نام (NAME)

ocamlc - کامپایلر بایت‌کد OCaml

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

توضیحات (DESCRIPTION)

کامپایلر بایت‌کد OCaml، ocamlc(1) فایل‌های منبع OCaml را به فایل‌های شیء بایت‌کد کامپایل کرده و این فایل‌های شیء را برای تولید فایل‌های اجرایی مستقل بایت‌کد پیوند می‌دهد. سپس این فایل‌های اجرایی توسط مفسر بایت‌کد ocamlrun(1) اجرا می‌شوند.

دستور ocamlc(1) دارای یک رابط خط فرمان مشابه بیشتر کامپایلرهای C است. این دستور چندین نوع آرگومان را می‌پذیرد و پس از پردازش تمام گزینه‌ها، آن‌ها را به ترتیب پردازش می‌کند:

•

آرگومان‌هایی که به .mli ختم می‌شوند به عنوان فایل‌های منبع برای رابط‌های واحد کامپایل در نظر گرفته می‌شوند. رابط‌ها نام‌های صادر شده توسط واحدهای کامپایل را مشخص می‌کنند: آن‌ها نام مقادیر را همراه با انواعشان اعلان می‌کنند، انواع داده عمومی را تعریف می‌کنند، انواع داده انتزاعی را اعلان می‌کنند و غیره. از فایل x.mli، کامپایلر ocamlc(1) یک رابط کامپایل‌شده در فایل x.cmi تولید می‌کند.

•

آرگومان‌هایی که به .ml ختم می‌شوند به عنوان فایل‌های منبع برای پیاده‌سازی‌های واحد کامپایل در نظر گرفته می‌شوند. پیاده‌سازی‌ها تعاریفی برای نام‌های صادر شده توسط واحد ارائه می‌دهند، و همچنین شامل عبارت‌هایی هستند که برای اثرات جانبی‌شان ارزیابی می‌شوند. از فایل x.ml، کامپایلر ocamlc(1) بایت‌کد شیء کامپایل‌شده را در فایل x.cmo تولید می‌کند.

اگر فایل رابط x.mli وجود داشته باشد، پیاده‌سازی x.ml در برابر رابط کامپایل‌شده متناظر x.cmi (که باید وجود داشته باشد) بررسی می‌شود. اگر هیچ رابط x.mli ارائه نشود، کامپایل x.ml علاوه بر فایل کد شیء کامپایل‌شده x.cmo، یک فایل رابط کامپایل‌شده x.cmi نیز تولید می‌کند. فایل x.cmi تولید شده متناظر با رابطی است که هر آنچه در پیاده‌سازی x.ml تعریف شده را صادر می‌کند.

•

آرگومان‌هایی که به .cmo ختم می‌شوند به عنوان بایت‌کد شیء کامپایل‌شده در نظر گرفته می‌شوند. این فایل‌ها به همراه فایل‌های شیء به‌دست‌آمده از کامپایل آرگومان‌های .ml (در صورت وجود) و کتابخانه استاندارد OCaml به یکدیگر پیوند داده می‌شوند تا یک برنامه اجرایی مستقل تولید کنند. ترتیبی که آرگومان‌های .cmo و .ml در خط فرمان ارائه می‌شوند مهم است: واحدهای کامپایل در زمان اجرا به همان ترتیب مقداردهی اولیه می‌شوند، و استفاده از مؤلفه یک واحد قبل از مقداردهی اولیه آن، خطای زمان پیوند محسوب می‌شود. بنابراین، یک فایل x.cmo داده‌شده باید قبل از تمام فایل‌های .cmo که به واحد x ارجاع دارند قرار گیرد.

•

آرگومان‌هایی که به .cma ختم می‌شوند به عنوان کتابخانه‌های بایت‌کد شیء در نظر گرفته می‌شوند. یک کتابخانه بایت‌کد شیء، مجموعه‌ای از فایل‌های بایت‌کد شیء (فایل‌های .cmo) را در یک تک‌فایل بسته‌بندی می‌کند. کتابخانه‌ها با ocamlc -a ساخته می‌شوند (توضیحات گزینه -a را در زیر ببینید). فایل‌های شیء موجود در کتابخانه مانند فایل‌های معمولی .cmo (به بالا مراجعه کنید)، به ترتیبی که هنگام ساخت فایل .cma مشخص شده بود، پیوند داده می‌شوند. تنها تفاوت این است که اگر یک فایل شیء موجود در کتابخانه در هیچ کجای برنامه ارجاع داده نشود، پیوند داده نخواهد شد.

•

آرگومان‌هایی که به .c ختم می‌شوند به کامپایلر C ارسال می‌شوند، که یک فایل شیء .o تولید می‌کند. این فایل شیء در صورت تنظیم بودن فلگ -custom با برنامه پیوند داده می‌شود (توضیحات -custom را در زیر ببینید).

•

آرگومان‌هایی که به .o یا .a ختم می‌شوند به عنوان فایل‌ها و کتابخانه‌های شیء C در نظر گرفته می‌شوند. هنگام پیوند در حالت -custom (توضیحات -custom را در زیر ببینید)، آن‌ها به پیونددهنده C ارسال می‌شوند.

•

آرگومان‌هایی که به .so ختم می‌شوند به عنوان کتابخانه‌های مشترک C (DLLها) در نظر گرفته می‌شوند. در طول پیوند، آن‌ها برای توابع خارجی C که از کد OCaml به آن‌ها ارجاع داده شده جستجو می‌شوند، و نام آن‌ها در فایل اجرایی بایت‌کد تولید شده نوشته می‌شود. سپس سیستم زمان اجرا ocamlrun(1) آن‌ها را در زمان شروع برنامه به صورت پویا بارگذاری می‌کند.

خروجی مرحله پیوند، فایلی شامل بایت‌کد کامپایل‌شده است که می‌تواند توسط مفسر بایت‌کد OCaml یعنی دستور ocamlrun(1) اجرا شود. اگر caml.out نام فایل تولید شده توسط مرحله پیوند باشد، دستور ocamlrun caml.out arg1 arg2 ... argn کد کامپایل‌شده موجود در caml.out را اجرا کرده و رشته‌های نویسه‌ای arg1 تا argn را به عنوان آرگومان به آن ارسال می‌کند. (برای جزئیات بیشتر به ocamlrun(1) مراجعه کنید.)

در بیشتر سیستم‌ها، فایل تولید شده توسط مرحله پیوند می‌تواند مستقیماً اجرا شود، مانند: ./caml.out arg1 arg2 ... argn. فایل تولید شده دارای بیت اجرایی تنظیم‌شده است، و موفق می‌شود مفسر بایت‌کد را خودبه‌خود راه‌اندازی کند.

دو نسخه از کامپایلر بایت‌کد وجود دارد: ocamlc.byte یک فایل اجرایی بایت‌کد است (یعنی با خود ocamlc(1) کامپایل شده است)، در حالی که ocamlc.opt یک فایل اجرایی بومی (یعنی با ocamlopt(1) کامپایل شده است). ocamlc.opt ممکن است در همه نصب‌های OCaml در دسترس نباشد. ocamlc یک نام مستعار برای سریع‌ترینِ این دو است؛ یعنی در صورت در دسترس بودن برای ocamlc.opt و در غیر این صورت برای ocamlc.byte.

گزینه‌ها (OPTIONS)

گزینه‌های خط فرمان زیر توسط ocamlc(1) شناسایی می‌شوند.

-a

ساخت یک کتابخانه (فایل .cma) با فایل‌های شیء (فایل‌های .cmo) مشخص‌شده در خط فرمان، به جای پیوند دادن آن‌ها در یک فایل اجرایی. نام کتابخانه باید با گزینه -o تعیین شود.

اگر گزینه‌های -custom، -cclib یا -ccopt در خط فرمان ارسال شوند، این گزینه‌ها در کتابخانه .cma حاصل ذخیره می‌شوند. سپس، پیوند دادن با این کتابخانه به طور خودکار گزینه‌های -custom، -cclib و -ccopt را طوری اضافه می‌کند که گویی در خط فرمان ارائه شده‌اند، مگر اینکه گزینه -noautolink داده شده باشد. علاوه بر این، زیررشته $CAMLORIGIN درون یک گزینه -ccopt با مسیر کامل به کتابخانه .cma، بدون نام فایل، جایگزین خواهد شد.

-absname

نمایش نام‌های مطلق فایل‌ها در پیام‌های خطا.

-no-absname

عدم تلاش برای نمایش نام‌های مطلق فایل‌ها در پیام‌های خطا.

-annot

از نسخه 4.11 منسوخ شده است. لطفاً به جای آن از -bin-annot استفاده کنید.

-bin-annot

تخلیه اطلاعات دقیق درباره کامپایل (انواع، مقیدسازی‌ها، فراخوانی‌های دم و غیره) در قالب باینری. اطلاعات مربوط به فایل src.ml در فایل src.cmt قرار می‌گیرد. در صورت بروز خطای نوع، تمام اطلاعات استنتاج‌شده توسط بررسی‌کننده نوع قبل از خطا تخلیه می‌شود. فایل‌های حاشیه‌نویسی تولید شده توسط -bin-annot شامل اطلاعات بیشتری بوده و بسیار فشرده‌تر از فایل‌های تولید شده توسط -annot هستند.

-c

فقط کامپایل کردن. مرحله پیوند کامپایل متوقف می‌شود. فایل‌های کد منبع به فایل‌های کامپایل‌شده تبدیل می‌شوند، اما هیچ فایل اجرایی تولید نمی‌شود. این گزینه برای کامپایل جداگانه ماژول‌ها مفید است.

-cc ccomp

استفاده از ccomp به عنوان پیونددهنده C هنگام پیوند در حالت "زمان اجرای سفارشی" (گزینه -custom را ببینید) و به عنوان کامپایلر C برای کامپایل فایل‌های منبع .c.

-cclib -llibname

ارسال گزینه -llibname به پیونددهنده C هنگام پیوند در حالت "زمان اجرای سفارشی" (گزینه -custom را ببینید). این کار باعث پیوند کتابخانه C داده‌شده با برنامه می‌شود.

-ccopt option

ارسال option داده‌شده به کامپایلر و پیونددهنده C، هنگام پیوند در حالت "زمان اجرای سفارشی" (گزینه -custom را ببینید). برای مثال، -ccopt -Ldir باعث می‌شود پیونددهنده C در دایرکتوری dir به دنبال کتابخانه‌های C بگردد.

-color mode

فعال یا غیرفعال کردن رنگ‌ها در پیام‌های کامپایلر (به‌ویژه هشدارها و خطاها). حالت‌های زیر پشتیبانی می‌شوند:

اگر -color ارائه نشده باشد، متغیر محیطی "OCAML_COLOR" در نظر گرفته می‌شود. مقادیر آن مانند بالا auto/always/never هستند.

اگر -color ارائه نشده باشد، "OCAML_COLOR" تنظیم نشده باشد و متغیر محیطی "NO_COLOR" تنظیم شده باشد، خروجی رنگی غیرفعال می‌شود. در غیر این صورت، تنظیمات پیش‌فرض auto است، و روش اکتشافی فعلی بررسی می‌کند که متغیر محیطی "TERM" وجود داشته و خالی یا "dumb" نباشد، و isatty(stderr) برقرار باشد.

-error-style mode

کنترل نحوه چاپ پیام‌های خطا و هشدارها. حالت‌های زیر پشتیبانی می‌شوند:

تنظیمات پیش‌فرض contextual است.

اگر -error-style ارائه نشود، متغیر محیطی "OCAML_ERROR_STYLE" در نظر گرفته می‌شود. مقادیر آن مانند بالا short/contextual است.

-compat-32

بررسی اینکه آیا فایل اجرایی بایت‌کد تولید شده می‌تواند روی پلتفرم‌های ۳۲ بیتی اجرا شود یا خیر، و در صورت عدم امکان، اعلام خطا می‌کند. این گزینه هنگام کامپایل بایت‌کد روی یک ماشین ۶۴ بیتی مفید است.

-config

چاپ شماره نسخه ocamlc(1) و خلاصه‌ای دقیق از پیکربندی آن، سپس خروج.

-config-var

چاپ مقدار یک متغیر پیکربندی خاص از خروجی -config، سپس خروج. اگر متغیر وجود نداشته باشد، کد خروج غیرصفر خواهد بود.

-custom

پیوند در حالت "زمان اجرای سفارشی" (custom runtime). در حالت پیوند پیش‌فرض، پیونددهنده بایت‌کدی تولید می‌کند که برای اجرا با سیستم زمان اجرای مشترک ocamlrun(1) در نظر گرفته شده است. در حالت زمان اجرای سفارشی، پیونددهنده یک فایل خروجی تولید می‌کند که هم شامل سیستم زمان اجرا و هم بایت‌کد برنامه است. فایل حاصل بزرگتر است، اما می‌تواند مستقیماً اجرا شود، حتی اگر دستور ocamlrun(1) نصب نشده باشد. علاوه بر این، حالت "زمان اجرای سفارشی" امکان پیوند کد OCaml با توابع C تعریف‌شده توسط کاربر را فراهم می‌کند.

هرگز از دستور strip(1) روی فایل‌های اجرایی تولید شده توسط ocamlc -custom استفاده نکنید، زیرا این کار بخش بایت‌کد فایل اجرایی را حذف می‌کند.

هشدار امنیتی: هرگز بیت‌های "setuid" یا "setgid" را روی فایل‌های اجرایی تولید شده توسط ocamlc -custom تنظیم نکنید، زیرا این کار آن‌ها را در برابر حملات آسیب‌پذیر می‌سازد.

-depend ocamldep-args

محاسبه وابستگی‌ها، همانند کاری که ocamldep(1) انجام می‌دهد.

-dllib -llibname

فراهم کردن ترتیبی برای بارگذاری پویای کتابخانه مشترک C با نام dlllibname.so توسط سیستم زمان اجرای ocamlrun(1) در زمان شروع برنامه.

-dllib-suffixed -llibname

مشابه -dllib اما نام ثبت‌شده در زمان شروع برنامه توسط ocamlrun(1) دستکاری (mangle) می‌شود. این گزینه برای کتابخانه‌های واسط C کاربرد دارد؛ این گزینه به‌ویژه توسط ocamlmklib -suffixed استفاده می‌شود.

-dllpath dir

افزودن دایرکتوری dir به مسیر جستجوی زمان اجرا برای کتابخانه‌های مشترک C. در زمان پیوند، کتابخانه‌های مشترک در مسیر جستجوی استاندارد (متناظر با گزینه -I ) جستجو می‌شوند. گزینه -dllpath صرفاً dir را در فایل اجرایی تولید شده ذخیره می‌کند، جایی که ocamlrun(1) می‌تواند آن را یافته و استفاده کند.

-for-pack module-path

تولید یک فایل شیء (فایل .cmo) که می‌تواند بعداً به عنوان یک زیرماژول (با مسیر دسترسی داده‌شده) از یک واحد کامپایل ساخته‌شده با -pack گنجانده شود. برای مثال، ocamlc -for-pack P -c A.ml فایل a.cmo را تولید می‌کند که بعداً می‌تواند با ocamlc -pack -o P.cmo a.cmo استفاده شود. نکته: شما همچنان می‌توانید ماژولی را که بدون -for-pack کامپایل شده بسته‌بندی کنید، اما در این حالت استثناها با نام‌های نادرست چاپ خواهند شد.

-g

افزودن اطلاعات اشکال‌زدایی هنگام کامپایل و پیوند. این گزینه برای اینکه بتوان برنامه را با ocamldebug(1) اشکال‌زدایی کرد و هنگام خاتمه برنامه با یک استثنای مهارنشده ردیابی پشته (backtrace) تولید نمود، الزامی است.

-no-g

عدم ثبت اطلاعات اشکال‌زدایی (پیش‌فرض).

-i

باعث می‌شود کامپایلر هنگام کامپایل یک پیاده‌سازی (فایل .ml)، تمام نام‌های تعریف‌شده را (همراه با انواع استنتاج‌شده یا تعاریفشان) چاپ کند. هیچ فایل کامپایل‌شده‌ای (فایل‌های .cmo و .cmi) تولید نمی‌شود. این کار می‌تواند برای بررسی انواع استنتاج‌شده توسط کامپایلر مفید باشد. همچنین، از آنجا که خروجی از نحو رابط‌ها پیروی می‌کند، می‌تواند در نوشتن یک رابط صریح (فایل .mli) برای یک فایل کمک کند: کافی است خروجی استاندارد کامپایلر را به یک فایل .mli هدایت کرده و آن فایل را ویرایش کنید تا تمام اعلان‌های نام‌های صادرنشده حذف شوند.

-i-variance

باعث می‌شود کامپایلر واریانس محاسبه‌شده پارامترهای نوع را برای هر اعلان نوع چاپ کند. بدون این گزینه، واریانس تنها برای انواع خصوصی یا انواع بدون تعریف صریح (مانند انواع انتزاعی) چاپ می‌شود.

-cmi-file filename

بررسی نوع پیاده‌سازی منبع مورد کامپایل در برابر فایل رابط مشخص‌شده (جستجوی عادی فایل‌های .mli و .cmi را دور می‌زند).

-I directory

افزودن دایرکتوری داده‌شده به فهرست دایرکتوری‌های جستجو شده برای فایل‌های رابط کامپایل‌شده (.cmi)، فایل‌های کد شیء کامپایل‌شده (.cmo)، کتابخانه‌ها (.cma)، و کتابخانه‌های C مشخص‌شده با -cclib -lxxx. به طور پیش‌فرض، ابتدا دایرکتوری جاری و سپس دایرکتوری کتابخانه استاندارد جستجو می‌شود. دایرکتوری‌های اضافه شده با -I پس از دایرکتوری جاری، به ترتیبی که در خط فرمان داده شده‌اند، اما قبل از دایرکتوری کتابخانه استاندارد جستجو می‌شوند. همچنین گزینه -nostdlib را ببینید.

اگر دایرکتوری داده‌شده با + شروع شود، نسبت به دایرکتوری کتابخانه استاندارد در نظر گرفته می‌شود. به عنوان مثال، -I +compiler-libs زیردایرکتوری compiler-libs از کتابخانه استاندارد را به مسیر جستجو اضافه می‌کند.

-impl filename

کامپایل فایل filename به عنوان یک فایل پیاده‌سازی، حتی اگر پسوند آن .ml نباشد.

-intf filename

کامپایل فایل filename به عنوان یک فایل رابط، حتی اگر پسوند آن .mli نباشد.

-intf-suffix string

شناسایی نام‌های فایل با پسوند string به عنوان فایل‌های رابط (به جای .mli پیش‌فرض).

-keep-docs

نگه‌داشتن رشته‌های مستندات در فایل‌های .cmi تولید شده.

-keep-locs

نگه‌داشتن مکان‌ها در فایل‌های .cmi تولید شده.

-keywords version+list

تنظیم کلمات کلیدی بر اساس مشخصات version+list.

این مشخصات با یک شماره نسخه اختیاری شروع می‌شود که مجموعه پایه کلمات کلیدی را تعریف می‌کند، و به دنبال آن فهرستی از کلمات کلیدی اضافی جدا شده با + می‌آید تا به این مجموعه پایه اضافه شوند. بدون شماره نسخه صریح، مجموعه پایه کلمات کلیدی، مجموعه کلمات کلیدی در نسخه فعلی OCaml است. کلمات کلیدی اضافی که با هیچ کلمه کلیدی شناخته‌شده‌ای در نسخه فعلی زبان مطابقت ندارند، در صورت وجود در کد منبع باعث ایجاد خطا می‌شوند.

-labels

برچسب‌ها در انواع نادیده گرفته نمی‌شوند، برچسب‌ها ممکن است در کاربردها استفاده شوند، و پارامترهای برچسب‌دار می‌توانند به هر ترتیبی داده شوند. این حالت پیش‌فرض است. گزینه -nolabels را لغو می‌کند.

-launch-method method

سازوکار مورد استفاده توسط فایل‌های اجرایی بایت‌کد عادی برای یافتن مفسر را مشخص می‌کند. روش‌های زیر پشتیبانی می‌شوند:

-linkall

اجبار به پیوند دادن تمام ماژول‌های موجود در کتابخانه‌ها. اگر این فلگ داده نشود، ماژول‌های ارجاع‌نشده پیوند داده نمی‌شوند. هنگام ساخت یک کتابخانه (گزینه -a)، تنظیم گزینه -linkall تمام پیوندهای بعدی برنامه‌های مرتبط با آن کتابخانه را مجبور می‌کند تا تمام ماژول‌های موجود در کتابخانه را پیوند دهند. هنگام کامپایل یک ماژول (گزینه -c)، تنظیم گزینه -linkall تضمین می‌کند که این ماژول در صورت قرار گرفتن در یک کتابخانه و پیوند آن کتابخانه، همیشه پیوند داده خواهد شد.

-make-runtime

ساخت یک سیستم زمان اجرای سفارشی (در فایل مشخص‌شده با گزینه -o) که فایل‌ها و کتابخانه‌های شیء C داده‌شده در خط فرمان را در خود ادغام می‌کند. این سیستم زمان اجرای سفارشی می‌تواند بعداً برای اجرای فایل‌های اجرایی بایت‌کد تولید شده با گزینه ocamlc -use-runtime runtime-name استفاده شود.

-match-context-rows number

تنظیم تعداد سطرهای زمینه‌ای مورد استفاده در حین کامپایل تطبیق الگو. مقادیر کمتر باعث کامپایل سریع‌تر اما کدی با بهینه‌سازی کمتر می‌شوند. مقدار پیش‌فرض ۳۲ است.

-no-alias-deps

عدم ثبت وابستگی‌ها برای نام‌های مستعار ماژول.

-no-app-funct

غیرفعال کردن رفتار کاربردی (applicative) فانکتورها. با این گزینه، هر بار اعمال فانکتور، انواع جدیدی در نتیجه خود تولید می‌کند و اعمال همان فانکتور دو بار روی یک آرگومان یکسان، دو ساختار ناسازگار ایجاد می‌کند.

-noassert

عدم کامپایل بررسی‌های assertion. توجه داشته باشید که ساختار ویژه assert false همیشه کامپایل می‌شود زیرا دارای نوع‌بندی خاصی است. این فلگ هنگام پیوند فایل‌های از قبل کامپایل‌شده هیچ اثری ندارد.

-noautolink

هنگام پیوند کتابخانه‌های .cma، گزینه‌های -custom، -cclib و -ccopt احتمالاً موجود در کتابخانه‌ها را نادیده می‌گیرد (اگر این گزینه‌ها هنگام ساخت کتابخانه‌ها داده شده باشند). این گزینه می‌تواند زمانی مفید باشد که یک کتابخانه شامل مشخصات نادرست از کتابخانه‌های C یا گزینه‌های C باشد؛ در این حالت، هنگام پیوند، -noautolink را تنظیم کرده و کتابخانه‌ها و گزینه‌های صحیح C را در خط فرمان ارسال کنید.

-nolabels

نادیده گرفتن برچسب‌های غیر اختیاری در انواع. برچسب‌ها نمی‌توانند در کاربردها استفاده شوند، و ترتیب پارامترها سخت‌گیرانه می‌شود. همچنین گزینه -labels را ببینید.

-nostdlib

عدم افزودن خودکار دایرکتوری کتابخانه استاندارد به فهرست دایرکتوری‌های جستجو شده برای فایل‌های رابط کامپایل‌شده (.cmi)، فایل‌های کد شیء کامپایل‌شده (.cmo)، کتابخانه‌ها (.cma)، و کتابخانه‌های C مشخص‌شده با -cclib -lxxx. همچنین گزینه -I را ببینید.

-o filename

مشخص کردن نام فایل خروجی نهایی، خواه یک فایل اجرایی باشد، یک شیء کامپایل‌شده (گزینه -c)، یک کتابخانه (گزینه -a)، یک شیء بسته‌بندی‌شده (گزینه -pack)، یا یک فایل شیء یا منبع C (گزینه‌های -output-obj و -output-complete-obj ).

نام خروجی پیش‌فرض برای یک فایل اجرایی به پلتفرم بستگی دارد؛ در یونیکس a.out و در ویندوز camlprog.exe است.

این گزینه همچنین می‌تواند هنگام کامپایل بدون پیوند یک فایل رابط یا پیاده‌سازی (گزینه -c ) استفاده شود، که در این صورت نام فایل cmi یا cmo و همچنین نام واحد کامپایل را تا اولین نقطه به filename تنظیم می‌کند.

-opaque

فایل‌های رابط کامپایل‌شده با این گزینه علامت‌گذاری می‌شوند تا سایر واحدهای کامپایل وابسته به آن، به هیچ‌یک از جزئیات پیاده‌سازی پیاده‌سازیِ کامپایل‌شده اتکا نکنند. کامپایلر بومی به فایل .cmx این واحد دسترسی نخواهد داشت -- و در صورت عدم وجود آن نیز هشداری نمی‌دهد. این می‌تواند سرعت کامپایل را چه برای ساخت اولیه و چه تدریجی، به قیمت کاهش کارایی کد تولید شده بهبود بخشد.

-open module

باز کردن ماژول داده‌شده قبل از پردازش فایل‌های رابط یا پیاده‌سازی. اگر چندین گزینه -open داده شود، آن‌ها به ترتیب پردازش می‌شوند، درست مانند اینکه عبارت‌های open! module1;; ... open! moduleN;; در بالای هر فایل اضافه شده باشند.

-output-obj

باعث می‌شود پیونددهنده به جای یک فایل اجرایی بایت‌کد، یک فایل شیء C تولید کند. این گزینه برای بسته‌بندی کد OCaml به عنوان یک کتابخانه C، قابل فراخوانی از هر برنامه C مفید است. نام فایل شیء خروجی باید با گزینه -o تعیین شود. این گزینه همچنین می‌تواند برای تولید یک فایل منبع C (با پسوند .c) یا یک کتابخانه مشترک/پویا کامپایل‌شده (با پسوند .so) استفاده شود.

-output-complete-obj

مشابه -output-obj است، با این تفاوت که هنگام ایجاد یک فایل شیء، سیستم زمان اجرا و کتابخانه‌های پیوند خودکار را نیز شامل می‌شود.

-pack

ساخت یک فایل شیء بایت‌کد (فایل .cmo) و رابط کامپایل‌شده مرتبط با آن (.cmi) که فایل‌های شیء داده‌شده در خط فرمان را ترکیب کرده و آن‌ها را به صورت زیرماژول‌های فایل .cmo خروجی نشان می‌دهد. نام فایل .cmo خروجی باید با گزینه -o داده شود. به عنوان مثال، ocamlc -pack -o p.cmo a.cmo b.cmo c.cmo فایل‌های کامپایل‌شده p.cmo و p.cmi را تولید می‌کند که یک واحد کامپایل با سه زیرماژول A، B و C را توصیف می‌کنند، متناظر با محتویات فایل‌های شیء a.cmo، b.cmo و c.cmo. این محتویات می‌توانند در ادامه برنامه به صورت P.A، P.B و P.C ارجاع داده شوند.

فایل‌های شیء .cmo ترکیب‌شونده باید با گزینه مناسب -for-pack کامپایل شده باشند. در مثال بالا، a.cmo، b.cmo و c.cmo باید با ocamlc -for-pack P کامپایل شده باشند.

-pp command

باعث می‌شود کامپایلر دستور command داده‌شده را به عنوان یک پیش‌پردازنده برای هر فایل منبع فراخوانی کند. خروجی command به یک فایل میانی هدایت می‌شود که سپس کامپایل می‌گردد. در صورت عدم وجود خطای کامپایل، فایل میانی بعداً حذف می‌شود.

-ppx command

پس از تجزیه، درخت نحو انتزاعی را از طریق پیش‌پردازنده command ارسال می‌کند. ماژول Ast_mapper(3) رابط خارجی یک پیش‌پردازنده را پیاده‌سازی می‌کند.

-principal

بررسی مسیر اطلاعات در حین بررسی نوع، برای اطمینان از اینکه همه انواع به شیوه‌ای اصلی استخراج شده‌اند. هنگام استفاده از آرگومان‌های برچسب‌دار و/یا متدهای چندریختی، این فلگ برای اطمینان از اینکه نسخه‌های آینده کامپایلر قادر به استنتاج صحیح انواع خواهند بود (حتی در صورت تغییر الگوریتم‌های داخلی) الزامی است. تمام برنامه‌های پذیرفته‌شده در حالت -principal در حالت پیش‌فرض نیز با انواع معادل اما با امضاهای باینری متفاوت پذیرفته می‌شوند، و این ممکن است بررسی نوع را کند کند؛ با این حال استفاده یک‌باره از آن قبل از انتشار کد منبع ایده خوبی است.

-no-principal

عدم بررسی اصلیت استنتاج نوع. این حالت پیش‌فرض است.

-rectypes

مجاز دانستن انواع بازگشتی دلخواه در حین بررسی نوع. به طور پیش‌فرض، فقط انواع بازگشتی که در آن‌ها بازگشت از طریق یک نوع شیء انجام می‌شود پشتیبانی می‌شوند. توجه داشته باشید که پس از ایجاد یک رابط با استفاده از این فلگ، باید دوباره از آن برای تمام وابستگی‌ها استفاده کنید.

-no-rectypes

عدم اجازه به انواع بازگشتی دلخواه در حین بررسی نوع. این حالت پیش‌فرض است.

-runtime-search method

کنترل اینکه آیا هدر استفاده شده توسط فایل‌های اجرایی بایت‌کد عادی مجاز به جستجوی مفسر است یا به مکان ثابتی نیاز دارد. روش‌های زیر پشتیبانی می‌شوند:

-runtime-variant suffix

افزودن suffix به نام کتابخانه زمان اجرا که توسط برنامه استفاده خواهد شد. در صورتی که OCaml با آن‌ها پیکربندی شده باشد، زمان‌های اجرای اشکال‌زدایی (پسوند d ) و ابزار دقیق (پسوند i ) می‌توانند استفاده شوند.

-safe-string

اجبار به جداسازی بین انواع string و bytes، و در نتیجه فقط‌خواندنی کردن رشته‌ها. این حالت پیش‌فرض است.

-safer-matching

عدم استفاده از اطلاعات نوع برای بهینه‌سازی تطبیق الگو. این امکان تشخیص شکست‌های تطبیق را فراهم می‌کند حتی اگر تطبیق الگو به اشتباه جامع فرض شده باشد. این مورد فقط بر کامپایل GADT و واریانت‌های چندریختی تأثیر می‌گذارد.

-set-runtime-default setting=value

هنگام پیوند یک فایل اجرایی، مقدار پیش‌فرض را برای یک تنظیم زمان اجرا بازنویسی می‌کند. تنها تنظیم پشتیبانی‌شده فعلی عبارت است از:

-short-paths

هنگامی که یک نوع تحت چندین مسیر ماژول قابل مشاهده است، هنگام چاپ نام نوع در رابط‌های استنتاج‌شده و پیام‌های خطا و هشدار از کوتاه‌ترین مسیر استفاده می‌کند.

-stop-after pass

توقف کامپایل پس از مرحله کامپایل داده‌شده. مراحل پشتیبانی‌شده فعلی عبارتند از: parsing، typing.

-strict-sequence

اجبار به اینکه بخش سمت چپ هر توالی دارای نوع unit باشد.

-no-strict-sequence

بخش سمت چپ یک توالی نیازی نیست که نوع unit داشته باشد. این حالت پیش‌فرض است.

-unboxed-types

هنگامی که یک نوع قابل خارج شدن از جعبه (unboxable) است (یعنی یک رکورد با یک آرگومان یا یک نوع داده مشخص با یک سازنده دارای یک آرگومان)، از جعبه خارج خواهد شد مگر اینکه با [@@ocaml.boxed] حاشیه‌نویسی شده باشد.

-no-unboxed-types

هنگامی که یک نوع قابل خارج شدن از جعبه است، در جعبه قرار می‌گیرد مگر اینکه با [@@ocaml.unboxed] حاشیه‌نویسی شده باشد. این حالت پیش‌فرض است.

-unsafe

غیرفعال کردن بررسی محدوده برای دسترسی به آرایه‌ها و رشته‌ها (ساختارهای v.(i) و s.[i] ). بنابراین برنامه‌های کامپایل‌شده با -unsafe کمی سریع‌تر هستند، اما ناامن‌اند: اگر برنامه به یک آرایه یا رشته خارج از محدوده‌اش دسترسی پیدا کند، هر اتفاقی ممکن است رخ دهد.

-unsafe-string

یکسان در نظر گرفتن انواع string و bytes، و در نتیجه قابل نوشتن کردن رشته‌ها. این گزینه برای سازگاری با کدهای منبع قدیمی در نظر گرفته شده و نباید با نرم‌افزارهای جدید استفاده شود.

-use-runtime runtime-name

تولید یک فایل اجرایی بایت‌کد که می‌تواند روی سیستم زمان اجرای سفارشی runtime-name اجرا شود، که قبلاً با ocamlc -make-runtime runtime-name ساخته شده است.

-v

چاپ شماره نسخه کامپایلر و مکان دایرکتوری کتابخانه استاندارد، سپس خروج.

-verbose

چاپ تمام دستورات خارجی قبل از اجرای آن‌ها، به‌ویژه فراخوانی‌های کامپایلر و پیونددهنده C در حالت -custom . برای اشکال‌زدایی مشکلات کتابخانه C مفید است.

-vnum یا -version

چاپ شماره نسخه کامپایلر به شکل کوتاه (مانند "3.11.0")، سپس خروج.

-w warning-list

فعال، غیرفعال یا مهلک علامت‌گذاری کردن هشدارهای مشخص‌شده توسط آرگومان warning-list.

هر هشدار می‌تواند فعال یا غیرفعال باشد، و هر هشدار می‌تواند مهلک یا غیرمهلک باشد. اگر هشداری غیرفعال باشد، نمایش داده نمی‌شود و به هیچ وجه بر کامپایل تأثیر نمی‌گذارد (حتی اگر مهلک باشد). اگر هشداری فعال باشد، هر زمان که کد منبع آن را ایجاد کند، به طور عادی توسط کامپایلر نمایش داده می‌شود. اگر فعال و مهلک باشد، کامپایلر همچنین پس از نمایش آن با یک خطا متوقف خواهد شد.

آرگومان warning-list یا یک مشخص‌کننده یادافزای هشدار است یا توالی‌ای از مشخص‌کننده‌های هشدار تک‌نویسه‌ای، بدون جداکننده بین آن‌ها. یک مشخص‌کننده یادافزای هشدار یکی از موارد زیر است:

یک مشخص‌کننده هشدار تک‌نویسه‌ای یکی از موارد زیر است:

شماره‌های هشدار و نام‌های یادافزا به صورت زیر هستند:

حروف نشان‌دهنده مجموعه‌های هشدارهای زیر هستند. هر حرفی که در اینجا ذکر نشده باشد متناظر با مجموعه تهی است.

تنظیمات پیش‌فرض برابر است با -w +a-4-7-9-27-29-30-32..42-44-45-48-50-60-66..70-74. توجه داشته باشید که هشدارهای 5 و 10 بسته به سازوکارهای داخلی بررسی‌کننده نوع، همیشه صادر نمی‌شوند.

-warn-error warning-list

علامت‌گذاری هشدارهای مشخص‌شده در آرگومان warning-list به عنوان خطا. هنگامی که یکی از این هشدارها صادر شود، کامپایلر با یک خطا متوقف خواهد شد. warning-list دارای همان معنای گزینه -w است: یک علامت + (یا یک حرف بزرگ) هشدارهای متناظر را به عنوان مهلک علامت‌گذاری می‌کند، یک علامت - (یا یک حرف کوچک) آن‌ها را دوباره به هشدارهای غیرمهلک تبدیل می‌کند، و یک علامت @ هم هشدارهای متناظر را فعال کرده و هم آن‌ها را به عنوان مهلک علامت‌گذاری می‌کند.

نکته: استفاده از گزینه -warn-error در کدهای محیط عملیاتی توصیه نمی‌شود، زیرا تقریباً به طور قطع هنگام افزودن هشدارهای جدید یا اصلاح هشدارهای موجود در نسخه‌های بعدی OCaml، مانع کامپایل برنامه شما خواهد شد.

تنظیمات پیش‌فرض برابر است با -warn-error -a (هیچ هشداری مهلک نیست).

-warn-help

نمایش توضیحات تمام شماره‌های هشدار موجود.

-where

چاپ مکان کتابخانه استاندارد، سپس خروج.

-with-runtime

گنجاندن سیستم زمان اجرا در برنامه تولید شده. این حالت پیش‌فرض است.

-without-runtime

کامپایلر سیستم زمان اجرا (یا ارجاعی به آن) را در برنامه تولید شده نمی‌گنجاند؛ این سیستم باید به طور جداگانه تأمین شود.

- file

پردازش file به عنوان نام فایل، حتی اگر با یک نویسه خط تیره (-) شروع شود.

-help یا --help

نمایش یک خلاصه کوتاه از نحوه استفاده و خروج.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

ocamlopt(1), ocamlrun(1), ocaml(1).
The OCaml user's manual, فصل "Batch compilation".