نام (NAME)

opam-option - تنظیم گزینه‌های پیکربندی سراسری و سوییچ

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

opam option [--global] [OPTION]… [FIELD[(=|+=|-=)[VALUE]]]

توضیحات (DESCRIPTION)

بدون آرگومان، تمام فیلدهای قابل‌پیکربندی را فهرست می‌کند. اگر نام فیلد FIELD داده شود، محتوای آن نمایش داده می‌شود. در غیر این صورت، فیلد داده‌شده را در فایل پیکربندی سراسری یا سوییچ تنظیم یا به‌روزرسانی می‌کند. برای پیکربندی سراسری، FIELD به مقدار پیش‌فرض اولیه‌اش بازنشانی می‌شود، مانند پس از یک راه‌اندازی تازه (از دستور `opam init show-default-opamrc` برای نمایش آن استفاده کنید).

آرگومان‌ها (ARGUMENTS)

FIELD[(=|+=|-=)[VALUE]]: اگر تنها FIELD داده شود، مقدار مرتبط با آن را نمایش می‌دهد. اگر VALUE وجود نداشته باشد، مقدار FIELD بازگردانی می‌شود. در غیر این صورت، مقدار آن به‌روزرسانی می‌شود: بازنویسی (=)، الحاق (+=)، یا حذف یک عنصر (-=).

گزینه‌ها (OPTIONS)

--global: اعمال بر روی پیکربندی سراسری

گزینه‌های عمومی (COMMON OPTIONS)

این گزینه‌ها میان تمامی دستورات مشترک هستند.

--best-effort: در صورتی که تمام بسته‌های درخواستی قابل نصب نباشند با شکست مواجه نشو: تلاش کن تا جای ممکن بسته‌های بیشتری نصب شوند. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (absent=2.5): استفاده از نحو و معناشناسی واسط خط فرمان نسخه MAJOR.MINOR. برای هرگونه استفاده ماندگار از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره) در نظر گرفته شده است؛ هر نسخه‌ای از opam در همان سری MAJOR مشابه نسخه مشخص‌شده MINOR رفتار خواهد کرد. این فلگ در opam 2.0 در دسترس نبود، بنابراین برای انتخاب واسط خط فرمان 2.0، متغیر محیطی OPAMCLI را به جای استفاده از این پارامتر برابر با 2.0 قرار دهید.
--color=WHEN: رنگی‌کردن خروجی. مقدار WHEN باید یکی از مقادیر always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL: سطح تایید؛ LEVEL باید یکی از مقادیر ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. می‌تواند بیش از یک‌بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز داده شوند، مقدار آخرین --confirm-level لحاظ می‌شود. این معادل تنظیم $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA: مشخص‌کردن اولویت‌های (preferences) کاربر برای حل وابستگی‌ها در این اجرا. مقادیر $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA را بازنویسی می‌کند. برای جزئیات مربوط به زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، به http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html مراجعه کنید. یک راهنمای کلی برای استفاده از اولویت‌های حل‌کننده در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf یافت می‌شود.
--cudf=FILENAME: گزینه اشکال‌زدایی: ذخیره درخواست‌های CUDF ارسال‌شده به حل‌کننده در FILENAME-<n>.cudf که در آن <n> شماره n-امین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug: چاپ پیام اشکال‌زدایی در stderr. این معادل تنظیم $OPAMDEBUG به "true" است.
--debug-level=LEVEL: مشابه --debug، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (--debug آن را روی 1 تنظیم می‌کند). معادل تنظیم $OPAMDEBUG به یک عدد صحیح مثبت است.
--git-version: چاپ نسخه گیت opam در صورت تنظیم بودن (یعنی زمانی که از نسخه توسعه استفاده می‌کنید) و خروج.
--help[=FMT] (default=auto): نمایش این راهنما در قالب FMT. مقدار FMT باید یکی از مقادیر auto، pager، groff یا plain باشد. با مقدار auto، هرگاه متغیر محیطی TERM برابر dumb یا تعریف‌نشده باشد، قالب به‌صورت pager یا plain خواهد بود.
--ignore-pin-depends: نادیده‌گرفتن پین‌های اضافی موردنیاز بسته‌هایی که چه به‌صورت دستی از طریق opam pin یا از طریق opam install DIR پین شده‌اند. این معادل تنظیم IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME: ذخیره نتایج اجرای opam در یک فایل ماشین‌خوان. اگر نام فایل شامل نویسه `%' باشد، با یک نمایه جایگزین می‌شود تا از بازنویسی فایل موجود جلوگیری کند. مشابه تنظیم متغیر $OPAMJSON.
--no: پاسخ منفی به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست تایید. همچنین گزینه --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMNO به "true" است.
--no-aspcud: در نسخه 2.1 حذف شد.
--no-auto-upgrade: هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخه قدیمی‌تر opam (نسخه 1.2) نوشته شده است، opam آن را به‌صورت داخلی به قالب فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که مخازن باید نسخه قالب خود را در یک فایل 'repo' در ریشه خود مشخص کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در قالب قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ترجیح داده می‌شود.
--no-self-upgrade: در صورت وجود باینری جدیدتر در مسیر OPAMROOT/opam، دستور opam خود را با آن جایگزین می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند.
-q, --quiet: غیرفعال‌کردن گزینه --verbose.
--root=ROOT: استفاده از ROOT به عنوان مسیر ریشه فعلی. این معادل تنظیم $OPAMROOT به ROOT است.
--safe, --readonly: اطمینان از اینکه هیچ چیزی به‌طور خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نخواهد شد. برای مثال برای فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار مفید است. هرگاه به چنین عملیاتی نیاز باشد با شکست مواجه می‌شود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها جلوگیری می‌کند، سوالات تعاملی را رد می‌کند و متغیر $OPAMDEBUG را بازنویسی می‌کند. این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD: مشخص‌کردن حل‌کننده CUDF مورد استفاده برای حل مشکلات نصب بسته‌ها. این می‌تواند یک حل‌کننده از پیش تعریف‌شده باشد (این نسخه از opam از builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old و packup پشتیبانی می‌کند) یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}% و در صورت تمایل %{timeout}% باشد. این معادل تنظیم $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict: هرگاه خطایی در تعریف یک بسته یا یک فایل پیکربندی پیدا شود، با شکست مواجه شو. حالت پیش‌فرض ادامه خاموش در صورت امکان است.
--switch=SWITCH: استفاده از SWITCH به عنوان سوییچ کامپایلر فعلی. این معادل تنظیم $OPAMSWITCH به SWITCH است.
--use-internal-solver: غیرفعال‌کردن هرگونه حل‌کننده خارجی و استفاده از حل‌کننده توکار (این امر مستلزم آن است که opam با یک حل‌کننده توکار کامپایل شده باشد). این معادل تنظیم $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose: پرگویی بیشتر. یک‌بار -v تمامی دستورات بسته را نشان می‌دهد؛ تکرار آن همچنین دستورات فراخوانی‌شده به‌صورت داخلی (مانند tar، curl، patch و غیره) را نمایش می‌دهد. تکرار n بار معادل تنظیم $OPAMVERBOSE به "n" است.
--version: نمایش اطلاعات نسخه.
-w, --working-dir: هنگام به‌روزرسانی بسته‌هایی که به یک دایرکتوری محلی تحت کنترل نسخه متصل هستند، به جای آخرین وضعیت ثبت‌شده (commit) یا مرجعی که به آن اشاره می‌کنند، به وضعیت کاری فعلی سورس آن‌ها به‌روزرسانی کن. از آنجا که دایرکتوری سورس همان‌طور که هست کپی می‌شود، اگر تمیز نباشد ممکن است به شکست ساخت opam منجر شود. این فقط بر بسته‌هایی که صریحاً در خط فرمان ذکر شده‌اند تأثیر می‌گذارد. همچنین می‌تواند با $OPAMWORKINGDIR تنظیم شود.
-y, --yes: پاسخ مثبت به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست تایید. همچنین گزینه --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMYES به "true" است.

محیط (ENVIRONMENT)

دستور opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی برای غیرفعال‌سازی باید روی "0"، "no"، "false" یا رشته خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS همه فیلترها را درون پرانتز قرار می‌دهد.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینه `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط برای استفاده داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینه حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینه `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را تعیین می‌کند که باید هنگام فعال بودن گزینه `--best-effort' به ابتدای معیارها اضافه شود و انتظار می‌رود ویژگی `opam-query' را در پاسخ به حداکثر برساند.

OPAMBUILDDOC در نسخه 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در نسخه 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینه `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR در صورت تنظیم روی always یا never، یک مقدار پیش‌فرض برای گزینه `--color' تعیین می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینه `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMCONFIRMLEVEL نسبت به OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA اولویت‌های کاربر (preferences) را برای حل وابستگی‌ها مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نسخه حل‌کننده بستگی دارد؛ برای اطلاع از تنظیم فعلی از `config report' استفاده کنید. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE ذخیره گراف cudf در file-actions-explicit.dot.

OPAMCUDFTRIM فیلترکردن بسته‌های نامرتبط در طول پیش‌پردازش CUDF را کنترل می‌کند.

OPAMCURL می‌تواند برای انتخاب یک برنامه 'curl' مشخص استفاده شود. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرست بخش‌های جداشده با فاصله محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند به صورت اختیاری دارای سطح اشکال‌زدایی مشخصی باشند (برای مثال CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، اما در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌شود.

OPAMDIGDEPTH میزان پیگیری تعارض‌ها را در طول پیش‌پردازش CUDF تعیین می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS حداکثر تعداد دانلودهای همزمان را تعیین می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که قبلاً با --working-dir به‌روزرسانی شده‌اند بازنویسی می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر نگه می‌دارد مگر اینکه صریحاً در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینه `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل‌های opam را تعیین می‌کند، و بر $EDITOR و $VISUAL اولویت دارد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط لاگ چاپ‌شده هنگام شکست یک زیرفرآیند را تعیین می‌کند. مقدار 0 برای چاپ همه خطوط است.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینه `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینه `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH نحوه دانلود فایل‌ها را مشخص می‌کند: `wget'، `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین می‌شوند. مقدار 'download-command' را از فایل پیکربندی اصلی بازنویسی می‌کند.

OPAMFIXUPCRITERIA مشابه OPAMUPGRADECRITERIA است، اما مختص رفع اشکال (fixup) و نصب مجدد است.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینه نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینه `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینه `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS حداکثر تعداد کارگران موازی برای اجرا را تعیین می‌کند.

OPAMJSON ثبت خروجی json در فایل مشخص‌شده (از نویسه `%' برای شماره‌گذاری فایل‌ها استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینه نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam می‌گوید برخی از گزارش‌های موقت دستور و برخی نسخه‌های پشتیبان را حذف نکند. این کار برخی از مراحل نهایی‌سازی را نادیده می‌گیرد و ممکن است به دریافت ردگیری‌های پشتیبان (backtrace) قابل‌اعتمادتر کمک کند.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix' است.

OPAMLOGS با دریافت logdir دایرکتوری گزارش‌ها را تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض یک دایرکتوری موقت در tmp/ است

OPAMMAKECMD دستور make سیستمی مورد استفاده را تنظیم می‌کند.

OPAMMERGEOUT خروجی‌های فرآیند، stderr را روی stdout ادغام می‌کند.

OPAMNO پاسخ منفی به هر سؤالی که پرسیده شود؛ گزینه‌های `--no` و `--confirm-level` را ببینید. اگر OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES تنظیم شده باشد، OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE همراه با `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نکن.

OPAMNOASPCUD منسوخ شده است.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای داخلی خودکار مخازن با قالب قدیمی‌تر به قالب فعلی را در زمان 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS در صورت موجود بودن، گزینه --no-checksums را فعال می‌کند.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند؛ گزینه `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینه `--no-self-upgrade' را ببینید

OPAMPINKINDAUTO تعیین می‌کند که آیا هنگام پین کردن به یک مسیر محلی، سیستم‌های کنترل نسخه باید شناسایی شوند یا خیر. از نسخه 1.3.0 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردیابی دقیق دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO برای غیرفعال کردن پیش‌پردازش CUDF، این متغیر را روی false قرار دهید. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING مخازن را به‌صورت داخلی به عنوان فایل‌های tar.gz ذخیره می‌کند. این می‌تواند در سامانه‌های فایلی که با پیمایش درخت‌های بزرگ به‌خوبی کنار نمی‌آیند اما حافظه کش مناسبی در tmp/ دارند بسیار سریع‌تر باشد. با این حال در حالت کلی کندتر است.

OPAMREQUIRECHECKSUMS در صورت موجود بودن، گزینه `--require-checksums' را فعال می‌کند (مثلاً برای `opam install').

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش مجدد قبل از اعلام شکست در دانلودها را تعیین می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینه `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینه `--root' را ببینید. این متغیر به‌طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌شود.

OPAMROOTISOK هنگام اجرا به عنوان کاربر ریشه (root) اخطار نده.

OPAMSAFE گزینه `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینه `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینه `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی از بررسی‌های نسخه را نادیده می‌گیرد. ناامن است و صرفاً برای آزمایش‌های سازگاری کاربرد دارد.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی از حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد در صورت رسیدن به مهلت زمانی (timeout)، همچنان پاسخی ارائه دهند؛ اگرچه پاسخ ارائه‌شده همچنان سازگار باقی می‌ماند، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار مطابقت داشته باشد. اگر `true' باشد، opam با یک هشدار به کار خود ادامه می‌دهد؛ اگر `false' باشد، اتمام مهلت زمانی به عنوان یک خطا در نظر گرفته می‌شود. در حال حاضر تنها موتور builtin-z3 این حالت تنزل‌یافته را مدیریت می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT زمان مجاز اختصاص‌یافته به حل‌کننده را تغییر می‌دهد. پیش‌فرض 60.0 است؛ برای نامحدود مقدار 0 را قرار دهید. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان تحمل نسبت به انتخاب یک پاسخ غیربهینه توسط حل‌کننده را تغییر می‌دهد (یعنی ممکن است بسته‌های قدیمی‌تر را انتخاب کند). مقادیر معمول از 0.0 (بهترین پاسخ شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (پاسخ غیربهینه) متغیر است. پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه در مواردی که حل‌کننده نتواند در یک زمان معقول پاسخی پیدا کند مفید است ($OPAMSOLVERTIMEOUT را ببینید). توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در نسخه 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE یک خط وضعیت پویا را برای نمایش آنچه در حال حاضر در ترمینال می‌گذرد نشان می‌دهد. (یکی از مقادیر always، never یا auto)

OPAMSTRICT در صورت بروز هرگونه ناسازگاری (خواندن فایل، ایمپورت سوییچ و غیره) با خطا متوقف شو.

OPAMSWITCH گزینه `--switch' را ببینید. به‌طور خودکار توسط `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینه نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA اولویت‌های کاربر (preferences) را برای حل وابستگی هنگام ارتقا مشخص می‌کند. در صورت تنظیم هر دو، در ارتقاها بر OPAMCRITERIA اولویت دارد. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینه `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در نسخه 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 استفاده از نویسه‌های UTF8 در خروجی (یکی از مقادیر always، never یا auto). پیش‌فرض `auto' است که از روی locale سیستم تعیین می‌شود.

OPAMUTF8MSGS استفاده از نویسه‌های گسترش‌یافته UTF8 (شترها) در پیام‌های opam. متضمن OPAMUTF8 است. این گزینه به‌طور پیش‌فرض تنها در macOS تنظیم شده است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای اعتبارسنجی به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینه `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینه --verbose-on را ببینید

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نکنید.

OPAMWITHDEVSETUP گزینه نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینه نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینه نصب `--with-test را ببینید.

OPAMWORKINGDIR گزینه `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMYES نسبت به OPAMNO اولویت دارد و در صورت تنظیم بودن OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر var را بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر package:var را بازنویسی می‌کند.

نسخه واسط خط فرمان (CLI VERSION)

تمامی اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده opam باید از `--cli' استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که با نسخه‌های آینده کلاینت opam بدون مشکل کار خواهند کرد. علاوه بر این، پست‌های وبلاگ یا سایر مستندات نیز می‌توانند از آن بهره‌مند شوند، چرا که مانع از قدیمی‌شدن اطلاعات می‌شود.

اگرچه opam تنها از ریشه‌ها (~/.opam/) برای نسخه فعلی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری رو به عقب را برای واسط خط فرمان خود فراهم می‌آورد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه واسط خط فرمان تنها در opam 2.1 اضافه شده است، از OPAMCLI برای انتخاب پشتیبانی 2.0 استفاده کنید (زیرا opam 2.0 صرفاً آن را نادیده خواهد گرفت)، و برای نسخه‌های 2.1 (یا بالاتر) از `--cli=2.1' استفاده نمایید، چرا که استفاده از متغیر محیطی برای کنترل تجزیه نحو شکننده است. به همین منظور، اگر OPAMCLI نسخه‌ای معتبر غیر از 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' مشخص شده باشد، opam هشداری نمایش می‌دهد.

نسخه واسط خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. گزینه `--cli' می‌تواند بیش از یک‌بار مشخص شود، که در این حالت آخرین مورد اولویت دارد. متغیر OPAMCLI تنها در صورتی بررسی می‌شود که `--cli' داده نشده باشد.

وضعیت خروج (EXIT STATUS)

به عنوان استثنایی بر موارد زیر، دستور `exec' در صورتی که دستور پیدا نشود یا قابل اجرا نباشد مقدار 127 و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را برمی‌گرداند.

0: موفقیت، یا درست (true) برای پرس‌وجوهای بولی.
1: نادرست (false). زمانی برگردانده می‌شود که یک مقدار بازگشتی بولی مورد انتظار باشد، برای مثال هنگام اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2: آرگومان‌های نامعتبر خط فرمان، یا آرگومان‌های خط فرمانی که به یک زمینه نامعتبر اشاره دارند (مانند فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5: یافت نشد. شما چیزی (بسته، نسخه، مخزن و غیره) را درخواست کرده‌اید که پیدا نشد.
10: لغو شد. عملیات نیازمند تایید بود که داده نشد.
15: امکان دریافت قفل‌های لازم برای عملیات وجود نداشت.
20: هیچ راه‌حلی برای درخواست کاربر وجود ندارد. این می‌تواند برای مثال به دلیل درخواست نصب دو بسته ناسازگار با یکدیگر باشد.
30: خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده. استفاده از --strict باعث می‌شود این خطا بیشتر رخ دهد.
31: خطای اسکریپت بسته. برخی از عملیات بسته ناموفق بودند. این ممکن است خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40: خطای همگام‌سازی. دریافت برخی از ریموت‌ها از شبکه امکان‌پذیر نبود. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50: خطای پیکربندی. پیکربندی opam یا سیستم اجازه عملیات را نمی‌دهد و نیاز به اصلاح دارد.
60: شکست حل‌کننده. حل‌کننده نتوانست پاسخی معتبر برگرداند. این می‌تواند به دلیل خراب بودن یک حل‌کننده خارجی یا خطایی در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99: خطای داخلی. مشکلی پیش آمد، که احتمالاً ناشی از یک باگ در خود opam است.
130: وقفه کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، که معمولاً به دلیل فشردن کلیدهای Ctrl-C توسط کاربر است.
0: در صورت موفقیت.
123: در صورت خطاهای نامشخص گزارش‌شده در خروجی خطای استاندارد (stderr).
124: در صورت خطاهای تجزیه خط فرمان.
125: در صورت خطاهای غیرمنتظره داخلی (باگ‌ها).