OPENSTACKDOCSTHEME(1)

openstackdocstheme

OPENSTACKDOCSTHEME(1)

نام (NAME)

openstackdocstheme - افزونه مستندسازی Sphinx با پشتیبانی از پوسته برای بنیاد زیرساخت باز

openstackdocstheme یک افزونهٔ مستندسازی Sphinx است که پشتیبانی از پوسته را برای پروژه‌های بنیاد زیرساخت باز (Open Infrastructure Foundation) فراهم می‌کند.

پوستهٔ openstackdocs برای مستنداتی به کار می‌رود که در docs.openstack.org و developer.openstack.org منتشر می‌شوند. این پوسته برای استفاده توسط پروژه‌های OpenStack که تحت هدایت کمیته فنی (Technical Committee) https://governance.openstack.org/reference/projects/index.html اداره می‌شوند در نظر گرفته شده است.

پوستهٔ starlingxdocs برای مستنداتی به کار می‌رود که در docs.starlingx.io منتشر می‌شوند. این پوسته برای استفاده توسط پروژه‌های StarlingX که تحت هدایت کمیته راهبری فنی (Technical Steering Committee) https://docs.starlingx.io/governance/reference/projects/index.html فعالیت می‌کنند در نظر گرفته شده است.

استفاده از پوسته (USING THE THEME)

نکته:

پیش از استفاده از این پوسته، با مراجعه به دستورالعمل‌های نشان تجاری در https://www.openstack.org/brand، مطمئن شوید که پروژهٔ شما مجاز به استفاده از نشان تجاری OpenStack است.

نکته:

برخی از تنظیمات زیر در فایلی که هنگام راه‌اندازی اولیه یک پروژه توسط Sphinx تولید می‌شود گنجانده شده‌اند، بنابراین ممکن است از قبل مقادیری داشته باشند که لازم باشد تغییر داده شوند.

1.: فهرست نیازمندی‌های (requirements) پروژه خود را به‌روزرسانی کنید تا شامل openstackdocstheme شود (معمولاً در test-requirements.txt).
2.: اگر پروژه شما قبلاً از پوستهٔ oslosphinx استفاده می‌کرده است (بدون دستکاری ناوبری سربرگ)، oslosphinx را از فهرست نیازمندی‌های خود حذف کنید؛ سپس در فایل conf.py می‌توانید دستور import و افزونهٔ مربوط به oslosphinx را پاک کنید.
3.: پس از انجام این کار، باید 'openstackdocstheme' را به فهرست افزونه‌هایی که Sphinx برای راه‌اندازی اولیه و پیکربندی پوسته نیاز دارد اضافه کنید:

extensions = [
    # ...
    'openstackdocstheme',
    # ...
]
html_theme = 'openstackdocs'

4.: گزینه‌ها را برای ایجاد پیوند به مخزن git در https://opendev.org و سامانه پیگیری باگ تنظیم کنید.

openstackdocs_repo_name: پیشوند و نام مخزن. به عنوان مثال، 'openstack/python-glanceclient'.
openstackdocs_use_storyboard: در صورت استفاده از StoryBoard، روی True تنظیم شود.
نکته:

در صورت استفاده از StoryBoard، گزینه‌های bug_project و bug_tag را تنظیم نکنید.

openstackdocs_bug_project: نام یا شناسه پروژه. برای launchpad، این مقدار یک رشته مانند python-glanceclient است. اگر مشخص نشود، پیوندهای "Report a bug" (گزارش باگ) نمایش داده نمی‌شوند. این گزینه در صورت استفاده از StoryBoard می‌تواند حذف شود.
openstackdocs_bug_tag: برچسب باگ در Launchpad. اگر مشخص نشود، هیچ برچسبی اعمال نخواهد شد. مقدار پیش‌فرض خالی است. این گزینه در صورت استفاده از StoryBoard می‌تواند حذف شود.

یک مثال برای پروژه‌ای که از launchpad استفاده می‌کند:

# openstackdocstheme options
openstackdocs_repo_name = 'openstack/python-glanceclient'
openstackdocs_bug_project = 'python-glanceclient'
openstackdocs_bug_tag = ''

یک مثال برای پروژه‌ای که از StoryBoard استفاده می‌کند:

# openstackdocstheme options
openstackdocs_repo_name = 'openstack/infra-manual'
openstackdocs_use_storyboard = true

5.: گزینه‌هایی را که به‌طور خودکار توسط پوسته پیکربندی می‌شوند حذف کنید.

project
html_last_updated_fmt

6.

پیکربندی گزینه‌های مربوط به نسخه.

به‌جز مستندات موجود در مسیرهای api-guide، api-ref و releasenotes، پوسته نسخهٔ مستندات شما را به‌طور خودکار تنظیم می‌کند. این رفتار را می‌توان به‌صورت دستی با تنظیم گزینهٔ openstackdocs_auto_version روی True یا False پیکربندی کرد.

اگر مستندات شما به‌طور خودکار نسخه‌گذاری می‌شوند، باید گزینه‌های مربوط به تعیین نسخه را حذف کنید، زیرا مقدار آن‌ها بازنویسی خواهد شد.

version
release

7.: (اختیاری) پیکربندی دستی نام پروژه.
پوسته به‌طور خودکار نام پروژهٔ استفاده‌شده در مستندات شما را تعیین می‌کند. می‌توانید این رفتار را با تنظیم گزینهٔ openstackdocs_auto_name روی false و مقداردهی گزینهٔ project با نام دلخواه خود، غیرفعال کنید.
8.: (اختیاری) پیوند دادن به فایل PDF.
اگر یک فایل PDF نیز تولید می‌کنید، پوسته می‌تواند پیوندی به آن ایجاد کند. برای تولید این پیوند، مقدار openstack_pdf_link را روی True قرار دهید. انتظار می‌رود فایل با نام doc-<shortname>.pdf نام‌گذاری شده و در دایرکتوری سطح بالا (top-level) قرار گیرد، که در آن <shortname> همان openstackdocs_repo_name است. برای مثال با:

openstackdocs_repo_name = "openstack/python-glanceclient"

نام کوتاه python-glanceclient است و نام فایل doc-python-glanceclient.pdf خواهد بود. از متغیر openstackdocs_pdf_filename برای جایگزینی نام فایل تولیدشده استفاده کنید.

تغییر یافته در نسخه 2.2.0: گزینه‌های پیکربندی openstack_pdf_link و openstackdocs_pdf_filename معرفی شدند.

تغییر یافته در نسخه 2.1.0: گزینه‌های پیکربندی repository_name، bug_project، bug_tag و use_storyboard به‌ترتیب به openstackdocs_repo_name، openstackdocs_bug_project، openstackdocs_bug_tag و openstackdocs_use_storyboard تغییر نام یافتند. نام‌های مستعار ارائه شده‌اند اما در نسخه‌های بعدی حذف خواهند شد.

تغییر یافته در نسخه 2.1.0: گزینه‌های پیکربندی openstackdocs_auto_version و openstackdocs_auto_name اضافه شدند.

تغییر یافته در نسخه 1.20: در نسخه‌های قدیمی‌تر openstackdocstheme، لازم بود گزینه html_last_updated_fmt برای خروجی HTML و گزینه‌های latex_engine و latex_elements در صورت نیاز به خروجی PDF به‌صورت دستی پیکربندی شوند. اکنون دیگر چنین نیست زیرا این مشخصه‌ها اکنون به‌طور خودکار پیکربندی می‌شوند.

پیکربندی اضافی (ADDITIONAL CONFIGURATION)

اگر از این پوسته برای مستندات مرجع API استفاده می‌کنید، ناوبری نوار کناری را در html_theme_options در فایل conf.py تنظیم کنید:

# To use the API Reference sidebar dropdown menu,
# uncomment the html_theme_options parameter.  The theme
# variable, sidebar_dropdown, should be set to `api_ref`.
# Otherwise, the list of links for the User and Ops docs
# appear in the sidebar dropdown menu.
html_theme_options = {
    # ...
    "sidebar_dropdown": "api_ref",
    "sidebar_mode": "toc",
    # ...
}

نوار جستجو در نوار کناری به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. برای فعال کردن آن، گزینه sidebar_search را برای جستجو در محدوده پروژه روی True تنظیم کنید:

html_theme_options = {
    # ...
    "sidebar_search": True,
    # ...
}

اگر از این پوسته برای مستنداتی استفاده می‌کنید که می‌خواهید بر اساس برچسب‌های git در مخزن خود منتشر کنید، گزینه منوی کشویی انتشار را در html_theme_options در فایل conf.py تنظیم کنید. این گزینه به‌طور پیش‌فرض روی False تنظیم شده است:

html_theme_options = {
    # ...
    "show_other_versions": "True",
    # ...
}

اگر از این پوسته برای پروژه‌ای با مستندات منتشرشده استفاده می‌کنید که تاریخ انتشار آن‌ها به پیش از چرخه انتشار Mitaka برمی‌گردد، قدیمی‌ترین نسخه منتشرشده را در html_theme_options در فایل conf.py روی نام نخستین سری دارای مستندات موجود تنظیم کنید. این گزینه به‌طور پیش‌فرض روی None تنظیم شده است:

html_theme_options = {
    # ...
    "earliest_published_series": "grizzly",
    # ...
}

هشدار:

از این گزینه برای release-notes استفاده نکنید، زیرا آن‌ها همواره به‌عنوان یک سند واحد با نسخه‌بندی درونی منتشر می‌شوند.

اکنون نشانی (badge) که وضعیت پشتیبانی یک سند را مشخص می‌کند برای مخازنی که دارای شاخه‌های stable/ هستند نشان داده می‌شود. این نشان برای اسناد api-ref، api-guide و releasenotes نمایش داده نمی‌شود. می‌توان آن را با گزینه پوسته‌ی html به نام display_badge غیرفعال کرد:

    html_theme_options = {
    # ...
    "display_badge": False,
    # ...
}

فهرست مطالب (TOC) در سمت چپ شامل یک بخش سراسری (جهت جابه‌جایی میان صفحات) و یک بخش محلی (نمایش‌دهنده محتویات صفحه) است. اگر TOC درون متن نمایش داده می‌شود، ممکن است مایل باشید بخش سراسری TOC را غیرفعال کنید:

html_theme_options = {
    # ...
    "display_global_toc_section": False,
    # ...
}

اگر از این پوسته برای مواردی غیر از docs.openstack.org استفاده می‌کنید، می‌توانید عنوان ریشه ("OpenStack Docs") را که در عنوان صفحه و راهنمای ابزار (tooltip) پیکان چپ ظاهر می‌شود، سفارشی‌سازی کنید:

html_theme_options = {
    # ...
    "root_title": "OpenStack Governance",
    # ...
}

از گزینهٔ پیکربندی openstack_projects می‌توان برای تعریف نقش‌های سفارشی استفاده کرد؛ این نقش‌ها پیوندهایی ایجاد می‌کنند که با ساخته شدن شاخه‌ها برای هر سری انتشار، به‌طور خودکار به‌روزرسانی می‌شوند. ساخت‌های روی شاخهٔ master به مستندات latest پیوند می‌خورند.

در فایل conf.py مستندات منبع، عبارت زیر را اضافه کنید:

openstack_projects = ['horizon']

سپس در متن مبدأ مستندات، با استفاده از نحو زیر به یک مقصد پیوند دهید:

:horizon-doc:`Launching Instances with Horizon <user/launch-instances.html>`

نکته:

از این ویژگی برای ارجاع به پروژه‌هایی که سیاست شاخه‌بندی متفاوتی دارند (برای نمونه تنها دارای شاخهٔ master هستند) استفاده نکنید.

مثال نمایشی (DEMONSTRATION EXAMPLE)

مستندات نمایشی، یک خروجی نمونه ارائه می‌دهد تا اطمینان حاصل شود که با خروجی مورد انتظار همخوانی دارد. پیوند زیر به خروجی نمونه در هنگام استفاده از پوسته برای تمام مستنداتی که مرجع API نیستند، اشاره می‌کند.

[تصویر: لوگوی مستندات] [تصویر]

مستندات نمایشی (Demo documentation)

مستندات نمایشی، نشانه‌گذاری‌های نمونه‌ای را برای بررسی خروجی مورد انتظار ارائه می‌دهد.

این یک نوار کناری است که می‌توان از آن برای ارائهٔ مطالب مرتبط یا ارجاعی استفاده کرد. این بخش در مجاورت متن اصلی اما در خارج از آن نمایش داده می‌شود.

هدف این پروژه، پیاده‌سازی ساده، مقیاس‌پذیری گسترده و مجموعه‌ای غنی از ویژگی‌ها است. متخصصان رایانش ابری از سراسر جهان در توسعهٔ این پروژه مشارکت دارند.

واژه‌نامه (Glossary)

در اینجا نمونه‌ای از یک واژه‌نامه آمده است:

Cactus: انتشار گروهی از پروژه‌های OpenStack که در بهار ۲۰۱۱ عرضه شد. این انتشار شامل سرویس‌های Compute (nova)، Object Storage (swift) و Image (glance) بود. کاکتوس (Cactus) شهری در تگزاس ایالات متحده و نام رمز سومین انتشار OpenStack است. هنگامی که دوره‌های انتشار OpenStack از سه ماه به شش ماه افزایش یافت، نام رمز انتشار به‌گونه‌ای تغییر کرد که با نام جغرافیایی نزدیک‌ترین مکان به نشست (summit) قبلی همخوانی داشته باشد.
CADF: مشخصهٔ Cloud Auditing Data Federation (CADF) استانداردی برای داده‌های رویداد ممیزی است. CADF توسط OpenStack Identity پشتیبانی می‌شود.
CALL: یکی از دستورات پایه‌ای RPC که توسط نرم‌افزار صف پیام OpenStack استفاده می‌شود. پیامی را ارسال کرده و منتظر دریافت پاسخ می‌ماند.

بلوک‌های عینی (Literal Blocks)

در اینجا نمونه‌ای از پیکربندی آمده است:

[DEFAULT]
...
my_ip = 10.0.0.31
vnc_enabled = True
vncserver_listen = 0.0.0.0
vncserver_proxyclient_address = 10.0.0.31
novncproxy_base_url = http://controller:6080/vnc_auto.html

در اینجا نمونه دیگری از کد پایتون آورده شده است:

def builder_inited(app):
    theme_dir = os.path.join(os.path.dirname(__file__), 'theme')
    LOG.info('Using openstack theme from %s' % theme_dir)
    # Insert our theme directory at the front of the search path and
    # force the theme setting to use the one in the package. This is
    # done here, instead of in setup(), because conf.py is read after
    # setup() runs, so if the conf contains these values the user
    # values overwrite these. That's not bad for the theme, but it
    # breaks the search path.
    app.config.html_theme_path.insert(0, theme_dir)
    # Set the theme name
    app.config.html_theme = 'openstack'
    # Re-initialize the builder, if it has the method for setting up
    # the templates and theme.
    if hasattr(app.builder, 'init_templates'):
        app.builder.init_templates()

در اینجا همان مثال با ..code-block: ini برای آزمودن تحلیل‌گر واژگانی pygments آورده شده است:

[DEFAULT]
...
my_ip = 10.0.0.31
vnc_enabled = True
vncserver_listen = 0.0.0.0
vncserver_proxyclient_address = 10.0.0.31
novncproxy_base_url = http://controller:6080/vnc_auto.html

جدول‌ها (Tables)

در اینجا یک جدول نمونه آمده است:

پروژه‌های اوپن‌استک (OpenStack projects)

نام	نقش	توضیحات
Nova	محاسبات (Compute)	پیاده‌سازی سرویس‌ها و کتابخانه‌های مرتبط برای فراهم‌آوری دسترسی خودکار، بر اساس تقاضا و با مقیاس‌پذیری بالا به منابع محاسباتی، شامل سرورهای اختصاصی (bare metal)، ماشین‌های مجازی، و کانتینرها.
Neutron	شبکه (Networking)	پروژه OpenStack Neutron یک پروژه شبکه SDN است که بر ارائه شبکه به‌عنوان سرویس (NaaS) در محیط‌های رایانش مجازی تمرکز دارد.
Swift	ذخیره‌سازی شیء (Object store)	سامانه Swift یک ذخیره‌ساز شیء/blob توزیع‌شده با دسترس‌پذیری بالا و سازگاری نهایی است. سازمان‌ها می‌توانند از Swift برای ذخیره حجم زیادی از داده‌ها به شیوه‌ای کارآمد، امن و ارزان استفاده کنند. این سیستم برای مقیاس‌پذیری بالا طراحی شده و برای دوام، دسترس‌پذیری و هم‌زمانی در کل مجموعه داده بهینه‌سازی شده است. Swift برای ذخیره داده‌های ساختارنیافته با رشد نامحدود ایده‌آل است.
...	...	...
اعلان‌ها (Notices)
اعلان‌ها به شکل‌های زیر می‌آیند.
یادداشت (note)
یادداشت:
0.0
3.5
توضیحی شامل اطلاعات تکمیلی که بخشی از متن را تشریح می‌کند.
168u
168u
مهم (important)
مهم:
0.0
3.5
موردی که پیش از ادامه دادن باید از آن آگاه باشید.
168u
168u
نکته (tip)
نکته:
0.0
3.5
یک توصیهٔ کاربردی جانبی اما سودمند.
168u
168u
احتیاط (caution)
احتیاط:
0.0
3.5
اطلاعات مفیدی که از اشتباه کردن کاربر جلوگیری می‌کند.
168u
168u
همچنین ببینید (seealso)
همچنین ببینید:
0.0
3.5
ارجاع به بخش دیگری از اطلاعات مرتبط، مانند یک پیکربندی مرتبط یا مستندات بالادستی.
168u
168u
هشدار (warning)
هشدار:
0.0
3.5
اطلاعات حیاتی دربارهٔ خطر از دست رفتن داده‌ها یا مشکلات امنیتی.
168u
168u
اعلان‌های افزودن و منسوخ‌سازی پیکربندی
در نگارش 9.0.0-Mitaka افزوده شد.
در نگارش 10.0.0-Newton افزوده شد.
در نگارش 10.0.0-Newton تغییر یافت: پشتیبانی از برچسب‌های جدید اضافه شد!
در نگارش 11.0.0-Ocata تغییر یافت: نمایش کارکرد چندین اعلان به صورت هم‌زمان!
از نگارش 11.0.0-Ocata منسوخ شده: به‌جای آن از Notices استفاده کنید.
از نگارش 12.0.0-Pike منسوخ شده: دومین اعلان منسوخ‌شدن
پیکربندی دسترسی و امنیت برای نمونه‌ها
پیش از راه‌اندازی یک نمونه (instance)، باید قواعد گروه امنیتی (security group) را اضافه کنید تا کاربران بتوانند دستور ping را اجرا کرده و برای اتصال به نمونه از SSH استفاده نمایند. گروه‌های امنیتی مجموعه‌ای از قواعد فیلترسازی IP هستند که دسترسی شبکه را تعریف کرده و بر تمامی نمونه‌های موجود در یک پروژه اعمال می‌شوند. برای انجام این کار، می‌توانید قواعدی را به گروه امنیتی پیش‌فرض <#add-a-rule-to-the-default-security-group> بیفزایید یا یک گروه امنیتی جدید همراه با قواعد ایجاد کنید.
جفت‌کلیدها (Key pairs) اعتبارنامه‌های SSH هستند که هنگام راه‌اندازی نمونه، به درون آن تزریق می‌شوند. برای استفاده از تزریق جفت‌کلید، تصویری که نمونه بر پایهٔ آن ساخته شده است باید شامل بستهٔ cloud-init باشد. هر پروژه باید دست‌کم یک جفت‌کلید داشته باشد. برای اطلاعات بیشتر، وارد کردن جفت‌کلید <#import-a-key-pair> را ببینید.
اگر یک جفت‌کلید را با ابزاری بیرونی تولید کرده‌اید، می‌توانید آن را به OpenStack وارد کنید. این جفت‌کلید را می‌توان برای چندین نمونه که به یک پروژه تعلق دارند به کار برد. برای اطلاعات بیشتر، به ? (TODO!) مراجعه کنید.
هنگامی که یک نمونه در OpenStack ایجاد می‌شود، به‌طور خودکار یک نشانی IP ثابت در شبکه‌ای که نمونه به آن اختصاص یافته، به آن تعلق می‌گیرد. این نشانی IP تا زمان خاتمهٔ نمونه به‌طور دائمی به آن متصل می‌ماند. با این حال، علاوه بر نشانی IP ثابت، یک نشانی IP شناور (floating IP) نیز می‌تواند به یک نمونه پیوست شود. برخلاف نشانی‌های IP ثابت، وابستگی‌های نشانی‌های IP شناور را می‌توان در هر زمان، بدون توجه به وضعیت نمونه‌های مربوطه، تغییر داد..SS افزودن یک قانون به گروه امنیتی پیش‌فرض
این فرآیند دسترسی SSH و ICMP (ping) به نمونه‌ها را فعال می‌کند. این
قوانین بر تمام نمونه‌های درون یک پروژه معین اعمال می‌شوند و باید
برای هر پروژه تنظیم شوند، مگر اینکه دلیلی برای منع دسترسی SSH یا ICMP
به نمونه‌ها وجود داشته باشد.
در صورت نیاز، اگر رایانش ابری شما ایجاب کند، این فرآیند می‌تواند برای
افزودن قوانین بیشتر گروه امنیتی به یک پروژه بر حسب ضرورت تنظیم شود.
نکته:
0.0
3.5
هنگام افزودن یک قانون، باید پروتکل استفاده‌شده به همراه پورت مقصد یا
پورت مبدأ را مشخص کنید.
168u
168u
0.0
1. 3
به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Access &
Security کلیک کنید. زبانه Security Groups گروه‌های
امنیتی موجود برای این پروژه را نمایش می‌دهد.
2. 3
گروه امنیتی پیش‌فرض (default) را انتخاب کرده و روی Edit Rules کلیک کنید.
3. 3
برای مجاز کردن دسترسی SSH، روی Add Rule کلیک کنید.
4. 3
در کادر محاوره‌ای Add Rule، مقادیر زیر را وارد کنید:
box center;
l\|l.
Rule	SSH
Remote	CIDR
CIDR	0.0.0.0/0

نکته:

برای پذیرش درخواست‌ها از یک محدوده مشخص از آدرس‌های IP، بلوک آدرس IP را در کادر CIDR مشخص کنید.

5.

روی Add کلیک کنید.

اکنون پورت SSH 22 روی نمونه‌ها برای درخواست‌ها از هر آدرس IP باز خواهد بود.

6.

برای افزودن یک قانون ICMP، روی Add Rule کلیک کنید.

7.

در کادر محاوره‌ای Add Rule، مقادیر زیر را وارد کنید:

Rule	All ICMP
Direction	Ingress
Remote	CIDR
CIDR	0.0.0.0/0

8.

روی Add کلیک کنید.

اکنون نمونه‌ها تمام بسته‌های ورودی ICMP را خواهند پذیرفت.

حداقل یک جفت‌کلید برای هر پروژه ایجاد کنید.

1.: به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کنید، و روی Access & Security کلیک کنید.
2.: روی زبانهٔ Keypairs کلیک کنید که جفت‌کلیدهای موجود برای این پروژه را نشان می‌دهد.
3.: روی Create Keypair کلیک کنید.
4.: در کادر محاوره‌ای Create Keypair، نامی برای جفت‌کلید خود وارد کرده و روی Create Keypair کلیک کنید.
5.: به اعلان بارگیری جفت‌کلید پاسخ دهید.

وارد کردن یک جفت‌کلید

1.: به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کنید، و روی Access & Security کلیک کنید.
2.: روی زبانهٔ Keypairs کلیک کنید که جفت‌کلیدهای موجود برای این پروژه را نشان می‌دهد.
3.: روی Import Keypair کلیک کنید.
4.: در کادر محاوره‌ای Import Keypair، نام جفت‌کلید خود را وارد کرده، کلید عمومی را در کادر Public Key کپی کنید، و سپس روی Import Keypair کلیک کنید.
5.: فایل *.pem را به‌صورت محلی ذخیره کنید.
6.: برای تغییر مجوزهای آن به‌گونه‌ای که فقط شما بتوانید فایل را بخوانید و در آن بنویسید، دستور زیر را اجرا کنید:

$ chmod 0600 yourPrivateKey.pem

نکته:

اگر از طریق یک رایانهٔ ویندوزی از داشبورد استفاده می‌کنید، از PuTTYgen برای بارگذاری فایل *.pem و تبدیل و ذخیرهٔ آن به‌صورت *.ppk استفاده کنید. برای اطلاعات بیشتر صفحهٔ وب WinSCP را برای PuTTYgen به‌نشانی http://winscp.net/eng/docs/ui_puttygen ببینید.

7.: برای شناساندن جفت‌کلید به SSH، دستور ssh-add را اجرا کنید:

$ ssh-add yourPrivateKey.pem

پایگاه‌دادهٔ Compute کلید عمومی جفت‌کلید را ثبت می‌کند.

داشبورد، جفت‌کلید را در زبانهٔ Access & Security فهرست می‌کند.

تخصیص یک آدرس IP شناور به یک نمونه

هنگامی که یک نمونه در OpenStack ایجاد می‌شود، به‌طور خودکار یک آدرس IP ثابت در شبکه‌ای که نمونه به آن اختصاص یافته، به آن تعلق می‌گیرد. این آدرس IP تا زمان خاتمه یافتن نمونه، به‌طور دائم با آن مرتبط می‌ماند.

با این حال، علاوه بر آدرس IP ثابت، یک آدرس IP شناور نیز می‌تواند به یک نمونه متصل شود. برخلاف آدرس‌های IP ثابت، ارتباط آدرس‌های IP شناور می‌تواند در هر زمان، فارغ از وضعیت نمونه‌های مربوطه تغییر یابد. این رویه، جزئیات رزرو یک آدرس IP شناور از یک استخر موجود از آدرس‌ها و اتصال آن آدرس به یک نمونهٔ مشخص را شرح می‌دهد.

1.: به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کنید، و روی Access & Security کلیک کنید.
2.: روی زبانهٔ Floating IPs کلیک کنید که آدرس‌های IP شناور تخصیص‌یافته به نمونه‌ها را نشان می‌دهد.
3.: روی Allocate IP to Project کلیک کنید.
4.: استخری را که می‌خواهید آدرس IP از آن برداشته شود انتخاب کنید.
5.: روی Allocate IP کلیک کنید.
6.: در فهرست Floating IPs، روی Associate کلیک کنید.
7.: در کادر محاوره‌ای Manage Floating IP Associations، گزینه‌های زیر را انتخاب کنید:

فیلد IP Address به‌طور خودکار پر می‌شود، اما می‌توانید با کلیک روی دکمهٔ + یک آدرس IP جدید اضافه کنید.
در فیلد Ports to be associated، یک پورت را از فهرست انتخاب کنید. این فهرست تمام نمونه‌ها را به همراه آدرس‌های IP ثابت آن‌ها نمایش می‌دهد.

8.: روی Associate کلیک کنید.
نکته:

برای قطع اتصال یک آدرس IP از یک نمونه، روی دکمهٔ Disassociate کلیک کنید.

برای بازگرداندن آدرس IP شناور به استخر آدرس‌ها، روی دکمهٔ More کلیک کرده و گزینهٔ Release Floating IP را انتخاب کنید.

به عنوان یک کاربر نهایی ابری، می‌توانید از داشبورد OpenStack برای تدارک منابع خود در چارچوب محدودیت‌های تعیین‌شده توسط مدیران سیستم استفاده کنید. می‌توانید مثال‌های ارائه‌شده در این بخش را برای ایجاد انواع و اندازه‌های دیگر نمونه‌های سرور (server instances) تغییر دهید.

ورود به داشبورد

داشبورد بر روی گره‌ای با نقش سرور nova-dashboard در دسترس است.

1.: نام میزبان (host name) یا نشانی IP عمومی را که از طریق آن می‌توانید به داشبورد دسترسی داشته باشید، به همراه نام کاربری و گذرواژه خود از اپراتور ابر درخواست کنید.
2.: یک مرورگر وب را که JavaScript و کوکی‌ها در آن فعال هستند، باز کنید.
نکته:

برای استفاده از کلاینت Virtual Network Computing (VNC) برای داشبورد، مرورگر شما باید از HTML5 Canvas و HTML5 WebSockets پشتیبانی کند. کلاینت VNC بر پایه noVNC است. برای جزئیات، noVNC: HTML5 VNC Client را در https://github.com/kanaka/noVNC/blob/master/README.md ببینید. برای فهرستی از مرورگرهای پشتیبانی‌شده، Browser support را در https://github.com/kanaka/noVNC/wiki/Browser-support ببینید.

3.: در نوار نشانی، نام میزبان یا نشانی IP مربوط به داشبورد را وارد کنید.

https://ipAddressOrHostName

نکته:

اگر هنگام تلاش برای دسترسی به نشانی URL برای نخستین بار یک هشدار گواهی ظاهر شد، یک گواهی خودامضاشده (self-signed) در حال استفاده است که به طور پیش‌فرض قابل اعتماد در نظر گرفته نمی‌شود. گواهی را اعتبارسنجی کنید یا یک استثنا در مرورگر اضافه کنید تا هشدار را دور بزنید.

4.

در صفحه Log In، نام کاربری و گذرواژه خود را وارد کرده و روی Sign In کلیک کنید.

قسمت بالای پنجره، نام کاربری شما را نمایش می‌دهد. همچنین می‌توانید به Settings دسترسی داشته باشید یا از داشبورد خارج شوید (sign out).

زبانه‌ها و عملکردهای قابل مشاهده در داشبورد به مجوزهای دسترسی، یا نقش‌های (roles) کاربری که با آن وارد شده‌اید بستگی دارد.

اگر به عنوان یک کاربر نهایی وارد شده باشید، زبانه Project نمایش داده می‌شود.
اگر به عنوان مدیر سیستم (administrator) وارد شده باشید، زبانه Project (داشبورد OpenStack—زبانه Project) و زبانه Admin (داشبورد OpenStack—زبانه Admin) نمایش داده می‌شوند.

داشبورد OpenStack—زبانه Project

پروژه‌ها (Projects) واحدهای سازمانی در ابر هستند و به عنوان مستأجرها (tenants) یا حساب‌ها (accounts) نیز شناخته می‌شوند. هر کاربر عضو یک یا چند پروژه است. در یک پروژه، کاربر می‌تواند نمونه‌ها (instances) را ایجاد و مدیریت کند.

از زبانه Project می‌توانید منابع موجود در پروژه انتخاب‌شده، از جمله نمونه‌ها و تصاویر (images) را مشاهده و مدیریت کنید. شما پروژه را از فهرست CURRENT PROJECT در بالای زبانه انتخاب می‌کنید.

شکل: زبانه Project [تصویر].SS زبانه Project

از زبانه Project می‌توانید به زبانه‌های زیر دسترسی داشته باشید:

زبانه Compute

نمای کلی (Overview): مشاهده گزارش‌های مربوط به پروژه.

نمونه‌ها (Instances): مشاهده، راه‌اندازی، ایجاد رونوشت آنی (snapshot) از، توقف، مکث، یا راه‌اندازی مجدد نمونه‌ها یا اتصال به آن‌ها از طریق VNC.

حجم‌ها (Volumes): برای انجام این کارها از زبانه‌های زیر استفاده کنید:

حجم‌ها (Volumes): مشاهده، ساخت، ویرایش و حذف حجم‌ها.
رونوشت‌های آنی حجم (Volume Snapshots): مشاهده، ساخت، ویرایش و حذف رونوشت‌های آنی حجم.
ایمیج‌ها (Images): مشاهده ایمیج‌ها و رونوشت‌های آنی نمونه که توسط کاربران پروژه ایجاد شده‌اند، به همراه هر ایمیجی که به صورت عمومی در دسترس است. ساخت، ویرایش و حذف ایمیج‌ها، و راه‌اندازی نمونه‌ها از روی ایمیج‌ها و رونوشت‌های آنی.

دسترسی و امنیت (Access & Security): برای انجام این کارها از زبانه‌های زیر استفاده کنید:

گروه‌های امنیتی (Security Groups): مشاهده، ساخت، ویرایش و حذف گروه‌های امنیتی و قوانین آن‌ها.
جفت‌کلیدها (Key Pairs): مشاهده، ساخت، ویرایش، وارد کردن (import) و حذف جفت‌کلیدها.
نشانی‌های IP شناور (Floating IPs): تخصیص یک نشانی IP به یک پروژه یا آزادسازی آن از پروژه.
دسترسی به API (API Access): مشاهده نقاط پایانی (endpoints) مربوط به API.

زبانه Network

همبندی شبکه (Network Topology): مشاهده توپولوژی (همبندی) شبکه.

شبکه‌ها (Networks): ساخت و مدیریت شبکه‌های عمومی و خصوصی.

مسیریاب‌ها (Routers): ساخت و مدیریت زیرشبکه‌ها (subnets).

زبانه Object Store

کانتینرها (Containers): ساخت و مدیریت ظرف‌ها (containers) و اشیاء (objects).

زبانه Orchestration

پشته‌ها (Stacks):: از REST API برای هماهنگ‌سازی (ارکستراسیون) چندین برنامه کاربردی ابری مرکب استفاده کنید.

پیشخوان OpenStack — زبانه Admin

کاربران مدیر سیستم می‌توانند از زبانه Admin برای مشاهده میزان مصرف و مدیریت نمونه‌ها، حجم‌ها، flavorها (اندازه‌ها)، ایمیج‌ها، پروژه‌ها، کاربران، سرویس‌ها و سهمیه‌ها استفاده کنند.

شکل: زبانه Admin [تصویر]

زبانه Admin

برای انجام این کارها به دسته‌بندی‌های زیر مراجعه کنید:

زبانه System Panel

نمای کلی (Overview): مشاهده گزارش‌های پایه.

میزان مصرف منابع (Resource Usage): از زبانه‌های زیر برای مشاهده موارد مصرف استفاده کنید:

گزارش روزانه (Daily Report): مشاهده گزارش روزانه.

آمارها (Stats): مشاهده آمار کلیه منابع.

هایپروایزرها (Hypervisors): مشاهده خلاصه وضعیت هایپروایزرها.

تجمیع‌های میزبان (Host Aggregates): مشاهده، ساخت و ویرایش مجموعه‌های میزبان (host aggregates). مشاهده فهرست مناطق در دسترس (availability zones).

نمونه‌ها (Instances): مشاهده، مکث، ازسرگیری، تعلیق، مهاجرت، راه‌اندازی مجدد نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری، و حذف نمونه‌های در حال اجرایی که به کاربران برخی (و نه همه) پروژه‌ها تعلق دارند. همچنین مشاهده لاگ برای یک نمونه یا دسترسی به یک نمونه از طریق VNC.

حجم‌ها (Volumes): مشاهده، ساخت، ویرایش و حذف حجم‌ها و انواع حجم (volume types).

طرح‌ها (Flavors): مشاهده، ساخت، ویرایش، بررسی مشخصات اضافی و حذف flavorها. یک flavor اندازه یک نمونه را مشخص می‌کند.

ایمیج‌ها (Images): مشاهده، ساخت، ویرایش ویژگی‌ها و حذف ایمیج‌های سفارشی.

شبکه‌ها (Networks): مشاهده، ساخت، ویرایش ویژگی‌ها و حذف شبکه‌ها.

مسیریاب‌ها (Routers): مشاهده، ساخت، ویرایش ویژگی‌ها و حذف مسیریاب‌ها.

اطلاعات سیستم (System Info): از زبانه‌های زیر برای مشاهده اطلاعات سرویس استفاده کنید:

سرویس‌ها (Services): مشاهده فهرستی از سرویس‌ها.
سرویس‌های رایانش (Compute Services): مشاهده فهرستی از تمام سرویس‌های Compute.

عامل‌های شبکه (Network Agents): مشاهده عامل‌های شبکه.

سهمیه‌های پیش‌فرض (Default Quotas): مشاهده مقادیر پیش‌فرض سهمیه‌ها. سهمیه‌ها به صورت سخت‌کد شده (hard-coded) در OpenStack Compute قرار دارند و حداکثر اندازه و تعداد مجاز منابع را تعیین می‌کنند..SS زبانه پنل هویت (Identity Panel tab)

پروژه‌ها (Projects): مشاهده، ایجاد، تخصیص کاربران به آن، حذف کاربران از آن و حذف پروژه‌ها.

کاربران (Users): مشاهده، ایجاد، فعال‌سازی، غیرفعال‌سازی و حذف کاربران.

پیکربندی دسترسی و امنیت برای نمونه‌ها

پیش از راه‌اندازی یک نمونه (instance)، باید قواعد گروه امنیتی (security group rules) را اضافه کنید تا کاربران بتوانند به نمونه ping فرستاده و با استفاده از SSH به آن متصل شوند. گروه‌های امنیتی مجموعه‌ای از قواعد فیلتر IP هستند که دسترسی شبکه را مشخص می‌کنند و بر تمامی نمونه‌های موجود در یک پروژه اعمال می‌شوند. برای انجام این کار، می‌توانید قواعدی به گروه امنیتی پیش‌فرض بیفزایید (افزودن یک قاعده به گروه امنیتی پیش‌فرض) یا یک گروه امنیتی جدید به همراه قواعد مربوطه ایجاد کنید.

جفت‌کلیدها (Key pairs) اطلاعات هویتی SSH هستند که هنگام راه‌اندازی به درون یک نمونه تزریق می‌شوند. برای استفاده از تزریق جفت‌کلید، ایمیجی که نمونه بر پایه آن ایجاد می‌شود باید حاوی بستهٔ cloud-init باشد. هر پروژه باید دست‌کم یک جفت‌کلید داشته باشد. برای اطلاعات بیشتر، بخش Add a key pair را ببینید.

اگر جفت‌کلیدی را با یک ابزار خارجی ایجاد کرده‌اید، می‌توانید آن را به OpenStack وارد (import) کنید. این جفت‌کلید می‌تواند برای چندین نمونه متعلق به یک پروژه استفاده شود. برای اطلاعات بیشتر، بخش Import a key pair را ببینید.

هنگامی که یک نمونه در OpenStack ایجاد می‌شود، به‌طور خودکار یک نشانی IP ثابت (fixed IP) در شبکه‌ای که نمونه به آن اختصاص داده شده، به آن تخصیص می‌یابد. این نشانی IP تا زمان خاتمه یافتن نمونه به‌طور دائمی با آن پیوند دارد. با این حال، علاوه بر نشانی IP ثابت، یک نشانی IP شناور (floating IP) نیز می‌تواند به نمونه متصل شود. برخلاف نشانی‌های IP ثابت، ارتباط نشانی‌های IP شناور را می‌توان در هر زمان، صرف‌نظر از وضعیت نمونه‌های درگیر، تغییر داد.

افزودن یک قاعده به گروه امنیتی پیش‌فرض

این روال دسترسی SSH و ICMP (ping) به نمونه‌ها را فعال می‌کند. این قواعد بر تمام نمونه‌های درون یک پروژه معین اعمال می‌شوند و باید برای هر پروژه تنظیم گردند، مگر اینکه دلیلی برای منع دسترسی SSH یا ICMP به نمونه‌ها وجود داشته باشد.

این روال می‌تواند در صورت نیاز ابر شما، بر حسب ضرورت برای افزودن قواعد گروه امنیتی بیشتر به یک پروژه تنظیم شود.

نکته:

هنگام افزودن یک قاعده، باید پروتکل مورد استفاده را به همراه درگاه مقصد یا درگاه مبدا مشخص کنید.

1.

وارد پیشخوان (dashboard) شوید، پروژه‌ای را انتخاب کنید و روی Access & Security کلیک کنید. زبانهٔ Security Groups گروه‌های امنیتی موجود برای این پروژه را نمایش می‌دهد.

2.

گروه امنیتی پیش‌فرض (default) را انتخاب کرده و روی Edit Rules کلیک کنید.

3.

برای مجاز ساختن دسترسی SSH، روی Add Rule کلیک کنید.

4.

در کادر محاوره‌ای Add Rule، مقادیر زیر را وارد کنید:

Rule	Remote
SSH	CIDR

نکته:

برای پذیرش درخواست‌ها از یک محدودهٔ خاص از نشانی‌های IP، بلوک نشانی IP را در کادر CIDR مشخص کنید.

5.

روی Add کلیک کنید.

اکنون درگاه شماره ۲۲ SSH در نمونه‌ها برای درخواست‌ها از هر نشانی IP باز خواهد بود.

6.

برای افزودن یک قاعدهٔ ICMP، روی Add Rule کلیک کنید.

7.

در کادر محاوره‌ای Add Rule، مقادیر زیر را وارد کنید:

Rule	Direction
All ICMP	Ingress

8.

روی Add کلیک کنید.

اکنون نمونه‌ها تمام بسته‌های ICMP ورودی را خواهند پذیرفت.

حداقل یک جفت‌کلید برای هر پروژه ایجاد کنید.

1.: وارد داشبورد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Access & Security کلیک کنید.
2.: روی زبانهٔ Keypairs کلیک کنید که جفت‌کلیدهای دردسترس برای این پروژه را نشان می‌دهد.
3.: روی Create Keypair کلیک کنید.
4.: در کادر محاوره‌ای Create Keypair، یک نام برای جفت‌کلید خود وارد کرده و روی Create Keypair کلیک کنید.
5.: پیام دریافتی را برای بارگیری جفت‌کلید تأیید کنید.

وارد کردن یک جفت‌کلید

1.: وارد داشبورد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Access & Security کلیک کنید.
2.: روی زبانهٔ Keypairs کلیک کنید که جفت‌کلیدهای دردسترس برای این پروژه را نشان می‌دهد.
3.: روی Import Keypair کلیک کنید.
4.: در کادر محاوره‌ای Import Keypair، نام جفت‌کلید خود را وارد کنید، کلید عمومی را در کادر Public Key کپی کرده و سپس روی Import Keypair کلیک کنید.
5.: فایل *.pem را به‌صورت محلی ذخیره کنید.
6.: برای تغییر مجوزهای آن به‌گونه‌ای که فقط شما بتوانید فایل را بخوانید و در آن بنویسید، دستور زیر را اجرا کنید:

$ chmod 0600 yourPrivateKey.pem

نکته:

اگر از یک رایانهٔ Windows از داشبورد استفاده می‌کنید، از PuTTYgen برای بارگذاری فایل *.pem و تبدیل و ذخیرهٔ آن به‌صورت *.ppk استفاده کنید. برای اطلاعات بیشتر صفحهٔ وب WinSCP را برای PuTTYgen در http://winscp.net/eng/docs/ui-puttygen ببینید.

7.: برای معرفی جفت‌کلید به SSH، دستور ssh-add را اجرا کنید.

$ ssh-add yourPrivateKey.pem

پایگاه‌دادهٔ Compute کلید عمومی جفت‌کلید را ثبت می‌کند.

داشبورد جفت‌کلید را در زبانهٔ Access & Security فهرست می‌کند.

تخصیص یک آدرس IP شناور به یک نمونه

هنگامی که یک نمونه در OpenStack ایجاد می‌شود، به‌طور خودکار یک آدرس IP ثابت در شبکه‌ای که نمونه به آن اختصاص یافته، به آن تخصیص داده می‌شود. این آدرس IP تا زمان خاتمه یافتن نمونه، به‌طور دائمی با آن مرتبط است.

با این حال، علاوه بر آدرس IP ثابت، یک آدرس IP شناور نیز می‌تواند به نمونه متصل شود. برخلاف آدرس‌های IP ثابت، ارتباط آدرس‌های IP شناور می‌تواند در هر زمانی، صرف‌نظر از وضعیت نمونه‌های درگیر، تغییر کند. این رویه، مراحل رزرو یک آدرس IP شناور از یک استخر موجود از آدرس‌ها و ارتباط دادن آن آدرس با یک نمونهٔ مشخص را شرح می‌دهد.

1.: وارد داشبورد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Access & Security کلیک کنید.
2.: روی زبانهٔ Floating IPs کلیک کنید که آدرس‌های IP شناور تخصیص‌یافته به نمونه‌ها را نشان می‌دهد.
3.: روی Allocate IP to Project کلیک کنید.
4.: استخری که می‌خواهید آدرس IP از آن برداشته شود را انتخاب کنید.
5.: روی Allocate IP کلیک کنید.
6.: در فهرست Floating IPs، روی Associate کلیک کنید.
7.: در کادر محاوره‌ای Manage Floating IP Associations، گزینه‌های زیر را انتخاب کنید:

1.: فیلد IP Address به‌طور خودکار پر می‌شود، اما می‌توانید با کلیک روی دکمهٔ + یک آدرس IP جدید اضافه کنید.
2.: در فیلد Ports to be associated، یک درگاه را از فهرست انتخاب کنید.
این فهرست تمام نمونه‌ها را به همراه آدرس‌های IP ثابت آن‌ها نشان می‌دهد.

8.: روی Associate کلیک کنید.
نکته:

برای قطع ارتباط یک آدرس IP از یک نمونه، روی دکمهٔ Disassociate کلیک کنید.

برای آزادسازی آدرس IP شناور و بازگرداندن آن به استخر آدرس‌ها، روی دکمهٔ More کلیک کرده و گزینهٔ Release Floating IP را انتخاب کنید..SS ایجاد و مدیریت پایگاه‌های داده

سرویس پایگاه‌داده (Database service) قابلیت‌های تدارک ابری مقیاس‌پذیر و قابل‌اطمینانی را هم برای موتورهای پایگاه‌داده رابطه‌ای و هم غیررابطه‌ای فراهم می‌کند. کاربران می‌توانند به سرعت و آسانی و بدون دغدغه انجام وظایف مدیریتی پیچیده، از امکانات پایگاه‌داده استفاده کنند.

ایجاد یک نمونه پایگاه‌داده

پیش‌نیازها. پیش از ایجاد یک نمونه پایگاه‌داده، باید یک datastore پیش‌فرض را پیکربندی کرده و مطمئن شوید که طعم (flavor) مناسبی برای نوع نمونه پایگاه‌داده مورد نظر خود دارید.

1.: پیکربندی یک datastore پیش‌فرض.
از آنجا که داشبورد اجازه نمی‌دهد یک datastore خاص را برای استفاده با یک نمونه انتخاب کنید، باید یک datastore پیش‌فرض را پیکربندی کنید. سپس داشبورد از datastore پیش‌فرض برای ایجاد نمونه استفاده می‌کند.

1.: خط زیر را به /etc/trove/trove.conf اضافه کنید:

default_datastore = DATASTORE_NAME

``DATASTORE_NAME`` را با نامی که کاربر مدیر هنگام اجرای دستور trove-manage برای ایجاد datastore تنظیم کرده است جایگزین کنید. می‌توانید از دستور datastore-list در trove برای نمایش datastoreهای موجود در محیط خود استفاده کنید.

برای مثال، اگر نام datastore مربوط به MySQL شما روی mysql تنظیم شده باشد، ورودی شما به این صورت خواهد بود:

default_datastore = mysql

2.: راه‌اندازی مجدد سرویس‌های Database روی گره کنترل‌کننده (controller node):

# service trove-api restart
# service trove-taskmanager restart
# service trove-conductor restart

2.: بررسی flavor.
مطمئن شوید که یک flavor مناسب برای نوع نمونه پایگاه‌داده مورد نظر شما وجود دارد.

ایجاد نمونه پایگاه‌داده. پس از اینکه یک datastore پیش‌فرض را پیکربندی کردید و از وجود flavor مناسب مطمئن شدید، می‌توانید نمونه پایگاه‌داده را ایجاد کنید.

1.

به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Databases کلیک کنید.

2.

روی Database Instances کلیک کنید. این بخش نمونه‌هایی را که از قبل در محیط شما وجود دارند فهرست می‌کند.

3.

روی Launch Instance کلیک کنید.

4.

در کادر گفتگوی Launch Database، مقادیر زیر را مشخص کنید.

Details

Database Name: یک نام برای نمونه پایگاه‌داده مشخص کنید.

Flavor: یک flavor مناسب برای نمونه انتخاب کنید.

Volume Size: اندازه حجم را انتخاب کنید. اندازه حجم بر حسب GB بیان می‌شود.

Initialize Databases: Initial Database

در صورت تمایل، فهرستی از پایگاه‌های داده را که با کاما از هم جدا شده‌اند برای ایجاد مشخص کنید، برای مثال:

database1, database2, database3

Initial Admin User: یک کاربر مدیر اولیه ایجاد کنید. این کاربر به تمام پایگاه‌های داده‌ای که ایجاد می‌کنید دسترسی خواهد داشت.

Password: گذرواژه‌ای مرتبط با کاربر مدیر اولیه‌ای که مشخص کرده‌اید تعیین کنید.

Host: به صورت اختیاری، به کاربر اجازه دهید تنها از این میزبان متصل شود. اگر میزبانی تعیین نکنید، این کاربر مجاز خواهد بود از هر مکانی متصل شود.

5.

روی دکمه Launch کلیک کنید. نمونه پایگاه‌داده جدید در فهرست پایگاه‌های داده نمایش داده می‌شود.

می‌توانید از سرویس‌های Database برای پشتیبان‌گیری از یک پایگاه‌داده و ذخیره آرتیفکت پشتیبان در ماژول Object Storage استفاده کنید. در ادامه، چنانچه پایگاه‌داده اصلی آسیب ببیند، می‌توانید از آرتیفکت پشتیبان برای بازیابی پایگاه‌داده بهره ببرید. فرآیند بازیابی، یک نمونه (instance) پایگاه‌داده ایجاد می‌کند.

این مثال نحوه پشتیبان‌گیری و بازیابی یک پایگاه‌داده MySQL را نشان می‌دهد.

برای پشتیبان‌گیری از نمونه پایگاه‌داده

1.

به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Databases کلیک کنید.

2.

روی Database Instances کلیک کنید. با این کار نمونه‌های موجود در سیستم شما نمایش داده می‌شوند.

3.

روی Create Backup کلیک کنید.

4.

در کادر محاوره‌ای Backup Database، مقادیر زیر را مشخص کنید:

Name

یک نام برای نسخه پشتیبان مشخص کنید.

Database Instance

نمونه‌ای را که می‌خواهید از آن پشتیبان بگیرید انتخاب کنید.

5.

روی Backup کلیک کنید. نسخه پشتیبان جدید در فهرست پشتیبان‌ها ظاهر می‌شود.

برای بازیابی یک نمونه پایگاه‌داده

اکنون فرض کنید نمونه پایگاه‌داده اصلی شما آسیب دیده است و باید آن را بازیابی کنید. این کار با استفاده از نسخه پشتیبان شما برای ایجاد یک نمونه پایگاه‌داده جدید انجام می‌شود.

1.: به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Databases کلیک کنید.
2.: روی Database Backups کلیک کنید. این بخش، نسخه‌های پشتیبان موجود را فهرست می‌کند.
3.: نسخه پشتیبان مورد نظر را علامت بزنید و روی Restore Backup کلیک کنید.
4.: در کادر محاوره‌ای Launch Database، مقادیر مورد نظر را برای نمونه پایگاه‌داده جدید مشخص کنید.
5.: روی زبانه Restore From Database کلیک کرده و اطمینان حاصل کنید که این نمونه جدید بر اساس نسخه پشتیبان درست ایجاد می‌شود.
6.: روی Launch کلیک کنید.
نمونه جدید در فهرست نمونه‌های پایگاه‌داده ظاهر می‌شود.

ایجاد و مدیریت شبکه‌ها

سرویس OpenStack Networking سامانه‌ای مقیاس‌پذیر برای مدیریت اتصال شبکه درون یک استقرار ابری OpenStack فراهم می‌کند. این سرویس می‌تواند به‌آسانی و با سرعت به تغییرات مورد نیاز شبکه (برای مثال، ایجاد و تخصیص آدرس‌های IP جدید) پاسخ دهد.

شبکه‌سازی در OpenStack پیچیده است. این بخش دستورالعمل‌های پایه‌ای را برای ایجاد یک شبکه و یک روتر ارائه می‌دهد. برای اطلاعات دقیق‌تر درباره مدیریت شبکه‌ها، به OpenStack Administrator Guide https://docs.openstack.org/neutron/latest/admin مراجعه کنید.

ایجاد یک شبکه

1.

به داشبورد وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده و روی Networks کلیک کنید.

2.

روی Create Network کلیک کنید.

3.

در کادر محاوره‌ای Create Network، مقادیر زیر را مشخص کنید.

زبانه Network

Network Name: یک نام برای شناسایی شبکه مشخص کنید.

زبانه Subnet

Create Subnet: این چک‌باکس را برای ایجاد یک زیرشبکه انتخاب کنید

هنگام ایجاد یک شبکه ملزم به تعیین زیرشبکه نیستید، اما اگر زیرشبکه‌ای مشخص نکنید، هر نمونه متصل به آن وضعیت Error دریافت می‌کند.

Subnet Name: یک نام برای زیرشبکه مشخص کنید.

Network Address: آدرس IP زیرشبکه را مشخص کنید.

IP Version: گزینه IPv4 یا IPv6 را انتخاب کنید.

Gateway IP: یک آدرس IP برای درگاه (gateway) خاصی مشخص کنید. این پارامتر اختیاری است.

Disable Gateway: این چک‌باکس را برای غیرفعال کردن آدرس IP درگاه (gateway) انتخاب کنید.

زبانه Subnet Detail

Enable DHCP: این چک‌باکس را برای فعال‌سازی DHCP انتخاب کنید.

Allocation Pools: استخرهای آدرس IP را مشخص کنید.

DNS Name Servers: یک نام برای کارساز DNS مشخص کنید.

Host Routes: آدرس IP مسیرهای میزبان (host routes) را مشخص کنید.

4.

روی Create کلیک کنید.

داشبورد، شبکه ایجاد شده را در زبانه Networks نمایش می‌دهد.

1.: به پیشخوان (dashboard) وارد شوید، یک پروژه را انتخاب کرده، و روی Routers کلیک کنید.
2.: روی Create Router کلیک کنید.
3.: در کادر محاوره‌ای Create Router، نامی برای روتر مشخص کنید و روی Create Router کلیک کنید.
روتر جدید اکنون در زبانهٔ Routers نمایش داده می‌شود.
4.: روی دکمهٔ Set Gateway مربوط به روتر جدید کلیک کنید.
5.: در فیلد External Network، شبکه‌ای را که روتر به آن متصل خواهد شد مشخص کرده، و سپس روی Set Gateway کلیک کنید.

اتصال یک روتر

1.

برای اتصال یک شبکهٔ خصوصی به روتر تازه‌ساخته‌شده، در زبانهٔ Routers، روی نام روتر کلیک کنید.

2.

در صفحهٔ Router Details، روی Add Interface کلیک کنید.

3.

در کادر محاوره‌ای Add Interface، یک Subnet را انتخاب کنید.

4.

در صورت تمایل، در کادر محاوره‌ای Add Interface، یک IP Address برای رابط روتر در زیرشبکهٔ انتخاب‌شده تعیین کنید.

اگر مقداری برای IP Address تعیین نکنید، به‌طور پیش‌فرض OpenStack Networking از نخستین آدرس IP میزبان در زیرشبکه استفاده می‌کند.

فیلدهای Router Name و Router ID به‌طور خودکار به‌روزرسانی می‌شوند.

5.

روی Add Interface کلیک کنید.

شما با موفقیت روتر را ایجاد کردید. می‌توانید توپولوژی جدید را از زبانهٔ Network Topology مشاهده کنید.

راه‌اندازی یک نمونه

دسترسی از راه دور به نمونه

1.: افزودن قوانین به گروه امنیتی default:

a.: مجاز کردن ICMP (ping):

$ nova secgroup-add-rule default icmp -1 -1 0.0.0.0/0
+-------------+-----------+---------+-----------+--------------+
| IP Protocol | From Port | To Port | IP Range  | Source Group |
+-------------+-----------+---------+-----------+--------------+
| icmp        | -1        | -1      | 0.0.0.0/0 |              |
+-------------+-----------+---------+-----------+--------------+

b.: مجاز کردن دسترسی پوستهٔ امن (SSH):

$ nova secgroup-add-rule default tcp 22 22 0.0.0.0/0
+-------------+-----------+---------+-----------+--------------+
| IP Protocol | From Port | To Port | IP Range  | Source Group |
+-------------+-----------+---------+-----------+--------------+
| tcp         | 22        | 22      | 0.0.0.0/0 |              |
+-------------+-----------+---------+-----------+--------------+

2.: ایجاد یک floating IP address روی شبکهٔ بیرونی ext-net:

$ neutron floatingip-create ext-net
Created a new floatingip:
+---------------------+--------------------------------------+
| Field               | Value                                |
+---------------------+--------------------------------------+
| fixed_ip_address    |                                      |
| floating_ip_address | 203.0.113.102                        |
| floating_network_id | 9bce64a3-a963-4c05-bfcd-161f708042d1 |
| id                  | 05e36754-e7f3-46bb-9eaa-3521623b3722 |
| port_id             |                                      |
| router_id           |                                      |
| status              | DOWN                                 |
| tenant_id           | 7cf50047f8df4824bc76c2fdf66d11ec     |
+---------------------+--------------------------------------+