نام (NAME)

addr2line - تبدیل نشانی‌ها یا نماد+آفست به نام فایل و شماره خط

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

توضیحات (DESCRIPTION)

دستور addr2line نشانی‌ها یا نماد+آفست را به نام فایل‌ها و شماره خطوط ترجمه می‌کند. با دریافت یک نشانی یا نماد+آفست در یک فایل اجرایی، یا یک آفست در بخشی از یک شیء بازمکان‌پذیر (relocatable object)، با بهره‌گیری از اطلاعات اشکال‌زدایی (debugging) مشخص می‌کند کدام نام فایل و شماره خط با آن مرتبط است.

فایل اجرایی یا شیء بازمکان‌پذیر مورد استفاده با گزینهٔ -e مشخص می‌شود. پیش‌فرض، فایل a.out است. بخش مورد استفاده در شیء بازمکان‌پذیر با گزینهٔ -j تعیین می‌گردد.

دستور addr2line دارای دو حالت کاری است.

در حالت نخست، نشانی‌های هگزادسیمال یا نماد+آفست در خط فرمان مشخص می‌شوند، و addr2line نام فایل و شماره خط را برای هر نشانی نمایش می‌دهد.

در حالت دوم، addr2line نشانی‌های هگزادسیمال یا نماد+آفست را از ورودی استاندارد می‌خواند و نام فایل و شماره خط هر نشانی را در خروجی استاندارد چاپ می‌کند. در این حالت، می‌توان از addr2line در یک لوله (pipe) برای تبدیل نشانی‌های انتخابی پویا استفاده کرد.

قالب خروجی به صورت FILENAME:LINENO است. به‌طور پیش‌فرض هر نشانی ورودی یک خط خروجی تولید می‌کند.

دو گزینه می‌توانند خطوط اضافی پیش از هر خط FILENAME:LINENO (به همان ترتیب) تولید کنند.

اگر از گزینهٔ -a استفاده شود، خطی شامل نشانی ورودی نمایش داده می‌شود.

اگر از گزینهٔ -f استفاده شود، خطی شامل FUNCTIONNAME نمایش داده می‌شود. این مقدار، نام تابعی است که نشانی را در بر دارد.

یک گزینه می‌تواند خطوط اضافی پس از خط FILENAME:LINENO ایجاد کند.

اگر از گزینهٔ -i استفاده شود و کد موجود در نشانی داده‌شده به علت درون‌نشانی (inlining) توسط کامپایلر در آنجا قرار گرفته باشد، خطوط اضافی پس از آن نمایش می‌یابند. به ازای هر تابع درون‌نشانی‌شده، یک یا دو خط اضافی (در صورت استفاده از گزینهٔ -f) نمایش داده می‌شود.

در غیر این صورت، اگر از گزینهٔ -p استفاده شود، هر نشانی ورودی یک خط خروجی واحد و بلند شامل نشانی، نام تابع، نام فایل و شماره خط تولید می‌کند. اگر از گزینهٔ -i نیز استفاده شده باشد، هر تابع درون‌نشانی‌شده به همان شیوه اما در خطوطی جداگانه و با پیشوند متنی (inlined by) نمایش داده خواهد شد.

اگر نام فایل یا نام تابع قابل تشخیص نباشد، addr2line به جای آن‌ها دو علامت سؤال چاپ خواهد کرد. اگر شماره خط قابل تشخیص نباشد، addr2line مقدار 0 را چاپ می‌کند.

هنگام استفاده از نماد+آفست، بخش +offset اختیاری است، مگر زمانی که نماد با یک عدد هگزادسیمال ابهام داشته باشد. نمادهای حل‌شده می‌توانند درهم‌ریخته (mangled) یا غیردرهم‌ریخته (unmangled) باشند، به‌جز نمادهای unmangled دارای + که مجاز نیستند.

گزینه‌ها (OPTIONS)

شکل‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها، که در اینجا به عنوان جایگزین نشان داده شده‌اند، معادل یکدیگرند.

-a

--addresses

نمایش نشانی پیش از اطلاعات نام تابع، فایل و شماره خط. نشانی با پیشوند 0x چاپ می‌شود تا شناسایی آن آسان باشد.

-b bfdname

--target=bfdname

مشخص می‌کند که قالب کد شیء (object-code format) برای فایل‌های شیء، bfdname است.

-C

--demangle[=style]

رمزگشایی (demangle) نام‌های سطح پایین نمادها به نام‌های سطح کاربر. علاوه بر حذف هرگونه زیرخط ابتدایی اضافه‌شده توسط سیستم، این کار نام توابع C++ را خوانا می‌کند. کامپایلرهای گوناگون شیوه‌های درهم‌ریزی (mangling) متفاوتی دارند. آرگومان اختیاری شیوهٔ درهم‌ریزی می‌تواند برای انتخاب شیوهٔ demangle مناسب برای کامپایلر شما به کار رود.

-e filename

--exe=filename

نام فایل اجرایی را که نشانی‌های آن باید ترجمه شوند مشخص می‌کند. فایل پیش‌فرض a.out است.

-f

--functions

نمایش نام توابع همراه با اطلاعات فایل و شماره خط.

-s

--basenames

تنها بخش پایه (basename) نام هر فایل را نمایش می‌دهد.

-i

--inlines

اگر نشانی متعلق به تابعی باشد که درون‌نشانی (inlined) شده است، اطلاعات کد مبدأ برای تمام حوزه‌های دربرگیرنده تا نخستین تابع غیر درون‌نشانی‌شده نیز چاپ خواهد شد. برای نمونه، اگر "main" تابع "callee1" را درون‌نشانی کند و آن نیز "callee2" را درون‌نشانی کرده باشد، و نشانی متعلق به "callee2" باشد، اطلاعات مبدأ برای "callee1" و "main" نیز چاپ خواهد شد.

-j

--section

خواندن آفست‌ها به صورت نسبی نسبت به بخش (section) مشخص‌شده به جای نشانی‌های مطلق.

-p

--pretty-print

خواناتر کردن خروجی برای انسان: هر موقعیت در یک خط چاپ می‌شود. در صورت مشخص شدن گزینهٔ -i، خطوط مربوط به تمام حوزه‌های دربرگیرنده با پیشوند (inlined by) مشخص می‌شوند.

-r

-R

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

محدودیت میزان بازگشت (recursion) انجام‌شده هنگام تبدیل رشته‌ها (demangling) را فعال یا غیرفعال می‌کند. از آنجا که ساختارهای درهم‌ریزی نام امکان سطوح نامحدودی از بازگشت را فراهم می‌کنند، ممکن است رشته‌هایی تولید شوند که رمزگشایی آن‌ها تمام فضای پشتهٔ (stack) موجود در ماشین میزبان را مصرف کرده و باعث بروز خطای حافظه شود. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو، تلاش می‌کند از وقوع این مسئله جلوگیری کند.

حالت پیش‌فرض فعال بودن این محدودیت است، اما غیرفعال کردن آن ممکن است برای رمزگشایی نام‌های واقعاً پیچیده ضروری باشد. با این حال توجه داشته باشید که در صورت غیرفعال کردن محدودیت بازگشت، امکان اتمام فضای پشته وجود دارد و هرگونه گزارش باگ پیرامون چنین رخدادی رد خواهد شد.

گزینهٔ -r مترادفی برای گزینهٔ --no-recurse-limit است. گزینهٔ -R مترادفی برای گزینهٔ --recurse-limit است.

توجه داشته باشید که این گزینه تنها زمانی مؤثر است که گزینهٔ -C یا --demangle فعال شده باشد.

@file

خواندن گزینه‌های خط فرمان از file. گزینه‌های خوانده‌شده در محل گزینهٔ اصلی @file جایگزین می‌شوند. اگر file وجود نداشته باشد یا قابل خواندن نباشد، با گزینه به صورت لفظی رفتار شده و حذف نخواهد شد.

گزینه‌ها در file با نویسه‌های فاصله از هم جدا می‌شوند. یک نویسهٔ فاصله می‌تواند با احاطه کردن کل گزینه در علامت‌های نقل‌قول تکی یا جفتی درون گزینه قرار گیرد. هر نویسه‌ای (از جمله بک‌اسلش) می‌تواند با قرار دادن یک بک‌اسلش پیش از آن درج شود. خود فایل file می‌تواند شامل گزینه‌های @file بیشتری باشد؛ هر یک از این گزینه‌ها به صورت بازگشتی پردازش خواهند شد.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

مدخل‌های Info برای binutils.

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

اجازهٔ کپی، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط مجوز مستندات آزاد گنو (GNU Free Documentation License)، نسخهٔ 1.3 یا هر نسخهٔ متأخرتر منتشر شده توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد اعطا می‌شود؛ بدون بخش‌های تغییرناپذیر، بدون متن‌های روی جلد، و بدون متن‌های پشت جلد. نسخه‌ای از این مجوز در بخشی با عنوان «GNU Free Documentation License» گنجانده شده است.