ویژگی‌های OpenType (OpenType Features)

قلم‌های OpenType از ویژگی‌های اختیاری پشتیبانی می‌کنند که ظاهر آن‌ها را تغییر می‌دهد. از گزینهٔ -f برای فعال‌سازی ویژگی‌های انتخاب‌شده استفاده کنید. برای نمونه، «-fsmcp» در قلم‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند، حروف کوچک را با حروف بزرگ کوچک متناظر (small capitals) جایگزین می‌کند.

معمولاً شما حداقل گزینه‌های «-fkern» و «-fliga» را ارائه می‌دهید که فاصله‌گذاری جفتی (pair kerns) و هم‌بست‌های f را فعال می‌کنند. دیگر ویژگی‌های کاربردی شامل «-fcpsp» برای فاصله‌گذاری حروف بزرگ؛ «-fdlig» برای هم‌بست‌های اختیاری؛ «-flnum»، «-fonum»، «-fpnum» و «-ftnum» برای کنترل گلیف‌های ارقام؛ «-fsmcp» برای حروف بزرگ کوچک؛ «-fswsh» برای گونه‌های پیچش‌دار (swash)؛ و «-fcswh» برای گونه‌های پیچش‌دار زمینه‌ای (contextual swash) هستند. برای اطلاعات بیشتر بخش فهرست راهنمای ویژگی‌ها (FEATURE DIRECTORY) در زیر را ببینید. برنامهٔ otfinfo(1) گزارش می‌دهد که یک قلم از چه ویژگی‌هایی پشتیبانی می‌کند؛ دستور «otfinfo -f fontfile» را اجرا کنید.

گزینه‌های مربوط به ویژگی‌ها همچنین می‌توانند یک ویژگی را تنها بر روی زیرمجموعه‌ای از نویسه‌ها در قلم اعمال کنند. برای نمونه، «--lf smcp» تنها حروف را با حروف بزرگ کوچک جایگزین می‌کند، در حالی که «-fsmcp» ممکن است علاوه بر آن ارقام و علائم نگارشی را نیز با نسخه‌های حروف بزرگ کوچک جایگزین سازد.

حالت خودکار، که با گزینهٔ -a/--automatic فعال می‌شود، فایل‌های متریک و کدگذاری قلم را در جایی که TeX بتواند آن‌ها را پیدا کند نصب می‌کند، و علاوه‌بر این یک قلم Type 1 و نگاشت برای dvips(1). نصب می‌نماید. این امر نیازمند یک نصب TeX است که از استاندارد «ساختار دایرکتوری TeX» یا TeX Directory Structure (http://www.tug.org/tds) پیروی کند، مانند اغلب نصب‌های TeX در Unix.

حالت خودکار باید بدون مشکل و به‌صورت پیش‌فرض اجرا شود. Otftotfm فایل‌های متریک، کدگذاری‌ها، فایل‌های map و قلم‌های Type 1 را در $HOME/.texmf-var یا هر دایرکتوری قابل نوشتن TEXMF دیگری نصب کرده، و updmap(1) را برای به‌روزرسانی فهرست‌های سراسری قلم‌های نصب‌شده اجرا می‌کند. (در نصب‌های قدیمی‌تر teTeX، ممکن است ابتدا نیاز باشد فایل updmap.cfg سیستم را در $HOME/texmf/web2c کپی کرده و mktexlsr(1). را اجرا کنید. در نصب‌های جدیدتر TeXLive، ممکن است نیاز به مقداردهی متغیر محیطی TEXMFVAR داشته باشید.) سپس می‌توانید دستور «otftotfm -a fontfile texname» را اجرا کنید و بلافاصله با استفاده از texname مشخص‌شده، در TeX به قلم ارجاع دهید. مجدداً، برای دسترسی آسان به قلم از طریق LaTeX یا ConTeXt، باید فایل‌های «.fd» و/یا typescriptها را بنویسید. در صورت بروز مشکل با این دستورالعمل‌ها، بخش خطاها (DIAGNOSTICS) را ببینید.

در حالت خودکار، otftotfm مسیر $TEXMFVAR یا $TEXMF شما را برای یافتن یک دایرکتوری قابل نوشتن جستجو می‌کند، سپس فایل‌ها را در زیر آن درخت دایرکتوری به‌صورت زیر نصب می‌نماید:

عبارت «TEXMF» مخفف دایرکتوری قابل نوشتن TEXMF است. Texname نام قلم ارائه‌شده به‌عنوان آرگومان دوم otftotfm است. رشته‌های vendor و typeface توسط TDS الزامی هستند؛ این مقادیر به‌ترتیب به‌طور پیش‌فرض برابر با «lcdftools» و نام خانوادهٔ قلم هستند، اما گزینه‌های --vendor و --typeface را نیز ببینید. Signature یک امضای کدگذاری مات ۶ نویسه‌ای است.

Otftotfm همچنین یک فایل قلم مناسب برای چاپ نصب می‌کند. قلم‌های OpenType مبتنی بر PostScript به قالب Type 1 تبدیل شده و به‌عنوان قلم‌های PFB نصب می‌شوند. قلم‌های مبتنی بر TrueType معمولاً به همان شکل موجود نصب می‌شوند، زیرا pdftex و pdflatex می‌توانند TrueType را مستقیماً بخوانند؛ اما اگر گزینهٔ --type42 را ارائه دهید، otftotfm قلم‌های TrueType را به قالب Type 42 که برای dvips قابل فهم است تبدیل می‌کند. Otftotfm فایل‌های قلمِ موجود را بازنویسی نمی‌کند.

مسیرهای نصب به شرح زیر است، که در آن PSname نام PostScript قلم است.

می‌توانید این دایرکتوری‌ها را با متغیرهای محیطی و گزینه‌ها به‌صورت زیر بازتعریف کنید. گزینه‌ها بر متغیرهای محیطی اولویت دارند.

Otftotfm هنگام نصب فایل‌ها زیر TEXMF، فایل TEXMF/ls-R را به‌روزرسانی خواهد کرد. همچنین پس از تغییر یک فایل map، برنامهٔ updmap(1) را اجرا می‌کند، مگر اینکه گزینهٔ --no-updmap ارائه شده باشد. با این حال، اگر فایل اجرایی‌ای با نام TEXMF/dvips/updmap وجود داشته باشد، این فایل (از دایرکتوری TEXMF/dvips ) به‌جای updmap سراسری اجرا می‌شود. این امکان برای آن است که در صورت تمایل بتوانید نسخهٔ سریع و سفارشی‌سازی‌شده‌ای از updmap بنویسید. این بخش با استفاده از MinionPro روشی را برای نصب فونت‌های OpenType برای LaTeX نشان می‌دهد. کار را با شش فونت آغاز می‌کنیم: "MinionPro-Regular.otf"، "MinionPro-It.otf"، "MinionPro-Semibold.otf"، "MinionPro-SemiboldIt.otf"، "MinionPro-Bold.otf" و "MinionPro-BoldIt.otf".

نخستین وظیفه ما تصمیم‌گیری درباره نحوه کدگذاری فونت‌ها است. «طرح کدگذاری» (encoding scheme) توسط TeX برای تصمیم‌گیری درباره نحوه حروف‌چینی اعراب‌ها و نمادهایی مانند "$" به کار می‌رود. طرح کدگذاری "LY1" پشتیبانی مناسبی از اکسنت‌ها و نشانه‌های تغییر تلفظ دارد و انتخابی خوب برای بسیاری از فونت‌های OpenType است. LY1 با فایل کدگذاری "texnansx.enc" مطابقت دارد، بنابراین ما به otftotfm گزینه "-e texnansx" را خواهیم داد.

در مرحله بعد، درباره یک طرح نام‌گذاری برای فایل‌های متریک فونت تصمیم می‌گیریم. بیایید از نام‌های فونت OpenType به عنوان پایه استفاده کنیم. (عموماً نیازی به پیروی از طرح نام‌گذاری شش‌نویسه‌ای "Karl Berry" نیست.) صرفاً برای اینکه اگر بعداً بازگشتیم و طرح کدگذاری متفاوتی اضافه کردیم مشکلی پیش نیاید، "LY1--" را به ابتدای هر نام اضافه می‌کنیم.

اکنون آماده اجرای otftotfm برای نخستین دسته از فونت‌ها هستیم. به گزینه‌های "-fkern -fliga" توجه داشته باشید که به جفت‌های کرنینگ (kern) و خط‌وصل‌های (ligatures) پیش‌فرض "f" دسترسی پیدا می‌کنند.

otftotfm -a -e texnansx MinionPro-Regular.otf \
        -fkern -fliga LY1--MinionPro-Regular
otftotfm -a -e texnansx MinionPro-It.otf \
        -fkern -fliga LY1--MinionPro-It
otftotfm -a -e texnansx MinionPro-Semibold.otf \
        -fkern -fliga LY1--MinionPro-Semibold
otftotfm -a -e texnansx MinionPro-SemiboldIt.otf \
        -fkern -fliga LY1--MinionPro-SemiboldIt
otftotfm -a -e texnansx MinionPro-Bold.otf \
        -fkern -fliga LY1--MinionPro-Bold
otftotfm -a -e texnansx MinionPro-BoldIt.otf \
        -fkern -fliga LY1--MinionPro-BoldIt

فونت‌های حروف کوچک بزرگ‌نما (small-caps) با یک گزینه اضافی "-fsmcp" تولید می‌شوند. همچنین عبارت "--fsmcp" را به انتهای نام‌های متریک فونت اضافه می‌کنیم تا از فونت‌های معمولی متمایز شوند. با این که فونت‌های ایتالیک MinionPro از حروف کوچک بزرگ‌نما پشتیبانی می‌کنند، اما طرح انتخاب فونت LaTeX به آسانی نمی‌تواند به آن‌ها دسترسی یابد، به همین خاطر از آن‌ها صرف‌نظر کرده‌ایم.

otftotfm -a -e texnansx MinionPro-Regular.otf \
        -fkern -fliga -fsmcp LY1--MinionPro-Regular--fsmcp
otftotfm -a -e texnansx MinionPro-Semibold.otf \
        -fkern -fliga -fsmcp LY1--MinionPro-Semibold--fsmcp
otftotfm -a -e texnansx MinionPro-Bold.otf \
        -fkern -fliga -fsmcp LY1--MinionPro-Bold--fsmcp

برای دسترسی به ارقام سبک کهن (old-style numerals)، کافی است گزینه "-fonum" را به هر فراخوانی اضافه کنید -- و برای جلوگیری از سردرگمی، عبارت "--fonum" را به نام‌های متریک فونت بیفزایید.

در این مرحله، تمام فایل‌های متریک فونت ما نصب شده‌اند و نهایتاً زمان ایجاد فایل ".fd" فرا رسیده است. (قالب ".fd" در The LaTeX Companion مستند شده است.) بیایید نام خانواده فونت LaTeX را "MinionPro" بگذاریم. در این صورت فایل ".fd" با نام "LY1MinionPro.fd" خواهد بود و شامل موارد زیر است:

\DeclareFontFamily{LY1}{MinionPro}{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{m}{n}%
        { <-> LY1--MinionPro-Regular }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{m}{it}{ <-> LY1--MinionPro-It }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{m}{sc}%
        { <-> LY1--MinionPro-Regular--fsmcp }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{sb}{n}%
        { <-> LY1--MinionPro-Semibold }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{sb}{it}%
        { <-> LY1--MinionPro-SemiboldIt }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{sb}{sc}%
        { <-> LY1--MinionPro-Semibold--fsmcp }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{b}{n}{ <-> LY1--MinionPro-Bold }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{b}{it}%
        { <-> LY1--MinionPro-BoldIt }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{b}{sc}%
        { <-> LY1--MinionPro-Bold--fsmcp }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{bx}{n}%
        { <-> ssub * MinionPro/b/n }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{bx}{it}%
        { <-> ssub * MinionPro/b/it }{}
\DeclareFontShape{LY1}{MinionPro}{bx}{sc}%
        { <-> ssub * MinionPro/b/sc }{}

اکنون آماده‌ایم تا از MinionPro در LaTeX استفاده کنیم؛ با خطوطی مانند این در مقدمه (preamble) سند:

\usepackage[LY1]{fontenc}
\renewcommand{\rmdefault}{MinionPro}
\renewcommand{\bfdefault}{b}

البته در هر زمان می‌توانیم گونه‌های بیشتری از MinionPro را با استفاده از otftotfm اضافه کنیم؛ به محض ویرایش فایل "MinionPro.fd"، آن‌ها برای LaTeX در دسترس خواهند بود..SH "گزینه‌ها (OPTIONS)" در مورد گزینه‌های طولانی، تنها تایپ به اندازه‌ای از نویسه‌ها که گزینه را منحصربه‌فرد کند کافی است.

گزینه‌های ویژگی‌ها و تبدیل قلم

-s script[.lang], --script=script[.lang]

اعمال ویژگی‌های مناسب برای سامانهٔ خط script و سامانهٔ زبان lang. سامانه‌های خط و زبان نام‌های ۲ تا ۴ حرفی هستند که توسط Microsoft و Adobe تخصیص داده شده‌اند. نمونه‌ها شامل “latn” (خط لاتین)، “grek” (خط یونانی) و “yi.YIC” (خط یی با نویسه‌های کلاسیک) می‌شوند. اگر lang مشخص نشود، otftotfm از سامانهٔ زبان پیش‌فرض برای آن خط استفاده خواهد کرد. می‌توانید این گزینه را چندین بار مشخص کنید. برای دیدن فهرست خط‌ها و زبان‌هایی که قلم پشتیبانی می‌کند، فرمان “otfinfo -s font” را اجرا کنید. مقدار پیش‌فرض “latn” است.

-f feature, --feature=feature

فعال‌سازی ویژگی به نام feature. ویژگی‌ها نام‌هایی چهار حرفی هستند که توسط Microsoft و Adobe تعیین شده‌اند؛ آن‌ها بیانگر رفتارهای قلم مانند فاصله‌گذاری متناسب حروف (kerning) یا حروف کوچک‌بزرگ (small-capitals) هستند. نمونه‌ها شامل “liga” (حروف متصل پیش‌فرض)، “dlig” (حروف متصل اختیاری)، “kern” (جفت‌نویسی) و “c2sc” (جایگزینی حروف بزرگ با حروف کوچک‌بزرگ) می‌شوند. برای اعمال چندین ویژگی، این گزینه را چند بار مشخص کنید. برای دیدن فهرست ویژگی‌هایی که قلم برای یک خط مشخص پشتیبانی می‌کند، فرمان “otfinfo -f [--script option] font” را اجرا کنید. پیش‌فرض، تمام ویژگی‌های مورد نیاز برای خط‌های انتخاب‌شده است.

--lf feature, --letter-feature=feature

فعال‌سازی ویژگی به نام feature، اما فقط برای حروف (letters). برای نمونه، گزینهٔ “-f smcp” ویژگی small-caps را برای تمامی نویسه‌ها در کدگذاری اعمال می‌کند؛ این امر ممکن است علاوه‌بر حروف، روی علائم نگارشی و ارقام نیز اثر بگذارد. گزینهٔ “--lf smcp” ویژگی small-caps را فقط روی حروف اعمال خواهد کرد، یعنی نویسه‌هایی که ویژگی یونیکد “Letter” را دارا هستند.

--subs-filter pattern

--include-subs pattern

--exclude-subs pattern

--clear-subs

محدود کردن نویسه‌هایی که otftotfm جایگزین خواهد کرد. جایگزینی روی نویسهٔ ورودی در صورتی مجاز است که با حداقل یکی از الگوهای --include مطابقت داشته و با هیچ‌یک از الگوهای --exclude تطابق نداشته باشد. هر الگو برای تمامی ویژگی‌های بعدی اعمال می‌شود، به جز اینکه گزینهٔ --clear الگوهای انباشته‌شده را پاک می‌کند. گزینهٔ --subs-filter pattern مانند --clear-subs و به دنبال آن --include-subs pattern عمل می‌کند. برای ساختار نحوی الگو، GLYPH PATTERNS را در ادامه ببینید.

در خط فرمان زیر، الگوی '<Number>' ویژگی “onum” را وادار می‌سازد تا تنها اعداد را جایگزین کند (و نه برای نمونه، علائم نگارشی را). ویژگی “salt” همچنان می‌تواند هر نویسه‌ای را جایگزین کند.

otftotfm -fsalt --include-subs="<Number>" -fonum ...

-E fac, --extend=fac

عریض‌تر کردن یا گسترش قلم با ضریب fac. مشابه گزینهٔ -e در afm2tfm(1).

-S amt, --slant=amt

مورب یا کج کردن قلم به اندازهٔ amt. مشابه گزینهٔ -s در afm2tfm(1).

-L amt, --letterspacing=amt

افزودن فاصلهٔ میان‌نویسه‌ای (letterspace) به هر نویسه به میزان amt واحد، که در آن ۱۰۰۰ واحد برابر با یک em است. پهنای هر نویسه به اندازهٔ amt افزایش می‌یابد، و نیمی از این فضا بین فاصله‌های حاشیهٔ جانبی (sidebearing) تقسیم می‌شود. به منظور حفظ تراز متن در انتهای خطوط، جفت‌نویسی‌های نویسهٔ مرزی (boundary-character kerns) اضافه می‌شوند.

--math-spacing[=skewchar]

نادیده گرفتن پهناهای ادعاشده برای نویسه‌ها توسط قلم، و در عوض محاسبهٔ معیارهای افقی از روی کادرهای محاطی (bounding boxes). این کار منجر به ایجاد فاصله‌گذاری مشابه قلم Computer Modern Math Italic، همراه با افزایش فاصله‌های جانبی برای حروفی مانند f و j می‌شود.

اگر مقدار skewchar را مشخص کنید (عددی بین ۰ تا ۲۵۵ یا یک نویسهٔ تکی)، otftotfm جفت‌نویسی‌هایی را به صورت اکتشافی به قلم می‌افزاید که ممکن است موقعیت اعراب‌ها (accent) را در حالت ریاضی بهبود ببخشد. برای بهره‌گیری از این قابلیت، باید skewchar را با فرمانی مانند “\skewchar\font=skewchar” به TeX معرفی کنید.

-k N, --min-kern=N

تنها جفت‌های فاصله‌گذاری (kerning pairs) را در خروجی قرار می‌دهد که مقدار قدر مطلق آن‌ها N یا بزرگ‌تر باشد. مقادیر کمینهٔ بزرگ‌تر برای جفت‌نویسی، دقت فاصله‌گذاری را کاهش می‌دهند اما حجم فایل TFM خروجی را کم می‌کنند. کمینهٔ پیش‌فرض جفت‌نویسی ۲٫۰، یا ۰٫۰۰۲ em است.

--space-factor=fac

تغییر مقیاس پهنای فاصلهٔ میان کلمات با ضریب fac.

--design-size=size

تنظیم اندازهٔ طراحی (design size) قلم خروجی روی size، مقداری بر حسب پوینت TeX. این مقدار عمدتاً جنبهٔ مستنداتی دارد، زیرا LaTeX اساساً اندازهٔ طراحی قلم‌ها را نادیده می‌گیرد، اما plain TeX ممکن است گاهی از اندازهٔ طراحی برای تصمیم‌گیری دربارهٔ اندازه قلم استفاده کند. (بارگذاری یک قلم در TeX با عبارت “at” در یک اندازهٔ مشخص، عملاً اندازهٔ طراحی را نادیده می‌گیرد؛ بارگذاری قلم به صورت ساده یا “scaled” با یک ضریب مشخص از اندازهٔ طراحی استفاده می‌کند.) مقدار پیش‌فرض از ویژگی اندازهٔ نوری (optical size) قلم ورودی گرفته می‌شود، یا در صورت نبود چنین ویژگی‌ای 10pt خواهد بود.

--fixed-width

تنظیم قلم به عنوان عرض‌ثابت (نویسهٔ فاصلهٔ آن هیچ کشش یا جمع‌شدگی نخواهد داشت). در حالت عادی به این گزینه نیازی ندارید؛ خود قلم به otftotfm اطلاع می‌دهد که آیا عرض‌ثابت است یا خیر. نقطه مقابل --fixed-width گزینهٔ --proportional-width است.

--italic-angle=angle

تنظیم زاویهٔ مورب (italic angle) پیش‌فرض قلم خروجی روی angle، مقداری بر حسب درجه. این مقدار توسط TeX برای جای‌گذاری اعراب‌ها استفاده می‌شود. در حالت عادی به این گزینه نیازی نخواهید داشت؛ خود قلم زاویهٔ موربش را به otftotfm اعلام می‌کند.

--x-height=val

تنظیم x-height قلم خروجی روی val. این مقدار توسط TeX برای جای‌گذاری اعراب‌ها استفاده می‌شود. در حالت عادی به این گزینه نیازی نخواهید داشت. Val می‌تواند عددی بیان‌شده بر حسب واحدهای قلم باشد؛ ‘x’ که از ارتفاع حرف کوچک x در قلم استفاده می‌کند؛ یا ‘font’ که از متریک x-height اعلام‌شده در قلم بهره می‌برد.

-e encoding, --encoding=encoding

انتخاب کدگذاری پایهٔ dvips(1) برای متریک‌های خروجی. Otftotfm به همان روشی که dvips عمل می‌کند، به دنبال encoding[.enc] می‌گردد؛ بنابراین ممکن است نیازی به ارائهٔ مسیر کامل فایل نباشد. از -e - برای شروع با کدگذاری پیش‌فرض قلم استفاده کنید. برای اطلاعات بیشتر، بخش ENCODINGS در زیر را ببینید.

--boundary-char=char

نویسهٔ مرزی قلم را روی char تنظیم می‌کند، که باید یا یک نویسهٔ غیررقمی تکی، یا عددی بین -1 و 255 باشد. مقدار پیش‌فرض از کدگذاری گرفته می‌شود.

--altselector-char=char

نویسهٔ گزینشگر جایگزینِ قلم را روی char تنظیم می‌کند، که باید یا یک نویسهٔ غیررقمی تکی یا عددی بین -1 و 255 باشد. گزینشگرهای جایگزین به نویسندگان TeX اجازه می‌دهند به صراحت بین نسخه‌های مختلف یک نویسه انتخاب کنند. به عنوان مثال، گزینهٔ '--altselector-char="*"' نویسهٔ "*" را به یک کلید ویژه تبدیل می‌کند که بین جایگزین‌ها می‌چرخد. برای نمونه، ورودی TeX با عنوان "A" نسخهٔ عادی نویسهٔ یونیکد "A" را تولید می‌کند، "A*" اولین جایگزین، "A**" دومین جایگزین و به همین ترتیب را تولید خواهد کرد. علاوه بر این، "s*t" هر اتصال اختیاری "s_t" را در قلم فعال می‌کند.

سازوکار --altselector-char از ویژگی‌های مشخص‌شده توسط گزینه‌های --altselector-feature استفاده می‌کند.

نویسهٔ گزینشگر جایگزین همچنین می‌تواند در کدگذاری مشخص شود؛ بخش ENCODINGS در زیر را ببینید. برای اطلاعات بیشتر، مقالهٔ Sivan Toledo ذکر شده در بخش «همچنین ببینید (SEE ALSO)» را ببینید.

--altselector-feature=feature

ویژگی با نام feature را برای سازوکار --altselector-char فعال می‌کند. این گزینه را چندین بار برای فعال‌سازی چند ویژگی وارد کنید. این گزینه ویژگی‌ها را فقط برای استفاده با --altselector-char فعال می‌کند؛ برای فعال‌سازی ویژگی‌ها به‌صورت سراسری، از گزینهٔ --feature استفاده کنید. پیش‌فرض، ویژگی‌های salt و dlig است.

--alternates-filter=pattern

--include-alternates=pattern

--exclude-alternates=pattern

--clear-alternates

نویسه‌های جایگزینی را که otftotfm انتخاب خواهد کرد محدود می‌کند. یک جایگزین در صورتی استفاده می‌شود که دست‌کم با یکی از الگوهای --include مطابقت داشته باشد و با هیچ‌یک از الگوهای --exclude مطابقت نداشته باشد. هر الگو برای تمامی ویژگی‌های پس از خود اعمال می‌شود، به جز اینکه گزینهٔ --clear الگوهای انباشته‌شده را پاک می‌کند. گزینهٔ --alternates-filter pattern مانند --clear-alternates عمل می‌کند که پس از آن --include-alternates pattern آمده باشد. برای ساختار نحوی الگوها، بخش GLYPH PATTERNS در ادامه را ببینید.

قلم‌های OpenType می‌توانند جایگزین‌های زیادی به ازای هر نویسه داشته باشند که بیشتر آن‌ها کاربردی نیستند. برای نمونه، نویسهٔ "a" در WarnockPro-Regular دارای پنج جایگزین است: "ordfeminine" ،"Asmall" ،"asuperior" ،"a.end" و "orn.013". گزینهٔ --altselector-char به شما امکان می‌دهد میان این جایگزین‌ها جابه‌جا شوید، اما برای جلوگیری از پر شدن بیش از حد کدگذاری‌ها (overfull encodings)، بهتر است مواردی را که نمی‌خواهید حذف کنید. بنابراین، اگر فقط به گونه‌های ".end" علاقه‌مند بودید، می‌توانید گزینهٔ '--include-alternates="*.end"' را تعیین کنید.

در خط فرمان زیر، الگوی '*.end' برای جایگزین‌های "aalt" اعمال خواهد شد، اما برای جایگزین‌های "salt" اعمال نمی‌شود.

otftotfm -fsalt --include-alternates="*.end" -faalt ...

--ligkern=command

یک command LIGKERN به کدگذاری اضافه می‌کند. برای مثال، '--ligkern "T {L} h"' از هرگونه اتصال T_h در قلم جلوگیری می‌کند. می‌توانید چندین گزینهٔ --ligkern ارائه دهید. بخش ENCODINGS در زیر را ببینید.

--position=command

یک command POSITION به کدگذاری اضافه می‌کند. برای نمونه، '--position "T 10 0 20"' ده واحد فضا به هر دو طرف نویسهٔ "T" اضافه می‌کند. می‌توانید چندین گزینهٔ --position مشخص کنید. بخش ENCODINGS در زیر را ببینید.

--unicoding=command

یک command UNICODING به کدگذاری اضافه می‌کند. برای مثال، '--unicoding "pi1 =: uni03D6"' به otftotfm دستور می‌دهد "/pi1" را به عنوان U+03D6 GREEK PI SYMBOL کدگذاری کند. می‌توانید چندین گزینهٔ --unicoding ارائه دهید. بخش ENCODINGS در زیر را ببینید.

--no-encoding-commands

هرگونه دستور LIGKERN و/یا UNICODING در فایل کدگذاری را نادیده می‌گیرد.

--no-default-ligkern

دستورهای پیش‌فرض LIGKERN مربوط به otftotfm را در بر نگیرد.

--coding-scheme=scheme

یک CODINGSCHEME به کدگذاری اضافه می‌کند. بخش ENCODINGS در زیر را ببینید.

--warn-missing

دربارهٔ نویسه‌های کدگذاری‌شده‌ای که توسط قلم پشتیبانی نمی‌شوند هشدار می‌دهد. دستور WARNMISSING را در بخش ENCODINGS در زیر ببینید.

--literal-encoding=encoding

کدگذاری dvips(1) مورد استفاده برای قلم را انتخاب می‌کند. هیچ جایگزینی گلیفی مجاز نخواهد بود، بنابراین کدگذاری خروجی با کدگذاری ورودی برابر خواهد بود (و otftotfm کدگذاری خروجی تولید نخواهد کرد).

--base-encodings=file

فقط برای افراد متخصص. به قلم خروجی اجازه می‌دهد به قلم‌های «پایه» (base) موجود ارجاع دهد. این کار می‌تواند تعداد قلم‌های پایهٔ تولیدشده توسط otftotfm را به میزان قابل‌توجهی کاهش دهد. هر سطر در آرگومان file شامل یک نام قلم TeX (مشابه --name) و یک فایل کدگذاری تحت‌اللفظی متناظر (مشابه --literal-encoding) است؛ برای مثال:.nf
WarnoProReg--eka eka
WarnoProReg--exp1 exp1
فونت‌های نام‌برده‌شده باید در اجراهای قبلی otftotfm روی همان فونت ورودی OpenType، و با همان گزینه‌های --extend و --slant اجرای فعلی ایجاد شده باشند. فونت خروجی فعلی در صورت امکان به گلیف‌های فونت‌های پایه‌ی نام‌برده ارجاع خواهد داد. اگر فونت‌های پایه تمام گلیف‌های مورد نیاز فونت خروجی را پوشش دهند، otftotfm به‌هیچ‌وجه هیچ فونت پایه‌ی جدیدی تولید نخواهد کرد. همچنین file می‌تواند با استفاده از نحو زیر به فونت‌های dotless-J ارجاع دهد:

WarnoProReg--lcdfj - dotlessj

گزینه‌های حالت خودکار (Automatic Mode Options)

-a, --automatic

انتخاب حالت خودکار.

-v vendor, --vendor=vendor

تنظیم نام ارائه‌دهنده‌ی فونت، که برای مکان‌یابی فایل‌ها در TDS استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض "lcdftools" است.

در حالت خودکار، TeX و ابزارهای مرتبط معمولاً فایل‌های فونت مورد نیاز را مستقل از ارائه‌دهنده‌ای که انتخاب می‌کنید پیدا خواهند کرد.

--typeface=typeface

تنظیم نام تایپ‌فیس (typeface) فونت، که برای مکان‌یابی فایل‌ها در TDS استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض، نام خانواده‌ی فونت فعلی پس از حذف نویسه‌های نامناسب است.

--no-type1

برای ایجاد فونت‌های Type 1 متناظر با فونت‌های ورودی OpenType، از cfftot1(1) استفاده نکنید.

--no-dotlessj

اگر فونت ورودی فاقد dotless-j باشد، برای ساخت فونت اختصاصی dotless-j از t1dotlessj(1) استفاده نکنید.

--no-truetype

فونت‌های مبتنی بر TrueType را نصب نکنید.

--type42

فونت‌های مبتنی بر TrueType را در قالب ترجمه‌شده‌ی Type 42 نصب کنید.

--no-updmap

برنامه‌ی updmap(1) را اجرا نکنید. این گزینه هنگام نصب دسته‌ای از فونت‌ها می‌تواند مفید باشد؛ زیرا اجرای یک‌باره‌ی updmap در پایان، بسیار سریع‌تر از اجرای آن به‌ازای تک‌تک فونت‌ها است.

-n texname, --name=texname

نام TeX قلم خروجی را تنظیم می‌کند، که در فایل‌های نگاشت قلم (font map) و در حالت خودکار، برای تولید نام فایل خروجی استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض از نام قلم OpenType و ویژگی‌های انتخاب‌شده استخراج می‌شود.

-p, --pl

متریک‌های خوانا برای انسانِ PL و VPL را در خروجی تولید می‌کند، نه متریک‌های باینری TFM و VF را. توجه: فایل‌های خروجی PL و VPL برنامهٔ Otftotfm معتبر هستند، اما برنامهٔ fontinst ممکن است آن‌ها را نپذیرد (تحلیل‌گر بسیار سخت‌گیری دارد). مطمئن شوید که یک --coding-scheme مشخص کرده‌اید؛ اگر کمکی نکرد، خروجی TFM را از طریق tftopl(1). پردازش کنید.

--no-virtual

قلم‌های مجازی (فایل‌های VF و VPL) را تولید نمی‌کند. Otftotfm در صورتی که ویژگی‌های انتخاب‌شدهٔ قلم بدون قلم‌های مجازی قابل پیاده‌سازی نباشند، هشدار خواهد داد.

--no-encoding

فایل کدگذاری (encoding) تولید نمی‌کند.

--output-encoding[=file]

تنها یک فایل کدگذاری تولید می‌کند؛ هیچ خروجی دیگری تولید نخواهد شد. فایل کدگذاری در file، یا در صورت ارائه نشدن آرگومان file، در خروجی استاندارد نوشته می‌شود.

--no-map

خط نگاشت قلم (font map) را برای این قلم تولید نمی‌کند.

گزینه‌های مکان فایل (File Location Options)

--tfm-directory=dir

--pl-directory=dir

--vf-directory=dir

--vpl-directory=dir

--encoding-directory=dir

--type1-directory=dir

--truetype-directory=dir

--type42-directory=dir

--directory=dir

پوشهٔ مورد استفاده برای انواع مختلف خروجی را تنظیم می‌کند. هر پوشه می‌تواند توسط یک متغیر محیطی تنظیم شود، و در حالت خودکار به طور پیش‌فرض یک پوشهٔ TDS است، یا در غیر این صورت به "." اشاره دارد. نام متغیرهای محیطی و مکان‌های پیش‌فرض TDS در بخش حالت خودکار (Automatic Mode) در بالا توضیح داده شده‌اند. گزینهٔ --directory پوشهٔ پیش‌فرض را برای تمام انواع خروجی تنظیم می‌کند.

--map-file=filename

فایلی را مشخص می‌کند که otftotfm خط نگاشت قلم را برای این قلم در آن می‌نویسد. مقدار پیش‌فرض در حالت دستی، خروجی استاندارد است، و در حالت خودکار، "TEXMF/fonts/map/dvips/vendor/vendor.map" (یا "TEXMF/dvips/vendor/vendor.map" در سیستم‌های قدیمی‌تر) است.

--glyphlist=file

استفاده از file به‌عنوان فهرست گلیف Adobe، که به ترجمه نام‌های گلیف به مقادیر کد Unicode کمک می‌کند. برای گنجاندن چند فایل، این گزینه را چند بار مشخص کنید. برای اطلاعات بیشتر، بخش «کدگذاری‌ها (ENCODINGS)» را در ادامه ببینید.

-V, --verbose

نوشتن پیام‌های پیشرفت در خطای استاندارد.

--no-create

هیچ فایلی ایجاد یا ویرایش نشود. در عوض، پیام‌هایی درباره روند فرضی پیشرفت برنامه در خطای استاندارد نوشته شود.

--force

تولید تمام فایل‌ها، حتی اگر به نظر برسد نسخه‌هایی از آن‌ها از قبل نصب شده است.

-q, --quiet

هیچ پیام خطایی ایجاد نشود.

--kpathsea-debug=flags

تنظیم پرچم‌های اشکال‌زدایی جستجوی مسیر. برای جزئیات به راهنمای Kpathsea مراجعه کنید.

-h, --help

چاپ اطلاعات نحوه استفاده و خروج.

--version

چاپ شماره نسخه و اطلاعات کوتاه عدم ضمانت و خروج.

گلیف‌های جدید (New Glyphs)

گلیف‌های جدید، مانند حروف متصل (ligatures) و جایگزین‌های متنی (contextual substitutions)، در هر فضای خالی به انکودینگ اضافه می‌شوند و در صورت امکان از مکان‌های اصلی خود استفاده می‌کنند. اگر انکودینگ فضای کافی برای همه گلیف‌های جدید نداشته باشد، اولویت با اتصال‌های کوتاه‌تری است که از حروف بدون اعراب تشکیل شده‌اند.

گلیف‌های ساختگی (Synthetic Glyphs)

Otftotfm در صورتی که یک گلیف مورد نیاز در فونت ورودی موجود نباشد، می‌تواند با استفاده از دستکاری‌های فونت مجازی برخی از گلیف‌ها را تولید کند. به‌طور مشخص، این موارد را می‌سازد:

cwm

علامت کلمه مرکب TeX (یک خط تراز یا rule با پهنای صفر از نوع «strut» با ارتفاع برابر با x-height فونت)

ascendercompwordmark

«cwm» با ارتفاع برابر با صعودنده‌های (ascenders) فونت

capitalcompwordmark

«cwm» با ارتفاع برابر با حروف بزرگ (capitals) فونت

visualspace

یک فنجان مربعی (square cup) که برای نمایش فاصله‌ها استفاده می‌شود

dotlessj

یک «j» بدون نقطه، ساخته‌شده با t1dotlessj(1)

dblbracketleft

نسخه کرن‌شده (kerned) از «[[»

dblbracketright

نسخه کرن‌شده (kerned) از «]]»

bardbl

نماد موازی «||»

asteriskmath

علامت «*» با تراز وسط عمودی

ringfitted

اعراب حلقه‌ای که در مرکز پهنای «A» قرار گرفته است

twelveudash

خط تیره به پهنای 2/3-em

threequartersemdash

خط تیره به پهنای 3/4-em

centigrade

«(درجه)C»

interrobang

نماد ترکیبی «?!»

interrobangdown

علامت interrobang وارونه

pertenthousand

علامت در ده‌هزار (% به همراه دو 0 اضافی)

IJ

اتصال «IJ»

ij

اتصال «ij»

Germandbls

«SS» (یک sharp-s بزرگ)

SSsmall

نسخه حروف کوچکِ بزرگ‌نما (small-capital) از «SS»

FFsmall

نسخه حروف کوچکِ بزرگ‌نما (small-capital) از «FF»

FIsmall

نسخه حروف کوچکِ بزرگ‌نما (small-capital) از «FI»

FLsmall

نسخه حروف کوچکِ بزرگ‌نما (small-capital) از «FL»

FFIsmall

نسخه حروف کوچکِ بزرگ‌نما (small-capital) از «FFI»

FFLsmall

نسخه حروف کوچکِ بزرگ‌نما (small-capital) از «FFL»

گزینه‌های --include-subs و --include-alternates و گونه‌های --exclude و --*-filter آن‌ها، انواع الگوهای زیر را می‌پذیرند.

• نام‌های گلیف. مثال: «Aacute». برای فونت‌های متمایل به PostScript، از گزینهٔ -g برنامهٔ otfinfo(1) برای مشاهدهٔ نام‌های گلیف فونت استفاده کنید، و دستور «cfftot1 font.otf | t1testpage» را برای تولید یک فایل PostScript که هر گلیف را نشان می‌دهد به کار ببرید.
• الگوهای نام گلیف با استفاده از قوانین تطبیق glob به سبک پوسته: «*» با هر تعداد نویسه، «?» با هر تک‌نویسه، و «[...]» با هر نویسه‌ای در یک مجموعه تطبیق می‌یابد. مثال: «*.end».
• ویژگی‌های دسته‌بندی یونیکد در قلاب‌های زاویه‌دار (angle brackets). مثال‌ها: «<Letter>»، «<UppercaseLetter>»، «<Lu>». فهرست کامل هر دو نام کوتاه و بلند: Letter/L، UppercaseLetter/Lu، LowercaseLetter/Ll، TitlecaseLetter/Lt، ModifierLetter/Lm، OtherLetter/Lo؛ Number/N، DecimalNumber/Nd، LetterNumber/Nl، OtherNumber/No؛ Punctuation/P، ConnectorPunctuation/Pc، DashPunctuation/Pd، OpenPunctuation/Ps، ClosePunctuation/Pe، InitialPunctuation/Pi، FinalPunctuation/Pf، OtherPunctuation/Po؛ Symbol/S، MathSymbol/Sm، CurrencySymbol/Sc، ModifierSymbol/Sk، OtherSymbol/So؛ Mark/M، SpacingMark/Mc، EnclosingMark/Me، NonspacingMark/Mn؛ Separator/Z، SpaceSeparator/Zs، LineSeparator/Zl، ParagraphSeparator/Zp؛ Other/C، Surrogate/Cs، Format/Cf، Control/Cc، PrivateUse/Co، Unassigned/Cn. مقادیر دسته‌بندی بر اساس Unicode 4.0 به‌روز است.
• محدوده‌های یونیکد. مثال: «U+007f-U+008C».

پیشوند «!» الگو را نفی می‌کند، و می‌توانید الگوهای چندگانه را با فاصله از یکدیگر جدا کنید.