نام (NAME)

pterm - یک شبیه‌ساز ترمینال دیگر برای X

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

pterm [ options ]

توضیحات (DESCRIPTION)

pterm یک شبیه‌ساز ترمینال برای سامانهٔ X است. این برنامه بر پایهٔ پورتی از موتور شبیه‌سازی ترمینال در کلاینت SSH ویندوزی PuTTY ساخته شده است.

گزینه‌ها (OPTIONS)

گزینه‌های خط فرمانی که توسط pterm پشتیبانی می‌شوند عبارتند از:

-e command [ arguments ]: دستوری را برای اجرا در ترمینال جدید مشخص می‌کند. هر چیزی در خط فرمان پس از این گزینه، مستقیماً به فراخوان سیستمی execvp فرستاده می‌شود؛ بنابراین اگر نیاز دارید که دستور ورودی یا خروجی خود را بازهدایت کند، باید از sh استفاده کنید:

pterm -e sh -c 'mycommand < inputfile'

--display display-name: نمایشگر X که pterm باید در آن باز شود را مشخص می‌کند. (توجه داشته باشید که این گزینه بر خلاف سایر گزینه‌ها دارای دو علامت خط تیره است. دلیل آن، ارائه شدن خودکار این گزینه توسط GTK است. پوزش می‌خواهیم.)
-name name: نامی را مشخص می‌کند که pterm منابع X را تحت آن جست‌وجو می‌کند. در حالت عادی، آن‌ها را برای نمونه با نامی مانند pterm.Font جست‌وجو می‌کند. اگر `-name xyz' را مشخص کنید، در عوض آن‌ها را به‌صورت xyz.Font جست‌وجو خواهد کرد. این ویژگی به شما امکان می‌دهد چندین مجموعهٔ مختلف از پیش‌فرض‌ها را تعیین کرده و از میان آن‌ها انتخاب کنید.
-fn font-name: قلم مورد استفاده برای نمایش متن عادی در ترمینال را مشخص می‌کند. برای نمونه، -fn fixed یا -fn "Monospace 12".
-fb font-name: قلم مورد استفاده برای نمایش متن ضخیم (bold) در ترمینال را مشخص می‌کند. اگر منبع BoldAsColour روی 1 (پیش‌فرض) تنظیم شده باشد، متن ضخیم به‌جای قلمی متفاوت با رنگ‌هایی متمایز نمایش داده می‌شود و این گزینه نادیده گرفته خواهد شد. اگر BoldAsColour روی 0 یا 2 تنظیم شده باشد و شما قلم ضخیمی تعیین نکرده باشید، pterm قلم عادی را دوباره روی خودش چاپ می‌کند (overprint) تا ضخیم‌تر به نظر برسد.
-fw font-name: قلم مورد استفاده برای نمایش نویسه‌های با عرض دوگانه (معمولاً متن‌های چینی، ژاپنی و کره‌ای) در ترمینال را مشخص می‌کند.
-fwb font-name: قلم مورد استفاده برای نمایش نویسه‌های ضخیم با عرض دوگانه (معمولاً متن‌های چینی، ژاپنی و کره‌ای) را مشخص می‌کند. مانند -fb، این گزینه نیز نادیده گرفته خواهد شد مگر اینکه منبع BoldAsColour روی 0 یا 2 تنظیم شده باشد.
-geometry geometry: اندازهٔ ترمینال را بر حسب سطرها و ستون‌های متن مشخص می‌کند. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ نحوِ مشخصات geometry، به X(7) مراجعه کنید.
-sl lines: تعداد خطوط تاریخچهٔ پیمایش (scrollback) را برای ذخیره شدن فراتر از بالای ترمینال مشخص می‌کند.
-fg colour: رنگ پیش‌زمینهٔ مورد استفاده برای متن عادی را مشخص می‌کند.
-bg colour: رنگ پس‌زمینهٔ مورد استفاده برای متن عادی را مشخص می‌کند.
-bfg colour: رنگ پیش‌زمینهٔ مورد استفاده برای متن ضخیم را مشخص می‌کند، در صورتی که منبع BoldAsColour روی 1 (پیش‌فرض) یا 2 تنظیم شده باشد.
-bbg colour: رنگ پیش‌زمینهٔ مورد استفاده برای متن نگاتیو (reverse-video) ضخیم را مشخص می‌کند، در صورتی که منبع BoldAsColour روی 1 (پیش‌فرض) یا 2 تنظیم شده باشد. (بهترین تعریف برای این رنگ، نسخهٔ ضخیمِ رنگ پس‌زمینه است؛ بنابراین تنها زمانی ظاهر می‌شود که متن با رنگ پس‌زمینه نمایش داده شود.)
-cfg colour: رنگ پیش‌زمینهٔ مورد استفاده برای متنی که مکان‌نما روی آن قرار دارد را مشخص می‌کند.
-cbg colour: رنگ پس‌زمینهٔ مورد استفاده برای متنی که مکان‌نما روی آن قرار دارد را مشخص می‌کند. به عبارت دیگر، این رنگ اصلی مکان‌نما است.
-title title: عنوان اولیهٔ پنجرهٔ ترمینال را مشخص می‌کند. (این مقدار تحت کنترل سرور قابل تغییر است.)
-ut- یا +ut: به pterm می‌گوید که ورود به سیستم (login) شما را در فایل‌های ثبت وقایع سیستمی utmp، wtmp و lastlog ثبت نکند؛ بنابراین برای نمونه در خروجی دستورهای finger یا who نشان داده نخواهید شد.
-ut: به pterm می‌گوید که ورود شما را در utmp، wtmp و lastlog ثبت کند: این گزینه عکس -ut- عمل می‌کند. این حالت پیش‌فرض است: احتمالاً تنها در صورتی نیاز به تعیین صریح آن دارید که مقدار پیش‌فرض را با استفاده از منبع StampUtmp تغییر داده باشید.
-ls- یا +ls: به pterm می‌گوید که پوستهٔ شما را به‌عنوان یک پوستهٔ لاگین (login shell) اجرا نکند.
-ls: به pterm می‌گوید که پوستهٔ شما را به‌عنوان یک پوستهٔ لاگین اجرا کند: این گزینه عکس -ls- عمل می‌کند. این حالت پیش‌فرض است: احتمالاً تنها در صورتی نیاز به تعیین صریح آن دارید که مقدار پیش‌فرض را با استفاده از منبع LoginShell تغییر داده باشید.
-sb- یا +sb: به pterm می‌گوید که نوار پیمایش را نمایش ندهد.
-sb: به pterm می‌گوید که نوار پیمایش را نمایش دهد: این گزینه عکس -sb- است. این حالت پیش‌فرض است: احتمالاً تنها زمانی نیاز به تعیین صریح آن دارید که مقدار پیش‌فرض را با استفاده از منبع ScrollBar تغییر داده باشید.
-log logfile، -sessionlog logfile: این گزینه باعث می‌شود pterm تمام خروجی‌های ترمینال را علاوه بر نمایش در ترمینال، درون یک فایل نیز ثبت کند.
-cs charset: این گزینه مجموعه نویسه‌ای (character set) را مشخص می‌کند که pterm باید مبنای کار نشست در نظر بگیرد. این مجموعه نویسه برای تفسیر تمامی داده‌های دریافتی از نشست استفاده خواهد شد و تمام ورودی‌هایی که تایپ می‌کنید یا در pterm جای‌گذاری (paste) می‌نمایید، پیش از ارسال به نشست به این مجموعه نویسه تبدیل می‌شوند.

هر نام مجموعه نویسه‌ای که در سرآیند MIME معتبر باشد (و توسط pterm پشتیبانی شود) در اینجا معتبر خواهد بود (برای نمونه `ISO-8859-1'، `windows-1252' یا `UTF-8'). همچنین هر کدگذاری نویسه‌ای که در توصیف قلم منطقی X معتبر باشد، معتبر محسوب می‌شود (برای نمونه `ibm-cp437').

رفتار پیش‌فرض pterm استفاده از همان کدگذاری نویسه‌ای است که قلم اصلی‌اش استفاده می‌کند. اگر قلمی بر پایهٔ یونیکد (iso10646-1) تعیین کنید، مجموعه نویسه به‌طور پیش‌فرض UTF-8 خواهد بود.

نام‌های مجموعه نویسه به حروف بزرگ و کوچک حساس نیستند.

-nethack: به pterm می‌گوید حالت صفحه‌کلید عددی NetHack را فعال کند؛ در این حالت صفحه‌کلید عددی، کلیدهای جهتی hjklyubn بازی NetHack را تولید می‌کند. این قابلیت به شما امکان می‌دهد بدون نیاز به استفاده از گزینهٔ number_pad در NetHack (که مستلزم فشردن `n' پیش از هر تعداد تکرار است)، با صفحه‌کلید عددی NetHack بازی کنید. بنابراین می‌توانید با صفحه‌کلید عددی جابه‌جا شوید و تعداد تکرارها را با کلیدهای عددی معمولی وارد نمایید.
-xrm resource-string: این گزینه یک رشتهٔ منبع X را مشخص می‌کند. برای تنظیم منابعی که گزینهٔ خط فرمان اختصاصی ندارند بسیار مفید است. برای نمونه:

pterm -xrm 'ScrollbarOnLeft: 1'

-help، --help: پیامی شامل خلاصه‌ای از گزینه‌های موجود را نمایش می‌دهد.
-pgpfp: اثرانگشت کلیدهای اصلی PGP مربوط به PuTTY را نمایش می‌دهد تا به اعتبارسنجی فایل‌های جدید منتشرشده توسط تیم PuTTY کمک کند.

منابع X (X RESOURCES)

pterm می‌تواند از طریق منابع X با جزئیات کامل‌تری پیکربندی شود. تمامی این منابع برای هر مقداری از FOO به شکل pterm.FOO هستند؛ با تعیین گزینهٔ خط فرمان `-name xyz'، می‌توانید کاری کنید که pterm آن‌ها را تحت نام دیگری مانند xyz.FOO جست‌وجو کند.

pterm.CloseOnExit: این گزینه باید روی 0، 1 یا 2 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 2 است. این گزینه رفتار pterm را هنگام پایان یافتن فرایند در حال اجرا در آن کنترل می‌کند. هنگامی که روی 2 (پیش‌فرض) تنظیم باشد، pterm به محض پایان یافتن فرایند داخل آن، پنجره‌اش را می‌بندد. هنگامی که روی 0 تنظیم شود، pterm وضعیت خروج فرایند را چاپ می‌کند و پنجره تا زمان فشرده شدن یک کلید باز می‌ماند (که به شما اجازه می‌دهد تاریخچهٔ پیمایش را بررسی کرده و متنی را از آن کپی و پیست کنید).

هنگامی که این تنظیم روی 1 قرار گیرد، اگر فرایند بدون مشکل پایان یابد (با وضعیت خروج صفر)، pterm بلافاصله بسته خواهد شد، اما اگر فرایند با کدی غیر صفر یا توسط یک سیگنال متوقف شود، پنجره باز خواهد ماند. این ویژگی به شما امکان می‌دهد در صورت بروز خطا ببینید چه مشکلی رخ داده است، بدون اینکه در شرایط عادی مجبور به بستن دستی پنجره باشید.

pterm.WarnOnClose: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 1 تنظیم باشد، pterm هنگام فشردن دکمهٔ بستن پنجره، پیش از بستن آن درخواست تأیید می‌کند.
pterm.TerminalType: این گزینه مقدار متغیر محیطی TERM را در داخل ترمینال جدید کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض `xterm' است.
pterm.BackspaceIsDelete: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 0 تنظیم باشد، کلید معمولی Backspace نویسهٔ پس‌بر (^H) را تولید می‌کند؛ و وقتی روی 1 تنظیم شود، نویسهٔ حذف (^?) را تولید می‌کند. هر کدام را که انتخاب کنید، دستگاه ترمینال درون pterm طوری تنظیم می‌شود که انتظار همان را داشته باشد.
pterm.RXVTHomeEnd: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، کلیدهای Home و End دنباله‌های کنترلی‌ای را تولید می‌کنند که در شبیه‌ساز ترمینال rxvt تولید می‌شدند، به‌جای دنباله‌های معمول‌تری که سایر شبیه‌سازها تولید می‌کنند.
pterm.LinuxFunctionKeys: این گزینه می‌تواند روی هر عددی از 0 تا 5 شامل هر دو تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. این حالت‌ها دنباله‌های کنترلی ارسالی توسط کلیدهای تابعی (Function Keys) را تغییر می‌دهند؛ برای مستندات کامل‌تر، احتمالاً ساده‌ترین کار این است که هر گزینه را در `pterm -e cat' آزمایش کنید و کلیدها را فشار دهید تا ببینید چه کدهایی تولید می‌کنند.
pterm.NoApplicationKeys: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، مانع از تغییر حالت صفحه‌کلید عددی به حالت برنامه (application mode) توسط سرور می‌شود (حالتی که در آن کلیدها به‌جای ارقام یا کلیدهای جهت‌نما، دنباله‌هایی شبیه کلیدهای تابعی ارسال می‌کنند). احتمالاً تنها زمانی به این گزینه نیاز خواهید داشت که برنامه‌ای رفتار نامطلوبی ایجاد کند.
pterm.NoApplicationCursors: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، مانع از تغییر حالت کلیدهای مکان‌نما به حالت برنامه توسط سرور می‌شود (حالتی که در آن کلیدها دنباله‌های اندکی متفاوت ارسال می‌کنند). احتمالاً تنها زمانی به این گزینه نیاز پیدا می‌کنید که برنامه‌ای ایجاد مزاحمت کند.
pterm.NoMouseReporting: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. وقتی روی 1 تنظیم شود، مانع از آن می‌شود که سرور حالت گزارش‌دهی ماوس (mouse reporting) را فعال کند (حالتی که در آن کلیک‌های ماوس به‌جای کنترل عملیات برش و چسباندن، به برنامه فرستاده می‌شوند).
pterm.NoRemoteResize: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، توانایی سرور برای کنترل از راه دور اندازهٔ پنجرهٔ pterm را غیرفعال می‌کند.
pterm.NoAltScreen: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، مانع از به‌کارگیری قابلیت «صفحهٔ جایگزین» (alternate screen) توسط سرور می‌شود؛ قابلیتی که به برنامه‌های تمام‌صفحه اجازه می‌دهد صفحه را دقیقاً به همان وضعیتی که تحویل گرفته بودند برگردانند.
pterm.NoRemoteWinTitle: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. وقتی روی 1 تنظیم شود، مانع از کنترل از راه دور عنوان پنجرهٔ pterm توسط سرور می‌شود.
pterm.NoRemoteQTitle: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، مانع از استعلام از راه دور عنوان پنجرهٔ pterm توسط سرور می‌شود.

این ویژگی یک خطر امنیتی بالقوه است. اگر برنامه‌ای مخرب بتواند داده‌هایی در ترمینال شما بنویسد (برای نمونه، اگر صرفاً فایلی متعلق به کاربری دیگر را با cat در ماشین سرور نمایش دهید)، می‌تواند عنوان پنجرهٔ شما را تغییر دهد (مگر اینکه این قابلیت را با منبع NoRemoteWinTitle غیرفعال کرده باشید) و سپس با بهره‌گیری از این سرویس، عنوان جدید پنجره را طوری به سرور بازپس بفرستد که گویی از صفحه‌کلید تایپ شده است. این به مهاجم اجازه می‌دهد فشردن کلیدها را جعل کرده و احتمالاً برنامه‌های سمت سرور شما را وادار به انجام کارهایی کند که تمایلی به آن‌ها نداشتید. از این رو، این قابلیت به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است و توصیه می‌کنیم آن را روشن نکنید مگر اینکه واقعاً بدانید چه کار می‌کنید.

pterm.NoDBackspace: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، رفتار معمول نویسهٔ Delete (^?) را در زمان ارسال از سرور به ترمینال غیرفعال می‌کند؛ رفتاری که شامل بردن مکان‌نما به اندازهٔ یک فاصله به سمت چپ و پاک کردن نویسهٔ موجود در زیر آن است.
pterm.ApplicationCursorKeys: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، وضعیت اولیهٔ پیش‌فرض کلیدهای مکان‌نما حالت برنامه خواهد بود (جایی که کلیدها به‌جای اعداد یا پیکان‌ها، دنباله‌هایی شبیه کلیدهای تابعی می‌فرستند). وقتی روی 0 تنظیم شود، وضعیت پیش‌فرض همان حالت عادی خواهد بود.
pterm.ApplicationKeypad: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، وضعیت اولیهٔ پیش‌فرض صفحه‌کلید عددی حالت برنامه خواهد بود (جایی که کلیدها به‌جای ارقام یا کلیدهای پیکان، دنباله‌هایی شبیه کلیدهای تابعی ارسال می‌کنند). وقتی روی 0 تنظیم شود، وضعیت پیش‌فرض حالت عادی خواهد بود.
pterm.NetHackKeypad: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، صفحه‌کلید عددی در حالت NetHack کار می‌کند. این گزینه معادل گزینهٔ خط فرمان -nethack است.
pterm.Answerback: این گزینه رشته‌ای را تعیین می‌کند که ترمینال در پاسخ به دریافت نویسهٔ ^E («درباره خودت بگو») ارسال می‌نماید. این رشته به‌طور پیش‌فرض `PuTTY' است.
pterm.HideMousePtr: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، اگر نشانگر ماوس روی پنجرهٔ pterm قرار داشته باشد و کلیدی را فشار دهید، نشانگر پنهان می‌شود. به محض حرکت دادن ماوس، دوباره نمایان خواهد شد.
pterm.WindowBorder: این گزینه تعداد پیکسل‌های حاشیهٔ بین متن داخل پنجرهٔ pterm و کادر پنجره را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض 1 است. می‌توانید این مقدار را افزایش دهید، اما کاهش آن به 0 توصیه نمی‌شود زیرا ممکن است باعث نادرست عمل کردن راهنماهای اندازهٔ (size hints) مدیر پنجره شود.
pterm.CurType: این گزینه باید روی 0، 1 یا 2 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 0 تنظیم شود، مکان‌نمای متن نمایش‌یافته در پنجره یک بلوک مستطیلی است. وقتی روی 1 تنظیم شود، مکان‌نما خط زیرین (underline) است؛ و وقتی روی 2 تنظیم شود، یک خط عمودی خواهد بود.
pterm.BlinkCur: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. وقتی روی 1 تنظیم شود، مکان‌نمای متن هنگام فعال بودن پنجره چشمک می‌زند.
pterm.Beep: این گزینه باید روی 0 یا 2 (بله، 2) تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 2 تنظیم شود، pterm به‌جای ایجاد بوق صوتی، با چشمک زدن پنجره به نویسهٔ زنگ (^G) واکنش نشان می‌دهد.
pterm.BellOverload: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. وقتی روی 1 تنظیم شود، pterm مراقب دریافت تعداد زیادی زنگ در فاصله‌ای کوتاه خواهد بود و تا زمان متوقف شدن آن‌ها، زنگ را موقتاً غیرفعال می‌کند. هدف این است که اگر یک فایل دودویی (باینری) را با cat باز کنید، صدای بوق‌های متوالی توسط این ویژگی قطع شود و آزاردهنده نباشد.

حالت بار اضافی زنگ با دریافت N زنگ در مدت‌زمان T فعال می‌شود؛ پس از گذشت مدت‌زمان سکوت به اندازهٔ S بدون دریافت هیچ زنگی، حالت بار اضافی دوباره به‌طور خودکار خاموش خواهد شد.

حالت بار اضافی زنگ همیشه با فشردن هر کلیدی در ترمینال غیرفعال می‌شود. این بدان معناست که در برابر جریان‌های داده‌ای بزرگ و غیرمنتظره واکنش نشان می‌دهد، اما با فعالیت‌های معمولی خط فرمان که زنگ ایجاد می‌کنند (مانند تکمیل خودکار نام فایل) تداخلی ندارد.

pterm.BellOverloadN: این گزینه تعداد نویسه‌های زنگی را می‌شمارد که در صورت دریافت در طول بازهٔ زمانی T، موجب فعال شدن بار اضافی زنگ می‌شوند. مقدار پیش‌فرض 5 است.
pterm.BellOverloadT: این گزینه بازهٔ زمانی‌ای را مشخص می‌کند که دریافت N یا تعداد بیشتری زنگ در طول آن، حالت بار اضافی زنگ را فعال می‌نماید. واحد آن میکروثانیه است، بنابراین (برای نمونه) مقدار 1000000 معادل یک ثانیه است. مقدار پیش‌فرض 2000000 (دو ثانیه) است.
pterm.BellOverloadS: این گزینه بازهٔ زمانی سکوت لازم برای غیرفعال شدن حالت بار اضافی زنگ را مشخص می‌کند. واحد آن میکروثانیه است، بنابراین (برای نمونه) مقدار 1000000 معادل یک ثانیه است. مقدار پیش‌فرض 5000000 (پنج ثانیه سکوت) است.
pterm.ScrollbackLines: این گزینه مشخص می‌کند چند خط از تاریخچهٔ پیمایش بالاتر از صفحهٔ قابل مشاهدهٔ ترمینال ذخیره شود. پیش‌فرض 200 است. این منبع معادل گزینهٔ خط فرمان -sl است.
pterm.DECOriginMode: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. این گزینه حالت پیش‌فرض DEC Origin Mode را مشخص می‌کند. (اگر نمی‌دانید به چه معناست، احتمالاً نیازی به تغییر آن ندارید.)
pterm.AutoWrapMode: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. وضعیت پیش‌فرض شکست خودکار خطوط (auto wrap) را مشخص می‌کند. وقتی روی 1 تنظیم شود، خطوط بسیار طولانی به سطر بعدی ترمینال منتقل می‌شوند؛ وقتی روی 0 تنظیم شود، خطوط طولانی در لبهٔ سمت راست صفحه فشرده خواهند شد.
pterm.LFImpliesCR: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، ترمینال هنگام دریافت نویسهٔ تغییر سطر (line feed)، مکان‌نما را به سمت چپ صفحه بازمی‌گرداند.
pterm.WinTitle: این منبع همانند گزینهٔ خط فرمان -T است: عنوان اولیهٔ پنجره را تعیین می‌کند. پیش‌فرض `pterm' است.
pterm.TermWidth: این منبع همانند بخش عرض در گزینهٔ خط فرمان -geometry است: تعداد ستون‌های متن در پنجره را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض 80 است.
pterm.TermHeight: این منبع همانند بخش ارتفاع در گزینهٔ خط فرمان -geometry است: تعداد سطرهای متن در پنجره را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض 24 است.
pterm.Font: این منبع همانند گزینهٔ خط فرمان -fn است: قلم مورد استفاده برای نمایش متن عادی را تعیین می‌کند. پیش‌فرض `fixed' است.
pterm.BoldFont: این منبع همانند گزینهٔ خط فرمان -fb است: قلم مورد استفاده برای نمایش متن ضخیم را هنگامی که BoldAsColour روی 0 یا 2 تنظیم شده باشد کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض تنظیم‌نشده است (قلم با دو بار چاپ در فاصلهٔ یک پیکسلی ضخیم می‌شود).
pterm.WideFont: این منبع همانند گزینهٔ خط فرمان -fw است: قلم مورد استفاده برای نمایش نویسه‌های با عرض دوگانه را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض تنظیم‌نشده است (نویسه‌های دوبرابری قابل نمایش نیستند).
pterm.WideBoldFont: این منبع همانند گزینهٔ خط فرمان -fwb است: قلم مورد استفاده برای نمایش ضخیم نویسه‌های با عرض دوگانه را هنگامی که BoldAsColour روی 0 یا 2 تنظیم باشد کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض تنظیم‌نشده است (نویسه‌های دوبرابری با دو بار چاپ در فاصلهٔ یک پیکسلی به‌صورت ضخیم نمایش می‌یابند).
pterm.ShadowBoldOffset: این منبع می‌تواند روی یک عدد صحیح تنظیم شود؛ پیش‌فرض ‐1 است. این گزینه میزان انحراف یا فاصلهٔ روچاپ شدن متن را در حالت «shadow bold» تعیین می‌کند. پیش‌فرض (1) بدین معناست که متن در مکان عادی و همچنین یک نویسه به سمت راست چاپ می‌شود؛ این روش برای بیشتر قلم‌های بیتی X که یک ستون خالی در سمت راست دارند خوب عمل می‌کند. برای برخی قلم‌ها ممکن است نیاز باشد این مقدار را روی ‐1 تنظیم کنید تا متن با یک پیکسل به چپ روچاپ شود؛ برای قلم‌های بسیار بزرگ، ممکن است بخواهید آن را روی مقداری بزرگ‌تر از 1 (در یکی از جهات) قرار دهید.
pterm.BoldAsColour: این گزینه باید روی 0، 1 یا 2 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. نحوهٔ نمایش متن ضخیم را مشخص می‌کند. وقتی روی 1 تنظیم شود، متن ضخیم با رنگی روشن‌تر نمایش می‌یابد؛ وقتی روی 0 تنظیم شود، متن ضخیم با قلمی پررنگ‌تر نشان داده می‌شود؛ وقتی روی 2 تنظیم شود، هر دو حالت هم‌زمان اعمال خواهند شد (قلم پررنگ و رنگ روشن‌تر).
pterm.Colour0، pterm.Colour1، ...، pterm.Colour21: این گزینه‌ها رنگ‌های مختلف مورد استفاده برای نمایش متن در پنجرهٔ pterm را کنترل می‌کنند. هر یک باید به‌صورت سه‌تایی از اعداد دهدهی شامل مقادیر قرمز، سبز و آبی مشخص شوند: به شکلی که رنگ سیاه `0,0,0'، سفید `255,255,255'، قرمز `255,0,0' و به همین ترتیب باشد.

رنگ‌های 0 و 1 رنگ پیش‌زمینه و معادل ضخیم آن را مشخص می‌کنند (گزینه‌های خط فرمان -fg و -bfg). رنگ‌های 2 و 3 رنگ پس‌زمینه و معادل ضخیم آن را مشخص می‌کنند (گزینه‌های خط فرمان -bg و -bbg). رنگ‌های 4 و 5 رنگ متن و بلوک مکان‌نما را تعیین می‌کنند (گزینه‌های خط فرمان -cfg و -cbg). هر عدد زوج از 6 تا 20 شامل هر دو، رنگ یکی از مشخصه‌های رنگ اولیهٔ ANSI را تعیین می‌کند (سیاه، قرمز، سبز، زرد، آبی، سرخابی، فیروزه‌ای، سفید، به همین ترتیب)؛ اعداد فرد از 7 تا 21 شامل هر دو، نسخهٔ ضخیمِ هر رنگ را به همان ترتیب مشخص می‌کنند. مقادیر پیش‌فرض عبارتند از:

pterm.Colour0: 187,187,187
pterm.Colour1: 255,255,255
pterm.Colour2: 0,0,0
pterm.Colour3: 85,85,85
pterm.Colour4: 0,0,0
pterm.Colour5: 0,255,0
pterm.Colour6: 0,0,0
pterm.Colour7: 85,85,85
pterm.Colour8: 187,0,0
pterm.Colour9: 255,85,85
pterm.Colour10: 0,187,0
pterm.Colour11: 85,255,85
pterm.Colour12: 187,187,0
pterm.Colour13: 255,255,85
pterm.Colour14: 0,0,187
pterm.Colour15: 85,85,255
pterm.Colour16: 187,0,187
pterm.Colour17: 255,85,255
pterm.Colour18: 0,187,187
pterm.Colour19: 85,255,255
pterm.Colour20: 187,187,187
pterm.Colour21: 255,255,255

pterm.RectSelect: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 0 تنظیم شود، کشیدن ماوس روی چند سطر تا انتهای هر سطر و از ابتدای سطر بعدی را انتخاب می‌کند؛ وقتی روی 1 تنظیم شود، کشیدن ماوس روی چند سطر یک ناحیهٔ مستطیلی را انتخاب می‌کند. در هر حالت، نگه داشتن کلید Alt هنگام کشیدن ماوس، رفتار مخالف را پیاده‌سازی می‌کند.
pterm.MouseOverride: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. وقتی روی 1 تنظیم شود، در صورتی که برنامه درخواست ردیابی ماوس را داشته باشد (به‌طوری که کلیک‌ها به‌جای عملیات انتخاب به خود برنامه ارسال شوند)، نگه داشتن کلید Shift ماوس را به حالت گزینش عادی برمی‌گرداند. هنگامی که روی 0 تنظیم باشد، ردیابی ماوس قابلیت گزینش را به‌طور کامل غیرفعال می‌کند.
pterm.Printer: این گزینه به‌طور پیش‌فرض تنظیم‌نشده است. اگر آن را تنظیم کنید، چاپ تحت کنترل سرور فعال می‌شود: سرور می‌تواند دنباله‌های کنترلی بفرستد تا تقاضای ارسال داده‌ها به چاپگر را داشته باشد. این داده‌ها به دستوری که در اینجا مشخص می‌کنید لوله‌کشی (pipe) خواهند شد؛ بنابراین می‌توانید برای نمونه آن را روی `lpr' یا `lpr -Pmyprinter' تنظیم کنید.
pterm.ScrollBar: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 0 تنظیم باشد، نوار پیمایش پنهان خواهد بود (هرچند Shift-PageUp و Shift-PageDown همچنان کار می‌کنند). این منبع عملکردی مشابه گزینهٔ خط فرمان -sb دارد.
pterm.ScrollbarOnLeft: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. وقتی روی 1 تنظیم شود، نوار پیمایش به‌جای سمت راست، در سمت چپ ترمینال نمایش داده می‌شود.
pterm.ScrollOnKey: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. هنگامی که روی 1 تنظیم باشد، فشردن هر کلیدی موجب بازنشانی موقعیت پیمایش به پایین‌ترین بخش ترمینال می‌شود.
pterm.ScrollOnDisp: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، هرگونه رخداد و تحول در صفحهٔ نمایش باعث پرش موقعیت پیمایش به پایین‌ترین بخش ترمینال خواهد شد.
pterm.LineCodePage: این گزینه مجموعه نویسهٔ مورد استفاده برای نشست را مشخص می‌کند. این منبع عملکردی مشابه گزینهٔ خط فرمان -cs دارد.
pterm.NoRemoteCharset: این گزینه توانایی ترمینال را در تغییر مجموعه نویسه هنگام دریافت دنباله‌های گریز متوقف می‌سازد. ممکن است برای کارکرد صحیح با برنامه‌هایی که مجموعه نویسه را به مقداری نادرست اما به گمان خود معقول تغییر می‌دهند، به این گزینه نیاز پیدا کنید.
pterm.BCE: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، دنباله‌های کنترلی مختلفی که بخش‌هایی از صفحهٔ ترمینال را پاک می‌کنند، با رنگ پس‌زمینهٔ فعلی این کار را انجام می‌دهند؛ وقتی روی 0 تنظیم شود، عمل پاک کردن همواره با رنگ سیاه انجام خواهد شد.
pterm.BlinkText: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 0 است. وقتی روی 1 تنظیم شود، متنی که توسط سرور به‌عنوان چشمک‌زن تعیین شده واقعاً خاموش و روشن خواهد شد؛ وقتی روی 0 تنظیم شود، pterm از شیوهٔ کم‌حاشیه‌تری استفاده کرده و رنگ پس‌زمینهٔ متن را ضخیم (پررنگ) می‌کند.
pterm.StampUtmp: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 1 تنظیم باشد، pterm عملیات ورود را در فایل‌های ثبت وقایع سیستم ثبت می‌کند. این منبع معادل گزینهٔ خط فرمان -ut است.
pterm.LoginShell: این گزینه باید روی 0 یا 1 تنظیم شود؛ مقدار پیش‌فرض 1 است. هنگامی که روی 1 تنظیم شود، pterm پوستهٔ شما را به‌صورت پوستهٔ لاگین اجرا می‌کند. این منبع معادل گزینهٔ خط فرمان -ls است.

گزارش باگ‌ها (BUGS)

بیشتر منابع X نام‌های عجیبی دارند. (عمدتاً به دلیل پیشینهٔ تاریخی باقی‌مانده از PuTTY.)