افزاری است.

"__AVR_HAVE_JMP_CALL__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "JMP" و "CALL" است. این مورد برای دستگاه‌هایی با بیش از ۸ کیبی‌بایت حافظهٔ برنامه صادق است.

"__AVR_HAVE_EIJMP_EICALL__"

"__AVR_3_BYTE_PC__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "EIJMP" و "EICALL" است. این مورد برای دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت حافظهٔ برنامه صادق است. این همچنین بدین معناست که شمارندهٔ برنامه (PC) دارای پهنای ۳ بایت است.

"__AVR_2_BYTE_PC__"

شمارندهٔ برنامه (PC) دارای پهنای ۲ بایت است. این مورد برای دستگاه‌هایی با حداکثر ۱۲۸ کیبی‌بایت حافظهٔ برنامه صادق است.

"__AVR_HAVE_8BIT_SP__"

"__AVR_HAVE_16BIT_SP__"

ثبات اشاره‌گر پشته (SP) توسط کامپایلر به‌ترتیب به‌عنوان یک ثبات ۸ بیتی یا ۱۶ بیتی در نظر گرفته می‌شود. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mtiny-stack قرار دارد.

"__AVR_HAVE_SPH__"

"__AVR_SP8__"

دستگاه به‌ترتیب دارای ثبات کاربرد خاص SPH (بخش بالایی اشاره‌گر پشته) است یا یک اشاره‌گر پشتهٔ ۸ بیتی دارد. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mmcu= و در موارد -mmcu=avr2 و -mmcu=avr25 همچنین تحت تأثیر -msp8 قرار می‌گیرد.

"__AVR_HAVE_RAMPD__"

"__AVR_HAVE_RAMPX__"

"__AVR_HAVE_RAMPY__"

"__AVR_HAVE_RAMPZ__"

دستگاه به ترتیب دارای ثبات‌های عملکرد ویژه "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ" است.

"__NO_INTERRUPTS__"

این ماکرو بازتاب‌دهنده گزینه خط فرمان -mno-interrupts است.

"__AVR_ERRATA_SKIP__"

"__AVR_ERRATA_SKIP_JMP_CALL__"

برخی از دستگاه‌های AVR (مانند AT90S8515 و ATmega103) به دلیل یک نقص سخت‌افزاری (erratum) نباید از روی دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی پرش انجام دهند. دستورالعمل‌های پرش عبارت‌اند از: "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC" و "CPSE". ماکروی دوم تنها زمانی تعریف می‌شود که "__AVR_HAVE_JMP_CALL__" نیز تنظیم شده باشد.

"__AVR_ISA_RMW__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های خواندن-اصلاح-نوشتن (Read-Modify-Write شامل XCH، LAC، LAS و LAT) است.

"__AVR_SFR_OFFSET__=offset"

دستورالعمل‌هایی که می‌توانند مستقیماً ثبات‌های عملکرد ویژه I/O را آدرس‌دهی کنند، مانند "IN"، "OUT"، "SBI" و غیره، ممکن است از آدرس متفاوتی نسبت به زمانی که توسط یک دستورالعمل دسترسی به RAM مانند "LD" یا "STS" آدرس‌دهی می‌شوند، استفاده نمایند. این آفست به معماری دستگاه بستگی دارد و باید از آدرس RAM کسر شود تا آدرس I/O مربوطه حاصل گردد.

"__AVR_SHORT_CALLS__"

گزینه خط فرمان -mshort-calls تنظیم شده است.

"__AVR_PM_BASE_ADDRESS__=addr"

برخی دستگاه‌ها از خواندن از حافظه فلش با استفاده از دستورالعمل‌های "LD*" پشتیبانی می‌کنند. حافظه فلش در فضای آدرس داده در آفست "__AVR_PM_BASE_ADDRESS__" دیده می‌شود. اگر این ماکرو تعریف نشده باشد، این قابلیت در دسترس نیست. در صورت تعریف، فضای آدرس خطی است و نیازی به قرار دادن ".rodata" در RAM وجود ندارد. این مورد توسط فایل توصیف پیونددهنده پیش‌فرض مدیریت می‌شود و در حال حاضر برای "avrtiny" و "avrxmega3" در دسترس است. حتی ساده‌تر اینکه، نیازی به استفاده از فضاهای آدرس مانند "__flash" یا قابلیت‌هایی نظیر صفت "progmem" و "pgm_read_*" نیست.

"__AVR_HAVE_FLMAP__"

این ماکرو به شرط برآورده شدن شرایط زیر تعریف می‌شود:

*<دستگاه دارای بیت‌فیلد "NVMCTRL_CTRLB.FLMAP" باشد.>: این موضوع برای دستگاه‌های AVR64* و AVR128* صدق می‌کند.
*<در زمان اسمبل مشخص نباشد که از کدام شبیه‌سازی استفاده خواهد شد.>

این بدین معنی است که کامپایلر با GNU Binutils پیکربندی شده است که PR31124 ("https://sourceware.org/PR31124") را پیاده‌سازی می‌کند.

"__AVR_RODATA_IN_RAM__": این ماکرو زمانی که کد برای یک معماری هسته کامپایل می‌شود، تعریف‌نشده است.
هنگامی که کد برای یک دستگاه کامپایل می‌شود، در صورتی که بخش‌های ".rodata" برای داده‌های فقط‌خواندنی در RAM قرار گیرند این ماکرو برابر با 1 و در غیر این صورت برابر با 0 تعریف می‌شود.
"__WITH_AVRLIBC__": کامپایلر برای استفاده همراه با AVR-LibC پیکربندی شده است. گزینه پیکربندی --with-avrlibc را ببینید.
"__HAVE_SIGNAL_N__": کامپایلر از صفت‌های تابع signal(num) و interrupt(num) در AVR Attributes,,function attributes با آرگومان num که شماره روتین سرویس وقفه را مشخص می‌کند، پشتیبانی می‌نماید.
"__HAVE_DOUBLE_MULTILIB__": تعریف می‌شود اگر -mdouble= به عنوان یک گزینه multilib عمل کند.
"__HAVE_DOUBLE32__"
"__HAVE_DOUBLE64__": تعریف می‌شود اگر کامپایلر به ترتیب از double ۳۲ بیتی یا double ۶۴ بیتی پشتیبانی کند. چیدمان واقعی با گزینه -mdouble= مشخص می‌شود.
"__DEFAULT_DOUBLE__": اندازه "double" بر حسب بیت در صورتی که -mdouble= تنظیم نشده باشد. برای آزمایش چیدمان "double" در یک برنامه، از ماکروی توکار "__SIZEOF_DOUBLE__" استفاده کنید.
"__HAVE_LONG_DOUBLE32__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE64__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE_MULTILIB__"
"__DEFAULT_LONG_DOUBLE__": مشابه موارد بالا، اما به جای "double" برای "long double".
"__WITH_DOUBLE_COMPARISON__": بازتاب‌دهنده گزینه پیکربندی "--with-double-comparison={tristate|bool|libf7}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") بوده و به مقدار 2 یا 3 تعریف می‌شود.
"__WITH_LIBF7_LIBGCC__"
"__WITH_LIBF7_MATH__"
"__WITH_LIBF7_MATH_SYMBOLS__": بازتاب‌دهنده گزینه پیکربندی "--with-libf7={libgcc|math|math-symbols}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") است.

گزینه‌های داخلی AVR (AVR Internal Options)

گزینه‌های زیر به صورت داخلی توسط کامپایلر و برای ارتباط بین فایل‌های مشخصات (specs) دستگاه و بدنه اصلی کامپایلر استفاده می‌شوند. نیازی به تنظیم دستی این گزینه‌ها ندارید؛ به‌ویژه آنکه آن‌ها گزینه‌های بهینه‌سازی نیستند. استفاده نادرست از این گزینه‌ها ممکن است به کدهای نامطلوب یا اشتباه منجر شود. این موارد صرفاً جهت کامل بودن مستندات و برای درک بهتر فایل‌های مشخصات دستگاه ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") مستند شده‌اند.

-mn-flash=num

فرض می‌کند که حافظه فلش اندازه‌ای برابر با num برابر 64 KiB دارد. این گزینه مشخص می‌کند کدام فضاهای آدرس "__flashN" در دسترس هستند.

-mflmap

دستگاه دارای بیت‌فیلد "FLMAP" واقع در ثبات عملکرد ویژه "NVMCTRL_CTRLB" است.

-mrmw

فرض می‌کند که دستگاه از دستورالعمل‌های خواندن-اصلاح-نوشتن (Read-Modify-Write) "XCH"، "LAC"، "LAS" و "LAT" پشتیبانی می‌کند.

-mshort-calls

فرض می‌کند که "RJMP" و "RCALL" می‌توانند کل حافظه برنامه را هدف قرار دهند. این گزینه برای تولید و انتخاب multilib برای دستگاه‌های معماری "avrxmega3" استفاده می‌شود.

-mskip-bug

تولید کد بدون پرش ("CPSE"، "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC") از روی دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی.

-msp8

با ثبات اشاره‌گر پشته به عنوان یک ثبات ۸ بیتی رفتار می‌کند؛ یعنی فرض می‌کند بایت بالایی اشاره‌گر پشته صفر است. این گزینه توسط کامپایلر برای انتخاب و ساخت multilibها برای معماری‌های "avr2" و "avr25" استفاده می‌شود. این معماری‌ها دستگاه‌های با و بدون "SPH" را ترکیب می‌کنند..PP گزینه‌های Blackfin

-mcpu=cpu[-sirevision]

نام پردازندهٔ مقصد Blackfin را مشخص می‌کند. در حال حاضر، cpu می‌تواند یکی از مقادیر bf512، bf514، bf516، bf518، bf522، bf523، bf524، bf525، bf526، bf527، bf531، bf532، bf533، bf534، bf536، bf537، bf538، bf539، bf542، bf544، bf547، bf548، bf549، bf542m، bf544m، bf547m، bf548m، bf549m، bf561، bf592 باشد.

بخش اختیاری sirevision بازبینی تراشه (silicon revision) پردازندهٔ Blackfin هدف را مشخص می‌کند. تمام راهکارهای رفع اشکال (workaround) موجود برای بازبینی تراشهٔ هدف فعال می‌شوند. اگر sirevision برابر none باشد، هیچ راهکاری فعال نخواهد شد. اگر sirevision برابر any باشد، تمام راهکارها برای پردازندهٔ هدف فعال می‌شوند. ماکروی "__SILICON_REVISION__" به صورت دو رقم هگزادسیمال که نشان‌دهندهٔ شماره‌های اصلی و فرعی در بازبینی تراشه هستند تعریف می‌شود. اگر sirevision برابر none باشد، ماکروی "__SILICON_REVISION__" تعریف نمی‌شود. اگر sirevision برابر any باشد، "__SILICON_REVISION__" به عنوان 0xffff تعریف می‌شود. اگر این sirevision اختیاری استفاده نشود، GCC جدیدترین بازبینی تراشهٔ شناخته‌شده برای پردازندهٔ Blackfin هدف را فرض می‌کند.

کامپایلر GCC یک ماکروی پیش‌پردازنده برای cpu مشخص‌شده تعریف می‌کند. برای زنجیره ابزار bfin-elf، اگر -msim داده نشده باشد، این گزینه باعث پیوند خوردن BSP سخت‌افزاری ارائه‌شده توسط libgloss می‌شود.

بدون این گزینه، به‌طور پیش‌فرض bf532 به عنوان پردازنده استفاده می‌شود.

توجه داشته باشید که پشتیبانی از bf561 ناقص است. برای bf561، تنها ماکروی پیش‌پردازنده تعریف می‌شود.

مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این گزینه باعث پیوند خوردن BSP شبیه‌ساز ارائه‌شده توسط libgloss می‌شود. این گزینه تنها بر زنجیره ابزار bfin-elf اثرگذار است. برخی گزینه‌های دیگر مانند -mid-shared-library و -mfdpic به‌طور ضمنی -msim را فعال می‌کنند.

-mno-id-shared-library

اشاره‌گر قاب (frame pointer) را در توابع برگ (leaf functions) در یک ثبات نگه نمی‌دارد. این کار از دستورالعمل‌های ذخیره، برپایی و بازیابی اشاره‌گرهای قاب جلوگیری کرده و یک ثبات اضافی را در توابع برگ آزاد می‌سازد.

-mspecld-anomaly

-mno-specld-anomaly

هنگامی که فعال باشد، کامپایلر اطمینان حاصل می‌کند که کد تولیدشده شامل بارگذاری‌های حدسی (speculative loads) پس از دستورهای پرش نباشد. در صورت استفاده از این گزینه، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_LOADS" تعریف می‌شود.

-mcsync-anomaly

-mno-csync-anomaly

هنگامی که فعال باشد، کامپایلر اطمینان حاصل می‌کند که کد تولیدشده بلافاصله پس از انشعاب‌های شرطی شامل دستورالعمل‌های CSYNC یا SSYNC نباشد. در صورت استفاده از این گزینه، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_SYNCS" تعریف می‌شود.

-mlow64k

-mno-low64k

هنگامی که فعال باشد، کامپایلر مختار است از این آگاهی که کل برنامه در 64k پایینی حافظه جا می‌گیرد بهره‌برداری کند. رفتار پیش‌فرض این است که فرض شود برنامه می‌تواند به هر اندازه بزرگ باشد (-mno-low64k).

-mstack-check-l1

بررسی پشته (stack checking) را با استفاده از اطلاعات قرار داده‌شده در حافظهٔ L1 scratchpad توسط هستهٔ uClinux انجام می‌دهد.

-mid-shared-library

کدی تولید می‌کند که از کتابخانه‌های مشترک از طریق روش شناسهٔ کتابخانه (library ID) پشتیبانی می‌کند. این کار امکان اجرای درجا (execute in place) و استفاده از کتابخانه‌های مشترک را در محیط‌های فاقد مدیریت حافظهٔ مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه به‌طور ضمنی شامل -fPIC است. با مقصد bfin-elf، این گزینه به‌طور ضمنی -msim را نیز در بر دارد. حالت پیش‌فرض -mno-id-shared-library است تا کدی تولید کند که فرض نکند از کتابخانه‌های مشترک مبتنی بر شناسه استفاده می‌شود.

-mleaf-id-shared-library

-mno-leaf-id-shared-library

کدی تولید می‌کند که از کتابخانه‌های مشترک از طریق روش شناسهٔ کتابخانه پشتیبانی می‌کند، اما فرض می‌کند که این کتابخانه یا فایل اجرایی به هیچ کتابخانه مشترک دیگری بر پایهٔ شناسه پیوند نمی‌خورد. این به کامپایلر اجازه می‌دهد تا کدهای سریع‌تری برای پرش‌ها و فراخوانی‌ها تولید کند.

حالت پیش‌فرض -mno-leaf-id-shared-library است که در آن هیچ فرضی مبنی بر عدم پیوند به کتابخانه‌های مشترک مبتنی بر شناسه وجود ندارد؛ در نتیجه کد کندتری برای دستورالعمل‌های پرش و فراخوانی تولید می‌شود.

-mshared-library-id=n

شمارهٔ شناسایی کتابخانهٔ مشترک مبتنی بر شناسه را که کامپایل می‌شود مشخص می‌کند. مشخص کردن مقدار 0 کد فشرده‌تری تولید می‌کند؛ مشخص کردن مقادیر دیگر تخصیص آن شماره به کتابخانهٔ جاری را تحمیل می‌کند، اما از نظر فضا یا زمان بهینه‌تر از حذف این گزینه نیست.

-msep-data

-mno-sep-data

کدی تولید می‌کند که امکان قرارگیری قطعهٔ داده (data segment) در ناحیه‌ای متفاوت از حافظه نسبت به قطعهٔ متن (text segment) را فراهم می‌آورد. این ویژگی با حذف بازنشانی‌ها (relocations) نسبت به بخش متن، اجرای درجا را در محیط‌های فاقد مدیریت حافظهٔ مجازی ممکن می‌کند. حالت پیش‌فرض -mno-sep-data است که به GCC می‌گوید کدی تولید کند که فرض می‌کند قطعهٔ داده به دنبال قطعهٔ متن قرار دارد.

-mno-long-calls

به کامپایلر دستور می‌دهد فراخوانی‌های تابع را با بارگذاری اولیهٔ آدرس تابع در یک ثبات و سپس انجام فراخوانی زیرروال (subroutine call) روی این ثبات انجام دهد. این گزینه در صورتی لازم است که تابع هدف خارج از محدودهٔ آدرس‌دهی 24 بیتی دستور فراخوانی زیرروال مبتنی بر آفست قرار داشته باشد.

این قابلیت به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. مشخص کردن -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازیابی می‌کند. توجه داشته باشید که این گزینه‌ها تاثیری بر نحوهٔ تولید کد کامپایلر جهت مدیریت فراخوانی توابع از طریق اشاره‌گر تابع ندارند.

-mfast-fp

پیوند با کتابخانهٔ ممیز شناور سریع را انجام می‌دهد. این کتابخانه به منظور بهبود کارایی، برخی از قوانین استاندارد ممیز شناور IEEE را برای بررسی ورودی‌ها در برابر «عدد نیست» (NAN) سهل‌گیرانه‌تر اعمال می‌کند.

-minline-plt

درون‌خطی‌سازی (inlining) مدخل‌های PLT را در فراخوانی توابعی که اتصال محلی (local binding) آن‌ها مشخص نیست فعال می‌کند. این گزینه بدون -mfdpic هیچ اثری ندارد.

-mmulticore

یک برنامهٔ مستقل برای پردازنده‌های چند‌هسته‌ای Blackfin می‌سازد. این گزینه باعث استفاده از فایل‌های آغازین (start files) و اسکریپت‌های پیوند مناسبِ چند‌هسته‌ای شده و ماکروی "__BFIN_MULTICORE" را تعریف می‌کند. این گزینه فقط همراه با -mcpu=bf561[-sirevision] قابل استفاده است.

این گزینه می‌تواند با -mcorea یا -mcoreb استفاده شود که مدل برنامه‌نویسی یک-برنامه-به‌ازای-هر-هسته را انتخاب می‌کند. بدون -mcorea یا -mcoreb، مدل برنامه‌نویسی تک-برنامه/دو-هسته‌ای استفاده خواهد شد. در این مدل، تابع اصلی Core B باید با نام "coreb_main" تعریف شود.

اگر از این گزینه استفاده نشود، مدل برنامه‌نویسی تک‌هسته‌ای استفاده می‌شود.

-mcorea

هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی یک-برنامه-به‌ازای-هر-هسته، یک برنامهٔ مستقل برای Core A از BF561 می‌سازد. فایل‌های آغازین و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای پشتیبانی از Core A استفاده شده و ماکروی "__BFIN_COREA" تعریف می‌شود. این گزینه فقط در کنار -mmulticore قابل استفاده است.

-mcoreb

هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی یک-برنامه-به‌ازای-هر-هسته، یک برنامهٔ مستقل برای Core B از BF561 می‌سازد. فایل‌های آغازین و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای پشتیبانی از Core B استفاده شده و ماکروی "__BFIN_COREB" تعریف می‌شود. هنگام استفاده از این گزینه، باید به جای "main" از "coreb_main" استفاده شود. این گزینه فقط در کنار -mmulticore قابل استفاده است.

-msdram

یک برنامهٔ مستقل برای SDRAM می‌سازد. فایل‌های آغازین و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای قرار دادن برنامه در SDRAM استفاده شده و ماکروی "__BFIN_SDRAM" تعریف می‌شود. بارگذار (loader) باید پیش از بارگذاری برنامه، SDRAM را مقداردهی اولیه کند..IP -micplb 4 فرض می‌کند که ICPLBها در زمان اجرا فعال هستند. این گزینه بر راه‌حل‌های دور زدن برخی ناهنجاری‌ها تأثیر می‌گذارد. برای مقصدهای لینوکس، پیش‌فرض این است که فرض شود ICPLBها فعال هستند؛ برای برنامه‌های مستقل (standalone)، پیش‌فرض غیرفعال است.

گزینه‌های C6X

-march=name: این گزینه نام معماری مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین این‌که چه نوع دستورالعمل‌هایی را هنگام تولید کد اسمبلی می‌تواند صادر کند، استفاده می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از: c62x، c64x، c64x+، c67x، c67x+، c674x.
-mbig-endian: تولید کد برای یک مقصد big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک مقصد little-endian. این حالت پیش‌فرض است.
-msim: فایل‌های راه‌اندازی (startup) و اسکریپت پیونددهنده مناسب برای شبیه‌ساز را انتخاب می‌کند.
-msdata=default: داده‌های سراسری و ایستای کوچک را در بخش ".neardata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "B14" به آن اشاره می‌شود. داده‌های سراسری و ایستای کوچک مقداردهی‌نشده را در بخش ".bss" که مجاور بخش ".neardata" است قرار می‌دهد. داده‌های فقط‌خواندنی کوچک را در بخش ".rodata" قرار می‌دهد. بخش‌های متناظر مورد استفاده برای داده‌های بزرگ عبارتند از ".fardata"، ".far" و ".const".
-msdata=all: تمام داده‌ها، و نه فقط اشیاء کوچک، را در بخش‌های اختصاص‌یافته برای داده‌های کوچک قرار می‌دهد و از آدرس‌دهی نسبی به ثبات "B14" برای دسترسی به آن‌ها استفاده می‌کند.
-msdata=none: از بخش‌های اختصاص‌یافته برای داده‌های کوچک استفاده نمی‌کند و از آدرس‌های مطلق برای دسترسی به تمام داده‌ها بهره می‌گیرد. تمام داده‌های سراسری و ایستای مقداردهی‌شده را در بخش ".fardata" و تمام داده‌های مقداردهی‌نشده را در بخش ".far" قرار می‌دهد. تمام داده‌های ثابت را در بخش ".const" قرار می‌دهد.
-mdsbt: برای ABI کتابخانه اشتراکی DSBT کامپایل می‌کند. این گزینه برای کامپایل با -fpic یا -fPIC الزامی است، و به معنای اعمال -fpic می‌باشد.
-mlong-calls: از تولید فراخوانی‌های نسبی به شمارنده برنامه (PC-relative) خودداری می‌کند؛ در عوض از ارجاع غیرمستقیم استفاده می‌کند.

گزینه‌های CRIS

این گزینه‌ها به طور خاص برای پورت‌های CRIS تعریف شده‌اند.

-march=architecture-type
-mcpu=architecture-type: کد را برای معماری مشخص‌شده تولید می‌کند. گزینه‌های موجود برای architecture-type به ترتیب شامل v3، v8 و v10 برای ETRAX 4، ETRAX 100 و ETRAX 100 LX است. پیش‌فرض v0 است.
-mtune=architecture-type: همه جنبه‌های قابل‌تنظیم در کد تولیدشده، به جز ABI و مجموعه دستورالعمل‌های در دسترس را برای architecture-type بهینه‌سازی می‌کند. گزینه‌های موجود برای architecture-type مشابه -march=architecture-type هستند.
-mmax-stackframe=n: هنگامی که فریم پشته (stack frame) یک تابع از n بایت فراتر رود، هشدار می‌دهد.
-metrax4
-metrax100: گزینه‌های -metrax4 و -metrax100 به ترتیب نام‌های دیگر -march=v3 و -march=v8 هستند.
-mmul-bug-workaround
-mno-mul-bug-workaround: باگ موجود در دستورالعمل‌های "muls" و "mulu" را برای مدل‌های پردازنده‌ای که این مشکل در آن‌ها وجود دارد دور می‌زند. این گزینه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است.
-mpdebug: اطلاعات مفصل مربوط به اشکال‌زدایی مخصوص CRIS را در کد اسمبلی فعال می‌کند. این گزینه همچنین اثر خاموش کردن نشانگر کد قالب‌بندی‌شده‌ی #NO_APP را در ابتدای فایل اسمبلی برای اسمبلر دارد.
-mcc-init: از نتایج کدهای شرط (condition-code) حاصل از دستورالعمل قبلی استفاده نمی‌کند؛ همیشه پیش از استفاده از کدهای شرط، دستورالعمل‌های مقایسه و آزمایش را صادر می‌کند.
-mno-side-effects: در حالت‌های آدرس‌دهی به جز پس‌افزایش (post-increment)، دستورالعمل‌های دارای اثرات جانبی صادر نمی‌کند.
-mstack-align
-mno-stack-align
-mdata-align
-mno-data-align
-mconst-align
-mno-const-align: این گزینه‌ها (گزینه‌های no-) ترتیب می‌دهند (ترتیب را لغو می‌کنند) که فریم پشته، تک‌تک داده‌ها و ثوابت با حداکثر اندازه دسترسی به یک داده برای مدل پردازنده انتخاب‌شده هم‌تراز شوند. پیش‌فرض، هم‌ترازی ۳۲ بیتی است. جزئیات ABI مانند چیدمان ساختار (structure layout) تحت تأثیر این گزینه‌ها قرار نمی‌گیرند.
-m32-bit
-m16-bit
-m8-bit: مشابه گزینه‌های هم‌ترازی پشته، داده و ثوابت در بالا، این گزینه‌ها ترتیب می‌دهند که فریم پشته، داده‌های قابل نوشتن و ثوابت همگی به صورت ۳۲ بیتی، ۱۶ بیتی یا ۸ بیتی هم‌تراز شوند. پیش‌فرض، هم‌ترازی ۳۲ بیتی است.
-mno-prologue-epilogue
-mprologue-epilogue: با گزینه -mno-prologue-epilogue، مقدمه و مؤخره عادی تابع که فریم پشته را برپا می‌کنند حذف می‌شوند و هیچ دستورالعمل بازگشت یا توالی بازگشتی در کد تولید نمی‌شود. از این گزینه تنها به همراه بررسی چشمی کد کامپایل‌شده استفاده کنید: هنگامی که ثبات‌های محافظت‌شده در فراخوانی (call-saved) باید ذخیره شوند یا فضای ذخیره‌سازی برای متغیرهای محلی باید تخصیص یابد، هیچ هشدار یا خطایی صادر نمی‌شود.
-mbest-lib-options
-moverride-best-lib-options: گزینه -mbest-lib-options گزینه‌هایی را انتخاب می‌کند که بیشترین امکانات ممکن را تحت گزینه‌های دیگر فعال می‌کنند. این گزینه حالت no- ندارد، اما گزینه -moverride-best-lib-options آن را صرف‌نظر از ترتیب نسبی دو گزینه در خط فرمان، غیرفعال می‌کند.
-mtrap-using-break8: تله‌ها (traps) را به عنوان break 8 صادر می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای CRIS v3 و بالاتر است. در صورت غیرفعال بودن، فراخوانی‌های "abort" به جای آن استفاده می‌شوند.
-mtrap-unaligned-atomic: بررسی‌هایی صادر می‌کند که موجب اجرای دستورالعمل‌های break 8 هنگام اعمال توابع توکار اتمیک بر روی حافظه ناتراز می‌شوند.
-munaligned-atomic-may-use-library: توابع توکار اتمیکی را که ممکن است روی داده‌های ناتراز اعمال شوند، از طریق فراخوانی توابع کتابخانه‌ای مدیریت می‌کند. این گزینه بر -mtrap-unaligned-atomic اولویت دارد.
-sim: این گزینه ترتیبی می‌دهد تا با توابع ورودی-خروجیِ یک کتابخانه شبیه‌ساز پیوند برقرار شود. کد، داده‌های مقداردهی‌شده و داده‌های مقداردهی‌شده با صفر به صورت متوالی تخصیص می‌یابند.
-sim2: مشابه -sim، اما گزینه‌هایی را به پیونددهنده ارسال می‌کند تا داده‌های مقداردهی‌شده را در آدرس 0x40000000 و داده‌های مقداردهی‌شده با صفر را در آدرس 0x80000000 مستقر کند.

گزینه‌های C-SKY GCC هنگام کامپایل برای پردازنده‌های C-SKY V2 از این گزینه‌ها پشتیبانی می‌کند.

-march=arch

معماری مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای arch عبارتند از: ck801، ck802، ck803، ck807 و ck810. پیش‌فرض ck810 است.

-mcpu=cpu

پردازنده مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای cpu عبارتند از: ck801، ck801t، ck802، ck802t، ck802j، ck803، ck803h، ck803t، ck803ht، ck803f، ck803fh، ck803e، ck803eh، ck803et، ck803eht، ck803ef، ck803efh، ck803ft، ck803eft، ck803efht، ck803r1، ck803hr1، ck803tr1، ck803htr1، ck803fr1، ck803fhr1، ck803er1، ck803ehr1، ck803etr1، ck803ehtr1، ck803efr1، ck803efhr1، ck803ftr1، ck803eftr1، ck803efhtr1، ck803s، ck803st، ck803se، ck803sf، ck803sef، ck803seft، ck807e، ck807ef، ck807، ck807f، ck810e، ck810et، ck810ef، ck810eft، ck810، ck810v، ck810f، ck810t، ck810fv، ck810tv، ck810ft و ck810ftv.

کد big- یا little-endian را انتخاب می‌کند. پیش‌فرض little-endian است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند که از کدام ABI ممیز شناور استفاده شود. مقادیر مجاز عبارتند از: soft، softfp و hard.

مشخص کردن soft باعث می‌شود GCC خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور تولید کند. softfp امکان تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور را فراهم می‌کند، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float استفاده می‌کند. hard امکان تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور را فراهم کرده و از قراردادهای فراخوانی ویژه FPU استفاده می‌کند.

پیش‌فرض به پیکربندی مقصد خاص بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float از نظر پیوند سازگار نیستند؛ شما باید تمام برنامه خود را با همان ABI کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

-mdouble-float

-mno-double-float

هنگامی که -mhard-float فعال است، تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) را فعال می‌کند. این حالت به جز هنگام کامپایل برای CK803، پیش‌فرض است.

-mfdivdu

-mno-fdivdu

هنگامی که -mhard-float فعال است، تولید دستورالعمل‌های "frecipd"، "fsqrtd" و "fdivd" را فعال می‌کند. این حالت به جز هنگام کامپایل برای CK803، پیش‌فرض است.

-mfpu=fpu

پردازنده ممیز شناور را انتخاب می‌کند. این گزینه تنها همراه با -mhard-float قابل استفاده است. مقادیر مجاز برای fpu عبارتند از: fpv2_sf (معادل با -mno-double-float -mno-fdivdu)، fpv2 (-mdouble-float -mno-divdu)، و fpv2_divd (-mdouble-float -mdivdu).

-melrw

-mno-elrw

دستورالعمل گسترش‌یافته "lrw" را فعال می‌کند. این گزینه برای CK801 به‌طور پیش‌فرض روشن و در غیر این صورت خاموش است.

-mistack

-mno-istack

دستورالعمل‌های پشته وقفه را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش است.

گزینه -mistack برای پردازش ویژگی‌های تابع "interrupt" و "isr" مورد نیاز است.

-mmp

-mno-mp

دستورالعمل‌های چندپردازنده‌ای را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش است.

-mcp

-mno-cp

دستورالعمل‌های کمک‌پردازنده را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش است.

-mcache

-mno-cache

دستورالعمل‌های کمک‌پردازنده را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش است.

-msecurity

-mno-security

دستورالعمل‌های امنیتی C-SKY را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش است.

-mtrust

-mno-trust

دستورالعمل‌های اعتماد C-SKY را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش است.

به ترتیب دستورالعمل‌های C-SKY DSP، ‏Enhanced DSP یا Vector DSP را فعال می‌کند. پیش‌فرض همه این گزینه‌ها خاموش است.

-mdiv

-mno-div

دستورالعمل‌های تقسیم را تولید می‌کند. پیش‌فرض خاموش است.

-msmart

-mno-smart

کد را برای Smart Mode تولید می‌کند، که فقط از ثبات‌های شماره‌گذاری‌شده 0-7 استفاده می‌کند تا امکان استفاده از دستورالعمل‌های 16-بیتی فراهم شود. این گزینه برای CK801 که این رفتار در آن الزامی است نادیده گرفته می‌شود، و برای CK802 به‌طور پیش‌فرض روشن است. برای سایر مقاصد، پیش‌فرض خاموش است.

-mhigh-registers

-mno-high-registers

با استفاده از ثبات‌های بالا با شماره‌های 16-31 کد تولید می‌کند. این گزینه در CK801، CK802، یا CK803 پشتیبانی نمی‌شود، و به‌طور پیش‌فرض برای سایر پردازنده‌ها فعال است.

-manchor

-mno-anchor

با استفاده از نشانی‌های نماد لنگر سراسری کد تولید می‌کند.

-mpushpop

تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های "push" و "pop". این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mmultiple-stld

-mno-multiple-stld

تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های "stm" و "ldm". این گزینه در CK801 پشتیبانی نمی‌شود، اما به‌طور پیش‌فرض روی سایر پردازنده‌ها فعال است.

-mconstpool

-mno-constpool

ایجاد استخرهای مقادیر ثابت (constant pools) در کامپایلر به جای موکول کردن آن به اسملبر. این گزینه پیش‌فرض است و برای تولید کد صحیح روی CK801 و CK802 الزامی می‌باشد، و در سایر پردازنده‌ها اختیاری است.

-mstack-size

-mno-stack-size

درج دستورالعمل‌های هدایتی ".stack_size" برای هر تابع در خروجی اسمبلی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mccrt

-mno-ccrt

تولید کد برای زمان‌اجرای کامپایلر C-SKY به جای libgcc. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mbranch-cost=n

تنظیم هزینهٔ انشعاب به تقریباً "n" دستورالعمل. مقدار پیش‌فرض ۱ است.

-msched-prolog

-mno-sched-prolog

اجازه به زمان‌بندی دنباله‌های پیش‌درآمد (prologue) و پس‌درآمد (epilogue) تابع. استفاده از این گزینه می‌تواند منجر به کدی شود که با نیازمندی‌های prologue در C-SKY V2 ABI سازگار نبوده و قابل اشکال‌زدایی یا ردیابی به عقب (backtrace) نباشد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-dependency-file filename

-mno-sim

پیوند با کتابخانه libsemi.a که با شبیه‌ساز سازگار است. فقط برای کامپایلر ELF قابل اعمال است.

گزینه‌های Cygwin و MinGW

این گزینه‌های اضافی برای مقصدهای Microsoft Windows در دسترس هستند:

-mconsole: این گزینه مشخص می‌کند که یک برنامه کنسولی تولید شود؛ با دستور دادن به پیونددهنده برای تنظیم نوع زیرسیستم سرآیند PE مورد نیاز برای برنامه‌های کنسولی. این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس بوده و به‌طور پیش‌فرض روی این مقصدها فعال است.
-mcrtdll=library: پیش‌پردازش، کامپایل یا پیوند با کتابخانه DLL زمان‌اجرای C مشخص‌شده (library). این گزینه ماکروهای از پیش تعریف‌شدهٔ "__CRTDLL__"، "__MSVCRT__"، "_UCRT" و "__MSVCRT_VERSION__" را برای CRT library مشخص‌شده تنظیم می‌کند، فایل راه‌انداز را برای CRT library انتخاب کرده و با CRT library پیوند می‌دهد. نام‌های شناخته‌شدهٔ کتابخانه CRT برای پیش‌پردازنده عبارتند از: "crtdll*"، "msvcrt10*"، "msvcrt20*"، "msvcrt40*"، "msvcr40*"، "msvcrtd*"، "msvcrt-os*"، "msvcr70*"، "msvcr71*"، "msvcr80*"، "msvcr90*"، "msvcr100*"، "msvcr110*"، "msvcr120*" و "ucrt*". اگر این گزینه مشخص نشود، کتابخانه وارداتی پیش‌فرض MinGW با نام "msvcrt" برای پیوند استفاده می‌شود و هیچ تنظیم دیگری برای پیش‌پردازنده انجام نخواهد شد. کتابخانه وارداتی MinGW با نام "msvcrt" صرفاً یک پیوند نمادین به (یا کپی از) یک کتابخانه وارداتی CRT MinGW دیگر است که هنگام کامپایل MinGW انتخاب شده است. کتابخانه وارداتی MinGW با نام "msvcrt-os" برای کتابخانه DLL زمان‌اجرای CRT سیستم ویندوز "msvcrt.dll" است و در بیشتر موارد، کتابخانه وارداتی پیش‌فرض MinGW به شمار می‌رود. به‌طور کلی، تغییر دادن CRT DLL نیازمند کامپایل مجدد تمام MinGW CRT است. این گزینه صرفاً برای مقاصد آزمایشی و تجربی است. این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است.
-mdll: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که یک DLL---یک کتابخانه پیوند پویا (dynamic link library)---تولید شود، و انتخاب آبجکت راه‌اندازی و نقطه ورود زمان‌اجرای مورد نیاز را امکان‌پذیر می‌سازد.
-mnop-fun-dllimport: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که صفت "dllimport" نادیده گرفته شود.
-mthreads: پشتیبانی از مدیریت استثنای امن در برابر نخ‌ها (thread-safe) در MinGW. برنامه‌هایی که به مدیریت استثنای thread-safe متکی هستند باید تمام کد را با گزینهٔ -mthreads کامپایل و پیوند کنند. هنگام کامپایل، -mthreads ماکروی -D_MT را تعریف می‌کند؛ هنگام پیوند، یک کتابخانه کمکی ویژه برای نخ‌ها به نام -lmingwthrd را پیوند می‌دهد که داده‌های مدیریت استثنا به ازای هر نخ را پاک‌سازی می‌کند.
-municode: این گزینه برای مقصدهای MinGW-w64 در دسترس است. این گزینه موجب می‌شود ماکروی پیش‌پردازنده "UNICODE" از پیش تعریف گردد، و کد راه‌اندازی زمان‌اجرای دارای قابلیت یونیکد انتخاب شود.
-mwin32: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که ماکروهای از پیش تعریف‌شده معمول Microsoft Windows در پیش‌پردازنده تنظیم شوند، اما تاثیری بر انتخاب کتابخانه زمان‌اجرا/کد راه‌اندازی ندارد.
-mwindows: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که با دستور دادن به پیونددهنده برای تنظیم مناسب نوع زیرسیستم سرآیند PE، یک برنامه با واسط کاربری گرافیکی (GUI) تولید شود.
-fno-set-stack-executable: این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است. مشخص می‌کند که پرچم قابل اجرا بودن برای پشتهٔ مورد استفاده توسط توابع تو در تو (nested functions) تنظیم نشود. این مورد برای باینری‌هایی که در حالت هسته (kernel mode) سیستم‌عامل Microsoft Windows اجرا می‌شوند ضروری است، چرا که در آنجا User32 API که برای تنظیم مجوزهای اجرایی به کار می‌رود، در دسترس نیست.
-fwritable-relocated-rdata: این گزینه برای مقصدهای MinGW و Cygwin در دسترس است. مشخص می‌کند که داده‌های بازآرایی‌شده در بخش فقط‌خواندنی، در بخش ".data" قرار گیرند. این مورد برای زمان‌های اجرای قدیمی‌تری که از تغییر بخش‌های ".rdata" برای شبه‌بازآرایی (pseudo-relocation) پشتیبانی نمی‌کنند، ضروری است.
-mpe-aligned-commons: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. مشخص می‌کند که پسوند GNU برای قالب فایل PE که امکان ترازسازی صحیح متغیرهای COMMON را فراهم می‌کند، هنگام تولید کد استفاده شود. اگر GCC تشخیص دهد که اسملبر مقصد یافت‌شده در طول پیکربندی از این قابلیت پشتیبانی می‌کند، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-muse-libstdc-wrappers: استفاده از پوشش‌های (wrappers) DLL در Cygwin برای پشتیبانی از عملگرهای "new" و "delete" در C++.

همچنین برای گزینه‌های استاندارد، بخش گزینه‌های x86 را ببینید.

گزینه‌های Darwin

این گزینه‌ها برای همه معماری‌هایی که سیستم‌عامل Darwin را اجرا می‌کنند، تعریف شده‌اند.

کامپایلر FSF GCC در Darwin فایل‌های شیء چندمعماری («fat») ایجاد نمی‌کند؛ این کامپایلر یک فایل شیء برای تک‌معماری‌ای که GCC برای هدف قرار دادن آن ساخته شده است، می‌سازد. کامپایلر GCC شرکت Apple در Darwin در صورت استفاده از چندین گزینهٔ -arch فایل‌های «fat» ایجاد می‌کند؛ این کار را با چند بار اجرا کردن کامپایلر یا پیونددهنده و پیوست کردن نتایج به یکدیگر با استفاده از lipo انجام می‌دهد.

زیرنوع فایل ایجادشده (مانند ppc7400 یا ppc970 یا i686) توسط پرچم‌هایی تعیین می‌شود که ISA هدف GCC را مشخص می‌کنند، مانند -mcpu یا -march. از گزینهٔ -force_cpusubtype_ALL می‌توان برای بازنویسی و لغو این رفتار استفاده کرد.

ابزارهای Darwin هنگام مواجهه با عدم تطابق ISA، رفتارهای متفاوتی نشان می‌دهند. اسملبر، as، تنها اجازه استفاده از دستورالعمل‌هایی را می‌دهد که برای زیرنوعِ فایلی که در حال تولید آن است معتبر باشند، بنابراین نمی‌توانید دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی را در یک فایل شیء ppc750 قرار دهید. پیونددهنده برای کتابخانه‌های اشتراکی، /usr/bin/libtool، در صورتی که خواسته شود کتابخانه‌ای اشتراکی با زیرنوعی با محدودیت کمتر نسبت به فایل‌های ورودی‌اش بسازد، شکست می‌خورد و خطا چاپ می‌کند (به عنوان مثال، تلاش برای قرار دادن یک فایل شیء ppc970 در یک کتابخانهٔ ppc7400). پیونددهنده برای برنامه‌های اجرایی، ld، بدون ایجاد هشدار، محدودکننده‌ترین زیرنوع را از میان تمام فایل‌های ورودی‌اش به برنامه اجرایی اختصاص می‌دهد..IP -Fdir 4 دایرکتوری چارچوب (framework) dir را به ابتدای فهرست دایرکتوری‌هایی که باید برای فایل‌های سرآیند جستجو شوند اضافه می‌کند. این دایرکتوری‌ها با موارد مشخص‌شده توسط گزینه‌های -I ادغام شده و به ترتیب از چپ به راست پیمایش می‌شوند.

دایرکتوری فریم‌ورک دایرکتوری‌ای است که فریم‌ورک‌ها درون آن قرار دارند. یک فریم‌ورک دایرکتوری‌ای است که مستقیماً شامل یک دایرکتوری Headers و/یا PrivateHeaders بوده و نام آن به .framework ختم می‌شود. نام یک فریم‌ورک همان نام این دایرکتوری بدون پسوند .framework است. سرآیندهای مرتبط با فریم‌ورک در یکی از این دو دایرکتوری یافت می‌شوند که در این میان ابتدا Headers جستجو می‌شود. یک زیرفریم‌ورک (subframework) دایرکتوری فریم‌ورکی است که در دایرکتوری Frameworks یک فریم‌ورک دیگر قرار دارد. گنجاندن (include) سرآیندهای زیرفریم‌ورک تنها می‌تواند در سرآیند فریم‌ورکی که شامل آن زیرفریم‌ورک است یا در سرآیند یک زیرفریم‌ورک هم‌سطح (sibling) ظاهر شود. دو زیرفریم‌ورک زمانی هم‌سطح هستند که در فریم‌ورک یکسانی قرار داشته باشند. یک زیرفریم‌ورک نباید همنام با یک فریم‌ورک باشد؛ در صورت نقض این قاعده یک هشدار صادر می‌شود. در حال حاضر یک زیرفریم‌ورک نمی‌تواند زیرفریم‌ورک داشته باشد؛ در آینده ممکن است این سازوکار برای پشتیبانی از این ویژگی گسترش یابد. فریم‌ورک‌های استاندارد را می‌توان در /System/Library/Frameworks و /Library/Frameworks یافت. یک مثال include به‌صورت "#include <Framework/header.h>" است، که در آن Framework نشان‌دهندهٔ نام فریم‌ورک بوده و header.h در دایرکتوری PrivateHeaders یا Headers یافت می‌شود.

-iframeworkdir

مشابه -F است، با این تفاوت که با دایرکتوری به‌عنوان یک دایرکتوری سیستمی رفتار می‌شود. تفاوت اصلی میان -iframework و -F این است که با -iframework، کامپایلر در مورد ساختارهای موجود درون فایل‌های سرآیند یافت‌شده از طریق dir هشداری صادر نمی‌کند. این گزینه تنها برای خانوادهٔ زبان‌های C معتبر است.

-arch name

تولید خروجی برای معماری name. همان‌طور که در بالا توضیح داده شد، GCC خروجی را برای معماری‌ای تولید می‌کند که برای آن پیکربندی شده است، و از گزینه‌های معمول خود برای انتخاب گونه‌های زیرمعماری بهره می‌گیرد. گزینهٔ -arch برای سازگاری پذیرفته می‌شود، اما اگر name با تعریف خود GCC از معماری مقصد ناسازگار باشد، خطایی تشخیص داده می‌شود.

نام مستعاری برای گزینهٔ پیش‌پردازندهٔ -MF filename.

-fapple-kext

تولید کد برای افزونه‌های بارگذاری‌پذیر هسته (kext) در Darwin.

-gused

تولید اطلاعات اشکال‌زدایی برای نمادهایی که استفاده شده‌اند. برای قالب اشکال‌زدایی stabs، این گزینه -feliminate-unused-debug-symbols را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض روشن (ON) است.

-gfull

تولید اطلاعات اشکال‌زدایی برای تمامی نمادها و انواع (types).

-matt-stubs

-mno-att-stubs

فعال‌سازی stubهای PIC به سبک AT&T. این حالت در صورت پشتیبانی توسط معماری مقصد، پیش‌فرض است (در حال حاضر تنها x86).

-mconstant-cfstrings

-fconstant-cfstrings

هنگامی که زمان‌اجرای NeXT استفاده می‌شود (پیش‌فرض در این سیستم‌ها)، هرگونه تنظیمات -fconstant-string-class را نادیده می‌گیرد و سبب می‌شود لیترال‌های "@"..."" به‌صورت رشته‌های ثابت CoreFoundation چیدمان شوند.

گزینهٔ -fconstant-cfstrings نام مستعاری برای -mconstant-cfstrings است.

-mdynamic-no-pic

تولید کد مناسب برای فایل‌های اجرایی (نه کتابخانه‌های اشتراکی). این گزینه با -fpic، -fPIC، -fpie یا -fPIE ناسازگار است.

-mfix-and-continue

-ffix-and-continue

-findirect-data

تولید کد مناسب برای توسعه با چرخهٔ بازخورد سریع، مانند امکان بارگذاری پویای فایل‌های .o توسط GDB در برنامه‌های در حال اجرا. گزینه‌های -findirect-data و -ffix-and-continue جهت سازگاری با گذشته ارائه شده‌اند.

-mkernel

فعال‌سازی حالت توسعهٔ هسته. گزینهٔ -mkernel در صورت امکان گزینه‌های -static، -fno-common، -fno-use-cxa-atexit، -fno-exceptions، -fno-non-call-exceptions، -fapple-kext، -fno-weak و -fno-rtti را تنظیم می‌کند. این حالت همچنین گزینه‌های -mno-altivec، -msoft-float، -fno-builtin و -mlong-branch را برای مقصدهای PowerPC تنظیم می‌کند.

-mmacosx-version-min=version

-asm_macosx_version_min=version

گزینهٔ -mmacosx-version-min مشخص می‌کند که قدیمی‌ترین نسخهٔ MacOS X که این فایل اجرایی بر روی آن اجرا خواهد شد، version است. مقادیر معمول پشتیبانی‌شده برای version شامل 12، 10.12 و 10.5.8 است.

اگر کامپایلر طوری ساخته شده باشد که به‌طور پیش‌فرض از سرآیندهای سیستم استفاده کند، پیش‌فرض این گزینه همان نسخهٔ سیستمی است که کامپایلر روی آن اجرا می‌شود؛ در غیر این صورت، پیش‌فرض اتخاذ انتخاب‌هایی است که با بیشترین تعداد سیستم‌ها و پایگاه‌های کد ممکن سازگار باشند.

گزینهٔ -asm_macosx_version_min=version مشابه است، اما راه‌انداز GCC اطلاعات version آن را تنها به اسمبلر ارسال می‌کند.

-mone-byte-bool

پیش‌فرض‌های نوع "bool" را بازنویسی می‌کند تا "sizeof(bool)==1" شود. به‌طور پیش‌فرض مقدار sizeof(bool) هنگام کامپایل برای Darwin/PowerPC برابر با 4 و هنگام کامپایل برای Darwin/x86 برابر با 1 است، بنابراین این گزینه هیچ تأثیری روی x86 ندارد.

هشدار: سوئیچ -mone-byte-bool سبب می‌شود GCC کدی تولید کند که با کد تولیدشده بدون این سوئیچ سازگاری باینری (binary compatible) ندارد. استفاده از این سوئیچ ممکن است نیازمند کامپایل مجدد تمام ماژول‌های دیگر یک برنامه، از جمله کتابخانه‌های سیستمی باشد. از این سوئیچ برای مطابقت با یک مدل داده‌ای غیرپیش‌فرض استفاده کنید.

-msymbol-stubs

-mno-symbol-stubs

اجبار به تولید stubهای ارجاع غیرمستقیم به نمادهای خارجی برای مراجع PIC. به‌طور پیش‌فرض، اگر نسخهٔ پیونددهندهٔ مقصد (-mtarget-linker) به اندازهٔ کافی برای الزام آن‌ها قدیمی باشد، این گزینه به‌طور خودکار فعال می‌شود.

-mtarget-linker=version

-mtarget-linker version

نسخهٔ پیونددهندهٔ ld64 مقصد را تعیین کرده و هر نسخهٔ تعیین‌شده در پیکربندی GCC را نادیده می‌گیرد. نسخه‌های جدیدتر پیونددهنده در برخی موارد، برای نمونه برای کد PIC، از تولید کد بهبودیافته پشتیبانی می‌کنند.

-ObjC

معادل -x objective-c؛ مشخص می‌کند که ورودی، کد منبع Objective-C است.

-ObjC++

معادل -x objective-c++؛ مشخص می‌کند که ورودی، کد منبع Objective-C++ است.

-Wnonportable-cfstrings

-Wno-nonportable-cfstrings

هشدار در صورتی که اشیاء رشته‌ای ثابت CoreFoundation شامل نویسه‌های غیرقابل‌حمل (non-portable) باشند. این هشدار به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-all_load

تمام اعضای کتابخانه‌های آرشیو ایستا را بارگذاری می‌کند. برای اطلاعات بیشتر به ld(1) مراجعه کنید.

-arch_errors_fatal

سبب می‌شود خطاهای مربوط به فایل‌هایی که معماری نادرست دارند، مهلک (fatal) تلقی شوند.

-bind_at_load

سبب می‌شود فایل خروجی به‌گونه‌ای نشانه‌گذاری شود که پیونددهندهٔ پویا تمام مراجع تعریف‌نشده را هنگام بارگذاری یا اجرای فایل متصل (bind) کند.

-bundle

یک فایل در قالب بسته‌بندی (bundle) با فرمت Mach-o تولید می‌کند. برای اطلاعات بیشتر به ld(1) مراجعه کنید..IP "-bundle_loader executable" 4 این گزینه executable (فایل اجرایی) را مشخص می‌کند که فایل خروجی ساختِ در حال پیوند را بارگذاری خواهد کرد. برای اطلاعات بیشتر صفحه راهنمای ld(1) را ببینید.

-dynamiclib

هنگامی که این گزینه داده شود، GCC هنگام پیوند، با استفاده از دستور libtool در Darwin، به جای یک فایل اجرایی، یک کتابخانه پویا تولید می‌کند.

-force_cpusubtype_ALL

این گزینه باعث می‌شود که فایل خروجی GCC زیرنوع ALL را داشته باشد، به جای زیرنوعی که توسط گزینه -mcpu یا -march تعیین می‌شود.

-nodefaultrpaths

مسیرهای اجرای (run paths) پیش‌فرض برای دایرکتوری‌های کتابخانه کامپایلر را به فایل‌های اجرایی، ماژول‌ها یا کتابخانه‌های پویا اضافه نکن. در macOS 10.5 و جدیدتر، runpath تعبیه‌شده به‌طور پیش‌فرض اضافه می‌شود مگر اینکه کاربر -nodefaultrpaths را به خط پیوند اضافه کند. مسیرهای اجرا برای ساخت روی macOS نسخه 10.11 یا جدیدتر مورد نیاز هستند (و بنابراین الزامی شده‌اند).

-nodefaultexport

برون‌ریزی‌های پیش‌فرض نمادها را به ماژول‌ها یا کتابخانه‌های پویا اضافه نکن.

-allowable_client client_name

-client_name

-compatibility_version

-dylinker_install_name

-dynamic

-exported_symbols_list

-filelist

-flat_namespace

-force_flat_namespace

-framework

-headerpad_max_install_names

-image_base

-init symbol-name

-install_name

-keep_private_externs

-pagezero_size

-preload

-read_only_relocs

-segs_read_only_addr

-segs_read_write_addr

-sub_library

-sub_umbrella

-twolevel_namespace

-twolevel_namespace_hints

-umbrella

-undefined

-unexported_symbols_list

-weak_framework

-weak_reference_mismatches

-whatsloaded

-whyload

این گزینه‌ها به پیونددهنده Darwin فرستاده می‌شوند. صفحه راهنمای پیونددهنده Darwin آن‌ها را با جزئیات شرح می‌دهد.

گزینه‌های DEC Alpha

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های DEC Alpha تعریف شده‌اند:

-mno-soft-float
-msoft-float: از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای عملیات‌های ممیز شناور استفاده کن (استفاده نکن). هنگامی که -msoft-float مشخص شود، از توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات‌های ممیز شناور استفاده می‌شود. مگر اینکه آن‌ها با روتین‌هایی که عملیات ممیز شناور را شبیه‌سازی می‌کنند جایگزین شوند، یا به گونه‌ای کامپایل شوند که چنین روتین‌های شبیه‌سازی را فراخوانی کنند، این روتین‌ها دستورالعمل‌های ممیز شناور صادر می‌کنند. اگر برای یک Alpha بدون عملیات‌های ممیز شناور کامپایل می‌کنید، باید مطمئن شوید که کتابخانه طوری ساخته شده باشد که آن‌ها را فراخوانی نکند.
توجه داشته باشید که پیاده‌سازی‌های Alpha بدون عملیات ممیز شناور نیز ملزم به داشتن ثبات‌های ممیز شناور هستند.
-mfp-regs
-mno-fp-regs: تولید کدی که از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینه -mno-fp-regs به طور ضمنی -msoft-float را نیز در بر دارد. اگر از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده نشود، عملوندهای ممیز شناور همانند اعداد صحیح در ثبات‌های عدد صحیح منتقل می‌شوند و نتایج ممیز شناور به جای $f0 در $0 بازگردانده می‌شوند. این یک توالی فراخوانی غیراستاندارد است، بنابراین هر تابعی با آرگومان یا مقدار بازگشتی ممیز شناور که توسط کدی کامپایل‌شده با -mno-fp-regs فراخوانی شود، باید خودش نیز با این گزینه کامپایل شده باشد.
یک کاربرد متداول این گزینه، ساخت کرنلی است که از هیچ ثبات ممیز شناوری استفاده نمی‌کند و بنابراین نیازی به ذخیره و بازیابی آن‌ها ندارد.
-mieee: معماری Alpha سخت‌افزار ممیز شناوری را پیاده‌سازی می‌کند که برای بیشترین کارایی بهینه‌سازی شده است. این معماری تا حد زیادی با استاندارد ممیز شناور IEEE سازگار است. با این حال، برای سازگاری کامل، به دستیار نرم‌افزاری نیاز دارد. این گزینه کدی کاملاً سازگار با IEEE تولید می‌کند، به‌جز اینکه inexact-flag نگه‌داری نمی‌شود (در ادامه را ببینید). اگر این گزینه فعال شود، ماکروی پیش‌پردازنده "_IEEE_FP" در حین کامپایل تعریف می‌گردد. کد حاصل کارایی کمتری دارد، اما می‌تواند به‌درستی از اعداد غیرنرمال (denormalized numbers) و مقادیر استثنایی IEEE مانند «ناعدد» (not-a-number) و مثبت/منفی بی‌نهایت پشتیبانی کند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -ieee_with_no_inexact می‌نامند.
-mieee-with-inexact: این گزینه مانند -mieee است، با این تفاوت که کد تولیدشده inexact-flag استاندارد IEEE را نیز نگه‌داری می‌کند. فعال کردن این گزینه موجب می‌شود کد تولیدشده محاسبات ریاضی کاملاً سازگار با IEEE را پیاده‌سازی کند. علاوه بر "_IEEE_FP"، ماکروی پیش‌پردازنده "_IEEE_FP_EXACT" نیز تعریف می‌شود. در برخی پیاده‌سازی‌های Alpha، کد حاصل ممکن است به طور چشمگیری کندتر از کدی که به صورت پیش‌فرض تولید می‌شود اجرا گردد. از آنجا که کدهای بسیار اندکی به inexact-flag وابسته هستند، معمولاً نباید این گزینه را مشخص کنید. کامپایلرهای دیگر Alpha این گزینه را -ieee_with_inexact می‌نامند.
-mfp-trap-mode=trap-mode: این گزینه تعیین می‌کند که چه تله‌های (traps) مربوط به ممیز شناور فعال باشند. کامپایلرهای دیگر Alpha این گزینه را -fptm trap-mode می‌نامند. حالت تله را می‌توان روی یکی از چهار مقدار تنظیم کرد:

n: این تنظیم پیش‌فرض (عادی) است. تنها تله‌هایی فعال هستند که نمی‌توان آن‌ها را در نرم‌افزار غیرفعال کرد (برای نمونه، تله تقسیم بر صفر)..IP u 4 علاوه بر تله‌های فعال‌شده با n، تله‌های زیرریز (underflow) نیز فعال می‌شوند.
su: مانند u، اما دستورالعمل‌ها به عنوان امن برای تکمیل نرم‌افزاری علامت‌گذاری می‌شوند (برای جزئیات به راهنمای معماری Alpha مراجعه کنید).
sui: مانند su، اما تله‌های نادقیق (inexact traps) نیز فعال می‌شوند.

-mfp-rounding-mode=rounding-mode: حالت گرد کردن IEEE را انتخاب می‌کند. دیگر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -fprm rounding-mode می‌نامند. مقدار rounding-mode می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

n: حالت عادی گرد کردن IEEE. اعداد ممیز شناور به سمت نزدیک‌ترین عدد ماشین یا در صورت تساوی فاصله، به سمت عدد ماشین زوج گرد می‌شوند.
m: گرد کردن به سمت منفی بی‌نهایت.
c: حالت گرد کردن برشی (Chopped). اعداد ممیز شناور به سمت صفر گرد می‌شوند.
d: حالت گرد کردن پویا (Dynamic). فیلدی در ثبات کنترل ممیز شناور (fpcr، به راهنمای مرجع معماری Alpha مراجعه کنید) حالت گرد کردن فعال را کنترل می‌کند. کتابخانه C این ثبات را برای گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت مقداردهی اولیه می‌کند. بنابراین، مگر اینکه برنامه شما fpcr را تغییر دهد، d متناظر با گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت است.

-mtrap-precision=trap-precision: در معماری Alpha، تله‌های ممیز شناور نادقیق (imprecise) هستند. این بدان معناست که بدون کمک نرم‌افزاری، بازیابی از یک تله ممیز شناور غیرممکن است و اجرای برنامه معمولاً باید خاتمه یابد. GCC می‌تواند کدی تولید کند که بتواند به گرداننده‌های تله سیستم‌عامل در تعیین مکان دقیقی که باعث تله ممیز شناور شده است کمک کند. بسته به نیازمندی‌های یک برنامه، سطوح متفاوتی از دقت قابل انتخاب است:

p: دقت در سطح برنامه (Program precision). این گزینه پیش‌فرض است و بدین معناست که یک گرداننده تله فقط می‌تواند تشخیص دهد کدام برنامه باعث ایجاد استثنای ممیز شناور شده است.
f: دقت در سطح تابع (Function precision). گرداننده تله می‌تواند تابعی را که باعث ایجاد استثنای ممیز شناور شده است مشخص کند.
i: دقت در سطح دستورالعمل (Instruction precision). گرداننده تله می‌تواند دستورالعمل دقیقی را که باعث ایجاد استثنای ممیز شناور شده است مشخص کند.

دیگر کامپایلرهای Alpha گزینه‌های معادل را با نام‌های -scope_safe و -resumption_safe ارائه می‌دهند.

-mieee-conformant

این گزینه کد تولیدشده را به عنوان منطبق بر IEEE نشانه‌گذاری می‌کند. شما نباید از این گزینه استفاده کنید مگر اینکه -mtrap-precision=i و همچنین یکی از گزینه‌های -mfp-trap-mode=su یا -mfp-trap-mode=sui را مشخص کرده باشید. تنها اثر آن، درج خط .eflag 48 در مقدمه تابع در فایل اسمبلی تولیدشده است.

-mbuild-constants

به‌طور معمول GCC یک ثابت عدد صحیح ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی را بررسی می‌کند تا ببیند آیا می‌تواند آن را در دو یا سه دستورالعمل از ثابت‌های کوچک‌تر بسازد یا خیر. اگر نتواند، ثابت را به عنوان یک لیترال در خروجی قرار می‌دهد و کدی تولید می‌کند تا آن را در زمان اجرا از بخش داده بارگذاری کند.

از این گزینه استفاده کنید تا GCC ملزم شود تمام ثابت‌های عدد صحیح را با استفاده از کد بسازد، حتی اگر به دستورالعمل‌های بیشتری نیاز داشته باشد (حداکثر شش مورد).

معمولاً از این گزینه برای ساخت یک بارگذار پویای کتابخانه اشتراکی استفاده می‌کنید. از آنجا که این بارگذار خود یک کتابخانه اشتراکی است، باید پیش از اینکه بتواند متغیرها و ثابت‌ها را در بخش داده خود پیدا کند، خود را در حافظه بازنشانی (relocate) کند.

مشخص می‌کند که آیا GCC باید کدی تولید کند که از مجموعه‌دستورالعمل‌های اختیاری BWX، CIX، FIX و MAX استفاده کند یا خیر. حالت پیش‌فرض، استفاده از مجموعه‌دستورالعمل‌های پشتیبانی‌شده توسط نوع پردازنده‌ای است که از طریق گزینه -mcpu= مشخص شده است، یا در صورت عدم تعیین، پردازنده‌ای که GCC روی آن ساخته شده است.

-msafe-bwa

-mno-safe-bwa

مشخص می‌کند که آیا در صورت عدم وجود مجموعه‌دستورالعمل اختیاری BWX، کامپایلر GCC باید کدی امن در برابر چندنخی و سیگنال ناهمگام برای دسترسی‌های حافظه بایت و کلمه (word) تراز شده تولید کند یا خیر.

-msafe-partial

-mno-safe-partial

مشخص می‌کند که آیا GCC باید کدی امن در برابر چندنخی و سیگنال ناهمگام برای دسترسی‌های جزئی حافظه تولید کند یا خیر؛ از جمله دسترسی‌های خرد به داده‌های ناتراز و همچنین دسترسی‌های بلوکی به بخش‌های ابتدایی و انتهایی انواع تجمیعی (aggregate types) یا سایر اشیایی در حافظه که به ترتیب در یک مرز داده ۶۴ بیتی تراز شده شروع یا پایان نمی‌یابند.

-mfloat-vax

-mfloat-ieee

تولید کدی که به جای دقت یگانه و دوگانه IEEE، از محاسبات ممیز شناور VAX F و G استفاده می‌کند (یا استفاده نمی‌کند).

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

اسمبلرهای قدیمی‌تر Alpha راهی برای تولید بازنشانی‌های نماد به جز از طریق ماکروهای اسمبلر ارائه نمی‌کردند. استفاده از این ماکروها اجازه زمان‌بندی بهینه دستورالعمل‌ها را نمی‌دهد. بسته GNU Binutils از نسخه 2.12 از یک نحو جدید پشتیبانی می‌کند که به کامپایلر اجازه می‌دهد به‌طور صریح مشخص کند کدام بازنشانی‌ها باید بر روی کدام دستورالعمل‌ها اعمال شوند. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی مفید است، زیرا GCC هنگام ساخت، قابلیت‌های اسمبلر را شناسایی کرده و پیش‌فرض را بر همان اساس تنظیم می‌کند.

-msmall-data

-mlarge-data

هنگامی که -mexplicit-relocs فعال باشد، داده‌های ایستا از طریق بازنشانی‌های نسبی به gp (gp-relative) قابل دسترسی هستند. وقتی از -msmall-data استفاده می‌شود، اشیایی به طول ۸ بایت یا کوچک‌تر در یک «ناحیه داده کوچک» (بخش‌های ".sdata" و ".sbss") قرار می‌گیرند و از طریق بازنشانی‌های ۱۶ بیتی از ثبات $gp مورد دسترسی قرار می‌گیرند. این امر اندازه ناحیه داده کوچک را به 64KB محدود می‌کند، اما به متغیرها اجازه می‌دهد مستقیماً از طریق یک دستورالعمل واحد قابل دسترسی باشند.

پیش‌فرض -mlarge-data است. با این گزینه ناحیه داده به کمی کمتر از 2GB محدود می‌شود. برنامه‌هایی که به بیش از 2GB داده نیاز دارند باید از "malloc" یا "mmap" برای تخصیص داده در هیپ (heap) به جای بخش داده برنامه استفاده کنند.

هنگام تولید کد برای کتابخانه‌های اشتراکی، -fpic متضمن -msmall-data و -fPIC متضمن -mlarge-data است.

-msmall-text

-mlarge-text

وقتی -msmall-text استفاده می‌شود، کامپایلر فرض می‌کند که کد کل برنامه (یا کتابخانه اشتراکی) در 4MB جا می‌گیرد و بنابراین با یک دستورالعمل پرش (branch) قابل دسترسی است. هنگامی که -msmall-data استفاده می‌شود، کامپایلر می‌تواند فرض کند که همه نمادهای محلی مقدار $gp یکسانی دارند و بنابراین تعداد دستورالعمل‌های مورد نیاز برای فراخوانی یک تابع را از ۴ به ۱ کاهش دهد.

پیش‌فرض -mlarge-text است..IP -mcpu=cpu_type 4 مجموعه دستورالعمل و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. می‌توانید نام سبک EV یا شماره تراشه متناظر آن را مشخص کنید. کامپایلر GCC از پارامترهای زمان‌بندی برای خانواده پردازنده‌های EV4، EV5 و EV6 پشتیبانی کرده و مقادیر پیش‌فرض مجموعه دستورالعمل را بر اساس پردازنده مشخص‌شده انتخاب می‌نماید. اگر نوع پردازنده را مشخص نکنید، پیش‌فرض GCC پردازنده‌ای خواهد بود که کامپایلر روی آن ساخته شده است.

مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از:

ev4
ev45
21064: زمان‌بندی مطابق با EV4 انجام می‌شود و هیچ افزونه مجموعه دستورالعملی ندارد.
ev5
21164: زمان‌بندی مطابق با EV5 انجام می‌شود و هیچ افزونه مجموعه دستورالعملی ندارد.
ev56
21164a: زمان‌بندی مطابق با EV5 انجام می‌شود و از افزونه BWX پشتیبانی می‌کند.
pca56
21164pc
21164PC: زمان‌بندی مطابق با EV5 انجام می‌شود و از افزونه‌های BWX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev6
21264: زمان‌بندی مطابق با EV6 انجام می‌شود و از افزونه‌های BWX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev67
21264a: زمان‌بندی مطابق با EV6 انجام می‌شود و از افزونه‌های BWX، CIX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.

زنجیره‌ابزارهای بومی (Native toolchains) همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ اثری نخواهد داشت.

-mtune=cpu_type: فقط پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مجموعه دستورالعمل تغییر نمی‌کند.
زنجیره‌ابزارهای بومی همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mtune=native هیچ اثری نخواهد داشت.
-mmemory-latency=time: میزان تأخیر (latency) فرضی برای زمان‌بند را در مراجعات حافظه معمول آن‌طور که توسط برنامه دیده می‌شود تعیین می‌کند. این مقدار به شدت به الگوهای دسترسی به حافظه مورد استفاده برنامه و اندازه حافظه نهان (کش) خارجی ماشین وابسته است.
گزینه‌های معتبر برای time عبارتند از:

number: یک عدد ده‌دهی نمایانگر چرخه‌های کلاک (clock cycles).
L1
L2
L3
main: کامپایلر شامل تخمین‌هایی از تعداد چرخه‌های کلاک برای سخت‌افزار «معمول» EV4 و EV5 برای حافظه‌های نهان سطح ۱، ۲ و ۳ (که Dcache، Scache و Bcache نیز نامیده می‌شوند) و همچنین حافظه اصلی است. توجه داشته باشید که L3 فقط برای EV5 معتبر است.

-mtls-kernel: برای اشاره‌گر ریسه، به‌جای "rduniq"، دستور "rdval" را صادر می‌کند.
-mtls-size=bitsize: اندازه بیتی آفست‌های بی‌واسطه (immediate) در TLS را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای bitsize برابر 16، 32 و 64 است؛ پیش‌فرض 32 می‌باشد.
-mlong-double-128
-mlong-double-64: اندازه نوع "long double" را مشخص می‌کند. توجه داشته باشید که -mlong-double-128 با ممیز شناور VAX ناسازگار است.

گزینه‌های eBPF (eBPF Options)

-mframe-limit=bytes: حد سخت‌گیرانه (hard limit) را برای اندازه فریم‌ها، به بایت، تعیین می‌کند. در حال حاضر مقداری که می‌توان مشخص کرد باید کوچک‌تر یا مساوی با 32767 باشد. پیش‌فرض آن هر محدودیتی است که نسخه هدف هسته لینوکس اعمال می‌کند.
-mbig-endian: تولید کد برای یک هدف big-endian (بزرگ‌بایتی).
-mlittle-endian: تولید کد برای یک هدف little-endian (کوچک‌بایتی). این حالت پیش‌فرض است.
-mjmpext
-mno-jmpext: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های اضافه پرش شرطی (conditional-branch). برای CPU v2 و بالاتر فعال است.
-mjmp32
-mno-jmp32: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های پرش ۳۲ بیتی. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-malu32
-mno-alu32: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی ALU. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-mv3-atomics
-mno-v3-atomics: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های عملیات اتمیک عمومی معرفی‌شده در CPU v3. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-mbswap
-mno-bswap: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های تعویض بایت (byte swap). برای CPU v4 و بالاتر فعال است.
-msdiv
-mno-sdiv: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های تقسیم علامت‌دار و باقیمانده (modulus). برای CPU v4 و بالاتر فعال است..IP -msmov 4
-mno-smov: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های انتقال (move) و بارگذاری از حافظه با بسط علامت (sign-extending). برای CPU نسخهٔ v4 و بالاتر فعال است.
-mcpu=version: این گزینه مشخص می‌کند کدام نسخه از ISA متعلق به eBPF هدف قرار گیرد. ممکن است نسخه‌های جدیدتر توسط همهٔ هسته‌ها پشتیبانی نشوند. مقدار پیش‌فرض v4 است.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای version عبارتند از:

v1: نخستین ISA پایدار eBPF بدون قابلیت‌ها یا افزونه‌های ویژه.
v2: پشتیبانی از افزونه‌های پرش، همانند -mjmpext.
v3: تمام ویژگی‌های v2، به‌علاوهٔ:

-<عملیات‌های پرش ۳۲ بیتی، مانند -mjmp32>
-<عملیات‌های ALU ۳۲ بیتی، مانند -malu32>
-<عملیات‌های اتمی عمومی، مانند -mv3-atomics>

v4: تمام ویژگی‌های v3، به‌علاوهٔ:

-<دستورالعمل‌های تعویض بایت، مانند -mbswap>
-<دستورالعمل‌های تقسیم و باقیماندهٔ علامت‌دار، مانند -msdiv>
-<دستورالعمل‌های انتقال و بارگذاری از حافظه با بسط علامت، مانند -msmov>

-mco-re
-mno-co-re: فعال یا غیرفعال کردن پشتیبانی از «یک‌بار کامپایل - همه‌جا اجرا» در BPF (اصطلاحاً CO-RE). پشتیبانی از BPF CO-RE هنگام تولید اطلاعات اشکال‌زدایی BTF برای هدف BPF (-gbtf) به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxbpf: تولید کد برای یک نسخهٔ گسترش‌یافته از BPF، که برخی از محدودیت‌های اعمال‌شده توسط معماری BPF را کاهش می‌دهد:

-<ذخیره و بازیابی ثبات‌های callee-saved به‌ترتیب در ورود و>: خروج از تابع.

-masm=dialect: خروجی دادن دستورالعمل‌های اسمبلی با استفاده از dialect (لهجهٔ) انتخاب‌شده برای eBPF. پیش‌فرض pseudoc است.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای dialect عبارتند از:

normal: خروجی دادن لهجهٔ اسمبلی عادی.
pseudoc: خروجی دادن لهجهٔ اسمبلی شبه C (pseudo-c).

-minline-memops-threshold=bytes: آستانهٔ اندازه‌ای را به بایت مشخص می‌کند که memmove، memcpy و memset در آن یا کمتر از آن باید همواره به‌صورت درون‌خطی (inline) گسترش یابند. عملیاتی که با اندازه‌های بزرگ‌تر از این آستانه سروکار دارند باید به‌جای گسترش درون‌خطی با استفاده از فراخوانی کتابخانه‌ای پیاده‌سازی شوند، اما از آنجا که BPF اجازهٔ فراخوانی‌های کتابخانه‌ای (libcalls) را نمی‌دهد، فراتر رفتن از این آستانه منجر به خطای زمان کامپایل می‌شود. پیش‌فرض 1024 بایت است.
-Wco-re: فعال کردن هشدارها برای سناریوهایی که در آن‌ها -mco-re فعال است، اما ممکن است تولید کد سازگار با CO-RE امکان‌پذیر نباشد.

گزینه‌های FR30

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FR30 تعریف شده‌اند.

-msmall-model: استفاده از مدل فضای آدرس کوچک. این گزینه می‌تواند کد کوچک‌تری تولید کند، اما فرض را بر این می‌گذارد که تمام مقادیر نمادین و آدرس‌ها در یک محدودهٔ ۲۰ بیتی جای می‌گیرند.
-mno-lsim: فرض می‌کند که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است و نیازی به گنجاندن کتابخانهٔ شبیه‌ساز (libsim.a) در خط فرمان پیونددهنده نیست.

گزینه‌های FRV

-mgpr-32: تنها استفاده از ۳۲ ثبات اول همه‌منظوره (general-purpose).
-mgpr-64: استفاده از تمام ۶۴ ثبات همه‌منظوره.
-mfpr-32: تنها استفاده از ۳۲ ثبات اول ممیز شناور (floating-point).
-mfpr-64: استفاده از تمام ۶۴ ثبات ممیز شناور.
-mhard-float: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای عملیات ممیز شناور.
-msoft-float: استفاده از روال‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور.
-malloc-cc: تخصیص پویای ثبات‌های کد وضعیت (condition code).
-mfixed-cc: تلاش نکردن برای تخصیص پویای ثبات‌های کد وضعیت، فقط استفاده از "icc0" و "fcc0".
-mdword
-mno-dword: کنترل اینکه آیا ABI از دستورالعمل‌های کلمهٔ دوگانه (double-word) استفاده کند یا خیر.
-mdouble
-mno-double: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double).
-mmedia
-mno-media: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های رسانه‌ای (media).
-mmuladd
-mno-muladd: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و جمع/تفریق.
-mfdpic: انتخاب FDPIC ABI، که از توصیف‌کننده‌های تابع برای نمایش اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. بدون هرگونه گزینهٔ مربوط به PIC/PIE، متضمن -fPIE است. با -fpic یا -fpie، فرض می‌کند که مدخل‌های GOT و داده‌های کوچک در محدودهٔ ۱۲ بیتی از آدرس پایهٔ GOT قرار دارند؛ با -fPIC یا -fPIE، آفست‌های GOT به‌صورت ۳۲ بیتی محاسبه می‌شوند. با هدف bfin-elf، این گزینه متضمن -msim است..IP -minline-plt 4 فعال‌سازی درون‌خطی‌سازی (inlining) مدخل‌های PLT در فراخوانی توابعی که مشخص نیست به‌صورت محلی مقید (bind) می‌شوند یا خیر. این گزینه بدون -mfdpic هیچ اثری ندارد. در صورت بهینه‌سازی برای سرعت و کامپایل برای کتابخانه‌های اشتراکی (یعنی -fPIC یا -fpic)، یا هنگامی که گزینهٔ بهینه‌سازی مانند -O3 یا بالاتر در خط فرمان مشخص شده باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mTLS: هنگام تولید کد thread-local، یک بخش (segment) بزرگ TLS را فرض می‌کند.
-mtls: هنگام تولید کد thread-local، بخش (segment) بزرگ TLS را فرض نمی‌کند.
-mgprel-ro: فعال‌سازی استفاده از بازنشانی‌های (relocations) "GPREL" در FDPIC ABI برای داده‌هایی که مشخص است در بخش‌های فقط‌خواندنی (read-only) قرار دارند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است، به‌جز در موارد -fpic یا -fpie: اگرچه ممکن است به کوچک‌تر شدن جدول آفست سراسری (GOT) کمک کند، اما ۱ دستورالعمل را با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌کند. در -fPIC یا -fPIE، ۳ دستورالعمل را با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌کند که یکی از آن‌ها می‌تواند بین چند نماد به اشتراک گذاشته شود، و همچنین از نیاز به یک مدخل GOT برای نماد ارجاع‌شده جلوگیری می‌کند، بنابراین احتمال بهبود کارایی در آن بیشتر است. در غیر این صورت، می‌توان از -mno-gprel-ro برای غیرفعال کردن آن استفاده کرد.
-multilib-library-pic: پیوند دادن با کتابخانه‌های pic (مربوط به کتابخانه، نه FD). این گزینه به‌طور ضمنی توسط -mlibrary-pic و همچنین توسط -fPIC و -fpic بدون -mfdpic اعمال می‌شود. هرگز نباید نیاز به استفادهٔ صریح از آن داشته باشید.
-mlinked-fp: پیروی از الزام EABI مبنی بر ایجاد همیشگی یک اشاره‌گر فریم (frame pointer) در زمان تخصیص یک فریم پشته (stack frame). این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است و می‌تواند با -mno-linked-fp غیرفعال شود.
-mlong-calls: استفاده از آدرس‌دهی غیرمستقیم برای فراخوانی توابع خارج از واحد کامپایل (compilation unit) فعلی. این امکان را فراهم می‌کند که توابع در هر کجای فضای آدرس‌دهی ۳۲-بیتی قرار گیرند.
-malign-labels: تلاش برای تراز کردن برچسب‌ها روی یک مرز ۸-بایتی با درج NOPها در بستهٔ (packet) قبلی. این گزینه تنها زمانی مؤثر است که بسته‌بندی VLIW فعال باشد. این گزینه بسته‌های جدیدی ایجاد نمی‌کند؛ تنها NOPها را به بسته‌های موجود اضافه می‌کند.
-mlibrary-pic: تولید کد EABI مستقل از موقعیت (position-independent).
-macc-4: تنها از چهار ثبات اول انباشتگر چندرسانه‌ای (media accumulator) استفاده می‌کند.
-macc-8: از هر هشت ثبات انباشتگر چندرسانه‌ای (media accumulator) استفاده می‌کند.
-mpack
-mno-pack: فعال یا غیرفعال کردن بسته‌بندی دستورالعمل‌های VLIW.
-mno-eflags: نشانه‌گذاری نکردن سوئیچ‌های ABI در e_flags.
-mcond-move
-mno-cond-move: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های انتقال شرطی (conditional-move)؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این گزینه عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mscc
-mno-scc: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های مقداردهی شرطی (conditional set)؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این گزینه عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mcond-exec
-mno-cond-exec: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از اجرای شرطی؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این گزینه عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mvliw-branch
-mno-vliw-branch: فعال یا غیرفعال کردن یک گام بهینه‌سازی برای بسته‌بندی پرش‌ها (branches) در دستورالعمل‌های VLIW؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این گزینه عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mmulti-cond-exec
-mno-multi-cond-exec: فعال یا غیرفعال کردن بهینه‌سازی "&&" و "||" در اجرای شرطی؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این گزینه عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-mnested-cond-exec
-mno-nested-cond-exec: فعال یا غیرفعال کردن بهینه‌سازی‌های اجرای شرطی تودرتو؛ این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
این گزینه عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نگارش‌های آینده حذف خواهد شد.
-moptimize-membar
-mno-optimize-membar: این گزینه دستورالعمل‌های اضافهٔ "membar" را از کد تولیدشده توسط کامپایلر حذف می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mtomcat-stats: باعث می‌شود gas آمار tomcat را چاپ کند.
-mcpu=cpu: انتخاب نوع پردازنده‌ای که کد برای آن تولید می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: frv، fr550، tomcat، fr500، fr450، fr405، fr400، fr300 و simple.

گزینه‌های FT32

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FT32 تعریف شده‌اند.

-msim: مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این امر باعث می‌شود که یک راه‌انداز (startup) و کتابخانهٔ زمان اجرای جایگزین پیوند داده شوند. نباید از این گزینه هنگام تولید برنامه‌هایی که قرار است روی سخت‌افزار واقعی اجرا شوند استفاده کنید؛ شما باید کتابخانهٔ زمان اجرای خود را برای هرگونه توابع I/O که نیاز است فراهم کنید.
-mnodiv: از دستورالعمل‌های div و mod استفاده نمی‌کند.
-mft32b: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های گسترش‌یافتهٔ پردازندهٔ FT32B.
-mcompress: فشرده‌سازی تمام کدها با استفاده از طرح فشرده‌سازی کد Ft32B.
-mnopm: کدی که حافظهٔ برنامه (program memory) را بخواند تولید نمی‌کند.

گزینه‌های GNU/Linux

این گزینه‌های -m برای مقصدهای GNU/Linux تعریف شده‌اند:

-mglibc

استفاده از کتابخانهٔ GNU C. این گزینه پیش‌فرض است، مگر در مقصدهای *-*-linux-*uclibc*، *-*-linux-*musl* و *-*-linux-*android*..IP -muclibc 4 استفاده از کتابخانهٔ سی uClibc. این رفتار پیش‌فرض روی هدف‌های *-*-linux-*uclibc* است.

-mmusl

استفاده از کتابخانهٔ سی musl. این رفتار پیش‌فرض روی هدف‌های *-*-linux-*musl* است.

-mbionic

استفاده از کتابخانهٔ سی Bionic. این رفتار پیش‌فرض روی هدف‌های *-*-linux-*android* است.

-mandroid

-mno-android

کامپایل کدی سازگار با بستر Android. این رفتار پیش‌فرض روی هدف‌های *-*-linux-*android* است.

هنگام کامپایل، این گزینه به‌طور پیش‌فرض -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti را فعال می‌کند. هنگام پیوند دادن، این گزینه باعث می‌شود راه‌انداز GCC گزینه‌های مخصوص Android را به پیونددهنده ارسال کند. در نهایت، این گزینه باعث می‌شود ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ANDROID__" تعریف شود.

این گزینه را می‌توان به‌طور کامل با -mno-android غیرفعال کرد.

-tno-android-cc

غیرفعال کردن اثرات کامپایلیِ -mandroid؛ یعنی گزینه‌های -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti به‌طور پیش‌فرض فعال نشوند.

-tno-android-ld

غیرفعال کردن اثرات پیوندزدنِ -mandroid؛ یعنی ارسال گزینه‌های پیوند استاندارد لینوکس به پیونددهنده.

گزینه‌های H8/300

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های H8/300 تعریف شده‌اند:

-mrelax: کوتاه کردن برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند در صورت امکان؛ از گزینهٔ پیونددهندهٔ -relax استفاده می‌کند.
-mh: تولید کد برای H8/300H.
-ms: تولید کد برای H8S.
-mn: تولید کد برای H8S و H8/300H در حالت عادی. این سوییچ باید همراه با -mh یا -ms استفاده شود.
-msx: تولید کد H8SX.
-ms2600: تولید کد برای H8S/2600. این سوییچ باید همراه با -ms استفاده شود.
-mquickcall: استفاده از ثبات‌ها برای ارسال آرگومان‌ها.
-mslowbyte: کند در نظر گرفتن دسترسی به حافظه در مقیاس بایت.
-mexr
-mno-exr: ذخیره کردن ثبات‌های گسترش‌یافته روی پشته، پیش از اجرای توابعی که دارای صفت "monitor" هستند. پیش‌فرض -mexr است. این گزینه تنها برای هدف‌های H8S معتبر است.
-mint32: تبدیل داده‌های "int" به ۳۲ بیت به‌طور پیش‌فرض.
-malign-300: روی H8/300H و H8S، از همان قواعد هم‌ترازیِ H8/300 استفاده می‌کند. پیش‌فرض برای H8/300H و H8S هم‌تراز کردن مقادیر long و float روی مرزهای ۴ بایتی است. -malign-300 باعث هم‌تراز شدن آن‌ها روی مرزهای ۲ بایتی می‌شود. این گزینه روی H8/300 تأثیری ندارد.

گزینه‌های HPPA

این گزینه‌های -m برای خانوادهٔ رایانه‌های HPPA تعریف شده‌اند:

-march=architecture-type

تولید کد برای معماری مشخص‌شده. انتخاب‌ها برای architecture-type عبارت‌اند از 1.0 برای PA 1.0، 1.1 برای PA 1.1، و 2.0 برای پردازنده‌های PA 2.0. برای تعیین گزینهٔ معماری مناسب برای رایانهٔ خود، به /usr/lib/sched.models در سامانهٔ HP-UX مراجعه کنید. کدی که برای معماری‌های با شمارهٔ پایین‌تر کامپایل شده باشد روی معماری‌های با شمارهٔ بالاتر اجرا می‌شود، اما عکس آن برقرار نیست.

-mpa-risc-1-0

-mpa-risc-1-1

-mpa-risc-2-0

به‌ترتیب مترادف‌هایی برای -march=1.0، -march=1.1 و -march=2.0 هستند.

-matomic-libcalls

-mno-atomic-libcalls

تولید فراخوانی‌های کتابخانه‌ای (libcalls) برای بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های اتمیک در صورت غیرفعال بودن فراخوانی‌های کتابخانه‌ای sync. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. این گزینه فقط بر تولید فراخوانی‌های کتابخانه‌ای اتمیک توسط بخش پشتی HPPA اثر می‌گذارد.

هر دو پیاده‌سازیِ فراخوانی‌های کتابخانه‌ای sync و libatomic از قفل‌گذاری استفاده می‌کنند. در نتیجه، ذخیره‌سازی‌های پردازنده نسبت به سایر عملیات اتمیک، اتمیک نیستند. بارگذاری‌های پردازنده تا اندازهٔ DImode نسبت به دیگر عملیات اتمیک به‌شرطی اتمیک هستند که در قالب یک دسترسی یکتا پیاده‌سازی شده باشند.

معماری PA-RISC به جز دستورالعمل "ldcw"، در سخت‌افزار از هیچ عملیات اتمیکی پشتیبانی نمی‌کند. بنابراین، تمام پشتیبانی اتمیک با استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای sync و atomic پیاده‌سازی می‌شود. پشتیبانی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای sync در libgcc.a موجود است. پشتیبانی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای اتمیک در libatomic قرار دارد.

این گزینه برای ذخیره‌سازی‌های اتمیک فراخوانی‌های "__atomic_exchange" تولید می‌کند. همچنین مدیریت ویژه‌ای برای دسترسی‌های اتمیک DImode روی هدف‌های ۳۲ بیتی فراهم می‌سازد.

-mcaller-copies

فراخواننده آرگومان‌های تابعی را که با ارجاع پنهان ارسال شده‌اند رونوشت می‌کند. این گزینه باید با احتیاط استفاده شود چرا که با زمان‌اجرای ۳۲ بیتی پیش‌فرض سازگار نیست. با این حال، تنها داده‌های تجمعی (aggregates) بزرگ‌تر از هشت بایت با ارجاع پنهان ارسال می‌شوند و این گزینه سازگاری بهتری با OpenMP فراهم می‌کند.

-mcoherent-ldcw

استفاده از اشاره‌گر کنترل حافظهٔ نهان همگام (coherent cache-control hint) برای ldcw/ldcd.

-mdisable-fpregs

غیرفعال کردن ثبات‌های ممیز شناور. معادل با -msoft-float.

-mdisable-indexing

جلوگیری از استفادهٔ کامپایلر از حالت‌های آدرس‌دهی اندیس‌دار. این کار از برخی مشکلات نسبتاً مبهم هنگام کامپایل کدهای تولیدشده توسط MIG تحت MACH جلوگیری می‌کند.

-mfast-indirect-calls

تولید کدی که فرض می‌کند فراخوانی‌ها هرگز از مرزهای فضایی عبور نمی‌کنند. این کار به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که فراخوانی‌های غیرمستقیم سریع‌تری انجام دهد.

این گزینه در حضور کتابخانه‌های اشتراکی یا توابع تودرتو کار نمی‌کند.

-mfixed-range=register-range

تولید کدی که با بازهٔ ثبات‌های داده‌شده مانند ثبات‌های ثابت برخورد می‌کند. ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهندهٔ ثبات نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کد هسته مفید است. بازهٔ ثبات به‌صورت دو ثبات که با یک خط تیره جدا شده‌اند مشخص می‌شود. می‌توان چندین بازهٔ ثبات را با ویرگول جدا کرده و تعیین کرد.

-mgas

فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های اسمبلری که فقط GAS آن‌ها را متوجه می‌شود.

-mgnu-ld

استفاده از گزینه‌های مخصوص GNU ld. این کار هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی، -shared را به ld ارسال می‌کند. این رفتار پیش‌فرض هنگامی است که GCC به‌صورت صریح یا ضمنی با پیونددهندهٔ GNU پیکربندی شده باشد. این گزینه تأثیری در این که کدام ld فراخوانی شود ندارد؛ فقط پارامترهای ارسالی به آن ld را تغییر می‌دهد. پیونددهندهٔ ld فراخوانی‌شده توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامهٔ GCC و در نهایت متغیر PATH کاربر تعیین می‌گردد. پیونددهندهٔ مورداستفادهٔ GCC را می‌توان با استفاده از which `gcc -print-prog-name=ld` چاپ کرد. این گزینه تنها در GCC نگارش ۶۴ بیتی HP-UX، یعنی پیکربندی‌شده با hppa*64*-*-hpux*، در دسترس است..IP -mhp-ld 4 استفاده از گزینه‌های مخصوص ld در HP. این گزینه هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی، -b را به ld و در تمام پیوندها +Accept TypeMismatch را به ld ارسال می‌کند. این رفتار پیش‌فرض است زمانی که GCC، به طور صریح یا ضمنی، با پیونددهندهٔ HP پیکربندی شده باشد. این گزینه بر اینکه کدام ld فراخوانی شود اثر نمی‌گذارد؛ فقط پارامترهایی را که به آن ld ارسال می‌شوند تغییر می‌دهد. برنامهٔ ld فراخوانی‌شده توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامه‌های GCC و در نهایت توسط PATH کاربر مشخص می‌شود. پیونددهندهٔ مورد استفاده توسط GCC را می‌توان با استفاده از which `gcc -print-prog-name=ld` نمایش داد. این گزینه تنها در نسخهٔ ۶۴-بیتی HP-UX در GCC موجود است، یعنی پیکربندی‌شده با hppa*64*-*-hpux*.

-mlinker-opt

فعال‌سازی مرحلهٔ بهینه‌سازی در پیونددهندهٔ HP-UX. توجه داشته باشید که این کار اشکال‌زدایی نمادین را غیرممکن می‌سازد.

-mschedule=cpu-type

تولید کدی که از توالی‌های فراخوانی طولانی استفاده می‌کند. این امر اطمینان می‌دهد که یک فراخوانی همواره قادر است به stubهای تولیدشده توسط پیونددهنده دسترسی داشته باشد. پیش‌فرض این است که فراخوانی‌های طولانی تنها هنگامی تولید شوند که فاصلهٔ محل فراخوانی تا آغاز تابع یا واحد ترجمه (بسته به مورد)، از محدودهٔ از پیش‌تعیین‌شده توسط نوع انشعابِ مورد استفاده فراتر رود. این محدودیت‌ها برای فراخوانی‌های عادی به ترتیب برای معماری‌های PA 2.0 و PA 1.X برابر با ۷٬۶۰۰٬۰۰۰ و ۲۴۰٬۰۰۰ بایت است. فراخوانی‌های هم‌سطح (sibling calls) همواره به ۲۴۰٬۰۰۰ بایت محدود هستند.

فاصله‌ها هنگام استفاده از گزینهٔ -ffunction-sections، یا هنگام استفادهٔ هم‌زمان از گزینه‌های -mgas و -mno-portable-runtime تحت HP-UX همراه با پیونددهندهٔ SOM از ابتدای توابع اندازه‌گیری می‌شوند.

معمولاً استفاده از این گزینه مطلوب نیست زیرا کارایی را کاهش می‌دهد. با این حال، ممکن است در برنامه‌های بزرگ، به‌ویژه زمانی که از پیوند جزئی (partial linking) برای ساخت برنامه استفاده می‌شود، مفید باشد.

انواع فراخوانی‌های طولانی استفاده‌شده به قابلیت‌های اسمبلر و پیونددهنده و نوع کدی که تولید می‌شود بستگی دارد. تأثیر آن روی سیستم‌هایی که از فراخوانی‌های مطلق طولانی و فراخوانی‌های نسبی به PC یا مبتنی بر تفاضل نمادِ PIC طولانی پشتیبانی می‌کنند، باید نسبتاً اندک باشد. اما در سیستم‌های ۳۲-بیتی ELF در کد PIC از یک فراخوانی غیرمستقیم استفاده می‌شود که بسیار طولانی است.

-mlong-load-store

تولید توالی‌های بارگذاری و ذخیرهٔ ۳-دستوری، آن‌گونه که گاهی توسط پیونددهندهٔ HP-UX 10 مورد نیاز است. این گزینه معادل با گزینهٔ +k در کامپایلرهای HP است.

-mno-space-regs

تولید کدی که فرض می‌کند هدف فاقد ثبات‌های فضایی (space registers) است. این به GCC اجازه می‌دهد تا فراخوانی‌های غیرمستقیم سریع‌تری تولید کرده و از حالت‌های آدرس‌دهی اندیسی مقیاس‌بندی‌نشده (unscaled index address modes) استفاده کند.

چنین کدی برای سیستم‌های PA سطح ۰ و هسته‌ها مناسب است.

-mordered

فرض می‌کند که ارجاعات حافظه مرتب هستند و نیازی به حائل‌ها (barriers) نیست.

-mportable-runtime

استفاده از قراردادهای فراخوانی سازگار (portable) پیشنهادشده توسط HP برای سیستم‌های ELF.

زمان‌بندی کد بر اساس محدودیت‌های نوع ماشین cpu-type. گزینه‌های انتخابی برای cpu-type عبارتند از 700، 7100، 7100LC، 7200، 7300 و 8000. برای تعیین گزینهٔ زمان‌بندی مناسب برای ماشین خود، در سامانهٔ HP-UX به /usr/lib/sched.models مراجعه کنید. زمان‌بندی پیش‌فرض 8000 است.

-msio

-mwsio

گزینهٔ -msio پیش‌تعریف "_SIO" را برای ورودی/خروجی سرور تولید می‌کند. پیش‌فرض -mwsio است. این گزینه پیش‌تعریف‌های "__hp9000s700"، "__hp9000s700__" و "_WSIO" را برای ورودی/خروجی ایستگاه کاری تولید می‌کند. این گزینه‌ها تحت HP-UX و HI-UX در دسترس هستند.

-mexplicit-relocs=style

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور. هشدار: کتابخانه‌های ضروری برای تمامی اهداف HPPA در دسترس نیستند. به طور معمول امکانات کامپایلر C مرسوم ماشین به کار گرفته می‌شود، اما این کار در کامپایل متقاطع نمی‌تواند به طور مستقیم انجام شود. شما باید خود تدابیر لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب برای کامپایل متقاطع اتخاذ کنید.

گزینهٔ -msoft-float قرارداد فراخوانی را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی سودمند است که تمام یک برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، برای کارکرد صحیح لازم است libgcc.a، کتابخانه‌ای که همراه با GCC ارائه می‌شود، با -msoft-float کامپایل شود.

-msoft-mult

استفاده از ضرب عدد صحیح نرم‌افزاری.

این گزینه استفاده از دستورالعمل "xmpyu" را غیرفعال می‌کند.

-munix=unix-std

تولید پیش‌تعریف‌های کامپایلر و انتخاب یک فایل آغازین برای استاندارد UNIX تعیین‌شده. گزینه‌های انتخابی برای unix-std عبارتند از 93، 95 و 98. استاندارد 93 در تمامی نسخه‌های HP-UX پشتیبانی می‌شود. استاندارد 95 در HP-UX 10.10 و نسخه‌های بعدی در دسترس است. استاندارد 98 در HP-UX 11.11 و نسخه‌های پس از آن در دسترس است. مقادیر پیش‌فرض برای HP-UX 10.00 برابر 93، برای HP-UX 10.10 تا 11.00 برابر 95، و برای HP-UX 11.11 و پس از آن برابر 98 است.

گزینهٔ -munix=93 همان پیش‌تعریف‌های GCC 3.3 و 3.4 را فراهم می‌کند. گزینهٔ -munix=95 پیش‌تعریف‌های اضافی برای "XOPEN_UNIX" و "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED"، و فایل آغازین unix95.o را فراهم می‌آورد. گزینهٔ -munix=98 پیش‌تعریف‌های اضافی برای "_XOPEN_UNIX"، "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED"، "_INCLUDE__STDC_A1_SOURCE" و "_INCLUDE_XOPEN_SOURCE_500"، و فایل آغازین unix98.o را فراهم می‌کند.

بسیار مهم است که توجه داشته باشید این گزینه رابط‌های توابع کتابخانه‌ای گوناگون را دگرگون می‌کند. همچنین بر رفتار عملیاتی کتابخانهٔ C تأثیر می‌گذارد. از این رو، در استفاده از این گزینه به احتیاط فوق‌العاده‌ای نیاز است.

کد کتابخانه‌ای که قرار است با بیش از یک استاندارد UNIX کار کند، باید متغیر "__xpg4_extended_mask" را حسب مورد بررسی، مقداردهی و بازیابی نماید. بیشتر نرم‌افزارهای GNU این قابلیت را ارائه نمی‌دهند.

-nolibdld

جلوگیری از تولید گزینه‌های پیوند برای جستجوی libdld.sl هنگامی که گزینهٔ -static در HP-UX 10 و بالاتر مشخص شده است.

-static

پیاده‌سازی کتابخانهٔ C در HP-UX برای تابع "setlocale" به libdld.sl وابستگی دارد. هیچ نسخهٔ آرشیوی از libdld.sl وجود ندارد. بنابراین زمانی که گزینهٔ -static مشخص می‌شود، برای رفع این وابستگی به گزینه‌های پیوند خاصی نیاز است.

در HP-UX 10 و پس از آن، هنگام تعیین گزینهٔ -static، گردانندهٔ GCC گزینه‌های لازم برای پیوند با libdld.sl را اضافه می‌کند. این موضوع باعث می‌شود دودویی حاصل، پویا باشد. در پورت ۶۴-بیتی، پیونددهنده‌ها در هر صورت به طور پیش‌فرض دودویی‌های پویا تولید می‌کنند. از گزینهٔ -nolibdld می‌توان برای جلوگیری از افزودن این گزینه‌های پیوند توسط گردانندهٔ GCC استفاده کرد.

-threads

افزودن پشتیبانی از چندریسمانی با کتابخانهٔ dce thread تحت HP-UX. این گزینه پرچم‌ها را برای هر دو بخش پیش‌پردازنده و پیونددهنده تنظیم می‌کند.

گزینه‌های IA-64

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای معماری Intel IA-64 تعریف شده‌اند.

-mbig-endian: تولید کد برای یک هدف با ترتیب بایت بزرگ‌تر اول (big-endian). این حالت برای HP-UX پیش‌فرض است.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک هدف با ترتیب بایت کوچک‌تر اول (little-endian). این حالت برای AIX5 و GNU/Linux پیش‌فرض است.
-mgnu-as
-mno-gnu-as: تولید (یا عدم تولید) کد برای اسمبلر GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mgnu-ld
-mno-gnu-ld: تولید (یا عدم تولید) کد برای پیونددهندهٔ GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-pic: تولید کدی که از ثبات اشاره‌گر سراسری (global pointer register) استفاده نمی‌کند. حاصل، کد ناوابسته به موقعیت نیست و از ABI معماری IA-64 تخطی می‌کند.
-mvolatile-asm-stop
-mno-volatile-asm-stop: تولید کردن (یا نکردن) یک بیت توقف (stop bit) بلافاصله پیش و پس از عبارت‌های volatile asm.
-mregister-names
-mno-register-names: تولید کردن (یا نکردن) نام‌های ثبات in، loc و out برای ثبات‌های پشته‌ای (stacked registers). این کار ممکن است خروجی اسمبلر را خواناتر کند.
-mno-sdata
-msdata: غیرفعال‌سازی (یا فعال‌سازی) بهینه‌سازی‌هایی که از بخش داده‌های کوچک (small data section) استفاده می‌کنند. این کار ممکن است برای دور زدن اشکالات بهینه‌ساز مفید باشد.
-mconstant-gp: تولید کدی که از یک مقدار ثابت منفرد برای اشاره‌گر سراسری (global pointer) استفاده می‌کند. این گزینه هنگام کامپایل کردن کد هسته مفید است.
-mauto-pic: تولید کدی که خودجابه‌جاپذیر (self-relocatable) باشد. این گزینه مستلزم -mconstant-gp است. این مورد هنگام کامپایل کردن کد سفت‌افزار (firmware) کاربرد دارد.
-minline-float-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی (inline) مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم کمینه تأخیر (minimum latency).
-minline-float-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی (maximum throughput).
-mno-inline-float-divide: کد درون‌خطی برای تقسیم مقادیر ممیز شناور تولید نشود.
-minline-int-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر عدد صحیح با استفاده از الگوریتم کمینه تأخیر.
-minline-int-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر عدد صحیح با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی.
-mno-inline-int-divide: کد درون‌خطی برای تقسیم مقادیر عدد صحیح تولید نشود.
-minline-sqrt-min-latency: تولید کد برای ریشه‌های دوم درون‌خطی با استفاده از الگوریتم کمینه تأخیر.
-minline-sqrt-max-throughput: تولید کد برای ریشه‌های دوم درون‌خطی با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی.
-mno-inline-sqrt: کد درون‌خطی برای "sqrt" تولید نشود.
-mno-dwarf2-asm
-mdwarf2-asm: کد اسمبلی برای اطلاعات اشکال‌زدایی شماره خطِ DWARF تولید نشود (یا بشود). این گزینه ممکن است هنگام استفاده نکردن از اسمبلر گنو (GNU assembler) مفید باشد.
-mearly-stop-bits
-mno-early-stop-bits: اجازه دادن به قرارگیری بیت‌های توقف زودتر از موقعیت بلافاصله پیش از دستوری که بیت توقف را فعال کرده است. این کار می‌تواند زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را بهبود بخشد، اما همواره این‌گونه نیست.
-mfixed-range=register-range: تولید کدی که محدودهٔ ثبات داده‌شده را به عنوان ثبات‌های ثابت در نظر بگیرد. ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهندهٔ ثبات (register allocator) نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کردن کد هسته مفید است. یک محدودهٔ ثبات به‌صورت دو ثبات که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند مشخص می‌شود. چندین محدودهٔ ثبات را می‌توان به‌صورت جداشده با کاما تعیین کرد.
-mtls-size=tls-size: اندازهٔ بیتی آفست‌های بی‌واسطهٔ (immediate) TLS را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر عبارتند از 14، 22 و 64.
-mtune=cpu-type: میزان‌سازی زمان‌بندی دستورالعمل‌ها برای یک CPU خاص. مقادیر معتبر عبارتند از itanium، itanium1، merced، itanium2 و mckinley.
-milp32
-mlp64: تولید کد برای یک محیط ۳۲-بیتی یا ۶۴-بیتی. محیط ۳۲-بیتی مقادیر int، long و pointer را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند. محیط ۶۴-بیتی int را روی ۳۲ بیت و long و pointer را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند. این‌ها پرچم‌های مختص HP-UX هستند.
-mno-sched-br-data-spec
-msched-br-data-spec: (غیرفعال/فعال) کردن زمان‌بندی گمانه‌زن داده (data speculative scheduling) پیش از reload. این امر منجر به تولید دستورهای "ld.a" و دستورهای بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-ar-data-spec
-mno-sched-ar-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی گمانه‌زن داده پس از reload. این امر منجر به تولید دستورهای "ld.a" و دستورهای بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-mno-sched-control-spec
-msched-control-spec: (غیرفعال/فعال) کردن زمان‌بندی گمانه‌زن کنترل (control speculative scheduling). این قابلیت تنها در طول زمان‌بندی ناحیه (یعنی پیش از reload) در دسترس است. این امر منجر به تولید دستورهای "ld.s" و دستورهای بررسی متناظر "chk.s" می‌شود. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-br-in-data-spec
-mno-sched-br-in-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی گمانه‌زن برای دستورهایی که پیش از reload وابسته به بارگذاری‌های گمانه‌زن داده هستند. این گزینه تنها زمانی مؤثر است که -msched-br-data-spec فعال باشد. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-msched-ar-in-data-spec
-mno-sched-ar-in-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی گمانه‌زن برای دستورهایی که پس از reload وابسته به بارگذاری‌های گمانه‌زن داده هستند. این گزینه تنها زمانی مؤثر است که -msched-ar-data-spec فعال باشد. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-msched-in-control-spec
-mno-sched-in-control-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی گمانه‌زن برای دستورهایی که وابسته به بارگذاری‌های گمانه‌زن کنترل هستند. این گزینه تنها زمانی مؤثر است که -msched-control-spec فعال باشد. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-mno-sched-count-spec-in-critical-path
-msched-count-spec-in-critical-path: در صورت فعال بودن، وابستگی‌های گمانه‌زنی در حین محاسبهٔ اولویت‌های دستورالعمل‌ها لحاظ می‌شوند. این کار استفاده از گمانه‌زنی را کمی محافظه‌کارانه‌تر می‌کند. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-spec-ldc
-mno-sched-spec-ldc: استفاده از بررسی گمانه‌زنی دادهٔ ساده. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است..IP -msched-control-spec-ldc 4
-mno-sched-control-spec-ldc: استفاده از یک بررسی ساده برای حدس‌زنی کنترلی (control speculation). این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-stop-bits-after-every-cycle
-mno-sched-stop-bits-after-every-cycle: قرار دادن یک بیت توقف پس از هر چرخه هنگام زمان‌بندی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-fp-mem-deps-zero-cost
-mno-sched-fp-mem-deps-zero-cost: فرض این‌که بعید است ذخیره‌ها و بارگذاری‌های ممیز شناور در صورت قرارگیری در یک گروه دستورالعمل، تداخلی ایجاد کنند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msel-sched-dont-check-control-spec
-mno-sel-sched-dont-check-control-spec: تولید بررسی‌ها برای حدس‌زنی کنترلی در زمان‌بندی گزینشی (selective scheduling). این پرچم به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-max-memory-insns=max-insns: محدود کردن تعداد دستورالعمل‌های حافظه در هر گروه دستورالعمل، با اولویت پایین‌تر دادن به دستورالعمل‌های حافظه بعدی که سعی در زمان‌بندی در همان گروه دستورالعمل را دارند. اغلب برای جلوگیری از تداخل بنک حافظه نهان (cache bank conflicts) مفید است. مقدار پیش‌فرض 1 است.
-msched-max-memory-insns-hard-limit
-mno-sched-max-memory-insns-hard-limit: محدودیت تعیین‌شده توسط msched-max-memory-insns را به یک حد سخت تبدیل می‌کند، و اجازه حضور بیش از آن تعداد را در یک گروه دستورالعمل نمی‌دهد. در غیر این صورت، محدودیت «نرم» است، به این معنی که با رسیدن به حد مجاز، عملیات غیرحافظه‌ای ترجیح داده می‌شوند، اما عملیات حافظه همچنان ممکن است زمان‌بندی شوند.

گزینه‌های LM32

این گزینه‌های -m برای معماری LatticeMico32 تعریف شده‌اند:

-mbarrel-shift-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های barrel-shift.
-mdivide-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تقسیم و باقی‌مانده (modulus).
-mmultiply-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ضرب.
-msign-extend-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های گسترش علامت (sign extend).
-muser-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تعریف‌شده توسط کاربر.

گزینه‌های LoongArch

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای LoongArch تعریف شده‌اند:

-march=arch-type: تولید دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین arch-type. -march=arch-type به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است بر روی پردازنده‌هایی غیر از پردازنده مشخص‌شده اصلاً اجرا نشود.
انتخاب‌ها برای arch-type عبارتند از:

native: نوع پردازنده محلی شناسایی‌شده توسط کامپایلر بومی.
loongarch64: پردازنده عمومی ۶۴ بیتی LoongArch.
la464: پردازنده مبتنی بر LA464 معماری LoongArch به همراه LSX و LASX.
la664: پردازنده مبتنی بر LA664 معماری LoongArch به همراه LSX، LASX و تمام دستورالعمل‌های LoongArch v1.1.
la64v1.0: نسخه 1.0 از ISA معماری LoongArch64.
la64v1.1: نسخه 1.1 از ISA معماری LoongArch64.
la32v1.0: نسخه 1.0 از ISA معماری LoongArch32.
la32rv1.0: نسخه 1.0 از ISA کاهش‌یافته LoongArch32 (Reduced ISA).

اطلاعات بیشتر درباره نسخه‌های ISA معماری LoongArch را می‌توان در https://github.com/loongson/la-toolchain-conventions یافت.

-mtune=tune-type: بهینه‌سازی کد تولیدشده برای پردازنده مقصد مشخص‌شده.
انتخاب‌ها برای tune-type عبارتند از:

native: نوع پردازنده محلی شناسایی‌شده توسط کامپایلر بومی.
generic: پردازنده عمومی LoongArch.
loongarch64: پردازنده عمومی ۶۴ بیتی LoongArch.
la464: هسته LoongArch LA464.
la664: هسته LoongArch LA664.
loongarch32: پردازنده عمومی ۳۲ بیتی LoongArch.

-mabi=base-abi-type: تولید کد برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده. base-abi-type می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lp64d: برای ارسال پارامترها از ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیتی و ثبات‌های ممیز شناور ۳۲/۶۴ بیتی استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت بوده، در حالی که long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.
lp64f: برای ارسال پارامترها از ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیتی و ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت بوده، در حالی که long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.
lp64s: برای ارسال پارامترها از ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیتی و بدون هیچ ثبات ممیز شناور استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت بوده، در حالی که long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.

-mfpu=fpu-type: تولید کد برای نوع FPU مشخص‌شده، که می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

64: مجاز دانستن استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای عملیات ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی.
32: مجاز دانستن استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای عملیات ۳۲ بیتی.
none
0: از استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور جلوگیری می‌کند.

-msimd=simd-type: تولید دستورالعمل‌های SIMD در LoongArch را برای برداری‌سازی و از طریق توابع توکار (builtin) فعال می‌کند. مقدار می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lasx: تولید دستورالعمل‌ها از افزونه ۲۵۶ بیتی LoongArch Advanced SIMD Extension (LASX) و افزونه ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX) را فعال می‌کند.
lsx: تولید دستورالعمل‌ها از افزونه ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX) را فعال می‌کند.
none: هیچ دستورالعمل SIMD مربوط به LoongArch نباید تولید شود.

-msoft-float: گزینه -mfpu=none را اجبار کرده و از استفاده از ثبات‌های ممیز شناور برای ارسال پارامترها جلوگیری می‌کند. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-msingle-float: گزینه -mfpu=32 را اجبار کرده و اجازه استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی را برای ارسال پارامترها می‌دهد. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mdouble-float: گزینه -mfpu=64 را اجبار کرده و اجازه استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲/۶۴ بیتی را برای ارسال پارامترها می‌دهد. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mlasx
-mno-lasx
-mlsx
-mno-lsx: محدوده افزونه‌های SIMD (شامل none / LSX / LASX) را که می‌توانند توسط کامپایلر برای تولید کد استفاده شوند، به‌طور تدریجی تنظیم می‌کند. فعال کردن LASX با -mlasx به‌طور خودکار LSX را فعال می‌کند، و غیرفعال کردن LSX با -mno-lsx به‌طور خودکار LASX را غیرفعال می‌سازد. این گزینه‌های مختص راه‌انداز (driver-only) بر وضعیت پیکربندی نهایی -msimd اعمال می‌شوند و به ترتیبی که در خط فرمان درایور GCC ظاهر می‌شوند تغییرات تدریجی ایجاد می‌کنند تا در نهایت گزینه نهایی و استانداردسازی‌شده -msimd را که به خود کامپایلر ارسال می‌شود، حاصل کنند.
-mbranch-cost=n: هزینه انشعاب‌ها را تقریباً برابر با n دستورالعمل تنظیم می‌کند.
-maddr-reg-reg-cost=n: هزینه ADDRESS_REG_REG را روی مقدار محاسبه‌شده با n تنظیم می‌کند.
-mcheck-zero-division
-mno-check-zero-divison: هنگام تقسیم عدد صحیح بر صفر، تله ایجاد می‌کند (ایجاد نمی‌کند). حالت پیش‌فرض -mcheck-zero-division برای -O0 یا -Og، و -mno-check-zero-division برای سایر سطوح بهینه‌سازی است.
-mbreak-code=code: یک دستورالعمل "break" code برای تله‌های غیرقابل‌بازیابی از سوی "__builtin_trap" یا موارد درج‌شده توسط کامپایلر (برای نمونه یک مسیر نادرست که با -fisolate-erroneous-paths-dereference ایزوله شده است) تولید می‌کند، یا یک دستورالعمل "amswap.w $r0, $r1, $r0" ایجاد می‌کند که در صورت منفی بودن مقدار code یا بزرگ‌تر بودن آن از ۳۲۷۶۷، سخت‌افزار را وادار به فعال کردن استثنای Instruction Not-defined Exception می‌نماید. مقدار پیش‌فرض -1 است، به این معنی که از دستورالعمل "amswap.w" استفاده می‌شود.
-mcond-move-int
-mno-cond-move-int: انتقال‌های شرطی برای داده‌های صحیح در ثبات‌های همه‌منظوره فعال (غیرفعال) می‌شوند. حالت پیش‌فرض -mcond-move-int است.
-mcond-move-float
-mno-cond-move-float: انتقال‌های شرطی برای ثبات‌های ممیز شناور فعال (غیرفعال) می‌شوند. حالت پیش‌فرض -mcond-move-float است.
-mmemcpy
-mno-memcpy: استفاده از "memcpy" را برای جابه‌جایی‌های بلوکی غیربدیهی اجبار می‌کند (اجبار نمی‌کند). حالت پیش‌فرض -mno-memcpy است، که به GCC اجازه می‌دهد اکثر کپی‌های با اندازه ثابت را به‌صورت درون‌خطی (inline) قرار دهد. تنظیم سطح بهینه‌سازی روی -Os نیز استفاده از "memcpy" را اجبار می‌کند، اما در صورت تعیین صریح، -mno-memcpy بدون در نظر گرفتن ترتیب این گزینه‌ها در خط فرمان، این رفتار را نادیده می‌گیرد.
-mstrict-align
-mno-strict-align: از تولید دسترسی‌هایی به حافظه که ممکن است بر اساس توضیحات ارائه‌شده در مشخصات معماری، روی مرز طبیعی شیء تراز نشده باشند، جلوگیری کرده یا اجازه آن را می‌دهد. حالت پیش‌فرض -mno-strict-align است.
-G num: داده‌های سراسری و ایستا با اندازه کوچک‌تر از num بایت را در یک بخش داده کوچک (small data section) قرار می‌دهد. مقدار پیش‌فرض 0 است.
-mmax-inline-memcpy-size=n: تمام جابه‌جایی‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا کپی‌های ساختار) با اندازه کمتر یا مساوی با n بایت را درون‌خطی می‌کند. مقدار پیش‌فرض n برابر ۱۰۲۴ است.
-mcmodel=code-model: مدل کد را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

tiny-static (هنوز پیاده‌سازی نشده)
tiny (هنوز پیاده‌سازی نشده)
normal: بخش کد (text segment) باید در فضای آدرس‌دهی ۱۲۸ مگابایتی قرار داشته باشد. بخش داده (data segment) باید در فضای آدرس‌دهی ۲ گیگابایتی باشد.
medium: بخش کد و بخش داده هر دو باید درون فضای آدرس‌دهی ۲ گیگابایتی قرار داشته باشند. این مدل کد پیش‌فرض است، مگر آنکه GCC با --with-cmodel= برای تعیین مدل کد پیش‌فرض دیگری پیکربندی شده باشد.
large (هنوز پیاده‌سازی نشده)
extreme: این حالت اندازه بخش کد و بخش داده را محدود نمی‌کند. گزینه -mcmodel=extreme با -fplt و/یا -mexplicit-relocs=none ناسازگار است.

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

تعیین می‌کند چه زمانی از عملگرهای بازآرایی اسمبلر در مواجهه با آدرس‌های نمادین استفاده شود. راهکار جایگزین استفاده از ماکروهای اسمبلر است که ممکن است زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را محدود کند اما امکان linker relaxation را فراهم می‌سازد. با -mexplicit-relocs=none، همواره از ماکروهای اسمبلر استفاده می‌شود؛ با -mexplicit-relocs=always، همواره از عملگرهای بازآرایی اسمبلر استفاده می‌شود؛ و با -mexplicit-relocs=auto کامپایلر در جاهایی که linker relaxation ناممکن است برای بهبود کیفیت کد از عملگرهای بازآرایی و در سایر نقاط از ماکروها استفاده می‌کند.

مقدار پیش‌فرض این گزینه بر اساس قابلیت‌های اسمبلر شناسایی‌شده در زمان ساخت GCC و همچنین تنظیمات -mrelax تعیین می‌شود: -mexplicit-relocs=none در صورتی که اسمبلر به هیچ عنوان از عملگرهای بازآرایی پشتیبانی نکند، -mexplicit-relocs=always در صورتی که اسمبلر از عملگرهای بازآرایی پشتیبانی کند اما -mrelax فعال نباشد، -mexplicit-relocs=auto در صورتی که اسمبلر از عملگرهای بازآرایی پشتیبانی کند و -mrelax فعال باشد.

به منظور سازگاری با نسخه‌های گذشته، گزینه -mexplicit-relocs معادل -mexplicit-relocs=always، و گزینه -mno-explicit-relocs معادل -mexplicit-relocs=none است..IP -mdirect-extern-access 4

-mno-direct-extern-access

استفاده از GOT برای دسترسی به نمادهای خارجی را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض -mno-direct-extern-access است: GOT برای نمادهای خارجی با نمایانی (visibility) پیش‌فرض استفاده می‌شود، اما برای سایر نمادهای خارجی استفاده نمی‌شود.

با -mdirect-extern-access، از GOT استفاده نمی‌شود و تمام نمادهای خارجی به‌صورت وابسته به شمارنده برنامه (PC-relative) آدرس‌دهی می‌شوند. این گزینه تنها برای محیط‌هایی مناسب است که هیچ پیوند پویایی در آن‌ها انجام نمی‌شود؛ مانند سفت‌افزارها، هسته‌های سیستم‌عامل و فایل‌های اجرایی که با -static یا -static-pie پیوند خورده‌اند. -mdirect-extern-access با -fPIC یا -fpic سازگار نیست.

-mno-pass-mrelax-to-as

بهره‌گیری (عدم بهره‌گیری) از ساده‌سازی‌های پیونددهنده (linker relaxations). اگر -mpass-mrelax-to-as فعال باشد، این گزینه به اسمبلر نیز ارسال می‌شود. مقدار پیش‌فرض هنگام ساخت GCC بر اساس تشخیص پشتیبانی اسمبلر مربوطه تعیین می‌شود: اگر اسمبلر هم از گزینه -mrelax و هم از ساده‌سازی پرش شرطی پشتیبانی کند، -mrelax انتخاب می‌شود (این پشتیبانی الزامی است، در غیر این صورت ممکن است دستورات ".align" و دستورالعمل‌های پرش شرطی در کد اسمبلی خروجی GCC به‌دلیل سرریز بازنشانی (relocation overflow) توسط اسمبلر رد شوند)، در غیر این صورت -mno-relax اعمال می‌گردد.

-mpass-mrelax-to-as

ارسال (عدم ارسال) گزینه -mrelax یا -mno-relax به اسمبلر. مقدار پیش‌فرض در زمان ساخت GCC با تشخیص پشتیبانی اسمبلر متناظر تعیین می‌شود: اگر اسمبلر از گزینه -mrelax پشتیبانی کند، -mpass-mrelax-to-as و در غیر این صورت -mno-pass-mrelax-to-as اعمال خواهد شد. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی یا سازگاری متقابل با اسمبلرهایی غیر از اسمبلر زمان ساخت کاربرد دارد.

-mrecip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های تخمین معکوس و تخمین معکوس جذر را به همراه گام‌های اضافی نیوتن-رافسون (Newton-Raphson) جهت افزایش دقت، به‌جای انجام تقسیم یا جذر و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال باشد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. پیش از استفاده از این گزینه، باید مطمئن شوید که پردازنده هدف از دستورالعمل‌های "frecipe" و "frsqrte" پشتیبانی می‌کند. توجه داشته باشید که هرچند توان عملیاتی (throughput) این توالی بالاتر از توان عملیاتی دستورالعمل‌های غیرمعکوس است، اما دقت آن می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (به‌عنوان مثال، معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود).

-mrecip=opt

این گزینه مشخص می‌کند کدام‌یک از دستورالعمل‌های تخمین معکوس اجازه استفاده دارند. آرگومان opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند، و می‌توان پیش از هر گزینه یک ! قرار داد تا عملکرد آن معکوس شود:

all: تمام دستورالعمل‌های تخمین را فعال می‌کند.
default: دستورالعمل‌های پیش‌فرض را فعال می‌کند که معادل -mrecip است.
none: تمام دستورالعمل‌های تخمین را غیرفعال می‌کند که معادل -mno-recip است.
div: تقریب را برای تقسیم اسکالر فعال می‌کند.
vec-div: تقریب را برای تقسیم برداری فعال می‌کند.
sqrt: تقریب را برای ریشه دوم (جذر) اسکالر فعال می‌کند.
vec-sqrt: تقریب را برای ریشه دوم (جذر) برداری فعال می‌کند.
rsqrt: تقریب را برای معکوس جذر اسکالر فعال می‌کند.
vec-rsqrt: تقریب را برای معکوس جذر برداری فعال می‌کند.

بنابراین، برای مثال، -mrecip=all,!sqrt تمامی تقریب‌های معکوس را به جز جذر اسکالر فعال می‌سازد.

-mfrecipe
-mno-frecipe: استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "frecipe.{s/d}" و "frsqrte.{s/d}". هنگام کامپایل با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ در غیر این صورت مقدار پیش‌فرض -mno-frecipe خواهد بود.
-mdiv32
-mno-div32: استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "div.w[u]" و "mod.w[u]" با ورودی‌هایی که علامت آن‌ها گسترش نیافته است (not sign-extended). هنگام کامپایل با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ در غیر این صورت مقدار پیش‌فرض -mno-div32 خواهد بود.
-mlam-bh
-mno-lam-bh: استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "am{swap/add}[_db].{b/h}". هنگام کامپایل با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ در غیر این صورت مقدار پیش‌فرض -mno-lam-bh خواهد بود.
-mlamcas
-mno-lamcas: استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های "amcas[_db].{b/h/w/d}". هنگام کامپایل با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ در غیر این صورت مقدار پیش‌فرض -mno-lamcas خواهد بود.
-mld-seq-sa
-mno-ld-seq-sa: تعیین می‌کند که آیا به یک سد بارگذاری-بارگذاری هم‌نشانی ("dbar 0x700") نیاز است یا خیر. هنگام کامپایل با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. در غیر این صورت مقدار پیش‌فرض -mno-ld-seq-sa خواهد بود که یعنی به سد بارگذاری-بارگذاری نیاز است.
-mscq
-mno-scq: استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل ذخیره‌سازی شرطی ۱۶ بایتی "sc.q". اگر نوع ماشین تعیین‌شده با -march= از این دستورالعمل پشتیبانی کند مقدار پیش‌فرض -mscq و در غیر این صورت -mno-scq است.
-mtls-dialect=opt: این گزینه مشخص می‌کند کدام شیوه TLS برای مدل‌های پویای عمومی (general dynamic) و پویای محلی (local dynamic) مورد استفاده قرار گیرد. آرگومان opt می‌تواند یکی از مقادیر زیر باشد:

trad: استفاده از TLS سنتی. این مقدار پیش‌فرض است.
desc: استفاده از توصیف‌گرهای TLS.

-mannotate-tablejump
-mno-annotate-tablejump: هنگامی که از جدول پرش برای بهینه‌سازی عبارت "switch" استفاده می‌شود، یک بخش یادداشت‌گذاری ".discard.tablejump_annotate" ایجاد می‌کند تا دستورالعمل "jirl" و جدول پرش را به یکدیگر مرتبط سازد. برخی ابزارهای خارجی، برای نمونه objtool در سامانه ساخت هسته لینوکس، جهت تحلیل جریان کنترل به این حاشیه‌نویسی نیاز دارند. مقدار پیش‌فرض -mno-annotate-tablejump است..PP گزینه‌های LynxOS

این گزینه‌ها برای اهداف LynxOS در دسترس هستند.

-mshared: استفاده از کتابخانه‌های اشتراکی. مقدار پیش‌فرض پیوند دادن با کتابخانه‌های ایستا است.
-mthreads: پشتیبانی از چندنخی.
-mlegacy-threads: پشتیبانی از چندنخی قدیمی (legacy). این گزینه با -mthreads ناسازگار است.

گزینه‌های M32C

-mcpu=name: پردازنده‌ای را که کد برای آن تولید می‌شود انتخاب می‌کند. name می‌تواند یکی از موارد r8c برای سری R8C/Tiny، m16c برای سری M16C (تا 60/)، m32cm برای سری M16C/80، یا m32c برای سری M32C/80 باشد.
-msim: مشخص می‌کند که برنامه بر روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این امر موجب پیوند خوردن یک کتابخانهٔ زمان اجرای جایگزین می‌شود که برای مثال، از ورودی/خروجی فایل پشتیبانی می‌کند. هنگام تولید برنامه‌هایی که بر روی سخت‌افزار واقعی اجرا خواهند شد نباید از این گزینه استفاده کنید؛ باید برای هر تابع ورودی/خروجی مورد نیاز، کتابخانهٔ زمان اجرای خود را ارائه دهید.
-memregs=number: تعداد شبه‌ثبات‌های مبتنی بر حافظه را که GCC هنگام تولید کد استفاده می‌کند مشخص می‌نماید. این شبه‌ثبات‌ها مانند ثبات‌های واقعی استفاده می‌شوند، بنابراین نوعی مصالحه بین توانایی GCC در گنجاندن کد در ثبات‌های موجود و افت کاراییِ ناشی از استفاده از حافظه به جای ثبات‌ها وجود دارد. توجه داشته باشید که تمام پیمانه‌ها در یک برنامه باید با مقدار یکسانی برای این گزینه کامپایل شوند. به همین دلیل، نباید از این گزینه با کتابخانه‌های زمان اجرای پیش‌فرض GCC استفاده کنید.

گزینه‌های M32R/D

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Renesas M32R/D تعریف شده‌اند:

-m32r2: تولید کد برای M32R/2.
-m32rx: تولید کد برای M32R/X.
-m32r: تولید کد برای M32R. این مقدار پیش‌فرض است.
-mmodel=small: فرض می‌کند تمام شیءها در ۱۶ مگابایت پایینی حافظه قرار دارند (به طوری که آدرس‌های آن‌ها بتواند با دستورالعمل "ld24" بارگذاری شود)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی هستند. این مقدار پیش‌فرض است.
آدرس‌پذیری یک شیء خاص را می‌توان با ویژگی "model" تعیین کرد.
-mmodel=medium: فرض می‌کند شیءها ممکن است در هر کجای فضای آدرس‌دهی ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر دستورالعمل‌های "seth/add3" را برای بارگذاری آدرس‌های آن‌ها تولید می‌کند)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی هستند.
-mmodel=large: فرض می‌کند شیءها ممکن است در هر کجای فضای آدرس‌دهی ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر دستورالعمل‌های "seth/add3" را برای بارگذاری آدرس‌های آن‌ها تولید می‌کند)، و فرض می‌کند زیرروال‌ها ممکن است با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی نباشند (کامپایلر توالی دستورالعملِ بسیار کُندترِ "seth/add3/jl" را تولید می‌کند).
-msdata=none: غیرفعال کردن استفاده از ناحیهٔ داده‌های کوچک. متغیرها در یکی از بخش‌های ".data"، ".bss"، یا ".rodata" قرار می‌گیرند (مگر اینکه ویژگی "section" مشخص شده باشد). این مقدار پیش‌فرض است.
ناحیهٔ داده‌های کوچک شامل بخش‌های ".sdata" و ".sbss" است. شیءها را می‌توان با ویژگی "section" و با استفاده از یکی از این بخش‌ها، به‌طور صریح در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار داد.
-msdata=sdata: قرار دادن داده‌های سراسری و ایستای کوچک در ناحیهٔ داده‌های کوچک، اما بدون تولید کد ویژه برای ارجاع به آن‌ها.
-msdata=use: قرار دادن داده‌های سراسری و ایستای کوچک در ناحیهٔ داده‌های کوچک، و تولید دستورالعمل‌های ویژه برای ارجاع به آن‌ها.
-G num: قرار دادن شیءهای سراسری و ایستای کوچکتر یا مساوی با num بایت در بخش‌های داده‌های کوچک یا BSS کوچک، به جای بخش‌های عادی داده یا BSS. مقدار پیش‌فرض num برابر 8 است. برای اینکه این گزینه اثری داشته باشد، گزینهٔ -msdata باید روی یکی از مقدارهای sdata یا use تنظیم شده باشد.
تمام پیمانه‌ها باید با مقدار یکسان -G num کامپایل شوند. کامپایل با مقادیر متفاوت num ممکن است کار بکند یا نکند؛ اگر کار نکند، پیونددهنده یک پیام خطا صادر می‌کند---کد نادرست تولید نمی‌شود.
-mdebug: باعث می‌شود کد مخصوص M32R در کامپایلر آمارهایی را نمایش دهد که ممکن است در اشکال‌زدایی برنامه‌ها سودمند باشد.
-malign-loops
-mno-align-loops: تراز کردن تمام حلقه‌ها بر روی یک مرز ۳۲ بایتی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-missue-rate=number: صدور number دستورالعمل در هر چرخه. number تنها می‌تواند 1 یا 2 باشد.
-mbranch-cost=number: مقدار number تنها می‌تواند 1 یا 2 باشد. اگر 1 باشد، پرش‌ها بر کد شرطی ترجیح داده می‌شوند؛ اگر 2 باشد، عکس آن اعمال می‌گردد.
-mflush-trap=number: شمارهٔ trap مورد استفاده برای تخلیهٔ حافظهٔ نهان را تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض 12 است. شماره‌های معتبر بین 0 و 15 هستند (شامل هر دو).
-mno-flush-trap: مشخص می‌کند که حافظهٔ نهان با استفاده از trap تخلیه نشود.
-mflush-func=name: نام تابع سیستم‌عامل را برای فراخوانی جهت تخلیهٔ حافظهٔ نهان مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض _flush_cache است، اما فراخوانی تابع تنها در صورتی استفاده می‌شود که trap در دسترس نباشد.
-mno-flush-func: نشان می‌دهد که هیچ تابع سیستم‌عاملی برای تخلیهٔ حافظهٔ نهان وجود ندارد.

گزینه‌های M680x0

این‌ها گزینه‌های -m تعریف‌شده برای پردازنده‌های M680x0 و ColdFire هستند. تنظیمات پیش‌فرض به این بستگی دارد که در زمان پیکربندی کامپایلر چه معماری‌ای انتخاب شده باشد؛ پیش‌فرض‌های رایج‌ترین گزینه‌ها در زیر آمده است.

-march=arch

تولید کد برای یک معماری مجموعه دستورالعمل خاص M680x0 یا ColdFire. مقادیر مجاز arch برای معماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. معماری‌های ColdFire بر اساس رده‌بندی ISA شرکت Freescale انتخاب می‌شوند و مقادیر مجاز عبارتند از: isaa، isaaplus، isab و isac.

کامپایلر GCC هر زمان که کدی برای یک هدف ColdFire تولید می‌کند، ماکروی "__mcfarch__" را تعریف می‌نماید. arch در این ماکرو یکی از آرگومان‌های -march است که در بالا ذکر شد.

هنگامی که -march و -mtune با هم استفاده شوند، کدی را انتخاب می‌کنند که بر روی خانواده‌ای از پردازنده‌های مشابه اجرا می‌شود اما برای یک ریزمعماری خاص بهینه‌سازی شده است.

-mcpu=cpu

تولید کد برای یک پردازندهٔ خاص M680x0 یا ColdFire. پردازنده‌های cpu در M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060، 68302، 68332 و cpu32. پردازنده‌های cpu در ColdFire در جدول زیر آورده شده‌اند، که پردازنده‌ها را نیز به خانواده‌ها دسته‌بندی می‌کند:

خانواده : آرگومان‌های -mcpu
51 : 51 51ac 51ag 51cn 51em 51je 51jf 51jg 51jm 51mm 51qe 51qm
5206 : 5202 5204 5206
5206e : 5206e
5211a : 5210a 5211a
5213 : 5211 5212 5213
5216 : 5214 5216
52235 : 52230 52231 52232 52233 52234 52235
5225 : 5224 5225
52259 : 52252 52254 52255 52256 52258 52259
5235 : 5232 5233 5234 5235 523x
5249 : 5249
5250 : 5250
5271 : 5270 5271
5272 : 5272
5275 : 5274 5275
5282 : 5280 5281 5282 528x
53017 : 53011 53012 53013 53014 53015 53016 53017
5307 : 5307
5329 : 5327 5328 5329 532x
5373 : 5372 5373 537x
5407 : 5407
5475 : 5470 5471 5472 5473 5474 5475 547x 5480 5481 5482 5483 5484 5485

در صورتی که arch با cpu سازگار باشد، گزینه‌ی -mcpu=cpu بر -march=arch اولویت دارد. سایر ترکیب‌های -mcpu و -march رد می‌شوند.

هنگامی که پردازنده هدف ColdFire به‌صورت cpu انتخاب شود، GCC ماکروی "__mcf_cpu_cpu" را تعریف می‌کند. همچنین ماکروی "__mcf_family_family" را تعریف می‌کند، که در آن مقدار family توسط جدول بالا مشخص می‌شود.

-mtune=tune

کد را برای یک ریزمعماری خاص در چارچوب محدودیت‌های تعیین‌شده توسط -march و -mcpu بهینه‌سازی می‌کند. ریزمعماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. ریزمعماری‌های ColdFire عبارتند از: cfv1، cfv2، cfv3، cfv4 و cfv4e.

همچنین می‌توانید از -mtune=68020-40 برای کدهایی که باید نسبتاً خوب روی اهداف 68020، 68030 و 68040 اجرا شوند استفاده کنید. -mtune=68020-60 مشابه است اما شامل اهداف 68060 نیز می‌شود. این دو گزینه به ترتیب همان تصمیمات بهینه‌سازی -m68020-40 و -m68020-60 را اتخاذ می‌کنند.

هنگام بهینه‌سازی برای معماری 680x0 از نوع arch، کامپایلر GCC ماکروهای "__mcarch" و "__mcarch__" را تعریف می‌کند. همچنین "mcarch" را تعریف می‌کند مگر اینکه گزینه -ansi یا یک گزینه غیر GNU برای -std استفاده شده باشد. اگر GCC برای محدوده‌ای از معماری‌ها بهینه‌سازی کند (همان‌طور که توسط -mtune=68020-40 یا -mtune=68020-60 انتخاب می‌شود)، ماکروها را برای تمام معماری‌های موجود در آن محدوده تعریف می‌کند.

همچنین GCC ماکروی "__muarch__" را هنگام بهینه‌سازی برای ریزمعماری ColdFire از نوع uarch تعریف می‌کند، که در آن uarch یکی از آرگومان‌های ارائه‌شده در بالا است.

-m68000

-mc68000

تولید خروجی برای 68000. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68000 پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68000 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهایی با هسته 68000 یا EC000 استفاده کنید، شامل 68008، 68302، 68306، 68307، 68322، 68328 و 68356.

-m68010

تولید خروجی برای 68010. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68010 پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68010 است.

-m68020

-mc68020

تولید خروجی برای 68020. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68020 پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68020 است.

-m68030

تولید خروجی برای 68030. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68030 پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68030 است.

-m68040

تولید خروجی برای 68040. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68040 پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68040 است.

این گزینه مانع استفاده از دستورالعمل‌های 68881/68882 می‌شود که باید به‌صورت نرم‌افزاری روی 68040 شبیه‌سازی شوند. اگر 68040 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد، از این گزینه استفاده کنید.

-m68060

تولید خروجی برای 68060. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68060 پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=68060 است.

این گزینه مانع استفاده از دستورالعمل‌های 68020 و 68881/68882 می‌شود که باید به‌صورت نرم‌افزاری روی 68060 شبیه‌سازی شوند. اگر 68060 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد، از این گزینه استفاده کنید.

-m68302

تولید کد برای 68302.

-m68332

تولید کد برای 68332.

-m68851

واحد 68851 یک MMU خارجی برای پردازنده 68020 بود. کامپایلر GCC این گزینه را می‌پذیرد، اما از آن استفاده نمی‌کند.

-mcpu32

تولید خروجی برای CPU32. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر CPU32 پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -march=cpu32 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهایی با هسته CPU32 یا CPU32+ استفاده کنید، شامل 68330، 68331، 68332، 68333، 68334، 68336، 68340، 68341، 68349 و 68360.

-mfidoa

تولید کد برای Fido A.

-m5200

تولید خروجی برای پردازنده ColdFire مدل 520X. زمانی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 520X پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. این گزینه معادل -mcpu=5206 است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهایی با هسته 5200 استفاده کنید، شامل MCF5202، MCF5203، MCF5204 و MCF5206.

-m5206e

تولید خروجی برای پردازنده ColdFire مدل 5206e. این گزینه اکنون به نفع گزینه معادل -mcpu=5206e منسوخ شده است.

-m528x

تولید خروجی برای عضوی از خانواده ColdFire 528X. این گزینه اکنون به نفع گزینه معادل -mcpu=528x منسوخ شده است.

-m5307

تولید خروجی برای پردازنده ColdFire مدل 5307. این گزینه اکنون به نفع گزینه معادل -mcpu=5307 منسوخ شده است.

-m5407

تولید خروجی برای پردازنده ColdFire مدل 5407. این گزینه اکنون به نفع گزینه معادل -mcpu=5407 منسوخ شده است.

-mcfv4e

تولید خروجی برای پردازنده‌ای از خانواده ColdFire V4e (برای مثال 547x/548x). این شامل استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور (floating-point) می‌شود. این گزینه معادل -mcpu=547x است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است..IP -m68020-40 4 تولید خروجی برای 68040، بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً مناسب روی 68020/68881 یا 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68040 شبیه‌سازی می‌شوند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-40 است.

-m68020-60

تولید خروجی برای 68060، بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً مناسب روی 68020/68881 یا 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68060 شبیه‌سازی می‌شوند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-60 است.

-m68881

تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور. این حالت پیش‌فرض برای 68020 و بالاتر، و برای دستگاه‌های ColdFire دارای FPU است. این گزینه ماکروی "__HAVE_68881__" را روی مقصدهای M680x0 و ماکروی "__mcffpu__" را روی مقصدهای ColdFire تعریف می‌کند.

عدم تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور؛ در عوض از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای استفاده می‌شود. این حالت پیش‌فرض برای مقصدهای 68000، 68010 و 68832 است. همچنین پیش‌فرض برای دستگاه‌های ColdFire فاقد FPU است.

-mdiv

-mno-div

تولید کردن (یا نکردن) دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تقسیم و باقیمانده برای ColdFire. اگر -march بدون -mcpu استفاده شود، مقدار پیش‌فرض برای معماری‌های ColdFire فعال ("on") و برای معماری‌های M680x0 غیرفعال ("off") است. در غیر این صورت، مقدار پیش‌فرض از پردازندهٔ مقصد گرفته می‌شود (یا پردازندهٔ پیش‌فرض، یا پردازنده‌ای که با -mcpu مشخص شده است). برای نمونه، پیش‌فرض برای -mcpu=5206 برابر با "off" و برای -mcpu=5206e برابر با "on" است.

هنگامی که این گزینه فعال باشد، GCC ماکروی "__mcfhwdiv__" را تعریف می‌کند.

-mshort

-mno-short

-mnoshort

در نظر گرفتن نوع "int" به‌صورت ۱۶ بیتی، همانند "short int". علاوه بر این، پارامترهای ارسال‌شده روی پشته حتی در مقصدهایی که API آن‌ها ارتقا به ۳۲ بیت را الزامی کرده است، در یک مرز ۱۶ بیتی تراز می‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mbitfield

-mno-bitfield

-mnobitfield

کنترل استفاده از دستورالعمل‌های میدان‌بیتی (bit-field). گزینه‌های -m68000، -mcpu32 و -m5200 مستلزم -mnobitfield هستند؛ گزینهٔ -m68020 مستلزم -mbitfield است.

-mrtd

-mno-rtd

-mnortd

کنترل استفاده از یک قرارداد فراخوانی تابع متفاوت، که در آن توابعی با تعداد مشخصی آرگومان، با دستورالعمل "rtd" بازمی‌گردند که آرگومان‌های آن‌ها را هنگام بازگشت از پشته خارج (pop) می‌کند. این کار یک دستورالعمل در فراخواننده صرفه‌جویی می‌کند زیرا نیازی به خارج کردن آرگومان‌ها از پشته در آنجا نیست.

این قرارداد فراخوانی با قراردادی که به‌طور معمول در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است، بنابراین اگر نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، شما باید پیش‌نمونه‌های تابع (function prototypes) را برای تمام توابعی که تعداد متغیری از آرگومان‌ها را دریافت می‌کنند (از جمله "printf") ارائه دهید؛ در غیر این صورت برای فراخوانی آن توابع، کد نادرستی تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کد حاصل به‌شدت نادرست عمل خواهد کرد. (معمولاً آرگومان‌های اضافی بدون آسیب نادیده گرفته می‌شوند.)

دستورالعمل "rtd" توسط پردازنده‌های 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و CPU32 پشتیبانی می‌شود، اما توسط 68000 یا 5200 پشتیبانی نمی‌شود.

پیش‌فرض -mno-rtd است.

-malign-int

-mno-align-int

کنترل می‌کند که آیا GCC متغیرهای "int"، "long"، "long long"، "float"، "double"، و "long double" را در یک مرز ۳۲ بیتی تراز کند (-malign-int) یا یک مرز ۱۶ بیتی (-mno-align-int). تراز کردن متغیرها در مرزهای ۳۲ بیتی، کدی تولید می‌کند که روی پردازنده‌های دارای گذرگاه ۳۲ بیتی تا حدی سریع‌تر اجرا می‌شود، اما حافظهٔ بیشتری مصرف می‌کند.

هشدار: اگر از گزینهٔ -malign-int استفاده کنید، GCC ساختارهای حاوی انواع فوق را متفاوت از اکثر مشخصات رابط باینری برنامه‌برداری (ABI) منتشرشده برای m68k تراز می‌کند.

به‌جای استفاده از جدول آفست سراسری (GOT)، مستقیماً از حالت آدرس‌دهی وابسته به pc پردازندهٔ 68000 استفاده می‌کند. در حال حاضر، این گزینه مستلزم -fpic است و حداکثر یک آفست ۱۶ بیتی را برای آدرس‌دهی وابسته به pc مجاز می‌داند. در حال حاضر -fPIC همراه با -mpcrel پشتیبانی نمی‌شود، اگرچه این مورد می‌تواند برای پردازنده‌های 68020 و بالاتر پشتیبانی شود.

-mno-id-shared-library

فرض نکردن (یا فرض کردن) اینکه ارجاعات حافظهٔ ترازنشده توسط سیستم مدیریت می‌شوند.

-msep-data

-mno-sep-data

همراه با -msep-data، کدی تولید می‌کند که امکان قرارگیری قطعه داده (data segment) را در ناحیه‌ای از حافظه متفاوت از قطعه کد (text segment) فراهم می‌سازد. این کار اجرای در جا (execute-in-place) را در محیط‌های فاقد مدیریت حافظهٔ مجازی امکان‌پذیر می‌سازد. این گزینه مستلزم -fPIC است.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است؛ GCC کدی تولید می‌کند که فرض می‌کند قطعه داده بعد از قطعه متن قرار دارد.

-mid-shared-library

در صورت فعال بودن، کدی تولید می‌کند که از طریق روش شناسهٔ کتابخانه (library ID) از کتابخانه‌های اشتراکی پشتیبانی می‌نماید. این کار اجرای در جا و استفاده از کتابخانه‌های اشتراکی را در محیط‌های فاقد مدیریت حافظهٔ مجازی میسر می‌کند. این گزینه مستلزم -fPIC است.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mshared-library-id=n

شماره شناسایی کتابخانهٔ اشتراکی مبتنی بر شناسه را که در حال کامپایل است مشخص می‌کند. تعیین مقدار 0 کدی فشرده‌تر تولید می‌کند؛ تعیین مقادیر دیگر تخصیص آن شماره به کتابخانهٔ فعلی را اجباری می‌سازد، اما از نظر فضا یا زمان بهینه‌تر از نادیده گرفتن این گزینه نیست.

-mxgot

-mno-xgot

هنگام تولید کد مستقل از موقعیت برای ColdFire، کدی تولید می‌کند که در صورت داشتن بیش از ۸۱۹۲ مدخل در جدول GOT نیز کار کند. این کد بزرگ‌تر و کندتر از کد تولیدشده بدون این گزینه است. در پردازنده‌های M680x0 به این گزینه نیازی نیست؛ -fPIC کفایت می‌کند.

به‌طور معمول، GCC برای بارگذاری مقادیر از جدول GOT از یک تک‌دستورالعمل استفاده می‌کند. اگرچه این کار نسبتاً کارآمد است، اما تنها در صورتی کار می‌کند که جدول GOT کوچک‌تر از حدود 64k باشد. هر اندازه‌ای بزرگ‌تر از آن باعث می‌شود پیونددهنده خطایی مانند زیر گزارش دهد:

relocation truncated to fit: R_68K_GOT16O foobar

اگر چنین اتفاقی افتاد، باید کد خود را با -mxgot دوباره کامپایل کنید. سپس باید با جداول GOT بسیار بزرگ کار کند. با این حال، کد تولیدشده با -mxgot کارایی کمتری دارد، زیرا برای واکشی مقدار یک نماد سراسری ۴ دستورالعمل زمان می‌برد.

توجه داشته باشید که برخی از پیونددهنده‌ها، از جمله نسخه‌های جدیدتر پیونددهندهٔ GNU، می‌توانند چندین GOT ایجاد کرده و مدخل‌های GOT را مرتب کنند. اگر چنین پیونددهنده‌ای دارید، تنها زمانی باید از -mxgot استفاده کنید که یک فایل شیء تک را کامپایل می‌کنید که به بیش از ۸۱۹۲ مدخل GOT دسترسی دارد. تعداد بسیار کمی از پرونده‌ها چنین هستند.

این گزینه‌ها هیچ تأثیری ندارند مگر اینکه GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد..IP -mxtls 4 پشتیبانی از بخش TLS بزرگ‌تر از 64K. ملاحظات استفاده از این گزینه مشابه موارد ذکرشده برای -mxgot در بالا است؛ آدرس‌دهی پیش‌فرض با آفست ۱۶ بیتی برای TLS کارآمدتر است، اما ممکن است برای برخی برنامه‌ها ناکافی باشد.

-mlong-jump-table-offsets

استفاده از آفست‌های ۳۲ بیتی در جدول‌های "switch". حالت پیش‌فرض استفاده از آفست‌های ۱۶ بیتی است.

گزینه‌های MCore

این‌ها گزینه‌های -m تعریف‌شده برای پردازنده‌های Motorola M*Core هستند.

-mhardlit
-mno-hardlit: درج درون‌خطی ثوابت در جریان کد، چنانچه بتوان آن را در دو دستورالعمل یا کمتر انجام داد.
-mdiv
-mno-div: استفاده از دستورالعمل تقسیم. (به‌طور پیش‌فرض فعال است).
-mrelax-immediates
-mno-relax-immediates: مجاز دانستن مقادیر فوری (immediates) با اندازه دلخواه در عملیات بیتی.
-mwide-bitfields
-mno-wide-bitfields: در نظر گرفتن همیشگی فیلدهای بیتی به اندازه "int".
-m4byte-functions
-mno-4byte-functions: اجبار به تراز شدن تمام توابع روی مرز ۴ بایتی.
-mcallgraph-data
-mno-callgraph-data: تولید اطلاعات گراف فراخوانی (callgraph).
-mslow-bytes
-mno-slow-bytes: ترجیح دادن دسترسی کلمه‌ای (word access) هنگام خواندن مقادیر بایتی.
-mlittle-endian
-mbig-endian: تولید کد به ترتیب برای مقصد little-endian یا big-endian. حالت پیش‌فرض big-endian است. کد little-endian تنها با -m340 پشتیبانی می‌شود.
-m210: تولید کد برای پردازنده 210.
-m340: تولید کد برای پردازنده 340.
-mno-lsim: فرض بر این گذاشته شود که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است و بنابراین کتابخانه شبیه‌ساز (libsim.a) از خط فرمان پیونددهنده حذف شود.
-mstack-increment=size: تنظیم حداکثر مقدار برای یک عملیات افزایش پشته منفرد. مقادیر بزرگ می‌توانند سرعت برنامه‌هایی را که شامل توابعی با نیاز به فضای پشته زیاد هستند افزایش دهند، اما در صورتی که پشته بیش از حد گسترش یابد، می‌توانند باعث بروز خطای دسترسی غیرمجاز به حافظه (segmentation fault) نیز بشوند. مقدار پیش‌فرض 0x1000 است.

گزینه‌های MicroBlaze

-msoft-float: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری برای ممیز شناور (پیش‌فرض).
-mhard-float: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور.
-mmemcpy: عدم بهینه‌سازی انتقال بلوک‌ها، استفاده از "memcpy".
-mcpu=cpu-type: استفاده از ویژگی‌ها و زمان‌بندی کد برای CPU مشخص‌شده. مقادیر پشتیبانی‌شده در قالب vX.YY.Z هستند، که در آن X نسخه اصلی، YY نسخه فرعی، و Z کد سازگاری است. مقادیر نمونه عبارتند از v3.00.a، v4.00.b، v5.00.a، v5.00.b، v6.00.a.
-mxl-soft-mul
-mno-xl-soft-mul: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری ضرب. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxl-soft-div
-mno-xl-soft-div: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری برای تقسیم. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxl-barrel-shift: استفاده از تغییردهنده بشکه‌ای (barrel shifter) سخت‌افزاری.
-mxl-pattern-compare: استفاده از دستورالعمل‌های مقایسه الگو.
-msmall-divides: استفاده از بهینه‌سازی جستجو در جدول (table lookup) برای تقسیم اعداد صحیح علامت‌دار کوچک.
-mxl-gp-opt: استفاده از بخش‌های ".sdata"/".sbss" با آدرس‌دهی نسبی به GP.
-mxl-multiply-high: استفاده از دستورالعمل‌های ضرب بالا (multiply high) برای بخش بالایی ضرب 32x32.
-mxl-float-convert: استفاده از دستورالعمل‌های تبدیل ممیز شناور سخت‌افزاری.
-mxl-float-sqrt: استفاده از دستورالعمل سخت‌افزاری ریشه دوم (جذر) ممیز شناور.
-mbig-endian: تولید کد برای مقصد big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد برای مقصد little-endian.
-mxl-reorder: استفاده از دستورالعمل‌های بازآرایی (swap و بارگذاری/ذخیره‌سازی با بایت‌های معکوس).
-mxl-mode-app-model: انتخاب مدل برنامه app-model. مدل‌های معتبر عبارتند از:

executable: فایل اجرایی عادی (پیش‌فرض)، از کد راه‌اندازی crt0.o استفاده می‌کند.
xmdstub: برای استفاده با عامل دیباگ نفوذی نرم‌افزاری مبتنی بر Xilinx Microprocessor Debugger (XMD) موسوم به xmdstub. این مدل از فایل راه‌اندازی crt1.o استفاده کرده و نشانی شروع برنامه را روی 0x800 تنظیم می‌کند.
bootstrap: برای برنامه‌هایی که با استفاده از بارگذار بوت (bootloader) بارگذاری می‌شوند. این مدل از فایل راه‌اندازی crt2.o استفاده می‌کند که فاقد گرداننده بردار بازنشانی (reset vector handler) پردازنده است. این وضعیت برای انتقال کنترل هنگام بازنشانی پردازنده به بارگذار بوت به‌جای خود برنامه مناسب است.
novectors: برای برنامه‌هایی که به هیچ‌یک از بردارهای MicroBlaze نیازی ندارند. این گزینه ممکن است برای برنامه‌هایی که درون یک برنامه پایشگر (monitoring) اجرا می‌شوند کاربرد داشته باشد. این مدل از crt3.o به‌عنوان فایل راه‌اندازی استفاده می‌کند.

فعال‌سازی درج دستورالعمل‌های پیش‌واکشی ("wic") در نقاط فراخوانی.

-mpic-data-is-text-relative: فرض می‌کند که جابه‌جایی میان بخش‌های text و data در زمان پیوند ایستا ثابت است. این امر اجازه می‌دهد داده‌ها به‌جای GOT، با آفست از ابتدای آدرس text ارجاع داده شوند، چرا که آدرس‌دهی وابسته به PC پشتیبانی نمی‌شود.

گزینه‌های MIPS

-EB

-meb

تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌پایان (big-endian).

-EL

-mel

تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌پایان (little-endian). این مقدار پیش‌فرض برای پیکربندی‌های mips*el-*-* است.

-march=arch

تولید کدی که بر روی arch اجرا شود، که می‌تواند نام یک ISA عمومی MIPS یا نام یک پردازنده خاص باشد. نام‌های ISA عبارتند از: mips1، mips2، mips3، mips4، mips32، mips32r2، mips32r3، mips32r5، mips32r6، mips64، mips64r2، mips64r3، mips64r5 و mips64r6. نام‌های پردازنده عبارتند از: 4kc، 4km، 4kp، 4ksc، 4kec، 4kem، 4kep، 4ksd، 5kc، 5kf، 20kc، 24kc، 24kf2_1، 24kf1_1، 24kec، 24kef2_1، 24kef1_1، 34kc، 34kf2_1، 34kf1_1، 34kn، 74kc، 74kf2_1، 74kf1_1، 74kf3_2، 1004kc، 1004kf2_1، 1004kf1_1، i6400، i6500، interaptiv، loongson2e، loongson2f، loongson3a، gs464، gs464e، gs264e، m4k، m14k، m14kc، m14ke، m14kec، m5100، m5101، octeon، octeon+، octeon2، octeon3، orion، p5600، p6600، r2000، r3000، r3900، r4000، r4400، r4600، r4650، r4700، r5900، r6000، r8000، rm7000، rm9000، r10000، r12000، r14000، r16000، sb1، sr71000، vr4100، vr4111، vr4120، vr4130، vr4300، vr5000، vr5400، vr5500، xlr و xlp. allegrex، مقدار ویژه from-abi سازگارترین معماری را برای ABI انتخاب‌شده برمی‌گزیند (یعنی mips1 برای ABIهای ۳۲ بیتی و mips3 برای ABIهای ۶۴ بیتی).

زنجیره ابزار بومی Linux/GNU همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌نماید. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، -march=native هیچ تاثیری نخواهد داشت.

در نام پردازنده‌ها، پسوند 000 می‌تواند به‌صورت k مخفف شود (برای مثال، -march=r2k). پیشوندها اختیاری هستند و vr ممکن است به‌صورت r نوشته شود.

نام‌هایی با قالب nf2_1 به پردازنده‌هایی با FPUهایی اشاره دارند که با نصف سرعت کلاک هسته کار می‌کنند، نام‌هایی با قالب nf1_1 به پردازنده‌هایی با FPUهایی با سرعت کلاک برابر با هسته اشاره دارند، و نام‌هایی با قالب nf3_2 به پردازنده‌هایی اشاره دارند که نسبت کلاک FPU به هسته در آن‌ها ۳:۲ است. به دلایل سازگاری، nf به‌عنوان مترادفی برای nf2_1 پذیرفته می‌شود، درحالی‌که nx و bfx به‌عنوان مترادف‌هایی برای nf1_1 پذیرفته می‌شوند.

کامپایلر GCC بر اساس مقدار این گزینه، دو ماکرو تعریف می‌کند. اولین مورد "_MIPS_ARCH" است که نام معماری هدف را به‌صورت یک رشته مشخص می‌کند. دومین ماکرو قالبی به‌صورت "_MIPS_ARCH_foo" دارد که در آن foo مقدار بزرگ‌نویسی‌شده "_MIPS_ARCH" است. برای مثال، -march=r2000 مقدار "_MIPS_ARCH" را برابر با "r2000" قرار می‌دهد و ماکروی "_MIPS_ARCH_R2000" را تعریف می‌کند.

توجه داشته باشید که ماکروی "_MIPS_ARCH" از نام‌های پردازنده‌ای که در بالا ذکر شد استفاده می‌کند. به عبارت دیگر، شامل پیشوند کامل بوده و 000 را به‌صورت k مخفف نمی‌کند. در مورد from-abi، ماکرو نام معماری حل‌شده را تعیین می‌کند (یا "mips1" یا "mips3"). در صورت عدم تعیین گزینه -march، این ماکرو نام معماری پیش‌فرض را مشخص می‌کند.

-mtune=arch

بهینه‌سازی برای arch. این گزینه از جمله، شیوه زمان‌بندی دستورالعمل‌ها و هزینه برآوردشده عملیات حسابی را کنترل می‌کند. فهرست مقادیر arch مشابه مقادیر -march است.

در صورت عدم استفاده از این گزینه، GCC برای پردازنده‌ای که توسط -march مشخص شده بهینه‌سازی می‌کند. با استفاده همزمان از -march و -mtune، می‌توان کدی تولید کرد که روی یک خانواده از پردازنده‌ها اجرا شود، اما کد را برای یک عضو خاص از آن خانواده بهینه‌سازی کرد.

گزینه -mtune ماکروهای "_MIPS_TUNE" و "_MIPS_TUNE_foo" را تعریف می‌کند که عملکردی مشابه ماکروهای -march توصیف‌شده در بالا دارند.

-mips1

معادل با -march=mips1.

-mips2

معادل با -march=mips2.

-mips3

معادل با -march=mips3.

-mips4

معادل با -march=mips4.

-mips32

معادل با -march=mips32.

-mips32r3

معادل با -march=mips32r3.

-mips32r5

معادل با -march=mips32r5.

-mips32r6

معادل با -march=mips32r6.

-mips64

معادل با -march=mips64.

-mips64r2

معادل با -march=mips64r2.

-mips64r3

معادل با -march=mips64r3.

-mips64r5

معادل با -march=mips64r5.

-mips64r6

معادل با -march=mips64r6.

-mips16

-mno-mips16

تولید کردن (تولید نکردن) کد MIPS16. اگر GCC یک معماری MIPS32 یا MIPS64 را هدف قرار داده باشد، از MIPS16e ASE بهره می‌برد.

تولید کد MIPS16 همچنین می‌تواند به ازای هر تابع به‌صورت جداگانه از طریق مشخصه‌های "mips16" و "nomips16" کنترل شود.

-mmips16e2

-mno-mips16e2

استفاده کردن (استفاده نکردن) از MIPS16e2 ASE. این گزینه رفتار گزینه -mips16 را به‌گونه‌ای تغییر می‌دهد که MIPS16e2 ASE را هدف قرار دهد.

-mflip-mips16

تولید کد MIPS16 به‌صورت یک‌در‌میان روی توابع. این گزینه برای آزمون رگرسیونِ تولید کد ترکیبی MIPS16/غیر-MIPS16 ارائه شده است و برای استفادهٔ عادی در کامپایل کد کاربر در نظر گرفته نشده است.

-minterlink-compressed

-mno-interlink-compressed

الزام (عدم الزام) به اینکه کدی که از ISA استاندارد MIPS (فشرده‌نشده) استفاده می‌کند، با کد MIPS16 و microMIPS سازگار با پیوند (link-compatible) باشد، و بالعکس.

برای مثال، کدی که از کدگذاری استاندارد ISA استفاده می‌کند نمی‌تواند مستقیماً به کد MIPS16 یا microMIPS بپرد؛ باید یا از یک فراخوانی یا یک پرش غیرمستقیم استفاده کند. بنابراین، -minterlink-compressed پرش‌های مستقیم را غیرفعال می‌کند مگر اینکه GCC بداند مقصد پرش فشرده نیست.

-minterlink-mips16

-mno-interlink-mips16

نام‌های مستعارِ -minterlink-compressed و -mno-interlink-compressed. این گزینه‌ها پیش از microMIPS ASE وجود داشته‌اند و برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده‌اند.

تولید کد برای ABI مشخص‌شده.

توجه داشته باشید که EABI دارای دو گونهٔ ۳۲-بیتی و ۶۴-بیتی است. GCC به‌طور معمول هنگام انتخاب یک معماری ۶۴-بیتی، کد ۶۴-بیتی تولید می‌کند، اما می‌توانید برای دریافت کد ۳۲-بیتی در عوض از -mgp32 استفاده کنید.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ O64 ABI، ببینید: https://gcc.gnu.org/projects/mipso64-abi.html.

دستور GCC از گونه‌ای از o32 ABI پشتیبانی می‌کند که در آن ثبات‌های ممیز شناور به جای ۳۲ بیت، ۶۴ بیتی هستند. می‌توانید این ترکیب را با -mabi=32 -mfp64 انتخاب کنید. این ABI بر دستورالعمل‌های "mthc1" و "mfhc1" متکی است و بنابراین فقط برای پردازنده‌های MIPS32R2، MIPS32R3 و MIPS32R5 پشتیبانی می‌شود.

تخصیص ثبات‌ها برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی یکسان باقی می‌ماند، اما هر مقدار اسکالر به جای یک جفت ثبات ۳۲-بیتی، در یک ثبات منفرد ۶۴-بیتی ارسال می‌شود. برای مثال، مقادیر ممیز شناور اسکالر فقط در $f0 بازگردانده می‌شوند، نه در یک جفت $f0/$f1. مجموعه ثبات‌های ذخیره‌شده توسط فراخوانی‌شونده نیز از این جهت یکسان باقی می‌ماند که ثبات‌های با دقت مضاعف با شماره‌های زوج ذخیره می‌شوند.

دو گونهٔ اضافی از o32 ABI برای امکان‌پذیر ساختن انتقال از ثبات‌های ۳۲-بیتی به ۶۴-بیتی پشتیبانی می‌شوند. این‌ها FPXX (-mfpxx) و FP64A (-mfp64 -mno-odd-spreg) هستند. افزونهٔ FPXX الزام می‌کند که تمام کدها باید هنگام اجرا با استفاده از ثبات‌های ۳۲-بیتی یا ۶۴-بیتی به درستی اجرا شوند. این کد می‌تواند با FP32 یا FP64 پیوند متقابل داشته باشد، اما نه با هر دو. افزونهٔ FP64A مشابه افزونهٔ FP64 است اما استفاده از ثبات‌های با دقت تکی با شماره فرد را ممنوع می‌کند. این می‌تواند همراه با حالت "FRE" واحدهای FPU در پردازنده‌های MIPS32R5 استفاده شود و به کدهای FP32 و FP64A اجازه می‌دهد تا بدون تغییر حالت‌های FPU، در یک فرایند پیوند متقابل داشته و اجرا شوند.

-mabicalls

-mno-abicalls

تولید (عدم تولید) کدی که برای اشیاء پویا به سبک SVR4 مناسب است. -mabicalls حالت پیش‌فرض برای سیستم‌های مبتنی بر SVR4 است.

-mshared

-mno-shared

تولید (عدم تولید) کدی که کاملاً مستقل از موقعیت است، و بنابراین می‌تواند در کتابخانه‌های مشترک پیوند داده شود. این گزینه تنها بر -mabicalls تأثیر می‌گذارد.

تمام کدهای -mabicalls به‌طور سنتی مستقل از موقعیت بوده‌اند، بدون در نظر گرفتن گزینه‌هایی مانند -fPIC و -fpic. با این حال، به عنوان یک افزونه، زنجیره ابزار GNU به فایل‌های اجرایی اجازه می‌دهد تا از دسترسی‌های مطلق برای نمادهای با پیوند محلی استفاده کنند. همچنین می‌تواند از توالی‌های مقداردهی اولیه کوتاه‌تر GP استفاده کند و فراخوانی‌های مستقیم به توابع تعریف‌شدهٔ محلی تولید نماید. این حالت با -mno-shared انتخاب می‌شود.

گزینهٔ -mno-shared به binutils نسخهٔ 2.16 یا بالاتر وابسته است و اشیائی را تولید می‌کند که فقط می‌توانند توسط پیونددهندهٔ GNU پیوند داده شوند. با این حال، این گزینه بر ABI فایل اجرایی نهایی تأثیر نمی‌گذارد؛ بلکه تنها بر ABI اشیاء جابجاشونده اثر می‌گذارد. استفاده از -mno-shared عموماً فایل‌های اجرایی را هم کوچک‌تر و هم سریع‌تر می‌کند.

-mshared حالت پیش‌فرض است.

-mplt

-mno-plt

فرض کردن (فرض نکردن) اینکه پیونددهنده‌های ایستا و پویا از PLTها و رونوشت‌های جابجایی (copy relocations) پشتیبانی می‌کنند. این گزینه تنها بر -mno-shared -mabicalls اثر می‌گذارد. برای n64 ABI، این گزینه بدون -msym32 هیچ تأثیری ندارد.

می‌توانید با پیکربندی GCC با --with-mips-plt، گزینهٔ -mplt را پیش‌فرض کنید. در غیر این صورت پیش‌فرض -mno-plt است.

-mxgot

-mno-xgot

برداشتن (برنداشتن) محدودیت‌های معمول روی اندازهٔ جدول آفست سراسری (GOT).

دستور GCC معمولاً از یک دستورالعمل برای بارگذاری مقادیر از GOT استفاده می‌کند. اگرچه این کار نسبتاً کارآمد است، اما تنها در صورتی کار می‌کند که GOT کوچک‌تر از حدود 64k باشد. هر مقداری بزرگ‌تر باعث می‌شود پیونددهنده خطایی مانند زیر را گزارش کند:

relocation truncated to fit: R_MIPS_GOT16 foobar

اگر این رخ داد، باید کد خود را با -mxgot دوباره کامپایل کنید. این گزینه با GOTهای بسیار بزرگ کار می‌کند، اگرچه کد کارایی کمتری نیز خواهد داشت، زیرا واکشی مقدار یک نماد سراسری نیازمند سه دستورالعمل است.

توجه داشته باشید که برخی از پیونددهنده‌ها می‌توانند چندین GOT بسازند. اگر چنین پیونددهنده‌ای دارید، تنها زمانی باید از -mxgot استفاده کنید که یک فایل شیء منفرد به بیش از 64k از مدخل‌های GOT دسترسی داشته باشد. که بسیار به‌ندرت چنین است.

این گزینه‌ها هیچ اثری ندارند مگر اینکه GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد.

-mgp32

فرض می‌کند که ثبات‌های همه‌منظوره دارای پهنای ۳۲ بیتی هستند.

-mgp64

فرض می‌کند که ثبات‌های همه‌منظوره دارای پهنای ۶۴ بیتی هستند.

-mfp32

فرض می‌کند که ثبات‌های ممیز شناور دارای پهنای ۳۲ بیتی هستند.

-mfp64

فرض می‌کند که ثبات‌های ممیز شناور دارای پهنای ۶۴ بیتی هستند.

-mfpxx

هیچ فرضی دربارهٔ پهنای ثبات‌های ممیز شناور در نظر نمی‌گیرد.

استفاده از دستورالعمل‌های کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور.

-muninit-const-in-rodata

عدم استفاده از دستورالعمل‌های کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور. در عوض، پیاده‌سازی محاسبات ممیز شناور را با استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای انجام می‌دهد.

-mno-float

معادل با -msoft-float است، اما علاوه‌بر آن تصریح می‌کند که برنامهٔ در حال کامپایل هیچ عملیات ممیز شناوری را انجام نمی‌دهد. این گزینه در حال حاضر تنها توسط برخی پیکربندی‌های سخت‌افزارِ خام (bare-metal) در MIPS پشتیبانی می‌شود، که ممکن است مجموعهٔ ویژه‌ای از کتابخانه‌ها را انتخاب کند که فاقد هرگونه پشتیبانی ممیز شناور هستند (برای نمونه، شامل قالب‌های ممیز شناور "printf"). اگر کدی که با -mno-float کامپایل شده است تصادفاً شامل عملیات‌های ممیز شناور باشد، احتمالاً در زمان پیوند یا زمان اجرا با شکست مواجه خواهد شد..IP -msingle-float 4 فرض بر این قرار می‌گیرد که پردازندهٔ کمکی ممیز شناور تنها از عملیات با دقت یگانه (single-precision) پشتیبانی می‌کند.

-mdouble-float

فرض بر این قرار می‌گیرد که پردازندهٔ کمکی ممیز شناور از عملیات با دقت مضاعف (double-precision) پشتیبانی می‌کند. این مقدار پیش‌فرض است.

-modd-spreg

-mno-odd-spreg

استفاده از ثبات‌های ممیز شناور با دقت یگانه و شمارهٔ فرد را برای o32 ABI فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای پردازنده‌هایی است که پشتیبانی آن‌ها از این ثبات‌ها شناخته شده است. هنگام استفاده از o32 FPXX ABI، گزینهٔ -mno-odd-spreg به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mabs=2008

-mabs=legacy

این گزینه‌ها نحوهٔ رفتار با داده‌های ممیز شناور ویژهٔ ناعدد (NaN) در IEEE 754 را با دستورالعمل‌های ماشینی "abs.fmt" و "neg.fmt" کنترل می‌کنند.

به‌طور پیش‌فرض یا هنگامی که -mabs=legacy استفاده می‌شود، رفتار موروثی (legacy) انتخاب می‌گردد. در این حالت این دستورالعمل‌ها حسابی در نظر گرفته می‌شوند و در جاهایی که عملکرد صحیح نیاز است و عملوند ورودی ممکن است یک NaN باشد، از آن‌ها اجتناب می‌شود. در عوض، دنبالهٔ طولانی‌تری از دستورالعمل‌ها که بیت علامت دادهٔ ممیز شناور را به‌طور دستی دستکاری می‌کنند استفاده می‌شود، مگر اینکه گزینهٔ -ffinite-math-only نیز مشخص شده باشد.

گزینهٔ -mabs=2008 رفتار منطبق بر IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت این دستورالعمل‌ها غیرحسابی تلقی می‌شوند و بنابراین در همهٔ حالات، به‌ویژه در جایی که عملوند ورودی یک NaN باشد، به‌درستی کار می‌کنند. از این رو، این دستورالعمل‌ها همیشه برای عملیات مربوطه استفاده می‌شوند.

-mnan=2008

-mnan=legacy

این گزینه‌ها کدگذاری داده‌های ممیز شناور ویژهٔ ناعدد (NaN) در IEEE 754 را کنترل می‌کنند.

گزینهٔ -mnan=legacy کدگذاری موروثی (legacy) را انتخاب می‌کند. در این حالت، NaNهای ساکت (qNaNs) با ۰ بودن بیت نخست فیلد معنادار انتهایی (trailing significand) و NaNهای نشانه‌دهنده (sNaNs) با ۱ بودن بیت نخست فیلد معنادار انتهایی مشخص می‌شوند.

گزینهٔ -mnan=2008 کدگذاری IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت، qNaNها با ۱ بودن بیت نخست فیلد معنادار انتهایی و sNaNها با ۰ بودن بیت نخست فیلد معنادار انتهایی مشخص می‌شوند.

پیش‌فرض -mnan=legacy است مگر اینکه GCC با --with-nan=2008 پیکربندی شده باشد.

-mllsc

-mno-llsc

از دستورالعمل‌های ll، sc و sync برای پیاده‌سازی توابع درونی (built-in) حافظهٔ اتمی استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). هنگامی که هیچ‌کدام از این گزینه‌ها مشخص نشده باشد، در صورتی که معماری هدف از آن‌ها پشتیبانی کند، GCC از این دستورالعمل‌ها استفاده خواهد کرد.

گزینهٔ -mllsc در صورتی مفید است که محیط زمان اجرا بتواند این دستورالعمل‌ها را شبیه‌سازی کند، و -mno-llsc می‌تواند هنگام کامپایل برای ISAهای غیراستاندارد مفید باشد. می‌توانید با پیکربندی GCC به‌ترتیب با --with-llsc و --without-llsc هر یک از این گزینه‌ها را به حالت پیش‌فرض تبدیل کنید. برای برخی پیکربندی‌ها --with-llsc پیش‌فرض است؛ برای جزئیات به مستندات نصب مراجعه کنید.

-mdsp

-mno-dsp

از بازنگری ۱ از MIPS DSP ASE استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را برابر با 1 تعریف می‌کند.

-mdspr2

-mno-dspr2

از بازنگری ۲ از MIPS DSP ASE استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این گزینه ماکروهای پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" و "__mips_dspr2" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را برابر با 2 تعریف می‌کند.

-msmartmips

-mno-smartmips

از MIPS SmartMIPS ASE استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).

-mpaired-single

-mno-paired-single

از دستورالعمل‌های ممیز شناور paired-single استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این گزینه نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mdmx

-mno-mdmx

از دستورالعمل‌های MIPS Digital Media Extension استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این گزینه تنها هنگام تولید کد ۶۴ بیتی قابل استفاده است و نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mips3d

-mno-mips3d

از MIPS-3D ASE استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینهٔ -mips3d متضمن -mpaired-single است.

-mmicromips

-mno-micromips

کد microMIPS تولید می‌کند (تولید نمی‌کند).

تولید کد microMIPS می‌تواند به ازای هر تابع به‌وسیلهٔ صفت‌های "micromips" و "nomicromips" نیز کنترل شود.

-mmt

-mno-mt

از دستورالعمل‌های چندریسمانی MT Multithreading استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).

-mmcu

-mno-mcu

از دستورالعمل‌های MIPS MCU ASE استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).

-meva

-mno-eva

از دستورالعمل‌های MIPS Enhanced Virtual Addressing استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).

-mvirt

-mno-virt

از دستورالعمل‌های MIPS Virtualization (VZ) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).

-mxpa

-mno-xpa

از دستورالعمل‌های MIPS eXtended Physical Address (XPA) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).

-mcrc

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های Cyclic Redundancy Check (CRC) در MIPS.

-mginv

-mno-ginv

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های Global INValidate (GINV) در MIPS.

-mmsa

-mno-msa

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های افزونه‌ی MIPS MSA.

-mloongson-mmi

-mno-loongson-mmi

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های چندرسانه‌ای MIPS Loongson (معروف به MMI).

-mloongson-ext

-mno-loongson-ext

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های MIPS Loongson EXTensions (EXT).

-mloongson-ext2

-mno-loongson-ext2

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های MIPS Loongson EXTensions r2 (EXT2).

-mlong64

اجبار نوع‌های "long" به داشتن پهنای ۶۴ بیت. برای توضیحات مربوط به مقدار پیش‌فرض و نحوه‌ی تعیین اندازه‌ی اشاره‌گر (pointer)، به -mlong32 مراجعه کنید.

-mlong32

اجبار نوع‌های "long"، "int" و اشاره‌گر به داشتن پهنای ۳۲ بیت.

اندازه‌ی پیش‌فرض "int"ها، "long"ها و اشاره‌گرها به ABI بستگی دارد. تمامی ABIهای پشتیبانی‌شده از "int"های ۳۲ بیتی استفاده می‌کنند. ABI نوع n64 و همچنین EABI نوع ۶۴ بیتی، از "long"های ۶۴ بیتی استفاده می‌کنند؛ بقیه از "long"های ۳۲ بیتی بهره می‌برند. اندازه‌ی اشاره‌گرها برابر با اندازه‌ی "long"ها، یا برابر با اندازه‌ی ثبات‌های عدد صحیح (هر کدام که کوچکتر باشد) خواهد بود.

-msym32

-mno-sym32

فرض کردن (فرض نکردن) این‌که همه‌ی نمادها فارغ از ABI انتخاب‌شده دارای مقادیر ۳۲ بیتی هستند. این گزینه در ترکیب با -mabi=64 و -mno-abicalls سودمند است چرا که به GCC اجازه می‌دهد ارجاعات کوتاه‌تر و سریع‌تری به آدرس‌های نمادین ایجاد کند.

-G num

قرار دادن تعاریف داده‌های با دید خارجی (externally-visible) در یک بخش داده‌های کوچک (small data section)، در صورتی که اندازه‌ی آن داده‌ها بزرگ‌تر از num بایت نباشد. بدین ترتیب GCC می‌تواند دسترسی‌های کارآمدتری به داده‌ها تولید کند؛ برای جزئیات به -mgpopt مراجعه کنید.

مقدار پیش‌فرض گزینه -G به پیکربندی بستگی دارد.

-mlocal-sdata

-mno-local-sdata

تعمیم دادن (تعمیم ندادن) رفتار -G به داده‌های محلی نیز، مانند متغیرهای static در زبان C. گزینه -mlocal-sdata در تمام پیکربندی‌ها پیش‌فرض است.

اگر پیونددهنده (linker) هشدار دهد که یک برنامه بیش از حد از داده‌های کوچک استفاده می‌کند، می‌توانید بازسازی بخش‌های کم‌اهمیت‌تر از نظر کارایی را با -mno-local-sdata امتحان کنید. همچنین ممکن است بخواهید کتابخانه‌های بزرگ را با -mno-local-sdata بسازید تا کتابخانه‌ها فضای بیشتری برای برنامه اصلی باقی بگذارند.

-mextern-sdata

-mno-extern-sdata

فرض کردن (فرض نکردن) این‌که داده‌های با تعریف خارجی در بخش داده‌های کوچک قرار دارند، چنانچه اندازه آن داده در محدوده -G باشد. گزینه -mextern-sdata در تمامی پیکربندی‌ها پیش‌فرض است.

اگر پودمانی (ماژول) مانند Mod را با -mextern-sdata -G num -mgpopt کامپایل کنید و Mod به متغیری به نام Var ارجاع دهد که بزرگ‌تر از num بایت نباشد، باید مطمئن شوید که Var در بخش داده‌های کوچک قرار گرفته است. اگر Var توسط پودمان دیگری تعریف شده باشد، باید یا آن پودمان را با مقدار -G به اندازه‌ی کافی بزرگ کامپایل کنید یا ویژگی "section" را به تعریف Var اضافه نمایید. اگر Var از نوع عام (common) باشد، باید برنامه را با تنظیم -G به اندازه‌ی کافی بزرگ پیوند (link) دهید.

ساده‌ترین راه برای برآورده کردن این محدودیت‌ها، کامپایل و پیوند دادن تمام پودمان‌ها با گزینه یکسان -G است. با این حال، ممکن است بخواهید کتابخانه‌ای بسازید که از چندین محدودیت مختلف داده‌های کوچک پشتیبانی کند. این کار را می‌توانید با کامپایل کردن کتابخانه با بالاترین مقدار پشتیبانی‌شده‌ی -G و به علاوه استفاده از -mno-extern-sdata برای جلوگیری از فرضیات کتابخانه در مورد داده‌های با تعریف خارجی انجام دهید.

-mgpopt

-mno-gpopt

استفاده (عدم استفاده) از دسترسی‌های وابسته به GP (یا GP-relative) برای نمادهایی که مشخص شده در بخش داده‌های کوچک قرار دارند؛ به -G، -mlocal-sdata و -mextern-sdata مراجعه کنید. گزینه -mgpopt در تمامی پیکربندی‌ها پیش‌فرض است.

گزینه -mno-gpopt برای مواردی سودمند است که ممکن است ثبات $gp مقدار "_gp" را نداشته باشد. برای مثال، اگر کد بخشی از یک کتابخانه باشد که ممکن است در یک مانیتور بوت (boot monitor) به کار رود، برنامه‌هایی که روتین‌های مانیتور بوت را فراخوانی می‌کنند مقداری ناشناخته را در $gp ارسال خواهند کرد. (در چنین شرایطی، خود مانیتور بوت معمولاً با -G0 کامپایل می‌شود.)

گزینه -mno-gpopt به معنای فعال بودن ضمنی گزینه‌های -mno-local-sdata و -mno-extern-sdata است.

-membedded-data

-mno-embedded-data

تخصیص متغیرها در وهله اول به بخش داده‌های فقط‌خواندنی (read-only data section) در صورت امکان، سپس در صورت امکان به بخش داده‌های کوچک، و در غیر این صورت در بخش data. این کار کدی تولید می‌کند که اندکی از حالت پیش‌فرض کندتر است، اما مقدار حافظه‌ی RAM مورد نیاز در زمان اجرا را کاهش می‌دهد و بنابراین ممکن است در برخی از سامانه‌های تعبیه‌شده (embedded systems) ترجیح داده شود.

-mno-uninit-const-in-rodata

قرار دادن متغیرهای مقداردهی‌نشده‌ی "const" در بخش داده‌های فقط‌خواندنی. این گزینه فقط در ترکیب با -membedded-data معنادار است.

-mcode-readable=setting

مشخص کردن این‌که آیا GCC مجاز است کدهایی تولید کند که از بخش‌های قابل اجرا بخوانند یا خیر. سه تنظیم ممکن وجود دارد:

-mcode-readable=yes: دستورالعمل‌ها می‌توانند آزادانه به بخش‌های قابل اجرا دسترسی داشته باشند. این تنظیم پیش‌فرض است.
-mcode-readable=pcrel: دستورالعمل‌های بارگذاری وابسته به PC در MIPS16 می‌توانند به بخش‌های قابل اجرا دسترسی پیدا کنند، اما سایر دستورالعمل‌ها نباید چنین کنند. این گزینه روی پردازنده‌های 4KSc و 4KSd زمانی که بیت Read Inhibit در TLBهای کد تنظیم شده است مفید واقع می‌شود. همچنین روی پردازنده‌هایی که می‌توان آن‌ها را با یک رابط دوگانه دستورالعمل/داده SRAM پیکربندی کرد و مانند M4K به‌طور خودکار بارگذاری‌های وابسته به PC را به RAM دستورالعمل هدایت می‌کنند، سودمند است.
-mcode-readable=no: دستورالعمل‌ها نباید به بخش‌های قابل اجرا دسترسی داشته باشند. این گزینه روی مقصدهایی کاربرد دارد که با رابط دوگانه دستورالعمل/داده SRAM پیکربندی شده‌اند اما (برخلاف M4K) بارگذاری‌های وابسته به PC را به‌طور خودکار به RAM دستورالعمل هدایت نمی‌کنند.

در مقصدهای SDE، گزینه -mcode-data-in-code به‌عنوان نام مستعار سنتی برای -mcode-readable=no و -mcode-xonly برای -mcode-readable=pcrel در دسترس است.

-msplit-addresses
-mno-split-addresses: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از عملگرهای بازآرایی (relocation) اسمبلر %hi() و %lo(). این گزینه با -mexplicit-relocs جایگزین شده است اما برای سازگاری با گذشته حفظ شده است.
-mexplicit-relocs=none
-mexplicit-relocs=base
-mexplicit-relocs=pcrel
-mexplicit-relocs
-mno-explicit-relocs: این گزینه‌ها استفاده از بازآرایی‌های صریح (مانند %gp_rel) را کنترل می‌کنند. مقدار پیش‌فرض به نسخهٔ GAS در زمان ساخت خود GCC بستگی دارد.
پشتیبانی از بازآرایی‌های صریح "base" در سال ۲۰۰۱ به GAS افزوده شد. پشتیبانی از بازآرایی‌های صریح "pcrel" در سال ۲۰۱۴ به GAS معرفی شد، که از %pcrel_hi و %pcrel_lo پشتیبانی می‌کند.
-mcheck-zero-division
-mno-check-zero-division: تله‌گذاری کردن (تله‌گذاری نکردن) هنگام تقسیم عدد صحیح بر صفر.
پیش‌فرض -mcheck-zero-division است.
-mdivide-traps
-mdivide-breaks: سیستم‌های MIPS تقسیم بر صفر را با تولید یک تلهٔ شرطی یا یک دستور break بررسی می‌کنند. استفاده از تله‌ها به کد کم‌حجم‌تری منجر می‌شود، اما فقط در MIPS II و نسخه‌های بعد از آن پشتیبانی می‌شود. همچنین، برخی از نسخه‌های هستهٔ Linux دارای باگی هستند که مانع از تولید سیگنال مناسب ("SIGFPE") توسط تله می‌شود. از -mdivide-traps برای اجازه دادن به تله‌های شرطی در معماری‌هایی که از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند، و از -mdivide-breaks برای اجبار به استفاده از دستورات break استفاده کنید.
پیش‌فرض معمولاً -mdivide-traps است، اما می‌توان آن را در زمان پیکربندی با استفاده از --with-divide=breaks بازنویسی کرد. بررسی‌های تقسیم بر صفر را می‌توان با استفاده از -mno-check-zero-division به‌طور کامل غیرفعال کرد.
-mload-store-pairs
-mno-load-store-pairs: فعال (غیرفعال) کردن بهینه‌سازی که دستورات بارگذاری یا ذخیره‌سازی متوالی را برای فعال‌کردن پیوند بارگذاری/ذخیره‌سازی (load/store bonding) جفت می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است اما تنها زمانی اعمال می‌شود که معماری انتخاب‌شده از bonding پشتیبانی کند.
-mstrict-align
-mno-strict-align
-munaligned-access
-mno-unaligned-access: غیرفعال (فعال) کردن دسترسی مستقیم غیرازتراز برای MIPS Release 6. MIPSr6 نیازمند پشتیبانی از دسترسی غیرازتراز در بارگذاری/ذخیره‌سازی است، چه از طریق سخت‌افزار یا با تله‌گذاری و شبیه‌سازی. در حالت دوم ممکن است هستهٔ سیستم‌عامل به -mstrict-align نیاز داشته باشد. گزینه‌های -munaligned-access و -mno-unaligned-access منسوخ شده‌اند و تنها برای سازگاری با گذشته ارائه می‌شوند.
-mmemcpy
-mno-memcpy: اجبار (عدم اجبار) به استفاده از "memcpy" برای جابه‌جایی‌های بلوکی غیرساده. پیش‌فرض -mno-memcpy است، که به GCC اجازه می‌دهد اکثر کپی‌های با اندازهٔ ثابت را درون‌خطی (inline) کند.
-mlong-calls
-mno-long-calls: غیرفعال (فعال) کردن استفاده از دستور "jal". فراخوانی توابع با استفاده از "jal" کارآمدتر است اما نیاز دارد که فراخواننده و فراخوانده‌شده در یک قطعهٔ (segment) ۲۵۶ مگابایتی یکسان باشند.
این گزینه بر روی کدهای abicalls اثری ندارد. پیش‌فرض -mno-long-calls است.
-mmad
-mno-mad: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از دستورات "mad"، "madu" و "mul"، همان‌گونه که توسط مجموعه دستورات R4650 ارائه شده‌اند.
-mimadd
-mno-imadd: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از دستورات عدد صحیح "madd" و "msub". پیش‌فرض در معماری‌هایی که از "madd" و "msub" پشتیبانی می‌کنند -mimadd است، به‌جز در معماری 74k که مشخص شد در آن کد کندتری تولید می‌کند.
-mfused-madd
-mno-fused-madd: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از دستورات ضرب-انباشت (multiply-accumulate) ممیز شناور، در صورت در دسترس بودن آن‌ها. پیش‌فرض -mfused-madd است.
در پردازندهٔ R8000 هنگامی که از دستورات ضرب-انباشت استفاده می‌شود، حاصل‌ضرب میانی با دقت بی‌نهایت محاسبه می‌شود و تابع بیت FCSR Flush to Zero نخواهد بود. این موضوع ممکن است در برخی شرایط نامطلوب باشد. در سایر پردازنده‌ها نتیجه از نظر عددی با محاسبات معادل که با استفاده از دستورات مجزای ضرب، جمع، تفریق و منفی‌سازی انجام می‌شوند، یکسان است.
-nocpp: به اسمبلر MIPS دستور می‌دهد هنگام اسمبل کردن فایل‌های اسمبلی کاربر (با پسوند .s)، پیش‌پردازندهٔ خود را بر روی آن‌ها اجرا نکند.
-mfix-24k
-mno-fix-24k: دور زدن ایراد سخت‌افزاری (errata) شمارهٔ 24K E48 (از دست رفتن داده در عملیات ذخیره‌سازی حین refill). این راه‌حل‌ها به جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی می‌شوند.
-mfix-r4000
-mno-fix-r4000: دور زدن برخی از ایرادات سخت‌افزاری پردازندهٔ R4000:

یک شیفت کلمهٔ مضاعف (double-word) یا متغیر اگر بلافاصله پس از شروع یک تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.
یک شیفت کلمهٔ مضاعف یا متغیر اگر در حین انجام یک ضرب عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.
یک تقسیم عدد صحیح اگر در شیار تأخیر (delay slot) یک انشعاب گرفته‌شده (taken branch) یا یک پرش آغاز شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.

-mfix-r4400
-mno-fix-r4400: دور زدن برخی از ایرادات سخت‌افزاری پردازندهٔ R4400:

-: یک شیفت کلمهٔ مضاعف یا متغیر اگر بلافاصله پس از شروع یک تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.

-mfix-r10000
-mno-fix-r10000: دور زدن برخی از ایرادات سخت‌افزاری (errata) پردازنده R10000:

-: دنباله‌های "ll"/"sc" ممکن است در نگارش‌های پیش از 3.0 رفتار تجزیه‌ناپذیر (اتمیک) نداشته باشند. آن‌ها ممکن است در نگارش‌های 2.6 و پیش از آن دچار بن‌بست (deadlock) شوند.

این گزینه تنها در صورتی قابل استفاده است که معماری هدف از دستورالعمل‌های branch-likely پشتیبانی کند. در صورت استفاده از -march=r10000، گزینهٔ -mfix-r10000 پیش‌فرض است؛ در غیر این صورت، -mno-fix-r10000 پیش‌فرض خواهد بود.

-mfix-r5900
-mno-fix-r5900: تلاش نمی‌کند دستور قبلی را در شکاف تأخیر (delay slot) یک دستور پرش واقع در انتهای یک حلقهٔ کوتاه متشکل از شش دستور یا کمتر زمان‌بندی کند و همیشه به‌جای آن یک دستور "nop" در آنجا قرار می‌دهد. باگ حلقه‌های کوتاه تحت شرایط معینی به دلیل یک اشکال سخت‌افزاری در تراشهٔ R5900، باعث می‌شود حلقه‌ها تنها یک یا دو بار اجرا شوند. این راه‌حل دور زدن به‌جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده است.
-mfix-rm7000
-mno-fix-rm7000: دور زدن ایرادات سخت‌افزاری "dmult"/"dmultu" در RM7000. این دور زدن‌ها توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند، نه توسط GCC.
-mfix-vr4120
-mno-fix-vr4120: دور زدن برخی از ایرادات سخت‌افزاری VR4120:

دستور "dmultu" همیشه نتیجهٔ درستی تولید نمی‌کند.
دستورهای "div" و "ddiv" در صورتی که یکی از عملوندها منفی باشد، همیشه نتیجهٔ درستی تولید نمی‌کنند.

راه‌حل‌های دور زدن برای ایرادات تقسیم به توابع ویژه‌ای در libgcc.a وابسته هستند. در حال حاضر، این توابع تنها توسط پیکربندی‌های "mips64vr*-elf" ارائه می‌شوند.

سایر ایرادات VR4120 نیازمند درج یک NOP بین جفت‌دستورالعمل‌های خاصی هستند. این ایرادات توسط اسمبلر مدیریت می‌شوند، نه خود GCC.

-mfix-vr4130

-mno-fix-vr4130

دور زدن ایرادات سخت‌افزاری "mflo"/"mfhi" در VR4130. راه‌حل‌های دور زدن به‌جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند، اگرچه در صورت در دسترس بودن دستورالعمل‌های "macc"، "macchi"، "dmacc" و "dmacchi" در VR4130، کامپایلر GCC از به‌کارگیری "mflo" و "mfhi" خودداری می‌کند.

-mfix-sb1

-mno-fix-sb1

دور زدن برخی از ایرادات سخت‌افزاری هستهٔ پردازندهٔ SB-1. (این پرچم در حال حاضر ایرادات ممیز شناور "F1" و "F2" در نگارش 2 هستهٔ SB-1 را دور می‌زند.)

-mfix4300

-mno-fix4300

دور زدن ایرادی در تراشه‌های اولیهٔ VR4300 که باعث می‌شود عملیات ضرب با عملوندهای خاص، ضرب‌های بلافاصله پس از خود را مخدوش کنند.

-mr10k-cache-barrier=setting

مشخص می‌کند که آیا GCC باید برای جلوگیری از اثرات جانبی اجرای حدسی (speculation) در پردازنده‌های R10K، مانع‌های حافظهٔ نهان (cache barriers) درج کند یا خیر.

مشابه بسیاری از پردازنده‌ها، R10K تلاش می‌کند نتیجهٔ یک پرش شرطی را پیش‌بینی کرده و به‌طور حدسی دستورالعمل‌های شاخهٔ «طی‌شده» ("taken") را اجرا کند. در صورتی که نتیجهٔ پیش‌بینی نادرست باشد، این دستورالعمل‌ها بعداً لغو (abort) می‌شوند. با این حال، در R10K حتی دستورالعمل‌های لغوشده نیز می‌توانند اثرات جانبی داشته باشند.

این مشکل فقط بر ذخیره‌سازی‌های هسته و بسته به سیستم، بارگذاری‌های هسته تأثیر می‌گذارد. به عنوان مثال، یک ذخیره‌سازی که به‌طور حدسی اجرا شده ممکن است حافظهٔ مقصد را در حافظهٔ نهان بارگذاری کند و خط حافظهٔ نهان را به عنوان کثیف (dirty) علامت‌گذاری کند، حتی اگر خود عملیات ذخیره‌سازی بعداً لغو شود. اگر یک عملیات DMA پیش از تخلیه شدن (flush) خط «کثیف» در همان ناحیه از حافظه بنویسد، داده‌های موجود در حافظهٔ نهان روی داده‌های منتقل‌شده توسط DMA بازنویسی می‌شوند. برای توضیحات کامل، از جمله دیگر مشکلات احتمالی، به دفترچهٔ راهنمای پردازندهٔ R10K مراجعه کنید.

یک راه‌حل دور زدن این است که پیش از هر دسترسی به حافظه که ممکن است به‌طور حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن اثرات جانبی داشته باشد، دستورالعمل‌های مانع حافظهٔ نهان درج شوند. گزینهٔ -mr10k-cache-barrier=setting پیاده‌سازی GCC از این راه‌حل را کنترل می‌کند. این گزینه فرض می‌کند که دسترسی‌های لغوشده به هر بایتی در نواحی زیر فاقد اثرات جانبی هستند:

1.: حافظهٔ اشغال‌شده توسط فریم پشتهٔ تابع فعلی؛
2.: حافظهٔ اشغال‌شده توسط آرگومان ورودی پشته؛
3.: حافظهٔ اشغال‌شده توسط شیئی با نشانی ثابت در زمان پیوند (link-time-constant).

این وظیفهٔ هسته است که اطمینان حاصل کند دسترسی‌های حدسی به این نواحی واقعاً ایمن هستند.

اگر برنامهٔ ورودی شامل اعلان تابعی مانند زیر باشد:

void foo (void);

آنگاه پیاده‌سازی "foo" باید امکان اجرای حدسی دستورهای "j foo" و "jal foo" را فراهم کند. GCC این محدودیت را برای توابعی که خودش کامپایل می‌کند رعایت می‌نماید، و انتظار دارد که توابع غیر GCC (مانند کدهای اسمبلی دست‌نویس) نیز همین کار را انجام دهند.

این گزینه سه حالت دارد:

-mr10k-cache-barrier=load-store: درج یک مانع حافظهٔ نهان قبل از هر بارگذاری یا ذخیره‌سازی که ممکن است به‌طور حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن اثرات جانبی داشته باشد.
-mr10k-cache-barrier=store: درج یک مانع حافظهٔ نهان قبل از هر ذخیره‌سازی که ممکن است به‌طور حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن اثرات جانبی داشته باشد.
-mr10k-cache-barrier=none: غیرفعال کردن درج مانع‌های حافظهٔ نهان. این حالت پیش‌فرض است.

-mflush-func=func

-mno-flush-func

تابعی را که باید برای تخلیهٔ حافظه‌های نهان دستورالعمل (I-cache) و داده (D-cache) فراخوانی شود مشخص می‌کند، یا این که از فراخوانی هرگونه تابعی از این دست جلوگیری می‌کند. در صورت فراخوانی، این تابع باید همان آرگومان‌های تابع متداول "_flush_func" را بپذیرد، یعنی نشانی محدودهٔ حافظه‌ای که حافظهٔ نهان برای آن تخلیه می‌شود، اندازهٔ محدودهٔ حافظه، و عدد 3 (جهت تخلیهٔ هر دو حافظهٔ نهان). مقدار پیش‌فرض به معماری هدفی که GCC برای آن پیکربندی شده است بستگی دارد، اما عموماً یا "_flush_func" است یا "__cpu_flush".

-mbranch-cost=num

هزینهٔ پرش‌ها را تقریباً به اندازهٔ num دستورالعمل «ساده» تعیین می‌کند. این هزینه تنها یک روش تخمین اکتشافی است و تضمینی برای تولید نتایج یکسان در میان نگارش‌های مختلف وجود ندارد. هزینهٔ صفر به شکلی حشوآمیز مقدار پیش‌فرضی را برمی‌گزیند که بر پایهٔ تنظیمات -mtune تعیین می‌شود.

-mbranch-likely

-mno-branch-likely

فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های Branch Likely، صرف‌نظر از مقدار پیش‌فرض معماری انتخاب‌شده. به‌طور پیش‌فرض، اگر دستورالعمل‌های Branch Likely توسط معماری انتخاب‌شده پشتیبانی شوند ممکن است تولید گردند. یک استثنا برای معماری‌های MIPS32 و MIPS64 و پردازنده‌هایی است که این معماری‌ها را پیاده‌سازی می‌کنند؛ برای آن‌ها، دستورالعمل‌های Branch Likely به‌طور پیش‌فرض تولید نمی‌شوند چرا که معماری‌های MIPS32 و MIPS64 به‌طور صریح استفاده از آن‌ها را منسوخ اعلام کرده‌اند.

-mcompact-branches=never

-mcompact-branches=optimal

-mcompact-branches=always

این گزینه‌ها تعیین می‌کنند که کدام شکل از پرش‌ها (branches) تولید شوند. مقدار پیش‌فرض -mcompact-branches=optimal است.

گزینه -mcompact-branches=never تضمین می‌کند که دستورالعمل‌های پرش فشرده (compact branch) هرگز تولید نشوند.

گزینه -mcompact-branches=always اطمینان حاصل می‌کند که در صورت وجود برای MIPS Release 6 به بعد، یک دستورالعمل پرش فشرده تولید شود. اگر دستورالعمل پرش فشرده در دسترس نباشد (یا پیش از R6 باشد)، به‌جای آن از شکل دارای شکاف تأخیر (delay slot) پرش استفاده می‌شود.

اگر برای مقصدهای MIPS16/microMIPS استفاده شود، در حال حاضر نادیده گرفته می‌شود. رفتار مربوط به MIPS16/microMIPS ممکن است در آینده تغییر کند، چرا که آن‌ها دارای برخی دستورالعمل‌های پرش فشرده هستند.

گزینه -mcompact-branches=optimal باعث می‌شود در صورتی که پرش دارای شکاف تأخیر در ISA فعلی موجود بوده و شکاف تأخیر با موفقیت پر شود، از آن استفاده گردد. اگر شکاف تأخیر پر نشود، در صورت موجود بودن، یک پرش فشرده انتخاب می‌شود.

-mfp-exceptions

-mno-fp-exceptions

مشخص می‌کند که آیا استثناهای ممیز شناور (FP exceptions) فعال هستند یا خیر. این مورد بر نحوه زمان‌بندی دستورالعمل‌های FP برای برخی پردازنده‌ها تأثیر می‌گذارد. حالت پیش‌فرض این است که استثناهای FP فعال باشند.

به‌عنوان مثال، در SB-1، اگر استثناهای FP غیرفعال باشند و در حال تولید کد ۶۴ بیتی باشیم، می‌توانیم از هر دو خط‌لوله (pipe) ممیز شناور استفاده کنیم. در غیر این صورت، تنها می‌توان از یک خط‌لوله FP استفاده کرد.

-mvr4130-align

-mno-vr4130-align

خط‌لوله VR4130 از نوع سوپراسکالر دوطرفه (two-way superscalar) است، اما تنها در صورتی می‌تواند دو دستورالعمل را با هم صادر (issue) کند که اولین دستورالعمل در مرز ۸ بایتی تراز (aligned) شده باشد. هنگامی که این گزینه فعال باشد، GCC جفت‌دستورالعمل‌هایی را که به تشخیص آن باید به‌طور موازی اجرا شوند تراز می‌کند.

این گزینه تنها هنگام بهینه‌سازی برای VR4130 اثر دارد. این گزینه معمولاً کد را سریع‌تر می‌کند، اما به قیمت بزرگ‌تر شدن اندازه آن تمام می‌شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در سطح بهینه‌سازی -O3 فعال است.

-msynci

-mno-synci

فعال (غیرفعال) کردن تولید دستورالعمل‌های "synci" در معماری‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند. دستورالعمل‌های "synci" (در صورت فعال بودن) هنگام کامپایل "__builtin___clear_cache" تولید می‌شوند.

پیش‌فرض این گزینه -mno-synci است، اما می‌توان با پیکربندی GCC با --with-synci این پیش‌فرض را لغو کرد.

هنگام کامپایل کد برای سیستم‌های تک‌پردازنده‌ای، استفاده از "synci" معمولاً ایمن است. با این حال، در بسیاری از سیستم‌های چند‌هسته‌ای (SMP)، حافظه نهان (cache) دستورالعمل را در تمام هسته‌ها باطل نمی‌کند و ممکن است به رفتار تعریف‌نشده منجر شود.

-mrelax-pic-calls

-mno-relax-pic-calls

تلاش برای تبدیل فراخوانی‌های PIC که معمولاً از طریق ثبات $25 ارسال می‌شوند، به فراخوانی‌های مستقیم. این امر تنها در صورتی امکان‌پذیر است که پیونددهنده (linker) بتواند مقصد را در زمان پیوند حل (resolve) کند و مقصد در محدوده یک فراخوانی مستقیم باشد.

گزینه -mrelax-pic-calls پیش‌فرض است در صورتی که GCC برای استفاده از یک اسمبلر و پیونددهنده‌ای پیکربندی شده باشد که از دستور اسمبلی ".reloc" پشتیبانی می‌کنند و -mexplicit-relocs برقرار باشد. با -mno-explicit-relocs، این بهینه‌سازی می‌تواند تنها توسط اسمبلر و پیونددهنده بدون نیاز به کمک کامپایلر انجام شود.

-mmcount-ra-address

-mno-mcount-ra-address

تولید (تولید نکردن) کدی که به "_mcount" اجازه می‌دهد نشانی بازگشت تابع فراخواننده را تغییر دهد. در صورت فعال بودن، این گزینه رابط معمول "_mcount" را با یک پارامتر جدید ra-address گسترش می‌دهد که دارای نوع "intptr_t *" است و در ثبات $12 فرستاده می‌شود. سپس "_mcount" می‌تواند با انجام هر دو عمل زیر، نشانی بازگشت را تغییر دهد:

بازگرداندن نشانی جدید در ثبات $31.
ذخیره نشانی جدید در "*ra-address"، در صورتی که ra-address غیرتهی باشد.

پیش‌فرض -mno-mcount-ra-address است.

-mframe-header-opt
-mno-frame-header-opt: فعال (غیرفعال) کردن بهینه‌سازی سرایند قاب (frame header) در o32 ABI. هنگام استفاده از o32 ABI، فراخوانی توابع ۱۶ بایت را در پشته تخصیص می‌دهد تا تابع فراخوانده‌شده آرگومان‌های ثبات را در آن بنویسد. در صورت فعال بودن، این بهینه‌سازی در صورتی که مشخص شود سرایند قاب بلااستفاده است از تخصیص آن جلوگیری می‌کند.
این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض در تمام سطوح بهینه‌سازی غیرفعال است.
-mlxc1-sxc1
-mno-lxc1-sxc1: در صورت امکان، فعال (غیرفعال) کردن تولید دستورالعمل‌های "lwxc1"، "swxc1"، "ldxc1" و "sdxc1". به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mmadd4
-mno-madd4: در صورت امکان، فعال (غیرفعال) کردن تولید دستورالعمل‌های ۴ عملوندی "madd.s"، "madd.d" و دستورالعمل‌های مرتبط. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های MMIX (MMIX Options)

این گزینه‌ها برای MMIX تعریف شده‌اند:

-mlibfuncs
-mno-libfuncs: مشخص می‌کند که توابع کتابخانه‌ای درونی (intrinsic) در حال کامپایل هستند، که صرف‌نظر از اندازه، همه مقادیر را در ثبات‌ها منتقل می‌کنند.
-mepsilon
-mno-epsilon: تولید دستورالعمل‌های مقایسه ممیز شناور که با توجه به ثبات اپسیلون "rE" مقایسه را انجام می‌دهند.
-mabi=mmixware
-mabi=gnu: تولید کدی که پارامترهای تابع و مقادیر بازگشتی را به‌گونه‌ای منتقل می‌کند که (در تابع فراخوانده‌شده) به‌عنوان ثبات‌های $0 به بالا دیده می‌شوند، در مقابل GNU ABI که از ثبات‌های سراسری $231 به بالا استفاده می‌کند.
-mzero-extend
-mno-zero-extend: هنگام خواندن داده‌ها از حافظه در اندازه‌های کوچک‌تر از ۶۴ بیت، به‌طور پیش‌فرض به‌جای دستورالعمل‌های گسترش علامت، از دستورالعمل‌های بارگذاری با گسترش صفر استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).
-mknuthdiv
-mno-knuthdiv: باعث می‌شود نتیجهٔ تقسیمی که باقیمانده دارد، علامتی مشابه با مقسوم‌علیه داشته باشد. با گزینهٔ پیش‌فرض، -mno-knuthdiv، علامت باقیمانده از علامت مقسوم پیروی می‌کند. هر دو روش از نظر ریاضی معتبر هستند، هرچند که روش دوم تقریباً به‌طور انحصاری استفاده می‌شود.
-mtoplevel-symbols
-mno-toplevel-symbols: یک کاراکتر : را به ابتدای تمام نمادهای سراسری اضافه می‌کند (اضافه نمی‌کند)، تا کد اسمبلی بتواند با دستورالعمل اسمبلی "PREFIX" استفاده شود.
-melf: یک فایل اجرایی در قالب ELF به‌جای قالب پیش‌فرض mmo که توسط شبیه‌ساز mmix استفاده می‌شود، تولید می‌کند.
-mbranch-predict
-mno-branch-predict: هنگامی که پیش‌بینی ایستای انشعاب یک انشعاب احتمالی را نشان می‌دهد، از دستورالعمل‌های انشعاب محتمل استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).
-mbase-addresses
-mno-base-addresses: کدی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که از آدرس‌های پایه استفاده می‌کند. استفاده از یک آدرس پایه به‌طور خودکار درخواستی (که توسط اسمبلر و پیونددهنده مدیریت می‌شود) برای تنظیم یک مقدار ثابت در یک ثبات سراسری تولید می‌کند. این ثبات برای یک یا چند درخواست آدرس پایه در محدودهٔ ۰ تا ۲۵۵ از مقدار نگهداری‌شده در ثبات استفاده می‌شود. این کار عموماً منجر به تولید کدی کوتاه و سریع می‌شود، اما تعداد مؤلفه‌های داده‌ای متفاوتی که می‌توان آدرس‌دهی کرد محدود است. این بدان معناست که برنامه‌ای با حجم زیادی از داده‌های ایستا ممکن است به -mno-base-addresses نیاز داشته باشد.
-msingle-exit
-mno-single-exit: کد تولیدشده را وادار می‌کند (وادار نمی‌کند) که در هر تابع تنها یک نقطهٔ خروج داشته باشد.
-mset-data-start=address: هنگام پیوند دادن، شروع بخش داده را روی address تنظیم می‌کند.
-mset-program-start=address
-mno-set-program-start: هنگام پیوند دادن، نشانی شروع برنامه را روی address تنظیم می‌کند. مقدار پیش‌فرض آن 0x100 است مگر اینکه از -mno-set-program-start برای نادیده گرفتن کامل این گزینه استفاده شود.

گزینه‌های MN10300

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Matsushita MN10300 تعریف شده‌اند:

-mmult-bug
-mno-mult-bug: در صورت فعال بودن، کدی تولید می‌کند تا از اشکالات دستورالعمل‌های ضرب در پردازنده‌های MN10300 اجتناب شود. این حالت پیش‌فرض است.
-mam33
-mno-am33: کدی با استفاده از ویژگی‌های خاص پردازندهٔ AM33 تولید می‌کند. حالت پیش‌فرض -mno-am33 است.
-mam33-2
-mno-am33-2: کدی با استفاده از ویژگی‌های خاص پردازندهٔ AM33/2.0 تولید می‌کند. حالت پیش‌فرض -mno-am33-2 است.
-mam34
-mno-am34: کدی با استفاده از ویژگی‌های خاص پردازندهٔ AM34 تولید می‌کند. حالت پیش‌فرض -mno-am34 است.
-mtune=cpu-type: هنگام زمان‌بندی دستورالعمل‌ها، از ویژگی‌های زمان‌بندی نوع پردازندهٔ مشخص‌شده استفاده می‌کند. این کار نوع پردازندهٔ هدف را تغییر نمی‌دهد. نوع CPU باید یکی از mn10300، am33، am33-2 یا am34 باشد.
-mreturn-pointer-on-d0
-mno-return-pointer-on-d0: هنگام تولید تابعی که اشاره‌گر برمی‌گرداند، اشاره‌گر را در هر دو ثبات "a0" و "d0" برمی‌گرداند. در غیر این صورت، اشاره‌گر فقط در "a0" بازگردانده می‌شود و تلاش برای فراخوانی چنین توابعی بدون پیش‌نمونه منجر به خطا خواهد شد. توجه داشته باشید که این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ برای غیرفعال کردن آن از -mno-return-pointer-on-d0 استفاده کنید.
-mno-crt0: فایل شیء مقداردهی اولیهٔ زمان اجرای C را پیوند نمی‌دهد.
-mrelax: به پیونددهنده نشان می‌دهد که باید یک مرحله بهینه‌سازی آزادسازی (relaxation) را برای کوتاه‌تر کردن انشعاب‌ها، فراخوانی‌ها و نشانی‌های حافظهٔ مطلق انجام دهد. این گزینه فقط زمانی تأثیر دارد که در خط فرمان برای مرحلهٔ نهایی پیوند استفاده شود.
این گزینه اشکال‌زدایی نمادین را غیرممکن می‌سازد.
-mliw
-mno-liw: به کامپایلر اجازه می‌دهد در صورتی که هدف پردازندهٔ AM33 یا جدیدتر باشد، دستورالعمل‌های Long Instruction Word را تولید کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. -mliw ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__LIW__" را تعریف می‌کند؛ -mno-liw ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__NO_LIW__" را تعریف می‌کند.
-msetlb
-mno-setlb: به کامپایلر اجازه می‌دهد در صورتی که هدف پردازندهٔ AM33 یا جدیدتر باشد، دستورالعمل‌های SETLB و Lcc را تولید کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. -msetlb ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__SETLB__" را تعریف می‌کند؛ -mno-setlb ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__NO_SETLB__" را تعریف می‌کند.

گزینه‌های Moxie

-meb: کد با ترتیب بایت بزرگ‌انتها (big-endian) تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های moxie-*-* است.
-mel: کد با ترتیب بایت کوچک‌انتها (little-endian) تولید می‌کند.
-mmul.x
-mno-mul.x: دستورالعمل‌های mul.x و umul.x را تولید می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای پیکربندی‌های moxiebox-*-* فعال است.
-mno-crt0: فایل شیء مقداردهی اولیهٔ زمان اجرای C را پیوند نمی‌دهد.

گزینه‌های MSP430 این گزینه‌ها برای MSP430 تعریف شده‌اند:

-masm-hex

مجبور کردن خروجی اسمبلی به استفاده همیشگی از مقادیر ثابت هگزادسیمال. به طور معمول این مقادیر ثابت اعدادی ده‌دهی علامت‌دار هستند، اما این گزینه برای مجموعه آزمون (testsuite) و/یا مقاصد زیبایی‌شناختی در دسترس است.

-mmcu=name

انتخاب MCU هدف. این مورد برای ایجاد یک نماد پیش‌پردازنده C بر اساس نام MCU استفاده می‌شود که به حروف بزرگ تبدیل شده و پیشوند و پسوند __ می‌گیرد. این نماد به نوبه خود توسط فایل سرایند msp430.h برای انتخاب یک فایل سرایند مکمل اختصاصی MCU به کار می‌رود.

این گزینه همچنین ISA مورد استفاده را تعیین می‌کند. اگر نام MCU به‌گونه‌ای باشد که مشخصاً فقط از 430 ISA پشتیبانی کند، همان انتخاب می‌شود؛ در غیر این صورت 430X ISA انتخاب خواهد شد. نام عمومی MCU به صورت msp430 نیز می‌تواند برای انتخاب 430 ISA استفاده شود. به طور مشابه، نام عمومی msp430x برای MCU، معماری 430X ISA را انتخاب می‌کند.

علاوه بر این، یک اسکریپت پیونددهنده اختصاصی MCU به خط فرمان پیونددهنده افزوده می‌شود. نام اسکریپت، همان نام MCU به همراه پسوند .ld است. بنابراین، مشخص کردن -mmcu=xxx در خط فرمان gcc، نماد پیش‌پردازنده C به صورت "__XXX__" را تعریف کرده و باعث می‌شود پیونددهنده به دنبال اسکریپتی با نام xxx.ld بگردد.

معماری ISA و پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری برای MCUهای گوناگون درون GCC به صورت سخت‌کد شده قرار دارد. با این حال، یک فایل خارجی devices.csv می‌تواند برای گسترش پشتیبانی از دستگاه‌ها فراتر از موارد سخت‌کد شده به کار رود.

کامپایلر GCC فایل devices.csv را با استفاده از روش‌های زیر و بر اساس ترتیب تقدم داده‌شده جستجو می‌کند، به طوری که روش اول نسبت به روش دوم و روش دوم نسبت به روش سوم اولویت دارد.

مسیر include مشخص‌شده با -I و -L: فایل devices.csv در هر یک از دایرکتوری‌های تعیین‌شده توسط مسیرهای include و مسیرهای جستجوی کتابخانه پیونددهنده جستجو می‌شود.
مسیر مشخص‌شده توسط متغیر محیطی MSP430_GCC_INCLUDE_DIR: مقدار متغیر محیطی سراسری MSP430_GCC_INCLUDE_DIR را برابر مسیر کامل دایرکتوری حاوی devices.csv قرار دهید تا GCC این دایرکتوری را برای یافتن devices.csv جستجو کند. اگر devices.csv پیدا شود، این دایرکتوری همچنین به عنوان یک مسیر include و مسیر کتابخانه پیونددهنده ثبت می‌شود. بنابراین فایل‌های سرایند و اسکریپت‌های پیونددهنده در این دایرکتوری می‌توانند بدون تعیین دستی -I و -L در خط فرمان استفاده شوند.
دایرکتوری msp430-elf{,bare}/include/devices: در نهایت، GCC مسیر msp430-elf{,bare}/include/devices را از دایرکتوری ریشه زنجیره ابزار بررسی می‌کند. این دایرکتوری در نصب پیش‌فرض وجود ندارد، اما اگر آن را ایجاد کرده و devices.csv را در آن کپی کرده باشید، داده‌های MCU خوانده می‌شوند. همانند بالا، این دایرکتوری نیز به عنوان یک مسیر include و مسیر کتابخانه پیونددهنده ثبت می‌شود.

اگر هیچ‌یک از روش‌های جستجوی بالا devices.csv را پیدا نکنند، از داده‌های سخت‌کد شده MCU استفاده می‌شود.

-mwarn-mcu

-mno-warn-mcu

این گزینه هشدارهای مربوط به تداخل میان نام MCU مشخص‌شده توسط گزینه -mmcu و ISA تعیین‌شده با گزینه -mcpu و/یا پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری تعیین‌شده با گزینه -mhwmult را فعال یا غیرفعال می‌کند. همچنین هشدارهای مربوط به نام‌های ناشناخته MCU را تغییر وضعیت می‌دهد. این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است.

پیوند دادن به کتابخانه‌های زمان اجرا و اسکریپت پیونددهنده شبیه‌ساز. این گزینه هر اسکریپتی را که ممکن است توسط گزینه -mmcu= انتخاب شود، بازنویسی می‌کند.

-mlarge

استفاده از مدل آدرس‌دهی بزرگ (اشاره‌گرهای ۲۰ بیتی، "size_t" ۲۰ بیتی).

-msmall

استفاده از مدل آدرس‌دهی کوچک (اشاره‌گرهای ۱۶ بیتی، "size_t" ۱۶ بیتی).

-mcode-region=where

این گزینه به اسمبلر و پیونددهنده ارسال می‌شود و به پیونددهنده اجازه می‌دهد بهینه‌سازی‌های خاصی را انجام دهد که تا زمان پیوند نهایی قابل اجرا نیستند.

mhwmult=type

نوع ضرب سخت‌افزاری پشتیبانی‌شده توسط هدف را شرح می‌دهد. مقادیر پذیرفته‌شده برای type عبارتند از: none برای عدم وجود ضرب سخت‌افزاری، 16bit برای ضرب اولیه منحصراً ۱۶ بیتی پشتیبانی‌شده توسط MCUهای نخستین، 32bit برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده توسط MCUهای بعدی و f5series برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده توسط MCUهای سری F5. مقدار auto نیز می‌تواند داده شود؛ این حالت به GCC اعلام می‌کند که پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری را بر اساس نام MCU مشخص‌شده توسط گزینه -mmcu استنتاج کند. اگر گزینه -mmcu مشخص نشده باشد یا نام MCU شناسایی نشود، هیچ‌گونه پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری در نظر گرفته نمی‌شود. مقدار پیش‌فرض "auto" است.

ضرب‌های سخت‌افزاری معمولاً با فراخوانی یک روال کتابخانه‌ای انجام می‌شوند که باعث صرفه‌جویی در فضای کد تولیدشده می‌شود. با این حال هنگام کامپایل با -O3 یا بالاتر، ضرب‌کننده سخت‌افزاری به صورت درون‌خطی (inline) فراخوانی می‌شود. این امر کدی حجیم‌تر اما سریع‌تر تولید می‌کند.

روال‌های ضرب سخت‌افزاری وقفه‌ها را در حین اجرا غیرفعال کرده و پس از اتمام، وضعیت پیشین وقفه را بازمی‌گردانند. این رفتار استفاده از آن‌ها را هم در گرداننده‌های وقفه و هم در کدهای عادی ایمن می‌سازد.

-minrt

فعال‌سازی استفاده از یک محیط زمان اجرای حداقل، بدون پشتیبانی از مقداردهنده‌های اولیه ایستا یا سازنده‌ها. این گزینه برای دستگاه‌های با محدودیت شدید حافظه طراحی شده است. کامپایلر نمادهای ویژه‌ای را در برخی اشیاء می‌گنجاند که به پیونددهنده و زمان اجرا می‌گویند کدام بخش‌های کد مورد نیاز هستند.

-mtiny-printf

فعال‌سازی توابع کتابخانه‌ای "printf" و "puts" با حجم کد کاهش‌یافته. پیاده‌سازی‌های tiny این توابع بازورود (reentrant) نیستند، بنابراین در برنامه‌های چندنخی باید با احتیاط استفاده شوند.

پشتیبانی از جریان‌ها (streams) حذف شده و رشته مورد نظر برای چاپ همیشه از طریق فراخوانی سیستمی "write" به stdout ارسال می‌شود. رشته پیش از ارسال به write بافر نمی‌شود.

این گزینه نیازمند Newlib Nano IO است، بنابراین GCC باید با --enable-newlib-nano-formatted-io پیکربندی شده باشد.

-mmax-inline-shift=n

این گزینه یک عدد صحیح n بین ۰ تا ۶۴ (شامل هر دو) را دریافت کرده و حداکثر تعداد دستورهای شیفت درون‌خطی را تعیین می‌کند که باید برای انجام یک عملیات شیفت با مقداری ثابت تولید شوند. هنگامی که نیاز باشد از این مقدار فراتر رفته شود، به جای آن از یک تابع کمکی mspabi استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض ۴ است.

این مورد تنها بر حالت‌هایی اثر می‌گذارد که در آن‌ها شیفت به میزان چندین موقعیت با یک دستور واحد قابل انجام نباشد (مانند تمام شیفت‌های بزرگ‌تر از ۱ در 430 ISA).

شیفت‌های یک مقدار ۳۲ بیتی دست‌کم دو برابر هزینه‌بر هستند، بنابراین مقدار داده‌شده به این گزینه بر ۲ تقسیم شده و مقدار حاصل به جای آن استفاده می‌شود.

-mdata-region=where

این گزینه‌ها به کامپایلر اعلام می‌کنند که توابع و داده‌های فاقد یکی از صفت‌های "lower"، "upper"، "either" یا "section" را در کجا قرار دهد. مقادیر ممکن برای where عبارتند از lower، upper، either یا any. سه مورد اول مانند صفت متناظر خود عمل می‌کنند. چهارمین مقدار ممکن یعنی any، گزینه پیش‌فرض است. این حالت جای‌گذاری را به طور کامل به اسکریپت پیونددهنده و چگونگی تخصیص بخش‌های استاندارد (".text"، ".data" و غیره) به نواحی حافظه واگذار می‌کند.

-muse-lower-region-prefix

افزودن پیشوند .lower به نام بخش‌ها هنگام کامپایل با -mcode-region=lower یا -mdata-region=lower. به صورت پیش‌فرض غیرفعال است.

-msilicon-errata=name[,name...]

این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا اصلاحیه‌های مربوط به ایرادهای سیلیکونی (silicon errata) نام‌برده را فعال کند. برای جزئیات به مستندات اسمبلر مراجعه کنید.

-msilicon-errata-warn=name[,name...]

این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا در صورت احتمال نیاز به اعمال یک ایراد سیلیکونی نام‌برده، پیام‌های هشدار را فعال کند. برای جزئیات به مستندات اسمبلر مراجعه کنید.

-mwarn-devices-csv

-mno-warn-devices-csv

هشدار در صورت پیدا نشدن devices.csv یا بروز خطا در تجزیه آن (پیش‌فرض: فعال).

گزینه‌های NDS32 این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های NDS32 تعریف شده‌اند:

-mbig-endian
-EB: تولید کد در حالت big-endian.
-mlittle-endian
-EL: تولید کد در حالت little-endian.
-mabi=2
-mfloat-abi=soft: استفاده از ABI ممیز شناور نرم‌افزاری.
-mabi=2fp+
-mfloat-abi=hard: استفاده از ABI ممیز شناور سخت‌افزاری.
-mreduced-regs: استفاده از مجموعه ثبات‌های کاهش‌یافته برای تخصیص ثبات‌ها.
-mfull-regs: استفاده از مجموعه ثبات‌های کامل برای تخصیص ثبات‌ها.
-malways-align: هم‌ترازسازی همیشگی نقطه ورود تابع، مقصدهای پرش، و نشانی بازگشت.
-malign-functions: هم‌تراز کردن نقطه ورود تابع با مرز ۴ بایتی.
-mfp-as-gp
-mno-fp-as-gp: فعال/غیرفعال کردن بهینه‌سازی fp-as-gp.
-mcmov
-mno-cmov: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی (conditional move).
-mhw-abs
-mno-hw-abs: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های سخت‌افزاری abs.
-mext-perf
-mno-ext-perf: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی (performance extension).
-mext-perf2
-mno-ext-perf2: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه ۲ کارایی.
-mext-string
-mno-ext-string: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه رشته (string extension).
-mext-dsp
-mno-ext-dsp: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های افزونه DSP.
-mext-fpu-fma
-mno-ext-fpu-fma: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ضرب-تجمع (multiply-accumulation) ممیز شناور.
-mext-fpu-sp
-mno-ext-fpu-sp: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision).
-mext-fpu-dp
-mno-ext-fpu-dp: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision).
-mv3push
-mno-v3push: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های v3 push25/pop25.
-m16-bit
-mno-16-bit: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ۱۶ بیتی.
-mvh
-mno-vh: فعال/غیرفعال کردن پشتیبانی از Virtual Hosting.
-misr-vector-size=num: تعیین اندازه هر بردار وقفه، که باید ۴ یا ۱۶ باشد.
-misr-secure=num: تعیین سطح امنیت c-isr برای کل فایل.
-mcache-block-size=num: تعیین اندازه هر بلوک حافظه پنهان (cache)، که باید توانی از ۲ بین ۴ و ۵۱۲ باشد.
-march=arch: معماری هدف را تعیین می‌کند. arch می‌تواند یکی از موارد v2، v3، v3j، v3m، v3f، یا v3s باشد.
-mcpu=cpu: پردازنده (CPU) هدف کامپایل را مشخص می‌کند. cpu می‌تواند یکی از موارد n6، n650، n7، n705، n8، n801، sn8، sn801، s8، s801، e8، e801، n820، s830، e830، n9، n903، n903a، n968، n968a، n10، n1033، n1033a، n1033-fpu، n1033-spu، n1068، n1068a، n1068-fpu، n1068a-fpu، d10، d1088، d1088-fpu، d1088-spu، n15، d15، n15s، d15s، n15f، d15f، n12، n1213، n1233، n1233-fpu، n1233-spu، n13، n1337، n1337-fpu، n1337-spu، یا simple باشد.
-mconfig-fpu=num: یک مقدار پیکربندی FPU از 0 تا 7 را تعیین می‌کند؛ 0--3 طبق مشخصات FPU است، و 4--7 متناظر با 0--3 هستند.
-mconfig-mul=type: پیکربندی دستور ضرب را تعیین می‌کند. type می‌تواند یکی از موارد fast، fast1 (معادل fast)، fast2، یا slow باشد. پیش‌فرض fast1 است.
-mconfig-register-ports=kind: تعداد درگاه‌های خواندن/نوشتن برای هسته‌های n9/n10 را تعیین می‌کند. مقدار باید 3r2w یا 2r1w باشد.
-mcmodel=code-model: مدل کد را بر روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

small: تمامی بخش‌های داده و داده‌های فقط-خواندنی باید در فضای آدرس‌دهی 512KB قرار گیرند. بخش متن (text segment) باید در فضای آدرس‌دهی 16MB قرار گیرد..IP medium 4 بخش داده باید درون محدودهٔ 512KB باشد، در حالی که بخش داده‌های فقط‌خواندنی می‌تواند در فضای آدرس‌دهی 4GB قرار گیرد. بخش کد (text) همچنان باید در فضای آدرس‌دهی 16MB باشد.
large: تمام بخش‌های کد و داده می‌توانند درون فضای آدرس‌دهی 4GB قرار گیرند.

مقدار پیش‌فرض در مقصدهای GNU/Linux برابر large و در سایر مقصدهای ELF برابر medium است.

-mctor-dtor
-mno-ctor-dtor: فعال/غیرفعال کردن ویژگی سازنده/ویرانگر (constructor/destructor).
-mrelax
-mno-relax: فعال/غیرفعال کردن گزینهٔ پیونددهنده برای ساده‌سازی و کوتاه‌سازی دستورالعمل‌ها (instruction relaxation).
-mrelax-hint
-mno-relax-hint: فعال/غیرفعال کردن درج راهنماها برای پیونددهنده جهت انجام ساده‌سازی دستورالعمل‌ها.
-msched-prolog-epilog
-mno-sched-prolog-epilog: فعال/غیرفعال کردن زمان‌بندی توالی مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) تابع.
-mret-in-naked-func
-mno-ret-in-naked-func: فعال/غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های بازگشت در توابع عریان (naked functions). این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-malways-save-lp
-mno-always-save-lp: فعال/غیرفعال کردن ذخیرهٔ همیشگی $lp روی پشته.
-munaligned-access
-mno-unaligned-access: فعال/غیرفعال کردن دسترسی‌های غیرهم‌تراز به کلمه (word) و نیم‌کلمه (halfword) برای داده‌های بسته‌بندی‌شده (packed).
-minline-asm-r15
-mno-inline-asm-r15: مجاز/غیرمجاز کردن استفاده از r15 برای اسمبلی درون‌خطی (inline asm).

گزینه‌های Nvidia PTX

این گزینه‌ها برای Nvidia PTX تعریف شده‌اند:

-m64: نادیده گرفته می‌شود، اما برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است. تنها ABI ۶۴-بیتی پشتیبانی می‌شود.
-march=architecture-string: تولید کد برای معماری مقصد مشخص‌شده در PTX ISA. رشته‌های معماری معتبر عبارتند از: sm_30، sm_35، sm_37، sm_50، sm_52، sm_53، sm_61، sm_70، sm_75، sm_80، و sm_89. مقدار پیش‌فرض به نحوهٔ پیکربندی کامپایلر بستگی دارد؛ گزینهٔ --with-arch را ببینید.
این گزینه مقدار ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__PTX_SM__" را تعیین می‌کند؛ برای مثال، برای sm_35، این مقدار برابر 350 است.
-misa=architecture-string: نام مستعار -march=.
-march-map=architecture-string: نزدیک‌ترین مقدار در دسترس -march= را که دارای قابلیت‌های فراتر نباشد انتخاب می‌کند. برای نمونه، برای -march-map=sm_50 مقدار -march=sm_37 را انتخاب می‌کند، و برای -march-map=sm_53 مقدار -march=sm_53 را برمی‌گزیند.
-mptx=version-string: تولید کد برای نسخهٔ مشخص‌شده از PTX ISA. رشته‌های معتبر نسخه عبارتند از: 3.1، 4.0، 4.1، 4.2، 5.0، 6.0، 6.3، 7.0، 7.3، و 7.8. نسخهٔ پیش‌فرض PTX ISA همان نسخه‌ای است که پشتیبانی از معماری مقصدِ انتخاب‌شدهٔ PTX ISA را اضافه کرده است (گزینهٔ -march= را ببینید)، اما حداقل 6.3، یا برای -march=sm_52 و بالاتر، حداقل 7.3 خواهد بود.
این گزینه مقادیر ماکروهای پیش‌پردازندهٔ "__PTX_ISA_VERSION_MAJOR__" و "__PTX_ISA_VERSION_MINOR__" را تعیین می‌کند؛ برای مثال، برای 3.1 این ماکروها به ترتیب دارای مقادیر 3 و 1 هستند.
-mmainkernel: پیوند دادن کد برای یک کرنل __main. این گزینه برای اجرای مستقل به جای اجرای بارسپاری‌شده (offloading) به کار می‌رود.
-moptimize
-mno-optimize: فعال/غیرفعال کردن بهینه‌سازی‌های اجرای بخش‌بندی‌شده (partitioned execution). این گزینه در صورت انتخاب هر سطحی از بهینه‌سازی، به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msoft-stack
-mno-soft-stack: برای -mno-soft-stack (حالت پیش‌فرض، مگر اینکه -mgomp مشخص شده باشد)، از پشته‌های «بومی» (native) در PTX استفاده می‌شود؛ به این معنا که کدی تولید می‌شود که از حافظهٔ ".local" یا مستقیماً از "alloca" در PTX برای فضای پشته استفاده می‌کند. مگر اینکه -mptx=7.3 یا بالاتر و -march=sm_52 یا بالاتر فعال باشند، آرایه‌های با طول متغیر و تخصیص پویای حافظه روی پشته با "alloca" پشتیبانی نمی‌شوند.
برای -msoft-stack (که توسط -mgomp اعمال می‌شود)، کدی تولید می‌شود که از حافظهٔ ".local" یا "alloca" در PTX مستقیماً برای ذخیره‌سازی پشته استفاده نمی‌کند. در عوض، یک اشاره‌گر پشته به ازای هر warp به‌طور صریح نگهداری می‌شود. این کار تخصیص پشته با طول متغیر (با آرایه‌های با طول متغیر یا "alloca") را ممکن می‌سازد، و زمانی که حافظهٔ سراسری (global memory) برای ذخیره‌سازی زیرین استفاده شود، دسترسی به متغیرهای خودکار (automatic) را از دیگر نخ‌ها یا با استفاده از دستورالعمل‌های اتمیک (atomic) امکان‌پذیر می‌کند. این شیوهٔ تولید کد برای بارسپاری در OpenMP استفاده می‌شود، اما خود گزینه به‌تنهایی صرفاً جهت آزمایش کامپایلر ارائه شده است؛ برای تولید کد مناسب جهت پیوند در برنامه‌هایی که از بارسپاری OpenMP استفاده می‌کنند، از گزینهٔ -mgomp بهره بگیرید.
-msoft-stack-reserve-local=size: تعیین اندازهٔ حافظهٔ ".local" مورد استفاده برای پشته در زمانی که مقدار دقیق آن مشخص نیست. مقدار پیش‌فرض آن 128 است.
-muniform-simt
-mno-uniform-simt: فعال/غیرفعال کردن روشی از تولید کد که امکان اجرای همهٔ نخ‌ها در هر warp را فراهم می‌کند، در حالی که وضعیت حافظه و اثرات جانبی را به‌گونه‌ای حفظ می‌کند که گویی خارج از نواحی SIMD در OpenMP، تنها یک نخ در هر warp فعال بوده است. تمام عملیات اتمیک و فراخوانی‌های زمان‌اجرا ("malloc"، "free"، "vprintf") به‌صورت مشروط اجرا می‌شوند (تنها در صورتی که اندیس lane فعلی برابر با اندیس lane اصلی باشد)، و ثباتی که مقداری به آن منتسب می‌شود از طریق یک دستورالعمل shuffle از lane اصلی کپی می‌گردد. در خارج از نواحی SIMD، شناسهٔ lane 0 به عنوان اصلی (master) عمل می‌کند؛ درون آن‌ها، هر نخ خود را به عنوان master می‌بیند. آرایهٔ حافظهٔ اشتراکی "int __nvptx_uni[]" ماسک‌های بیتیِ تمام‌صفر یا تمام‌یک را برای هر warp ذخیره می‌کند که نشان‌دهندهٔ وضعیت فعلی است (مقدار 0 در خارج از نواحی SIMD). هر نخ می‌تواند ماسک بیتی واقع در موقعیت "tid.y" را با اندیس lane فعلی AND بیتی کند تا اندیس lane اصلی محاسبه شود..IP -mgomp 4
-mno-gomp: فعال/غیرفعال کردن تولید کد برای استفاده در برون‌سپاری محاسبات (offloading) در OpenMP. گزینهٔ -mgomp گزینه‌های -msoft-stack و -muniform-simt را فعال کرده و گونهٔ multilib متناظر را انتخاب می‌کند.

گزینه‌های OpenRISC

این گزینه‌ها برای OpenRISC تعریف شده‌اند:

-mboard=name: پیکربندی زمان اجرای مخصوص یک برد. این مقدار برای پیوند کتابخانهٔ برد newlib به پیونددهنده ارسال می‌شود. پیش‌فرض "or1ksim" است.
-msoft-div
-mhard-div: انتخاب دستورالعمل‌های تقسیم نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.div"، "l.divu"). پیش‌فرض، تقسیم سخت‌افزاری است.
-msoft-mul
-mhard-mul: انتخاب دستورالعمل‌های ضرب نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.mul"، "l.muli"). پیش‌فرض، ضرب سخت‌افزاری است.
-msoft-float
-mhard-float: انتخاب نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری بودن برای عملیات ممیز شناور. پیش‌فرض، نرم‌افزاری است.
-mdouble-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده می‌شود.
-munordered-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های مقایسه و تنظیم پرچم ممیز شناور نامرتب ("lf.sfun*") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات مقایسه و تنظیم پرچم ممیز شناور نامرتب استفاده می‌شود.
-mcmov: تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی ("l.cmov") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض معادل‌های آن‌ها با استفاده از مقداردهی و انشعاب (set and branch) تولید می‌شوند.
-mror: تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست ("l.ror") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات چرخش به راست استفاده می‌شود.
-mrori: تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست با مقدار بی‌درنگ ("l.rori") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات چرخش به راست با مقدار بی‌درنگ استفاده می‌شود.
-msext: تولید دستورالعمل‌های گسترش علامت ("l.ext*") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از بارگذاری‌های حافظه برای انجام گسترش علامت استفاده می‌شود.
-msfimm: تولید دستورالعمل‌های مقایسه و تنظیم پرچم با مقدار بی‌درنگ ("l.sf*i") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض دستورالعمل‌های بیشتری تولید می‌شوند تا ابتدا مقدار بی‌درنگ را در یک ثبات ذخیره کنند.
-mshftimm: تولید دستورالعمل‌های شیفت با مقدار بی‌درنگ ("l.srai"، "l.srli"، "l.slli") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض دستورالعمل‌های بیشتری تولید می‌شوند تا ابتدا مقدار بی‌درنگ را در یک ثبات ذخیره کنند.
-mcmodel=small: تولید کد OpenRISC برای مدل کوچک (small): جدول GOT به 64k و پرش‌های فراخوانی تابع به آفست‌های 64M محدود هستند. این مدل پیش‌فرض است.
-mcmodel=large: تولید کد OpenRISC برای مدل بزرگ (large): اندازهٔ جدول GOT می‌تواند تا 4G رشد کند و پرش‌های فراخوانی تابع می‌توانند کل فضای نشانی 4G را هدف قرار دهند.

گزینه‌های PDP-11

این گزینه‌ها برای PDP-11 تعریف شده‌اند:

-mfpu: استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری FPP. این حالت پیش‌فرض است. (ممیز شناور FIS در PDP-11/40 پشتیبانی نمی‌شود.) مستلزم -m45 است.
-msoft-float: عدم استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری.
-mac0
-mno-ac0: با -mac0، نتایج ممیز شناور در ac0 (در نحو اسمبلر Unix برابر fr0) بازگردانده می‌شوند. پیش‌فرض، -mno-ac0، بازگرداندن نتایج ممیز شناور در حافظه است.
-m40: تولید کد برای یک PDP-11/40. مستلزم -msoft-float و -mno-split است.
-m45: تولید کد برای یک PDP-11/45. این حالت پیش‌فرض است.
-m10: تولید کد برای یک PDP-11/10. مستلزم -msoft-float و -mno-split است.
-mint16
-mno-int32: استفاده از "int" شانزده بیتی (16-bit). این حالت پیش‌فرض است.
-mint32
-mno-int16: استفاده از "int" سی و دو بیتی (32-bit).
-msplit: هدف دارای فضای داده و دستورالعمل تفکیک‌شده است. مستلزم -m45 است.
-munix-asm: استفاده از نحو اسمبلر Unix.
-mdec-asm: استفاده از نحو اسمبلر DEC.
-mgnu-asm: استفاده از نحو اسمبلر GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mlra: استفاده از تخصیص‌دهندهٔ ثبات جدید LRA. به‌طور پیش‌فرض، از تخصیص‌دهندهٔ قدیمی «reload» استفاده می‌شود.

گزینه‌های Picolibc

این گزینه‌ها همگردانی و پیوند را هنگام استفاده از Picolibc کنترل می‌کنند:

--oslib=library: جستجوی کتابخانه‌ای با نام library پس از کتابخانهٔ C، که امکان تعریف نمادهای تعریف‌نشده توسط کتابخانهٔ C را با این کتابخانه فراهم می‌کند. کتابخانهٔ C، libgcc و این کتابخانه بین پرچم‌های --start-group و --end-group قرار می‌گیرند تا هرکدام بتوانند به نمادهای موجود در دیگری ارجاع دهند. برای بسیاری از اهداف، Picolibc گونه‌ای از semihost ارائه می‌دهد (که با --oslib=semihost مشخص می‌شود) که عملکردهای اساسی سیستم‌عامل را در حدی فراهم می‌کند که از ورودی/خروجی کنسول و فایل هنگام اجرا در شبیه‌ساز یا هنگام استفاده از دیباگر درون‌مداری پشتیبانی کند.
--crt0=[none|minimal|hosted|semihost]: جایگزین کردن نام پیش‌فرض crt0.o با crt0-variant.o. گونهٔ none هیچ کد راه‌اندازی ارائه نمی‌دهد، و به شما امکان می‌دهد کد خود را فراهم کنید. minimal برپاسازی اولیهٔ حافظه را انجام می‌دهد اما هیچ سازنده‌ای را فراخوانی نمی‌کند. هنگامی که هیچ گزینهٔ -crt0 مشخص نشده باشد، کد مقداردهی اولیهٔ پیش‌فرض، فراخوانی به تمام سازنده‌ها را می‌افزاید. گزینهٔ hosted هنگام بازگشت از "main"، یک فراخوانی به "exit" اضافه می‌کند. گزینهٔ semihost به یک پارامتر خط فرمان ارائه‌شده از طریق رابط semihosting دسترسی می‌یابد و آن را بر اساس فاصله‌ها به آرگومان‌ها تقسیم کرده و آرایهٔ رشته‌های حاصل را در "argc" و "argv" به "main" ارسال می‌کند. در برخی از اهداف، از جمله AArch64، ARC، ARM، LoongArch، M680x0، RISC-V، SH و x86، گونهٔ semihost همچنین استثناهای سخت‌افزاری را به دام انداخته و اطلاعات را در کنسول چاپ می‌کند. توجه داشته باشید که --crt0=semihost به APIهای ارائه‌شده توسط --oslib=semihost وابسته است..IP --printf=[d|f|l|i|m] 4 گونهٔ "printf" را انتخاب می‌کند. Picolibc پنج گونهٔ متفاوت "printf" ارائه می‌دهد که همراه با کاهش اندازهٔ کد، سطوح عملکردی کمتری فراهم می‌کنند. d سطح پیش‌فرض است که انطباق کامل با C17 و POSIX.1-2024 را ارائه می‌دهد. f همان مجموعه ویژگی‌ها را فراهم می‌کند، اما به‌جای مقادیر "double" از مقادیر "float" که با ماکروی "printf_float" ارسال می‌شوند پشتیبانی می‌کند. l تمام پشتیبانی از ممیز شناور (floating-point) و پارامترهای مکانی POSIX را حذف می‌کند. i اعداد صحیح را به مقادیری که بزرگ‌تر از "long" نباشند محدود می‌کند. m پشتیبانی از بیشتر گزینه‌های قالب‌بندی از جمله پهنا (width) و دقت (precision) را حذف می‌کند. قالب‌ها و آرگومان‌ها همچنان به‌درستی تجزیه می‌شوند، اما خروجی به این پارامترها پایبند نخواهد بود.
--scanf=[d|f|l|i|m]: گونهٔ "scanf" را انتخاب می‌کند. Picolibc پنج گونهٔ متفاوت "scanf" ارائه می‌دهد که همراه با کاهش اندازهٔ کد، سطوح عملکردی کمتری فراهم می‌کنند. d سطح پیش‌فرض است که انطباق کامل با C17 و POSIX.1-2024 را ارائه می‌دهد. f پشتیبانی از مقادیر "double" را حذف می‌کند. l تمام پشتیبانی از ممیز شناور را حذف می‌کند. i اعداد صحیح را به مقادیری که بزرگ‌تر از "long" نباشند محدود می‌کند. m پشتیبانی از مشخص‌کننده‌های تبدیل %[ را حذف می‌کند.

گزینه‌های PowerPC

این موارد در زیر فهرست شده‌اند

گزینه‌های PRU

این گزینه‌های خط فرمان برای هدف PRU تعریف شده‌اند:

-minrt

پیوند با حداقل محیط زمان اجرا (runtime). این گزینه می‌تواند اندازهٔ فایل باینری نهایی ELF را به میزان چشمگیری کاهش دهد، اما برخی از ویژگی‌های استاندارد زمان اجرای C حذف می‌شوند.

این گزینه پشتیبانی از مقداردهنده‌های اولیه‌ و سازنده‌های استاتیک (static initializers and constructors) را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که کامپایلر ممکن است همچنان کدهایی با مقداردهنده‌ها و سازنده‌های استاتیک تولید کند. اطمینان از عدم استفاده از این ویژگی‌ها در برنامهٔ مبدأ بر عهدهٔ برنامه‌نویس است.

کد راه‌اندازی (startup) کمینه، آرگومان‌های "argc" و "argv" را به "main" ارسال نمی‌کند، بنابراین تابع "main" باید به‌صورت "int main (void)" اعلان شود. این موضوع در حال حاضر برای بیشتر پروژه‌های سفت‌افزار (firmware) یک قاعدهٔ معمول است.

-mmcu=mcu

مشخص کردن گونهٔ سخت‌افزار PRU مورد استفاده. یک فایل spec با نام متناظر بارگذاری می‌شود که اندازه‌های ناحیهٔ حافظه را به پیونددهنده ارسال کرده و ماکروهای C مخصوص سخت‌افزار را تعریف می‌کند.

کتابخانهٔ Newlib تنها spec مربوط به "sim" را ارائه می‌دهد که برای اجرای آزمون‌های رگرسیون با استفاده از شبیه‌ساز در نظر گرفته شده است. مشخصات سخت‌افزار واقعی را می‌توان با نصب بستهٔ GnuPruMcu ("https://github.com/dinuxbg/gnuprumcu") به دست آورد.

-march=[ISA|Profile|Profile_ISA|processor-string]

باعث می‌شود GCC به‌جای گزینهٔ --relax، گزینهٔ خط فرمان --no-relax را به پیونددهنده ارسال کند.

-mloop

-mno-loop

اجازه دادن (یا ندادن) به GCC برای استفاده از دستور LOOP.

-mmul

-mno-mul

اجازه دادن (یا ندادن) به GCC برای استفاده از واحد ضرب‌کنندهٔ PRU.

-mfillzero

-mno-fillzero

اجازه دادن (یا ندادن) به GCC برای استفاده از دستورهای FILL و ZERO.

-mabi=variant

مشخص کردن گونهٔ ABI برای تولید کد. گزینهٔ -mabi=ti گونهٔ دست‌نخوردهٔ TI ABI را انتخاب می‌کند، در حالی که -mabi=gnu گونه‌ای از GNU را برمی‌گزیند که با فرضیات خاص GCC سازگاری طبیعی‌تری دارد. تفاوت‌ها به شرح زیر است:

اندازهٔ اشاره‌گر تابع

TI ABI مشخص می‌کند که اشاره‌گرهای تابع (کد) ۱۶ بیتی هستند، در حالی که GNU فقط از اشاره‌گرهای داده و کد ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کند.

اشاره‌گر اختیاری مقدار بازگشتی

مقادیر بازگشتی تابع که بزرگ‌تر از ۶۴ بیت هستند با استفاده از یک اشاره‌گر پنهان به عنوان نخستین آرگومان تابع ارسال می‌شوند. با این حال، TI ABI الزام می‌کند که در صورت عدم استفادهٔ فراخواننده از مقدار بازگشتی، این اشاره‌گر می‌تواند NULL باشد. GNU همواره یک اشاره‌گر مقدار بازگشتی معتبر ارسال کرده و انتظار دارد.

اندازهٔ Struct حاوی فیلدهای بیتی

TI ABI الزام می‌کند که اگر struct حاوی فیلد بیتی باشد، اندازهٔ آن توسط نوع فیلد بیتی تعیین شود. از سوی دیگر، GNU کمترین تعداد بایت‌هایی را که بتواند فیلد بیتی را در خود جای دهد تخصیص می‌دهد.

برای مثال، TI ABI برای این struct مقدار ۴ بایت رزرو می‌کند، در حالی که GNU یک بایت رزرو می‌نماید:

struct S { int i:1; };

اندازهٔ دسترسی برای فیلدهای بیتی فرار (Volatile)

TI ABI الزام می‌کند که دسترسی به فیلدهای بیتی volatile با استفاده از نوع آن‌ها انجام شود. در مقابل، GNU ABI از کوچک‌ترین نوع عدد صحیح متناسب با فیلد بیتی استفاده می‌کند.

برای مثال، TI ABI برای فیلد بیتی زیر به یک بارگذاری (load) منفرد ۴ بایتی نیاز دارد. GNU یک بارگذاری ۱ بایتی تولید می‌کند:

struct S { volatile int i:1; };

پیاده‌سازی کنونی -mabi=ti در صورت تشخیص هر یک از ساختارهای کدی بالا، صرفاً یک خطای کامپایل صادر می‌کند. در نتیجه، کتابخانهٔ استاندارد C نمی‌تواند ساخته شود و هنگام پیوند با -mabi=ti حذف می‌شود.

قابلیت Relaxation یک ویژگی GNU است و به دلایل ایمنی هنگام استفاده از -mabi=ti غیرفعال است. زنجیره ابزار TI بازنشانی‌ها (relocations) را برای دستورهای QBBx تولید نمی‌کند، بنابراین پیونددهندهٔ GNU هنگام کوتاه کردن شبه‌دستورهای مجاور LDI32 نمی‌تواند آن‌ها را تنظیم کند.

گزینه‌های RISC-V

این گزینه‌های خط فرمان برای اهداف RISC-V تعریف شده‌اند:

-mbranch-cost=n: تنظیم هزینهٔ انشعاب‌ها (branches) به تقریباً n دستورالعمل.
-mabi=ABI-string: مشخص کردن قرارداد فراخوانی (calling convention) اعداد صحیح و ممیز شناور. ABI-string شامل دو بخش است: اندازهٔ انواع عدد صحیح و ثبات‌های مورد استفاده برای انواع ممیز شناور. برای مثال -march=rv64ifd -mabi=lp64d به این معناست که long و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند (که به‌طور ضمنی int را ۳۲ بیتی تعریف می‌کند)، و مقادیر ممیز شناور تا پهنای ۶۴ بیت در ثبات‌های F ارسال می‌شوند. این را مقایسه کنید با -march=rv64ifd -mabi=lp64f که همچنان به کامپایلر اجازه می‌دهد کدهایی با استفاده از افزونه‌های F و D تولید کند اما فقط به مقادیر ممیز شناور تا پهنای ۳۲ بیت اجازه می‌دهد در ثبات‌ها ارسال شوند؛ یا -march=rv64ifd -mabi=lp64 که در آن هیچ آرگومان ممیز شناوری در ثبات‌ها ارسال نمی‌شود.
مقدار پیش‌فرض این آرگومان وابسته به سیستم است؛ اگر قرارداد فراخوانی خاصی مد نظرتان است باید آن را صریحاً مشخص کنید. قراردادهای فراخوانی معتبر عبارتند از: ilp32، ilp32f، ilp32d، lp64، lp64f و lp64d. پیاده‌سازی برخی از قراردادهای فراخوانی بر روی بعضی از معماری‌های مجموعه دستورالعمل (ISAها) غیرممکن است: برای مثال، -march=rv32if -mabi=ilp32d نامعتبر است زیرا ABI نیازمند ارسال مقادیر ۶۴ بیتی در ثبات‌های F است، در حالی که ثبات‌های F تنها ۳۲ بیت پهنا دارند. همچنین ABIهای ilp32e که فقط با معماری rv32e قابل استفاده است و lp64e که فقط با معماری rv64e قابل استفاده است نیز وجود دارند. این ABIها در حال حاضر به‌خوبی مشخص نشده‌اند و در معرض تغییر هستند.
-mfdiv
-mno-fdiv: استفاده کردن یا نکردن از دستورهای سخت‌افزاری تقسیم و ریشهٔ دوم (جذر) ممیز شناور. این گزینه نیازمند افزونه‌های F یا D برای ثبات‌های ممیز شناور است. حالت پیش‌فرض در صورت پشتیبانی معماری مشخص‌شده از این دستورها، استفاده از آن‌هاست.
-mfence-tso
-mno-fence-tso: دستورالعمل fence.tso را استفاده می‌کند یا نمی‌کند، که در برخی پردازنده‌ها (از جمله پردازنده‌های شرکت T-Head) پیاده‌سازی نشده است. اگر دستورالعمل fence.tso در دسترس نباشد، به‌جای آن از یک fence قوی‌تر استفاده می‌شود.
-mdiv
-mno-div: دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای تقسیم اعداد صحیح را استفاده می‌کند یا نمی‌کند. این گزینه نیازمند افزونهٔ M است. حالت پیش‌فرض در صورتی که معماری مشخص‌شده دارای این دستورالعمل‌ها باشد، استفاده از آن‌ها است.
-misa-spec=ISA-spec-string: نسخهٔ مشخصات ISA غیرممتاز RISC-V (که قبلاً سطح کاربر خوانده می‌شد) را که کد تولیدشده باید با آن مطابقت داشته باشد مشخص می‌کند. مقادیر ممکن برای ISA-spec-string عبارتند از:

2.2: تولید کد منطبق با نسخهٔ 2.2.
20190608: تولید کد منطبق با نسخهٔ 20190608.
20191213: تولید کد منطبق با نسخهٔ 20191213.

پیش‌فرض -misa-spec=20191213 است، مگر اینکه GCC با --with-isa-spec= برای مشخص کردن نسخهٔ پیش‌فرض متفاوتی پیکربندی شده باشد.

تولید کد برای ISA یا نمایهٔ (profile) داده‌شدهٔ RISC-V یا ترکیبی از آن‌ها (مانند rv64im، rvi20u64، rvi20u64_zbb). نام‌های ISAها و نمایه‌ها باید با حروف کوچک باشند. مثال‌ها شامل rv64i، rv32g، rv32e، rv32imaf، rva22u64 و rva23u64 هستند. برای ترکیب یک نمایهٔ نام‌گذاری‌شده با افزونه‌های اختیاری RISC-V ISA، ابتدا نمایه را مشخص کرده و سپس نام(های) افزونه را با استفاده از یک زیرخط به‌عنوان جداکننده اضافه کنید (مانند rvi20u64_zca_zcb، rva23u64_zacas). علاوه بر این، مقدار ویژهٔ help (-march=help) برای فهرست کردن تمام افزونه‌های پشتیبانی‌شده پذیرفته می‌شود.

گزینهٔ -march=unset باعث می‌شود کامپایلر هرگونه گزینهٔ -march=... را که پیش‌تر در خط فرمان ظاهر شده نادیده بگیرد، و به‌گونه‌ای رفتار کند که گویی این گزینه هرگز داده نشده است. این برای اطمینان از اینکه معماری از گزینهٔ -mcpu گرفته می‌شود مفید است، و در صورتی که هنگام استفاده از -march=unset هیچ گزینهٔ -mcpu مشخص نشده باشد منجر به خطا خواهد شد.

نحو رشتهٔ ISA به‌صورت زیر تعریف شده است:

رشته باید با rv32 یا rv64 شروع شود و به دنبال آن i، e، یا g بیاید، که به عنوان ISA پایه نامیده می‌شود.
بخش بعدی رشته فهرستی از نام‌های افزونه‌ها است. نام‌های افزونه را می‌توان به چندحرفی (مانند zba) و تک‌حرفی (مانند v) دسته‌بندی کرد. افزونه‌های تک‌حرفی می‌توانند به‌صورت پشت‌سرهم ظاهر شوند، اما افزونه‌های چندحرفی باید با زیرخط از یکدیگر جدا شوند.
یک زیرخط می‌تواند در هر کجای پس از ISA پایه قرار گیرد. این کار هیچ تأثیر خاصی ندارد اما برای بهبود خوانایی استفاده می‌شود و می‌تواند به عنوان جداکننده عمل کند.
نام‌های افزونه ممکن است شامل یک شماره نسخهٔ اختیاری باشند، که از نحو <major>p<minor> یا <major> پیروی می‌کند (مانند m2p1 یا m2).

افزونه‌های پشتیبانی‌شده در زیر فهرست شده‌اند:

نام افزونه : نسخهٔ پشتیبانی‌شده : توضیحات
g: @tab - @tab افزونهٔ پایهٔ محاسبات همه‌منظوره؛ g به i، m، a، f، d، zicsr و zifencei بسط می‌یابد.
e: @tab 2.0 @tab افزونهٔ پایهٔ اعداد صحیح تقلیل‌یافته
i: @tab 2.0 2.1 @tab افزونهٔ پایهٔ اعداد صحیح
m: @tab 2.0 @tab افزونهٔ ضرب و تقسیم اعداد صحیح
a: @tab 2.0 2.1 @tab افزونهٔ عملیات اتمیک (Atomic)
f: @tab 2.0 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه
d: @tab 2.0 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت دوگانه
c: @tab 2.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های فشرده (Compressed)
b: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای توابع دستکاری بیت
v: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری (Vector)
h: @tab 1.0 @tab افزونهٔ هایپروایزر (Hypervisor)
zic64b: @tab 1.0 @tab اندازهٔ بلوک حافظهٔ نهان ۶۴ بایت است
zicbom: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مدیریت بلوک حافظهٔ نهان
zicbop: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پیش‌واکشی (Prefetch) بلوک حافظهٔ نهان
zicboz: @tab 1.0 @tab افزونهٔ صفر کردن بلوک حافظهٔ نهان
ziccamoa: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از تمام عملیات‌های اتمیک در A پشتیبانی می‌کند
ziccif: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از واکشی دستورالعمل با نیازمندی اتمیک پشتیبانی می‌کند
zicclsm: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از بارگذاری‌ها/ذخیره‌سازی‌های ناتراز پشتیبانی می‌کند
ziccrse: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از پیشروی رو به جلو در دنباله‌های LR/SC پشتیبانی می‌کند
zicfilp: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پد فرود (Landing pad) یکپارچگی جریان کنترل
zicfiss: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پشتهٔ سایه (Shadow stack) یکپارچگی جریان کنترل
zicntr: @tab 2.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای شمارنده‌ها و زمان‌سنج‌های پایه
zicond: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های شرطی اعداد صحیح
zicsr: @tab 2.0 @tab افزونهٔ دسترسی به ثبات‌های کنترل و وضعیت (CSR).IP zifencei 4 @tab 2.0 @tab افزونهٔ حائل واکشی دستور
zihintntl: @tab 1.0 @tab افزونهٔ نشانه‌های محلی‌بودن غیرزمانی
zihintpause: @tab 2.0 @tab افزونهٔ نشانهٔ مکث
zihpm: @tab 2.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای شمارنده‌های کارایی سخت‌افزاری
zimop: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های ممکن (may-be-operations)
zilsd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورهای جفت بارگذاری/ذخیره
zmmul: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب عدد صحیح
za128rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعهٔ رزرو ۱۲۸ بایت
za64rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعهٔ رزرو ۶۴ بایت
zaamo: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های اتمیک حافظه
zabha: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های اتمیک حافظه برای بایت و نیم‌کلمه
zacas: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورهای اتمیک مقایسه و جاگذاری (compare-and-swap)
zalrsc: @tab 1.0 @tab زیرمجموعهٔ load-reserved/store-conditional از افزونهٔ A
zawrs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ انتظار روی مجموعهٔ رزرو
zama16b: @tab 1.0 @tab بارگذاری‌ها، ذخیره‌ها و AMOهای ناهمتراز که کاملاً درون یک مرز ۱۶ بایتی با همترازی طبیعی قرار دارند، اتمیک هستند
zfa: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور تکمیلی
zfbfmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پشتیبانی حداقلی از BF16
zfh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت نیمه
zfhmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ حداقلی ممیز شناور با دقت نیمه
zfinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه در ثبات‌های عدد صحیح
zdinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت مضاعف در ثبات‌های عدد صحیح
zca: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورهای فشردهٔ عدد صحیح
zcb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورهای فشردهٔ ساده
zcd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ بارگذاری‌ها و ذخیره‌های فشردهٔ ممیز شناور با دقت مضاعف
zce: @tab 1.0 @tab افزونه‌های دستورهای فشرده برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zcf: @tab 1.0 @tab افزونهٔ بارگذاری‌ها و ذخیره‌های فشردهٔ ممیز شناور با دقت یگانه
zcmop: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های ممکن فشرده (may-be-operations)
zcmp: @tab 1.0 @tab افزونهٔ push و pop فشرده
zcmt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستور پرش جدولی
zclsd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورهای جفت بارگذاری/ذخیرهٔ فشرده
zba: @tab 1.0 @tab افزونهٔ محاسبهٔ نشانی
zbb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پایه‌ای دستکاری بیت
zbc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب بدون رقم نقلی
zbkb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستکاری بیت برای رمزنگاری
zbkc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب بدون رقم نقلی برای رمزنگاری
zbkx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ جایگشت ماتریسی (crossbar) برای رمزنگاری
zbs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های تک‌بیتی
zk: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد رمزنگاری اسکالر
zkn: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مجموعه الگوریتم‌های NIST
zknd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمزگشایی AES
zkne: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمزگذاری AES
zknh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ توابع درهم‌سازی
zkr: @tab 1.0 @tab افزونهٔ منبع آنتروپی
zks: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مجموعه الگوریتم‌های ShangMi
zksed: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمز قالبی SM4.IP zksh 4 @tab 1.0 @tab افزونهٔ تابع درهم‌سازی SM3
zkt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ تأخیر اجرای مستقل از داده
ztso: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ترتیب کامل ذخیره‌سازی
zvbb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری دستکاری پایه‌ای بیت‌ها
zvbc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری ضرب بدون رقم نقلی
zve32f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve32x: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve64d: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve64f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zve64x: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده
zvfbfmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری تبدیلات BF16
zvfbfwma: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری ضرب/جمع گسترش‌یابندهٔ BF16
zvfh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری ممیز شناور با دقت نیمه
zvfhmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری حداقلی ممیز شناور با دقت نیمه
zvkb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری دستکاری بیت برای رمزنگاری
zvkg: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری GCM/GMAC
zvkn: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم‌های NIST، zvkn گسترش می‌یابد به
zvknc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم‌های NIST با ضرب بدون رقم نقلی، zvknc
zvkned: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری رمز قالبی AES
zvkng: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم‌های NIST با GCM، zvkng گسترش می‌یابد
zvknha: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری درهم‌سازی امن SHA-2
zvknhb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری درهم‌سازی امن SHA-2
zvks: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم‌های ShangMi، zvks گسترش می‌یابد
zvksc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم‌های ShangMi با ضرب بدون رقم نقلی،
zvksed: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری رمز قالبی SM4
zvksg: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم‌های ShangMi با GCM
zvksh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری درهم‌سازی امن SM3
zvkt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری تأخیر اجرای مستقل از داده
zvl1024b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl128b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl16384b: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد حداقل طول بردار
zvl2048b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl256b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl32768b: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد حداقل طول بردار
zvl32b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl4096b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl512b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl64b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد حداقل طول بردار
zvl65536b: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد حداقل طول بردار
zvl8192b: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد حداقل طول بردار
zhinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت نیمه در ثبات‌های عدد صحیح
zhinxmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ حداقلی ممیز شناور با دقت نیمه در ثبات‌های عدد صحیح
sdtrig: @tab 1.0 @tab افزونهٔ محرک‌های اشکال‌زدایی
sha: @tab 1.0 @tab افزونهٔ هایپروایزر بهبودیافته
shcounterenw: @tab 1.0 @tab پشتیبانی از فعال‌سازهای قابل‌نوشتن برای هر شمارندهٔ پشتیبانی‌شده.IP shgatpa 4 @tab 1.0 @tab پشتیبانی از حالت SvNNx4 برای تمام حالت‌های پشتیبانی‌شده توسط satp
shlcofideleg: @tab 1.0 @tab واگذاری وقفه‌های LCOFI به VS-mode
shtvala: @tab 1.0 @tab ثبات htval تمام مقادیر مورد نیاز را فراهم می‌کند
shvstvala: @tab 1.0 @tab ثبات vstval تمام مقادیر مورد نیاز را فراهم می‌کند
shvstvecd: @tab 1.0 @tab ثبات vstvec از حالت direct پشتیبانی می‌کند
shvsatpa: @tab 1.0 @tab ثبات vsatp از تمام حالت‌های پشتیبانی‌شده توسط satp پشتیبانی می‌کند
smaia: @tab 1.0 @tab افزونه معماری پیشرفته وقفه (AIA)
smcntrpmf: @tab 1.0 @tab فیلترسازی حالت ممتاز برای cycle و instret
smcsrind: @tab 1.0 @tab دسترسی غیرمستقیم به CSR در سطح ماشین
smepmp: @tab 1.0 @tab بهبودهای PMP برای دسترسی به حافظه و جلوگیری از اجرا در حالت ماشین
smmpm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌گذاری اشاره‌گر در حالت سرپرست
smnpm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌گذاری اشاره‌گر در حالت سرپرست
smrnmi: @tab 1.0 @tab وقفه‌های غیرقابل‌ماسک با قابلیت ازسرگیری
smstateen: @tab 1.0 @tab افزونه فعال‌سازی وضعیت
smdbltrp: @tab 1.0 @tab افزونه‌های تله مضاعف (Double trap)
ssaia: @tab 1.0 @tab افزونه معماری پیشرفته وقفه برای حالت سرپرست
ssccptr: @tab 1.0 @tab حافظه اصلی از خواندن جدول صفحه پشتیبانی می‌کند
sscofpmf: @tab 1.0 @tab افزونه سرریز شمارنده و فیلترسازی
sscounterenw: @tab 1.0 @tab پشتیبانی از فعال‌سازهای قابل نوشتن برای هر شمارنده پشتیبانی‌شده
sscsrind: @tab 1.0 @tab دسترسی غیرمستقیم به CSR در حالت سرپرست
ssnpm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌گذاری اشاره‌گر در حالت سرپرست
sspm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌گذاری اشاره‌گر در حالت سرپرست
ssstateen: @tab 1.0 @tab افزونه فعال‌سازی وضعیت در حالت سرپرست
sstc: @tab 1.0 @tab افزونه وقفه‌های زمان‌سنج در حالت سرپرست
sstvala: @tab 1.0 @tab ثبات stval تمام مقادیر مورد نیاز را فراهم می‌کند
sstvecd: @tab 1.0 @tab ثبات stvec از حالت direct پشتیبانی می‌کند
ssstrict: @tab 1.0 @tab کدگذاری‌های رزروشده پیاده‌سازی‌نشده موجب خطای دستور غیرمجاز (illegal instruction) می‌شوند و هیچ افزونه ناسازگاری وجود ندارد
ssdbltrp: @tab 1.0 @tab افزونه‌های تله مضاعف (Double trap)
ssu64xl: @tab 1.0 @tab مقدار UXLEN=64 باید پشتیبانی شود
supm: @tab 1.0 @tab افزونه ماسک‌گذاری اشاره‌گر در حالت کاربر
svinval: @tab 1.0 @tab افزونه باطل‌سازی دقیق حافظه پنهان ترجمه نشانی
svnapot: @tab 1.0 @tab افزونه پیوستگی ترجمه NAPOT
svpbmt: @tab 1.0 @tab افزونه انواع حافظه مبتنی بر صفحه
svvptc: @tab 1.0 @tab افزونه بی‌نیازکننده از دستورهای مدیریت حافظه پس از معتبر علامت‌زدن PTEها
svadu: @tab 1.0 @tab افزونه به‌روزرسانی سخت‌افزاری بیت‌های A/D
svade: @tab 1.0 @tab ایجاد استثنا هنگامی که به‌روزرسانی سخت‌افزاری بیت‌های A/D غیرفعال است
svbare: @tab 1.0 @tab حالت bare برای satp پشتیبانی می‌شود
xcvalu: @tab 1.0 @tab افزونه متفرقه ALU در Core-V
xcvbi: @tab 1.0 @tab افزونه انشعاب فوری (immediate branch) در Core-V
xcvelw: @tab 1.0 @tab افزونه بارگذاری کلمه رویداد در Core-V
xcvmac: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب-تجمع در Core-V
xcvsimd: @tab 1.0 @tab افزونه SIMD در Core-V
xsfcease: @tab 1.0 @tab افزونه دستور CEASE در SiFive
xsfvcp: @tab 1.0 @tab افزونه پردازنده کمکی برداری VCIX در SiFive
xsfvfnrclipxfqf: @tab 1.0 @tab دستورهای برش محدوده‌دار FP32-to-int8 در SiFive.IP xsfvqmaccdod 4 @tab 1.0 @tab افزونه ضرب ماتریسی int8 در SiFive
xsfvqmaccqoq: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب ماتریسی int8 در SiFive
xtheadba: @tab 1.0 @tab افزونه محاسبه آدرس T-head
xtheadbb: @tab 1.0 @tab افزونه دستکاری بیتی پایه‌ای T-head
xtheadbs: @tab 1.0 @tab افزونه دستورالعمل‌های تک‌بیتی T-head
xtheadcmo: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات مدیریت حافظه نهان T-head
xtheadcondmov: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال شرطی T-head
xtheadfmemidx: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات اندیس‌دار حافظه برای ثبات‌های ممیز شناور T-head
xtheadfmv: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال داده‌های بیت‌های بالایی ممیز شناور مضاعف T-head
xtheadint: @tab 1.0 @tab افزونه شتاب‌دهی وقفه T-head
xtheadmac: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب-انباشت (multiply-accumulate) T-head
xtheadmemidx: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات اندیس‌دار حافظه T-head
xtheadmempair: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات حافظه با دو GPR در T-head
xtheadsync: @tab 1.0 @tab افزونه همگام‌سازی چند‌هسته‌ای T-head
xtheadvector: @tab 1.0 @tab افزونه برداری T-head
xventanacondops: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات شرطی عدد صحیح Ventana
xmipscmov: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال شرطی Mips
xmipscbop: @tab 1.0 @tab افزونه پیش‌واکشی (prefetch) Mips
xandesperf: @tab 5.0 @tab افزونه کارایی Andes
xandesbfhcvt: @tab 5.0 @tab افزونه تبدیل bfloat16 در Andes
xandesvbfhcvt: @tab 5.0 @tab افزونه برداری تبدیل bfloat16 در Andes
xandesvsintload: @tab 5.0 @tab افزونه برداری بارگذاری INT4 در Andes
xandesvpackfph: @tab 5.0 @tab افزونه برداری بسته‌بندی‌شده FP16 در Andes
xandesvdot: @tab 5.0 @tab افزونه برداری ضرب نقطه‌ای Andes
xsmtvdot: @tab 1.0 @tab افزونه برداری ضرب نقطه‌ای SpacemiT

هنگامی که -march= مشخص نشده باشد، GCC از تنظیمات -mcpu استفاده می‌کند.

اگر هر دوی -march و -mcpu= مشخص نشده باشند، مقدار پیش‌فرض برای این آرگومان وابسته به سیستم است؛ اگر افزونهٔ معماری خاصی مد نظر شماست، باید آن را به‌صورت صریح مشخص کنید.

هنگامی که مشخصات فنی RISC-V یک افزونه را وابسته به افزونه‌های دیگر تعریف کرده باشد، چنانچه آن افزونه‌ها به‌طور صریح اضافه نشده باشند، GCC به‌صورت ضمنی افزونه‌های وابسته را به مجموعه افزونه‌های فعال‌شده اضافه می‌کند.

نام هسته (Core Name)

-mcpu=processor-string

استفاده از معماری پردازندهٔ مشخص‌شده و بهینه‌سازی خروجی برای آن پردازنده، که با نام خاص CPU تعیین می‌شود. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از:

sifive-e20,

sifive-e21,

sifive-e24,

sifive-e31,

sifive-e34,

sifive-e76,

sifive-s21,

sifive-s51,

sifive-s54,

sifive-s76,

sifive-u54,

sifive-u74,

sifive-x280,

sifive-p450,

sifive-p670,

thead-c906,

xt-c908,

xt-c908v,

xt-c910,

xt-c910v2,

xt-c920,

xt-c920v2,

tt-ascalon-x,

tt-ascalon-d8,

xiangshan-nanhu,

xiangshan-kunminghu,

mips-p8700,

andes-n22,

andes-n25,

andes-a25,

andes-nx25,

andes-ax25,

andes-a27,

andes-ax27,

andes-n225,

andes-d23,

andes-n45,

andes-nx45,

andes-a45,

andes-ax45,

spacemit-x60.

توجه داشته باشید که -mcpu گزینه‌های -march یا -mtune را لغو (بازنویسی) نمی‌کند.

نام تنظیم (Tune Name).IP -mtune=processor-string 4 بهینه‌سازی خروجی برای پردازنده داده‌شده، که بر اساس ریزمعماری یا نام پردازنده مشخص تعیین می‌شود. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از:

generic،

rocket،

sifive-3-series،

sifive-5-series،

sifive-7-series،

sifive-p400-series،

sifive-p600-series،

tt-ascalon-x،

tt-ascalon-d8،

thead-c906،

xt-c908،

xt-c908v،

xt-c910،

xt-c910v2،

xt-c920،

xt-c920v2،

xiangshan-nanhu،

xiangshan-kunminghu،

spacemit-x60،

generic-ooo،

size،

mips-p8700،

andes-25-series،

andes-23-series،

andes-45-series،

و تمام گزینه‌های معتبر برای -mcpu=.

هنگامی که -mtune= مشخص نشده باشد، GCC از تنظیمات -mcpu استفاده می‌کند. اگر هیچ‌کدام مشخص نشده باشند، مقدار پیش‌فرض generic است.

انتخاب size برای استفاده کاربران نهایی در نظر گرفته نشده است. این گزینه هنگامی که -Os مشخص شده باشد استفاده می‌شود. این مقدار اطلاعات هزینه دستورالعمل ارائه‌شده توسط -mtune= را بازنویسی می‌کند، اما اطلاعات خط لوله (pipeline) را بازنویسی نمی‌کند. این کار به کاهش اندازه کد در عین حفظ کارایی مناسب کمک می‌کند.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش برای تراز نگه‌داشتن مرز پشته روی مرز ۲ به توان num بایت. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشده باشد، پیش‌فرض ۴ است (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت).

هشدار: اگر از این سوییچ استفاده می‌کنید، باید تمام پودمان‌ها، از جمله کتابخانه‌ها را با همین مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و پودمان‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-msmall-data-limit=n

قرار دادن داده‌های سراسری و ایستای کوچک‌تر از n بایت درون یک بخش ویژه (در برخی اهداف).

-msave-restore

-mno-save-restore

استفاده یا عدم استفاده از کد پرولوگ و اپیلوگ کوچک‌تر اما کندتر که از فراخوانی توابع کتابخانه‌ای استفاده می‌کند. پیش‌فرض، استفاده از پرولوگ‌ها و اپیلوگ‌های درون‌خطیِ سریع است.

-mmovcc

-mno-movcc

تولید یا عدم تولید توالی‌های کد انتقال شرطی بدون انشعاب حتی برای اهدافی که دستورالعمل‌های خاصی برای عملیات شرطی ندارند. در صورت فعال بودن، در جاهایی که سودمند باشد توالی‌هایی از عملیات ALU با استفاده از دستورالعمل‌های پایه ISA اعداد صحیح تولید می‌شود.

-minline-atomics

-mno-inline-atomics

استفاده یا عدم استفاده از کد شبیه‌سازی اتمی زیرکلمه‌ای (subword atomic) کوچک‌تر اما کندتر که از فراخوانی‌های توابع libatomic استفاده می‌کند. پیش‌فرض، استفاده از عملیات اتمی زیرکلمه‌ای درون‌خطیِ سریع است که نیازی به libatomic ندارند.

-minline-strlen

-mno-inline-strlen

تلاش یا عدم تلاش برای درون‌خطی کردن فراخوانی‌های "strlen" در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها در صورتی ممکن است که رشته به‌درستی تراز شده باشد و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. پیش‌فرض، درون‌خطی کردن فراخوانی‌های "strlen" است.

-minline-strcmp

-mno-inline-strcmp

تلاش یا عدم تلاش برای درون‌خطی کردن فراخوانی‌های "strcmp" در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها در صورتی ممکن است که رشته‌ها به‌درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. پیش‌فرض، درون‌خطی کردن فراخوانی‌های "strcmp" است.

-minline-strncmp

-mno-inline-strncmp

تلاش یا عدم تلاش برای درون‌خطی کردن فراخوانی‌های "strncmp" در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها در صورتی ممکن است که رشته‌ها به‌درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. پیش‌فرض، درون‌خطی کردن فراخوانی‌های "strncmp" است.

-mstringop-strategy=strategy

مشخص کردن یک راهبرد خاص برای درون‌خطی‌سازی عملیات رشته و حافظه. strategy می‌تواند یکی از مقادیر auto، libcall، scalar یا vector باشد.

-mshorten-memrefs

-mno-shorten-memrefs

تلاش یا عدم تلاش برای بهره‌گیری بیشتر از دستورالعمل‌های بارگذاری/ذخیره فشرده از طریق جایگزین کردن بارگذاری/ذخیرهٔ 'ثبات پایه + آفست بزرگ' با یک بارگذاری/ذخیرهٔ جدید از 'پایه جدید + آفست کوچک'. اگر پایه جدید در یک ثبات فشرده ذخیره شود، بارگذاری/ذخیره جدید نیز می‌تواند فشرده شود. در حال حاضر فقط بارگذاری/ذخیره‌های عدد صحیح ۳۲ بیتی را هدف قرار می‌دهد.

-mscalar-strict-align

تولید یا عدم تولید دسترسی‌های حافظه ترازنشده. مقدار پیش‌فرض بسته به این که آیا پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم از دسترسی ترازنشده سریع پشتیبانی می‌کند یا خیر تنظیم می‌شود.

-mno-scalar-strict-align

-mvector-strict-align

-mno-vector-strict-align

تولید یا عدم تولید دسترسی‌های حافظه برداری ترازنشده. مقدار پیش‌فرض روی غیرفعال تنظیم شده است، مگر آنکه پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم صراحتاً از دسترسی‌های حافظه برداری با عناصر ترازنشده (element-misaligned) پشتیبانی کند.

-mmax-vectorization

-mno-max-vectorization

فعال یا غیرفعال کردن بازنویسیِ مدل هزینهٔ بردارساز به‌گونه‌ای که برداری‌سازی همواره سودمند به نظر برسد. برخلاف -fno-vect-cost-model یا -fvect-cost-model=unlimited، این گزینه مقایسهٔ هزینه بین حالت‌های مختلف برداری را خاموش نمی‌کند.

-mcmodel=medlow

تولید کد برای مدل کد medium-low. برنامه و نمادهای تعریف‌شدهٔ ایستای (statically defined) آن باید درون یک محدودهٔ آدرس منفرد ۲ گیبی‌بایتی (2 GiB) و بین آدرس‌های مطلق -2 GiB و +2 GiB قرار گیرند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند (link) داده شوند. این مدل کد پیش‌فرض است، مگر اینکه GCC با گزینهٔ --with-cmodel= جهت مشخص کردن مدل کد پیش‌فرضی دیگر پیکربندی شده باشد.

-mcmodel=medany

تولید کد برای مدل کد medium-any. برنامه و نمادهای تعریف‌شدهٔ ایستای آن باید درون هر محدودهٔ آدرس منفرد ۲ گیبی‌بایتی (2 GiB) قرار گیرند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.

کدهای تولیدشده توسط مدل کد medium-any مستقل از موقعیت (position-independent) هستند، اما تضمینی وجود ندارد که هنگام پیوند شدن درون فایل‌های اجرایی یا کتابخانه‌های مستقل از موقعیت، به‌درستی عمل کنند.

تولید کد برای مدل کد large، که هیچ محدودیتی در اندازه یا محل قرارگیری نمادها ندارد.

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

استفاده یا عدم استفاده از عملگرهای بازآرایی (relocation) اسمبلر در هنگام کار با آدرس‌های نمادین. روش جایگزین، استفاده از ماکروهای اسمبلر است که ممکن است بهینه‌سازی را محدود کند.

بهره‌گیری از آزادسازی‌های پیونددهنده (linker relaxations) جهت کاهش تعداد دستورالعمل‌های مورد نیاز برای تحقق آدرس‌های نماد. حالت پیش‌فرض، استفاده از آزادسازی‌های پیونددهنده است.

-mriscv-attribute

-mno-riscv-attribute

تولید کردن (یا تولید نکردن) ویژگی‌های RISC-V جهت ثبت اطلاعات بیشتر در شیءهای ELF. این قابلیت حداقل به binutils نسخهٔ 2.32 نیاز دارد.

-mcsr-check

-mno-csr-check

بررسی ثبات‌های کنترل و وضعیت (CSR) را فعال یا غیرفعال می‌کند.

اشاره‌گر فریم (frame pointer) را در توابع برگ (leaf functions) در ثبات نگه نمی‌دارد. این کار از اجرای دستورالعمل‌های ذخیره، برپاسازی و بازیابی اشاره‌گرهای فریم جلوگیری کرده و یک ثبات اضافی در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد.

-malign-data=type

نحوهٔ تراز کردن متغیرها و ثابت‌های آرایه‌ای، ساختاری (structure) یا داده‌های اشتراکی (union) توسط GCC را کنترل می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارت‌اند از xlen که از پهنای ثبات x به‌عنوان مقدار تراز استفاده می‌کند، و natural که تراز طبیعی را به کار می‌گیرد. پیش‌فرض xlen است.

تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌بایان (big-endian). زمانی که GCC برای یک هدف riscv64be-*-* یا riscv32be-*-* پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است. پشتیبانی از بزرگ‌بایان در RISC-V آزمایشی است؛ ABI آن هنوز پایدار نیست و ممکن است در نسخه‌های بعدی دستخوش تغییرات ناسازگار شود.

تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌بایان (little-endian). زمانی که GCC برای یک هدف riscv64-*-* یا riscv32-*-* (و نه riscv64be-*-* یا riscv32be-*-*) پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است.

-mrvv-vector-bits=value

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری (canary) در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارت‌اند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر رشته در بلوک TLS.

با انتخاب گزینهٔ دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری و با چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد زیرا این امکان منحصراً برای استفاده در هستهٔ لینوکس در نظر گرفته شده است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS به‌عنوان سازوکار حافظهٔ محلی رشته (thread-local storage) جهت دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS.

-mtls-dialect=trad

استفاده از TLS سنتی به‌عنوان سازوکار حافظهٔ محلی رشته برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS. این حالت پیش‌فرض است.

نحوهٔ تفسیر تعداد بیت‌های یک ثبات برداری RVV که از گزینهٔ -march= دریافت شده را مشخص می‌کند. پارامتر value به‌صورت یک کلمهٔ کلیدی رشته‌ای تعیین می‌شود و می‌تواند یکی از مقادیر scalable یا zvl باشد. پیش‌فرض scalable است که به GCC دستور می‌دهد این مقدار را به‌عنوان حداقل در نظر بگیرد، در حالی که zvl به GCC اعلام می‌کند دقیقاً از همان تعداد بیت مشخص‌شده استفاده کند.

-mrvv-max-lmul=value

این گزینه امکان کنترل صریح بیشینهٔ ضریب طول (LMUL) مورد استفاده در تولید کد برای افزونه‌های برداری RISC-V (یا RVV) را فراهم می‌آورد. پارامتر value به‌صورت یک کلمهٔ کلیدی رشته‌ای تعیین می‌شود و می‌تواند یکی از مقادیر m1، m2، m4، m8 یا dynamic باشد. مقدار پیش‌فرض به‌منظور سازگاری با سخت‌افزارهای موجود که از گزینه‌های دیگر پشتیبانی نمی‌کنند، m1 است.

-madjust-lmul-cost

-mno-adjust-lmul-cost

این گزینه مدل هزینهٔ مورد استفاده برای زمان‌بندی دستورالعمل‌های برداری را به‌گونه‌ای تنظیم می‌کند که تأخیر (latency) دستورالعمل‌ها را در ضریب طول RVV، یعنی LMUL، ضرب کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mautovec-segment

-mno-autovec-segment

فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های برداری بارگذاری/ذخیره‌سازی قطعه (segment load/store). این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های RL78

کتابخانه‌های هدف اضافی را جهت پشتیبانی از اجرا در یک شبیه‌ساز پیوند می‌دهد.

نوع پشتیبانی سخت‌افزاری از ضرب و تقسیم مورد استفاده را تعیین می‌کند. ساده‌ترین حالت "none" است که از نرم‌افزار برای هر دو عمل ضرب و تقسیم بهره می‌برد. این حالت پیش‌فرض است. مقدار "g13" برای سخت‌افزار جانبی ضرب/تقسیمِ موجود در هدف‌های RL78/G13 (هستهٔ S2) به کار می‌رود. مقدار "g14" استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و تقسیمی را که توسط قطعات RL78/G14 (هستهٔ S3) پشتیبانی می‌شوند انتخاب می‌کند. مقدار "rl78" نام مستعاری برای "g14" و مقدار "mg10" نام مستعاری برای "none" است.

علاوه بر این، بر اساس تنظیمات این گزینه یک ماکروی پیش‌پردازندهٔ C تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارت‌اند از: "__RL78_MUL_NONE__"، "__RL78_MUL_G13__" یا "__RL78_MUL_G14__".

-mcpu=g10

-mcpu=g13

-mcpu=rl78

هستهٔ مقصد RL78 را مشخص می‌کند. پیش‌فرض، هستهٔ G14 است که به عنوان هستهٔ S3 یا صرفاً RL78 نیز شناخته می‌شود. هستهٔ G13 یا S2 دستورالعمل‌های ضرب یا تقسیم ندارد؛ در عوض از یک دستگاه جانبی سخت‌افزاری برای این عملیات استفاده می‌کند. هستهٔ G10 یا S1 فاقد بانک‌های ثبات است، بنابراین از یک قرارداد فراخوانی متفاوت استفاده می‌کند.

اگر این گزینه تنظیم شود، نوع پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری مورد استفاده را نیز انتخاب می‌کند، مگر اینکه با یک گزینهٔ صریح -mmul=none در خط فرمان بازنویسی شود. بنابراین، مشخص کردن -mcpu=g13 استفاده از دستگاه جانبی ضرب سخت‌افزاری G13 را فعال می‌کند و مشخص کردن -mcpu=g10 استفاده از ضرب‌های سخت‌افزاری را به طور کلی غیرفعال می‌سازد.

توجه داشته باشید که هرچند هستهٔ RL78/G14 هدف پیش‌فرض است، اما مشخص کردن -mcpu=g14 یا -mcpu=rl78 در خط فرمان، رفتار زنجیره‌ابزار را تغییر می‌دهد زیرا پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری G14 را نیز فعال می‌کند. اگر این گزینه‌ها در خط فرمان مشخص نشوند، با وجود اینکه کد برای هستهٔ RL78 هدف‌گذاری شده است، از روال‌های ضرب نرم‌افزاری استفاده می‌شود. این موضوع برای حفظ سازگاری رو به عقب با زنجیره‌ابزارهای قدیمی‌تر است که فاقد پشتیبانی از ضرب و تقسیم سخت‌افزاری بودند.

علاوه بر این، یک ماکروی پیش‌پردازندهٔ C بر اساس تنظیم این گزینه تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: "__RL78_G10__"، "__RL78_G13__" یا "__RL78_G14__".

این‌ها نام‌های مستعار برای گزینهٔ متناظر -mcpu= هستند و به منظور سازگاری رو به عقب ارائه شده‌اند.

-mallregs

به کامپایلر اجازه می‌دهد از تمام ثبات‌های موجود استفاده کند. به طور پیش‌فرض ثبات‌های "r24..r31" برای استفاده در گرداننده‌های وقفه رزرو شده‌اند. با فعال بودن این گزینه، این ثبات‌ها می‌توانند در توابع عادی نیز استفاده شوند.

-msave-mduc-in-interrupts

فعال/غیرفعال کردن بازچینی (relaxation) در اسمبلر و پیونددهنده. این گزینه به طور پیش‌فرض در -Os فعال است.

-mes0

فرض می‌کند مقدار "ES" در تمام طول اجرای برنامه صفر است و از آن برای آدرس‌دهی داده‌های فقط‌خواندنی استفاده می‌کند.

-mno-save-mduc-in-interrupts

مشخص می‌کند که توابع گردانندهٔ وقفه باید ثبات‌های MDUC را حفظ کنند. این امر تنها در صورتی لازم است که کدهای عادی ممکن باشد از ثبات‌های MDUC استفاده کنند، برای مثال به دلیل انجام عملیات ضرب و تقسیم. پیش‌فرض، نادیده گرفتن ثبات‌های MDUC است زیرا این کار موجب افزایش سرعت گرداننده‌های وقفه می‌شود. برای عملکرد صحیح، باید گزینهٔ مقصد -mg13 ارسال شود زیرا این ویژگی تنها روی مقصد G13 (هستهٔ S2) در دسترس است. ثبات‌های MDUC تنها در صورتی ذخیره می‌شوند که گردانندهٔ وقفه عملیات ضرب یا تقسیم انجام دهد یا تابع دیگری را فراخوانی کند.

گزینه‌های IBM RS/6000 و PowerPC

این گزینه‌های -m برای IBM RS/6000 و PowerPC تعریف شده‌اند:

-mcpu=cpu_type

نوع معماری، نحوهٔ استفاده از ثبات‌ها، و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از: 401، 403، 405، 405fp، 440، 440fp، 464، 464fp، 476، 476fp، 505، 601، 602، 603، 603e، 604، 604e، 620، 630، 740، 7400، 7450، 750، 801، 821، 823، 860، 970، 8540، a2، e300c2، e300c3، e500mc، e500mc64، e5500، e6500، ec603e، G3، G4، G5، titan، power3، power4، power5، power5+، power6، power6x، power7، power8، power9، power10، power11، future، powerpc، powerpc64، powerpc64le، rs64، و native.

گزینه‌های -mcpu=powerpc، -mcpu=powerpc64، و -mcpu=powerpc64le انواع ماشین با معماری PowerPC خالص ۳۲-بیتی (با هر ترتیبی از بایت)، PowerPC ۶۴-بیتی big endian، و PowerPC ۶۴-بیتی little endian را با فرض یک مدل پردازندهٔ عمومی و مناسب برای اهداف زمان‌بندی مشخص می‌کنند.

تعیین native به عنوان نوع پردازنده، گزینهٔ معماری متناظر با پردازندهٔ میزبان سیستمی را که عمل کامپایل را انجام می‌دهد شناسایی و انتخاب می‌کند. -mcpu=native در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، اثری نخواهد داشت.

سایر گزینه‌ها یک پردازندهٔ خاص را مشخص می‌کنند. کدی که تحت این گزینه‌ها تولید می‌شود روی همان پردازنده به بهترین شکل اجرا می‌شود و ممکن است روی پردازنده‌های دیگر به هیچ وجه اجرا نشود.

گزینه‌های -mcpu به طور خودکار گزینه‌های زیر را فعال یا غیرفعال می‌کنند:

-maltivec -mfprnd -mhard-float -mmfcrf -mmultiple -mpopcntb -mpopcntd -mpowerpc64 -mpowerpc-gpopt -mpowerpc-gfxopt -mmulhw -mdlmzb -mmfpgpr -mvsx -mcrypto -mhtm -mpower8-fusion -mquad-memory -mquad-memory-atomic -mfloat128 -mfloat128-hardware -mprefixed -mpcrel -mmma -mdense-math -mrop-protect

گزینه‌های خاص تعیین‌شده برای هر پردازندهٔ مشخص بین نگارش‌های مختلف کامپایلر متفاوت است و بستگی به این دارد که چه تنظیمی کد بهینه‌تری برای آن پردازنده تولید می‌کند؛ این لزوماً نمایانگر قابلیت‌های واقعی سخت‌افزار نیست. اگر مایل به تنظیم یک گزینهٔ جداگانه روی مقداری مشخص هستید، می‌توانید آن را پس از گزینهٔ -mcpu تعیین کنید؛ مانند -mcpu=970 -mno-altivec.

در AIX، گزینه‌های -maltivec و -mpowerpc64 در حال حاضر توسط گزینهٔ -mcpu فعال یا غیرفعال نمی‌شوند زیرا AIX پشتیبانی کاملی از این گزینه‌ها ندارد. اگر مطمئن هستید که در محیط شما کار خواهد کرد، همچنان می‌توانید آن‌ها را به طور مستقل فعال یا غیرفعال کنید.

در موارد دیگر، توصیه می‌کنیم به جای گزینه‌هایی که تولید دستورالعمل‌های خاص را کنترل می‌کنند، از گزینهٔ -mcpu=cpu_type استفاده کنید.

-mtune=cpu_type

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما برخلاف -mcpu=cpu_type نوع معماری یا نحوهٔ استفاده از ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد. همان مقادیر مربوط به cpu_type که برای -mcpu به کار می‌روند، برای -mtune نیز استفاده می‌شوند. اگر هر دو مشخص شوند، کد تولید شده از معماری و ثبات‌های تعیین‌شده توسط -mcpu، اما از پارامترهای زمان‌بندی تنظیم‌شده توسط -mtune استفاده می‌کند.

-mpowerpc64

-mno-powerpc64

گزینهٔ -mpowerpc64 به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ۶۴-بیتی اضافی موجود در معماری کامل PowerPC64 را تولید کرده و با ثبات‌های عمومی (GPRها) به عنوان مقادیر ۶۴-بیتی و کلمهٔ مضاعف (doubleword) رفتار کند. حالت پیش‌فرض در GCC گزینهٔ -mno-powerpc64 است.

-mcmodel=small

کد PowerPC64 را برای مدل small تولید می‌کند: جدول TOC به 64k محدود است.

-mcmodel=medium

کد PowerPC64 را برای مدل medium تولید می‌کند: اندازهٔ TOC و سایر داده‌های ایستا می‌تواند در مجموع تا 4G باشد. این حالت پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴-بیتی است.

-mno-quad-memory-atomic

کد PowerPC64 را برای مدل large تولید می‌کند: اندازهٔ TOC می‌تواند تا 4G باشد. سایر داده‌ها و کدها تنها توسط فضای آدرس‌دهی ۶۴-بیتی محدود می‌شوند.

-mprofile-kernel

این گزینه در اهداف PowerPC64 GNU/Linux در دسترس است. هنگامی که همراه با -pg استفاده شود، موجب می‌شود فراخوانی‌های "mcount" به جای بعد از مقدمهٔ تابع، قبل از آن درج شوند.

-maltivec

-mno-altivec

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های AltiVec استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند)، و همچنین استفاده از توابع درونی (built-in) را فعال می‌کند که دسترسی مستقیم‌تری به مجموعه دستورالعمل‌های AltiVec را ممکن می‌سازند. ممکن است برای تطبیق ABI فعلی با بهبودهای ABI مربوط به AltiVec، به تنظیم -mabi=altivec نیز نیاز داشته باشید.

هنگامی که -maltivec استفاده می‌شود، ترتیب عناصر برای توابع ذاتی (intrinsics) AltiVec مانند "vec_splat"، "vec_extract" و "vec_insert" با ترتیب عناصر آرایه متناظر با اندیاننس (endianness) مقصد تطابق دارد. بدین معنا که عنصر صفر در هدف‌گیری یک پلتفرم big-endian نشان‌دهنده چپ‌ترین عنصر در یک ثبات برداری، و در پلتفرم little-endian نشان‌دهنده راست‌ترین عنصر در یک ثبات برداری است.

-mpowerpc-gpopt

-mno-powerpc-gpopt

تعیین -mpowerpc-gpopt به GCC اجازه می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه General Purpose، شامل جذر ممیز شناور، استفاده کند. تعیین

-mpowerpc-gfxopt

-mno-powerpc-gfxopt

-mpowerpc-gfxopt به GCC اجازه می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه Graphics، شامل انتخاب ممیز شناور (floating-point select)، استفاده کند.

-mmfcrf

-mno-mfcrf

گزینه -mmfcrf به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل انتقال از فیلد ثبات شرطی (move from condition register field) پیاده‌سازی‌شده روی پردازنده POWER4 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.01 را تولید کند.

-mpopcntb

-mno-popcntb

گزینه -mpopcntb به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های popcount و تخمین معکوس ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision FP reciprocal estimate) پیاده‌سازی‌شده روی پردازنده POWER5 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.02 را تولید کند.

-mpopcntd

-mno-popcntd

گزینه -mpopcntd به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل popcount پیاده‌سازی‌شده روی پردازنده POWER7 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.06 را تولید کند.

-mfprnd

-mno-fprnd

گزینه -mfprnd به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های گرد کردن ممیز شناور به عدد صحیح (FP round to integer) پیاده‌سازی‌شده روی پردازنده +POWER5 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.03 را تولید کند.

-mcmpb

-mno-cmpb

گزینه -mcmpb به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل مقایسه بایت‌ها (compare bytes) پیاده‌سازی‌شده روی پردازنده POWER6 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.05 را تولید کند.

-mhard-dfp

-mno-hard-dfp

گزینه -mhard-dfp به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور دهدهی (decimal floating-point) پیاده‌سازی‌شده در برخی پردازنده‌های POWER را تولید کند.

-mvrsave

-mno-vrsave

هنگام تولید کد AltiVec، دستورالعمل‌های VRSAVE را تولید می‌کند.

-msecure-plt

کدی تولید می‌کند که به ld و ld.so اجازه می‌دهد تا فایل‌های اجرایی و کتابخانه‌های اشتراکی را با بخش‌های غیرقابل‌اجرای ".plt" و ".got" بسازند. این یک گزینه ABI مربوط به PowerPC 32-bit SYSV است.

-mbss-plt

کدی تولید می‌کند که از یک بخش BSS ".plt" استفاده می‌کند که توسط ld.so پر می‌شود، و نیازمند بخش‌های ".plt" و ".got" است که هم قابل‌نوشتن و هم قابل‌اجرا باشند. این یک گزینه ABI مربوط به PowerPC 32-bit SYSV است.

-msplit-patch-nops

هنگام افزودن NOPها برای یک ناحیه قابل وصله‌زدن از طریق گزینه -fpatchable-function-entry، دستورات NOP «پیشین» را قبل از نقطه ورود سراسری (global entry point) و دستورات NOP «پسین» را پس از نقطه ورود محلی (local entry point) درج می‌کند. این کار باعث می‌شود توالی NOPها در زمان تولید نقطه ورود سراسری غیرمتوالی باشد. بدون این گزینه، NOPها مستقیماً قبل و بعد از نقطه ورود محلی درج می‌شوند، که آن‌ها را متوالی می‌کند اما نقطه ورود سراسری و محلی را از یکدیگر دورتر می‌سازد. اگر تنها یک نقطه ورود منفرد تولید شود، این گزینه هیچ اثری ندارد.

-misel

-mno-isel

این گزینه تولید دستورالعمل‌های ISEL را فعال یا غیرفعال می‌کند.

-mvsx

-mno-vsx

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های برداری/اسکالر (VSX) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند)، و همچنین استفاده از توابع درونی (built-in) را فعال می‌کند که دسترسی مستقیم‌تری به مجموعه دستورالعمل‌های VSX را ممکن می‌سازند.

-mcrypto

-mno-crypto

استفاده از توابع درونی که دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های رمزنگاری اضافه‌شده در نسخه 2.07 از ISA معماری PowerPC را ممکن می‌سازند فعال (غیرفعال) می‌کند.

-mhtm

-mno-htm

استفاده از توابع درونی که دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های حافظه تراکنشی سخت‌افزاری (HTM) اضافه‌شده در نسخه 2.07 از ISA معماری PowerPC را ممکن می‌سازند فعال (غیرفعال) می‌کند.

-mpower8-fusion

-mno-power8-fusion

کدی تولید می‌کند که برخی عملیات‌های عدد صحیح را مجاور هم نگه می‌دارد (نگه نمی‌دارد) تا بتوان این دستورالعمل‌ها را در پردازنده‌های power8 و جدیدتر با یکدیگر ادغام کرد.

-mquad-memory

-mno-quad-memory

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های حافظه کلمه چهارگانه (quad word) غیراتمیک استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینه -mquad-memory نیازمند استفاده از حالت 64-bit است.

-mquad-memory-atomic

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های حافظه کلمه چهارگانه (quad word) اتمیک استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینه -mquad-memory-atomic نیازمند استفاده از حالت 64-bit است..IP -mfloat128 4

-mno-float128

فعال/غیرفعال کردن کلیدواژه __float128 برای ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE و استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری یا دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE.

برای استفاده از پشتیبانی ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE، مجموعه دستورالعمل‌های VSX (-mvsx) باید فعال باشد. ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE تنها روی Linux پشتیبانی می‌شود.

گزینه -mfloat128 به‌طور پیش‌فرض در سیستم‌های PowerPC Linux که از مجموعه دستورالعمل‌های VSX استفاده می‌کنند فعال، و در سایر سیستم‌ها غیرفعال است.

اگر از مجموعه دستورالعمل‌های ISA 3.0 (-mcpu=power9) روی یک سیستم ۶۴ بیتی استفاده کنید، پشتیبانی ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE همچنین تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور ۱۲۸ بیتی ISA 3.0 IEEE را فعال می‌کند. در غیر این صورت، اگر تولید دستورالعمل‌های ISA 3.0 را مشخص نکنید یا یک سیستم ۳۲ بیتی big-endian را هدف قرار دهید، ممیز شناور ۱۲۸ بیتی IEEE با شبیه‌سازی نرم‌افزاری مدیریت می‌شود.

-mfloat128-hardware

-mno-float128-hardware

فعال/غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ISA 3.0 برای پشتیبانی از نوع داده‌ی __float128.

گزینه -mfloat128-hardware به‌طور پیش‌فرض در سیستم‌های PowerPC Linux که از مجموعه دستورالعمل‌های ISA 3.0 استفاده می‌کنند فعال، و در سایر سیستم‌ها غیرفعال است.

-m32

-m64

تولید کد برای محیط‌های ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی مقصدهای Darwin و SVR4 (شامل GNU/Linux). محیط ۳۲ بیتی مقادیر int، long و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی تولید می‌نماید که روی هر نوعی از PowerPC اجرا می‌شود. محیط ۶۴ بیتی int را روی ۳۲ بیت و long و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند، و همانند -mpowerpc64 کدی برای PowerPC64 تولید می‌نماید.

تغییر نحوه‌ی ایجاد TOC (جدول محتویات یا Table Of Contents) که برای هر فایل اجرایی ساخته می‌شود. گزینه -mfull-toc به‌طور پیش‌فرض انتخاب شده است. در این حالت، GCC دست‌کم یک مدخل TOC به ازای هر ارجاع یکتای متغیر غیرخودکار (non-automatic) در برنامه اختصاص می‌دهد. GCC همچنین ثابت‌های ممیز شناور را درون TOC قرار می‌دهد. با این حال، تنها ۱۶٬۳۸۴ مدخل در TOC در دسترس است.

اگر پیام خطایی از پیونددهنده مبنی بر پر شدن و سرریز فضای دردسترس TOC دریافت کردید، می‌توانید با استفاده از گزینه‌های -mno-fp-in-toc و -mno-sum-in-toc مقدار فضای مصرفی TOC را کاهش دهید. گزینه -mno-fp-in-toc از قرار گرفتن ثابت‌های ممیز شناور در TOC جلوگیری می‌کند و -mno-sum-in-toc کامپایلر GCC را وادار می‌سازد تا به جای قرار دادن مجموع یک آدرس و یک ثابت در TOC، کدی برای محاسبه آن در زمان اجرا تولید کند. می‌توانید یک یا هر دوی این گزینه‌ها را مشخص کنید. هر کدام از آن‌ها به بهای صرفه‌جویی در فضای TOC، باعث می‌شوند GCC کدی اندکی کندتر و بزرگ‌تر تولید کند.

اگر با وجود مشخص کردن هر دوی این گزینه‌ها همچنان فضای TOC تمام شد، به جای آن‌ها -mminimal-toc را مشخص کنید. این گزینه باعث می‌شود GCC برای هر فایل تنها یک مدخل TOC ایجاد کند. در صورت استفاده از این گزینه، GCC کدی تولید می‌کند که کندتر و حجیم‌تر است اما فضای فوق‌العاده اندکی از TOC را مصرف می‌کند. شاید مایل باشید از این گزینه تنها برای فایل‌هایی استفاده کنید که شامل کدهای با دفعات اجرای کمتر هستند.

-maix64

-maix32

فعال‌سازی ABI و قرارداد فراخوانی ۶۴ بیتی AIX: اشاره‌گرهای ۶۴ بیتی، نوع "long" ۶۴ بیتی، و زیرساخت مورد نیاز برای پشتیبانی از آن‌ها. مشخص کردن -maix64 به‌طور ضمنی به معنای -mpowerpc64 است، در حالی که -maix32 رابط ABI شصت و چهار بیتی را غیرفعال کرده و به‌طور ضمنی شامل -mno-powerpc64 است. پیش‌فرض GCC گزینه -maix32 است.

-mxl-compat

-mno-xl-compat

تولید کدی که در زمان استفاده از ABI سازگار با AIX، تطابق بیشتری با معناشناسی کامپایلر IBM XL دارد. آرگومان‌های ممیز شناور علاوه بر FPRهای آرگومان، فراتر از ناحیه ذخیره ثبات (RSA) روی پشته (stack) به توابع دارای پیش‌نمونه ارسال می‌شوند. در زمان مقایسه مقادیر و تبدیل به double، فرض نکنید که double با بیشترین ارزش در مقدار long double صد و بیست و هشت بیتی به‌درستی گرد شده است. از نام نمادهای XL برای روال‌های پشتیبانی long double استفاده می‌کند.

قرارداد فراخوانی AIX برای مدیریت یک حالت مبهم در استاندارد K&R C که تابعی آدرس آرگومان‌هایش را با تعداد آرگومانی کمتر از مقدار اعلان‌شده دریافت می‌کند، گسترش یافت اما در ابتدا مستند نشد. کامپایلرهای IBM XL هنگامی که یک زیرروال بدون بهینه‌سازی کامپایل می‌شود، به آرگومان‌های ممیز شناوری که در RSA جای نمی‌گیرند از طریق پشته دسترسی پیدا می‌کنند. از آنجا که ذخیره همیشگی آرگومان‌های ممیز شناور روی پشته ناکارآمد است و به‌ندرت نیاز می‌شود، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال نیست و تنها زمان فراخوانی زیرروال‌های کامپایل‌شده توسط کامپایلرهای IBM XL بدون بهینه‌سازی ضرورت دارد.

-mpe

پشتیبانی از IBM RS/6000 SP Parallel Environment (PE). برنامه‌ای را که برای استفاده از ارسال پیام نوشته شده است با کد راه‌انداز ویژه‌ای پیوند می‌دهد تا اجرای برنامه امکان‌پذیر شود. سیستم باید PE را در مکان استاندارد (/usr/lpp/ppe.poe/) نصب داشته باشد، یا فایل specs باید با استفاده از گزینه -specs= بازنویسی شود تا مسیر دایرکتوری مناسب مشخص گردد. محیط موازی (Parallel Environment) از رشته‌ها (threads) پشتیبانی نمی‌کند، بنابراین گزینه -mpe و گزینه -pthread با یکدیگر ناسازگار هستند.

-malign-natural

-malign-power

در سیستم‌های AIX، نسخه ۳۲ بیتی Darwin، و نسخه ۶۴ بیتی PowerPC GNU/Linux، گزینه -malign-natural ترازبندی تعریف‌شده توسط ABI را برای انواع بزرگ‌تر، مانند doubleهای ممیز شناور، بر روی مرز طبیعی مبتنی بر اندازه آن‌ها نادیده گرفته و بازنویسی می‌کند. گزینه -malign-power به GCC دستور می‌دهد تا از قوانین ترازبندی مشخص‌شده در ABI پیروی کند. پیش‌فرض GCC ترازبندی استانداردی است که در ABI تعریف شده است.

در Darwin ۶۴ بیتی، ترازبندی طبیعی (natural alignment) پیش‌فرض است و گزینه -malign-power پشتیبانی نمی‌شود.

-mavoid-indexed-addresses

تولید کدی که از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده نمی‌کند (استفاده می‌کند). در صورتی که از گزینه -msoft-float استفاده کنید و آن را هنگام پیوند دادن به GCC بدهید، شبیه‌سازی نرم‌افزاری ممیز شناور فراهم می‌شود.

-mmultiple

-mno-multiple

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری چندکلمه‌ای (load multiple word) و ذخیره‌سازی چندکلمه‌ای (store multiple word) استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض روی سیستم‌های POWER تولید می‌شوند و روی سیستم‌های PowerPC تولید نمی‌گردند. از -mmultiple روی سیستم‌های PowerPC با ترتیب بایت little-endian استفاده نکنید، چرا که این دستورالعمل‌ها هنگامی که پردازنده در حالت little-endian است کار نمی‌کنند. پردازنده‌های PPC740 و PPC750 استثنا هستند و این دستورالعمل‌ها را در حالت little-endian مجاز می‌دانند.

-mupdate

-mno-update

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری یا ذخیره‌سازی که ثبات پایه (base register) را با آدرس مکان حافظه محاسبه‌شده به‌روز می‌کنند، استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. اگر از -mno-update استفاده کنید، فاصله زمانی کوتاهی میان زمان به‌روزرسانی اشاره‌گر پشته (stack pointer) و ذخیره آدرس قاب قبلی وجود دارد؛ این بدان معناست کدی که قاب پشته را در جریان وقفه‌ها یا سیگنال‌ها پیمایش می‌کند ممکن است داده‌های مخدوش دریافت کند.

-mno-avoid-indexed-addresses

تولید کدی که تلاش می‌کند از دستورالعمل‌های بارگذاری یا ذخیره‌سازی نمایه‌دار (indexed) اجتناب کند (اجتناب نکند). این دستورالعمل‌ها در شرایط خاصی مانند پیمایش آرایه‌های بزرگی که از مرز 16M عبور می‌کنند، می‌توانند روی پردازنده‌های Power6 افت کارایی به همراه داشته باشند. این گزینه هنگام هدف‌گیری Power6 به‌طور پیش‌فرض فعال و در غیر این صورت غیرفعال است..IP -mfused-madd 4

-mno-fused-madd

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و انباشت (multiply and accumulate) ممیز شناور استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری، این دستورالعمل‌ها به صورت پیش‌فرض تولید می‌شوند. گزینه وابسته به ماشینِ -mfused-madd اکنون به گزینه مستقل از ماشینِ -ffp-contract=fast نگاشت شده است، و -mno-fused-madd به -ffp-contract=off نگاشت می‌شود.

-mmulhw

-mno-mulhw

تولید کدی که در پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 از دستورالعمل‌های ضرب و ضرب-انباشت نیم‌کلمه (half-word) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). هنگام هدف‌گیری این پردازنده‌ها، این دستورالعمل‌ها به صورت پیش‌فرض تولید می‌شوند.

-mdlmzb

-mno-dlmzb

تولید کدی که در پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 از دستورالعمل جستجوی رشته‌ی dlmzb استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). هنگام هدف‌گیری این پردازنده‌ها، این دستورالعمل به صورت پیش‌فرض تولید می‌شود.

-mno-bit-align

-mbit-align

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار (embedded)، ساختارها (structures) و اجتماع‌هایی (unions) که شامل میدان‌های بیتی (bit-fields) هستند را مجبور به تراز شدن با نوع پایه میدان بیتی نمی‌کند (می‌کند).

به عنوان مثال، به طور پیش‌فرض ساختاری که تنها شامل ۸ میدان بیتی "unsigned" با طول ۱ است، در مرز ۴ بایتی تراز شده و اندازه‌ای برابر ۴ بایت دارد. با استفاده از -mno-bit-align، ساختار در مرز ۱ بایتی تراز شده و اندازه آن ۱ بایت خواهد بود.

-mbit-word

-mno-bit-word

اجازه دادن به میدان‌های بیتی برای عبور از مرزهای کلمه (word).

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، فرض نمی‌کند (می‌کند) که ارجاعات حافظه ناتراز (unaligned) توسط سامانه مدیریت می‌شوند.

-mrelocatable

-mno-relocatable

تولید کدی که به یک فایل اجرایی ایستا اجازه می‌دهد (نمی‌دهد) در زمان اجرا به نشانی متفاوتی بازنشانی (relocate) شود. یک بارگذار ساده سامانه PowerPC توکار باید کل محتویات ".got2" و مکان‌های ۴ بایتی فهرست‌شده در بخش ".fixup" را بازنشانی کند؛ جدولی از نشانی‌های ۳۲ بیتی که توسط این گزینه تولید می‌شود. برای اینکه این سازوکار کار کند، تمام اشیای پیوند داده‌شده باید با -mrelocatable یا -mrelocatable-lib کامپایل شده باشند. کد -mrelocatable پشته را روی مرز ۸ بایتی تراز می‌کند.

-mrelocatable-lib

-mno-relocatable-lib

همانند -mrelocatable، گزینه -mrelocatable-lib یک بخش ".fixup" تولید می‌کند تا امکان بازنشانی فایل‌های اجرایی ایستا در زمان اجرا فراهم شود، اما -mrelocatable-lib از تراز پشته کوچک‌ترِ -mrelocatable استفاده نمی‌کند. اشیای کامپایل‌شده با -mrelocatable-lib ممکن است با اشیای کامپایل‌شده با هر ترکیبی از گزینه‌های -mrelocatable پیوند داده شوند.

-mlittle

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای پردازنده در حالت اندیان کوچک (little-endian) کامپایل می‌کند. گزینه -mlittle-endian همانند -mlittle است.

-mbig

-mprioritize-restricted-insns=priority

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای پردازنده در حالت اندیان بزرگ (big-endian) کامپایل می‌کند. گزینه -mbig-endian همانند -mbig است.

-mdynamic-no-pic

در سامانه‌های Darwin / macOS، کد را به گونه‌ای کامپایل می‌کند که خود بازنشانی‌پذیر نباشد، اما ارجاعات خارجی آن بازنشانی‌پذیر باشند. کد حاصل برای برنامه‌های کاربردی مناسب است، اما برای کتابخانه‌های اشتراکی مناسب نیست.

-msingle-pic-base

با ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC به عنوان فقط‌خواندنی رفتار می‌کند، به جای اینکه آن را در مقدمه (prologue) هر تابع بارگذاری کند. سامانه زمان اجرا مسئول است قبل از شروع اجرا، این ثبات را با یک مقدار مناسب مقداردهی اولیه کند.

این گزینه اولویتی را که در دومین مرحله زمان‌بندی به دستورالعمل‌های محدود به شیار گسیل (dispatch-slot restricted instructions) اختصاص می‌یابد، کنترل می‌کند. آرگومان priority مقادیر 0، 1 یا 2 را می‌پذیرد تا (به ترتیب) بدون اولویت، بالاترین اولویت، یا دومین اولویت بالا را به دستورالعمل‌های محدود به شیار گسیل اختصاص دهد.

-msched-costly-dep=dependence_type

این گزینه مشخص می‌کند که در طول زمان‌بندی دستورالعمل‌ها، کدام وابستگی‌ها توسط هدف پرهزینه (costly) در نظر گرفته شوند. آرگومان dependence_type یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: هیچ وابستگی‌ای پرهزینه نیست.
all: تمام وابستگی‌ها پرهزینه هستند.
true_store_to_load: یک وابستگی واقعی از ذخیره به بارگذاری (store to load) پرهزینه است.
store_to_load: هرگونه وابستگی از ذخیره به بارگذاری پرهزینه است.
number: هر وابستگی‌ای که زمان تأخیر (latency) آن بزرگ‌تر یا مساوی با number باشد، پرهزینه است.

-minsert-sched-nops=scheme: این گزینه مشخص می‌کند که از کدام طرح درج NOP در طول دومین مرحله زمان‌بندی استفاده شود. آرگومان scheme یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: NOP درج نشود.
pad: طبق گروه‌بندی زمان‌بند، هر گروه گسیلی که شیارهای صدور (issue slots) خالی داشته باشد با NOP پر شود.
regroup_exact: درج NOP برای انتقال اجباری دستورالعمل‌های دارای وابستگی پرهزینه به گروه‌های مجزا. طبق گروه‌بندی تخمینی پردازنده، دقیقاً به همان تعداد لازم NOP درج می‌شود تا یک دستورالعمل به گروه جدید منتقل شود.
number: درج NOP برای انتقال اجباری دستورالعمل‌های دارای وابستگی پرهزینه به گروه‌های مجزا. به تعداد number دستور NOP درج می‌شود تا یک دستورالعمل به گروه جدید منتقل شود.

-mcall-sysv

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را با استفاده از قراردادهای فراخوانی منطبق بر پیش‌نویس مارس ۱۹۹۵ از مکمل پردازنده PowerPC برای رابط باینری کاربردی System V کامپایل می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه GCC را با استفاده از powerpc-*-eabiaix پیکربندی کرده باشید..IP -mcall-sysv-eabi 4

-mcall-eabi

هر دو گزینهٔ -mcall-sysv و -meabi را مشخص می‌کند.

-mcall-sysv-noeabi

هر دو گزینهٔ -mcall-sysv و -mno-eabi را مشخص می‌کند.

-mcall-aixdesc

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل AIX کامپایل می‌کند.

-mcall-linux

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سامانهٔ گنو بر پایهٔ لینوکس (Linux-based GNU) کامپایل می‌کند.

-mcall-freebsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل FreeBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-netbsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل NetBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-openbsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل OpenBSD کامپایل می‌کند.

-mtraceback=traceback_type

نوع جدول traceback را انتخاب می‌کند. مقدارهای معتبر برای traceback_type عبارتند از full، part و no.

-maix-struct-return

تمام ساختارها (structures) را در حافظه برمی‌گرداند (همان‌طور که توسط ABI مربوط به AIX مشخص شده است).

-msvr4-struct-return

ساختارهای کوچک‌تر از ۸ بایت را در ثبات‌ها برمی‌گرداند (همان‌طور که توسط SVR4 ABI مشخص شده است).

-mabi=abi-type

گسترش ABI فعلی با یک افزونهٔ خاص، یا حذف چنین افزونه‌ای. مقدارهای معتبر عبارتند از: altivec، no-altivec، ibmlongdouble، ieeelongdouble، elfv1، elfv2، و برای AIX: vec-extabi، vec-default.

-mabi=ibmlongdouble

تغییر دادن ABI فعلی برای استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM. اگر پیش‌فرض سامانهٔ شما استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE باشد، به احتمال زیاد این گزینه کار نخواهد کرد. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE تغییر دهید، کامپایلر هشداری صادر می‌کند مگر آنکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=ieeelongdouble

تغییر دادن ABI فعلی برای استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE. اگر پیش‌فرض سامانهٔ شما استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM باشد، به احتمال زیاد این گزینه کار نخواهد کرد. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IBM تغییر دهید، کامپایلر هشداری صادر می‌کند مگر آنکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=elfv1

تغییر دادن ABI فعلی برای استفاده از ELFv1 ABI. این ABI پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴ بیتی PowerPC با ترتیب بایت بزرگ‌انتها (big-endian) است. لغو و تغییر دادن ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی سیستمی ویژه است و به احتمال زیاد به شکلی فاجعه‌بار شکست خواهد خورد.

-mabi=elfv2

تغییر دادن ABI فعلی برای استفاده از ELFv2 ABI. این ABI پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴ بیتی PowerPC با ترتیب بایت کوچک‌انتها (little-endian) است. لغو و تغییر دادن ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی سیستمی ویژه است و به احتمال زیاد به شکلی فاجعه‌بار شکست خواهد خورد.

-mgnu-attribute

-mno-gnu-attribute

تولید دستورالعمل‌های اسمبلی .gnu_attribute برای تنظیم جفت‌های برچسب/مقدار در یک بخش .gnu.attributes که دگرگونی‌های ABI را در پارامترهای تابع یا مقادیر بازگشتی مشخص می‌کند.

-mprototype

-mno-prototype

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار فرض می‌کند که تمامی فراخوانی‌ها به توابع با آرگومان‌های متغیر دارای پیش‌الگو (prototype) مناسب هستند. در غیر این صورت، کامپایلر باید پیش از هر فراخوانی بدون پیش‌الگو، دستوری درج کند تا بیت ۶ ثبات کد شرط ("CR") را تنظیم یا پاک کند تا مشخص شود آیا در صورتی که تابع آرگومان‌های متغیر دریافت کند، مقادیر ممیز شناور در ثبات‌های ممیز شناور منتقل می‌شوند یا خیر. با -mprototype، تنها فراخوانی‌های توابع با آرگومان‌های متغیر که دارای پیش‌الگو هستند این بیت را تنظیم یا پاک می‌کنند.

-mblock-move-inline-limit=num

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که پودمان راه‌انداز sim-crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libsim.a و libc.a هستند. این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های powerpc-*-eabisim است.

-mmvme

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که پودمان راه‌انداز crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libmvme.a و libc.a هستند.

-mads

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که پودمان راه‌انداز crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libads.a و libc.a هستند.

-myellowknife

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که پودمان راه‌انداز crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libyk.a و libc.a هستند.

-mvxworks

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، مشخص می‌کند که شما در حال کامپایل برای یک سامانهٔ VxWorks هستید.

-memb

در سامانه‌های PowerPC توکار، بیت "PPC_EMB" را در هدر پرچم‌های ELF تنظیم می‌کند تا نشان دهد از بازنشانی‌های گسترش‌یافتهٔ eabi استفاده شده است.

-meabi

-mno-eabi

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، از رابط دودویی برنامه‌های توکار (EABI)، که مجموعه‌ای از تغییرات روی مشخصات System V.4 است، پیروی می‌کند (یا نمی‌کند). انتخاب -meabi به این معنی است که پشته در مرز ۸ بایتی هم‌تراز می‌شود، تابع "__eabi" از "main" فراخوانی می‌شود تا محیط EABI را برپا کند، و گزینهٔ -msdata می‌تواند از هر دو ثبات "r2" و "r13" برای اشاره به دو ناحیهٔ داده‌های کوچک مجزا استفاده کند. انتخاب -mno-eabi به این معنی است که پشته در مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز می‌شود، هیچ تابع مقداردهی اولیهٔ EABI از "main" فراخوانی نمی‌شود، و گزینهٔ -msdata تنها از "r13" برای اشاره به یک ناحیهٔ داده‌های کوچک منفرد استفاده می‌کند. اگر GCC را با استفاده از یکی از گزینه‌های powerpc*-*-eabi* پیکربندی کرده باشید، گزینهٔ -meabi به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-msdata=eabi

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های کوچک سراسری و ایستای "const" و مقداردهی اولیه شده را در بخش ".sdata2" قرار می‌دهد، که توسط ثبات "r2" به آن اشاره می‌شود. داده‌های کوچک سراسری و ایستای مقداردهی اولیه شدهٔ غیر-"const" را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد، که توسط ثبات "r13" به آن اشاره می‌شود. داده‌های کوچک سراسری و ایستای مقداردهی‌نشده را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد، که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=eabi با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است. گزینهٔ -msdata=eabi همچنین گزینهٔ -memb را نیز فعال می‌کند.

-msdata=sysv

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های کوچک سراسری و ایستا را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد، که توسط ثبات "r13" به آن اشاره می‌شود. داده‌های کوچک سراسری و ایستای مقداردهی‌نشده را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد، که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=sysv با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است.

-msdata=default

-msdata

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، اگر -meabi استفاده شده باشد، کد را مانند -msdata=eabi کامپایل می‌کند، در غیر این صورت کد را مانند -msdata=sysv کامپایل می‌کند.

-msdata=data

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های کوچک سراسری را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. داده‌های کوچک سراسری مقداردهی‌نشده را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد. با این حال، از ثبات "r13" برای آدرس‌دهی داده‌های کوچک استفاده نمی‌کند. این رفتار پیش‌فرض است مگر آنکه از گزینه‌های دیگر -msdata استفاده شود..IP -msdata=none 4

-mno-sdata

در سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، تمام داده‌های سراسری و ایستای مقداردهی‌شده را در بخش ".data" و تمام داده‌های مقداردهی‌نشده را در بخش ".bss" قرار می‌دهد.

-mreadonly-in-sdata

اشیای فقط‌خواندنی را نیز در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. این گزینه پیش‌فرض است.

تمام جابه‌جایی‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا رونوشت ساختارها) را که کوچک‌تر یا مساوی با num بایت هستند به‌صورت درون‌خطی (inline) درمی‌آورد. حداقل مقدار برای num در هدف‌های ۳۲ بیتی برابر ۳۲ بایت و در هدف‌های ۶۴ بیتی برابر ۶۴ بایت است. مقدار پیش‌فرض به معماری هدف وابسته است.

-mblock-compare-inline-limit=num

برای تمام مقایسه‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcmp" یا مقایسه‌های ساختار) که کوچک‌تر یا مساوی با num بایت هستند، کد درون‌خطیِ بدون حلقه تولید می‌کند. اگر مقدار num برابر ۰ باشد، تمام گسترش‌های درون‌خطی (حلقه‌ای و بدون حلقه) برای مقایسه‌های بلوکی غیرفعال می‌شوند. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری هدف است.

-mblock-compare-inline-loop-limit=num

یک گسترش درون‌خطی با استفاده از کد حلقه‌ای برای تمام مقایسه‌های بلوکی که کوچک‌تر یا مساوی با num بایت، اما بزرگ‌تر از حد مجاز گسترش درون‌خطی بدون حلقه هستند تولید می‌کند. اگر طول بلوک ثابت نباشد، حداکثر num بایت پیش از فراخوانی "memcmp" برای مقایسهٔ باقی‌ماندهٔ بلوک، مقایسه می‌شود. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری هدف است.

-mstring-compare-inline-limit=num

حداکثر num بایت از رشته را با کد درون‌خطی مقایسه می‌کند. اگر تفاوت یا پایان رشته تا انتهای مقایسهٔ درون‌خطی یافت نشود، یک فراخوانی به "strcmp" یا "strncmp" باقی‌ماندهٔ مقایسه را انجام می‌دهد. مقدار پیش‌فرض ۶۴ بایت است.

-G num

در سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، مولفه‌های سراسری و ایستا که اندازهٔ آن‌ها کوچک‌تر یا مساوی با num بایت باشد را به‌جای بخش‌های داده یا BSS معمولی، در بخش‌های داده‌های کوچک (small data) یا BSS قرار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض، مقدار num برابر ۸ است. سوییچ -G num به پیونددهنده نیز ارسال می‌شود. تمام پودمان‌ها باید با مقدار یکسان -G num کامپایل شوند.

-mregnames

-mno-regnames

در System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، نام‌های ثبات‌ها را در خروجی زبان اسمبلی با استفاده از اشکال نمادین درج می‌کند (یا درج نمی‌کند).

-mlongcall

-mno-longcall

به‌طور پیش‌فرض فرض می‌کند که تمام فراخوانی‌ها دوردست هستند، به‌طوری که توالی فراخوانی طولانی‌تر و پرهزینه‌تری مورد نیاز است. این کار برای فراخوانی‌های دورتر از ۳۲ مگابایت (۳۳٬۵۵۴٬۴۳۲ بایت) از مکان فعلی لازم است. اگر کامپایلر تشخیص دهد که فراخوانی نمی‌تواند تا این اندازه دور باشد، یک فراخوانی کوتاه تولید می‌شود. این تنظیم را می‌توان با مشخصهٔ تابع "shortcall" یا با #pragma longcall(0) لغو کرد.

برخی از پیونددهنده‌ها توانایی تشخیص فراخوانی‌های خارج از محدوده و تولید کد واسط (glue code) به‌صورت درجا را دارند. در این سیستم‌ها، فراخوانی‌های طولانی غیرضروری هستند و کد کندتری تولید می‌کنند. در زمان نگارش این متن، پیونددهندهٔ AIX و همچنین پیونددهندهٔ GNU برای PowerPC/64 قادر به انجام این کار هستند. برنامه‌ریزی شده است که این ویژگی به پیونددهندهٔ GNU برای سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC نیز اضافه شود.

در PowerPC64 ELFv2 و سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU، نرم‌افزار GCC می‌تواند فراخوانی‌های طولانی را با استفاده از یک توالی فراخوانی درون‌خطی PLT تولید کند (به -mpltseq مراجعه کنید). معماری PowerPC با -mbss-plt و همچنین PowerPC64 ELFv1 (موتور بزرگ / big-endian) از فراخوانی‌های درون‌خطی PLT پشتیبانی نمی‌کنند.

در سیستم‌های Darwin/PPC، عبارت "#pragma longcall" موجب تولید "jbsr callee, L42" به‌همراه یک branch island (کد واسط) می‌شود. دو آدرس مقصد نمایانگر callee و branch island هستند. پیونددهندهٔ Darwin/PPC آدرس اول را ترجیح می‌دهد و چنانچه دستور "bl" در PPC مستقیماً به تابع فراخوانده‌شده برسد، یک "bl callee" تولید می‌کند؛ در غیر این صورت، پیونددهنده برای فراخوانی جزیرهٔ انشعاب (branch island) عبارت "bl L42" را تولید می‌نماید. جزیرهٔ انشعاب به انتهای بدنهٔ تابع فراخواننده پیوست می‌شود؛ این بخش آدرس کامل ۳۲ بیتی callee را محاسبه کرده و به آن می‌پرد.

در سیستم‌های Mach-O (Darwin)، این گزینه کامپایلر را هدایت می‌کند تا کد واسط را برای هر فراخوانی مستقیم ایجاد کند، و سپس پیونددهندهٔ Darwin دربارهٔ استفاده یا نادیده گرفتن آن تصمیم می‌گیرد.

در آینده ممکن است GCC در صورتی که مشخص باشد پیونددهنده خود کد واسط تولید می‌کند، تمام مشخصه‌های longcall را نادیده بگیرد.

-mpltseq

-mno-pltseq

پیاده‌سازی (یا عدم پیاده‌سازی) -fno-plt و فراخوانی‌های طولانی با استفاده از توالی فراخوانی درون‌خطی PLT، که از پیوند تنبل (lazy linking) و فراخوانی‌های طولانی به توابع در کتابخانه‌های مشترک بارگذاری‌شده توسط dlopen پشتیبانی می‌کند. فراخوانی‌های درون‌خطی PLT فقط روی PowerPC64 ELFv2 و سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU پشتیبانی می‌شوند؛ همچنین در صورتی که هنگام پیکربندی GCC پشتیبانی از آن شناسایی شود، و در مورد PowerPC ۳۲ بیتی، اگر GCC با --enable-secureplt پیکربندی شده باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال هستند. کدهای -mpltseq و اشیای جابه‌جاشدنی (relocatable) ۳۲ بیتی PowerPC با -mbss-plt نباید با یکدیگر پیوند داده شوند.

-mtls-markers

-mno-tls-markers

علامت‌گذاری (یا عدم علامت‌گذاری) فراخوانی‌های "__tls_get_addr" با یک بازنشانی (relocation) که آرگومان تابع را مشخص می‌کند. بازنشانی به پیونددهنده اجازه می‌دهد تا به‌منظور بهینه‌سازی TLS، فراخوانی تابع را با اطمینان به دستورالعمل‌های راه‌اندازی آرگومان پیوند دهد، که این امر به نوبهٔ خود به GCC اجازه می‌دهد زمان‌بندی بهتری روی این توالی انجام دهد.

-mrecip

-mno-recip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های تخمین معکوس و تخمین ریشهٔ دوم معکوس را همراه با مراحل اضافی نیوتن-رافسون جهت افزایش دقت، به‌جای انجام مستقیم تقسیم یا جذر و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور، فعال می‌کند. هنگام استفاده از -mrecip باید از گزینهٔ -ffast-math (یا دست‌کم -funsafe-math-optimizations، -ffinite-math-only، -freciprocal-math و -fno-trapping-math) استفاده کنید. توجه داشته باشید در حالی که توان عملیاتی (throughput) این توالی معمولاً بالاتر از توان عملیاتی دستورالعمل‌های غیرمعکوس است، اما دقت این توالی می‌تواند برای ریشه‌های دوم معکوس تا 2 ulp (به‌عنوان مثال، معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود) کاهش یابد.

-mrecip=opt

این گزینه مشخص می‌کند کدام دستورالعمل‌های تخمین معکوس می‌توانند استفاده شوند. opt فهرستی از گزینه‌ها است که با ویرگول جدا شده‌اند و می‌توان قبل از آن‌ها علامت "!" قرار داد تا گزینه نقیض شود:

all: تمام دستورالعمل‌های تخمین را فعال می‌کند.
default: دستورالعمل‌های پیش‌فرض را فعال می‌کند که معادل با -mrecip است.
none: تمام دستورالعمل‌های تخمین را غیرفعال می‌کند که معادل با -mno-recip است.
div: دستورالعمل‌های تقریب معکوس را هم برای دقت تکی (single precision) و هم دقت دوگانه (double precision) فعال می‌کند.
divf: دستورالعمل‌های تقریب معکوس با دقت تکی را فعال می‌کند.
divd: دستورالعمل‌های تقریب معکوس با دقت دوگانه را فعال می‌کند.
rsqrt: دستورالعمل‌های تقریب معکوس ریشهٔ دوم را هم برای دقت تکی و هم دقت دوگانه فعال می‌کند.
rsqrtf: دستورالعمل‌های تقریب معکوس ریشهٔ دوم با دقت تکی را فعال می‌کند.
rsqrtd: دستورالعمل‌های تقریب معکوس ریشهٔ دوم با دقت دوگانه را فعال می‌کند.

بنابراین، به‌عنوان مثال، -mrecip=all,!rsqrtd تمام دستورالعمل‌های تخمین معکوس را فعال می‌کند، به‌جز دستورالعمل‌های "FRSQRTE"، "XSRSQRTEDP" و "XVRSQRTEDP" که محاسبات معکوس ریشهٔ دوم با دقت دوگانه را انجام می‌دهند.

-mno-recip-precision

فرض می‌کند (فرض نمی‌کند) که دستورالعمل‌های تخمین معکوس، دقتی بالاتر از آنچه توسط PowerPC ABI الزامی شده است ارائه می‌دهند. انتخاب -mcpu=power6، -mcpu=power7 یا -mcpu=power8 به‌طور خودکار -mrecip-precision را فعال می‌کند. دستورالعمل‌های تخمین ریشه دوم با دقت مضاعف به‌طور پیش‌فرض روی ماشین‌های با دقت پایین تولید نمی‌شوند، چرا که تخمینی ارائه نمی‌دهند که پس از سه گام همگرا شود.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده را برای برداری‌سازی توابع درونی با استفاده از یک کتابخانه خارجی مشخص می‌کند. تنها نوع پشتیبانی‌شده در حال حاضر mass است که استفاده از کتابخانه‌های Mathematical Acceleration Subsystem (MASS) متعلق به IBM را برای برداری‌سازی اینترینسیک‌ها با استفاده از کتابخانه‌های خارجی تعیین می‌کند. GCC در حال حاضر هنگام تولید کد برای power7 فراخوانی‌هایی به "acosd2"، "acosf4"، "acoshd2"، "acoshf4"، "asind2"، "asinf4"، "asinhd2"، "asinhf4"، "atan2d2"، "atan2f4"، "atand2"، "atanf4"، "atanhd2"، "atanhf4"، "cbrtd2"، "cbrtf4"، "cosd2"، "cosf4"، "coshd2"، "coshf4"، "erfcd2"، "erfcf4"، "erfd2"، "erff4"، "exp2d2"، "exp2f4"، "expd2"، "expf4"، "expm1d2"، "expm1f4"، "hypotd2"، "hypotf4"، "lgammad2"، "lgammaf4"، "log10d2"، "log10f4"، "log1pd2"، "log1pf4"، "log2d2"، "log2f4"، "logd2"، "logf4"، "powd2"، "powf4"، "sind2"، "sinf4"، "sinhd2"، "sinhf4"، "sqrtd2"، "sqrtf4"، "tand2"، "tanf4"، "tanhd2"، و "tanhf4" صادر می‌کند. هر دو گزینهٔ -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations نیز باید فعال باشند. کتابخانه‌های MASS باید در زمان پیوند مشخص شوند.

-mfriz

-mno-friz

هنگامی که گزینهٔ -funsafe-math-optimizations برای بهینه‌سازی گرد کردن مقادیر ممیز شناور به عدد صحیح ۶۴ بیتی و بازگشت به ممیز شناور استفاده می‌شود، دستورالعمل "friz" را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر عدد ممیز شناور بزرگ‌تر از آن باشد که در یک عدد صحیح بگنجد، دستورالعمل "friz" مقدار یکسانی برنمی‌گرداند.

-mpointers-to-nested-functions

-mno-pointers-to-nested-functions

کدی را برای بارگذاری ثبات زنجیره ایستا ("r11") هنگام فراخوانی از طریق یک اشاره‌گر در سیستم‌های AIX و لینوکس ۶۴ بیتی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند)، در مواردی که یک اشاره‌گر تابع به توصیف‌گری ۳ کلمه‌ای اشاره می‌کند که حاوی آدرس تابع، مقدار TOC برای بارگذاری در ثبات "r2"، و مقدار زنجیره ایستا برای بارگذاری در ثبات "r11" است. گزینهٔ -mpointers-to-nested-functions به‌طور پیش‌فرض فعال است. اگر از -mno-pointers-to-nested-functions استفاده کنید، نمی‌توانید توابع تودرتو یا توابع کامپایل‌شده در زبان‌های دیگر را که از زنجیره ایستا استفاده می‌کنند، از طریق اشاره‌گر فراخوانی کنید.

-msave-toc-indirect

-mno-save-toc-indirect

در صورتی که تابع در سیستم‌های AIX و لینوکس ۶۴ بیتی از طریق اشاره‌گر فراخوانی شود، کدی برای ذخیره مقدار TOC در مکان رزروشده پشته در مقدمه تابع تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر مقدار TOC در مقدمه ذخیره نشود، دقیقاً قبل از فراخوانی از طریق اشاره‌گر ذخیره می‌شود. گزینهٔ -mno-save-toc-indirect پیش‌فرض است.

-mcompat-align-parm

-mno-compat-align-parm

کدی را جهت ارسال پارامترهای ساختار با حداکثر تراز ۶۴ بیت، برای سازگاری با نسخه‌های قدیمی‌تر GCC، تولید می‌کند (تولید نمی‌کند).

نسخه‌های قدیمی‌تر GCC (پیش از 4.9.0) به اشتباه پارامترهای ساختاری را که دارای عضوی نیازمند تراز ۱۲۸ بیتی بودند، روی مرز ۱۲۸ بیتی تراز نمی‌کردند. این مورد در نسخه‌های جدیدتر GCC اصلاح شده است. از این گزینه می‌توان برای تولید کدی که با توابع کامپایل‌شده با نسخه‌های قدیمی‌تر GCC سازگار باشد استفاده کرد.

گزینهٔ -mno-compat-align-parm پیش‌فرض است.

-mblock-ops-unaligned-vsx

کد حفاظت از پشته را با استفاده از قناری در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارت‌اند از global برای قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض در GNU libc نسخهٔ 2.4 یا بالاتر).

با انتخاب مورد دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که از کدام ثبات به عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری و از چه آفستی از آن ثبات پایه استفاده شود. پیش‌فرض این موارد همان است که در ABI مربوطه تعیین شده است.

-mpcrel

-mno-pcrel

آدرس‌دهی وابسته به شمارنده برنامه (pc-relative) را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینهٔ -mpcrel نیازمند فعال بودن مدل کد متوسط (-mcmodel=medium) و آدرس‌دهی پیشوندی (-mprefixed) است.

-mprefixed

-mno-prefixed

حالت‌های آدرس‌دهی را با استفاده از دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیره پیشوندی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینهٔ -mprefixed نیازمند فعال بودن گزینهٔ -mcpu=power10 (یا بالاتر) است.

-mmma

-mno-mma

دستورالعمل‌های MMA را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینهٔ -mma نیازمند فعال بودن گزینهٔ -mcpu=power10 (یا بالاتر) است.

-mdense-math

-mno-dense-math

دستورالعمل‌های Dense Math Facility (DMF) را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینهٔ -mdense-math نیازمند فعال بودن گزینهٔ -mcpu=future (یا بالاتر) است.

-mrop-protect

-mno-rop-protect

در صورت پشتیبانی پردازنده هدف، دستورالعمل‌های محافظت ROP را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). در حال حاضر این گزینه بهینه‌سازی جمع‌وجورسازی پشته (-fshrink-wrap) را غیرفعال می‌کند.

-mprivileged

-mno-privileged

کدی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که در وضعیت ممتاز (privileged state) اجرا شود.

-mno-block-ops-unaligned-vsx

عملیات بارگذاری و ذخیره ناتراز vsx را برای بازگشایی درون‌خطی توابع "memcpy" و "memmove" تولید می‌کند (تولید نمی‌کند).

-msplat-word-constant

-mno-splat-word-constant

کدی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که از دستورالعمل "XXSPLTIW" استفاده می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-msplat-float-constant

تولید (عدم تولید) کدی که از دستورالعمل "XXSPLTIDP" استفاده می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mieee128-constant

-mno-ieee128-constant

تولید (عدم تولید) کدی که از دستورالعمل "LXVKQ" استفاده می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mwarn-altivec-long

-mno-warn-altivec-long

فعال یا غیرفعال کردن هشدارها دربارهٔ استفاده از نوع منسوخ‌شدهٔ vector long ... در Altivec. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های RX

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای RX تعریف شده‌اند:

-m64bit-doubles

-m32bit-doubles

تنظیم اندازهٔ نوع دادهٔ "double" روی ۶۴ بیت (-m64bit-doubles) یا ۳۲ بیت (-m32bit-doubles). مقدار پیش‌فرض -m32bit-doubles است. نکته: سخت‌افزار ممیز شناور RX تنها روی مقادیر ۳۲ بیتی کار می‌کند، به همین دلیل پیش‌فرض -m32bit-doubles است.

-fpu

-nofpu

استفاده از سخت‌افزار ممیز شناور RX را فعال (-fpu) یا غیرفعال (-nofpu) می‌کند. پیش‌فرض برای سری RX600 فعال و برای سری RX200 غیرفعال است.

با این حال، دستورالعمل‌های ممیز شناور تنها برای مقادیر ممیز شناور ۳۲ بیتی تولید می‌شوند، بنابراین در صورت استفاده از گزینهٔ -m64bit-doubles، از سخت‌افزار FPU برای مقادیر double استفاده نمی‌شود.

نکته: اگر گزینهٔ -fpu فعال باشد، آن‌گاه -funsafe-math-optimizations نیز به‌طور خودکار فعال می‌شود. علت این امر آن است که دستورالعمل‌های FPU در RX ذاتاً ناامن هستند.

-mcpu=name

نوع پردازندهٔ RX مقصد را انتخاب می‌کند. در حال حاضر سه نوع پشتیبانی می‌شود: سخت‌افزار عمومی سری‌های RX600 و RX200 و پردازندهٔ خاص RX610. مقدار پیش‌فرض RX600 است.

تنها تفاوت میان RX600 و RX610 این است که RX610 از دستورالعمل "MVTIPL" پشتیبانی نمی‌کند.

سری RX200 فاقد واحد سخت‌افزاری ممیز شناور است و بنابراین هنگام انتخاب این نوع، -nofpu به‌طور پیش‌فرض فعال می‌شود.

-mbig-endian-data

-mlittle-endian-data

داده‌ها (و نه کد) را در قالب big-endian ذخیره می‌کند. پیش‌فرض -mlittle-endian-data است، یعنی ذخیرهٔ داده‌ها در قالب little-endian.

-msmall-data-limit=N

حداکثر اندازهٔ متغیرهای سراسری و ایستا بر حسب بایت را مشخص می‌کند که می‌توانند در ناحیهٔ داده‌های کوچک (small data area) قرار گیرند. استفاده از ناحیهٔ داده‌های کوچک می‌تواند به تولید کدی کوچک‌تر و سریع‌تر بیانجامد، اما اندازهٔ این ناحیه محدود است و این بر عهدهٔ برنامه‌نویس است که اطمینان یابد این ناحیه سرریز نمی‌کند. همچنین هنگامی که ناحیهٔ داده‌های کوچک به کار می‌رود، یکی از ثبات‌های RX (معمولاً "r13") برای اشاره به این ناحیه رزرو می‌شود، بنابراین دیگر برای استفاده توسط کامپایلر در دسترس نخواهد بود. اگر متغیرها به‌جای نگه‌داری در این ثبات در پشته قرار گیرند، این امر می‌تواند منجر به کدی کندتر یا بزرگ‌تر شود.

توجه داشته باشید که متغیرهای مشترک (متغیرهایی که مقداردهی اولیه نشده‌اند) و مقادیر ثابت در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار نمی‌گیرند، چرا که به بخش‌های دیگری در فایل اجرایی خروجی اختصاص می‌یابند.

مقدار پیش‌فرض صفر است که این ویژگی را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که این ویژگی در سطوح بهینه‌سازی بالاتر (-O2 و غیره) به‌طور پیش‌فرض فعال نمی‌شود، زیرا رزرو کردن یک ثبات می‌تواند اثرات زیانباری در پی داشته باشد. این به عهدهٔ برنامه‌نویس است که با آزمایش دریابد آیا این ویژگی برای برنامه‌اش سودمند است یا خیر. برای آگاهی از نحوهٔ انتخاب ثبات واقعی حامل اشاره‌گر ناحیهٔ داده‌های کوچک، به توضیحات گزینهٔ -mpid مراجعه کنید.

-mmax-constant-size=N

-mno-sim

استفاده از زمان‌اجرای شبیه‌ساز (simulator runtime). پیش‌فرض، استفاده از زمان‌اجرای خاص برد libgloss است.

-mas100-syntax

-mno-as100-syntax

هنگام تولید خروجی اسمبلی، از نحوی سازگار با اسمبلر AS100 شرکت Renesas استفاده می‌کند. این نحو توسط اسمبلر GAS نیز قابل درک است، اما محدودیت‌هایی دارد و به همین دلیل به‌طور پیش‌فرض تولید نمی‌شود.

حداکثر اندازه (بر حسب بایت) برای یک ثابت را تعیین می‌کند که می‌تواند به عنوان یک عملوند در دستورالعمل RX استفاده شود. اگرچه مجموعه دستورالعمل‌های RX اجازه می‌دهد ثابت‌هایی با طول حداکثر ۴ بایت در دستورالعمل‌ها به کار روند، اما مقدار طولانی‌تر به معنای دستورالعمل طولانی‌تر است. بدین ترتیب در برخی شرایط ممکن است محدود کردن اندازهٔ ثابت‌های مورد استفاده در دستورالعمل‌ها سودمند باشد. ثابت‌هایی که بیش از حد بزرگ باشند، در یک مخزن مقادیر ثابت (constant pool) قرار گرفته و از طریق ارجاع غیرمستقیم ثبات (register indirection) مورد اشاره قرار می‌گیرند.

مقدار N می‌تواند بین ۰ تا ۴ باشد. مقدار ۰ (پیش‌فرض) یا ۴ به این معناست که ثابت‌ها با هر اندازه‌ای مجاز هستند.

-msave-acc-in-interrupts

کاهش‌سازی پیونددهنده (linker relaxation) را فعال می‌کند. کاهش‌سازی پیونددهنده فرایندی است که در آن پیونددهنده با یافتن نگارش‌های کوتاه‌تر از دستورالعمل‌های مختلف، تلاش می‌کند حجم برنامه را کاهش دهد. به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mint-register=N

تعداد ثبات‌هایی را که باید برای توابع گردانندهٔ وقفهٔ سریع (fast interrupt handler) رزرو شوند مشخص می‌کند. مقدار N می‌تواند بین ۰ تا ۴ باشد. مقدار ۱ بدین معناست که ثبات "r13" برای استفادهٔ اختصاصی گرداننده‌های وقفهٔ سریع رزرو می‌شود. مقدار ۲ ثبات‌های "r13" و "r12" را رزرو می‌کند. مقدار ۳ ثبات‌های "r13"، "r12" و "r11" را رزرو می‌کند، و مقدار ۴ ثبات‌های "r13" تا "r10" را رزرو می‌نماید. مقدار ۰ (پیش‌فرض) هیچ ثباتی را رزرو نمی‌کند.

مشخص می‌کند که توابع گردانندهٔ وقفه باید ثبات انباشتگر (accumulator) را حفظ کنند. این کار تنها زمانی ضروری است که کدهای عادی ممکن باشد از ثبات انباشتگر استفاده کنند، برای نمونه به این دلیل که ضرب‌های ۶۴ بیتی انجام می‌دهند. پیش‌فرض این است که انباشتگر نادیده گرفته شود زیرا این کار گرداننده‌های وقفه را سریع‌تر می‌کند.

-mpid

-mno-pid

تولید داده‌های مستقل از موقعیت (position-independent data) را فعال می‌کند. در صورت فعال بودن، هرگونه دسترسی به داده‌های ثابت از طریق یک آفست نسبت به یک نشانی پایه که در یک ثبات نگه‌داری می‌شود انجام می‌گیرد. این امر اجازه می‌دهد مکان داده‌های ثابت در زمان اجرا تعیین شود بدون آنکه نیازی به بازنشانی مکان (relocation) فایل اجرایی باشد، که مزیتی برای برنامه‌های تعبیه‌شده با محدودیت‌های شدید حافظه به شمار می‌رود. داده‌هایی که قابل تغییر هستند تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند.

توجه داشته باشید که استفاده از این ویژگی، یک ثبات (معمولاً "r13") را برای نشانی پایهٔ داده‌های ثابت رزرو می‌کند. این کار می‌تواند به‌ویژه در توابع پیچیده به تولید کدی کندتر یا بزرگ‌تر بیانجامد.

ثبات واقعیِ انتخاب‌شده برای نگه‌داری نشانی پایهٔ داده‌های ثابت به این بستگی دارد که آیا گزینه‌های خط فرمان -msmall-data-limit یا -mint-register فعال باشند یا خیر. با شروع از ثبات "r13" و پیشروی به سمت پایین، ثبات‌ها ابتدا برای برآورده کردن نیازهای -mint-register، سپس -mpid و در نهایت -msmall-data-limit تخصیص می‌یابند. بنابراین این امکان وجود دارد که اگر هر دو گزینهٔ -mint-register=4 و -mpid در خط فرمان مشخص شده باشند، ثبات ناحیهٔ داده‌های کوچک "r8" باشد.

این ویژگی به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. مقدار پیش‌فرض را می‌توان با استفاده از گزینهٔ خط فرمان -mno-pid بازیابی کرد.

-mno-warn-multiple-fast-interrupts

-mwarn-multiple-fast-interrupts

از صدور پیام هشدار توسط GCC در صورتی که هنگام کامپایل یک فایل بیش از یک گردانندهٔ وقفهٔ سریع بیابد، جلوگیری می‌کند. پیش‌فرض، صدور هشدار برای هر گردانندهٔ وقفهٔ سریعِ اضافیِ یافت‌شده است، چرا که RX تنها از یک وقفه از این دست پشتیبانی می‌کند.

-mallow-string-insns

-mno-allow-string-insns

استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری رشتهٔ "SMOVF"، "SCMPU"، "SMOVB"، "SMOVU"، "SUNTIL"، "SWHILE" و همچنین دستورالعمل "RMPA" را فعال یا غیرفعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها ممکن است داده‌ها را پیش‌واکشی (prefetch) کنند که در صورت دسترسی به یک ثبات I/O، انجام آن ایمن نیست. (برای اطلاعات بیشتر به بخش 12.2.7 از RX62N Group User's Manual مراجعه کنید).

پیش‌فرض، مجاز دانستن این دستورالعمل‌ها است، اما برای GCC ممکن نیست که همهٔ شرایطی را که ممکن است در آن‌ها یک دستورالعمل رشته برای دسترسی به یک ثبات I/O به کار رود به‌طور قابل‌اطمینان تشخیص دهد، بنابراین استفاده از آن‌ها نمی‌تواند به‌طور خودکار غیرفعال شود. در عوض، متکی بر برنامه‌نویس است که در صورت دسترسی برنامه‌اش به فضای I/O، از گزینهٔ -mno-allow-string-insns استفاده کند.

هنگامی که این دستورالعمل‌ها فعال باشند، GCC نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__RX_ALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌کند، در غیر این صورت نماد "__RX_DISALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌نماید.

-mjsr

-mno-jsr

استفادهٔ انحصاری (یا غیرانحصاری) از دستورالعمل‌های "JSR" برای دسترسی به توابع. از این گزینه می‌توان هنگامی استفاده کرد که اندازهٔ کد از محدودهٔ دستورالعمل‌های "BSR" فراتر رود. توجه داشته باشید که -mno-jsr به معنای عدم استفاده از "JSR" نیست، بلکه به این معناست که هر نوع انشعابی ممکن است به کار رود.

-mlra

استفاده از تخصیص‌دهندهٔ جدید ثبات LRA. به‌طور پیش‌فرض، از تخصیص‌دهندهٔ قدیمی «reload» استفاده می‌شود.

نکته: گزینهٔ خط فرمان عمومی GCC یعنی -ffixed-reg، هنگام استفاده به همراه صفتِ تابع "interrupt"، برای پورت RX اهمیت ویژه‌ای دارد. این صفت نشان‌دهندهٔ تابعی است که برای پردازش وقفه‌های سریع در نظر گرفته شده است. GCC تضمین می‌کند که تنها از ثبات‌های "r10"، "r11"، "r12" و/یا "r13" استفاده کند و این امر نیز تنها به شرطی است که استفادهٔ معمول از ثبات‌های متناظر از طریق گزینه‌های خط فرمان -ffixed-reg یا -mint-register محدود شده باشد.

گزینه‌های S/390 و zSeries

این‌ها گزینه‌های -m تعریف‌شده برای معماری S/390 و zSeries هستند.

-mwarn-framesize=framesize

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌ها و ثبات‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای محاسبات ممیز شناور. هنگامی که -msoft-float مشخص شود، توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور به کار می‌روند. هنگامی که -mhard-float مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور IEEE را تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mhard-dfp

-mno-hard-dfp

استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ده‌دهی برای عملیات ممیز شناور ده‌دهی. هنگامی که -mno-hard-dfp مشخص شود، توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور ده‌دهی به کار می‌روند. هنگامی که -mhard-dfp مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ده‌دهی را تولید می‌کند. این گزینه برای -march=z9-ec یا بالاتر پیش‌فرض است.

-mlong-double-64

-mlong-double-128

این گزینه‌ها اندازهٔ نوع دادهٔ "long double" را کنترل می‌کنند. اندازهٔ ۶۴ بیتی، نوع دادهٔ "long double" را معادل با نوع "double" قرار می‌دهد. این حالت پیش‌فرض است.

-mbackchain

-mno-backchain

ذخیره (عدم ذخیره) آدرس فریم فراخواننده به عنوان اشاره‌گر زنجیرهٔ بازگشتی (backchain) در فریم پشتهٔ فراخوانی‌شونده. یک backchain ممکن است برای اشکال‌زدایی توسط ابزارهایی که اطلاعات فریم فراخوانی DWARF را متوجه نمی‌شوند، مورد نیاز باشد. هنگامی که -mno-packed-stack فعال باشد، اشاره‌گر backchain در انتهای فریم پشته ذخیره می‌شود؛ هنگامی که -mpacked-stack فعال باشد، backchain در بالاترین کلمه (word) از ناحیهٔ ۹۶/۱۶۰ بایتی ذخیرهٔ ثبات‌ها قرار می‌گیرد.

به‌طور کلی، کدی که با -mbackchain کامپایل شده باشد از نظر فراخوانی با کد کامپایل‌شده با -mno-backchain سازگار است؛ با این حال، استفاده از backchain برای اهداف اشکال‌زدایی معمولاً نیازمند این است که کل باینری با -mbackchain ساخته شود. توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت هستهٔ لینوکس، از -msoft-float استفاده کنید.

پیش‌فرض بر این است که backchain نگهداری نشود.

-mpacked-stack

-mno-packed-stack

استفاده (عدم استفاده) از چیدمان فشردهٔ پشته (packed stack layout). هنگامی که -mno-packed-stack مشخص شود، کامپایلر از تمامی فیلدهای ناحیهٔ ۹۶/۱۶۰ بایتیِ ذخیرهٔ ثبات تنها برای مقاصد پیش‌فرض آن‌ها استفاده می‌کند؛ فیلدهای استفاده‌نشده همچنان فضای پشته را اشغال خواهند کرد. هنگامی که -mpacked-stack مشخص شود، شیارهای ذخیرهٔ ثبات به‌صورت متراکم در بالای ناحیهٔ ذخیرهٔ ثبات بسته‌بندی می‌شوند؛ فضای استفاده‌نشده برای اهداف دیگر مجدداً به کار گرفته می‌شود که امکان استفادهٔ بهینه‌تر از فضای پشتهٔ موجود را فراهم می‌کند. با این حال، هنگامی که -mbackchain نیز فعال باشد، بالاترین کلمه از ناحیهٔ ذخیره همواره برای ذخیرهٔ backchain استفاده می‌شود و ثبات آدرس بازگشت همواره دو کلمه پایین‌تر از backchain ذخیره خواهد شد.

تا زمانی که از backchain فریم پشته استفاده نشود، کد تولیدشده با -mpacked-stack از نظر فراخوانی با کد تولیدشده با -mno-packed-stack سازگار است. توجه داشته باشید که برخی از انتشار‌های غیر FSF از GCC 2.95 برای S/390 یا zSeries کدی تولید می‌کردند که از backchain فریم پشته در زمان اجرا استفاده می‌کرد، نه صرفاً برای اهداف اشکال‌زدایی. چنین کدهایی از نظر فراخوانی با کد کامپایل‌شده با -mpacked-stack سازگار نیستند. همچنین توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت هستهٔ لینوکس از -msoft-float استفاده کنید.

پیش‌فرض، عدم استفاده از چیدمان فشردهٔ پشته است.

-msmall-exec

-mno-small-exec

تولید (یا عدم تولید) کد با استفاده از دستورالعمل "bras" برای انجام فراخوانی‌های زیرروال. این گزینه تنها زمانی به‌طور قابل‌اطمینان کار می‌کند که اندازهٔ کل فایل اجرایی از 64k فراتر نرود. پیش‌فرض، استفاده از دستورالعمل "basr" است که این محدودیت را ندارد.

-m64

-m31

هنگامی که -m31 مشخص شود، کدی مطابق با ABI گنو/لینوکس برای S/390 تولید می‌شود. هنگامی که -m64 مشخص شود، کدی مطابق با ABI گنو/لینوکس برای zSeries تولید می‌شود. این امر به‌ویژه به GCC اجازه می‌دهد تا دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی تولید کند. برای مقصدهای s390، پیش‌فرض -m31 است، در حالی که مقصدهای s390x به‌طور پیش‌فرض از -m64 استفاده می‌کنند. توجه داشته باشید که -m31 منسوخ شده است و پشتیبانی از آن حذف خواهد شد.

-mzarch

-mesa

هنگامی که -mzarch مشخص شود، کدی با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در z/Architecture تولید می‌شود. هنگامی که -mesa مشخص شود، کدی با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در ESA/390 تولید می‌شود. توجه داشته باشید که -mesa همراه با -m64 امکان‌پذیر نیست. هنگام تولید کد مطابق با ABI گنو/لینوکس برای S/390، پیش‌فرض -mesa است. هنگام تولید کد مطابق با ABI گنو/لینوکس برای zSeries، پیش‌فرض -mzarch است..IP -mhtm 4

-mno-htm

گزینهٔ -mhtm مجموعه‌ای از توابع توکار (builtins) را فعال می‌کند که از دستورالعمل‌های موجود در قابلیت اجرای تراکنشی (transactional execution facility) معرفی‌شده در نسل ماشین IBM zEnterprise EC12 استفاده می‌کنند، رجوع کنید به S/390 System z Built-in Functions. -mhtm هنگام استفاده از -march=zEC12 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mvx

-mno-vx

هنگامی که -mvx مشخص شود، کدی را تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ارائه‌شده در قابلیت گسترش برداری (vector extension facility) معرفی‌شده در نسل ماشین IBM z13 استفاده می‌کند. این گزینه ABI را برای برخی از مقادیر نوع برداری از نظر تراز‌بندی (alignment) و قراردادهای فراخوانی (calling conventions) تغییر می‌دهد. در صورتی که مقادیر نوع برداری در زمینه‌ای مرتبط با ABI استفاده شوند، یک دستور .gnu_attribute در GAS اضافه می‌شود تا باینری حاصل را با ABI استفاده‌شده علامت‌گذاری کند. -mvx هنگام استفاده از -march=z13 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mzvector

-mno-zvector

گزینهٔ -mzvector افزونه‌های زبانی برداری و توابع توکاری را فعال می‌کند که از دستورالعمل‌های فراهم‌شده در قابلیت گسترش برداری معرفی‌شده در نسل ماشین IBM z13 استفاده می‌کنند. این گزینه پشتیبانی از vector را به عنوان یک کلمهٔ کلیدی برای تعریف متغیرها و آرگومان‌های نوع برداری اضافه می‌کند. vector تنها زمانی در دسترس است که افزونه‌های GNU فعال باشند. در صورت درخواست انطباق دقیق با استاندارد مانند -std=c99، این کلمه گسترش نمی‌یابد. علاوه بر توابع توکار سطح پایین GCC، گزینهٔ -mzvector مجموعه‌ای از توابع توکار افزوده شده برای سازگاری با پیاده‌سازی‌های سبک AltiVec مانند Power و Cell را فعال می‌کند. به منظور استفاده از این توابع توکار، باید فایل سرآیند vecintrin.h را بگنجانید. -mzvector به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mmvcle

-mno-mvcle

تولید (یا عدم تولید) کدی که از دستورالعمل "mvcle" برای انجام جابه‌جایی‌های بلوکی استفاده می‌کند. زمانی که -mno-mvcle مشخص شود، به جای آن از یک حلقهٔ "mvc" استفاده می‌شود. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه بهینه‌سازی برای اندازه انجام شود.

-mdebug

-mno-debug

چاپ کردن (یا عدم چاپ) اطلاعات اشکال‌زدایی اضافی هنگام کامپایل. پیش‌فرض این است که اطلاعات اشکال‌زدایی چاپ نشود.

-march=cpu-type

تولید کد برای اجرا روی cpu-type، که نام سامانه‌ای است که نوع خاصی از پردازنده را نشان می‌دهد. مقادیر ممکن برای cpu-type عبارتند از z900/arch5، z990/arch6، z9-109، z9-ec/arch7، z10/arch8، z196/arch9، zEC12، z13/arch11، z14/arch12، z15/arch13، z16/arch14، z17/arch15، و native.

پیش‌فرض -march=z900 است.

مشخص کردن native به عنوان نوع پردازنده می‌تواند برای انتخاب بهترین گزینهٔ معماری برای پردازندهٔ میزبان به کار رود. -march=native در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند هیچ اثری ندارد.

-mtune=cpu-type

میزان‌سازی و تنظیم تمام جنبه‌های قابل اعمال کد تولیدشده برای cpu-type، به جز ABI و مجموعهٔ دستورالعمل‌های در دسترس. فهرست مقادیر cpu-type مشابه -march است. پیش‌فرض، مقدار استفاده‌شده برای -march است.

-mtpf-trace

-mno-tpf-trace

تولید کدی که انشعاب‌های خاص سیستم‌عامل TPF OS را به زیرروال‌های ردگیری (trace routines) در سیستم‌عامل اضافه کند (یا اضافه نکند). این گزینه به‌طور پیش‌فرض خاموش است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS.

-mtpf-trace-skip

-mno-tpf-trace-skip

تولید کدی که مقصدهای پیش‌فرض انشعاب فعال‌شده توسط -mtpf-trace را تغییر دهد (یا ندهد) تا به روال‌های ردگیری تخصصی اشاره کنند که قابلیت نادیده‌گرفتن انتخابی ورودی‌های ردگیری تابع را برای TPF OS فراهم می‌سازند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض خاموش است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS و مشخص کردن -mtpf-trace.

-mmain

برای مقصد TPF OS، از این گزینه هنگام پیونددادن استفاده کنید تا کد راه‌اندازی (startup code) و سایر گزینه‌های پیونددهنده جهت تولید یک شیء اصلی (main object) اضافه شوند.

-mfused-madd

-mno-fused-madd

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و انباشت ممیز شناور (floating-point multiply and accumulate) استفاده کند (یا نکند). این دستورالعمل‌ها در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند.

صدور یک هشدار در صورتی که تابع جاری از اندازهٔ فریم (frame size) داده‌شده تجاوز کند. از آنجا که این یک بررسی در زمان کامپایل است، لزوماً به این معنا نیست که هنگام اجرای برنامه حتماً یک مشکل واقعی پیش بیاید. هدف آن شناسایی توابعی است که به احتمال بسیار زیاد موجب سرریز پشته (stack overflow) می‌شوند. این گزینه برای محیط‌هایی با اندازهٔ پشتهٔ محدود، مانند هستهٔ لینوکس، مفید است.

مقدار صفر این هشدار را غیرفعال می‌کند؛ که این حالت پیش‌فرض است.

-mwarn-dynamicstack

-mno-warn-dynamicstack

صدور هشدار در صورتی که تابع "alloca" را فراخوانی کند یا از آرایه‌های با اندازهٔ پویا استفاده نماید. این کار معمولاً در شرایطی با اندازهٔ پشتهٔ محدود، ایدهٔ نامناسبی است.

-mstack-guard=stack-guard

-mstack-size=stack-size

-mno-stack-guard

-mno-stack-size

اگر این گزینه‌ها فعال باشند، بخش پشتی (back end) معماری S/390 دستورالعمل‌های اضافی را در مقدمهٔ تابع (function prologue) صادر می‌کند که اگر اندازهٔ پشته به اندازهٔ stack-guard بایت فراتر از stack-size برود، یک تله (trap) را تحریک می‌کند (به خاطر داشته باشید که پشته در S/390 رو به پایین رشد می‌کند). اگر گزینهٔ stack-guard حذف شود، کوچک‌ترین توان ۲ که بزرگ‌تر از اندازهٔ فریمِ تابع کامپایل‌شده است انتخاب می‌شود.

این گزینه‌ها برای کمک به اشکال‌زدایی مشکلات سرریز پشته در نظر گرفته شده‌اند. کد اضافی تولیدشده بار پردازشی (overhead) ناچیزی ایجاد می‌کند و بنابراین می‌تواند در سیستم‌های شبه‌تولید نیز بدون افت چشمگیر کارایی استفاده شود.

مقادیر داده‌شده باید دقیقاً توانی از ۲ باشند و stack-size باید بزرگ‌تر از stack-guard بوده و از 64k تجاوز نکند. برای کارآمد بودن، کد اضافی فرض می‌کند که پشته از آدرسی تراز شده با مقدار داده‌شده توسط stack-size آغاز می‌شود.

گزینهٔ -mstack-guard= تنها می‌تواند همراه با -mstack-size= استفاده شود. می‌توانید این گزینه‌ها را در خط فرمان به ترتیب با -mno-stack-guard و -mno-stack-size بازنویسی و لغو کنید.

-mhotpatch=pre-halfwords,post-halfwords

اگر گزینهٔ hotpatch فعال باشد، یک مقدمهٔ تابع «وصله‌زنی حین اجرا» (hot-patching) برای تمام توابع موجود در واحد کامپایل تولید می‌شود. پیش از برچسب تابع، تعداد مشخص‌شده از دستورالعمل‌های دو بایتی NOP قرار می‌گیرد (pre-halfwords، حداکثر 1000000). پس از برچسب، 2 * post-halfwords بایت با استفاده از بزرگ‌ترین دستورالعمل‌های شبه NOP مجاز در معماری اضافه می‌شود (حداکثر 1000000).

اگر هر دو آرگومان صفر باشند، hotpatching غیرفعال می‌شود.

این گزینه را می‌توان برای توابع منفرد با استفاده از مشخصهٔ "hotpatch" لغو و بازنویسی کرد.

-mpic-data-is-text-relative

-mno-pic-data-is-text-relative

هنگام کامپایل برای S/390 با -fpic یا -fPIC، معمولاً GCC کدی با استفاده از آدرس‌دهی نسبی بین کد و داده تولید می‌کند. با این حال، برای وصله‌زدن زنده (hotpatching) ممکن است نیاز باشد بخش‌های جدید ".text" معرفی شوند در حالی که از بخش‌های ".data" و ".bss" موجود استفاده می‌شود. در این حالت، از -mno-pic-data-is-text-relative برای اجبار به آدرس‌دهی از طریق GOT استفاده کنید.

-mstack-protector-guard-record

کد محافظت از پشته را با استفاده از مقدار قناری در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای یک قناری به‌ازای هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض).

گزینهٔ -mstack-protector-guard-record منجر به تولید بخش "__stack_protector_loc" می‌شود که حاوی اشاره‌گرهایی به تمام دستورالعمل‌هایی است که آدرس نگهبان (guard) سراسری را بارگذاری می‌کنند. بنابراین، این گزینه تنها در ترکیب با -mstack-protector-guard=global کارایی دارد. کاربرد در نظر گرفته‌شده برای هسته لینوکس است.

-mindirect-branch=choice

-mindirect-branch-jump=choice

-mindirect-branch-call=choice

-mfunction-return=choice

-mfunction-return-mem=choice

-mfunction-return-reg=choice

این گروه از گزینه‌ها، آسیب‌پذیری‌های امنیتی مربوط به اجرای حدسی (speculative execution) و پیش‌بینی انشعاب غیرمستقیم را با فعال‌سازی جایگزینی انشعاب‌های غیرمستقیم و بازگشت‌های توابع با انشعاب‌های مستقیم به یک thunk رفع می‌کنند.

مشخص کردن مقدار keep برای choice باعث تولید کد پیش‌فرض می‌شود. مقدار thunk تولید thunkهای خارج‌ازخط را راه‌اندازی کرده و انشعاب پیش‌تر غیرمستقیم را با یک انشعاب مستقیم به thunk جایگزین می‌کند. مقدار thunk-extern مانند thunk جایگزینی انشعاب را انجام می‌دهد اما thunkها را تولید نمی‌کند. مقدار thunk-inline تنها همراه با -mindirect-branch-jump در دسترس است؛ برای پشتیبانی از بازپیچی درست پشته (stack unwinding) و مدیریت استثناها، در برنامه‌های فضای کاربر باید ترجیحاً نسبت به thunk استفاده شود.

گزینهٔ -mindirect-branch مقادیر -mindirect-branch-jump و -mindirect-branch-call را تنظیم می‌کند. گزینهٔ -mfunction-return مقادیر -mfunction-return-reg و -mfunction-return-mem را تنظیم می‌کند.

تمام این گزینه‌ها را می‌توان بر مبنای هر تابع و با استفاده از ویژگی‌های تابع (function attributes) نیز تنظیم کرد.

-mindirect-branch-table

-mno-indirect-branch-table

این گزینه در ترکیب با گزینه‌های -mindirect-branch و -mfunction-return مفید است. هنگامی که فعال باشد، باعث تولید جدول‌هایی می‌شود که به مکان‌های انشعابی که توسط آن گزینه‌ها وصله شده‌اند اشاره دارند. این جدول‌ها در بخش‌هایی به نام‌های ".s390_indirect_jump"، ".s390_indirect_call"، ".s390_return_reg"، و ".s390_return_mem" منتشر می‌شوند. هر بخش شامل آرایه‌ای از عناصر ۳۲ بیتی است؛ هر مدخل مقدار آفست از خود مدخل تا مکان وصله‌شده را نگهداری می‌کند.

-mfentry

-mno-fentry

هنگامی که در ترکیب با گزینهٔ -pg استفاده شود، کد پروفایل‌سازی را با استفاده از قلاب "__fentry__" ارائه‌شده در GLIBC 2.29 یا بالاتر تولید می‌کند. این قابلیت تنها برای کد ۶۴ بیتی در دسترس است. اگر این گزینه فعال نباشد، پروفایل‌سازی در عوض از قلاب با کارایی کمترِ "_mcount" استفاده می‌کند.

-mrecord-mcount

-mno-record-mcount

هنگامی که فعال باشد، یک بخش "__mcount_loc" با مکان‌های تمام فراخوانی‌های پروفایل‌سازی تولیدشده به "_mcount" یا "__fentry__" تولید می‌کند.

mnop-mcount

mno-nop-mcount

به جای تولید فراخوانی‌ها به "_mcount" یا "__fentry__" با -pg، یک توالی از دستورالعمل‌های no-op با همان طول را در مکان‌هایی که فراخوانی‌ها قرار می‌گرفتند درج می‌کند. این می‌تواند در ترکیب با گزینهٔ -mrecord-mcount برای وصله کردن توالی‌های فراخوانی در فایل شیء، بدون نیاز به کامپایل مجدد آن استفاده شود.

-mpreserve-args

-mno-preserve-args

هنگامی که فعال باشد، تمام ثبات‌های آرگومان را در پشته ذخیره کرده و اطلاعات CFI متناظر را تولید می‌کند. این برای برنامه‌هایی که قصد پیاده‌سازی بازپیچی پشتهٔ (stack unwinding) اختصاصی خود را دارند و به آرگومان‌های تابع نیاز دارند، مفید است.

-munaligned-symbols

-mno-unaligned-symbols

فرض می‌کند که نمادهای خارجی با تراز طبیعی ۱، به طور بالقوه ناتراز هستند. به طور پیش‌فرض، طبق دستورالعمل IBM Z ABI تمام نمادهای بدون تراز صریح، روی مرز ۲ بایتی تراز در نظر گرفته می‌شوند.

گزینه‌های SH

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های SH تعریف شده‌اند:

-m1: تولید کد برای SH1.
-m2: تولید کد برای SH2.
-m2e: تولید کد برای SH2e.
-m2a-nofpu: تولید کد برای SH2a بدون FPU، یا برای SH2a-FPU به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m2a-single-only: تولید کد برای SH2a-FPU به گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m2a-single: تولید کد برای SH2a-FPU با فرض این‌که واحد ممیز شناور به طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد است.
-m2a: تولید کد برای SH2a-FPU با فرض این‌که واحد ممیز شناور به طور پیش‌فرض در حالت دقت مضاعف است.
-m3: تولید کد برای SH3.
-m3e: تولید کد برای SH3e.
-m4-nofpu: تولید کد برای SH4 بدون واحد ممیز شناور.
-m4-single-only: تولید کد برای SH4 با واحد ممیز شناوری که تنها از محاسبات با دقت منفرد پشتیبانی می‌کند.
-m4-single: تولید کد برای SH4 با فرض این‌که واحد ممیز شناور به طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد است.
-m4: تولید کد برای SH4.
-m4-100: تولید کد برای SH4-100.
-m4-100-nofpu: تولید کد برای SH4-100 به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-100-single: تولید کد برای SH4-100 با فرض این‌که واحد ممیز شناور به طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد است..IP -m4-100-single-only 4 تولید کد برای SH4-100 به‌گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-200: تولید کد برای SH4-200.
-m4-200-nofpu: تولید کد برای SH4-200 به‌گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-200-single: تولید کد برای SH4-200 با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه است.
-m4-200-single-only: تولید کد برای SH4-200 به‌گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-300: تولید کد برای SH4-300.
-m4-300-nofpu: تولید کد برای SH4-300 به‌گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-300-single: تولید کد برای SH4-300 به‌گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-300-single-only: تولید کد برای SH4-300 به‌گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-340: تولید کد برای SH4-340 (بدون MMU، بدون FPU).
-m4-400: تولید کد برای SH4-400 (بدون MMU، بدون FPU).
-m4-500: تولید کد برای SH4-500 (بدون FPU). گزینهٔ -isa=sh4-nofpu را به اسمبلر ارسال می‌کند.
-m4a-nofpu: تولید کد برای SH4al-dsp، یا برای یک SH4a به‌گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4a-single-only: تولید کد برای SH4a، به‌گونه‌ای که از هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4a-single: تولید کد برای SH4a با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه است.
-m4a: تولید کد برای SH4a.
-m4al: مشابه -m4a-nofpu، با این تفاوت که به‌طور ضمنی -dsp را به اسمبلر ارسال می‌کند. در حال حاضر GCC هیچ دستور DSPای تولید نمی‌کند.
-mb: کامپایل کد برای پردازنده در حالت big-endian.
-ml: کامپایل کد برای پردازنده در حالت little-endian.
-mdalign: تراز کردن نوع‌های double در مرزهای ۶۴ بیتی. توجه داشته باشید که این کار قراردادهای فراخوانی را تغییر می‌دهد و بنابراین برخی از توابع کتابخانه استاندارد C کار نخواهند کرد، مگر اینکه ابتدا آن را با -mdalign مجدداً کامپایل کنید.
-mrelax: کوتاه‌سازی برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند، در صورت امکان؛ از گزینهٔ پیونددهندهٔ -relax استفاده می‌کند.
-mbigtable: استفاده از آفست‌های ۳۲ بیتی در جدول‌های "switch". پیش‌فرض استفاده از آفست‌های ۱۶ بیتی است.
-mbitops: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری بیتی روی SH2A.
-mfmovd: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل "fmovd". برای محدودیت‌های تراز، -mdalign را بررسی کنید.
-mrenesas
-mno-renesas: پیروی از قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده توسط Renesas. پیش‌فرض برای تمام مقاصد زنجیره ابزار SH برابر با -mno-renesas است که از قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده برای GCC پیش از ارائهٔ قراردادهای Renesas استفاده می‌کند.
-mnomacsave: علامت‌گذاری ثبات "MAC" به‌عنوان تخریب‌پذیر در فراخوانی (call-clobbered)، حتی اگر -mrenesas داده شده باشد.
-mieee
-mno-ieee: کنترل انطباق مقایسه‌های ممیز شناور با استاندارد IEEE، که بر نحوهٔ مدیریت مواردی که نتیجهٔ مقایسه نامرتب (unordered) است تأثیر می‌گذارد. به‌طور پیش‌فرض -mieee به‌صورت ضمنی فعال است. اگر -ffinite-math-only فعال باشد، -mno-ieee به‌طور ضمنی تنظیم می‌شود که منجر به مقایسه‌های سریع‌ترِ بزرگ‌تر-مساوی و کوچک‌تر-مساوی در ممیز شناور می‌گردد. تنظیمات ضمنی را می‌توان با مشخص کردن -mieee یا -mno-ieee لغو کرد.
-minline-ic_invalidate
-mno-inline-ic_invalidate: درون‌خطی‌سازی کد برای نامعتبرسازی ورودی‌های حافظهٔ نهان دستورالعمل پس از راه‌اندازی ترامپولین‌های توابع تو در تو (nested function trampolines). این گزینه در صورتی که -musermode برقرار باشد و گزینهٔ تولید کدِ انتخاب‌شده (مانند -m4) اجازهٔ استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد، هیچ اثری ندارد. اگر گزینهٔ تولید کدِ انتخاب‌شده اجازهٔ استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد و -musermode برقرار نباشد، کد درون‌خطی‌شده آرایه آدرس حافظهٔ نهان دستورالعمل را مستقیماً با یک نوشتن انجمنی (associative write) دستکاری می‌کند. این کار نه‌تنها در زمان اجرا به حالت ممتاز (privileged mode) نیاز دارد، بلکه در صورتی که سطر حافظهٔ نهان از طریق TLB نگاشت شده باشد و سپس نگاشت آن لغو شده باشد نیز شکست می‌خورد.
-misize: تخلیه اندازه و مکان دستورالعمل در کد اسمبلی.
-matomic-model=model: تعیین مدل عملیات اتمی و پارامترهای اضافی به‌صورت یک فهرست جداشده با کاما. برای جزئیات درباره توابع درونی اتمی، __atomic Builtins را ببینید. مدل‌ها و پارامترهای زیر پشتیبانی می‌شوند:

none: غیرفعال کردن توالی‌های اتمی تولیدشده توسط کامپایلر و صدور فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات اتمی. در صورتی که هدف "sh*-*-linux*" نباشد، این مقدار پیش‌فرض است.
soft-gusa: تولید توالی‌های اتمی نرم‌افزاری gUSA سازگار با GNU/Linux برای توابع درونی اتمی. توالی‌های اتمی تولیدشده به پشتیبانی اضافی از سوی کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم نیاز دارند و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای SH3* و SH4* مناسب هستند. زمانی که هدف "sh*-*-linux*" و SH3* یا SH4* باشد، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. هنگامی که هدف SH4A است، این گزینه تا حدی از دستورالعمل‌های اتمی سخت‌افزاری "movli.l" و "movco.l" برای تولید کد کارآمدتر استفاده می‌کند، مگر اینکه strict مشخص شده باشد.
soft-tcb: تولید توالی‌های اتمی نرم‌افزاری که از یک متغیر در بلوک کنترل رشته (TCB) استفاده می‌کنند. این یک گونه از توالی‌های gUSA است که می‌تواند روی اهداف SH1* و SH2* نیز استفاده شود. توالی‌های اتمی تولیدشده به پشتیبانی اضافی از سوی کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم نیاز دارند و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب هستند. هنگام استفاده از این مدل، پارامتر gbr-offset= نیز باید مشخص شود.
soft-imask: تولید توالی‌های اتمی نرم‌افزاری که با تنظیم "SR.IMASK = 1111" به‌طور موقت وقفه‌ها را غیرفعال می‌کنند. این مدل تنها زمانی کار می‌کند که برنامه در حالت ممتاز اجرا شود و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب است. نیازی به پشتیبانی اضافی از سوی کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم نیست. این مدل به‌طور پیش‌فرض زمانی که هدف "sh*-*-linux*" و SH1* یا SH2* باشد فعال است.
hard-llcs: تولید توالی‌های اتمی سخت‌افزاری فقط با استفاده از دستورالعمل‌های "movli.l" و "movco.l". این قابلیت فقط در SH4A موجود است و برای سیستم‌های چند‌هسته‌ای مناسب است. از آنجا که دستورالعمل‌های سخت‌افزاری فقط از متغیرهای اتمی ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کنند، دسترسی به متغیرهای ۸ یا ۱۶ بیتی با دسترسی‌های ۳۲ بیتی شبیه‌سازی می‌شود. کدی که با این گزینه کامپایل شده باشد، در صورت اجرا روی یک سیستم SH4A با سایر سیستم‌های مدیریت وقفه/استثنای مدل‌های اتمی نرم‌افزاری نیز سازگار است. برای این مدل نیازی به پشتیبانی اضافی از سوی کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم نیست..IP gbr-offset= 4 این پارامتر، افست بر حسب بایت متغیر را در ساختار بلوک کنترل رشته (thread control block) مشخص می‌کند که باید توسط توالی‌های اتمیک تولیدشده هنگام انتخاب مدل soft-tcb استفاده شود. برای سایر مدل‌ها این پارامتر نادیده گرفته می‌شود. مقدار مشخص‌شده باید مضرب صحیحی از چهار و در بازه ۰-۱۰۲۰ باشد.
strict: این پارامتر از استفاده ترکیبی چندین مدل اتمیک، حتی در صورت سازگار بودن آن‌ها، جلوگیری می‌کند و کامپایلر را وادار می‌سازد تا توالی‌های اتمیک را تنها بر اساس مدل مشخص‌شده تولید کند.

-mtas: تولید آپ‌کد "tas.b" برای "__atomic_test_and_set". توجه داشته باشید که بسته به پیکربندی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خاص، این مورد به دلیل تخلیه خطوط حافظه پنهان عملوند که توسط دستور "tas.b" تحمیل می‌شود، می‌تواند کارایی کلی را کاهش دهد. در پردازنده‌های چند‌هسته‌ای SH4A، دستور "tas.b" باید با احتیاط استفاده شود زیرا می‌تواند در برخی پیکربندی‌های حافظه پنهان منجر به خرابی داده‌ها گردد.
-mprefergot: هنگام تولید کد مستقل از موقعیت (position-independent code)، فراخوانی‌های تابع به جای Procedure Linkage Table با استفاده از Global Offset Table صادر شوند.
-musermode
-mno-usermode: اجازه ندادن (اجازه دادن) به کامپایلر برای تولید کد حالت ممتاز (privileged mode). مشخص کردن -musermode همچنین در صورتی که کد درون‌خطی در حالت کاربر کار نکند، -mno-inline-ic_invalidate را اعمال می‌کند. -musermode زمانی که هدف "sh*-*-linux*" باشد، حالت پیش‌فرض است. اگر هدف *SH1 یا *SH2 باشد، -musermode هیچ تأثیری ندارد، زیرا حالت کاربر در آن‌ها وجود ندارد.
-multcost=number: تنظیم هزینه فرضی برای یک دستور ضرب.
-mdiv=strategy: تنظیم راهبرد تقسیم برای استفاده در عملیات‌های تقسیم اعداد صحیح. strategy می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

call-div1: یک تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که از دستور تقسیم تک‌مرحله‌ای "div1" برای انجام عملیات استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر نتیجه‌ای نامشخص محاسبه کرده و هیچ تله‌ای (trap) ایجاد نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر برای SH4، SH2A و SHcompact.
call-fp: یک تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که عملیات را در ممیز شناور با دقت مضاعف انجام می‌دهد. تقسیم بر صفر موجب استثنای ممیز شناور می‌شود. این حالت پیش‌فرض برای SHcompact دارای FPU است. مشخص کردن این مورد برای اهدافی که FPU با دقت مضاعف ندارند، به طور پیش‌فرض به "call-div1" برمی‌گردد.
call-table: یک تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که برای مقسوم‌علیه‌های کوچک از یک جدول جستجو (lookup table) و برای مقسوم‌علیه‌های بزرگ‌تر از دستور "div1" با تفکیک حالات استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر نتیجه‌ای نامشخص محاسبه کرده و هیچ تله‌ای ایجاد نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض برای SH4 است. تعیین این مورد برای اهدافی که فاقد دستورهای جابجایی پویا (dynamic shift) هستند، به طور پیش‌فرض به "call-div1" بازمی‌گردد.

هنگامی که راهبرد تقسیم مشخص نشده باشد، راهبرد پیش‌فرض بر اساس هدف فعلی انتخاب می‌شود. برای SH2A راهبرد پیش‌فرض استفاده از دستورهای "divs" و "divu" به جای فراخوانی‌های توابع کتابخانه‌ای است.

-maccumulate-outgoing-args
-mno-accumulate-outgoing-args: فضا را به جای هر فراخوانی، یک‌بار برای آرگومان‌های خروجی در پیش‌درآمد تابع (function prologue) رزرو می‌کند. این کار به طور کلی برای کارایی و اندازه کد سودمند است، و همچنین برای بازپیچی پشته (unwinding) به جهت جلوگیری از تغییر فریم پشته در کدهای شرطی مورد نیاز است. -maccumulate-outgoing-args به طور پیش‌فرض فعال است.
-mdivsi3_libfunc=name: تنظیم نام تابع کتابخانه‌ای مورد استفاده برای تقسیم علامت‌دار ۳۲ بیتی به name. این گزینه تنها بر نام استفاده‌شده در راهبردهای تقسیم call اثر می‌گذارد، و کامپایلر همچنان انتظار همان مجموعه‌های ثبات‌های ورودی/خروجی/تغییریافته (clobbered) را دارد درست مانند اینکه این گزینه مشخص نشده باشد.
-mfixed-range=register-range: تولید کد با در نظر گرفتن بازه ثبات مشخص‌شده به عنوان ثبات‌های ثابت (fixed registers). یک ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهنده ثبات نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کد هسته کاربرد دارد. بازه ثبات به صورت دو ثبات که با یک خط تیره جدا شده‌اند مشخص می‌شود. می‌توان چندین بازه ثبات را با کاما جدا کرد.
-mbranch-cost=num: هزینه برای یک دستور انشعاب را برابر با num در نظر می‌گیرد. مقادیر بالاتر باعث می‌شوند کامپایلر در صورت امکان کدهای بیشتری بدون انشعاب تولید کند. در صورت عدم تعیین، این مقدار بسته به نوع پردازنده‌ای که برای آن کامپایل صورت می‌گیرد انتخاب می‌شود.
-mzdcbranch
-mno-zdcbranch: فرض کردن (فرض نکردن) اینکه دستورهای انشعاب شرطی با جابجایی صفر "bt" و "bf" سریع هستند. اگر -mzdcbranch مشخص شود، کامپایلر توالی‌های کد انشعاب با جابجایی صفر را ترجیح می‌دهد. این گزینه به طور پیش‌فرض هنگام تولید کد برای SH4 و SH4A فعال است. می‌توان آن را صراحتاً با تعیین -mno-zdcbranch غیرفعال کرد.
-mcbranch-force-delay-slot: استفاده اجباری از شکاف‌های تاخیر (delay slots) برای انشعاب‌های شرطی، که در صورت پیدا نشدن دستور مناسب، شکاف تاخیر را با یک دستور "nop" پر می‌کند. این گزینه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است. می‌توان آن را برای دور زدن باگ‌های سخت‌افزاری یافت‌شده در پردازنده اصلی SH7055 فعال کرد.
-mfsca
-mno-fsca: اجازه دادن یا ندادن به کامپایلر برای صدور دستور "fsca" جهت تقریب‌های سینوس و کسینوس. گزینه -mfsca باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations استفاده شود. این گزینه به طور پیش‌فرض هنگام تولید کد برای SH4A فعال است. استفاده از -mno-fsca تقریب‌های سینوس و کسینوس را حتی در صورت فعال بودن -funsafe-math-optimizations غیرفعال می‌کند.
-mfsrra
-mno-fsrra: اجازه دادن یا ندادن به کامپایلر برای صدور دستور "fsrra" جهت تقریب‌های جذر معکوس (reciprocal square root). گزینه -mfsrra باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only استفاده شود. این گزینه به طور پیش‌فرض هنگام تولید کد برای SH4A فعال است. استفاده از -mno-fsrra تقریب‌های جذر معکوس را حتی در صورت فعال بودن -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only غیرفعال می‌کند.
-mpretend-cmove
-mno-pretend-cmove: ترجیح دادن یا ترجیح ندادن انشعاب‌های شرطی با جابجایی صفر برای الگوهای دستور انتقال شرطی (conditional move). این کار می‌تواند به کدهای سریع‌تر در پردازنده SH4 منجر شود.
-mfdpic
-mno-fdpic: تولید کد با استفاده از FDPIC ABI.
-mlra
-mno-lra: استفاده از تخصیص‌دهنده ثبات جدید LRA. به طور پیش‌فرض، تخصیص‌دهنده قدیمی «reload» استفاده می‌شود.

گزینه‌های Solaris 2 (Solaris 2 Options)

این گزینه‌ها در Solaris 2 پشتیبانی می‌شوند:

-mclear-hwcap
-mno-clear-hwcap: گزینهٔ -mclear-hwcap به کامپایلر اعلام می‌کند قابلیت‌های سخت‌افزاری ایجادشده توسط اسمبلر Solaris را حذف کند. این کار تنها زمانی لازم است که فایل‌های شیء از افزونه‌های ISA استفاده می‌کنند که توسط ماشین فعلی پشتیبانی نمی‌شود، اما در زمان اجرا بررسی می‌کنند که آیا باید از آن‌ها استفاده شود یا خیر.
-mimpure-text
-mno-impure-text: گزینهٔ -mimpure-text، در صورت استفاده در کنار -shared، به کامپایلر می‌گوید هنگام پیوند یک شیء اشتراکی، -z text را به پیونددهنده ارسال نکند. با استفاده از این گزینه، می‌توانید کدهای وابسته به موقعیت را در یک شیء اشتراکی پیوند دهید.
گزینهٔ -mimpure-text پیام خطای پیونددهنده مبنی بر «relocations remain against allocatable but non-writable sections» را فرونشانی می‌کند. با این حال، بازنشانی‌های ضروری موجب فعال‌سازی copy-on-write می‌شوند و شیء اشتراکی در عمل بین فرایندها به اشتراک گذاشته نمی‌شود. به جای استفاده از -mimpure-text، باید تمام کد منبع را با -fpic یا -fPIC کامپایل کنید.
-gsctf: تولید Solaris CTF. باید هم برای کامپایل و هم برای پیوند استفاده شود. برای اطلاعات بیشتر ctf(7) را ببینید. این ویژگی تنها از Solaris 11.4 SRU 84 به بعد پشتیبانی می‌شود که پشتیبانی لازم به زنجیرهٔ ابزار اضافه شد.

گزینه‌های SPARC

این گزینه‌های -m در SPARC پشتیبانی می‌شوند:

-mno-app-regs

-mapp-regs

برای تولید خروجی با استفاده از ثبات‌های سراسری ۲ تا ۴، که SPARC SVR4 ABI آن‌ها را برای برنامه‌ها رزرو کرده است، -mapp-regs را مشخص کنید. همانند ثبات سراسری ۱، هر یک از ثبات‌های سراسری ۲ تا ۴ به عنوان یک ثبات تخصیص‌پذیر در نظر گرفته می‌شوند که فراخوانی‌های تابع مقدار آن‌ها را رونویسی (clobber) می‌کنند. این رفتار پیش‌فرض است.

برای سازگاری کامل با SVR4 ABI به قیمت مقداری افت کارایی، -mno-app-regs را مشخص کنید. شما باید کتابخانه‌ها و نرم‌افزارهای سیستمی را با این گزینه کامپایل کنید.

-mflat

-mno-flat

با -mflat، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را تولید نمی‌کند و از یک مدل پنجرهٔ ثبات «مسطح» یا منفرد استفاده می‌کند. این مدل با مدل معمول پنجرهٔ ثبات سازگار است. ثبات‌های محلی و ثبات‌های ورودی (۰--۵) همچنان به عنوان ثبات‌های «call-saved» در نظر گرفته می‌شوند و در صورت نیاز روی پشته ذخیره می‌شوند.

با -mno-flat (پیش‌فرض)، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را تولید می‌کند (به جز در توابع برگ). این حالت کاری معمول است.

-mfpu

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور. این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

-mno-unaligned-doubles

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور. هشدار: کتابخانه‌های لازم برای تمام اهداف SPARC در دسترس نیستند. معمولاً از امکانات کامپایلر C معمول ماشین استفاده می‌شود، اما این کار را نمی‌توان مستقیماً در کامپایل متقاطع انجام داد. باید خودتان تمهیدات لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب جهت کامپایل متقاطع در نظر بگیرید. اهداف تعبیه‌شدهٔ sparc-*-aout و sparclite-*-* پشتیبانی نرم‌افزاری از ممیز شناور را ارائه می‌دهند.

گزینهٔ -msoft-float قرارداد فراخوانی را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی مفید است که تمام یک برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، برای اینکه این مورد کار کند، باید libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-mhard-quad-float

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای (long double).

-msoft-quad-float

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای (long double). توابع فراخوانی‌شده همان موارد مشخص‌شده در SPARC ABI هستند. این حالت پیش‌فرض است.

در زمان نگارش این متن، هیچ پیاده‌سازی از SPARC وجود ندارد که پشتیبانی سخت‌افزاری از دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای داشته باشد. همگی آن‌ها برای یکی از این دستورالعمل‌ها یک گردانندهٔ تله (trap handler) فراخوانی می‌کنند، و سپس گردانندهٔ تله اثر دستورالعمل را شبیه‌سازی می‌کند. به دلیل بار کاری اضافی گردانندهٔ تله، این روش بسیار کندتر از فراخوانی توابع کتابخانهٔ ABI است. بنابراین گزینهٔ -msoft-quad-float پیش‌فرض است.

-munaligned-doubles

فرض می‌کند که doubleها دارای تراز ۸ بایتی هستند. این حالت پیش‌فرض است.

با -munaligned-doubles، کامپایلر GCC تنها زمانی فرض می‌کند که doubleها دارای تراز ۸ بایتی هستند که در یک نوع دادهٔ دیگر قرار داشته باشند، یا دارای آدرس مطلق باشند. در غیر این صورت، فرض می‌کند که آن‌ها تراز ۴ بایتی دارند. تعیین این گزینه از برخی مشکلات نادر سازگاری با کدهای تولیدشده توسط کامپایلرهای دیگر جلوگیری می‌کند. این حالت پیش‌فرض نیست زیرا منجر به افت کارایی، به‌ویژه برای کدهای ممیز شناور می‌شود.

-muser-mode

-mno-user-mode

کدی را که تنها در حالت ناظر (supervisor mode) قابل اجرا باشد تولید نمی‌کند. این موضوع فقط برای دستورالعمل "casa" تولیدشده برای پردازندهٔ LEON3 صدق می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mfaster-structs

-mno-faster-structs

با -mfaster-structs، کامپایلر فرض می‌کند که ساختارها باید دارای تراز ۸ بایتی باشند. این کار استفاده از جفت‌های دستورالعمل "ldd" و "std" را برای کپی در انتساب ساختار، به جای دو برابر جفت‌های "ld" و "st" امکان‌پذیر می‌سازد. با این حال، استفاده از این تراز تغییریافته مستقیماً SPARC ABI را نقض می‌کند. بنابراین، تنها برای استفاده در اهدافی در نظر گرفته شده است که توسعه‌دهنده می‌پذیرد کد حاصل مستقیماً با قوانین ABI مطابقت ندارد.

-mstd-struct-return

-mno-std-struct-return

با -mstd-struct-return، کامپایلر مطابق با ABI ۳۲ بیتی، در توابعی که ساختارها یا unionها را بازمی‌گردانند کد بررسی تولید می‌کند تا عدم تطابق اندازه بین دو طرف فراخوانی‌های تابع را شناسایی کند.

پیش‌فرض -mno-std-struct-return است. این گزینه در حالت ۶۴ بیتی هیچ تأثیری ندارد.

-mcpu=cpu_type

تنظیم مجموعه دستورالعمل، مجموعه ثبات و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل برای نوع ماشین cpu_type. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از v7، cypress، v8، supersparc، hypersparc، leon، leon3، leon3v7، leon5، sparclite، f930، f934، sparclite86x، sparclet، tsc701، v9، ultrasparc، ultrasparc3، niagara، niagara2، niagara3، niagara4، niagara7 و m8.

زنجیره‌های ابزار بومی Solaris و GNU/Linux همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینهٔ معماری را برای پردازندهٔ میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ اثری ندارد.

پارامترهای پیش‌فرض زمان‌بندی دستورالعمل برای مقادیری استفاده می‌شوند که یک معماری و نه یک پیاده‌سازی را انتخاب می‌کنند. این موارد عبارتند از v7، v8، sparclite، sparclet، v9.

در اینجا فهرستی از هر معماری پشتیبانی‌شده و پیاده‌سازی‌های پشتیبانی‌شدهٔ آن‌ها آمده است.

v7: cypress, leon3v7.IP v8 4 supersparc, hypersparc, leon, leon3, leon5
sparclite: f930, f934, sparclite86x
sparclet: tsc701
v9: ultrasparc, ultrasparc3, niagara, niagara2, niagara3, niagara4, niagara7, m8

به‌طور پیش‌فرض (مگر این‌که به‌گونه دیگری پیکربندی شده باشد)، GCC کدی برای گونهٔ V7 معماری SPARC تولید می‌کند. با -mcpu=cypress، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ Cypress CY7C602 که در سری SPARCStation/SPARCServer 3xx به‌کار رفته بهینه‌سازی می‌کند. این گزینه همچنین برای سیستم‌های قدیمی‌تر SPARCStation 1، 2، IPX و غیره مناسب است.

با -mcpu=v8، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ V8 معماری SPARC تولید می‌کند. تنها تفاوت نسبت به کد V7 این است که کامپایلر دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح و تقسیم عدد صحیح را که در SPARC-V8 موجود بوده اما در SPARC-V7 وجود ندارند صادر می‌کند. با -mcpu=supersparc، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ SuperSPARC که در سری‌های SPARCStation 10، 1000 و 2000 استفاده شده بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=sparclite، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ SPARClite معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، گام تقسیم عدد صحیح و پویش ("ffs") را که در SPARClite موجود بوده اما در SPARC-V7 وجود ندارند اضافه می‌کند. با -mcpu=f930، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ Fujitsu MB86930 بهینه‌سازی می‌کند که همان SPARClite اولیه و فاقد FPU است. با -mcpu=f934، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ Fujitsu MB86934 بهینه‌سازی می‌کند که نسخهٔ جدیدتر SPARClite دارای FPU است.

با -mcpu=sparclet، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ SPARClet معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، ضرب/انباشت، گام تقسیم عدد صحیح و پویش ("ffs") را که در SPARClet موجود بوده اما در SPARC-V7 وجود ندارند اضافه می‌کند. با -mcpu=tsc701، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ TEMIC SPARClet بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=v9، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ V9 معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های انتقال ۶۴ بیتی عدد صحیح و ممیز شناور، ۳ ثبات کد وضعیت ممیز شناور اضافی و دستورالعمل‌های انتقال شرطی را اضافه می‌کند. با -mcpu=ultrasparc، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC I/II/IIi بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=ultrasparc3، کامپایلر علاوه بر این آن را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC III/III+/IIIi/IIIi+/IV/IV+ بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara، کامپایلر علاوه بر این آن را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T1 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara2، کامپایلر علاوه بر این آن را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T2 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara3، کامپایلر علاوه بر این آن را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T3 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara4، کامپایلر علاوه بر این آن را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T4 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara7، کامپایلر علاوه بر این آن را برای تراشه‌های Oracle SPARC M7 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=m8، کامپایلر علاوه بر این آن را برای تراشه‌های Oracle M8 بهینه‌سازی می‌کند.

-mtune=cpu_type: پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما مجموعه دستورالعمل‌ها یا مجموعه ثبات‌هایی را که گزینهٔ -mcpu=cpu_type تنظیم می‌کند، تعیین نمی‌کند.
می‌توان از همان مقادیر -mcpu=cpu_type برای -mtune=cpu_type نیز استفاده کرد، اما تنها مقادیر مفید مواردی هستند که یک پیاده‌سازی خاص از CPU را انتخاب می‌کنند. این موارد عبارتند از: cypress، supersparc، hypersparc، leon، leon3، leon3v7، leon5، f930، f934، sparclite86x، tsc701، ultrasparc، ultrasparc3، niagara، niagara2، niagara3، niagara4، niagara7 و m8. با زنجیره‌های ابزار بومی Solaris و GNU/Linux، مقدار native نیز قابل استفاده است.
-mv8plus
-mno-v8plus: با -mv8plus، کامپایلر GCC کدی برای SPARC-V8+ ABI تولید می‌کند. تفاوت آن با V8 ABI این است که ثبات‌های سراسری و خروجی با پهنای ۶۴ بیتی در نظر گرفته می‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در Solaris در حالت ۳۲ بیتی برای تمام پردازنده‌های SPARC-V9 فعال است.
-mvis
-mno-vis: با -mvis، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از افزونه‌های مجموعه دستورالعمل تصویری (VIS) در UltraSPARC بهره می‌برد. مقدار پیش‌فرض -mno-vis است.
-mvis2
-mno-vis2: با -mvis2، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نگارش ۲٫۰ افزونه‌های مجموعه دستورالعمل تصویری UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند UltraSPARC-III و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis2 است. تنظیم -mvis2 همچنین -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis3
-mno-vis3: با -mvis3، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نگارش ۳٫۰ افزونه‌های مجموعه دستورالعمل تصویری UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-3 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis3 است. تنظیم -mvis3 همچنین -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis3b
-mno-vis3b: با -mvis3b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نگارش ۳٫۰ افزونه‌های مجموعه دستورالعمل تصویری UltraSPARC به همراه دستورالعمل‌های تکمیلی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2011 بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-7 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis3b است. تنظیم -mvis3b همچنین گزینه‌های -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis4
-mno-vis4: با -mvis4، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نگارش ۴٫۰ افزونه‌های مجموعه دستورالعمل تصویری UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-7 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis4 است. تنظیم -mvis4 همچنین گزینه‌های -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis4b
-mno-vis4b: با -mvis4b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نگارش ۴٫۰ افزونه‌های مجموعه دستورالعمل تصویری UltraSPARC به همراه دستورالعمل‌های تکمیلی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2017 بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند m8 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mvis4b است. تنظیم -mvis4b همچنین گزینه‌های -mvis4، -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mcbcond
-mno-cbcond: با -mcbcond، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های Compare-and-Branch-on-Condition (مقایسه و انشعاب بر اساس شرط) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-4 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mcbcond است.
-mfmaf
-mno-fmaf: با -mfmaf، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ممیز شناور ضرب-جمع ادغام‌شده (Fused Multiply-Add) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-3 و بعد از آن)، پیش‌فرض -mfmaf است.
-mfsmuld
-mno-fsmuld: با -mfsmuld، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل ضرب ممیز شناور دقت یگانه به دوگانه (FsMULd) بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از نگارش‌های معماری V8 یا V9 به همراه FPU پشتیبانی می‌کند (به‌جز -mcpu=leon)، پیش‌فرض -mfsmuld است..IP -mpopc 4
-mno-popc: با فعال بودن -mpopc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستور Population Count پردازنده UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف‌گیری پردازنده‌ای که از چنین دستورالعملی پشتیبانی می‌کند، مانند Niagara-2 و نسخه‌های پس از آن، حالت پیش‌فرض -mpopc است.
-msubxc
-mno-subxc: با فعال بودن -msubxc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستور Subtract-Extended-with-Carry پردازنده UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف‌گیری پردازنده‌ای که از چنین دستورالعملی پشتیبانی می‌کند، مانند Niagara-7 و جدیدتر، حالت پیش‌فرض -msubxc است.
-mfix-at697f: راهکار مستندشده برای رفع نقص سخت‌افزاری (erratum) یگانه پردازنده Atmel AT697F را فعال می‌کند (که متناظر با نقص شماره ۱۳ پردازنده AT697E است).
-mfix-ut699: راهکارهای مستندشده برای نقص‌های محاسبات ممیز شناور و ابطال حافظه نهان داده (data cache nullify) در پردازنده UT699 را فعال می‌کند.
-mfix-ut700: راهکار مستندشده برای نقص ذخیره‌سازی‌های متوالی (back-to-back store) در پردازنده UT699E/UT700 را فعال می‌کند.
-mfix-gr712rc: راهکار مستندشده برای نقص ذخیره‌سازی‌های متوالی (back-to-back store) در پردازنده GR712RC را فعال می‌کند.

این گزینه‌های -m علاوه بر موارد فوق، بر روی پردازنده‌های SPARC-V9 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند:

-m32
-m64: تولید کد برای یک محیط ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. محیط ۳۲ بیتی مقادیر int، long و اشاره‌گرها (pointer) را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند. محیط ۶۴ بیتی مقدار int را روی ۳۲ بیت و مقادیر long و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند.
-mptr32
-mptr64: به ترتیب استفاده از اشاره‌گرهای ۳۲ یا ۶۴ بیتی. بر خلاف گزینه‌های -m32 و -m64، این گزینه تنها روی اندازه اشاره‌گر تأثیر می‌گذارد و تغییری در ABI ایجاد نمی‌کند.
-mcmodel=which: مدل کد (code model) را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

medlow: مدل کد متوسط/پایین (Medium/Low): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها باید در ۳۲ بیت پایین حافظه پیوند داده شوند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند (link) شوند.
medmid: مدل کد متوسط/میانه (Medium/Middle): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها باید در ۴۴ بیت پایین حافظه پیوند داده شوند، اندازه بخش‌های text و data باید کمتر از ۲ گیگابایت باشد و بخش data باید در فاصله حداکثر ۲ گیگابایتی از بخش text قرار گیرد.
medany: مدل کد متوسط/هرکجا (Medium/Anywhere): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها ممکن است در هر کجای حافظه پیوند داده شوند، اندازه بخش‌های text و data باید کمتر از ۲ گیگابایت باشد و بخش data باید در فاصله حداکثر ۲ گیگابایتی از بخش text قرار گیرد.
embmedany: مدل کد متوسط/هرکجا برای سامانه‌های توکار (embedded): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ اندازه بخش‌های text و data باید کمتر از ۲ گیگابایت باشد، و هر دو می‌توانند از هر کجای حافظه آغاز شوند (در زمان پیوند تعیین می‌شود). ثبات سراسری %g4 به مبنای بخش data اشاره می‌کند. برنامه‌ها به صورت ایستا پیوند داده می‌شوند و قابلیت PIC پشتیبانی نمی‌شود.

-mmemory-model=mem-model: تنظیم مدل حافظه فعال روی پردازنده روی یکی از مقادیر زیر:

default: مدل حافظه پیش‌فرض برای پردازنده و سیستم‌عامل.
rmo: ترتیب حافظه آسان‌گیرانه (Relaxed Memory Order)
pso: ترتیب ذخیره‌سازی جزئی (Partial Store Order)
tso: ترتیب ذخیره‌سازی کامل (Total Store Order)
sc: سازگاری ترتیبی (Sequential Consistency)

این مدل‌های حافظه به‌طور رسمی در پیوست D راهنمای معماری SPARC-V9 و مطابق با مقدار تعیین‌شده در فیلد "PSTATE.MM" پردازنده تعریف شده‌اند.

-mstack-bias
-mno-stack-bias: با فعال بودن -mstack-bias، کامپایلر GCC فرض می‌کند که اشاره‌گر پشته، و اشاره‌گر فریم (در صورت وجود)، دارای آفست -2047 هستند که هنگام ارجاع به فریم پشته باید دوباره افزوده شود. این حالت پیش‌فرض در حالت ۶۴ بیتی است. در غیر این صورت، عدم وجود چنین آفستی فرض می‌شود.

گزینه‌های System V

این گزینه‌های اضافی در System V Release 4 به منظور سازگاری با سایر کامپایلرها در آن سیستم‌ها در دسترس هستند:

-G: ایجاد یک شیء اشتراکی (shared object). توصیه می‌شود به‌جای این گزینه از -symbolic یا -shared استفاده شود.
-YP,dirs: جستجوی دایرکتوری‌های dirs، و نه هیچ مسیر دیگری، برای یافتن کتابخانه‌های مشخص‌شده با -l.
-Ym,dir: جستجو در دایرکتوری dir برای یافتن پیش‌پردازنده M4. اسمبلر از این گزینه استفاده می‌کند.

گزینه‌های V850

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های معماری V850 تعریف شده‌اند:

-mno-long-calls

تمامی فراخوانی‌ها را به عنوان فراخوانی دوردست (نزدیک) تلقی می‌کند. اگر فراخوانی‌ها دوردست فرض شوند، کامپایلر همواره آدرس تابع را درون یک ثبات بارگذاری کرده و عمل فراخوانی را به صورت غیرمستقیم از طریق اشاره‌گر انجام می‌دهد.

-mno-ep

-mep

بهینه‌سازی نکردن (بهینه‌سازی کردن) بلوک‌های پایه‌ای که ۴ بار یا بیشتر از یک اشاره‌گر شاخص یکسان برای کپی اشاره‌گر به ثبات "ep" و استفاده از دستورالعمل‌های کوتاه‌تر "sld" و "sst" بهره می‌برند. در صورت بهینه‌سازی، گزینه -mep به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mno-prolog-function

-mprolog-function

عدم استفاده (استفاده) از توابع خارجی جهت ذخیره و بازیابی ثبات‌ها در مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) یک تابع. توابع خارجی کندتر هستند، اما اگر بیش از یک تابع تعداد ثبات‌های یکسانی را ذخیره کنند، فضای کمتری از کد اشغال می‌کنند. در صورت بهینه‌سازی، گزینه -mprolog-function به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mspace

تلاش برای به حداقل رساندن اندازه کد تا حد ممکن. در حال حاضر، این گزینه صرفاً گزینه‌های -mep و -mprolog-function را فعال می‌کند..IP -mtda=n 4 متغیرهای ایستا یا سراسری را که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است در ناحیه داده‌های بسیار کوچک (tiny data area) که ثبات "ep" به آن اشاره می‌کند، قرار می‌دهد. ناحیه داده‌های بسیار کوچک در مجموع می‌تواند تا ۲۵۶ بایت (۱۲۸ بایت برای ارجاعات بایتی) را در خود جای دهد.

-msda=n

متغیرهای ایستا یا سراسری را که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است در ناحیه داده‌های کوچک (small data area) که ثبات "gp" به آن اشاره می‌کند، قرار می‌دهد. ناحیه داده‌های کوچک می‌تواند تا ۶۴ کیلوبایت را نگهداری کند.

-mzda=n

متغیرهای ایستا یا سراسری را که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است در نخستین ۳۲ کیلوبایت از حافظه قرار می‌دهد.

-mv850

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850 است.

-mv850e3v5

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850E3V5 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e3v5__" تعریف می‌شود.

-mv850e2v4

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850E3V5 است. این گزینه نام مستعاری برای گزینهٔ -mv850e3v5 است.

-mv850e2v3

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850E2V3 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e2v3__" تعریف می‌شود.

-mv850e2

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850E2 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e2__" تعریف می‌شود.

-mv850e1

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850E1 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت‌های پیش‌پردازندهٔ "__v850e1__" و "__v850e__" تعریف می‌شوند.

-mv850es

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850ES است. این گزینه نام مستعاری برای گزینهٔ -mv850e1 است.

-mv850e

مشخص می‌کند که پردازندهٔ مقصد V850E است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e__" تعریف می‌شود.

اگر هیچ‌یک از گزینه‌های -mv850، -mv850e، -mv850e1، -mv850e2، -mv850e2v3 یا -mv850e3v5 تعریف نشده باشند، یک پردازندهٔ مقصد پیش‌فرض انتخاب شده و ثابت پیش‌پردازندهٔ مربوط به __v850*__ تعریف می‌شود.

ثابت‌های پیش‌پردازندهٔ "__v850" و "__v851__" صرف‌نظر از این‌که کدام گونه از پردازنده مقصد باشد، همواره تعریف می‌شوند.

-mdisable-callt

-mno-disable-callt

این گزینه از تولید دستورالعمل "CALLT" برای انواع نگارش‌های v850e، v850e1، v850e2، v850e2v3 و v850e3v5 از معماری v850 جلوگیری می‌کند.

این گزینه هنگام استفاده از RH850 ABI به‌طور پیش‌فرض فعال است (به -mrh850-abi مراجعه کنید)، و هنگام استفاده از GCC ABI به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. اگر دستورالعمل‌های "CALLT" تولید شوند، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_CALLT__" تعریف می‌شود.

گزینهٔ خط فرمان -mrelax را به اسمبلر ارسال می‌کند (یا ارسال نمی‌کند).

-mlong-jumps

-mno-long-jumps

تولید دستورالعمل‌های پرش وابسته به شمارندهٔ برنامه (PC-relative) را غیرفعال (یا دوباره فعال) می‌کند.

تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را غیرفعال (یا دوباره فعال) می‌کند. این گزینه تنها زمانی اثرگذار است که معماری مقصد V850E2V3 یا بالاتر باشد. اگر دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری تولید شوند، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__FPU_OK__" تعریف می‌شود، در غیر این صورت نماد "__NO_FPU__" تعریف خواهد شد.

-mloop

استفاده از دستورالعمل LOOP معماری e3v5 را فعال می‌کند. هنگام انتخاب معماری e3v5 استفاده از این دستورالعمل به‌طور پیش‌فرض فعال نیست، زیرا کاربرد آن هنوز در مرحلهٔ آزمایشی است.

-mrh850-abi

-mghs

پشتیبانی از نسخهٔ RH850 از V850 ABI را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است. با این نسخه از ABI، قوانین زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های با اندازهٔ عدد صحیح (integer)، به جای ثبات از طریق یک اشاره‌گر حافظه بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازه‌ای بیش از ۸ بایت) با مقدار (by value) ارسال می‌شوند.
توابع روی مرزهای ۱۶-بیتی تراز می‌شوند.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی می‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt به‌طور پیش‌فرض فعال است. گزینهٔ خط فرمان -mno-disable-callt پشتیبانی نمی‌شود.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_RH850_ABI__" تعریف می‌شود.

-mgcc-abi: پشتیبانی از نسخهٔ قدیمی GCC از V850 ABI را فعال می‌کند. با این نسخه از ABI قوانین زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های با اندازهٔ عدد صحیح در ثبات "r10" بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازه‌ای بیش از ۸ بایت) از طریق ارجاع (by reference) ارسال می‌شوند.
توابع روی مرزهای ۳۲-بیتی تراز می‌شوند، مگر این‌که بهینه‌سازی برای اندازه در نظر گرفته شده باشد.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی نمی‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt پشتیبانی می‌شود ولی به‌طور پیش‌فرض فعال نیست.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_GCC_ABI__" تعریف می‌شود.

-m8byte-align
-mno-8byte-align: پشتیبانی از تراز شدن نوع‌های "double" و "long long" روی مرزهای ۸-بایتی را فعال می‌کند. پیش‌فرض این است که تراز تمام اشیاء حداکثر به ۴-بایت محدود شود. هنگامی که -m8byte-align در حال اجرا باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_8BYTE_ALIGN__" تعریف می‌شود.
-mbig-switch
-mno-big-switch: کدی مناسب برای جدول‌های switch بزرگ تولید می‌کند. تنها زمانی از این گزینه استفاده کنید که اسمبلر یا پیونددهنده در مورد انشعاب‌های خارج از محدوده درون یک جدول switch هشدار یا خطا دهند.
-mapp-regs
-mno-app-regs: گزینهٔ -mapp-regs باعث می‌شود r2 و r5 در کدهای تولیدشده توسط کامپایلر مورد استفاده قرار گیرند. این تنظیم، پیش‌فرض است. گزینهٔ -mno-app-regs باعث می‌شود با r2 و r5 به عنوان ثبات‌های ثابت برخورد شود..IP -msmall-sld 4
-mno-small-sld: فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های بارگذاری کوتاه (short load).
-mno-strict-align: ترازسازی سخت‌گیرانهٔ داده‌ها را تحمیل نمی‌کند.
-mjump-tables-in-data-section
-mno-jump-tables-in-data-section: فعال یا غیرفعال کردن قرارگیری جدول‌های پرش برای دستورات switch در بخش ".data" به‌جای بخش ".code". پیش‌فرض -mno-jump-tables-in-data-section است.

گزینه‌های VAX

این گزینه‌های -m برای VAX تعریف شده‌اند:

-munix: دستورالعمل‌های پرش خاصی ("aobleq" و غیره) را که اسمبلر Unix برای VAX نمی‌تواند در بازه‌های طولانی مدیریت کند، در خروجی تولید نمی‌کند.
-mgnu: با این فرض که اسمبلر GNU در حال استفاده است، آن دستورالعمل‌های پرش را در خروجی تولید می‌کند.
-md
-md-float: برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف به‌جای G_floating از قالب داده‌ای D_floating استفاده می‌کند.
-mg
-mg-float: برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف به‌جای D_floating از قالب داده‌ای G_floating استفاده می‌کند.
-mlra
-mno-lra: تخصیص محلی ثبات‌ها (Local Register Allocation) را فعال می‌کند. این قابلیت برای VAX هنوز آزمایشی است، بنابراین کامپایلر به‌طور پیش‌فرض از reload استاندارد استفاده می‌کند.
-mvaxc-alignment: از قراردادهای VAXC برای ترازسازی اعضای ساختار (structure) استفاده می‌کند.
-mqmath
-mno-qmath: فعال یا غیرفعال کردن الگوهای دستورالعمل جدید برای جمع و تفریق اعداد صحیح ۶۴ بیتی.

گزینه‌های Visium

-mdebug

هنگام پیوند دادن برنامه‌هایی که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهند و قرار است روی یک مقصد MCM اجرا شوند، از این گزینه استفاده کنید. این گزینه باعث پیوند خوردن کتابخانه‌های libc.a و libdebug.a می‌شود. باید برنامه را روی مقصد تحت کنترل استاب دیباگ از راه دور GDB اجرا کنید.

هنگام پیوند دادن برنامه‌هایی که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهند و قرار است روی شبیه‌ساز اجرا شوند، از این گزینه استفاده کنید. این گزینه باعث پیوند خوردن کتابخانه‌های libc.a و libsim.a می‌شود.

-mfpu

تولید کد حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور. این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

تولید کد حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور.

گزینهٔ -msoft-float قرارداد فراخوانی (calling convention) را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی مفید است که تمام برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، برای اینکه کار کند باید libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-mcpu=cpu_type

مجموعه دستورالعمل، مجموعه ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از mcm، gr5 و gr6.

مقدار mcm مترادفی برای gr5 است که جهت سازگاری با گذشته در نظر گرفته شده است.

به‌طور پیش‌فرض (مگر اینکه به شکل دیگری پیکربندی شده باشد)، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ GR5 از معماری Visium تولید می‌کند.

با گزینهٔ -mcpu=gr6، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ GR6 از معماری Visium تولید می‌کند. تنها تفاوت با کد GR5 در این است که کامپایلر دستورالعمل‌های جابه‌جایی بلوکی (block move) را تولید خواهد کرد.

-mtune=cpu_type

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما بر خلاف گزینهٔ -mcpu=cpu_type مجموعه دستورالعمل یا مجموعه ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد.

-msv-mode

تولید کد برای حالت ناظر (supervisor mode)، جایی که هیچ محدودیتی برای دسترسی به ثبات‌های عمومی وجود ندارد. این حالت پیش‌فرض است.

-muser-mode

تولید کد برای حالت کاربر (user mode)، جایی که دسترسی به برخی از ثبات‌های عمومی ممنوع است: روی GR5، در این حالت نمی‌توان به ثبات‌های r24 تا r31 دسترسی داشت؛ روی GR6، تنها ثبات‌های r29 تا r31 تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

گزینه‌های VMS

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های VMS تعریف شده‌اند:

-mvms-return-codes: بازگرداندن کدهای وضعیت VMS از تابع "main". حالت پیش‌فرض، بازگرداندن کدهای وضعیت (مانند خطا) به سبک POSIX است.
-mdebug-main=prefix: نشانه‌گذاری اولین روالی که نامش با prefix آغاز می‌شود به‌عنوان روال اصلی برای دیباگر.
-mmalloc64: استفاده از روال‌های تخصیص حافظهٔ ۶۴ بیتی به‌طور پیش‌فرض.
-mpointer-size=size: تنظیم اندازهٔ پیش‌فرض اشاره‌گرها. مقادیر ممکن برای size عبارتند از 32 یا short برای اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی، 64 یا long برای اشاره‌گرهای ۶۴ بیتی، و no برای پشتیبانی انحصاری از اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی. گزینهٔ آخر دستور "pragma pointer_size" را غیرفعال می‌کند.

گزینه‌های VxWorks

گزینه‌های این بخش برای تمامی مقصدهای VxWorks تعریف شده‌اند. گزینه‌های مختص به سخت‌افزار مقصد به همراه سایر گزینه‌های آن مقصد فهرست شده‌اند.

-mrtp: کامپایلر GCC می‌تواند هم برای هسته‌های VxWorks و هم برای فرایندهای بلادرنگ (RTPها) کد تولید کند. این گزینه حالت را از مورد اول به مورد دوم تغییر می‌دهد. همچنین ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__RTP__" را تعریف می‌کند.
-msmp: انتخاب محیط‌های زمان اجرای SMP برای پیوند دادن. روی معماری‌هایی غیر از PowerPC و همچنین در VxWorks نسخهٔ ۷ یا بالاتر در دسترس نیست، چرا که در آن‌ها این انتخاب بخشی از پیکربندی ساخت VxWorks است و مسیرهای کتابخانه برای هر دو انتخاب یکسان است.
-mvthreads: پیوند دادن به محیط زمان اجرای VxWorks AE vThread.
-non-static: پیوند دادن یک فایل اجرایی RTP به کتابخانه‌های اشتراکی به‌جای کتابخانه‌های ایستا. گزینه‌های -static و -shared نیز می‌توانند برای RTPها استفاده شوند؛ -static پیش‌فرض است..IP -Bstatic 4
-Bdynamic: این گزینه‌ها به پیونددهنده منتقل می‌شوند. آن‌ها برای سازگاری با Diab تعریف شده‌اند.
-Xbind-lazy: پیوند تنبل (lazy binding) فراخوانی‌های تابع را فعال می‌کند. این گزینه معادل -Wl,-z,now است و برای سازگاری با Diab تعریف شده است.
-Xbind-now: پیوند تنبل فراخوانی‌های تابع را غیرفعال می‌کند. این گزینه پیش‌فرض است و برای سازگاری با Diab تعریف شده است.

گزینه‌های x86

این بخش گزینه‌های -m موجود برای خانواده رایانه‌های x86 را مستند می‌کند.

گروه گزینه‌های زیر امکان کامپایل با هدف قرار دادن یک پردازنده خاص را فراهم می‌سازد.

-march=cpu-type: تولید دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین cpu-type. برخلاف -mtune=cpu-type که صرفاً کد تولیدشده را برای cpu-type مشخص‌شده بهینه‌سازی می‌کند، -march=cpu-type به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است روی پردازنده‌هایی غیر از نوع مشخص‌شده اصلاً اجرا نشود. مشخص کردن -march=cpu-type، به جز مواردی که خلاف آن قید شده باشد، مستلزم -mtune=cpu-type نیز هست.
گزینه‌ها برای cpu-type عبارت‌اند از:

native: این گزینه با تعیین نوع پردازنده ماشین کامپایل‌کننده در زمان کامپایل، پردازنده مورد نظر برای تولید کد را انتخاب می‌کند. استفاده از -march=native تمام زیرمجموعه‌های دستورالعمل پشتیبانی‌شده توسط ماشین محلی را فعال می‌کند (از این رو ممکن است خروجی روی ماشین‌های دیگر اجرا نشود). استفاده از -mtune=native کدی تولید می‌کند که تحت محدودیت‌های مجموعه دستورالعمل انتخاب‌شده، برای ماشین محلی بهینه‌سازی شده است.
x86-64: یک پردازنده عمومی با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
x86-64-v2
x86-64-v3
x86-64-v4: این انتخاب‌ها برای cpu-type، سطح ریزمعماری متناظر را از psABI مربوط به x86-64 انتخاب می‌کنند. در ABIهایی غیر از psABI برای x86-64، این گزینه‌ها همان ویژگی‌های CPU را انتخاب می‌کنند که psABI برای x86-64 برای آن سطح ریزمعماری خاص مستند کرده است.
از آنجا که این مقادیرِ cpu-type تنظیمات متناظر -mtune ندارند، استفاده از -march با این مقادیر، بهینه‌سازی عمومی را فعال می‌کند. بهینه‌سازی اختصاصی را می‌توان با استفاده از گزینه -mtune=other-cpu-type به همراه مقدار مناسب برای other-cpu-type فعال کرد.
i386: پردازنده اصلی Intel i386.
i486: پردازنده Intel i486. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
i586
pentium: پردازنده Intel Pentium بدون پشتیبانی از MMX.
lakemont: میکروکنترلر Intel Lakemont MCU، بر پایه پردازنده Intel Pentium.
pentium-mmx: پردازنده Intel Pentium MMX، بر پایه هسته Pentium با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل MMX.
pentiumpro: پردازنده Intel Pentium Pro بدون پشتیبانی از MMX.
i686: هنگامی که همراه با -march استفاده شود، از مجموعه دستورالعمل Pentium Pro استفاده می‌شود، بنابراین کد روی تمامی تراشه‌های خانواده i686 اجرا می‌شود. هنگامی که همراه با -mtune استفاده شود، همان معنای generic را دارد.
pentium2: پردازنده Intel Pentium II، بر پایه هسته Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و FXSR.
pentium3
pentium3m: پردازنده Intel Pentium III، بر پایه هسته Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، FXSR و SSE.
pentium-m: پردازنده Intel Pentium M؛ نسخه کم‌مصرف پردازنده Intel Pentium III با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR. مورد استفاده در رایانه‌های کیفی Centrino.
pentium4
pentium4m: پردازنده Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
prescott: نسخه ارتقایافته پردازنده Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3 و FXSR.
nocona: نسخه ارتقایافته پردازنده Intel Pentium 4 با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، CX16 و FXSR.
core2: پردازنده Intel Core 2 با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، CX16، SAHF و FXSR.
nehalem
corei7: پردازنده Intel Nehalem با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF و FXSR.
westmere: پردازنده Intel Westmere با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR و PCLMUL.
sandybridge
corei7-avx: پردازنده Intel Sandy Bridge با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE و PCLMUL.
ivybridge
core-avx-i: پردازنده Intel Ivy Bridge با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND و F16C.
haswell
core-avx2: پردازنده Intel Haswell با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE و HLE.
broadwell: پردازنده Intel Broadwell با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX و PREFETCHW.
skylake: پردازنده Intel Skylake با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES و SGX..IP skylake-avx512 4 پردازنده سرور Intel Skylake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ و AVX512CD.
cascadelake: پردازنده Intel Cascade Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD و AVX512VNNI.
cannonlake: پردازنده سرور Intel Cannon Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA و SHA.
cooperlake: پردازنده Intel Cooper Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، AVX512VNNI و AVX512BF16.
icelake-client: پردازنده کلاینت Intel Ice Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
icelake-server: پردازنده سرور Intel Ice Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD و CLWB.
tigerlake: پردازنده Intel Tiger Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLWB، AVX512VP2INTERSECT و KEYLOCKER.
rocketlake: پردازنده Intel Rocket Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
alderlake
raptorlake
meteorlake
gracemont: پردازنده Intel Alder Lake/Raptor Lake/Meteor Lake/Gracemont با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL و AVX-VNNI.
arrowlake: پردازنده Intel Arrow Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT و CMPCCXADD.
arrowlake-s
lunarlake: پردازنده Intel Arrow Lake S/Lunar Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3 و SM4.
pantherlake
wildcatlake: پردازنده Intel Panther Lake/Wildcat Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3 و SM4.
novalake: پردازنده Intel Nova Lake با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4، PREFETCHI، APX_F، AVX10.1، AVX10.2 و MOVRS.
sapphirerapids
emeraldrapids: پردازنده Intel Sapphire Rapids/Emerald Rapids با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16 و AVX512BF16.
graniterapids: پردازنده Intel Granite Rapids با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16، AVX512BF16، AMX-FP16 و PREFETCHI.
graniterapids-d: پردازنده Intel Granite Rapids D با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI و AMX-COMPLEX.
diamondrapids: پردازنده Intel Diamond Rapids با افزونه‌های 64-بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI، AMX-COMPLEX، AVX10.1-512، AVX-IFMA، AVX-NE-CONVERT، AVX-VNNI-INT16، AVX-VNNI-INT8، CMPccXADD، SHA512، SM3، SM4، AVX10.2-512، APX_F، AMX-AVX512، AMX-FP8، MOVRS و AMX-MOVRS.
bonnell
atom: پردازنده Intel Bonnell با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و CX16.
silvermont
slm: پردازنده Intel Silvermont با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW و RDRND.
goldmont: پردازنده Intel Goldmont با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT و FSGSBASE.
goldmont-plus: پردازنده Intel Goldmont Plus با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID و SGX.
tremont: پردازنده Intel Tremont با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، CLWB، GFNI-SSE، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE و WAITPKG.
sierraforest: پردازنده Intel Sierra Forest با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR.
grandridge: پردازنده Intel Grand Ridge با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR.
clearwaterforest: پردازنده Intel Clearwater Forest با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، ENQCMD، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4، USER_MSR و PREFETCHI.
k6: پردازنده AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX.
k6-2
k6-3: نسخه‌های بهبودیافته از پردازنده AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX و 3DNow!.
athlon
athlon-tbird: پردازنده AMD Athlon با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، 3dNOW!، enhanced 3DNow! و دستورالعمل‌های پیش‌واکشی SSE.
athlon-4
athlon-xp
athlon-mp: پردازنده بهبودیافته AMD Athlon با پشتیبانی از MMX، 3DNow!، enhanced 3DNow! و مجموعه‌دستورهای کامل SSE.
k8
opteron
athlon64
athlon-fx: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، شامل پردازنده‌های AMD Opteron، Athlon 64 و Athlon 64 FX. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از MMX، SSE، SSE2، 3DNow!، enhanced 3DNow! و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
k8-sse3
opteron-sse3
athlon64-sse3: نسخه‌های بهبودیافته از هسته‌های AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای SSE3.
amdfam10
barcelona: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 10h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، 3DNow!، enhanced 3DNow!، ABM و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
bdver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
bdver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
bdver3: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
bdver4: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، AVX2، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
znver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
znver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
znver3: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
znver4: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.)
znver5: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 1ah با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI، AVXVNNI، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512VP2INTERSECT، PREFETCHI و افزونه‌های مجموعه‌دستور 64-bit است.).IP znver6 4 پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 1ah با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64. (این مجموعه دربرگیرندهٔ BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI، AVXVNNI، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512VP2INTERSECT، PREFETCHI، AVXVNNIINT8، AVXIFMA، AVX512FP16، AVXNECONVERT، AVX512BMM و افزونه‌های مجموعه دستورات 64-bit است.)
btver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 14h با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64. (این مجموعه دربرگیرندهٔ MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4A، CX16، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورات 64-bit است.)
btver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 16h با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64. این شامل MOVBE، F16C، BMI، AVX، PCLMUL، AES، SSE4.2، SSE4.1، CX16، ABM، SSE4A، SSSE3، SSE3، SSE2، SSE، MMX و افزونه‌های مجموعه دستورات 64-bit است.
winchip-c6: پردازندهٔ IDT WinChip C6، همانند i486 همراه با پشتیبانی افزوده از مجموعه دستورات MMX با آن رفتار می‌شود.
winchip2: پردازندهٔ IDT WinChip 2، همانند i486 همراه با پشتیبانی افزوده از مجموعه دستورات MMX و !3DNow با آن رفتار می‌شود.
c3: پردازندهٔ VIA C3 با پشتیبانی از مجموعه دستورات MMX و !3DNow. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
c3-2: پردازندهٔ VIA C3-2 (Nehemiah/C5XL) با پشتیبانی از مجموعه دستورات MMX و SSE. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
c7: پردازندهٔ VIA C7 (Esther) با پشتیبانی از مجموعه دستورات MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
samuel-2: پردازندهٔ VIA Eden Samuel 2 با پشتیبانی از مجموعه دستورات MMX و !3DNow. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
nehemiah: پردازندهٔ VIA Eden Nehemiah با پشتیبانی از مجموعه دستورات MMX و SSE. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
esther: پردازندهٔ VIA Eden Esther با پشتیبانی از مجموعه دستورات MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x2: پردازندهٔ VIA Eden X2 با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x4: پردازندهٔ VIA Eden X4 با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و AVX2. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
nano: پردازندهٔ عمومی VIA Nano با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
nano-1000: پردازندهٔ VIA Nano 1xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
nano-2000: پردازندهٔ VIA Nano 2xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
nano-3000: پردازندهٔ VIA Nano 3xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
nano-x2: پردازندهٔ VIA Nano Dual Core با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
nano-x4: پردازندهٔ VIA Nano Quad Core با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (برای این تراشه هیچ زمان‌بندی‌ای پیاده‌سازی نشده است.)
lujiazui: پردازندهٔ ZHAOXIN lujiazui با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، FXSR و RDSEED. در حالی که این پردازنده‌ها از AVX و F16C پشتیبانی می‌کنند، این موارد به دلایل کارایی توسط "-march=lujiazui" فعال نشده‌اند.
yongfeng: پردازندهٔ ZHAOXIN yongfeng با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA و LZCNT.
shijidadao: پردازندهٔ ZHAOXIN shijidadao با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA و LZCNT.
geode: پردازندهٔ تعبیه‌شدهٔ AMD Geode با پشتیبانی از مجموعه دستورات MMX و !3DNow.
c86-4g-m4: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m4 با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT و POPCNT.
c86-4g-m6: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m6 با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT و POPCNT.
c86-4g-m7: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m7 با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT، POPCNT، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، GFNI، AVX512VNNI، VAES، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، AVX512VP2INTERSECT، AVXVNNI، VPCLMULQDQ و WBNOINVD.
c86-4g-m8: پردازندهٔ HYGON c86-4g-m8 با پشتیبانی از مجموعه دستورات x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، CX16، ABM، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AES، PCLMUL، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، PRFCHW، FXSR، SHA، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، FSGSBASE، RDRND، MOVBE، MWAITX، ADX، RDSEED، CLZERO، CLFLUSHOPT، XSAVES، LZCNT، POPCNT، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، GFNI، AVX512VNNI، VAES، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، AVX512VP2INTERSECT، AVXVNNI، VPCLMULQDQ و WBNOINVD.

-mtune=cpu-type: تمام موارد قابل اعمال بر کد تولیدشده را برای cpu-type تنظیم و بهینه‌سازی می‌کند، به جز ABI و مجموعه دستورات دردسترس. در حالی که انتخاب یک cpu-type خاص، امور را به‌طور مناسب برای آن تراشهٔ معین زمان‌بندی می‌کند، کامپایلر کدی تولید نخواهد کرد که نتواند روی نوع ماشین پیش‌فرض اجرا شود، مگر اینکه از گزینهٔ -march=cpu-type استفاده کنید. برای نمونه، اگر GCC برای i686-pc-linux-gnu پیکربندی شده باشد، آن‌گاه -mtune=pentium4 کدی تولید می‌کند که برای Pentium 4 بهینه‌سازی شده اما همچنان روی ماشین‌های i686 اجرا می‌شود.
گزینه‌های انتخابی برای cpu-type همانند انتخاب‌های موجود برای -march هستند. علاوه بر این، -mtune از ۲ انتخاب اضافه برای cpu-type پشتیبانی می‌کند:

generic

تولید کد بهینه‌سازی‌شده برای رایج‌ترین پردازنده‌های IA32/AMD64/EM64T. اگر پردازنده‌ای را که کد شما روی آن اجرا خواهد شد می‌شناسید، باید به‌جای -mtune=generic از گزینهٔ متناظر -mtune یا -march استفاده نمایید. اما اگر دقیقاً نمی‌دانید کاربران برنامهٔ شما چه پردازنده‌ای در اختیار خواهند داشت، باید از این گزینه استفاده کنید.

هم‌گام با ورود پردازنده‌های جدید به بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخهٔ جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کد کنترل‌شده توسط این گزینه برای بازتاب پردازنده‌هایی که در زمان انتشار آن نسخه از GCC بیشترین رواج را داشته‌اند، تغییر خواهد کرد.

گزینه‌ای تحت عنوان -march=generic وجود ندارد، زیرا -march بیانگر مجموعه دستوراتی است که کامپایلر مجاز به استفاده از آن‌هاست، و هیچ مجموعه دستور عمومی قابل اعمالی برای همهٔ پردازنده‌ها وجود ندارد. در مقابل، -mtune پردازنده (یا در این مورد، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) را مشخص می‌کند که کد برای آن بهینه‌سازی می‌شود..IP intel 4 تولید کدی که برای جدیدترین پردازنده‌های Intel بهینه‌سازی شده است، که برای این نسخه از GCC شامل Haswell و Silvermont می‌شوند. اگر پردازنده‌ای را که کد شما روی آن اجرا خواهد شد می‌شناسید، باید به‌جای -mtune=intel از گزینهٔ متناظر -mtune یا -march استفاده کنید. اما اگر می‌خواهید برنامه‌تان هم روی Diamond Rapids و هم روی Clearwater Forest عملکرد بهتری داشته باشد، باید از این گزینه استفاده کنید.

با عرضهٔ پردازنده‌های جدید Intel به بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخهٔ جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کدِ کنترل‌شده توسط این گزینه تغییر خواهد کرد تا منعکس‌کنندهٔ جدیدترین پردازنده‌های Intel در زمان انتشار آن نسخه از GCC باشد.

گزینه‌ای به نام -march=intel وجود ندارد، زیرا -march نشان‌دهندهٔ مجموعه دستورالعمل‌هایی است که کامپایلر می‌تواند استفاده کند، و هیچ مجموعه دستورالعمل مشترکی وجود ندارد که برای همهٔ پردازنده‌ها قابل‌اعمال باشد. در مقابل، -mtune پردازنده (یا در این مورد، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) را مشخص می‌کند که کد برای آن بهینه‌سازی می‌شود.

گزینه‌های زیر امکان کنترل دقیق‌تری را بر روی اینکه کدام افزونه‌های مجموعه دستورالعمل توسط GCC هدف قرار گیرند، فراهم می‌کنند. هر یک دارای یک گزینهٔ متناظر -mno- برای غیرفعال کردن استفاده از این دستورالعمل‌ها است.

این افزونه‌ها همچنین به‌صورت توابع توکار (built-in functions) در دسترس هستند: برای جزئیات توابعی که با این گزینه‌ها فعال و غیرفعال می‌شوند، x86 Built-in Functions را ببینید.

این گزینه‌ها GCC را قادر می‌سازند تا از این دستورالعمل‌های گسترش‌یافته در کد تولیدشده استفاده کند. برنامه‌هایی که تشخیص پردازنده را در زمان اجرا انجام می‌دهند، باید برای هر معماری پشتیبانی‌شده فایل‌های جداگانه‌ای را با پرچم‌های مناسب کامپایل کنند. به‌ویژه، فایلی که حاوی کد تشخیص پردازنده است باید بدون این گزینه‌ها کامپایل شود.

برای کنترل اینکه آیا دستورالعمل‌های 387 یا SSE/AVX به‌طور خودکار برای محاسبات ممیز شناور تولید شوند یا خیر، گزینهٔ -mfpmath= را در زیر ببینید.

-mmmx: پشتیبانی از توابع توکار MMX.
-msse: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX و SSE.
-msse2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE و SSE2.
-msse3: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2 و SSE3.
-mssse3: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3.
-msse4.1: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1.
-msse4.2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1 و SSE4.2.
-msse4: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1 و SSE4.2.
توجه داشته باشید که -msse4 هر دو پشتیبانی از SSE4.1 و SSE4.2 را فعال می‌کند، در حالی که -mno-sse4 آن ویژگی‌ها را خاموش می‌کند؛ هیچ‌یک از اَشکال این گزینه بر پشتیبانی از SSE4A، که به‌طور جداگانه توسط -msse4a کنترل می‌شود، تأثیری ندارد.
-msse4a: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSE4A.
-mavx: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2 و AVX.
-mavx2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و AVX2.
-mavx512f: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVX512F.
-mavx512cd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512CD.
-mavx512vl: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VL.
-mavx512bw: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512BW.
-mavx512dq: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512DQ.
-mavx512ifma: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512IFMA.
-mavx512vbmi: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VBMI.
-mavx512vpopcntdq: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VPOPCNTDQ.
-mavx512vp2intersect: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AVX512VP2INTERSECT.
-mavx512vnni: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AVX512VNNI.
-mavx512vbmi2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512VBMI2.
-mavx512bf16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512BF16.
-mavx512fp16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512-FP16.
-mavx512bitalg: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX512F و AVX512BITALG.
-mavx512bmm: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AVX512BMM.
-mavxvnni: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXVNNI.
-mavxifma: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXIFMA.
-mavxvnniint8: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXVNNIINT8.
-mavxneconvert: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXNECONVERT.
-mavxvnniint16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVXVNNIINT16.
-mavx10.1: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و AVX10.1.
-mavx10.2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX10.1 و AVX10.2.
-msha: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد SHA1 و SHA256.
-maes: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AES.
-mpclmul: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PCLMUL.
-mclflushopt: پشتیبانی از دستورالعمل‌های CLFLUSHOPT..IP -mclwb 4 پشتیبانی از دستور CLWB.
-mfsgsbase: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد FSGSBASE.
-mptwrite: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PTWRITE.
-mrdrnd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RDRND.
-mf16c: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد F16C.
-mfma: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و FMA.
-mfma4: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد FMA4.
-mpconfig: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PCONFIG.
-mwbnoinvd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد WBNOINVD.
-mprfchw: پشتیبانی از دستور PREFETCHW.
-mrdpid: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RDPID.
-mrdseed: پشتیبانی از دستور RDSEED.
-msgx: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد SGX.
-mxop: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد XOP.
-mlwp: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد LWP.
-m3dnow: پشتیبانی از توابع توکار !3DNow.
-m3dnowa: پشتیبانی از توابع توکار !Athlon 3Dnow.
-mpopcnt: پشتیبانی از تولید کد دستور popcnt.
-mabm: پشتیبانی از تولید کد دستورهای عملیات بیتی پیشرفته (ABM).
-madx: پشتیبانی از دستورهای add-carry با حفظ پرچم.
-mbmi: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد BMI.
-mbmi2: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد BMI2.
-mlzcnt: پشتیبانی از تابع توکار و تولید کد LZCNT.
-mfxsr: پشتیبانی از دستورهای FXSAVE و FXRSTOR.
-mxsave: پشتیبانی از دستورهای XSAVE و XRSTOR.
-mxsaveopt: پشتیبانی از دستور XSAVEOPT.
-mxsavec: پشتیبانی از دستورهای XSAVEC.
-mxsaves: پشتیبانی از دستورهای XSAVES و XRSTORS.
-mrtm: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RTM.
-mhle: پشتیبانی از پیشوندهای Hardware Lock Elision.
-mtbm: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد TBM.
-mmwaitx: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MWAITX و MONITORX.
-mclzero: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد CLZERO.
-mpku: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PKU.
-mgfni: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد GFNI.
-mvaes: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد VAES.
-mwaitpkg: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد WAITPKG.
-mvpclmulqdq: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد VPCLMULQDQ.
-mmovdiri: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MOVDIRI.
-mmovdir64b: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MOVDIR64B.
-menqcmd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد ENQCMD.
-muintr: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد UINTR.
-mtsxldtrk: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد TSXLDTRK.
-mcldemote: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد CLDEMOTE.
-mserialize: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد SERIALIZE.
-mamx-tile: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-TILE.
-mamx-int8: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-INT8.
-mamx-bf16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-BF16.
-mhreset: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد HRESET.
-mkl: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد KL.
-mwidekl: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد WIDEKL.
-mcmpccxadd: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2 و CMPCCXADD.
-mamx-fp16: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-FP16.
-mprefetchi: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد PREFETCHI.
-mraoint: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد RAOINT.
-mamx-complex: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد AMX-COMPLEX.
-msm3: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و SM3.
-msm4: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و SM4.
-msha512: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و SHA512..IP -mapxf 4 پشتیبانی از تولید کد برای ویژگی‌های APX، شامل EGPR، PUSH2POP2، NDD، PPX، NF، CCMP و ZU.
-musermsr: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد برای USER_MSR.
-mamx-avx512: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد برای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، AVX2، AVX10.1، AVX10.2 و AMX-AVX512.
-mamx-tf32: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد برای AMX-TF32.
-mamx-fp8: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد برای AMX-FP8.
-mmovrs: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد برای MOVRS.
-mamx-movrs: پشتیبانی از توابع توکار و تولید کد برای AMX-MOVRS.

این گزینه‌های اضافی برای خانوادهٔ پردازنده‌های x86 در دسترس هستند.

-mfpmath=unit: تولید محاسبات ممیز شناور برای واحد انتخابی unit. انتخاب‌ها برای unit عبارتند از:

387

استفاده از پردازندهٔ کمکی ممیز شناور استاندارد 387 که روی اکثر تراشه‌ها موجود است و در غیر این صورت شبیه‌سازی می‌شود. کد کامپایل‌شده با این گزینه تقریباً در همه‌جا اجرا می‌شود. نتایج موقت به‌جای دقت مشخص‌شده توسط نوع داده، با دقت ۸۰ بیتی محاسبه می‌شوند که ممکن است در مقایسه با اکثر تراشه‌های دیگر به نتایجی کمی متفاوت منجر شود. برای توضیحات دقیق‌تر -ffloat-store را ببینید.

این گزینه، انتخاب پیش‌فرض برای اهداف غیرِ Darwin در x86-32 است.

sse

استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور اسکالر موجود در مجموعه دستورالعمل‌های SSE. این مجموعه دستورالعمل توسط پردازنده‌های Pentium III و جدیدتر، و در خط تولید AMD توسط تراشه‌های Athlon-4، Athlon XP و Athlon MP پشتیبانی می‌شود. نسخه‌های اولیه مجموعه دستورالعمل SSE تنها از محاسبات با دقت یگانه (single-precision) پشتیبانی می‌کنند، بنابراین محاسبات با دقت دوگانه (double) و دقت گسترش‌یافته (extended-precision) همچنان با استفاده از 387 انجام می‌شوند. نسخه‌های بعدی که تنها در پردازنده‌های Pentium 4 و AMD x86-64 موجود هستند، از محاسبات با دقت دوگانه نیز پشتیبانی می‌کنند.

برای کامپایلر x86-32، باید از سوییچ‌های -march=cpu-type، -msse یا -msse2 برای فعال‌سازی افزونه‌های SSE و اثرگذار کردن این گزینه استفاده کنید. برای کامپایلر x86-64، این افزونه‌ها به‌طور پیش‌فرض فعال هستند.

کد حاصل باید در بیشتر موارد به‌طور قابل توجهی سریع‌تر باشد و از مشکلات ناپایداری عددی کدهای 387 جلوگیری کند، اما ممکن است برخی از کدهای موجود را که انتظار متغیرهای موقت ۸۰ بیتی دارند، با مشکل مواجه کند.

این انتخاب، پیش‌فرض برای کامپایلر x86-64، اهداف Darwin x86-32، و انتخاب پیش‌فرض برای اهداف x86-32 دارای مجموعه دستورالعمل‌های SSE2 هنگام فعال بودن -ffast-math است.

هنگامی که از -mavx (یا گزینهٔ دیگری که افزونه‌های AVX را فعال می‌کند) استفاده شود، GCC دستورالعمل‌های SSE را غیرفعال می‌کند. در عوض، در صورت نیاز دستورالعمل‌های جدید AVX یا معادل‌های AVX را برای تمامی دستورالعمل‌های SSE تولید می‌کند.

sse,387

sse+387

both

تلاش برای استفاده هم‌زمان از هر دو مجموعه دستورالعمل. این کار عملاً تعداد ثبات‌های در دسترس را دو برابر می‌کند، و در تراشه‌های دارای واحدهای اجرایی جداگانه برای 387 و SSE، منابع اجرایی را نیز دو برابر می‌سازد. از این گزینه با احتیاط استفاده کنید زیرا هنوز آزمایشی است، چرا که تخصیص‌دهندهٔ ثبات‌های GCC واحدهای تابعی مجزا را به‌خوبی مدل‌سازی نمی‌کند که می‌تواند منجر به کارایی ناپایدار شود.

-mieee-fp

-mno-ieee-fp

کنترل اینکه آیا کامپایلر از مقایسه‌های ممیز شناور IEEE استفاده کند یا خیر. این مقایسه‌ها حالتی را که نتیجه مقایسه بدون ترتیب (unordered) است، به‌درستی مدیریت می‌کنند.

-m80387

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های 80387 برای ممیز شناور.

-mno-80387

-mlarge-data-threshold=threshold

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور.

هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز بخشی از GCC نیستند. به‌طور معمول از امکانات کامپایلر C متداول ماشین استفاده می‌شود، اما این کار در کامپایل متقاطع به‌طور مستقیم امکان‌پذیر نیست. شما باید تدابیر لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب برای کامپایل متقاطع بیندیشید.

در ماشین‌هایی که یک تابع، نتایج ممیز شناور را در پشتهٔ ثبات‌های 80387 بازمی‌گرداند، ممکن است حتی در صورت استفاده از -msoft-float نیز برخی از کدهای عملیاتی (opcodes) ممیز شناور صادر شوند.

-mno-fp-ret-in-387

عدم استفاده از ثبات‌های FPU برای مقادیر بازگشتی توابع.

در قرارداد فراخوانی معمول، توابع مقادیر با انواع "float" و "double" را در یک ثبات FPU بازمی‌گردانند، حتی اگر FPU وجود نداشته باشد. ایده این است که سیستم‌عامل باید یک FPU را شبیه‌سازی کند.

گزینهٔ -mno-fp-ret-in-387 باعث می‌شود این مقادیر در عوض در ثبات‌های معمولی CPU بازگردانده شوند.

-mno-fancy-math-387

برخی شبیه‌سازهای 387 از دستورالعمل‌های "sin"، "cos" و "sqrt" برای 387 پشتیبانی نمی‌کنند. این گزینه را مشخص کنید تا از تولید این دستورالعمل‌ها جلوگیری شود. این گزینه زمانی که -march نشان دهد CPU هدف همیشه دارای FPU است و در نتیجه نیازی به شبیه‌سازی دستورالعمل وجود ندارد، نادیده گرفته می‌شود. این دستورالعمل‌ها تولید نمی‌شوند مگر اینکه از سوییچ -funsafe-math-optimizations نیز استفاده کنید.

-malign-double

-mno-align-double

کنترل اینکه آیا GCC متغیرهای با نوع "double"، "long double" و "long long" را در یک مرز دو کلمه‌ای (two-word) یا یک کلمه‌ای (one-word) هم‌تراز کند یا خیر. هم‌تراز کردن متغیرهای "double" روی یک مرز دو کلمه‌ای، کدی تولید می‌کند که روی Pentium تا حدی سریع‌تر اجرا می‌شود، البته به بهای مصرف حافظهٔ بیشتر.

در x86-64، گزینهٔ -malign-double به‌طور پیش‌فرض فعال است.

هشدار: در صورت استفاده از سوییچ -malign-double، ساختارهای حاوی انواع فوق متفاوت از مشخصات منتشرشده رابط باینری کاربردی (ABI) برای x86-32 هم‌تراز می‌شوند و از نظر باینری با ساختارهای موجود در کدهایی که بدون این سوییچ کامپایل شده‌اند سازگار نخواهند بود.

-m96bit-long-double

-m128bit-long-double

این سوییچ‌ها اندازهٔ نوع "long double" را کنترل می‌کنند. رابط باینری برنامه‌بردی (ABI) در x86-32 اندازه را ۹۶ بیت مشخص می‌کند، بنابراین -m96bit-long-double در حالت ۳۲ بیتی پیش‌فرض است.

معماری‌های مدرن (Pentium و جدیدتر) ترجیح می‌دهند "long double" روی یک مرز ۸ یا ۱۶ بایتی هم‌تراز شود. در آرایه‌ها یا ساختارهای منطبق بر ABI، این کار امکان‌پذیر نیست. بنابراین، مشخص کردن -m128bit-long-double با افزودن صفرهای ۳۲ بیتی اضافی (padding) به "long double"، آن را روی یک مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز می‌کند.

در کامپایلر x86-64، گزینهٔ -m128bit-long-double انتخاب پیش‌فرض است زیرا ABI آن مشخص می‌کند که "long double" باید روی مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز باشد.

توجه داشته باشید که هیچ‌یک از این گزینه‌ها دقت اضافی فراتر از استاندارد ۸۰ بیتی x87 برای نوع "long double" فراهم نمی‌کنند.

هشدار: اگر مقدار پیش‌فرض را برای ABI هدف خود لغو (override) کنید، این کار اندازهٔ ساختارها و آرایه‌های حاوی متغیرهای "long double" را تغییر می‌دهد و همچنین قرارداد فراخوانی توابعی که آرگومان "long double" می‌گیرند را دگرگون می‌سازد. از این رو، آن‌ها با کدهایی که بدون این سوییچ کامپایل شده‌اند سازگاری دودویی نخواهند داشت..IP -mlong-double-64 4

-mlong-double-80

-mlong-double-128

این گزینه‌ها اندازه نوع "long double" را کنترل می‌کنند. اندازه ۶۴ بیتی، نوع "long double" را معادل نوع "double" قرار می‌دهد. این مقدار پیش‌فرض برای کتابخانه Bionic C ۳۲ بیتی است. اندازه ۱۲۸ بیتی، نوع "long double" را معادل نوع "__float128" قرار می‌دهد. این مقدار پیش‌فرض برای کتابخانه Bionic C ۶۴ بیتی است.

هشدار: اگر مقدار پیش‌فرض را برای ABI مقصد خود لغو کنید، این کار اندازه ساختارها و آرایه‌های حاوی متغیرهای "long double" و همچنین قرارداد فراخوانی تابع را برای توابعی که "long double" می‌پذیرند تغییر می‌دهد. بنابراین، آن‌ها با کدهایی که بدون این گزینه کامپایل شده‌اند سازگاری دودویی (binary-compatible) نخواهند داشت.

-malign-data=type

چگونگی تراز کردن متغیرها توسط GCC را کنترل می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از: compat از مقدار تراز افزایش‌یافته سازگار با GCC نسخه 4.8 و پیش از آن استفاده می‌کند، abi از مقدار تراز مشخص‌شده توسط psABI استفاده می‌کند، و cacheline از مقدار تراز افزایش‌یافته برای مطابقت با اندازه خط حافظه نهان (cache line size) استفاده می‌کند. مقدار پیش‌فرض compat است.

هنگامی که -mcmodel=medium یا -mcmodel=large مشخص شده باشد، اشیاء داده‌ای بزرگ‌تر از threshold در بخش‌های داده بزرگ (large data sections) قرار می‌گیرند. مقدار پیش‌فرض 65535 است.

-mrtd

از یک قرارداد فراخوانی تابع متفاوت استفاده می‌کند که در آن توابعی با تعداد ثابتی از آرگومان‌ها با دستور "ret num" بازمی‌گردند؛ این دستور هنگام بازگشت، آرگومان‌های آن‌ها را از پشته برمی‌دارد (pop می‌کند). این کار با حذف نیاز به برداشتن آرگومان‌ها در بخش فراخواننده (caller)، موجب صرفه‌جویی در یک دستورالعمل می‌شود.

می‌توانید با استفاده از ویژگی تابع "stdcall" مشخص کنید که یک تابع به طور جداگانه با این ترتیب فراخوانی شود. همچنین می‌توانید با استفاده از ویژگی تابع "cdecl"، گزینه -mrtd را لغو کنید.

هشدار: این قرارداد فراخوانی با قراردادی که به طور معمول در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است، بنابراین در صورتی که نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، باید اعلان اولیه تابع (function prototype) را برای تمام توابعی که تعداد متغیری از آرگومان‌ها را می‌پذیرند (از جمله "printf") فراهم کنید؛ در غیر این صورت برای فراخوانی آن توابع، کد نادرستی تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کد به شدت نادرستی حاصل خواهد شد. (به طور معمول، آرگومان‌های اضافی بدون هیچ آسیبی نادیده گرفته می‌شوند.)

-mregparm=num

کنترل می‌کند چه تعداد ثبات (register) برای ارسال آرگومان‌های عدد صحیح (integer) استفاده شود. به طور پیش‌فرض، هیچ ثباتی برای ارسال آرگومان‌ها استفاده نمی‌شود و حداکثر می‌توان از ۳ ثبات استفاده کرد. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع مشخص با استفاده از ویژگی تابع "regparm" کنترل کنید.

هشدار: اگر از این گزینه استفاده کنید و مقدار num غیرصفر باشد، باید تمام ماژول‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با همین مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی (startup modules) نیز می‌شود.

-msseregparm

از قراردادهای ارسال با ثبات SSE برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی float و double استفاده می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع مشخص با استفاده از ویژگی تابع "sseregparm" کنترل کنید.

هشدار: اگر از این گزینه استفاده کنید باید تمام ماژول‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با همین مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mvect8-ret-in-mem

بردارهای ۸ بایتی را به جای ثبات‌های MMX در حافظه بازمی‌گرداند. این مقدار پیش‌فرض در VxWorks برای مطابقت با ABI کامپایلرهای Sun Studio تا نسخه ۱۲ است. فقط در صورتی از این گزینه استفاده کنید که نیاز به حفظ سازگاری با کدهای موجودِ تولیدشده توسط آن نسخه‌های پیشین کامپایلر یا نسخه‌های قدیمی‌تر GCC دارید.

-mpc32

-mpc64

-mpc80

دقت ممیز شناور 80387 را روی ۳۲، ۶۴ یا ۸۰ بیت تنظیم می‌کند. هنگامی که -mpc32 مشخص شود، بخش معنادار (significand) نتایج محاسبات ممیز شناور تا ۲۴ بیت گرد می‌شود (single precision یا دقت یگانه)؛ گزینه -mpc64 بخش معنادار نتایج محاسبات ممیز شناور را تا ۵۳ بیت گرد می‌کند (double precision یا دقت دوگانه) و -mpc80 بخش معنادار نتایج محاسبات ممیز شناور را تا ۶۴ بیت گرد می‌کند (extended double precision یا دقت دوگانه گسترش‌یافته) که مقدار پیش‌فرض است. هنگامی که از این گزینه استفاده شود، محاسبات ممیز شناور در دقت‌های بالاتر بدون تنظیم صریح کلمه کنترلی FPU در دسترس برنامه‌نویس نخواهد بود.

تنظیم گرد کردن محاسبات ممیز شناور روی مقداری کمتر از ۸۰ بیت پیش‌فرض می‌تواند سرعت اجرای برخی برنامه‌ها را ۲٪ یا بیشتر بهبود بخشد. توجه داشته باشید که برخی از کتابخانه‌های ریاضی فرض می‌کنند محاسبات ممیز شناور با دقت گسترش‌یافته (۸۰ بیتی) به طور پیش‌فرض فعال است؛ روتین‌های چنین کتابخانه‌هایی اگر از این گزینه برای تنظیم دقت کمتر از دقت گسترش‌یافته استفاده شود، ممکن است دچار افت چشمگیر دقت شوند، که معمولاً به دلیل پدیده‌ای موسوم به «حذف فاجعه‌بار» (catastrophic cancellation) رخ می‌دهد.

-mdaz-ftz

-mno-daz-ftz

پرچم‌های flush-to-zero (FTZ) و denormals-are-zero (DAZ) در ثبات MXCSR برای کنترل محاسبات ممیز شناور استفاده می‌شوند. گزینه‌های -Ofast، -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations معمولاً کدهای راه‌اندازی (startup code) را پیوند می‌دهند که این پرچم‌ها را تنظیم می‌کند، مگر هنگام ساخت یک کتابخانه اشتراکی (-shared). می‌توانید از گزینه‌های -mdaz-ftz و -mno-daz-ftz برای فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی صریح تنظیم این پرچم‌ها، صرف‌نظر از سایر گزینه‌های پاس‌داده‌شده به GCC، استفاده کنید.

-mstackrealign

پشته را در بدو ورود دوباره تراز می‌کند. در معماری x86، گزینه -mstackrealign یک پیش‌درآمد (prologue) و پس‌درآمد (epilogue) جایگزین تولید می‌کند که در صورت لزوم پشته زمان اجرا را دوباره تراز می‌کند. این گزینه امکان ترکیب کدهای قدیمی را که تراز پشته ۴ بایتی دارند با کدهای مدرنی که تراز پشته ۱۶ بایتی را برای سازگاری با SSE حفظ می‌کنند، فراهم می‌سازد. همچنین ویژگی "force_align_arg_pointer" را ببینید که برای توابع به صورت جداگانه قابل اعمال است.

-mstack-arg-probe

کد کاوش پشته (stack probing) را در پیش‌درآمد تابع تولید می‌کند.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش می‌کند تا مرز پشته روی یک مرز بایتی ۲ به توان num تراز نگه داشته شود. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقدار پیش‌فرض ۴ است (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت).

هشدار: هنگام تولید کد برای معماری x86-64 با غیرفعال بودن افزونه‌های SSE، می‌توان از -mpreferred-stack-boundary=3 برای تراز نگه داشتن مرز پشته روی یک مرز ۸ بایتی استفاده کرد. از آنجا که ABI در x86-64 به تراز پشته ۱۶ بایتی نیاز دارد، این کار ناسازگار با ABI است و برای استفاده در محیط‌های کنترل‌شده‌ای در نظر گرفته شده که در آن‌ها فضای پشته یک محدودیت مهم به شمار می‌رود. این گزینه زمانی که توابع کامپایل‌شده با تراز پشته ۱۶ بایتی (مانند توابع یک کتابخانه استاندارد) با یک پشته ناتراز فراخوانی شوند، منجر به کدهای نادرست می‌شود. در این حالت، دستورالعمل‌های SSE ممکن است منجر به تله‌های دسترسی به حافظه ناتراز (misaligned memory access traps) شوند. علاوه بر این، آرگومان‌های متغیر برای اشیاء با تراز ۱۶ بایتی (شامل x87 long double و __int128) به نادرستی مدیریت می‌شوند که به نتایج اشتباه می‌انجامد. شما باید تمام ماژول‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با -mpreferred-stack-boundary=3 بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mincoming-stack-boundary=num

فرض می‌کند که پشته ورودی روی یک مرز بایتی ۲ به توان num تراز شده است. اگر -mincoming-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقداری که توسط -mpreferred-stack-boundary تعیین شده استفاده می‌شود.

در پردازنده‌های Pentium و Pentium Pro، مقادیر "double" و "long double" باید روی یک مرز ۸ بایتی تراز شوند (گزینه -malign-double را ببینید)، در غیر این صورت با افت شدید کارایی در زمان اجرا مواجه می‌شوند. در Pentium III، نوع داده Streaming SIMD Extension (SSE) با عنوان "__m128" اگر به صورت ۱۶ بایتی تراز نباشد ممکن است به درستی کار نکند.

برای اطمینان از تراز صحیح این مقادیر روی پشته، مرز پشته باید حداقل به اندازه تراز مورد نیاز هر مقداری که روی پشته ذخیره می‌شود، تراز باشد. علاوه بر این، هر تابع باید به شکلی تولید شود که پشته را تراز نگه دارد. بنابراین فراخوانی تابعی که با مرز پشته ترجیحی بالاتری کامپایل شده از درون تابعی که با مرز پشته ترجیحی پایین‌تری کامپایل شده است، به احتمال زیاد تراز پشته را به هم می‌زند. توصیه می‌شود کتابخانه‌هایی که از بازفراخوانی‌ها (callbacks) استفاده می‌کنند همواره از تنظیم پیش‌فرض بهره ببرند.

این تراز اضافی فضای پشته بیشتری مصرف می‌کند و عموماً اندازه کد را افزایش می‌دهد. کدهایی که به مصرف فضای پشته حساس هستند، مانند سیستم‌های تعبیه‌شده (embedded systems) و هسته‌های سیستم‌عامل، ممکن است بخواهند تراز ترجیحی را به -mpreferred-stack-boundary=2 کاهش دهند.

-mdump-tune-features

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا نام قابلیت‌های بهینه‌سازی عملکرد (performance tuning) پردازنده x86 و تنظیمات پیش‌فرض آن‌ها را تخلیه (dump) کند. این نام‌ها را می‌توان در -mtune-ctrl=feature-list استفاده کرد..IP -mtune-ctrl=feature-list 4 این گزینه برای کنترل دقیق و ریزدانه‌ای ویژگی‌های تولید کد x86 استفاده می‌شود. feature-list فهرستی از نام‌های feature است که با کاما از هم جدا شده‌اند. همچنین -mdump-tune-features را ببینید. در صورت مشخص شدن، اگر پیش از نام feature علامت ^ نیامده باشد، فعال می‌شود؛ در غیر این صورت غیرفعال خواهد شد. -mtune-ctrl=feature-list برای استفاده توسط توسعه‌دهندگان GCC در نظر گرفته شده است. استفاده از آن ممکن است به مسیرهای کدی منجر شود که با آزمون‌ها پوشش داده نشده‌اند و می‌تواند به‌طور بالقوه منجر به خطاهای درونی کامپایلر (ICEs) یا خطاهای زمان اجرا شود.

-mno-default

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که تمام ویژگی‌های قابل تنظیم (tunable) را غیرفعال کند. همچنین -mtune-ctrl=feature-list و -mdump-tune-features را ببینید.

-mcld

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که یک دستورالعمل "cld" را در پیش‌درآمد (prologue) توابعی که از دستورالعمل‌های رشته‌ای استفاده می‌کنند صادر کند. دستورالعمل‌های رشته‌ای به پرچم DF وابسته هستند تا بین حالت افزایش خودکار یا کاهش خودکار انتخاب کنند. در حالی که ABI مشخص می‌کند پرچم DF در هنگام ورود به تابع باید پاک شود، برخی از سیستم‌عامل‌ها با پاک نکردن پرچم DF در توزیع‌کننده‌های استثنای (exception dispatchers) خود، از این مشخصه تخطی می‌کنند. گرداننده استثنا می‌تواند با پرچم فعال DF فراخوانی شود، که در صورت استفاده از دستورالعمل‌های رشته‌ای منجر به جهت‌دهی اشتباه می‌شود. این گزینه می‌تواند به‌طور پیش‌فرض در مقصدهای ۳۲ بیتی x86 با پیکربندی GCC از طریق گزینه پیکربندی --enable-cld فعال شود. تولید دستورالعمل‌های "cld" در این حالت می‌تواند با گزینه کامپایلر -mno-cld متوقف شود.

-mvzeroupper

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا قبل از انتقال جریان کنترل به خارج از تابع، یک دستورالعمل "vzeroupper" صادر کند تا جریمه تغییر وضعیت از AVX به SSE به حداقل برسد و همچنین توابع درونی (intrinsics) غیرضروری "zeroupper" حذف شوند.

-mstv

-mno-stv

فعال/غیرفعال کردن گذرگاه اسکالر به برداری‌سازی (Scalar to Vectorization) که محاسبات اعداد صحیح ۶۴ بیتی را به محاسبات برداری تبدیل می‌کند. این بهینه‌سازی به -O2 و بالاتر محدود است.

-mprefer-avx128

این گزینه به GCC دستور می‌دهد در برداری‌ساز خودکار (auto-vectorizer)، به جای دستورالعمل‌های ۲۵۶ بیتی AVX از دستورالعمل‌های ۱۲۸ بیتی AVX استفاده کند.

-mprefer-vector-width=opt

این گزینه به GCC دستور می‌دهد به جای مقدار پیش‌فرض در بستار (پلتفرم) انتخاب‌شده، از پهنای بردار opt بیتی در دستورالعمل‌ها استفاده کند.

-mpartial-vector-fp-math

-mno-partial-vector-fp-math

این گزینه به GCC امکان می‌دهد تا عملیات ممیز شناوری را تولید کند که ممکن است بر مجموعه پرچم‌های وضعیت ممیز شناور در بردارهای جزئی تأثیر بگذارند، در جایی که عناصر بردار در بخش پایینی رجیستر ۱۲۸ بیتی SSE قرار دارند. مگر اینکه -fno-trapping-math مشخص شده باشد، کامپایلر با صفر کردن تمام عملوندهای ورودی در بخش بالاییِ استفاده‌نشده رجیستر بردار، رفتار صحیح را تضمین می‌کند. توجه داشته باشید که با استفاده از توابع توکار یا اسمبلی درون‌خطی (inline assembly) با آرگومان‌های بردار جزئی، مقادیر غیرعدد (NaNs)، اعداد غیرعادی (denormal) یا نامعتبر می‌توانند به بخش بالایی بردار نشت کنند و در صورت فعال بودن -fno-trapping-math باعث بروز مشکلات عملکردی احتمالی شوند. این مشکلات را می‌توان با پاک‌سازی دستی بخش بالایی رجیستر آرگومان بردار جزئی یا با استفاده از -mdaz-ftz برای تنظیم پرچم denormals-are-zero (DAZ) در رجیستر MXCSR برطرف کرد.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mmove-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که حداکثر تعداد بیت‌هایی را که می‌توان به‌طور کارآمد از حافظه به حافظه منتقل کرد، به bits تنظیم کند. مقادیر معتبر bits برابر ۱۲۸، ۲۵۶ و ۵۱۲ هستند.

-mstore-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که حداکثر تعداد بیت‌هایی را که می‌توان به‌طور کارآمد در حافظه ذخیره کرد، به bits تنظیم کند. مقادیر معتبر bits برابر ۱۲۸، ۲۵۶ و ۵۱۲ هستند.

none: هیچ محدودیت اضافه‌ای فراتر از آنچه توسط پلتفرم انتخاب‌شده تعریف شده است بر GCC اعمال نشود.
128: ترجیح پهنای بردار ۱۲۸ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
256: ترجیح پهنای بردار ۲۵۶ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
512: ترجیح پهنای بردار ۵۱۲ بیتی برای دستورالعمل‌ها.

-mnoreturn-no-callee-saved-registers

این گزینه توابع دارای ویژگی "noreturn" یا تعیین‌کننده "_Noreturn" را با ذخیره نکردن رجیسترهای حفظ‌شده توسط فراخوانده‌شده (callee-saved) که در تابع استفاده می‌شوند (به جز رجیستر "BP") در پیش‌درآمد تابع بهینه‌سازی می‌کند. این گزینه می‌تواند در اشکال‌زدایی فراخوانندهِ تابع "noreturn" یا هر تابع دیگری در مراتب بالاتر پشته فراخوانی اختلال ایجاد کند، بنابراین به‌طور پیش‌فرض فعال نیست.

-mcx16

این گزینه به GCC امکان می‌دهد تا دستورالعمل‌های "CMPXCHG16B" را در کد ۶۴ بیتی برای پیاده‌سازی عملیات compare-and-exchange روی اشیاء ۱۲۸ بیتی با تراز ۱۶ بایتی تولید کند. این قابلیت برای به‌روزرسانی‌های اتمیک ساختارهای داده‌ای که اندازه‌شان بیش از یک کلمه ماشین است مفید است. کامپایلر از این دستورالعمل برای پیاده‌سازی __sync Builtins استفاده می‌کند. با این حال، برای __atomic Builtins که روی اعداد صحیح ۱۲۸ بیتی کار می‌کنند، همواره از یک فراخوانی کتابخانه‌ای استفاده می‌شود.

-msahf

این گزینه تولید دستورالعمل‌های "SAHF" را در کد ۶۴ بیتی فعال می‌کند. پردازنده‌های اولیه Intel Pentium 4 با پشتیبانی از Intel 64، پیش از معرفی گام Pentium 4 G1 در دسامبر ۲۰۰۵، فاقد دستورالعمل‌های "LAHF" و "SAHF" بودند که توسط AMD64 پشتیبانی می‌شوند. این‌ها به ترتیب دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیره برای برخی از پرچم‌های وضعیت هستند. در حالت ۶۴ بیتی، دستورالعمل "SAHF" برای بهینه‌سازی توابع توکار "fmod"، "drem" و "remainder" استفاده می‌شود؛ برای جزئیات Other Builtins را ببینید.

-mmovbe

این گزینه استفاده از دستورالعمل "movbe" را برای بهینه‌سازی جابه‌جایی بایت‌ها (byte swapping) در موجودیت‌های چهار و هشت بایتی فعال می‌کند.

-mshstk

گزینه -mshstk توابع توکار پشته سایه (shadow stack) از فناوری اجرای جریان کنترل (CET) در x86 را فعال می‌کند.

-mcrc32

این گزینه توابع توکار "__builtin_ia32_crc32qi"، "__builtin_ia32_crc32hi"، "__builtin_ia32_crc32si" و "__builtin_ia32_crc32di" را برای تولید دستورالعمل ماشین "crc32" فعال می‌کند.

-mmwait

این گزینه توابع توکار "__builtin_ia32_monitor" و "__builtin_ia32_mwait" را برای تولید دستورالعمل‌های ماشین "monitor" و "mwait" فعال می‌کند.

-mrecip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های "RCPSS" و "RSQRTSS" (و نسخه‌های برداری‌شده آن‌ها "RCPPS" و "RSQRTPS") را با یک مرحله اضافی نیوتن-رافسون (Newton-Raphson) برای افزایش دقت، به جای "DIVSS" و "SQRTSS" (و نسخه‌های برداری‌شده آن‌ها) برای آرگومان‌های ممیز شناور با دقت یگانه فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال باشد. توجه داشته باشید که با وجود بالاتر بودن توان عملیاتی (throughput) این توالی نسبت به دستورالعمل غیرمعکوس، دقت توالی می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (به عنوان مثال معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود).

توجه داشته باشید که GCC دستور "1.0f/sqrtf(x)" را با استفاده از "RSQRTSS" (یا "RSQRTPS") از قبل همراه با -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) پیاده‌سازی کرده است و نیازی به -mrecip ندارد.

همچنین توجه داشته باشید که GCC توالی فوق را با یک مرحله اضافی نیوتن-رافسون برای تقسیم ممیز شناور یگانه برداری‌شده و sqrtf(x) برداری‌شده از قبل همراه با -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) تولید می‌کند و نیازی به -mrecip ندارد.

-mrecip=opt

این گزینه کنترل می‌کند که کدام یک از دستورالعمل‌های تخمین معکوس می‌توانند استفاده شوند. opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند، و می‌توان پیش از آن‌ها یک ! برای معکوس کردن گزینه قرار داد:

all: فعال کردن تمام دستورالعمل‌های تخمین.
default: فعال کردن دستورالعمل‌های پیش‌فرض، معادل با -mrecip.
none: غیرفعال کردن تمام دستورالعمل‌های تخمین، معادل با -mno-recip.
div: فعال کردن تقریب برای تقسیم اسکالر..IP vec-div 4 فعال‌سازی تقریب برای تقسیم برداری‌شده.
sqrt: فعال‌سازی تقریب برای جذر نرده‌ای (اسکالر).
vec-sqrt: فعال‌سازی تقریب برای جذر برداری‌شده.

بنابراین، برای مثال، -mrecip=all,!sqrt تمام تقریب‌های معکوس را به جز جذر فعال می‌کند.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده برای برداری‌سازی دستورهای درونی (intrinsics) با استفاده از یک کتابخانه خارجی را مشخص می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از svml برای کتابخانه ریاضی بردار کوتاه Intel (Intel short vector math library)، aocl برای کتابخانه ریاضی (LibM) از کتابخانه‌های بهینه‌سازی پردازنده AMD (AOCL) و acml برای کتابخانه ریاضی بازنشسته‌شده AMD core math library (که AOCL-LibM جانشین آن است). برای استفاده از این گزینه، هر دو گزینه -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations باید فعال باشند، و یک کتابخانه سازگار با ABI مربوط به SVML یا ACML باید در زمان پیوند مشخص شود.

کامپایلر GCC در حال حاضر فراخوانی‌هایی را به "vmldExp2"، "vmldLn2"، "vmldLog102"، "vmldPow2"، "vmldTanh2"، "vmldTan2"، "vmldAtan2"، "vmldAtanh2"، "vmldCbrt2"، "vmldSinh2"، "vmldSin2"، "vmldAsinh2"، "vmldAsin2"، "vmldCosh2"، "vmldCos2"، "vmldAcosh2"، "vmldAcos2"، "vmlsExp4"، "vmlsLn4"، "vmlsLog104"، "vmlsPow4"، "vmlsTanh4"، "vmlsTan4"، "vmlsAtan4"، "vmlsAtanh4"، "vmlsCbrt4"، "vmlsSinh4"، "vmlsSin4"، "vmlsAsinh4"، "vmlsAsin4"، "vmlsCosh4"، "vmlsCos4"، "vmlsAcosh4" و "vmlsAcos4" برای نوع تابع متناظر هنگام استفاده از -mveclibabi=svml، "amd_vrs4_acosf"، "amd_vrs16_acosf"، "amd_vrd8_asin"، "amd_vrs4_asinf"، "amd_vrs8_asinf"، "amd_vrs16_asinf"، "amd_vrd2_atan"، "amd_vrd8_atan"، "amd_vrs4_atanf"، "amd_vrs8_atanf"، "amd_vrs16_atanf"، "amd_vrd2_cos"، "amd_vrd4_cos"، "amd_vrd8_cos"، "amd_vrs4_cosf"، "amd_vrs8_cosf"، "amd_vrs16_cosf"، "amd_vrs4_coshf"، "amd_vrs8_coshf"، "amd_vrd2_erf"، "amd_vrd4_erf"، "amd_vrd8_erf"، "amd_vrs4_erff"، "amd_vrs8_erff"، "amd_vrs16_erff"، "amd_vrd2_exp"، "amd_vrd4_exp"، "amd_vrd8_exp"، "amd_vrs4_expf"، "amd_vrs8_expf"، "amd_vrs16_expf"، "amd_vrd2_exp10"، "amd_vrs4_exp10f"، "amd_vrd2_exp2"، "amd_vrd4_exp2"، "amd_vrd8_exp2"، "amd_vrs4_exp2f"، "amd_vrs8_exp2f"، "amd_vrs16_exp2f"، "amd_vrs4_expm1f"، "amd_vrd2_log"، "amd_vrd4_log"، "amd_vrd8_log"، "amd_vrs4_logf"، "amd_vrs8_logf"، "amd_vrs16_logf"، "amd_vrd2_log10"، "amd_vrs4_log10f"، "amd_vrs8_log10f"، "amd_vrs16_log10f"، "amd_vrd2_log1p"، "amd_vrs4_log1pf"، "amd_vrd2_log2"، "amd_vrd4_log2"، "amd_vrd8_log2"، "amd_vrs4_log2f"، "amd_vrs8_log2f"، "amd_vrs16_log2f"، "amd_vrd2_pow"، "amd_vrd4_pow"، "amd_vrd8_pow"، "amd_vrs4_powf"، "amd_vrs8_powf"، "amd_vrs16_powf"، "amd_vrd2_sin"، "amd_vrd4_sin"، "amd_vrd8_sin"، "amd_vrs4_sinf"، "amd_vrs8_sinf"، "amd_vrs16_sinf"، "amd_vrd2_tan"، "amd_vrd4_tan"، "amd_vrd8_tan"، "amd_vrs16_tanf"، "amd_vrs4_tanhf"، "amd_vrs8_tanhf"، "amd_vrs16_tanhf" برای نوع تابع متناظر هنگام استفاده از -mveclibabi=aocl، و "__vrd2_sin"، "__vrd2_cos"، "__vrd2_exp"، "__vrd2_log"، "__vrd2_log2"، "__vrd2_log10"، "__vrs4_sinf"، "__vrs4_cosf"، "__vrs4_expf"، "__vrs4_logf"، "__vrs4_log2f"، "__vrs4_log10f" و "__vrs4_powf" را برای نوع تابع متناظر هنگام استفاده از -mveclibabi=acml صادر می‌کند.

-mabi=name

تولید کد برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده. مقادیر مجاز عبارتند از sysv برای ABI مورد استفاده در GNU/Linux و سایر سیستم‌ها، و ms برای Microsoft ABI. پیش‌فرض، استفاده از Microsoft ABI هنگام هدف‌گیری Microsoft Windows و SysV ABI در تمامی سیستم‌های دیگر است. می‌توانید این رفتار را برای توابع خاص با استفاده از مشخصه‌های تابع "ms_abi" و "sysv_abi" کنترل کنید.

-masm=dialect

دستورالعمل‌های اسمبلی را با استفاده از dialect (گویش) انتخاب‌شده خروجی می‌دهد. همچنین بر این‌که کدام گویش برای "asm" پایه و "asm" گسترش‌یافته استفاده شود اثر می‌گذارد. گزینه‌های پشتیبانی‌شده (به ترتیب گویش) عبارتند از att یا intel. پیش‌فرض att است. سیستم‌عامل Darwin از intel پشتیبانی نمی‌کند.

-mforce-indirect-call

تمام فراخوانی‌های توابع را مجبور به غیرمستقیم بودن می‌کند. این گزینه هنگام استفاده از Intel Processor Trace که اطلاعات زمان‌بندی دقیق‌تری را برای فراخوانی‌های توابع تولید می‌کند، مفید است.

-mmanual-endbr

دستورالعمل ENDBR را در نقطه ورود تابع فقط از طریق مشخصه تابع "cf_check" درج می‌کند. این گزینه زمانی که همراه با گزینه -fcf-protection=branch برای کنترل درج ENDBR در ورود تابع استفاده شود، مفید است.

-mcet-switch

به‌طور پیش‌فرض، تجهیز (instrumentation) سازوکار CET روی دستورهای switch که از یک جدول پرش استفاده می‌کنند خاموش بوده و ردیابی شاخه غیرمستقیم غیرفعال است. از آنجا که جدول‌های پرش در حافظه فقط‌خواندنی ذخیره می‌شوند، این امر منجر به از دست رفتن مستقیم استحکام‌بخشی نمی‌شود. اما اگر اندیس جدول پرش توسط مهاجم کنترل شود، ممکن است پرش غیرمستقیم توسط CET مهار نشود. این گزینه تجهیز CET را روشن می‌کند تا ردیابی شاخه غیرمستقیم برای دستورهای switch دارای جدول‌های پرش فعال شود، که باعث می‌شود مقاصد پرش از طریق هر پرش غیرمستقیمی قابل دسترسی باشند.

-mcall-ms2sysv-xlogues

به دلیل تفاوت‌ها در ABIهای ۶۴-بیتی، هر تابع Microsoft ABI که یک تابع System V ABI را فراخوانی می‌کند باید RSI، RDI و XMM6-15 را مخدوش‌شده (clobbered) فرض کند. به‌طور پیش‌فرض، کد ذخیره و بازیابی این ثبات‌ها به صورت درونی (inline) صادر می‌شود، که منجر به پیش‌درآمدها و پس‌درآمدهای نسبتاً طولانی می‌گردد. استفاده از -mcall-ms2sysv-xlogues پیش‌درآمدها و پس‌درآمدهایی صادر می‌کند که از تکه‌کدهای رابط (stubs) در بخش ایستا از libgcc برای انجام این ذخیره‌ها و بازیابی‌ها استفاده می‌کنند، و بدین ترتیب اندازه تابع را به بهای چند دستورالعمل اضافی کاهش می‌دهد.

-mtls-dialect=type

تولید کد برای دسترسی به حافظه محلی نخ (thread-local storage) با استفاده از قراردادهای gnu یا gnu2. گزینه gnu پیش‌فرض محافظه‌کارانه است؛ gnu2 کارآمدتر است، اما ممکن است نیازمندی‌های زمان کامپایل و زمان اجرایی اضافه کند که در همه سیستم‌ها قابل برآورده شدن نباشند.

-mpush-args

-mno-push-args

از عملیات‌های PUSH برای ذخیره پارامترهای خروجی استفاده می‌کند. این روش کوتاه‌تر است و معمولاً به همان اندازه روشِ استفاده از عملیات‌های SUB/MOV سریع است و به‌طور پیش‌فرض فعال می‌باشد. در برخی موارد، غیرفعال کردن آن ممکن است به دلیل زمان‌بندی بهبودیافته و وابستگی‌های کاهش‌یافته، کارایی را بهبود بخشد.

-maccumulate-outgoing-args

در صورت فعال بودن، حداکثر مقدار فضای مورد نیاز برای آرگومان‌های خروجی در پیش‌درآمد تابع محاسبه می‌شود. این روش در اکثر پردازنده‌های مدرن به دلیل کاهش وابستگی‌ها، زمان‌بندی بهبودیافته و کاهش استفاده از پشته هنگامی که مرز ترجیحی پشته برابر با ۲ نباشد، سریع‌تر است. نکته منفی، افزایش قابل توجه در اندازه کد است. این سوییچ متضمن -mno-push-args است.

-mms-bitfields

-mno-ms-bitfields

فعال/غیرفعال کردن چینش فیلد بیتی (bit-field) سازگار با کامپایلر بومی Microsoft Windows.

اگر "packed" روی یک ساختار استفاده شود، یا اگر فیلدهای بیتی استفاده شوند، ممکن است Microsoft ABI ساختار را به گونه‌ای متفاوت از روش معمول GCC بچیند. به ویژه هنگام جابه‌جایی داده‌های بسته‌بندی‌شده (packed) میان توابع کامپایل‌شده با GCC و کامپایلر بومی مایکروسافت (خواه از طریق فراخوانی تابع یا به عنوان داده در یک فایل)، ممکن است دسترسی به هر دو قالب مورد نیاز باشد.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای مقاصد Microsoft Windows فعال است. این رفتار همچنین می‌تواند به صورت محلی با استفاده از مشخصه‌های متغیر یا نوع کنترل شود. برای اطلاعات بیشتر، x86 Attributes را ببینید.

الگوریتم چینش ساختار در مایکروسافت به استثنای بسته‌بندی فیلدهای بیتی، نسبتاً ساده است. فاصله‌گذاری (padding) و ترازسازی (alignment) اعضای ساختارها و این‌که آیا یک فیلد بیتی می‌تواند از مرز یک واحد ذخیره‌سازی عبور کند یا خیر، توسط این قوانین تعیین می‌شوند:

1. اعضای ساختار به صورت متوالی و به همان ترتیبی که

اعلان شده‌اند ذخیره می‌شوند: نخستین عضو کمترین نشانی حافظه و آخرین عضو بیشترین نشانی را دارد.

2. هر شیء داده دارای الزامات ترازسازی است. الزامات ترازسازی

برای تمام داده‌ها به جز ساختارها، یونیون‌ها (unions) و آرایه‌ها، یا برابر با اندازه شیء است یا اندازه بسته‌بندی فعلی (مشخص‌شده با مشخصه "aligned" یا دستور "pack" pragma)، هر کدام که کمتر باشد. برای ساختارها، یونیون‌ها و آرایه‌ها، الزامات ترازسازی برابر با بزرگ‌ترین الزامات ترازسازی اعضای آن است. به هر شیء یک آفست اختصاص می‌یابد به طوری که:

offset % alignment_requirement == 0

3. فیلدهای بیتی مجاور در یک واحد تخصیص ۱، ۲ یا ۴ بایتی بسته‌بندی می‌شوند

اگر نوع‌های صحیح هم‌اندازه باشند و فیلد بیتی بعدی بدون عبور از مرز تحمیل‌شده توسط الزامات ترازسازی مشترک فیلدهای بیتی، در واحد تخصیص جاری جای گیرد.

کامپایلر MSVC فیلدهای بیتی با طول صفر را به روش‌های زیر تفسیر می‌کند:.IP "۱. اگر یک میدان-بیتی با طول صفر بین دو میدان-بیتی درج شود که" 4 به‌طور معمول ادغام می‌شوند، آن میدان‌های بیتی ادغام نخواهند شد.

برای نمونه:

struct
 {
   unsigned long bf_1 : 12;
   unsigned long : 0;
   unsigned long bf_2 : 12;
 } t1;

اندازهٔ "t1" با وجود میدان-بیتی با طول صفر برابر با ۸ بایت است. اگر میدان-بیتی با طول صفر حذف می‌شد، اندازهٔ "t1" برابر با ۴ بایت می‌بود.

۲. اگر یک میدان-بیتی با طول صفر پس از میدان-بیتی "foo" درج شود و

تراز میدان-بیتی با طول صفر بزرگ‌تر از عضو پس از آن، "bar"، باشد، "bar" مطابق با نوع میدان-بیتی با طول صفر تراز می‌شود.

برای نمونه:

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   char bar;
 } t2;

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   double bar;
 } t3;

برای "t2"، عضو "bar" به‌جای آفست ۱، در آفست ۲ قرار می‌گیرد. بر این اساس، اندازهٔ "t2" برابر با ۴ است. برای "t3"، میدان-بیتی با طول صفر بر تراز "bar" یا در نتیجه بر اندازهٔ ساختار تأثیری نمی‌گذارد.

با در نظر گرفتن این موضوع، توجه به نکات زیر حائز اهمیت است:

۱. اگر یک میدان-بیتی با طول صفر پس از یک میدان-بیتی معمولی بیاید، نوع

میدان-بیتی با طول صفر ممکن است بر تراز کل ساختار تأثیر بگذارد. برای نمونه، "t2" اندازه‌ای برابر با ۴ بایت دارد، زیرا میدان-بیتی با طول صفر پس از یک میدان-بیتی معمولی آمده و از نوع short است.

۲. حتی اگر پس از یک میدان-بیتی با طول صفر یک میدان-بیتی معمولی نیاید،

باز هم ممکن است بر تراز ساختار تأثیر بگذارد:

struct
 {
   char foo : 6;
   long : 0;
 } t4;

در اینجا، "t4" ۴ بایت فضا اشغال می‌کند.

۳. میدان‌های بیتی با طول صفر که پس از اعضای غیر میدان-بیتی می‌آیند نادیده گرفته می‌شوند:

struct
 {
   char foo;
   long : 0;
   char bar;
 } t5;

در اینجا، "t5" ۲ بایت فضا اشغال می‌کند.

-mno-align-stringops: مقصد عملیات‌های رشته‌ای درون‌خطی‌شده را تراز نکن. این سوییچ اندازهٔ کد را کاهش داده و در صورتی که مقصد از پیش تراز شده باشد اما GCC از آن مطلع نباشد، کارایی را بهبود می‌بخشد.
-minline-all-stringops: به‌طور پیش‌فرض، GCC عملیات‌های رشته‌ای را تنها زمانی درون‌خطی می‌کند که مشخص باشد مقصد دست‌کم روی یک مرز ۴ بایتی تراز است. این گزینه درون‌خطی‌سازی بیشتری را ممکن ساخته و اندازهٔ کد را افزایش می‌دهد، اما ممکن است کارایی کدهایی را که برای طول‌های کوتاه به سرعت بالای "memcpy" و "memset" وابسته هستند، بهبود بخشد. این گزینه بسط درون‌خطی "strlen" را برای تمامی ترازهای اشاره‌گر فعال می‌کند.
-minline-stringops-dynamically: برای عملیات‌های رشته‌ای با اندازهٔ نامشخص، از بررسی‌های زمان اجرا به همراه کد درون‌خطی برای بلوک‌های کوچک و فراخوانی کتابخانه برای بلوک‌های بزرگ استفاده کن.
-mstringop-strategy=alg: الگوریتم ابتکاری تصمیم‌گیری داخلی را برای انتخاب الگوریتم خاص مورد استفاده جهت درون‌خطی‌سازی عملیات‌های رشته‌ای بازنویسی کن. مقادیر مجاز برای alg عبارتند از:

rep_byte
rep_4byte
rep_8byte: بسط با استفاده از پیشوند "rep" پردازندهٔ i386 در اندازهٔ مشخص‌شده.
byte_loop
loop
unrolled_loop: بسط به یک حلقهٔ درون‌خطی.
libcall: همیشه از فراخوانی کتابخانه استفاده شود.

-mmemcpy-strategy=strategy

الگوریتم ابتکاری تصمیم‌گیری داخلی را برای تعیین این‌که آیا "__builtin_memcpy" باید درون‌خطی شود و در صورت معلوم بودن اندازهٔ مورد انتظار عملیات رونوشت، از چه الگوریتم درون‌خطی استفاده شود، بازنویسی کن. strategy فهرستی از سه‌گانه‌های alg:max_size:dest_align است که با کاما از هم جدا شده‌اند. مقدار alg در -mstringop-strategy مشخص می‌شود، و max_size حداکثر اندازه به بایت را مشخص می‌کند که الگوریتم درون‌خطی alg برای آن مجاز است. برای آخرین سه‌گانه، مقدار max_size باید -1 باشد. مقدار max_size سه‌گانه‌ها در فهرست باید به ترتیب صعودی مشخص شود. حداقل اندازه به بایت برای alg، برای نخستین سه‌گانه برابر 0 و برای سه‌گانه‌های بعدی برابر با "max_size + 1" بازهٔ پیشین است.

-mmemset-strategy=strategy

این گزینه شبیه به -mmemcpy-strategy= است، با این تفاوت که بازشدن "__builtin_memset" را کنترل می‌کند.

-mtls-direct-seg-refs

اشاره‌گر چارچوب را در توابع برگ در یک ثبات نگه ندار. این کار از دستورالعمل‌های ذخیره، برپایی و بازگردانی اشاره‌گر چارچوب جلوگیری کرده و یک ثبات اضافی را در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد. گزینهٔ -momit-leaf-frame-pointer اشاره‌گر چارچوب را برای توابع برگ حذف می‌کند که ممکن است اشکال‌زدایی را دشوارتر سازد.

-mno-tls-direct-seg-refs

تعیین می‌کند که آیا متغیرهای TLS را می‌توان با آفست‌هایی از ثبات بخش TLS (%gs برای ۳۲ بیتی، %fs برای ۶۴ بیتی) مورد دسترسی قرار داد، یا این‌که اشاره‌گر پایهٔ رشته باید اضافه شود. معتبر بودن یا نبودن این مورد بستگی به سیستم‌عامل دارد و این‌که آیا بخش را طوری نگاشت می‌کند که کل ناحیهٔ TLS را پوشش دهد یا خیر.

برای سیستم‌هایی که از کتابخانهٔ سی گنو (GNU C Library) استفاده می‌کنند، پیش‌فرض فعال است.

-msse2avx

-mno-sse2avx

مشخص می‌کند که اسمبلر باید دستورالعمل‌های SSE را با پیشوند VEX کدگذاری کند. گزینهٔ -mavx این ویژگی را به‌طور پیش‌فرض فعال می‌کند.

-mfentry

-mno-fentry

اگر پروفایل‌سازی فعال باشد (-pg)، فراخوانی شمارندهٔ پروفایل‌سازی را پیش از پرولوگ (prologue) قرار می‌دهد. نکته: در معماری‌های x86 مشخصهٔ "ms_hook_prologue" در حال حاضر برای -mfentry و -pg امکان‌پذیر نیست.

-mrecord-mcount

-mno-record-mcount

اگر پروفایل‌سازی فعال باشد (-pg)، بخشی (section) تولید می‌کند که شامل اشاره‌گرهایی به هر فراخوانی پروفایل‌سازی است؛ این ویژگی برای وصله‌زدن خودکار فراخوانی‌ها سودمند است. می‌توانید از گزینهٔ mfentry-section= برای تنظیم نام این بخش استفاده کنید؛ مقدار پیش‌فرض آن __mcount_loc است.

-mnop-mcount

-mno-nop-mcount

اگر پروفایل‌سازی فعال باشد (-pg)، فراخوانی‌های توابع پروفایل‌سازی را به صورت NOP تولید می‌کند. این ویژگی زمانی مفید است که این فراخوانی‌ها باید بعداً به‌طور پویا وصله شوند. این مورد احتمالاً تنها همراه با -mrecord-mcount کاربرد دارد.

-minstrument-return=type

همراه با -pg -mfentry، خروج‌های تابع را بر اساس type مجهزسازی (instrument) می‌کند که می‌تواند یکی از موارد none برای عدم مجهزسازی، call برای ایجاد فراخوانی به "__return__"، یا nop5 برای تولید یک توالی ۵ بایتی nop باشد. این گزینه فقط بازگشت‌های واقعی منتهی به یک "ret" را مجهزسازی می‌کند، نه فراخوانی‌های هم‌سطح (sibling calls) از طریق یک پرش را.

-mrecord-return

-mno-record-return

یک بخش "__return_loc" تولید می‌کند که به تمام کدهای مجهزسازی بازگشت اشاره دارد.

-mfentry-name=name

نام نماد "__fentry__" را که در ابتدای ورود به تابع برای توابع -pg -mfentry فراخوانی می‌شود، تنظیم می‌کند.

-mfentry-section=name

نام بخشی که برای ثبت فراخوانی‌های -mrecord-mcount به کار می‌رود را تنظیم می‌کند. مقدار پیش‌فرض __mcount_loc است.

-mskip-rax-setup

-mno-skip-rax-setup

هنگام تولید کد برای معماری x86-64 با پسوندهای SSE غیرفعال، می‌توان از -mskip-rax-setup برای صرف‌نظر کردن از راه‌اندازی ثبات RAX در شرایطی که هیچ آرگومان متغیری در ثبات‌های برداری ارسال نمی‌شود، استفاده کرد.

-m8bit-idiv

-mno-8bit-idiv

روی برخی پردازنده‌ها، مانند Intel Atom، تقسیم عدد صحیح بدون علامت ۸ بیتی بسیار سریع‌تر از تقسیم عدد صحیح ۳۲ بیتی/۶۴ بیتی است. این گزینه یک بررسی زمان اجرا ایجاد می‌کند. اگر هر دو مقسوم و مقسوم‌علیه در محدودهٔ 0 تا 255 باشند، تقسیم عدد صحیح بدون علامت ۸ بیتی به جای تقسیم عدد صحیح ۳۲ بیتی/۶۴ بیتی به کار می‌رود.

-mavx256-split-unaligned-load

-mavx256-split-unaligned-store

بارگذاری و ذخیره‌سازی غیرهم‌تراز ۳۲ بایتی AVX را به دو قسمت تقسیم می‌کند.

-mstack-protector-guard-symbol=symbol

کد محافظت از پشته را با استفاده از قناری (canary) در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای قناری سراسری یا tls برای قناری اختصاصی هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض). این گزینه فقط هنگامی اثر دارد که -fstack-protector یا -fstack-protector-all تعیین شده باشد.

با انتخاب حالت دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات سگمنت (%fs یا %gs) به عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. مقدار پیش‌فرض آن‌ها همان است که در ABI مربوطه مشخص شده است.

گزینهٔ -mstack-protector-guard-symbol=symbol آفست را با یک ارجاع نمادین به یک قناری در بلوک TLS بازنویسی می‌کند.

-mgeneral-regs-only

کدی تولید می‌کند که فقط از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار از استفاده کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور، برداری، ماسک و کران جلوگیری می‌کند.

-mrelax-cmpxchg-loop

هنگام ایجاد یک حلقهٔ مقایسه و جابه‌جایی برای __sync Builtins و __atomic Builtins که فاقد یک دستورالعمل بومی هستند، با صادر کردن یک بارگذاری اتمیک قبل از دستورالعمل "CMPXCHG"، و استفاده از دستورالعمل "PAUSE" جهت صرفه‌جویی در مصرف انرژی پردازنده هنگام راه‌اندازی مجدد حلقه، عملیات را برای حالت‌های دارای رقابت شدید بهینه‌سازی می‌کند.

-mindirect-branch=choice

فراخوانی و پرش غیرمستقیم را با choice تبدیل می‌کند. مقدار پیش‌فرض keep است که فراخوانی و پرش غیرمستقیم را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. thunk فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به ثانک (thunk) فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. thunk-inline فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به ثانک فراخوانی و بازگشت درون‌خطی (inlined) تبدیل می‌کند. thunk-extern فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به ثانک فراخوانی و بازگشت خارجی که در یک فایل شیء جداگانه ارائه می‌شود تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از مشخصهٔ تابع "indirect_branch" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mindirect-branch=thunk و -mindirect-branch=thunk-extern ناسازگار است زیرا تابع ثانک ممکن است در مدل کد بزرگ (large code model) در دسترس نباشد.

توجه داشته باشید که -mindirect-branch=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است زیرا ثانک خارجی می‌تواند طوری ساخته شود که بررسی جریان کنترل را فعال کند.

-mfunction-return=choice

بازگشت از تابع را با choice تبدیل می‌کند. مقدار پیش‌فرض keep است که بازگشت تابع را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. thunk بازگشت تابع را به ثانک فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. thunk-inline بازگشت تابع را به ثانک فراخوانی و بازگشت درون‌خطی تبدیل می‌کند. thunk-extern بازگشت تابع را به ثانک فراخوانی و بازگشت خارجی که در یک فایل شیء جداگانه ارائه شده است تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از مشخصهٔ تابع "function_return" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mindirect-return=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است زیرا ثانک خارجی می‌تواند طوری ساخته شود که بررسی جریان کنترل را فعال کند.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mfunction-return=thunk و -mfunction-return=thunk-extern ناسازگار است زیرا تابع ثانک ممکن است در مدل کد بزرگ در دسترس نباشد.

-mindirect-branch-register

فراخوانی و پرش غیرمستقیم را از طریق ثبات اجباری می‌کند.

-mharden-sls=choice

کدی تولید می‌کند تا اثرات حدس و گمان مستقیم (SLS) را با choice کاهش دهد. مقدار پیش‌فرض none است که تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌کند. return مقاوم‌سازی SLS را برای بازگشت‌های تابع فعال می‌کند. indirect-jmp مقاوم‌سازی SLS را برای پرش‌های غیرمستقیم فعال می‌کند. all تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند.

-mindirect-branch-cs-prefix

پیشوند CS را به دستورهای call و jmp به ثانک‌های غیرمستقیمی که مقصد شاخهٔ آن‌ها در ثبات‌های r8-r15 است اضافه می‌کند، تا طول دستورات call و jmp برابر با ۶ بایت شود. این کار اجازه می‌دهد که آن‌ها در زمان اجرا به‌طور بالقوه با lfence; call *%r8-r15 یا lfence; jmp *%r8-r15 جایگزین شوند.

-mapx-inline-asm-use-gpr32

به‌طور پیش‌فرض، استفاده از EGPR در قیدهای اسمبلی درون‌خطی غیرفعال است زیرا GCC نمی‌تواند تشخیص دهد که آیا دستورات asm از GP32 پشتیبانی می‌کنند یا خیر. اگر اسمبلی درون‌خطی شما می‌تواند EGPR را مدیریت کند، از -mapx-inline-asm-use-gpr32 استفاده کنید.

-mgather

-mscatter

به ترتیب، برداری‌سازی را برای دستورالعمل‌های gather و scatter فعال می‌کند.

این سوئیچ‌های -m افزون بر موارد بالا، روی پردازنده‌های x86-64 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند.

تولید کد برای یک محیط ۱۶ بیتی، ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. گزینه -m32 نوع‌های "int"، "long" و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی تولید می‌کند که در حالت ۳۲ بیتی اجرا می‌شود.

گزینه -m64 نوع "int" را روی ۳۲ بیت و نوع‌های "long" و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم کرده و کدی برای معماری x86-64 تولید می‌کند. تنها در Darwin، گزینه -m64 گزینه‌های -fno-pic و -mdynamic-no-pic را نیز غیرفعال می‌کند.

گزینه -mx32 نوع‌های "int"، "long" و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم کرده و کدی برای معماری x86-64 تولید می‌کند.

گزینه -m16 مانند -m32 عمل می‌کند، با این تفاوت که دستورالعمل اسمبلی ".code16gcc" را در ابتدای خروجی اسمبلی درج می‌کند تا فایل اجرایی بتواند در حالت ۱۶ بیتی اجرا شود.

-miamcu

گزینه -miamcu کدی منطبق بر psABI پردازنده‌های Intel MCU تولید می‌کند. این گزینه نیازمند فعال بودن گزینه -m32 است.

-mno-red-zone

از به‌اصطلاح «منطقه قرمز» (red zone) برای کد x86-64 استفاده نشود. منطقه قرمز توسط ABI معماری x86-64 الزامی شده است؛ این منطقه یک ناحیه ۱۲۸ بایتی پس از مکان اشاره‌گر پشته است که توسط گرداننده‌های سیگنال یا وقفه تغییر داده نمی‌شود و بنابراین می‌تواند برای داده‌های موقت بدون نیاز به تنظیم اشاره‌گر پشته استفاده شود. فلگ -mno-red-zone این منطقه قرمز را غیرفعال می‌کند.

-mcmodel=small

تولید کد برای مدل کد کوچک (small code model): برنامه و نمادهای آن باید در ۲ گیگابایت پایینی فضای آدرس پیوند (link) داده شوند. اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند. این، مدل کد پیش‌فرض است.

-mcmodel=kernel

تولید کد برای مدل کد هسته (kernel code model). هسته در ۲ گیگابایت منفی فضای آدرس اجرا می‌شود. این مدل باید برای کد هسته لینوکس استفاده شود.

-mcmodel=medium

تولید کد برای مدل متوسط (medium model): برنامه در ۲ گیگابایت پایینی فضای آدرس پیوند داده می‌شود. نمادهای کوچک نیز در آنجا قرار می‌گیرند. نمادهایی با اندازه بزرگ‌تر از -mlarge-data-threshold در بخش‌های داده بزرگ یا BSS قرار داده می‌شوند و می‌توانند بالای ۲ گیگابایت مستقر شوند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.