NM-SETTINGS-DBUS(5) Configuration NM-SETTINGS-DBUS(5)

nm-settings-dbus - توضیحات تنظیمات و ویژگی‌های اتصالات NetworkManager از طریق D-Bus

برنامه NetworkManager بر اساس مفهوم پروفایل‌های اتصال عمل می‌کند که گاهی اوقات صرفاً به عنوان اتصال (connection) از آن‌ها یاد می‌شود. این پروفایل‌های اتصال شامل یک پیکربندی شبکه هستند. هنگامی که NetworkManager یک پروفایل اتصال را روی یک دستگاه شبکه فعال می‌کند، پیکربندی اعمال شده و یک اتصال فعال شبکه برقرار خواهد شد. کاربران در ایجاد هر تعداد پروفایل اتصال که صلاح بدانند آزاد هستند. بنابراین آن‌ها انعطاف‌پذیری لازم برای داشتن پیکربندی‌های شبکه متنوع متناسب با نیازهای گوناگون را خواهند داشت. پروفایل‌های اتصال توسط NetworkManager از طریق settings service مدیریت می‌شوند و روی D-Bus (اشیای /org/freedesktop/NetworkManager/Settings/<num>) عرضه می‌گردند. این مفاهیم و اشیا را می‌توان به شرح زیر توصیف کرد:

اتصال / پروفایل (Connection)

یک گروه مستقل، کپسوله‌شده و مشخص از تنظیمات که تمامی پیکربندی‌های لازم برای اتصال به یک شبکه خاص را شرح می‌دهد. این اتصال با یک شناسه یکتا به نام UUID شناخته می‌شود. یک اتصال به یک نوع دستگاه خاص گره خورده است، اما لزوماً به یک دستگاه سخت‌افزاری خاص متصل نیست. این اتصال از یک یا چند شیء Settings تشکیل شده است.

تنظیم (Setting)

گروهی از جفت‌های کلید/مقدار مرتبط که بخش خاصی از یک Connection (profile) را توصیف می‌کنند. کلیدهای تنظیمات و مقادیر مجاز در جداول زیر شرح داده شده‌اند. از کلیدها به عنوان ویژگی (property) نیز یاد می‌شود. توسعه‌دهندگان می‌توانند اشیای تنظیمات و ویژگی‌های آن‌ها را در سورس‌های libnm-core بیابند؛ به دنبال توابع *_class_init در نزدیکی انتهای هر فایل سورس تنظیمات باشید.

تنظیمات و ویژگی‌های نشان داده شده در جداول زیر، تمام گزینه‌های موجود برای پیکربندی اتصال را فهرست می‌کنند. با این حال، توجه داشته باشید که تمام تنظیمات برای همه انواع اتصالات قابل اعمال نیستند. برنامه NetworkManager ابزار خط فرمان nmcli را ارائه می‌دهد که امکان پیکربندی مستقیم تنظیمات و ویژگی‌ها را متناسب با نوع پروفایل اتصال فراهم می‌سازد. ویرایشگر اتصال nmcli همچنین دارای دستور داخلی describe است که می‌تواند توضیحات مربوط به تنظیمات و ویژگی‌های خاص این صفحه را نمایش دهد.

تنظیمات عمومی پروفایل اتصال.

Key Name Value Type Default Value Value Description
auth-retries int32 -1 تعداد تلاش‌های مجدد برای احراز هویت. مقدار صفر به معنای تلاش نامحدود است؛ مقدار -1 به معنای استفاده از پیش‌فرض سراسری است. اگر پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، احراز هویت پیش از ناموفق اعلام کردن اتصال، ۳ بار تلاش مجدد انجام می‌دهد. اتصالاتی که برای احراز هویت از کلید از پیش اشتراک‌گذاشته (PSK) استفاده می‌کنند، فقط در آخرین تلاش احراز هویت کلید جدید را درخواست خواهند کرد.
autoconnect boolean TRUE آیا اتصال هنگام در دسترس بودن منابع اتصال باید به‌طور خودکار توسط NetworkManager متصل شود یا خیر. مقدار TRUE برای فعال‌سازی خودکار اتصال، و مقدار FALSE به معنای نیاز به اقدام دستی برای فعال‌سازی اتصال است. اتصال خودکار هنگامی رخ می‌دهد که شرایط مناسب باشد. این بدان معناست که به عنوان مثال دستگاه در حال حاضر مدیریت‌شده بوده و فعال نباشد. بنابراین اتصال خودکار هرگز جایگزین یک پروفایلِ از قبل فعال نمی‌شود و با آن رقابت نمی‌کند. توجه داشته باشید که اتصال خودکار برای پروفایل‌های VPN پیاده‌سازی نشده است. به عنوان راهکاری جایگزین برای اتصال خودکار پروفایل‌های VPN، بخش "secondaries" را ببینید. اگر چندین پروفایل آماده اتصال خودکار روی یک دستگاه باشند، پروفایلی که "connection.autoconnect-priority" بهتری داشته باشد انتخاب می‌شود. در صورت برابر بودن اولویت‌ها، پروفایلی که اخیراً متصل شده است فعال می‌گردد. اگر پروفایل‌ها پیش از این متصل نشده باشند یا "connection.timestamp" آن‌ها یکسان باشد، انتخاب نامشخص خواهد بود. بسته به "connection.multi-connect"، یک پروفایل می‌تواند در یک زمان تنها یک بار یا چندین بار (به‌طور خودکار) متصل شود.
autoconnect-ports int32 -1 آیا پورت‌های این اتصال باید هنگام فعال‌سازی این اتصال توسط NetworkManager به‌طور خودکار بالا آورده شوند یا خیر. این ویژگی تنها برای اتصالات کنترل‌کننده تأثیر واقعی دارد. ویژگی‌های "autoconnect"، "autoconnect-priority" و "autoconnect-retries" ارتباطی با این تنظیم ندارند. مقادیر مجاز عبارتند از: 0: اتصالات پورت را دست‌نخورده رها کن، 1: تمام اتصالات پورت را همراه با این اتصال فعال کن، -1: پیش‌فرض. اگر مقدار -1 (پیش‌فرض) تنظیم شده باشد، مقدار سراسری connection.autoconnect-ports برای تعیین مقدار واقعی خوانده می‌شود. اگر آن هم پیش‌فرض باشد، به 0 بازمی‌گردد.
autoconnect-priority int32 0 اولویت اتصال خودکار در بازه -999 تا 999. اگر اتصال روی اتصال خودکار تنظیم شده باشد، اتصالات دارای اولویت بالاتر ترجیح داده می‌شوند. عدد بزرگ‌تر به معنای اولویت بالاتر است. مقدار پیش‌فرض 0 است. توجه داشته باشید که این ویژگی تنها زمانی اهمیت دارد که بیش از یک پروفایل نامزد برای اتصال خودکار وجود داشته باشد. در صورت برابر بودن اولویت، پروفایلی که اخیراً استفاده شده انتخاب می‌شود.
autoconnect-retries int32 -1 تعداد دفعاتی که باید اتصال هنگام فعال‌سازی خودکار پیش از انصراف تلاش شود. صفر به معنای تلاش همیشگی، -1 به معنای پیش‌فرض سراسری است (اگر بازنویسی نشده باشد ۴ بار). تنظیم این مقدار روی 1 به معنای یک بار تلاش برای فعال‌سازی پیش از مسدود کردن اتصال خودکار است. توجه داشته باشید که پس از پایان مهلت زمانی (timeout)، برنامه NetworkManager مجدداً برای اتصال خودکار تلاش خواهد کرد.
autoconnect-slaves NMSettingConnectionAutoconnectSlaves (int32) -1 آیا پورت‌های این اتصال باید هنگام فعال‌سازی این اتصال توسط NetworkManager به‌طور خودکار بالا آورده شوند یا خیر. این ویژگی تنها برای اتصالات کنترل‌کننده تأثیر واقعی دارد. ویژگی‌های "autoconnect"، "autoconnect-priority" و "autoconnect-retries" ارتباطی با این تنظیم ندارند. مقادیر مجاز عبارتند از: 0: اتصالات پورت را دست‌نخورده رها کن، 1: تمام اتصالات پورت را همراه با این اتصال فعال کن، -1: پیش‌فرض. اگر مقدار -1 (پیش‌فرض) تنظیم شده باشد، مقدار سراسری connection.autoconnect-slaves برای تعیین مقدار واقعی خوانده می‌شود. اگر آن هم پیش‌فرض باشد، به 0 بازمی‌گردد. منسوخ‌شده از نسخه 1.46. به جای آن از "autoconnect-ports" استفاده کنید، این فقط یک نام مستعار است.
controller string   نام رابط دستگاه کنترل‌کننده یا UUID اتصال کنترل‌کننده.
dns-over-tls int32 -1 آیا پروتکل DNS بر بستر TLS یا همان DNSOverTls (dns-over-tls) برای اتصال فعال است یا خیر. فناوری DNSOverTls از TLS برای رمزنگاری ترافیک DNS استفاده می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) از DNSOverTls استفاده کن و بازگشت به حالت عادی (fallback) را غیرفعال کن، "opportunistic" (1) از DNSOverTls استفاده کن اما در صورت لزوم اجازه بازگشت به تفکیک نام رمزنشده را بده، "no" (0) هرگز از DNSOverTls استفاده نکن. در صورت مشخص نشدن، مقدار "default" به پلاگین مورد استفاده بستگی دارد. سرویس systemd-resolved از تنظیمات سراسری استفاده می‌کند. این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از DNSOverTls پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. یکی از این پلاگین‌ها dns-systemd-resolved است.
dnssec int32 -1 آیا DNSSEC (dnssec) برای اتصال فعال است یا خیر. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) از DNSSEC استفاده کن و بازگشت به عقب (fallback) را غیرفعال کن، "allow-downgrade" (1) از DNSSEC استفاده کن اما اگر سرور از آن پشتیبانی نکرد اجازه بازگشت به عقب را بده، "no" (0) هرگز از DNSSEC استفاده نکن. تأثیر مقدار "default" (-1) به پلاگین dns مورد استفاده بستگی دارد. در این حالت systemd-resolved از تنظیمات سراسری خود استفاده می‌کند. این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از DNSSEC پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. یکی از این پلاگین‌ها systemd-resolved است.
down-on-poweroff int32 -1 آیا اتصال پیش از خاموش شدن سیستم قطع خواهد شد یا خیر. مقدار پیش‌فرض -1 (پیش‌فرض) است. هنگامی که مقدار پیش‌فرض تعیین شده باشد، مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود؛ اگر تنظیم نشده باشد، مقدار 0 (خیر) در نظر گرفته خواهد شد.
gateway-ping-timeout uint32 0 اگر بزرگتر از صفر باشد، اعلام موفقیت آدرس‌دهی IP را تا رسیدن به مهلت زمانی (timeout) یا پاسخ دروازه (gateway) به پینگ به تأخیر می‌اندازد.
id string   یک شناسه یکتای خوانا برای انسان جهت اتصال، مانند "Work Wi-Fi" یا "T-Mobile 3G".
interface-name string   نام رابط شبکه‌ای که این اتصال به آن مقید (bound) شده است. در صورت تنظیم نشدن، اتصال می‌تواند به هر رابطی با نوع مناسب متصل شود (مشروط به محدودیت‌های اعمال‌شده توسط سایر تنظیمات). برای دستگاه‌های نرم‌افزاری، این ویژگی نام دستگاه ایجادشده را مشخص می‌کند. برای انواع اتصالی که نام‌های رابط کاربری در آن‌ها به سادگی نمی‌توانند پایدار شوند (مانند اینترنت همراه یا اترنت USB)، این ویژگی نباید استفاده شود. تنظیم این ویژگی رابط‌هایی را که اتصال می‌تواند با آن‌ها استفاده شود محدود می‌کند، و اگر نام رابط‌ها تغییر کند یا ترتیب آن‌ها جابه‌جا شود، ممکن است اتصال به رابط اشتباهی اعمال گردد.
ip-ping-addresses array of string   این ویژگی فهرستی از نشانی‌های IP هدف را برای پینگ کردن مشخص می‌کند. هنگامی که چندین هدف تنظیم شود، NetworkManager چندین فرایند پینگ را به صورت موازی آغاز خواهد کرد. این ویژگی تنها در صورتی می‌تواند تنظیم شود که connection.ip-ping-timeout تنظیم شده باشد. از ip-ping-timeout برای به تأخیر انداختن موفقیت آدرس‌دهی IP تا زمان رسیدن به مهلت زمانی مشخص‌شده (به ثانیه) یا پاسخ یک نشانی IP هدف به پینگ استفاده می‌شود. پیکربندی "ip-ping-addresses" ممکن است به دلیل انتظار برای تکمیل عملیات پینگ یا رسیدن به مهلت زمانی، رسیدن به تارگت network-online.target در systemd را به تأخیر بیندازد.
ip-ping-addresses-require-all int32 -1 این ویژگی مشخص می‌کند که آیا موفقیت هر یک از بررسی‌های پینگ در میان "ip-ping-addresses" کافی است یا اینکه تمام بررسی‌های پینگ برای "ip-ping-addresses" باید موفق شوند.
ip-ping-timeout uint32 0 اگر بزرگتر از صفر باشد، اعلام موفقیت آدرس‌دهی IP را تا رسیدن به مهلت زمانی مشخص‌شده (به ثانیه) یا پاسخ یک نشانی IP هدف به پینگ به تأخیر می‌اندازد. این ویژگی مهلت زمانی را برای "ip-ping-addresses" تعیین می‌کند. این ویژگی با "gateway-ping-timeout" ناسازگار است و نمی‌توانید این دو ویژگی را همزمان تنظیم کنید.
lldp int32 -1 آیا پروتکل LLDP برای اتصال فعال است یا خیر.
llmnr int32 -1 آیا پروتکل تفکیک نام چندپخشی پیوند-محلی یا همان Link-Local Multicast Name Resolution (LLMNR) برای اتصال فعال است یا خیر. پروتکل LLMNR مبتنی بر قالب بسته‌های سامانه نام دامنه (DNS) است که به هر دو میزبان IPv4 و IPv6 اجازه می‌دهد تفکیک نام را برای میزبان‌های روی همان پیوند محلی انجام دهند. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) ثبت نام میزبان و تفکیک نام برای اتصال، "no" (0) غیرفعال کردن LLMNR برای رابط، "resolve" (1) نام میزبان را ثبت نکن اما اجازه تفکیک نام‌های میزبان LLMNR را بده. در صورت مشخص نشدن، مقدار "default" در نهایت به پلاگین DNS بستگی دارد (که برای systemd-resolved در حال حاضر به معنای "yes" است). این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از LLMNR پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. یکی از این پلاگین‌ها dns-systemd-resolved است.
master string   نام رابط دستگاه کنترل‌کننده یا UUID اتصال کنترل‌کننده. منسوخ‌شده از نسخه 1.46. به جای آن از "controller" استفاده کنید، این فقط یک نام مستعار است.
mdns int32 -1 آیا پروتکل mDNS برای اتصال فعال است یا خیر. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) ثبت نام میزبان و تفکیک نام برای اتصال، "no" (0) غیرفعال کردن mDNS برای رابط، "resolve" (1) نام میزبان را ثبت نکن اما اجازه تفکیک نام‌های میزبان mDNS را بده و "default" (-1) برای اجازه جستجوی مقدار پیش‌فرض سراسری در NetworkManager.conf. در صورت مشخص نشدن، مقدار "default" در نهایت به پلاگین DNS بستگی دارد. این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از mDNS پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. در حال حاضر تنها پلاگین DNS پشتیبانی‌شده systemd-resolved است. برای systemd-resolved، مقدار پیش‌فرض از طریق تنظیم MulticastDNS= در resolved.conf قابل پیکربندی است.
metered NMMetered (int32) 0 آیا اتصال به صورت مصرف‌سنجی‌شده (حجمی) است یا خیر. هنگام به‌روزرسانی این ویژگی روی یک اتصالِ در حال حاضر فعال‌شده، تغییرات بلافاصله اعمال می‌شود.
mptcp-flags uint32 0 آیا نقاط پایانی MPTCP و پرچم‌های نشانی پیکربندی شوند یا خیر. اگر MPTCP در NetworkManager فعال باشد، نشانی‌های رابط را به عنوان نقاط پایانی MPTCP پیکربندی خواهد کرد. توجه داشته باشید که نشانی‌های لوپ‌بک IPv4 (127.0.0.0/8)، نشانی‌های پیوند-محلی IPv4 (169.254.0.0/16)، نشانی لوپ‌بک IPv6 (::1)، نشانی‌های پیوند-محلی IPv6 (fe80::/10)، نشانی‌های محلی یکتای IPv6 (ULA، fc00::/7) و نشانی‌های افزونه حریم خصوصی IPv6 (rfc3041، ipv6.ip6-privacy) از پیکربندی به عنوان نقاط پایانی مستثنی خواهند شد. اگر "disabled" (0x1) باشد، مدیریت MPTCP برای رابط غیرفعال شده و هیچ نقطه پایانی ثبت نمی‌شود. پرچم "enabled" (0x2) به این معنی است که مدیریت MPTCP فعال است. این پرچم می‌تواند با حضور پرچم‌های دیگر نیز استنباط شود. حتی در صورت فعال بودن، مدیریت MPTCP به‌طور پیش‌فرض همچنان غیرفعال خواهد بود مگر اینکه پارامتر sysctl در "/proc/sys/net/mptcp/enabled" روشن باشد. برنامه NetworkManager مقدار sysctl را تغییر نمی‌دهد و این امر به عهده مدیر سیستم یا توزیع است. برای پیکربندی نقاط پایانی حتی در صورت غیرفعال بودن sysctl، می‌توان از پرچم "also-without-sysctl" (0x4) استفاده کرد. در این حالت، NetworkManager به sysctl توجهی نکرده و نقاط پایانی را در هر صورت پیکربندی می‌کند. حتی در صورت فعال بودن، NetworkManager تنها در صورتی نقاط پایانی MPTCP را برای یک خانواده نشانی خاص پیکربندی می‌کند که یک مسیر پیش‌فرض تک‌پخشی (0.0.0.0/0 یا ::/0) در جدول مسیریابی اصلی وجود داشته باشد. پرچم "also-without-default-route" (0x8) می‌تواند این رفتار را لغو کند. هنگامی که مدیریت MPTCP فعال باشد، نقاط پایانی با پرچم‌های نشانی مشخص‌شده شامل "signal" (0x10)، "subflow" (0x20)، "backup" (0x40)، "fullmesh" (0x80) و "laminar" (0x100) پیکربندی می‌شوند. برای اطلاعات بیشتر درباره این پرچم‌ها راهنمای ip-mptcp(8) را ببینید. اگر مقدار پرچم‌ها صفر (0x0) باشد، مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال از NetworkManager.conf رعایت می‌شود. در صورت نامشخص بودن، حالت جایگزین "enabled,subflow" است. توجه داشته باشید که این به این معنی است که MPTCP به‌طور پیش‌فرض بسته به مقدار sysctl در "/proc/sys/net/mptcp/enabled" انجام می‌شود. برنامه NetworkManager محدودیت‌های MPTCP را تغییر نمی‌دهد و MPTCP را از طریق "/proc/sys/net/mptcp/enabled" فعال نمی‌کند. این یک پیکربندی میزبان است که مدیر می‌تواند آن را از طریق sysctl و ip-mptcp تغییر دهد. فیلتر کردن سخت‌گیرانه مسیر معکوس (rp_filter) بسیاری از کاربردهای MPTCP را با مشکل مواجه می‌کند، بنابراین هنگامی که مدیریت MPTCP برای نشانی‌های IPv4 روی رابط فعال شود، NetworkManager فیلتر سخت‌گیرانه مسیر معکوس (1) را به تنظیم سست (2) تقلیل می‌دهد.
mud-url string   در صورت پیکربندی، روی یک URL توصیف استفاده سازنده (MUD) تنظیم می‌شود که به سیاست‌های شبکه پیشنهادی سازنده برای دستگاه‌های اینترنت اشیاء (IoT) اشاره دارد. این مقدار به عنوان یک گزینه در DHCPv4 یا DHCPv6 ارسال می‌شود. مقدار باید یک URL معتبر باشد که با "https://" آغاز شود. مقدار ویژه "none" برای نشان دادن اینکه از هیچ URL MUD استفاده نمی‌شود مجاز است. اگر مقدار مربوط به پروفایل مشخص نشده باشد (حالت پیش‌فرض)، مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال بررسی می‌شود. در صورت نامشخص بودن، مقدار پیش‌فرض نهایی "none" خواهد بود.
multi-connect int32 0 مشخص می‌کند که آیا پروفایل می‌تواند در یک لحظه مشخص چندین بار فعال باشد یا خیر. این مقدار از نوع NMConnectionMultiConnect است.
permissions array of string   آرایه‌ای از رشته‌ها که دسترسی کاربر مشخص‌شده به این اتصال را تعریف می‌کند. اگر این مقدار NULL یا خالی باشد، همه کاربران اجازه دسترسی به این اتصال را خواهند داشت؛ در غیر این صورت کاربران تنها و تنها در صورتی مجاز هستند که در این فهرست حضور داشته باشند. هنگامی که این مقدار خالی نباشد، اتصال فقط زمانی می‌تواند فعال باشد که یکی از کاربران مشخص‌شده در یک نشست فعال وارد سیستم شده باشد. هر ورودی به شکل "[type]:[id]:[reserved]" است؛ برای مثال، "user:dcbw:blah". در حال حاضر تنها [type] با مقدار "user" مجاز است. هر مقدار دیگری نادیده گرفته شده و برای استفاده در آینده رزرو شده است. بخش [id] نام کاربری است که این دسترسی به آن اشاره دارد و نباید شامل نویسه ":" باشد. هرگونه اطلاعات موجود در بخش [reserved] باید نادیده گرفته شود و برای استفاده در آینده رزرو شده است. تمام بخش‌های [type]، [id] و [reserved] باید مقادیر معتبر UTF-8 باشند.
port-type string   نام تنظیم نوع دستگاه اتصال کنترل‌کننده این پورت (مانند "bond")، یا NULL اگر این اتصال یک پورت نباشد.
read-only boolean FALSE این ویژگی منسوخ شده است و هیچ مفهومی ندارد. این ویژگی از نسخه 1.44 منسوخ شده است. این ویژگی منسوخ شده است و هیچ مفهومی ندارد.
secondaries array of string   فهرستی از UUIDهای اتصال که باید هنگامی که خود اتصال پایه فعال می‌شود، فعال شوند. در حال حاضر، فقط اتصالات VPN پشتیبانی می‌شوند.
slave-type string   نام تنظیم نوع دستگاه اتصال کنترل‌کننده این پورت (مانند "bond")، یا NULL اگر این اتصال یک پورت نباشد. منسوخ‌شده از نسخه 1.46. به جای آن از "port-type" استفاده کنید، این فقط یک نام مستعار است.
stable-id string   این ویژگی نشان‌دهنده هویت اتصال است که برای مقاصد مختلف استفاده می‌شود. این ویژگی اجازه می‌دهد چندین پروفایل برای به اشتراک‌گذاری هویت پیکربندی شوند. همچنین، stable-id می‌تواند حاوی متغیرهای جایگزینی باشد که بسته به زمینه به‌صورت پویا و قطعی جایگزین می‌شوند. شناسه stable-id برای تولید نشانی‌های خصوصی پایدار IPv6 با ipv6.addr-gen-mode=stable-privacy استفاده می‌شود. همچنین برای مقداردهی اولیه نشانی MAC شبیه‌سازی‌شده با ethernet.cloned-mac-address=stable و wifi.cloned-mac-address=stable به کار می‌رود. علاوه بر این، برای مشتق کردن شناسه کلاینت DHCP با ipv4.dhcp-client-id=stable، شناسه DUID در DHCPv6 با ipv6.dhcp-duid=stable-[llt,ll,uuid] و شناسه IAID در DHCP با ipv4.iaid=stable و ipv6.iaid=stable استفاده می‌شود. توجه داشته باشید که بسته به زمینه‌ای که در آن استفاده می‌شود، پارامترهای دیگری نیز در الگوریتم تولید گنجانده می‌شوند. برای مثال، یک کلید اختصاصی برای هر میزبان (per-host key) نیز معمولاً گنجانده می‌شود تا سیستم‌های مختلف در نهایت شناسه‌های متفاوتی تولید کنند. یا با ipv6.addr-gen-mode=stable-privacy، نام دستگاه نیز گنجانده می‌شود تا رابط‌های مختلف، نشانی‌های متفاوتی تولید کنند. کلید اختصاصی هر میزبان هویت رایانه شما است و در /var/lib/NetworkManager/secret_key ذخیره می‌شود. برای اطلاعات درباره secret-key و هویت میزبان، راهنمای NetworkManager(8) را ببینید. نویسه '$' برای انجام جایگزینی‌های پویا در زمان فعال‌سازی ویژه تلقی می‌شود. در حال حاضر، الگوهای "${CONNECTION}"، "${DEVICE}"، "${MAC}"، "${NETWORK_SSID}"، "${BOOT}" و "${RANDOM}" پشتیبانی می‌شوند. این الگوها در عمل شناسه‌های یکتایی به ازای هر اتصال، به ازای هر دستگاه، به ازای هر SSID، به ازای هر راه‌اندازی سیستم (boot) یا هر بار ایجاد می‌کنند. الگوی "${CONNECTION}" از connection.uuid پروفایل استفاده می‌کند، "${DEVICE}" از نام رابط دستگاه و "${MAC}" از نشانی MAC دائمی دستگاه استفاده می‌نماید. الگوی "${NETWORK_SSID}" از SSID برای شبکه‌های وای‌فای استفاده می‌کند و در سایر شبکه‌ها به "${CONNECTION}" بازمی‌گردد. هرگونه الگوی ناشناخته پس از '$' به صورت لفظی در نظر گرفته می‌شود، اما برای استفاده در آینده رزرو شده است. بنابراین توصیه می‌شود از '$' اجتناب کنید یا آن را به صورت "$$" اسکیپ نمایید. برای مثال، تنظیم آن روی "${CONNECTION}-${BOOT}-${DEVICE}" یک شناسه یکتا برای این اتصال ایجاد می‌کند که با هر بار راه‌اندازی مجدد سیستم تغییر کرده و بسته به رابطی که پروفایل روی آن فعال می‌شود، تفاوت دارد. اگر مقدار تنظیم نشده باشد، مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال بررسی می‌شود. اگر همچنان نامشخص باشد، مقدار پیش‌فرض "default${CONNECTION}" است تا یک شناسه یکتا به ازای هر پروفایل اتصال تولید شود.
timestamp uint64 0 زمان (به ثانیه از مبدا زمانی یونیکس / Unix Epoch) که در آن اتصال برای آخرین بار به‌طور _موفقیت‌آمیز_ و کامل فعال شده است. برنامه NetworkManager زمان اتصال را به صورت دوره‌ای هنگام فعال بودن اتصال به‌روزرسانی می‌کند تا اطمینان حاصل شود که یک اتصال فعال دارای جدیدترین برچسب زمانی است. این ویژگی تنها برای خواندن در نظر گرفته شده است (تغییرات روی این ویژگی ذخیره نخواهند شد).
type string   نوع پایه اتصال. برای اتصالات وابسته به سخت‌افزار، باید حاوی نام تنظیم مربوط به نوع سخت‌افزار خاص باشد (مانند "802-3-ethernet" یا "802-11-wireless" یا "bluetooth" و غیره)، و برای اتصالات غیر وابسته به سخت‌افزار مانند VPN یا غیره، باید شامل نام تنظیم مربوط به آن نوع تنظیم باشد (مانند "vpn" یا "bridge" و غیره).
uuid string   یک شناسه یکتای جهانی (UUID) برای اتصال، به عنوان مثال تولید شده با libuuid. این شناسه باید هنگام ایجاد اتصال اختصاص یابد و تا زمانی که اتصال همچنان برای همان شبکه معتبر است هرگز تغییر نکند. برای مثال، هنگام تغییر ویژگی "id" یا NMSettingIP4Config نباید تغییر کند، اما ممکن است هنگام تغییر SSID وای‌فای، ارائه‌دهنده شبکه پهن‌باند همراه یا ویژگی "type" نیاز به ایجاد مجدد داشته باشد. شناسه UUID باید در قالب "2815492f-7e56-435e-b2e9-246bd7cdc664" باشد (یعنی فقط شامل نویسه‌های هگزادسیمال و "-" باشد).
wait-activation-delay int32 -1 مدت زمان (به میلی‌ثانیه) برای انتظار جهت فعال تلقی شدن اتصال. این انتظار پس از رویداد توزیع‌کننده pre-up آغاز خواهد شد. مقدار 0 به معنای عدم زمان انتظار است. مقدار پیش‌فرض -1 است که در حال حاضر معنای یکسانی با عدم انتظار دارد.
wait-device-timeout int32 -1 مهلت زمانی (به میلی‌ثانیه) برای انتظار برای دستگاه هنگام راه‌اندازی سیستم. هنگام بوت، شناسایی دستگاه‌ها توسط راه‌انداز (driver) ممکن است کمی طول بکشد. این ویژگی باعث به تأخیر افتادن NetworkManager-wait-online.service و nm-online می‌شود تا به دستگاه فرصت ظاهر شدن داده شود. عملکرد آن به این صورت است که به اندازه مهلت زمانی تعیین‌شده منتظر می‌ماند تا دستگاهی سازگار با پروفایل در دسترس و تحت مدیریت قرار گیرد. مقدار 0 به معنای عدم زمان انتظار است. مقدار پیش‌فرض -1 است که در حال حاضر معنای یکسانی با عدم انتظار دارد.
zone string   سطح اعتماد اتصال. یک رشته آزاد و غیرحساس به حروف بزرگ و کوچک (برای مثال "Home"، "Work"، "Public"). مقدار NULL یا تعیین نشدن ناحیه به این معنی است که اتصال در ناحیه پیش‌فرضی که توسط فایروال تعریف شده قرار خواهد گرفت. هنگام به‌روزرسانی این ویژگی روی یک اتصالِ در حال حاضر فعال‌شده، تغییرات بلافاصله اعمال می‌شود.

تنظیمات 6LoWPAN.

Key Name Value Type Default Value Value Description
parent string   در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط 6LowPAN باید از آن ایجاد شود.

تنظیمات احراز هویت IEEE 802.1x.

Key Name Value Type Default Value Value Description
altsubject-matches array of string   فهرستی از رشته‌ها برای تطبیق با altSubjectName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت. اگر فهرست خالی باشد، هیچ اعتبارسنجی روی altSubjectName گواهی کارساز انجام نمی‌شود.
anonymous-identity string   رشته هویت ناشناس برای روش‌های احراز هویت EAP. با انواع EAP که از هویت تونل‌شده متفاوت پشتیبانی می‌کنند (مانند EAP-TTLS) به عنوان هویت رمزنگاری‌نشده استفاده می‌شود.
auth-timeout int32 0 مهلت زمانی برای احراز هویت. مقدار صفر به معنی پیش‌فرض سراسری است؛ اگر پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، مهلت زمانی احراز هویت ۲۵ ثانیه است.
ca-cert byte array   شامل گواهی مرجع صدور گواهی (CA) است در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی "eap" استفاده شود. داده‌های گواهی با استفاده از یک "طرح‌واره" (scheme) مشخص می‌شوند؛ در حال حاضر سه طرح‌واره پشتیبانی می‌شود: blob، path و pkcs#11 URL. هنگام استفاده از طرح‌واره blob، این ویژگی باید روی داده‌های کدگذاری‌شده DER گواهی تنظیم شود. هنگام استفاده از طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 گواهی، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم گردد. این ویژگی را حتی در صورت پشتیبانی روش EAP از گواهی‌های CA می‌توان تنظیم نکرد، اما این کار امکان حملات مرد میانی (man-in-the-middle) را فراهم می‌سازد و توصیه نمی‌شود. توجه داشته باشید که فعال کردن NMSetting8021x:system-ca-certs در صورتی که مسیر توکار یک پوشه نباشد، این تنظیم را برای استفاده از مسیر توکار بازنویسی می‌کند.
ca-cert-password string   گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی CA ذخیره‌شده در ویژگی "ca-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است.
ca-cert-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "ca-cert-password" را مشخص می‌کنند.
ca-path string   مسیر کدگذاری‌شده با UTF-8 به دایرکتوری حاوی گواهی‌های با قالب PEM یا DER که علاوه بر گواهی مشخص‌شده در ویژگی "ca-cert" به زنجیره اعتبارسنجی اضافه می‌شوند. اگر NMSetting8021x:system-ca-certs فعال باشد و مسیر توکار CA یک دایرکتوری موجود باشد، این تنظیم نادیده گرفته می‌شود.
client-cert byte array   شامل گواهی کلاینت است در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی "eap" استفاده شود. داده‌های گواهی با استفاده از یک "طرح‌واره" (scheme) مشخص می‌شوند؛ در حال حاضر دو طرح‌واره پشتیبانی می‌شود: blob و path. هنگام استفاده از طرح‌واره blob (که با NM 0.7.x سازگاری عقب‌رو دارد)، این ویژگی باید روی داده‌های کدگذاری‌شده DER گواهی تنظیم شود. هنگام استفاده از طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 گواهی، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم گردد.
client-cert-password string   گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی کلاینت ذخیره‌شده در ویژگی "client-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است.
client-cert-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "client-cert-password" را مشخص می‌کنند.
domain-match string   محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این فهرست از FQDNها به عنوان شرط تطبیق برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد.
domain-suffix-match string   محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این FQDN به عنوان شرط تطبیق پسوند برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه تطبیق پسوند با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. از نسخه 1.24، چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد.
eap array of string   روش مجاز EAP برای استفاده هنگام احراز هویت در شبکه با 802.1x. روش‌های معتبر عبارتند از: "leap", "md5", "tls", "peap", "ttls", "pwd" و "fast". هر روش نیازمند پیکربندی متفاوتی با استفاده از ویژگی‌های این تنظیم است؛ برای ترکیب‌های مجاز به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید.
identity string   رشته هویت برای روش‌های احراز هویت EAP. اغلب نام کاربری یا نام ورود به سیستم کاربر است.
openssl-ciphers string   تعیین openssl_ciphers برای wpa_supplicant. اوپن‌اس‌اس‌ال گاهی الگوریتم‌های رمزنگاری (ciphers) را بین SECLEVELها جابه‌جا می‌کند، بنابراین مقدار پیش‌فرض کامپایل‌شده در wpa_supplicant (همان‌طور که توسط برخی توزیع‌های لینوکس تغییر یافته است) گاهی اوقات مانع اتصال به کارسازهای قدیمی می‌شود که از پروتکل‌های جدید پشتیبانی نمی‌کنند.
optional boolean FALSE مشخص می‌کند که آیا احراز هویت 802.1X اختیاری است یا خیر. در صورت TRUE، فعال‌سازی حتی پس از اتمام مهلت زمانی یا شکست در احراز هویت ادامه می‌یابد. تنظیم این ویژگی روی TRUE در حال حاضر فقط برای اتصالات اترنت مجاز است. در صورت تنظیم روی FALSE، فعال‌سازی تنها پس از احراز هویت موفقیت‌آمیز می‌تواند ادامه یابد.
pac-file string   مسیر فایل کدگذاری‌شده با UTF-8 حاوی PAC برای EAP-FAST.
password string   گذرواژه کدگذاری‌شده با UTF-8 استفاده‌شده برای روش‌های احراز هویت EAP. اگر هر دو ویژگی "password" و "password-raw" مشخص شوند، "password" ترجیح داده می‌شود.
password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند.
password-raw byte array   گذرواژه استفاده‌شده برای روش‌های احراز هویت EAP که به عنوان آرایه‌ای از بایت‌ها ارائه می‌شود تا امکان استفاده از گذرواژه‌ها با کدگذاری‌های دیگر غیر از UTF-8 فراهم شود. اگر هر دو ویژگی "password" و "password-raw" مشخص شوند، "password" ترجیح داده می‌شود.
password-raw-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password-raw" را مشخص می‌کنند.
phase1-auth-flags uint32 0 پرچم‌های احراز هویت را برای استفاده در احراز هویت بیرونی «فاز ۱» با استفاده از گزینه‌های NMSetting8021xAuthFlags مشخص می‌کند. نسخه‌های منفرد TLS را می‌توان به صورت صریح غیرفعال کرد. بررسی‌های زمانی TLS را نیز می‌توان غیرفعال کرد. اگر یک پرچم غیرفعال‌سازی خاص TLS تنظیم نشده باشد، مجاز یا ممنوع کردن آن بر عهده متقاضی (supplicant) خواهد بود. گزینه‌های TLS به تنظیمات tls_disable_tlsv1_x و tls_disable_time_checks نگاشت می‌شوند. برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید.
phase1-fast-provisioning string   تدارک درخط (in-line provisioning) اطلاعات هویتی EAP-FAST را زمانی که FAST به عنوان روش EAP در ویژگی "eap" مشخص شده باشد فعال یا غیرفعال می‌کند. مقادیر شناخته‌شده عبارتند از "0" (غیرفعال)، "1" (اجازه تدارک احراز هویت‌نشده)، "2" (اجازه تدارک احراز هویت‌شده)، و "3" (اجازه هر دو تدارک احراز هویت‌شده و احراز هویت‌نشده). برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید.
phase1-peaplabel string   استفاده از برچسب جدید PEAP را هنگام استخراج کلید اجباری می‌کند. برخی کارسازهای RADIUS ممکن است برای تعامل با PEAPv1 نیازمند اجبار برچسب جدید PEAP باشند. برای اجبار استفاده از برچسب جدید PEAP آن را روی "1" تنظیم کنید. برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید.
phase1-peapver string   مشخص می‌کند که هنگام تنظیم PEAP به عنوان روش EAP در ویژگی "eap"، کدام نسخه PEAP اجبار شود. در صورت تنظیم‌نشدن، از نسخه گزارش‌شده توسط کارساز استفاده خواهد شد. گاهی هنگام استفاده از کارسازهای قدیمی‌تر RADIUS، لازم است کلاینت را مجبور به استفاده از یک نسخه خاص PEAP کرد. برای این کار، این ویژگی را می‌توان روی "0" یا "1" تنظیم کرد تا آن نسخه خاص PEAP اجبار شود.
phase2-altsubject-matches array of string   فهرستی از رشته‌ها برای تطبیق با altSubjectName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲». اگر فهرست خالی باشد، هیچ اعتبارسنجی روی altSubjectName گواهی کارساز انجام نمی‌شود.
phase2-auth string   روش احراز هویت درونی مجاز «فاز ۲» را زمانی که یک روش EAP مبتنی بر تونل TLS درونی در ویژگی "eap" مشخص شده باشد تعیین می‌کند. برای TTLS این ویژگی یکی از روش‌های درونی پشتیبانی‌شده غیر EAP را انتخاب می‌کند: "pap", "chap", "mschap", "mschapv2" در حالی که "phase2-autheap" یک روش درونی EAP را انتخاب می‌کند. برای PEAP این ویژگی یک روش درونی EAP را انتخاب می‌کند، یکی از: "gtc", "otp", "md5" و "tls". هر روش درونی «فاز ۲» نیازمند پارامترهای خاصی برای احراز هویت موفق است؛ برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید. هر دو مورد "phase2-auth" و "phase2-autheap" نمی‌توانند هم‌زمان مشخص شوند.
phase2-autheap string   روش احراز هویت مجاز درونی مبتنی بر EAP «فاز ۲» را زمانی که TTLS در ویژگی "eap" مشخص شده باشد تعیین می‌کند. روش‌های شناخته‌شده «فاز ۲» مبتنی بر EAP عبارتند از "md5", "mschapv2", "otp", "gtc" و "tls". هر روش درونی «فاز ۲» نیازمند پارامترهای خاصی برای احراز هویت موفق است؛ برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید.
phase2-ca-cert byte array   شامل گواهی مرجع صدور گواهی (CA) "فاز ۲" است در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی‌های "phase2-auth" یا "phase2-autheap" استفاده شود. داده‌های گواهی با استفاده از یک "طرح‌واره" (scheme) مشخص می‌شوند؛ در حال حاضر سه طرح‌واره پشتیبانی می‌شود: blob، path و pkcs#11 URL. هنگام استفاده از طرح‌واره blob، این ویژگی باید روی داده‌های کدگذاری‌شده DER گواهی تنظیم شود. هنگام استفاده از طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 گواهی، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم گردد. این ویژگی را حتی در صورت پشتیبانی روش EAP از گواهی‌های CA می‌توان تنظیم نکرد، اما این کار امکان حملات مرد میانی (man-in-the-middle) را فراهم می‌سازد و توصیه نمی‌شود. توجه داشته باشید که فعال کردن NMSetting8021x:system-ca-certs در صورتی که مسیر توکار یک پوشه نباشد، این تنظیم را برای استفاده از مسیر توکار بازنویسی می‌کند.
phase2-ca-cert-password string   گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی CA «فاز ۲» ذخیره‌شده در ویژگی "phase2-ca-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است.
phase2-ca-cert-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "phase2-ca-cert-password" را مشخص می‌کنند.
phase2-ca-path string   مسیر کدگذاری‌شده با UTF-8 به دایرکتوری حاوی گواهی‌های با قالب PEM یا DER که علاوه بر گواهی مشخص‌شده در ویژگی "phase2-ca-cert" به زنجیره اعتبارسنجی اضافه می‌شوند. اگر NMSetting8021x:system-ca-certs فعال باشد و مسیر توکار CA یک دایرکتوری موجود باشد، این تنظیم نادیده گرفته می‌شود.
phase2-client-cert byte array   شامل گواهی کلاینت "فاز ۲" است در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی‌های "phase2-auth" یا "phase2-autheap" استفاده شود. داده‌های گواهی با استفاده از یک "طرح‌واره" (scheme) مشخص می‌شوند؛ در حال حاضر دو طرح‌واره پشتیبانی می‌شود: blob و path. هنگام استفاده از طرح‌واره blob (که با NM 0.7.x سازگاری عقب‌رو دارد)، این ویژگی باید روی داده‌های کدگذاری‌شده DER گواهی تنظیم شود. هنگام استفاده از طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 گواهی، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم گردد. این ویژگی را حتی در صورت پشتیبانی روش EAP از گواهی‌های CA می‌توان تنظیم نکرد، اما این کار امکان حملات مرد میانی (man-in-the-middle) را فراهم می‌سازد و توصیه نمی‌شود.
phase2-client-cert-password string   گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی کلاینت «فاز ۲» ذخیره‌شده در ویژگی "phase2-client-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است.
phase2-client-cert-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "phase2-client-cert-password" را مشخص می‌کنند.
phase2-domain-match string   محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این فهرست از FQDNها به عنوان شرط تطبیق برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲» استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد.
phase2-domain-suffix-match string   محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این FQDN به عنوان شرط تطبیق پسوند برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲» استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه تطبیق پسوند با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. از نسخه 1.24، چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد.
phase2-private-key byte array   شامل کلید خصوصی درونی "فاز ۲" است هنگامی که ویژگی "phase2-auth" یا "phase2-autheap" روی "tls" تنظیم شده باشد. داده‌های کلید با استفاده از یک "طرح‌واره" (scheme) مشخص می‌شوند؛ در حال حاضر دو طرح‌واره پشتیبانی می‌شود: blob و path. هنگام استفاده از طرح‌واره blob و کلیدهای خصوصی، این ویژگی باید روی داده‌های کدگذاری‌شده PEM رمزنگاری‌شده کلید تنظیم شود. هنگام استفاده از کلیدهای خصوصی با طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 کلید، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم گردد. هنگام استفاده از کلیدهای خصوصی با فرمت PKCS#12 و طرح‌واره blob، این ویژگی باید روی داده‌های PKCS#12 تنظیم شود و ویژگی "phase2-private-key-password" باید روی گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی گواهی و کلید PKCS#12 تنظیم گردد. هنگام استفاده از فایل‌های PKCS#12 و طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 کلید، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم شود و همانند طرح‌واره blob، ویژگی "phase2-private-key-password" باید روی گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی کلید خصوصی و گواهی PKCS#12 تنظیم گردد.
phase2-private-key-password string   گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی کلید خصوصی "فاز ۲" مشخص‌شده در ویژگی "phase2-private-key" در صورتی که کلید خصوصی از طرح‌واره path استفاده کند یا یک کلید با فرمت PKCS#12 باشد.
phase2-private-key-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "phase2-private-key-password" را مشخص می‌کنند.
phase2-subject-match string   زیررشته‌ای برای تطبیق با موضوع (subject) گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲». در صورت تنظیم‌نشدن، هیچ اعتبارسنجی روی موضوع گواهی کارساز احراز هویت انجام نمی‌شود. این ویژگی امنیت چندانی فراهم نمی‌کند (در صورت وجود) و نباید استفاده شود. این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. به جای آن از "phase2-domain-suffix-match" استفاده کنید.
pin string   کد PIN استفاده‌شده برای روش‌های احراز هویت EAP.
pin-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی «pin» را مشخص می‌کنند.
private-key byte array   شامل کلید خصوصی است هنگامی که ویژگی "eap" روی "tls" تنظیم شده باشد. داده‌های کلید با استفاده از یک "طرح‌واره" (scheme) مشخص می‌شوند؛ در حال حاضر دو طرح‌واره پشتیبانی می‌شود: blob و path. هنگام استفاده از طرح‌واره blob و کلیدهای خصوصی، این ویژگی باید روی داده‌های کدگذاری‌شده PEM رمزنگاری‌شده کلید تنظیم شود. هنگام استفاده از کلیدهای خصوصی با طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 کلید، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم گردد. هنگام استفاده از کلیدهای خصوصی با فرمت PKCS#12 و طرح‌واره blob، این ویژگی باید روی داده‌های PKCS#12 تنظیم شود و ویژگی "private-key-password" باید روی گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی گواهی و کلید PKCS#12 تنظیم گردد. هنگام استفاده از فایل‌های PKCS#12 و طرح‌واره path، این ویژگی باید روی مسیر کامل کدگذاری‌شده UTF-8 کلید، با پیشوند رشته "file://" و ختم‌شده به بایت NUL پایانی تنظیم شود و همانند طرح‌واره blob، ویژگی "private-key-password" باید روی گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی کلید خصوصی و گواهی PKCS#12 تنظیم گردد. هشدار: "private-key" یک ویژگی "محرمانه" (secret) نیست، بنابراین داده‌های کلید خصوصی رمزنگاری‌نشده که از طرح‌واره BLOB استفاده می‌کنند ممکن است توسط کاربران غیرمجاز قابل خواندن باشند. کلیدهای خصوصی همیشه باید با یک گذرواژه کلید خصوصی رمزنگاری شوند تا از دسترسی غیرمجاز به داده‌های رمزنگاری‌نشده کلید خصوصی جلوگیری شود.
private-key-password string   گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی کلید خصوصی مشخص‌شده در ویژگی "private-key" در صورتی که کلید خصوصی از طرح‌واره path استفاده کند یا یک کلید با فرمت PKCS#12 باشد.
private-key-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "private-key-password" را مشخص می‌کنند.
subject-match string   زیررشته‌ای برای تطبیق با موضوع (subject) گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت. در صورت تنظیم‌نشدن، هیچ اعتبارسنجی روی موضوع گواهی کارساز احراز هویت انجام نمی‌شود. این ویژگی امنیت چندانی فراهم نمی‌کند (در صورت وجود) و نباید استفاده شود. این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. به جای آن از "phase2-domain-suffix-match" استفاده کنید.
system-ca-certs boolean FALSE در صورت TRUE، ویژگی‌های "ca-path" و "phase2-ca-path" را با استفاده از دایرکتوری CA سیستم که در زمان پیکربندی با سوییچ --system-ca-path مشخص شده است بازنویسی می‌کند. گواهی‌های موجود در این دایرکتوری علاوه بر هر گواهی مشخص‌شده توسط ویژگی‌های "ca-cert" و "phase2-ca-cert" به زنجیره اعتبارسنجی اضافه می‌شوند. اگر مسیر ارائه‌شده با --system-ca-path به جای دایرکتوری نام یک فایل باشد (بسته‌ای از گواهی‌های CA معتمد)، در عوض ویژگی‌های "ca-cert" و "phase2-ca-cert" را بازنویسی می‌کند (گزینه‌های ca_cert/ca_cert2 را برای wpa_supplicant تنظیم می‌کند).

تنظیمات ADSL.

Key Name Value Type Default Value Value Description
encapsulation string   کپسوله‌سازی اتصال ADSL. می‌تواند "vcmux" یا "llc" باشد.
password string   گذرواژه استفاده‌شده برای احراز هویت در سرویس ADSL.
password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند.
protocol string   پروتکل اتصال ADSL. می‌تواند "pppoa", "pppoe" یا "ipoatm" باشد.
username string   نام کاربری استفاده‌شده برای احراز هویت در سرویس ADSL.
vci uint32 0 شناسه VCI اتصال ADSL
vpi uint32 0 شناسه VPI اتصال ADSL

تنظیمات بلوتوث.

Key Name Value Type Default Value Value Description
bdaddr byte array   آدرس بلوتوث دستگاه.
type string   یا "dun" برای اتصالات Dial-Up Networking یا "panu" برای اتصالات Personal Area Networking به دستگاه‌هایی که از نمایه NAP پشتیبانی می‌کنند.

تنظیمات پیوند (Bonding).

Key Name Value Type Default Value Value Description
interface-name string   به نفع connection.interface-name منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر، جهت تنظیم نام رابط پیوند (bond) استفاده شود.
options dict of string to string {'mode': 'balance-rr'} دیکشنری از جفت‌های کلید/مقدار گزینه‌های پیوند (bonding). هم کلیدها و هم مقادیر باید رشته باشند. نام گزینه‌ها باید فقط حاوی نویسه‌های الفبایی-عددی باشد (یعنی [a-zA-Z0-9]).

تنظیمات پل (Bridging).

Key Name Value Type Default Value Value Description
ageing-time uint32 300 زمان کهنه‌گی (aging time) آدرس MAC اترنت، بر حسب ثانیه.
forward-delay uint32 15 تاخیر ارسال پروتکل درخت پوشا (STP)، بر حسب ثانیه.
group-address byte array   در صورت تعیین، آدرس MAC گروه چندپخشی که این پل برای STP استفاده می‌کند. آدرس باید یک آدرس پیوند-محلی (link-local) در قالب استاندارد آدرس MAC اترنت باشد، یعنی آدرسی به شکل 01:80:C2:00:00:0X، که X در [0, 4..F] است. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض 01:80:C2:00:00:00 است.
group-forward-mask uint32 0 ماسک آدرس‌های گروه برای هدایت به جلو. معمولاً، آدرس‌های گروه در محدوده 01:80:C2:00:00:00 تا 01:80:C2:00:00:0F بر اساس استانداردها به جلو هدایت نمی‌شوند. این ویژگی یک ماسک ۱۶ بیتی است که هر بیت آن متناظر با یک آدرس گروه در آن محدوده است که باید به جلو هدایت شود. این ماسک نمی‌تواند بیت‌های 0، 1 یا 2 را فعال داشته باشد زیرا آن‌ها برای STP، فریم‌های مکث MAC و LACP استفاده می‌شوند.
hello-time uint32 2 زمان hello در پروتکل درخت پوشا (STP)، بر حسب ثانیه.
interface-name string   به نفع connection.interface-name منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر، جهت تنظیم نام رابط پل (bridge) استفاده شود.
mac-address byte array   در صورت تعیین، آدرس MAC پل. هنگام ایجاد یک پل جدید، این آدرس MAC تنظیم خواهد شد. اگر این فیلد تعیین‌نشده رها شود، به جای آن به "ethernet.cloned-mac-address" ارجاع داده می‌شود تا آدرس MAC اولیه ایجاد شود. توجه داشته باشید که تنظیم "ethernet.cloned-mac-address" در هر صورت بعداً هنگام فعال‌سازی پل، آدرس MAC پل را بازنویسی می‌کند. این ویژگی از نسخه 1.12 منسوخ شده است. به جای آن از ویژگی "cloned-mac-address" استفاده کنید.
max-age uint32 20 حداکثر عمر پیام در پروتکل درخت پوشا (STP)، بر حسب ثانیه.
multicast-hash-max uint32 4096 تنظیم حداکثر اندازه جدول درهم‌سازی (hash table) چندپخشی (مقدار باید توانی از ۲ باشد).
multicast-last-member-count uint32 2 تنظیم تعداد پرس‌وجوهایی که پل قبل از توقف هدایت یک گروه چندپخشی پس از دریافت پیام "leave" ارسال خواهد کرد.
multicast-last-member-interval uint64 100 تنظیم فاصله زمانی (بر حسب دسی‌ثانیه) بین پرس‌وجوها برای یافتن اعضای باقی‌مانده یک گروه، پس از دریافت پیام "leave".
multicast-membership-interval uint64 26000 تنظیم تاخیر (بر حسب دسی‌ثانیه) که پس از آن پل گروه را ترک خواهد کرد، در صورتی که هیچ گزارش عضویتی برای این گروه دریافت نشود.
multicast-querier boolean FALSE فعال یا غیرفعال کردن ارسال پرس‌وجوهای چندپخشی توسط پل. در صورت تعیین‌نشدن، این گزینه غیرفعال است.
multicast-querier-interval uint64 25500 اگر پس از گذشت این تاخیر (بر حسب دسی‌ثانیه) هیچ پرس‌وجویی دیده نشود، پل ارسال پرس‌وجوهای خود را آغاز خواهد کرد.
multicast-query-interval uint64 12500 فاصله زمانی (بر حسب دسی‌ثانیه) بین پرس‌وجوهای ارسالی توسط پل پس از پایان مرحله راه‌اندازی.
multicast-query-response-interval uint64 1000 تنظیم حداکثر زمان پاسخ / حداکثر تاخیر پاسخ (بر حسب دسی‌ثانیه) برای پرس‌وجوهای IGMP/MLD ارسالی توسط پل.
multicast-query-use-ifaddr boolean FALSE در صورت فعال بودن، از آدرس IP خود پل به عنوان آدرس مبدا برای پرس‌وجوهای IGMP استفاده می‌شود؛ در غیر این صورت از مقدار پیش‌فرض 0.0.0.0 استفاده خواهد شد.
multicast-router string   مسیریاب چندپخشی پل را تنظیم می‌کند. برای کارکرد این گزینه، ردیابی چندپخشی (multicast-snooping) باید فعال باشد. مقادیر پشتیبانی‌شده عبارتند از: 'auto'، 'disabled'، 'enabled' که هسته به ترتیب اعداد 1، 0 و 2 را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض 'auto' (1) است.
multicast-snooping boolean TRUE کنترل می‌کند که آیا ردیابی IGMP (IGMP snooping) برای این پل فعال باشد یا خیر. توجه داشته باشید اگر ردیابی به دلیل برخورد درهم‌سازی (hash collision) به طور خودکار غیرفعال شده باشد، سیستم ممکن است تا زمان حل برخوردها از فعال کردن این ویژگی خودداری کند.
multicast-startup-query-count uint32 2 تنظیم تعداد پرس‌وجوهای IGMP برای ارسال در مرحله راه‌اندازی.
multicast-startup-query-interval uint64 3125 تنظیم زمان (بر حسب دسی‌ثانیه) بین پرس‌وجوهای ارسالی در زمان راه‌اندازی برای تعیین اطلاعات عضویت.
priority uint32 32768 اولویت پروتکل درخت پوشا (STP) را برای این پل تنظیم می‌کند. مقادیر کمتر «بهتر» هستند؛ پلی که کمترین اولویت را دارد به عنوان پل ریشه (root bridge) انتخاب خواهد شد.
stp boolean TRUE کنترل می‌کند که آیا پروتکل درخت پوشا (STP) برای این پل فعال باشد یا خیر.
vlan-default-pvid uint32 1 مقدار پیش‌فرض PVID برای درگاه‌های پل، یعنی شناسه VLAN اختصاص‌یافته به فریم‌های بدون برچسب (untagged) ورودی.
vlan-filtering boolean FALSE کنترل می‌کند که آیا فیلتر کردن VLAN روی پل فعال باشد یا خیر.
vlan-protocol string   در صورت تعیین، پروتکل مورد استفاده برای فیلتر کردن VLAN. مقادیر پشتیبانی‌شده عبارتند از: '802.1Q'، '802.1ad'. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض '802.1Q' است.
vlan-stats-enabled boolean FALSE کنترل می‌کند که آیا محاسبه آمارهای تفکیکی به ازای هر VLAN فعال باشد یا خیر.
vlans array of vardict   آرایه‌ای از اشیاء VLAN پل. علاوه بر VLANهای مشخص‌شده در اینجا، پل همچنین دارای VLAN پیش‌فرض (default-pvid) پیکربندی‌شده توسط ویژگی bridge.vlan-default-pvid خواهد بود. در nmcli فهرست VLAN را می‌توان با نحو زیر مشخص کرد: $vid [pvid] [untagged] [, $vid [pvid] [untagged]]... که در آن vid$ یا یک شناسه واحد بین 1 و 4094 است یا محدوده‌ای از شناسه‌ها که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند.

تنظیمات درگاه پل (Bridge Port).

Key Name Value Type Default Value Value Description
hairpin-mode boolean FALSE «حالت سنجاق‌سری» (hairpin mode) را برای درگاه فعال یا غیرفعال می‌کند، که به فریم‌ها اجازه می‌دهد از همان درگاهی که دریافت شده‌اند دوباره به بیرون ارسال شوند.
path-cost uint32 100 هزینه مسیر در پروتکل درخت پوشا (STP) برای مقصدهای از طریق این درگاه.
priority uint32 32 اولویت پروتکل درخت پوشا (STP) این درگاه پل.
vlans array of vardict   آرایه‌ای از اشیاء VLAN پل. علاوه بر VLANهای مشخص‌شده در اینجا، درگاه همچنین دارای VLAN پیش‌فرض (default-pvid) پیکربندی‌شده روی پل توسط ویژگی bridge.vlan-default-pvid خواهد بود. در nmcli فهرست VLAN را می‌توان با نحو زیر مشخص کرد: $vid [pvid] [untagged] [, $vid [pvid] [untagged]]... که در آن vid$ یا یک شناسه واحد بین 1 و 4094 است یا محدوده‌ای از شناسه‌ها که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند.

تنظیمات پهن‌باند همراه مبتنی بر CDMA.

Key Name Value Type Default Value Value Description
mtu uint32 0 اگر غیرصفر باشد، فقط بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر ارسال می‌شوند و بسته‌های بزرگ‌تر به چندین فریم شکسته خواهند شد.
number string   شماره برای شماره‌گیری جهت برقراری اتصال به شبکه پهن‌باند همراه مبتنی بر CDMA، در صورت وجود. در صورت تعیین‌نشدن، شماره پیش‌فرض (#777) در هنگام نیاز استفاده می‌شود.
password string   گذرواژه مورد استفاده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به گذرواژه نیازی ندارند، یا هر گذرواژه‌ای را می‌پذیرند. اما اگر گذرواژه‌ای الزامی باشد، در اینجا مشخص می‌شود.
password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند.
username string   نام کاربری مورد استفاده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به نام کاربری نیازی ندارند، یا هر نام کاربری را می‌پذیرند. اما اگر نام کاربری الزامی باشد، در اینجا مشخص می‌شود.

تنظیمات پیوند مرکز داده (Data Center Bridging).

Key Name Value Type Default Value Value Description
app-fcoe-flags NMSettingDcbFlags (uint32) 0 گزینه‌های NMSettingDcbFlags را برای برنامه کاربردی DCB FCoE مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از 0x1 (enable)، 0x2 (advertise) و 0x4 (willing) باشند.
app-fcoe-mode string   حالت کنترل‌کننده FCoE؛ یا «fabric» یا «vn2vn». از نسخه ۱.۳۴، مقدار NULL پیش‌فرض است و به معنی «fabric» می‌باشد. قبل از ۱.۳۴، مقدار NULL نامعتبر شناخته می‌شد و پیش‌فرض «fabric» بود.
app-fcoe-priority int32 -1 بالاترین اولویت کاربر (0 - 7) که فریم‌های FCoE باید استفاده کنند، یا -1 برای اولویت پیش‌فرض. تنها زمانی استفاده می‌شود که ویژگی "app-fcoe-flags" شامل پرچم 0x1 (enable) باشد.
app-fip-flags NMSettingDcbFlags (uint32) 0 گزینه‌های NMSettingDcbFlags را برای برنامه کاربردی DCB FIP مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از 0x1 (enable)، 0x2 (advertise) و 0x4 (willing) باشند.
app-fip-priority int32 -1 بالاترین اولویت کاربر (0 - 7) که فریم‌های FIP باید استفاده کنند، یا -1 برای اولویت پیش‌فرض. تنها زمانی استفاده می‌شود که ویژگی "app-fip-flags" شامل پرچم 0x1 (enable) باشد.
app-iscsi-flags NMSettingDcbFlags (uint32) 0 گزینه‌های NMSettingDcbFlags را برای برنامه کاربردی DCB iSCSI مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از 0x1 (enable)، 0x2 (advertise) و 0x4 (willing) باشند.
app-iscsi-priority int32 -1 بالاترین اولویت کاربر (0 - 7) که فریم‌های iSCSI باید استفاده کنند، یا -1 برای اولویت پیش‌فرض. تنها زمانی استفاده می‌شود که ویژگی "app-iscsi-flags" شامل پرچم 0x1 (enable) باشد.
priority-bandwidth array of uint32   آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار آن درصد پهنای باند گروه اختصاص‌یافته به اولویت را مشخص می‌کند که اولویت مجاز به استفاده از آن است. مجموع درصدهای مربوط به اولویت‌هایی که به یک گروه تعلق دارند باید دقیقاً ۱۰۰ درصد باشد.
priority-flow-control array of uint32   آرایه‌ای از ۸ مقدار بولی، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص می‌کند آیا اولویت مربوطه باید مکث اولویت (priority pause) ارسال کند یا خیر.
priority-flow-control-flags NMSettingDcbFlags (uint32) 0 گزینه‌های NMSettingDcbFlags را برای کنترل جریان اولویت‌دار (PFC) در DCB مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از 0x1 (enable)، 0x2 (advertise) و 0x4 (willing) باشند.
priority-group-bandwidth array of uint32   آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با شناسه گروه اولویت (۰ - ۷) است و مقدار مشخص‌کننده درصد پهنای باند پیوند اختصاص‌یافته به آن گروه است. مقادیر مجاز ۰ - ۱۰۰ است و مجموع تمام مقادیر باید ۱۰۰ درصد شود.
priority-group-flags NMSettingDcbFlags (uint32) 0 گزینه‌های NMSettingDcbFlags را برای گروه‌های اولویت‌دار DCB مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از 0x1 (enable)، 0x2 (advertise) و 0x4 (willing) باشند.
priority-group-id array of uint32   آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص‌کننده شناسه گروه اولویت است. مقادیر مجاز شناسه گروه اولویت ۰ - ۷ یا ۱۵ برای گروه نامحدود است.
priority-strict-bandwidth array of uint32   آرایه‌ای از ۸ مقدار بولی، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص می‌کند آیا اولویت می‌تواند از تمام پهنای باند اختصاص‌یافته به گروه خود استفاده کند یا خیر.
priority-traffic-class array of uint32   آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص‌کننده کلاس ترافیک (۰ - ۷) است که اولویت به آن نگاشت شده است.

تنظیمات پیوند ساختگی (Dummy).

Key Name Value Type Default Value Value Description

تنظیمات اترنت Ethtool.

Key Name Value Type Default Value Value Description

تنظیمات پیوند عمومی (Generic Link).

Key Name Value Type Default Value Value Description
device-handler string   نام گرداننده دستگاه (device handler) که برای افزودن و حذف دستگاه برای این اتصال فراخوانی می‌شود. نام فقط می‌تواند شامل نویسه‌های الفبایی-عددی ASCII و '-'، '_'، '.' باشد. نام نمی‌تواند با '.' شروع شود. برای جزئیات بیشتر در مورد نحوه نوشتن گرداننده دستگاه به صفحه راهنمای NetworkManager-dispatcher(8) مراجعه کنید. با تنظیم این ویژگی، اتصال عمومی به صورت «مجازی» درمی‌آید، به این معنی که می‌تواند بدون دستگاه موجود فعال شود؛ دستگاه در زمان شروع اتصال با فراخوانی device-handler ایجاد خواهد شد.

تنظیمات پهن‌باند همراه مبتنی بر GSM.

Key Name Value Type Default Value Value Description
apn string   نام نقطه دسترسی GPRS (APN) که هنگام برقراری نشست داده با شبکه مبتنی بر GSM استفاده می‌شود. مقدار APN اغلب نحوه صورت‌حساب مصرف شبکه کاربر را تعیین می‌کند و اینکه آیا کاربر به اینترنت دسترسی دارد یا صرفاً به یک شبکه محصور ارائه‌دهنده (walled-garden) دسترسی خواهد داشت؛ بنابراین استفاده از APN صحیح برای طرح پهن‌باند همراه کاربر بسیار مهم است. بر اساس بخش ۱۴.۹ استاندارد GSM 03.60، این APN تنها می‌تواند شامل نویسه‌های a-z، 0-9، . و - باشد. اگر APN تعیین نشده باشد (حالت پیش‌فرض)، ممکن است بر اساس تنظیم «auto-config» شناسایی شود. این ویژگی می‌تواند صریحاً به یک رشته خالی تنظیم شود تا از این کار جلوگیری کرده و از هیچ APN استفاده نشود.
auto-config boolean FALSE هنگامی که TRUE باشد، تنظیماتی مانند APN، نام کاربری یا گذرواژه به طور پیش‌فرض روی مقادیری قرار می‌گیرند که با شبکه ثبت‌شده مودم در پایگاه‌داده ارائه‌دهندگان پهن‌باند همراه (Mobile Broadband Provider database) مطابقت دارند.
device-id string   شناسه یکتای دستگاه (ارائه‌شده توسط سرویس مدیریت WWAN) که این اتصال برای آن اعمال می‌شود. در صورت تعیین، اتصال تنها برای دستگاه مشخص‌شده اعمال خواهد شد.
device-uid string   شناسه یکتای UID دستگاه (ارائه‌شده توسط سرویس مدیریت WWAN) که این اتصال برای آن اعمال می‌شود. بر خلاف «device-id» که یک ویژگی ذاتی دستگاه متصل است، این تنظیم به ویژگی تعیین‌شده توسط یک قانون UDEV اشاره دارد. به مستندات «Common udev tags» -> «ID_MM_PHYSDEV_UID» در ModemManager مراجعه کنید. در صورت تعیین، اتصال تنها برای دستگاه مشخص‌شده اعمال خواهد شد.
home-only boolean FALSE هنگامی که TRUE باشد، تنها اتصالات به شبکه خانگی مجاز خواهند بود. اتصال به شبکه‌های رومینگ برقرار نخواهد شد.
initial-eps-bearer-apn string   برای مودم‌های LTE، این گزینه APN را برای حامل اولیه EPS (initial EPS bearer) که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. تنظیم این پارامتر مستلزم TRUE بودن initial-eps-bearer-configure است.
initial-eps-bearer-configure boolean FALSE برای مودم‌های LTE، این تنظیم مشخص می‌کند که آیا حامل اولیه EPS هنگام برقراری اتصال باید پیکربندی شود یا خیر. در صورت تنظیم بودن initial-eps-bearer-apn، این مقدار TRUE در نظر گرفته می‌شود.
initial-eps-bearer-noauth boolean TRUE برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت NOAUTH را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. اگر TRUE باشد، طرف مقابل نیازی به احراز هویت خود در برابر کلاینت نخواهد داشت. اگر FALSE باشد، احراز هویت از طرف راه دور الزامی است. تقریباً در تمامی موارد، این مقدار باید TRUE باشد.
initial-eps-bearer-password string   برای مودم‌های LTE، این گزینه گذرواژه حامل اولیه EPS را که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. تنظیم این پارامتر مستلزم TRUE بودن initial-eps-bearer-configure است.
initial-eps-bearer-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی «initial-eps-bearer-password» را مشخص می‌کنند.
initial-eps-bearer-refuse-chap boolean FALSE برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت CHAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند.
initial-eps-bearer-refuse-eap boolean FALSE برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت EAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند.
initial-eps-bearer-refuse-mschap boolean FALSE برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت MSCHAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند.
initial-eps-bearer-refuse-mschapv2 boolean FALSE برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت MSCHAPV2 را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند.
initial-eps-bearer-refuse-pap boolean FALSE برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت PAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند.
initial-eps-bearer-username string   برای مودم‌های LTE، این گزینه نام کاربری حامل اولیه EPS را که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. تنظیم این پارامتر مستلزم TRUE بودن initial-eps-bearer-configure است.
mtu uint32 0 اگر غیرصفر باشد، فقط بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر ارسال می‌شوند و بسته‌های بزرگ‌تر به چندین فریم شکسته خواهند شد.
network-id string   شناسه شبکه (قالب GSM LAI، یعنی MCC-MNC) برای اجبار به ثبت در یک شبکه مشخص. در صورت تعیین شناسه شبکه، NetworkManager تلاش می‌کند تا دستگاه را وادار به ثبت‌نام فقط در شبکه مشخص‌شده کند. این کار می‌تواند برای اطمینان از عدم رومینگ دستگاه در زمانی که کنترل مستقیم رومینگ دستگاه امکان‌پذیر نیست استفاده شود.
number string   تنظیم قدیمی که برای کمک به برقراری نشست‌های داده PPP در مودم‌های مبتنی بر GSM استفاده می‌شد. این ویژگی از نسخه 1.16 منسوخ شده است. مقادیر ارائه‌شده توسط کاربر برای این تنظیم دیگر استفاده نمی‌شوند.
password string   گذرواژه مورد استفاده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به گذرواژه نیازی ندارند، یا هر گذرواژه‌ای را می‌پذیرند. اما اگر گذرواژه‌ای الزامی باشد، در اینجا مشخص می‌شود.
password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند.
pin string   اگر سیم‌کارت با یک PIN قفل شده باشد، پیش از درخواست هرگونه عملیات دیگر باید قفل آن باز شود. برای امکان‌پذیر شدن کارکرد دستگاه، PIN را در اینجا مشخص کنید.
pin-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی «pin» را مشخص می‌کنند.
sim-id string   شناسه یکتای سیم‌کارت (ارائه‌شده توسط سرویس مدیریت WWAN) که این اتصال برای آن اعمال می‌شود. در صورت تعیین، اتصال برای هر دستگاهی که توسط «device-id» نیز مجاز شناخته شده و حاوی سیم‌کارتی مطابق با شناسه داده‌شده باشد، اعمال خواهد شد.
sim-operator-id string   یک رشته MCC/MNC مانند «310260» یا «21601» که اپراتور مشخص شبکه تلفن همراه را که این اتصال برای آن اعمال می‌شود، شناسایی می‌کند. در صورت تعیین، اتصال برای هر دستگاهی که توسط «device-id» و «sim-id» نیز مجاز شناخته شده و حاوی سیم‌کارت عرضه‌شده توسط اپراتور داده‌شده باشد، اعمال خواهد شد.
username string   نام کاربری مورد استفاده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به نام کاربری نیازی ندارند، یا هر نام کاربری را می‌پذیرند. اما اگر نام کاربری الزامی باشد، در اینجا مشخص می‌شود.

تنظیمات HSR/PRP.

Key Name Value Type Default Value Value Description
interlink string   نام درگاه میانجی (interlink) اختیاری در رابط HSR.
multicast-spec uint32 0 بایت آخر آدرس نظارتی (supervision address).
port1 string   نام رابط درگاه ۱ (port1) در HSR. این ویژگی اجباری است.
port2 string   نام رابط درگاه ۲ (port2) در HSR. این ویژگی اجباری است.
protocol-version int32 -1 نسخه پروتکل مورد استفاده برای رابط HSR/PRP را پیکربندی می‌کند. مقدار -1 (پیش‌فرض) نسخه پروتکل را روی نسخه پیش‌فرض برای پروتکل تنظیم می‌کند. مقدار 0 (hsr-2010) نسخه پروتکل را روی HSRv0 (استاندارد IEC 62439-3:2010) تنظیم می‌نماید. مقدار 1 (hsr-2012) نسخه پروتکل را روی HSRv1 (استاندارد IEC 62439-3:2012) قرار می‌دهد.
prp boolean FALSE پروتکل مورد استفاده توسط رابط، اعم از PRP یا HSR.

تنظیمات Infiniband.

Key Name Value Type Default Value Value Description
mac-address byte array   در صورت تعیین، این اتصال تنها برای دستگاه IPoIB اعمال می‌شود که آدرس MAC دائمی آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (یعنی جعل MAC نیست).
mtu uint32 0 اگر غیرصفر باشد، فقط بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر ارسال می‌شوند و بسته‌های بزرگ‌تر به چندین فریم شکسته خواهند شد.
p-key int32 -1 کلید p-key اینفینی‌باند جهت استفاده برای این دستگاه. مقدار -1 به معنای استفاده از p-key پیش‌فرض است (معروف به «p-key در نمایه ۰»). در غیر این صورت، این مقدار یک عدد صحیح بدون علامت ۱۶ بیتی است که بیت بالای آن (0x8000) در صورتی که یک p-key «عضویت کامل» (full membership) باشد، تنظیم شده است. مقادیر 0 و 0x8000 مجاز نیستند. با تنظیم p-key، نام رابط همیشه «$parent.$p_key» خواهد بود. تنظیم «connection.interface-name» به یک نام دیگر پشتیبانی نمی‌شود. توجه داشته باشید که کرنل در داخل همیشه بیت عضویت کامل را تنظیم می‌کند، اگرچه نام رابط این موضوع را منعکس نمی‌کند. معمولاً کاربر مایل است یک p-key با عضویت کامل به همراه پرچم 0x8000 پیکربندی کند.
parent string   نام رابط دستگاه والد (parent) این دستگاه. معمولاً NULL است، اما اگر ویژگی «p_key» تنظیم شده باشد، باید دستگاه پایه را با تنظیم این ویژگی یا «mac-address» مشخص کنید.
transport-mode string   حالت انتقال IP-over-InfiniBand؛ یا «datagram» یا «connected».

تنظیمات IPv4.

Key Name Value Type Default Value Value Description
address-data array of vardict   آرایه‌ای از آدرس‌های IPv4. هر دیکشنری آدرس حداقل شامل مدخل‌های 'address' و 'prefix' است که حاوی آدرس IP به صورت رشته و طول پیشوند به صورت uint32 می‌باشد. ویژگی‌های اضافی نیز ممکن است روی برخی آدرس‌ها وجود داشته باشد.
addresses array of array of uint32   به نفع ویژگی‌های 'address-data' و 'gateway' منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر استفاده شود. توجه داشته باشید که اگر این ویژگی را ارسال کنید، دیمن 'address-data' و 'gateway' را نادیده خواهد گرفت. آرایه‌ای از ساختارهای آدرس IPv4. هر ساختار آدرس IPv4 از ۳ مقدار ۳۲ بیتی تشکیل شده است؛ اولی آدرس IPv4 (به ترتیب بایت شبکه)، دومی پیشوند (1 - 32) و آخری دروازه (gateway) آدرس IPv4 (به ترتیب بایت شبکه). در صورتی که دروازه‌ای برای آن زیرشبکه وجود نداشته باشد، دروازه می‌تواند برابر با 0 رها شود.
auto-route-ext-gw NMTernary (int32) -1 اتصالات VPN به طور پیش‌فرض مسیر را به صورت خودکار اضافه می‌کنند مگر اینکه این تنظیم روی FALSE قرار داده شود. برای سایر انواع اتصال، افزودن چنین مسیر خودکاری در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شود و تنظیم این گزینه روی TRUE هیچ تأثیری ندارد.
clat int32 -1 عملکرد CLAT (مترجم سمت مشتری یا Customer-side translator) را کنترل می‌کند. قابلیت CLAT برای پیاده‌سازی بخش کلاینت 464XLAT (استاندارد RFC 6877) استفاده می‌شود؛ معماری‌ای که اتصال IPv4 را برای میزبان‌ها در شبکه‌های فقط-IPv6 فراهم می‌سازد. هنگامی که CLAT فعال باشد، NetworkManager پیشوند NAT64 را از اعلان‌های مسیریاب IPv6 (یا Router Advertisements) کشف می‌کند؛ اگر پیشوند NAT64 اعلان شود، NetworkManager یک برنامه BPF را برای انجام ترجمه بدون حالت (stateless) بسته‌ها میان IPv4 و IPv6 نصب می‌کند. تنظیم 0 (no) قابلیت CLAT را کاملاً غیرفعال می‌کند. مقدار 1 (auto) قابلیت CLAT را تنها زمانی فعال می‌سازد که روش IPv4 برابر با 'auto' بوده و دستگاه فاقد دروازه IPv4 محلی باشد. مقدار 2 (force) قابلیت CLAT را حتی اگر روش IPv4 برابر 'auto' نباشد و حتی اگر دستگاه دارای دروازه IPv4 محلی باشد فعال می‌کند. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، مقدار واقعی در پیکربندی سراسری جستجو می‌شود؛ اگر مشخص نشده باشد، به طور پیش‌فرض روی 0 (no) قرار می‌گیرد. در آینده مقدار پیش‌فرض بازگشتی به 1 (auto) تغییر خواهد کرد.
dad-timeout int32 -1 حداکثر مهلت زمانی به میلی‌ثانیه برای بررسی وجود نشانی‌های IP تکراری در شبکه. اگر تداخل نشانی شناسایی شود، فعال‌سازی با شکست مواجه خواهد شد. این ویژگی در حال حاضر فقط برای IPv4 پیاده‌سازی شده است. مقدار صفر به این معنی است که هیچ تشخیص نشانی تکراری انجام نمی‌شود، -1 به معنای مقدار پیش‌فرض است (یا مقدار پیکربندی‌شده سراسری در NetworkManager.conf یا ۲۰۰ میلی‌ثانیه). مقداری بزرگ‌تر از صفر، یک مهلت زمانی بر حسب میلی‌ثانیه است. توجه داشته باشید که بازه‌های زمانی طبق RFC 5227 مشمول تصادفی‌سازی هستند و بنابراین مدت زمان واقعی می‌تواند بین نصف و کل زمان مشخص‌شده در این ویژگی باشد.
dhcp-client-id string   رشته‌ای که به کارساز DHCP ارسال می‌شود تا دستگاه محلی را شناسایی کند و کارساز DHCP ممکن است از آن برای سفارشی‌سازی اجاره (lease) و گزینه‌های DHCP استفاده کند. هنگامی که این ویژگی یک رشته هگزادسیمال ('aa:bb:cc') باشد، به عنوان شناسه کلاینت باینری تفسیر می‌شود که در این صورت بایت اول مطابق بخش ۹.۱۴ از RFC 2132 به عنوان فیلد 'type' در نظر گرفته می‌شود و بایت‌های باقی‌مانده می‌توانند یک نشانی سخت‌افزاری باشند (مانند '01:xx:xx:xx:xx:xx:xx' که در آن 1 نوع ARP اترنت و بقیه نشانی MAC است). اگر این ویژگی یک رشته هگزادسیمال نباشد، به عنوان شناسه کلاینت غیر سخت‌افزاری در نظر گرفته شده و فیلد 'type' روی 0 تنظیم می‌شود. مقادیر ویژه "mac" و "perm-mac" پشتیبانی می‌شوند که از نشانی MAC فعلی یا دائمی دستگاه برای تولید یک شناسه کلاینت با نوع اترنت (01) استفاده می‌کنند. در حال حاضر، این گزینه‌ها فقط برای پیوندهای از نوع اترنت کار می‌کنند. مقدار ویژه "ipv6-duid" از DUID موجود در ویژگی "ipv6.dhcp-duid" به عنوان یک شناسه کلاینت سازگار با RFC 4361 استفاده می‌کند. به عنوان IAID از "ipv4.dhcp-iaid" استفاده می‌کند و در صورت عدم تنظیم به "ipv6.dhcp-iaid" بازمی‌گردد. مقدار ویژه "duid" یک شناسه کلاینت سازگار با RFC 4361 بر اساس "ipv4.dhcp-iaid" تولید می‌کند و از DUID تولیدشده با هش کردن /etc/machine-id بهره می‌برد. مقدار ویژه "stable" برای تولید شناسه کلاینت نوع 0 بر اساس stable-id (به connection.stable-id مراجعه کنید) و یک کلید به ازای هر میزبان پشتیبانی می‌شود. اگر stable-id را تنظیم کنید، ممکن است بخواهید مشخصه "${DEVICE}" یا "${MAC}" را بگنجانید تا کلیدی به ازای هر دستگاه به دست آورید. مقدار ویژه "none" از ارسال هرگونه شناسه کلاینت جلوگیری می‌کند. توجه داشته باشید که این کار معمولاً توصیه نمی‌شود. در صورت عدم تنظیم، مقدار پیش‌فرض پیکربندی‌شده سراسری در NetworkManager.conf استفاده می‌شود. اگر همچنان تنظیم نشده باشد، کلاینت داخلی dhcp به طور پیش‌فرض روی "mac" قرار می‌گیرد.
dhcp-dscp string   مقدار فیلد DSCP (کلاس ترافیک یا traffic class) هدر IP را مشخص می‌کند. هنگام خالی بودن، مقدار پیش‌فرض سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعیین نشده باشد، "CS0" فرض می‌شود. مقادیر مجاز عبارتند از: "CS0"، "CS4" و "CS6". این ویژگی در حال حاضر فقط برای IPv4 معتبر است و فقط توسط پلاگین DHCP "داخلی" (internal) پشتیبانی می‌شود.
dhcp-fqdn string   اگر ویژگی "dhcp-send-hostname" برابر TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره (lease)، مقدار FQDN مشخص‌شده به کارساز DHCP ارسال خواهد شد. این ویژگی و "dhcp-hostname" مانعة‌الجمع هستند و نمی‌توانند هم‌زمان تنظیم شوند.
dhcp-hostname string   اگر ویژگی "dhcp-send-hostname" برابر با TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره (lease)، نام مشخص‌شده به سرور DHCP ارسال می‌شود. این ویژگی و "dhcp-fqdn" مانعة‌الجمع هستند و نمی‌توانند هم‌زمان تنظیم شوند.
dhcp-hostname-flags uint32 0 پرچم‌های مربوط به نام میزبان DHCP و FQDN. در حال حاضر، این ویژگی فقط شامل پرچم‌هایی برای کنترل پرچم‌های FQDN تنظیم‌شده در گزینه DHCP FQDN است. پرچم‌های FQDN پشتیبانی‌شده عبارتند از 0x1 (fqdn-serv-update)، 0x2 (fqdn-encoded) و 0x4 (fqdn-no-update). هنگامی که هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده و 0x8 (fqdn-clear-flags) تنظیم شده باشد، گزینه DHCP FQDN شامل هیچ پرچمی نخواهد بود. در غیر این صورت، اگر هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده باشد و 0x8 (fqdn-clear-flags) نیز تنظیم نشده باشد، پرچم‌های استاندارد FQDN در درخواست تنظیم می‌شوند: 0x1 (fqdn-serv-update)، 0x2 (fqdn-encoded) برای IPv4 و 0x1 (fqdn-serv-update) برای IPv6. هنگامی که این ویژگی روی مقدار پیش‌فرض 0x0 (none) تنظیم شود، یک مقدار پیش‌فرض سراسری در پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود. اگر آن مقدار تنظیم نشده باشد یا آن هم 0x0 (none) باشد، پرچم‌های استاندارد FQDN که در بالا شرح داده شد در درخواست‌های DHCP ارسال می‌شوند.
dhcp-iaid string   رشته‌ای شامل "شناسه انتساب هویت" (IAID) که توسط کلاینت DHCP استفاده می‌شود. این رشته می‌تواند یک عدد ۳۲ بیتی باشد (به صورت ده‌دهی، شانزده‌شانزدهی یا اعداد شانزده‌شانزدهی جداشده با دو‌نقطه). علاوه بر این می‌توان آن را روی مقادیر ویژه "mac"، "perm-mac"، "ifname" یا "stable" تنظیم کرد. هنگامی که روی "mac" (یا "perm-mac") تنظیم شود، ۴ بایت آخر آدرس MAC فعلی (یا دائمی) به عنوان IAID استفاده می‌شود. هنگامی که روی "ifname" تنظیم شود، IAID با درهم‌سازی (هش) نام رابط محاسبه می‌شود. مقدار ویژه "stable" را می‌توان برای ایجاد یک IAID بر اساس stable-id (به connection.stable-id مراجعه کنید)، یک کلید به ازای هر میزبان و نام رابط استفاده کرد. هنگامی که این ویژگی تنظیم نشده باشد، مقدار حاصل از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، IAID برابر با "ifname" فرض می‌شود. برای DHCPv4، شناسه IAID تنها با مقادیر "duid" و "ipv6-duid" در "ipv4.dhcp-client-id" برای ایجاد client-id استفاده می‌شود. برای DHCPv6، توجه داشته باشید که در حال حاضر این ویژگی تنها توسط افزونه DHCPv6 از نوع "internal" پشتیبانی می‌شود. شناسه DHCPv6 IAID که در عمل برای یک رابط فعال استفاده شده است، در اطلاعات اجاره (lease) دستگاه نمایش داده می‌شود.
dhcp-ipv6-only-preferred int32 -1 گزینه DHCPv4 موسوم به «ترجیح فقط-IPv6» (IPv6-Only Preferred - گزینه ۱۰۸ طبق RFC 8925) را کنترل می‌کند. هنگامی که روی 1 (yes) تنظیم شود، میزبان این گزینه را به فهرست درخواست پارامتر اضافه می‌کند؛ اگر سرور DHCP گزینه را بازگرداند، میزبان کلاینت DHCP را برای بازه زمانی مشخص‌شده در گزینه متوقف می‌سازد. اگر میزبان از حالت فقط-IPv6 پشتیبانی می‌کند این ویژگی را فعال کنید؛ یعنی یا تمام برنامه‌ها توانایی کار به صورت فقط-IPv6 را دارند یا شکلی از CLAT (464XLAT) مستقر شده است. اگر روی 2 (auto) تنظیم شود، این گزینه به طور خودکار زمانی فعال می‌شود که روش IPv6 برابر با "auto" بوده و پروفایل اتصال دارای ipv4.clat تنظیم‌شده روی "yes" یا "auto" باشد. اگر این دو شرط برآورده شوند، میزبان می‌تواند در حالت صرفاً IPv6 کار کند و بنابراین غیرفعال کردن DHCPv4 در صورتی که شبکه نیز از آن پشتیبانی کند ایمن خواهد بود. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، مقدار واقعی در پیکربندی سراسری جستجو می‌شود؛ اگر مشخص نشده باشد، به طور پیش‌فرض روی 2 (auto) قرار می‌گیرد. اگر روش IPv6 اتصال روی "disabled" تنظیم شده باشد، این ویژگی بی‌تأثیر است و گزینه "IPv6-Only Preferred" همیشه غیرفعال خواهد بود.
dhcp-reject-servers array of string   آرایه‌ای از کارسازهایی که پیشنهادهای DHCP (یا DHCP offers) آن‌ها باید رد شود. این ویژگی برای جلوگیری از دریافت اجاره از کارسازهای با پیکربندی نادرست یا سرکش (rogue) مفید است. برای DHCPv4، هر عنصر باید یک نشانی IPv4 باشد که می‌تواند به صورت اختیاری با یک اسلش و طول پیشوند همراه شود (مانند "192.168.122.0/24"). این ویژگی در حال حاضر برای DHCPv6 پیاده‌سازی نشده است.
dhcp-send-hostname boolean TRUE از نسخه 1.52 این ویژگی منسوخ شده است و فقط به عنوان مقدار بازگشتی برای "dhcp-send-hostname-v2" در صورتی که روی 'default' تنظیم شده باشد استفاده می‌شود. این کار صرفاً برای جلوگیری از خراب شدن پیکربندی‌های موجود انجام شده و از این پس باید از ویژگی جدید استفاده شود. این ویژگی از نسخه 1.52 منسوخ شده است. به جای آن از نسخه جدید dhcp-send-hostname استفاده کنید.
dhcp-send-hostname-v2 int32 -1 در صورت TRUE بودن، هنگام دریافت اجاره (lease) یک نام میزبان به سرور DHCP ارسال می‌شود. برخی از سرورهای DHCP از این نام میزبان برای به‌روزرسانی پایگاه‌های داده DNS استفاده می‌کنند که اساساً یک نام میزبان ثابت برای رایانه فراهم می‌سازد. اگر ویژگی "dhcp-hostname" برابر با NULL باشد و این ویژگی TRUE باشد، نام میزبان پایدار فعلی رایانه ارسال می‌شود. مقدار پیش‌فرض -1 (پیش‌فرض) است. در این حالت مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود. اگر تنظیم نشده باشد، مقدار "dhcp-send-hostname" که به طور پیش‌فرض TRUE است برای سازگاری عقب‌رو استفاده می‌شود. در آینده این مورد تغییر خواهد کرد و در صورت نبود مقدار پیش‌فرض سراسری، همیشه به TRUE بازخواهد گشت.
dhcp-send-release NMTernary (int32) -1 آیا کلاینت DHCP هنگام قطع کردن اتصال پیام RELEASE ارسال خواهد کرد یا خیر. مقدار پیش‌فرض -1 (پیش‌فرض) است. هنگامی که مقدار پیش‌فرض مشخص شده باشد، مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود؛ اگر تنظیم نشده باشد، FALSE در نظر گرفته خواهد شد.
dhcp-timeout int32 0 مهلت زمانی برای یک تراکنش DHCP بر حسب ثانیه. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری استفاده می‌شود. اگر باز هم مشخص نشده باشد، مهلت زمانی ویژه دستگاه استفاده می‌شود (معمولاً ۴۵ ثانیه). برای مقدار بی‌نهایت، آن را روی 2147483647 (MAXINT32) تنظیم کنید.
dhcp-vendor-class-identifier string   گزینه Vendor Class Identifier در DHCP (گزینه ۶۰). نویسه‌های ویژه در رشته داده ممکن است با استفاده از گریزهای سبک C اسکیپ شوند، با این وجود این ویژگی نمی‌تواند حاوی بایت‌های نال (nul) باشد. اگر مقدار به ازای هر پروفایل نامشخص باشد (پیش‌فرض)، یک پیش‌فرض سراسری اتصال بررسی می‌شود. اگر همچنان نامشخص باشد، گزینه DHCP به کارساز ارسال نمی‌شود.
dns array of uint32   آرایه‌ای از آدرس‌های IP سرورهای DNS (به صورت اعداد صحیح به ترتیب بایت شبکه)
dns-data array of strings   آرایه‌ای از نام‌سرورهای DNS. این مورد جایگزین ویژگی منسوخ‌شده "dns" می‌شود. هر نام‌سرور همچنین می‌تواند حاوی یک نام سرور DoT باشد.
dns-options array of string   آرایه‌ای از گزینه‌های DNS برای افزودن به resolv.conf. مقدار NULL به این معنی است که گزینه‌ها تنظیم نشده و در حالت پیش‌فرض رها شده‌اند. در این حالت NetworkManager از گزینه‌های پیش‌فرض استفاده خواهد کرد. این با یک فهرست خالی از ویژگی‌ها متفاوت است. گزینه‌های زیر مستقیماً به resolv.conf اضافه می‌شوند: "attempts"، "debug"، "edns0"، "inet6"، "ip6-bytestring"، "ip6-dotint"، "ndots"، "no-aaaa"، "no-check-names"، "no-ip6-dotint"، "no-reload"، "no-tld-query"، "rotate"، "single-request"، "single-request-reopen"، "timeout"، "trust-ad"، "use-vc". برای توضیحات دقیق در مورد این گزینه‌ها، به صفحه راهنمای resolv.conf(5) مراجعه کنید. علاوه بر این، NetworkManager از گزینه‌های خاص "_no-add-edns0" و "_no-add-trust-ad" پشتیبانی می‌کند. آن‌ها به resolv.conf اضافه نمی‌شوند و می‌توانند برای جلوگیری از افزودن خودکار گزینه‌های "edns0" و "trust-ad" هنگام استفاده از پلاگین‌های حافظه پنهان DNS استفاده شوند (زیر را ببینید). تنظیم "trust-ad" تنها در صورتی اعمال می‌شود که پروفایل در ارائه سرورهای نام به resolv.conf مشارکت داشته باشد و تمامی پروفایل‌های ارائه‌دهنده نیز "trust-ad" را فعال کرده باشند. هنگام استفاده از یک پلاگین حافظه پنهان DNS (برنامه dnsmasq یا systemd-resolved در NetworkManager.conf)، گزینه‌های "edns0" و "trust-ad" به طور خودکار اضافه می‌شوند، مگر اینکه "_no-add-edns0" و "_no-add-trust-ad" وجود داشته باشند.
dns-priority int32 0 اولویت سرورهای DNS. اولویت نسبی سرورهای DNS که توسط این تنظیم مشخص می‌شوند. مقدار عددی کمتر بهتر است (اولویت بالاتر). مقادیر منفی این اثر ویژه را دارند که سایر پیکربندی‌های دارای مقدار اولویت عددی بزرگ‌تر را حذف می‌کنند؛ بنابراین در صورت وجود حداقل یک اولویت منفی، فقط سرورهای DNS از اتصالات دارای کمترین مقدار اولویت استفاده خواهند شد. برای جلوگیری از هرگونه نشت DNS (DNS leak)، اولویت پروفایلی را که باید استفاده شود روی منفی‌ترین مقدار در میان تمامی پروفایل‌های اتصالات فعال تنظیم کنید. مقدار صفر یک مقدار پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری را انتخاب می‌کند. اگر دومی نیز موجود نباشد یا صفر باشد، برای VPNها (شامل WireGuard) به طور پیش‌فرض 50 و برای سایر اتصالات 100 خواهد بود. توجه داشته باشید که این اولویت برای مرتب‌سازی تنظیمات DNS میان چندین اتصال فعال است. این گزینه اولویت چند سرور DNS درون یک پروفایل اتصال یکسان را تعیین نمی‌کند. هنگامی که چندین دستگاه دارای پیکربندی‌هایی با اولویت یکسان باشند، ابتدا VPNها در نظر گرفته می‌شوند، سپس دستگاه‌هایی با بهترین (کمترین متریک) مسیر پیش‌فرض و پس از آن سایر دستگاه‌ها. هنگام استفاده از dns=default، سرورهای با اولویت بالاتر در بالای resolv.conf قرار خواهند گرفت. برای اولویت دادن به یک سرور خاص نسبت به سرور دیگر در همان اتصال، کافی است آن‌ها را به ترتیب مورد نظر مشخص کنید. توجه داشته باشید که تحلیل‌گر (resolver) به طور معمول سرورهای نام را در /etc/resolv.conf به همان ترتیب فهرست‌شده امتحان می‌کند و در صورت عدم موفقیت به سراغ سرور بعدی در فهرست می‌رود. به عنوان مثال گزینه "rotate" از تنظیم dns-options را ببینید. اگر هرگونه اولویت منفی برای DNS وجود داشته باشد، آنگاه فقط سرورهای نام از دستگاه‌های دارای آن کمترین اولویت در نظر گرفته خواهند شد. هنگام استفاده از یک تحلیل‌گر DNS که از ارجاع شرطی (Conditional Forwarding) یا تفکیک DNS (Split DNS) پشتیبانی می‌کند (با تنظیمات dns=dnsmasq یا dns=systemd-resolved)، هر اتصال برای پرس‌وجوی دامنه‌های موجود در فهرست جستجوی خود استفاده می‌شود. دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که از کدام سرورهای نام پرسیده شود و اولویت DNS برای اولویت‌بندی سرورهای نام بر اساس دامنه استفاده می‌شود. پرس‌وجوها برای دامنه‌هایی که در هیچ فهرست جستجویی وجود ندارند، از طریق اتصالاتی هدایت می‌شوند که دامنه نویسه عام ویژه '~.' را دارند؛ این دامنه به طور خودکار به اتصالات دارای مسیر پیش‌فرض اضافه می‌شود (یا می‌توان آن را به صورت دستی اضافه کرد). هنگامی که چندین اتصال یک دامنه یکسان را مشخص کنند، اتصالی که بهترین اولویت (کمترین مقدار عددی) را دارد برنده می‌شود. اگر یک زیردامنه روی رابط دیگری پیکربندی شده باشد، بدون در نظر گرفتن اولویت پذیرفته خواهد شد، مگر اینکه دامنه والد در رابط دیگر اولویت منفی داشته باشد که باعث سایه‌اندازی (shadowed) بر زیردامنه می‌شود. با Split DNS می‌توان با پیکربندی صحیح اولویت‌های DNS و دامنه‌های جستجو، از نشت ناخواسته DNS جلوگیری کرد تا فقط سرورهای نام رابط مورد نظر پیکربندی شوند.
dns-search array of string   فهرستی از دامنه‌های جستجوی DNS. دامنه‌هایی که با یک علامت مد ('~') شروع می‌شوند به عنوان دامنه‌های «مسیریابی» در نظر گرفته شده و فقط برای تصمیم‌گیری درباره رابطی که پرس‌وجو باید از طریق آن هدایت شود به کار می‌روند؛ از آن‌ها برای تکمیل نام‌های میزبان بدون صلاحیت (unqualified) استفاده نمی‌شود. هنگام استفاده از افزونه DNS که از ارجاع شرطی یا تفکیک DNS (Split DNS) پشتیبانی می‌کند، دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که از کدام سرورهای نام پرس‌وجو شود. این کار رفتار را نسبت به اجرای ساده با /etc/resolv.conf متفاوت می‌سازد. برای اطلاعات بیشتر تنظیم dns-priority را نیز ببینید. هنگامی که روی پروفایلی تنظیم شود که DHCP نیز روی آن فعال است، فهرست جستجوی DNS دریافت‌شده به صورت خودکار (گزینه 119 برای DHCPv4 و گزینه 24 برای DHCPv6) با فهرست دستی ادغام می‌شود. با تنظیم "ignore-auto-dns" می‌توان از این کار جلوگیری کرد. توجه داشته باشید که اگر هیچ جستجوی DNS پیکربندی نشده باشد، مقدار جایگزین از دامنه دریافت‌شده از DHCP (گزینه 15) مشتق خواهد شد.
forwarding int32 -1 آیا ارسال (forwarding) مخصوص به رابط در sysctl پیکربندی شود یا خیر. در صورت فعال بودن، رابط به عنوان یک مسیریاب عمل کرده و بسته‌ها را از یک رابط به رابط دیگر ارسال می‌کند. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، مقدار از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، مقدار 2 (auto) استفاده خواهد شد. ویژگی "forwarding" هنگامی که "method" روی "shared" تنظیم شده باشد نادیده گرفته می‌شود، زیرا در این حالت ارسال همیشه فعال است. مقادیر پذیرفته‌شده عبارتند از: -1 (پیش‌فرض): استفاده از پیش‌فرض سراسری. 0 (no): غیرفعال. 1 (yes): فعال. 2 (auto): در صورت فعال بودن هرگونه اتصال اشتراکی فعال شود، در غیر این صورت از پیش‌فرض هسته استفاده شود.
gateway string   دروازه (gateway) مرتبط با این پیکربندی. این گزینه تنها در صورتی معنادار است که آدرس‌ها نیز روی دستگاه تنظیم شده باشند. تنظیم دروازه باعث می‌شود NetworkManager یک مسیر پیش‌فرض استاندارد با این دروازه به عنوان گام بعدی (next hop) پیکربندی کند. اگر "never-default" تنظیم شده باشد، این مقدار نادیده گرفته می‌شود. یک راهکار جایگزین، پیکربندی صریح مسیر پیش‌فرض با یک مسیر دستی و طول پیشوند /0 است. توجه داشته باشید که دروازه معمولاً با مسیریابی که NetworkManager برای رابط‌های WireGuard پیکربندی می‌کند تداخل دارد، بنابراین معمولاً در آن حالت نباید تنظیم شود. به "ip4-auto-default-route" مراجعه کنید.
ignore-auto-dns boolean FALSE هنگامی که "method" روی "auto" و این ویژگی روی TRUE تنظیم شده باشد، سرورهای نام و دامنه‌های جستجوی پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و فقط سرورهای نام و دامنه‌های جستجوی مشخص‌شده در ویژگی‌های "dns" و "dns-search" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد.
ignore-auto-routes boolean FALSE هنگامی که "method" روی "auto" و این ویژگی روی TRUE تنظیم شده باشد، مسیرهای پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و فقط مسیرهای مشخص‌شده در ویژگی "routes" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد.
link-local int32 0 پیکربندی محلی پیوند (link-local) در IPv4 را مستقل از پیکربندی ipv4.method فعال و غیرفعال می‌کند. این ویژگی اجازه می‌دهد تا علاوه بر سایر نشانی‌ها، مانند نشانی‌های پیکربندی‌شده دستی یا دریافت‌شده از یک کارساز DHCP، یک نشانی link-local (169.254.x.y/16) نیز به دست آید. هنگامی که روی "auto" تنظیم شود، مقدار به "ipv4.method" وابسته است. هنگامی که روی "default" تنظیم شود، قبل از بازگشت به "auto"، پیش‌فرض سراسری اتصال را رعایت می‌کند. توجه داشته باشید که اگر "ipv4.method" برابر "disabled" باشد، آدرس‌دهی محلی پیوند نیز همیشه غیرفعال است. مقدار پیش‌فرض "default" است. از نسخه ۱.۵۲، هنگامی که روی "fallback" تنظیم شود، در صورت عدم تنظیم هیچ نشانی IPv4 دیگر، یک نشانی link-local دریافت می‌شود.
may-fail boolean TRUE اگر TRUE باشد، اجازه می‌دهد تا پیکربندی کلی شبکه حتی در صورت پایان مهلت زمانی (timeout) پیکربندی مشخص‌شده توسط این ویژگی ادامه یابد. توجه داشته باشید که حداقل یکی از پیکربندی‌های IP باید با موفقیت انجام شود، در غیر این صورت پیکربندی کلی شبکه همچنان ناموفق خواهد بود. به عنوان مثال، در شبکه‌های مبتنی بر IPv6 خالص، تنظیم این ویژگی روی TRUE در NMSettingIP4Config اجازه می‌دهد در صورت شکست پیکربندی IPv4 اما تکمیل موفقیت‌آمیز پیکربندی IPv6، پیکربندی کلی شبکه با موفقیت انجام شود.
method string   روش پیکربندی IP. هر دو تنظیم NMSettingIP4Config و NMSettingIP6Config از مقادیر "disabled"، "auto"، "manual" و "link-local" پشتیبانی می‌کنند. برای سایر مقادیر به مستندات اختصاصی زیرکلاس مراجعه کنید. به طور کلی، برای روش "auto"، ویژگی‌هایی مانند "dns" و "routes" اطلاعاتی را مشخص می‌کنند که به اطلاعات بازگردانده‌شده از پیکربندی خودکار اضافه می‌شوند. ویژگی‌های "ignore-auto-routes" و "ignore-auto-dns" این رفتار را تغییر می‌دهند. برای روش‌هایی که بیانگر عدم وجود شبکه بالادستی هستند، مانند "shared" یا "link-local"، این ویژگی‌ها باید خالی باشند. برای روش IPv4 "shared"، زیرشبکه IP را می‌توان با افزودن یک آدرس دستی IPv4 پیکربندی کرد یا در غیر این صورت 10.42.x.0/24 انتخاب می‌شود. توجه داشته باشید که روش اشتراکی باید روی رابطی پیکربندی شود که اینترنت را با یک زیرشبکه به اشتراک می‌گذارد، نه روی اتصال بالادستی که به اشتراک گذاشته شده است.
never-default boolean FALSE اگر برابر با TRUE باشد، این اتصال هرگز اتصال پیش‌فرض برای این نوع IP نخواهد بود، به این معنی که هیچ‌گاه مسیر پیش‌فرض توسط NetworkManager به آن اختصاص داده نمی‌شود.
replace-local-rule NMTernary (int32) -1 اتصالات به طور پیش‌فرض قانون محلی با اولویت 0 که خودکار ایجاد شده است را حفظ می‌کنند مگر اینکه این تنظیم روی TRUE قرار داده شود.
required-timeout int32 -1 حداقل بازه زمانی بر حسب میلی‌ثانیه که طی آن باید پیکربندی پویای IP پیش از موفقیت اتصال تلاش شود. این ویژگی به عنوان مثال در صورتی مفید است که هر دو IPv4 و IPv6 فعال باشند و اجازه شکست داشته باشند. به طور معمول به محض تکمیل یکی از این دو خانواده آدرس، اتصال با موفقیت برقرار می‌شود؛ با تنظیم مهلت زمانی لازم به عنوان مثال برای IPv4، می‌توان اطمینان حاصل کرد که حتی اگر IPv6 زودتر از IPv4 موفق شود، NetworkManager پیش از فعال شدن اتصال، مدتی را برای IPv4 منتظر می‌ماند. توجه داشته باشید که اگر "may-fail" برای همان خانواده آدرس FALSE باشد، این ویژگی هیچ تأثیری ندارد زیرا NetworkManager باید تا پایان کل مهلت زمانی DHCP منتظر بماند. مقدار صفر به این معنی است که هیچ مهلت زمانی لازمی وجود ندارد، مقدار -1 به معنای مقدار پیش‌فرض است (یا بازنویسی پیکربندی ipvx.required-timeout یا صفر).
route-data array of vardict   آرایه‌ای از مسیرهای IPv4. هر دیکشنری مسیر حداقل شامل مدخل‌های 'dest' و 'prefix' است که حاوی آدرس IP مقصد به صورت رشته و طول پیشوند به صورت uint32 می‌باشد. بیشتر مسیرها همچنین دارای یک مدخل 'next-hop' خواهند بود که شامل آدرس IP پرش بعدی به صورت رشته است. اگر مسیر دارای مدخل 'metric' باشد (شامل یک uint32)، از آن به عنوان متریک مسیر استفاده می‌شود (در غیر این صورت NM مقدار پیش‌فرض مناسب برای دستگاه را انتخاب می‌کند). ویژگی‌های اضافی نیز ممکن است روی برخی مسیرها وجود داشته باشد.
route-metric int64 -1 متریک پیش‌فرض برای مسیرهایی که به صراحت متریکی را مشخص نمی‌کنند. مقدار پیش‌فرض -1 به این معنی است که متریک به صورت خودکار بر اساس نوع دستگاه انتخاب می‌شود. این متریک برای مسیرهای پویا، مسیرهای دستی (ایستا) که فاقد تنظیم صریح متریک هستند، مسیرهای پیشوند آدرس و مسیر پیش‌فرض اعمال می‌شود. توجه داشته باشید که برای IPv6، هسته مقدار صفر (0) را می‌پذیرد اما آن را به 1024 (پیش‌فرض کاربر) تبدیل می‌کند. بنابراین، تنظیم این ویژگی روی صفر عملاً به معنای تنظیم آن روی 1024 است. برای IPv4، صفر یک مقدار معمولی برای متریک است.
route-table uint32 0 فعال‌سازی مسیریابی خط‌مشی (مسیریابی مبدأ) و تنظیم جدول مسیریابی مورداستفاده هنگام افزودن مسیرها. این گزینه بر تمامی مسیرها، از جمله مسیرهای دستگاه، IPv4LL، DHCP، SLAAC، مسیرهای پیش‌فرض و مسیرهای ایستا تأثیر می‌گذارد. اما توجه داشته باشید که مسیرهای ایستا می‌توانند با تعیین صریح یک جدول مسیریابی غیرصفر، این تنظیم را به صورت جداگانه بازنویسی کنند. اگر تنظیم جدول روی صفر باقی بماند، واجد شرایط بازنویسی از طریق پیکربندی سراسری است. اگر این ویژگی حتی پس از اعمال مقدار پیکربندی سراسری صفر باشد، مسیریابی خط‌مشی برای خانواده آدرس این اتصال غیرفعال می‌شود. غیرفعال بودن مسیریابی خط‌مشی به این معناست که NetworkManager تمامی مسیرها را به جدول اصلی (main) اضافه خواهد کرد (به جز مسیرهای ایستایی که به صراحت جدول متفاوتی را پیکربندی می‌کنند). علاوه بر این، NetworkManager هیچ مسیر اضافی را از جداولی غیر از جدول اصلی حذف نخواهد کرد. این امر برای حفظ سازگاری با گذشته برای کاربرانی است که جداول مسیریابی را خارج از NetworkManager مدیریت می‌کنند.
routed-dns int32 -1 آیا مسیرها برای سرورهای DNS اضافه شوند یا خیر. در صورت فعال بودن، NetworkManager برای هر سرور DNS که به این اتصال مرتبط است، چه به صورت ایستا (تعریف‌شده در پروفایل اتصال) یا پویا (مثلاً دریافت‌شده از طریق DHCP)، یک مسیر اضافه می‌کند. این مسیر تضمین می‌کند که سرور DNS از طریق این رابط در دسترس باشد. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، این ویژگی غیرفعال است.
routes array of array of uint32   به نفع ویژگی 'route-data' منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر استفاده شود. توجه داشته باشید که اگر این ویژگی را ارسال کنید، دیمن 'route-data' را نادیده خواهد گرفت. آرایه‌ای از ساختارهای مسیر IPv4. هر ساختار مسیر IPv4 از ۴ مقدار ۳۲ بیتی تشکیل شده است؛ اولی شبکه یا آدرس IPv4 مقصد (به ترتیب بایت شبکه)، دومی پیشوند شبکه یا آدرس مقصد (1 - 32)، سومی پرش بعدی (به ترتیب بایت شبکه) در صورت وجود، و چهارمی متریک مسیر است. اگر متریک 0 باشد، NM یک متریک پیش‌فرض مناسب برای دستگاه انتخاب می‌کند. (هیچ راهی برای تعیین صریح متریک واقعی 0 با این ویژگی وجود ندارد).
routing-rules array of 'a{sv}'   آرایه‌ای از دیکشنری‌ها برای قوانین مسیریابی. هر قانون مسیریابی از گزینه‌های زیر پشتیبانی می‌کند: action (y)، dport-end (q)، dport-start (q)، family (i)، from (s)، from-len (y)، fwmark (u)، fwmask (u)، iifname (s)، invert (b)، ipproto (s)، oifname (s)، priority (u)، sport-end (q)، sport-start (q)، supress-prefixlength (i)، table (u)، to (s)، tos (y)، to-len (y)، range-end (u)، range-start (u).
shared-dhcp-lease-time int32 0 این گزینه به شما امکان می‌دهد مدت زمان اجاره سفارشی DHCP را برای روش اتصال اشتراکی (shared) بر حسب ثانیه مشخص کنید. مقدار باید عددی بین 120 و 31536000 (یک سال) باشد. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، مقدار 3600 (یک ساعت) استفاده می‌شود. مقادیر ویژه عبارتند از 0 برای مقدار پیش‌فرض ۱ ساعت و 2147483647 (MAXINT32) برای زمان اجاره بی‌نهایت.
shared-dhcp-range string   این گزینه به شما امکان می‌دهد یک محدوده سفارشی DHCP را برای روش اتصال اشتراکی (shared) مشخص کنید. انتظار می‌رود مقدار در قالب `<START_ADDRESS>,<END_ADDRESS>` باشد. این محدوده باید بخشی از شبکه‌ای باشد که با گزینه ipv4.address تنظیم شده است و نباید شامل نشانی شبکه یا نشانی پخش همگانی (broadcast) باشد. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، محدوده DHCP به طور خودکار بر اساس نشانی رابط تعیین می‌شود. محدوده به گونه‌ای انتخاب می‌شود که مجاور نشانی رابط، قبل یا بعد از آن باشد و محدوده بزرگ‌تر ممکن ترجیح داده می‌شود. محدوده برای پر کردن فضای نشانی موجود تنظیم خواهد شد، به جز شبکه‌هایی با طول پیشوند بزرگ‌تر از ۲۴، که طوری با آن‌ها رفتار می‌شود که گویی طول پیشوند آن‌ها ۲۴ است.

تنظیمات IPv6.

Key Name Value Type Default Value Value Description
addr-gen-mode int32 3 روش ایجاد شناسه رابط IPv6 آدرس‌ها را برای پیکربندی خودکار آدرس بدون وضعیت (SLAAC) مطابق RFC4862 و IPv6 پیوند-محلی پیکربندی می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از: 0 (eui64)، 1 (stable-privacy)، 2 (default-or-eui64) یا 3 (default). اگر این ویژگی روی "eui64" تنظیم شود، آدرس‌ها با استفاده از توکن رابط مشتق‌شده از آدرس سخت‌افزاری تولید خواهند شد. این امر بخش میزبان آدرس را ثابت نگه می‌دارد و امکان ردیابی حضور میزبان هنگام تغییر شبکه‌ها را فراهم می‌سازد. هنگام تعویض سخت‌افزار رابط، آدرس تغییر می‌کند. اگر آدرس تکراری شناسایی شود، هیچ مکانیزم جایگزینی برای تولید آدرس دیگر وجود ندارد. در صورت پیکربندی، "ipv6.token" به جای آدرس MAC برای تولید آدرس‌ها در پیکربندی خودکار بدون وضعیت استفاده می‌شود. اگر این ویژگی روی "stable-privacy" تنظیم شود، شناسه رابط طبق استاندارد RFC7217 تولید می‌شود. این روش با هش کردن یک کلید اختصاصی میزبان (صفحه راهنمای NetworkManager(8) را ببینید)، نام رابط، ویژگی "connection.stable-id" اتصال و پیشوند آدرس عمل می‌کند. این کار با دشوار کردن استفاده از آدرس برای ردیابی حضور میزبان حریم خصوصی را بهبود می‌بخشد، زیرا هر پیشوند و شبکه دارای شناسه متفاوتی است. همچنین، هنگام تعویض سخت‌افزار رابط شبکه، آدرس پایدار می‌ماند. مقادیر ویژه "default" و "default-or-eui64" به مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال همان‌طور که در راهنمای NetworkManager.conf(5) مستند شده است، رجوع می‌کنند. اگر پیش‌فرض سراسری مشخص نشده باشد، مقدار جایگزین به ترتیب "stable-privacy" یا "eui64" خواهد بود. برای libnm، این ویژگی از نسخه 1.40 به طور پیش‌فرض روی "default" قرار دارد. پیش از این به طور پیش‌فرض روی "stable-privacy" بود. در D-Bus، عدم وجود تنظیم addr-gen-mode معادل "default" است. برای پلاگین keyfile، عدم وجود تنظیم روی دیسک به معنای "default-or-eui64" است تا ویژگی هنگام ارتقا از نسخه‌های قدیمی‌تر تغییر نکند. توجه داشته باشید که این تنظیم از پسوندهای حریم خصوصی (Privacy Extensions) که توسط ویژگی "ip6-privacy" پیکربندی می‌شوند مجزا است و بر آدرس‌های موقت پیکربندی‌شده با آن گزینه تأثیری نمی‌گذارد.
address-data array of vardict   آرایه‌ای از آدرس‌های IPv6. هر دیکشنری آدرس حداقل شامل مدخل‌های 'address' و 'prefix' است که حاوی آدرس IP به صورت رشته و طول پیشوند به صورت uint32 می‌باشد. ویژگی‌های اضافی نیز ممکن است روی برخی آدرس‌ها وجود داشته باشد.
addresses array of legacy IPv6 address struct (a(ayuay))   به نفع ویژگی‌های 'address-data' و 'gateway' منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر استفاده شود. توجه داشته باشید که اگر این ویژگی را ارسال کنید، دیمن 'address-data' و 'gateway' را نادیده خواهد گرفت. آرایه‌ای از ساختارهای آدرس IPv6. هر ساختار آدرس IPv6 از یک آدرس IPv6، یک طول پیشوند (0 - 128) و یک آدرس دروازه IPv6 تشکیل شده است. در صورتی که دروازه‌ای برای آن زیرشبکه وجود نداشته باشد، دروازه می‌تواند صفر باشد.
auto-route-ext-gw NMTernary (int32) -1 اتصالات VPN به طور پیش‌فرض مسیر را به صورت خودکار اضافه می‌کنند مگر اینکه این تنظیم روی FALSE قرار داده شود. برای سایر انواع اتصال، افزودن چنین مسیر خودکاری در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شود و تنظیم این گزینه روی TRUE هیچ تأثیری ندارد.
dad-timeout int32 -1 حداکثر مهلت زمانی به میلی‌ثانیه برای بررسی وجود نشانی‌های IP تکراری در شبکه. اگر تداخل نشانی شناسایی شود، فعال‌سازی با شکست مواجه خواهد شد. این ویژگی در حال حاضر فقط برای IPv4 پیاده‌سازی شده است. مقدار صفر به این معنی است که هیچ تشخیص نشانی تکراری انجام نمی‌شود، -1 به معنای مقدار پیش‌فرض است (یا مقدار پیکربندی‌شده سراسری در NetworkManager.conf یا ۲۰۰ میلی‌ثانیه). مقداری بزرگ‌تر از صفر، یک مهلت زمانی بر حسب میلی‌ثانیه است. توجه داشته باشید که بازه‌های زمانی طبق RFC 5227 مشمول تصادفی‌سازی هستند و بنابراین مدت زمان واقعی می‌تواند بین نصف و کل زمان مشخص‌شده در این ویژگی باشد.
dhcp-dscp string   مقدار فیلد DSCP (کلاس ترافیک یا traffic class) هدر IP را مشخص می‌کند. هنگام خالی بودن، مقدار پیش‌فرض سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعیین نشده باشد، "CS0" فرض می‌شود. مقادیر مجاز عبارتند از: "CS0"، "CS4" و "CS6". این ویژگی در حال حاضر فقط برای IPv4 معتبر است و فقط توسط پلاگین DHCP "داخلی" (internal) پشتیبانی می‌شود.
dhcp-duid string   رشته‌ای شامل شناسه یکتای DHCPv6 (به اختصار DUID) که توسط کلاینت DHCP برای شناسایی خود به سرورهای DHCPv6 استفاده می‌شود (RFC 3315). این DUID در گزینه Client Identifier منتقل می‌شود. اگر این ویژگی یک رشته هگزادسیمال ('aa:bb:cc') باشد، به عنوان یک DUID باینری تفسیر شده و به صورت یک مقدار مات (opaque) در گزینه Client Identifier درج می‌شود. مقدار ویژه "lease" شناسه DUID استفاده‌شده قبلی را از فایل اجاره (lease) متعلق به این اتصال بازیابی می‌کند. اگر هیچ DUID یافت نشود، یک DUID-UUID سراسری و دائمی (RFC 6355) بر اساس machine-id ایجاد خواهد شد. مقادیر ویژه "llt" و "ll" یک DUID از نوع LLT یا LL (به RFC 3315 مراجعه کنید) بر اساس آدرس MAC فعلی دستگاه تولید می‌کنند. به منظور تلاش برای ارائه یک DUID-LLT پایدار، فیلد زمان حاوی یک برچسب زمانی ثابت خواهد بود که به صورت سراسری (برای تمام پروفایل‌ها) استفاده شده و روی دیسک ذخیره می‌شود. مقادیر ویژه "stable-llt"، "stable-ll" و "stable-uuid" یک DUID از نوع مربوطه تولید می‌کنند که از stable-id اتصال و یک کلید یکتا به ازای هر میزبان مشتق می‌شود. در صورتی که این پروفایل روی چندین دستگاه فعال شود، ممکن است بخواهید مشخص‌کننده "${DEVICE}" یا "${MAC}" را در stable-id بگنجانید. بنابراین، آدرس لایه پیوند در "stable-ll" و "stable-llt" یک آدرس تولیدشده و مشتق از stable id خواهد بود. مقدار زمان DUID-LLT در گزینه "stable-llt" از میان یک بازه زمانی ایستا به مدت سه سال انتخاب می‌شود (حد بالای این بازه همان برچسب زمانی ثابتی است که در "llt" استفاده شده است). هنگامی که این ویژگی تنظیم نشده باشد، مقدار سراسری ارائه‌شده برای "ipv6.dhcp-duid" استفاده می‌شود. اگر هیچ مقدار سراسری ارائه نشده باشد، مقدار پیش‌فرض "lease" فرض می‌شود.
dhcp-hostname string   اگر ویژگی "dhcp-send-hostname" برابر با TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره (lease)، نام مشخص‌شده به سرور DHCP ارسال می‌شود. این ویژگی و "dhcp-fqdn" مانعة‌الجمع هستند و نمی‌توانند هم‌زمان تنظیم شوند.
dhcp-hostname-flags uint32 0 پرچم‌های مربوط به نام میزبان DHCP و FQDN. در حال حاضر، این ویژگی فقط شامل پرچم‌هایی برای کنترل پرچم‌های FQDN تنظیم‌شده در گزینه DHCP FQDN است. پرچم‌های FQDN پشتیبانی‌شده عبارتند از 0x1 (fqdn-serv-update)، 0x2 (fqdn-encoded) و 0x4 (fqdn-no-update). هنگامی که هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده و 0x8 (fqdn-clear-flags) تنظیم شده باشد، گزینه DHCP FQDN شامل هیچ پرچمی نخواهد بود. در غیر این صورت، اگر هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده باشد و 0x8 (fqdn-clear-flags) نیز تنظیم نشده باشد، پرچم‌های استاندارد FQDN در درخواست تنظیم می‌شوند: 0x1 (fqdn-serv-update)، 0x2 (fqdn-encoded) برای IPv4 و 0x1 (fqdn-serv-update) برای IPv6. هنگامی که این ویژگی روی مقدار پیش‌فرض 0x0 (none) تنظیم شود، یک مقدار پیش‌فرض سراسری در پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود. اگر آن مقدار تنظیم نشده باشد یا آن هم 0x0 (none) باشد، پرچم‌های استاندارد FQDN که در بالا شرح داده شد در درخواست‌های DHCP ارسال می‌شوند.
dhcp-iaid string   رشته‌ای شامل "شناسه انتساب هویت" (IAID) که توسط کلاینت DHCP استفاده می‌شود. این رشته می‌تواند یک عدد ۳۲ بیتی باشد (به صورت ده‌دهی، شانزده‌شانزدهی یا اعداد شانزده‌شانزدهی جداشده با دو‌نقطه). علاوه بر این می‌توان آن را روی مقادیر ویژه "mac"، "perm-mac"، "ifname" یا "stable" تنظیم کرد. هنگامی که روی "mac" (یا "perm-mac") تنظیم شود، ۴ بایت آخر آدرس MAC فعلی (یا دائمی) به عنوان IAID استفاده می‌شود. هنگامی که روی "ifname" تنظیم شود، IAID با درهم‌سازی (هش) نام رابط محاسبه می‌شود. مقدار ویژه "stable" را می‌توان برای ایجاد یک IAID بر اساس stable-id (به connection.stable-id مراجعه کنید)، یک کلید به ازای هر میزبان و نام رابط استفاده کرد. هنگامی که این ویژگی تنظیم نشده باشد، مقدار حاصل از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، IAID برابر با "ifname" فرض می‌شود. برای DHCPv4، شناسه IAID تنها با مقادیر "duid" و "ipv6-duid" در "ipv4.dhcp-client-id" برای ایجاد client-id استفاده می‌شود. برای DHCPv6، توجه داشته باشید که در حال حاضر این ویژگی تنها توسط افزونه DHCPv6 از نوع "internal" پشتیبانی می‌شود. شناسه DHCPv6 IAID که در عمل برای یک رابط فعال استفاده شده است، در اطلاعات اجاره (lease) دستگاه نمایش داده می‌شود.
dhcp-pd-hint string   یک آدرس IPv6 که پس از آن یک اسلش و طول پیشوند می‌آید. در صورت تنظیم، این مقدار به عنوان راهنمایی (hint) برای سرور DHCPv6 ارسال می‌شود که نشان‌دهنده واگذاری پیشوند (IA_PD) مورد نظر ما برای دریافت است. برای ارائه راهنمایی فقط در مورد طول پیشوند بدون پیشوند مشخص، بخش آدرس را روی آدرس صفر تنظیم کنید (برای مثال "::/60").
dhcp-reject-servers array of string   آرایه‌ای از کارسازهایی که پیشنهادهای DHCP (یا DHCP offers) آن‌ها باید رد شود. این ویژگی برای جلوگیری از دریافت اجاره از کارسازهای با پیکربندی نادرست یا سرکش (rogue) مفید است. برای DHCPv4، هر عنصر باید یک نشانی IPv4 باشد که می‌تواند به صورت اختیاری با یک اسلش و طول پیشوند همراه شود (مانند "192.168.122.0/24"). این ویژگی در حال حاضر برای DHCPv6 پیاده‌سازی نشده است.
dhcp-send-hostname boolean TRUE از نسخه 1.52 این ویژگی منسوخ شده است و فقط به عنوان مقدار بازگشتی برای "dhcp-send-hostname-v2" در صورتی که روی 'default' تنظیم شده باشد استفاده می‌شود. این کار صرفاً برای جلوگیری از خراب شدن پیکربندی‌های موجود انجام شده و از این پس باید از ویژگی جدید استفاده شود. این ویژگی از نسخه 1.52 منسوخ شده است. به جای آن از نسخه جدید dhcp-send-hostname استفاده کنید.
dhcp-send-hostname-v2 int32 -1 در صورت TRUE بودن، هنگام دریافت اجاره (lease) یک نام میزبان به سرور DHCP ارسال می‌شود. برخی از سرورهای DHCP از این نام میزبان برای به‌روزرسانی پایگاه‌های داده DNS استفاده می‌کنند که اساساً یک نام میزبان ثابت برای رایانه فراهم می‌سازد. اگر ویژگی "dhcp-hostname" برابر با NULL باشد و این ویژگی TRUE باشد، نام میزبان پایدار فعلی رایانه ارسال می‌شود. مقدار پیش‌فرض -1 (پیش‌فرض) است. در این حالت مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود. اگر تنظیم نشده باشد، مقدار "dhcp-send-hostname" که به طور پیش‌فرض TRUE است برای سازگاری عقب‌رو استفاده می‌شود. در آینده این مورد تغییر خواهد کرد و در صورت نبود مقدار پیش‌فرض سراسری، همیشه به TRUE بازخواهد گشت.
dhcp-send-release NMTernary (int32) -1 آیا کلاینت DHCP هنگام قطع کردن اتصال پیام RELEASE ارسال خواهد کرد یا خیر. مقدار پیش‌فرض -1 (پیش‌فرض) است. هنگامی که مقدار پیش‌فرض مشخص شده باشد، مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود؛ اگر تنظیم نشده باشد، FALSE در نظر گرفته خواهد شد.
dhcp-timeout int32 0 مهلت زمانی برای یک تراکنش DHCP بر حسب ثانیه. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری استفاده می‌شود. اگر باز هم مشخص نشده باشد، مهلت زمانی ویژه دستگاه استفاده می‌شود (معمولاً ۴۵ ثانیه). برای مقدار بی‌نهایت، آن را روی 2147483647 (MAXINT32) تنظیم کنید.
dns array of byte array   آرایه‌ای از آدرس‌های IP سرورهای DNS (به ترتیب بایت شبکه)
dns-data array of strings   آرایه‌ای از نام‌سرورهای DNS. این مورد جایگزین ویژگی منسوخ‌شده "dns" می‌شود. هر نام‌سرور همچنین می‌تواند حاوی یک نام سرور DoT باشد.
dns-options array of string   آرایه‌ای از گزینه‌های DNS برای افزودن به resolv.conf. مقدار NULL به این معنی است که گزینه‌ها تنظیم نشده و در حالت پیش‌فرض رها شده‌اند. در این حالت NetworkManager از گزینه‌های پیش‌فرض استفاده خواهد کرد. این با یک فهرست خالی از ویژگی‌ها متفاوت است. گزینه‌های زیر مستقیماً به resolv.conf اضافه می‌شوند: "attempts"، "debug"، "edns0"، "inet6"، "ip6-bytestring"، "ip6-dotint"، "ndots"، "no-aaaa"، "no-check-names"، "no-ip6-dotint"، "no-reload"، "no-tld-query"، "rotate"، "single-request"، "single-request-reopen"، "timeout"، "trust-ad"، "use-vc". برای توضیحات دقیق در مورد این گزینه‌ها، به صفحه راهنمای resolv.conf(5) مراجعه کنید. علاوه بر این، NetworkManager از گزینه‌های خاص "_no-add-edns0" و "_no-add-trust-ad" پشتیبانی می‌کند. آن‌ها به resolv.conf اضافه نمی‌شوند و می‌توانند برای جلوگیری از افزودن خودکار گزینه‌های "edns0" و "trust-ad" هنگام استفاده از پلاگین‌های حافظه پنهان DNS استفاده شوند (زیر را ببینید). تنظیم "trust-ad" تنها در صورتی اعمال می‌شود که پروفایل در ارائه سرورهای نام به resolv.conf مشارکت داشته باشد و تمامی پروفایل‌های ارائه‌دهنده نیز "trust-ad" را فعال کرده باشند. هنگام استفاده از یک پلاگین حافظه پنهان DNS (برنامه dnsmasq یا systemd-resolved در NetworkManager.conf)، گزینه‌های "edns0" و "trust-ad" به طور خودکار اضافه می‌شوند، مگر اینکه "_no-add-edns0" و "_no-add-trust-ad" وجود داشته باشند.
dns-priority int32 0 اولویت سرورهای DNS. اولویت نسبی سرورهای DNS که توسط این تنظیم مشخص می‌شوند. مقدار عددی کمتر بهتر است (اولویت بالاتر). مقادیر منفی این اثر ویژه را دارند که سایر پیکربندی‌های دارای مقدار اولویت عددی بزرگ‌تر را حذف می‌کنند؛ بنابراین در صورت وجود حداقل یک اولویت منفی، فقط سرورهای DNS از اتصالات دارای کمترین مقدار اولویت استفاده خواهند شد. برای جلوگیری از هرگونه نشت DNS (DNS leak)، اولویت پروفایلی را که باید استفاده شود روی منفی‌ترین مقدار در میان تمامی پروفایل‌های اتصالات فعال تنظیم کنید. مقدار صفر یک مقدار پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری را انتخاب می‌کند. اگر دومی نیز موجود نباشد یا صفر باشد، برای VPNها (شامل WireGuard) به طور پیش‌فرض 50 و برای سایر اتصالات 100 خواهد بود. توجه داشته باشید که این اولویت برای مرتب‌سازی تنظیمات DNS میان چندین اتصال فعال است. این گزینه اولویت چند سرور DNS درون یک پروفایل اتصال یکسان را تعیین نمی‌کند. هنگامی که چندین دستگاه دارای پیکربندی‌هایی با اولویت یکسان باشند، ابتدا VPNها در نظر گرفته می‌شوند، سپس دستگاه‌هایی با بهترین (کمترین متریک) مسیر پیش‌فرض و پس از آن سایر دستگاه‌ها. هنگام استفاده از dns=default، سرورهای با اولویت بالاتر در بالای resolv.conf قرار خواهند گرفت. برای اولویت دادن به یک سرور خاص نسبت به سرور دیگر در همان اتصال، کافی است آن‌ها را به ترتیب مورد نظر مشخص کنید. توجه داشته باشید که تحلیل‌گر (resolver) به طور معمول سرورهای نام را در /etc/resolv.conf به همان ترتیب فهرست‌شده امتحان می‌کند و در صورت عدم موفقیت به سراغ سرور بعدی در فهرست می‌رود. به عنوان مثال گزینه "rotate" از تنظیم dns-options را ببینید. اگر هرگونه اولویت منفی برای DNS وجود داشته باشد، آنگاه فقط سرورهای نام از دستگاه‌های دارای آن کمترین اولویت در نظر گرفته خواهند شد. هنگام استفاده از یک تحلیل‌گر DNS که از ارجاع شرطی (Conditional Forwarding) یا تفکیک DNS (Split DNS) پشتیبانی می‌کند (با تنظیمات dns=dnsmasq یا dns=systemd-resolved)، هر اتصال برای پرس‌وجوی دامنه‌های موجود در فهرست جستجوی خود استفاده می‌شود. دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که از کدام سرورهای نام پرسیده شود و اولویت DNS برای اولویت‌بندی سرورهای نام بر اساس دامنه استفاده می‌شود. پرس‌وجوها برای دامنه‌هایی که در هیچ فهرست جستجویی وجود ندارند، از طریق اتصالاتی هدایت می‌شوند که دامنه نویسه عام ویژه '~.' را دارند؛ این دامنه به طور خودکار به اتصالات دارای مسیر پیش‌فرض اضافه می‌شود (یا می‌توان آن را به صورت دستی اضافه کرد). هنگامی که چندین اتصال یک دامنه یکسان را مشخص کنند، اتصالی که بهترین اولویت (کمترین مقدار عددی) را دارد برنده می‌شود. اگر یک زیردامنه روی رابط دیگری پیکربندی شده باشد، بدون در نظر گرفتن اولویت پذیرفته خواهد شد، مگر اینکه دامنه والد در رابط دیگر اولویت منفی داشته باشد که باعث سایه‌اندازی (shadowed) بر زیردامنه می‌شود. با Split DNS می‌توان با پیکربندی صحیح اولویت‌های DNS و دامنه‌های جستجو، از نشت ناخواسته DNS جلوگیری کرد تا فقط سرورهای نام رابط مورد نظر پیکربندی شوند.
dns-search array of string   فهرستی از دامنه‌های جستجوی DNS. دامنه‌هایی که با یک علامت مد ('~') شروع می‌شوند به عنوان دامنه‌های «مسیریابی» در نظر گرفته شده و فقط برای تصمیم‌گیری درباره رابطی که پرس‌وجو باید از طریق آن هدایت شود به کار می‌روند؛ از آن‌ها برای تکمیل نام‌های میزبان بدون صلاحیت (unqualified) استفاده نمی‌شود. هنگام استفاده از افزونه DNS که از ارجاع شرطی یا تفکیک DNS (Split DNS) پشتیبانی می‌کند، دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که از کدام سرورهای نام پرس‌وجو شود. این کار رفتار را نسبت به اجرای ساده با /etc/resolv.conf متفاوت می‌سازد. برای اطلاعات بیشتر تنظیم dns-priority را نیز ببینید. هنگامی که روی پروفایلی تنظیم شود که DHCP نیز روی آن فعال است، فهرست جستجوی DNS دریافت‌شده به صورت خودکار (گزینه 119 برای DHCPv4 و گزینه 24 برای DHCPv6) با فهرست دستی ادغام می‌شود. با تنظیم "ignore-auto-dns" می‌توان از این کار جلوگیری کرد. توجه داشته باشید که اگر هیچ جستجوی DNS پیکربندی نشده باشد، مقدار جایگزین از دامنه دریافت‌شده از DHCP (گزینه 15) مشتق خواهد شد.
forwarding int32 -1 آیا ارسال (forwarding) مخصوص به رابط در sysctl پیکربندی شود یا خیر. در صورت فعال بودن، رابط به عنوان یک مسیریاب عمل کرده و بسته‌ها را از یک رابط به رابط دیگر ارسال می‌کند. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، مقدار از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، مقدار 2 (auto) استفاده خواهد شد. ویژگی "forwarding" هنگامی که "method" روی "shared" تنظیم شده باشد نادیده گرفته می‌شود، زیرا در این حالت ارسال همیشه فعال است. مقادیر پذیرفته‌شده عبارتند از: -1 (پیش‌فرض): استفاده از پیش‌فرض سراسری. 0 (no): غیرفعال. 1 (yes): فعال. 2 (auto): در صورت فعال بودن هرگونه اتصال اشتراکی فعال شود، در غیر این صورت از پیش‌فرض هسته استفاده شود.
gateway string   دروازه (gateway) مرتبط با این پیکربندی. این گزینه تنها در صورتی معنادار است که آدرس‌ها نیز روی دستگاه تنظیم شده باشند. تنظیم دروازه باعث می‌شود NetworkManager یک مسیر پیش‌فرض استاندارد با این دروازه به عنوان گام بعدی (next hop) پیکربندی کند. اگر "never-default" تنظیم شده باشد، این مقدار نادیده گرفته می‌شود. یک راهکار جایگزین، پیکربندی صریح مسیر پیش‌فرض با یک مسیر دستی و طول پیشوند /0 است. توجه داشته باشید که دروازه معمولاً با مسیریابی که NetworkManager برای رابط‌های WireGuard پیکربندی می‌کند تداخل دارد، بنابراین معمولاً در آن حالت نباید تنظیم شود. به "ip4-auto-default-route" مراجعه کنید.
ignore-auto-dns boolean FALSE هنگامی که "method" روی "auto" و این ویژگی روی TRUE تنظیم شده باشد، سرورهای نام و دامنه‌های جستجوی پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و فقط سرورهای نام و دامنه‌های جستجوی مشخص‌شده در ویژگی‌های "dns" و "dns-search" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد.
ignore-auto-routes boolean FALSE هنگامی که "method" روی "auto" و این ویژگی روی TRUE تنظیم شده باشد، مسیرهای پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و فقط مسیرهای مشخص‌شده در ویژگی "routes" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد.
ip6-privacy NMSettingIP6ConfigPrivacy (int32) -1 پیکربندی پسوندهای حریم خصوصی IPv6 برای SLAAC، که در RFC4941 شرح داده شده است. در صورت فعال بودن، باعث می‌شود هسته علاوه بر آدرس عمومی تولیدشده از آدرس MAC از طریق EUI-64 اصلاح‌شده، یک آدرس موقت IPv6 نیز ایجاد کند. این کار حریم خصوصی را بهبود می‌بخشد، اما از سوی دیگر ممکن است در برخی برنامه‌ها مشکلاتی ایجاد کند. مقادیر مجاز عبارتند از: -1: نامشخص، 0: غیرفعال، 1: فعال (ترجیح آدرس عمومی)، 2: فعال (ترجیح آدرس‌های موقت). تنظیم مقدار "-1" (پیش‌فرض) برای یک اتصال به معنای بازگشت به مقدار پیکربندی سراسری "ipv6.ip6-privacy" است. اگر آن هم مشخص نشده باشد یا روی "-1" تنظیم شده باشد، مقدار از "/proc/sys/net/ipv6/conf/default/use_tempaddr" خوانده می‌شود. توجه داشته باشید که این تنظیم از آدرس‌های حریم خصوصی پایدار (Stable Privacy) که می‌توان با گزینه "stable-privacy" در ویژگی "addr-gen-mode" به عنوان راهکار دیگری برای جلوگیری از ردیابی میزبان با آدرس‌های IPv6 فعال کرد، متمایز است.
may-fail boolean TRUE اگر TRUE باشد، اجازه می‌دهد تا پیکربندی کلی شبکه حتی در صورت پایان مهلت زمانی (timeout) پیکربندی مشخص‌شده توسط این ویژگی ادامه یابد. توجه داشته باشید که حداقل یکی از پیکربندی‌های IP باید با موفقیت انجام شود، در غیر این صورت پیکربندی کلی شبکه همچنان ناموفق خواهد بود. به عنوان مثال، در شبکه‌های مبتنی بر IPv6 خالص، تنظیم این ویژگی روی TRUE در NMSettingIP4Config اجازه می‌دهد در صورت شکست پیکربندی IPv4 اما تکمیل موفقیت‌آمیز پیکربندی IPv6، پیکربندی کلی شبکه با موفقیت انجام شود.
method string   روش پیکربندی IP. هر دو تنظیم NMSettingIP4Config و NMSettingIP6Config از مقادیر "disabled"، "auto"، "manual" و "link-local" پشتیبانی می‌کنند. برای سایر مقادیر به مستندات اختصاصی زیرکلاس مراجعه کنید. به طور کلی، برای روش "auto"، ویژگی‌هایی مانند "dns" و "routes" اطلاعاتی را مشخص می‌کنند که به اطلاعات بازگردانده‌شده از پیکربندی خودکار اضافه می‌شوند. ویژگی‌های "ignore-auto-routes" و "ignore-auto-dns" این رفتار را تغییر می‌دهند. برای روش‌هایی که بیانگر عدم وجود شبکه بالادستی هستند، مانند "shared" یا "link-local"، این ویژگی‌ها باید خالی باشند. برای روش IPv4 "shared"، زیرشبکه IP را می‌توان با افزودن یک آدرس دستی IPv4 پیکربندی کرد یا در غیر این صورت 10.42.x.0/24 انتخاب می‌شود. توجه داشته باشید که روش اشتراکی باید روی رابطی پیکربندی شود که اینترنت را با یک زیرشبکه به اشتراک می‌گذارد، نه روی اتصال بالادستی که به اشتراک گذاشته شده است.
mtu uint32 0 اندازه واحد بیشینه انتقال (MTU) بر حسب بایت. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، مقدار MTU به طور خودکار از اعلان‌های روتر تنظیم شده یا برابر با MTU لایه پیوند باقی می‌ماند. اگر بیشتر از MTU لایه پیوند، یا بزرگ‌تر از صفر اما کمتر از کمینه MTU مربوط به IPv6 یعنی 1280 باشد، این مقدار هیچ تأثیری نخواهد داشت.
never-default boolean FALSE اگر برابر با TRUE باشد، این اتصال هرگز اتصال پیش‌فرض برای این نوع IP نخواهد بود، به این معنی که هیچ‌گاه مسیر پیش‌فرض توسط NetworkManager به آن اختصاص داده نمی‌شود.
ra-timeout int32 0 مهلت زمانی برای انتظار اعلان‌های روتر (Router Advertisements) بر حسب ثانیه. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، مقدار پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری استفاده می‌شود. اگر باز هم نامشخص باشد، مهلت زمانی به تنظیمات sysctl دستگاه بستگی دارد. برای مقدار بی‌نهایت، آن را روی 2147483647 (MAXINT32) تنظیم کنید.
replace-local-rule NMTernary (int32) -1 اتصالات به طور پیش‌فرض قانون محلی با اولویت 0 که خودکار ایجاد شده است را حفظ می‌کنند مگر اینکه این تنظیم روی TRUE قرار داده شود.
required-timeout int32 -1 حداقل بازه زمانی بر حسب میلی‌ثانیه که طی آن باید پیکربندی پویای IP پیش از موفقیت اتصال تلاش شود. این ویژگی به عنوان مثال در صورتی مفید است که هر دو IPv4 و IPv6 فعال باشند و اجازه شکست داشته باشند. به طور معمول به محض تکمیل یکی از این دو خانواده آدرس، اتصال با موفقیت برقرار می‌شود؛ با تنظیم مهلت زمانی لازم به عنوان مثال برای IPv4، می‌توان اطمینان حاصل کرد که حتی اگر IPv6 زودتر از IPv4 موفق شود، NetworkManager پیش از فعال شدن اتصال، مدتی را برای IPv4 منتظر می‌ماند. توجه داشته باشید که اگر "may-fail" برای همان خانواده آدرس FALSE باشد، این ویژگی هیچ تأثیری ندارد زیرا NetworkManager باید تا پایان کل مهلت زمانی DHCP منتظر بماند. مقدار صفر به این معنی است که هیچ مهلت زمانی لازمی وجود ندارد، مقدار -1 به معنای مقدار پیش‌فرض است (یا بازنویسی پیکربندی ipvx.required-timeout یا صفر).
route-data array of vardict   آرایه‌ای از مسیرهای IPv6. هر دیکشنری مسیر حداقل شامل مدخل‌های 'dest' و 'prefix' است که حاوی آدرس IP مقصد به صورت رشته و طول پیشوند به صورت uint32 می‌باشد. بیشتر مسیرها همچنین دارای یک مدخل 'next-hop' خواهند بود که شامل آدرس IP پرش بعدی به صورت رشته است. اگر مسیر دارای مدخل 'metric' باشد (شامل یک uint32)، از آن به عنوان متریک مسیر استفاده می‌شود (در غیر این صورت NM مقدار پیش‌فرض مناسب برای دستگاه را انتخاب می‌کند). ویژگی‌های اضافی نیز ممکن است روی برخی مسیرها وجود داشته باشد.
route-metric int64 -1 متریک پیش‌فرض برای مسیرهایی که به صراحت متریکی را مشخص نمی‌کنند. مقدار پیش‌فرض -1 به این معنی است که متریک به صورت خودکار بر اساس نوع دستگاه انتخاب می‌شود. این متریک برای مسیرهای پویا، مسیرهای دستی (ایستا) که فاقد تنظیم صریح متریک هستند، مسیرهای پیشوند آدرس و مسیر پیش‌فرض اعمال می‌شود. توجه داشته باشید که برای IPv6، هسته مقدار صفر (0) را می‌پذیرد اما آن را به 1024 (پیش‌فرض کاربر) تبدیل می‌کند. بنابراین، تنظیم این ویژگی روی صفر عملاً به معنای تنظیم آن روی 1024 است. برای IPv4، صفر یک مقدار معمولی برای متریک است.
route-table uint32 0 فعال‌سازی مسیریابی خط‌مشی (مسیریابی مبدأ) و تنظیم جدول مسیریابی مورداستفاده هنگام افزودن مسیرها. این گزینه بر تمامی مسیرها، از جمله مسیرهای دستگاه، IPv4LL، DHCP، SLAAC، مسیرهای پیش‌فرض و مسیرهای ایستا تأثیر می‌گذارد. اما توجه داشته باشید که مسیرهای ایستا می‌توانند با تعیین صریح یک جدول مسیریابی غیرصفر، این تنظیم را به صورت جداگانه بازنویسی کنند. اگر تنظیم جدول روی صفر باقی بماند، واجد شرایط بازنویسی از طریق پیکربندی سراسری است. اگر این ویژگی حتی پس از اعمال مقدار پیکربندی سراسری صفر باشد، مسیریابی خط‌مشی برای خانواده آدرس این اتصال غیرفعال می‌شود. غیرفعال بودن مسیریابی خط‌مشی به این معناست که NetworkManager تمامی مسیرها را به جدول اصلی (main) اضافه خواهد کرد (به جز مسیرهای ایستایی که به صراحت جدول متفاوتی را پیکربندی می‌کنند). علاوه بر این، NetworkManager هیچ مسیر اضافی را از جداولی غیر از جدول اصلی حذف نخواهد کرد. این امر برای حفظ سازگاری با گذشته برای کاربرانی است که جداول مسیریابی را خارج از NetworkManager مدیریت می‌کنند.
routed-dns int32 -1 آیا مسیرها برای سرورهای DNS اضافه شوند یا خیر. در صورت فعال بودن، NetworkManager برای هر سرور DNS که به این اتصال مرتبط است، چه به صورت ایستا (تعریف‌شده در پروفایل اتصال) یا پویا (مثلاً دریافت‌شده از طریق DHCP)، یک مسیر اضافه می‌کند. این مسیر تضمین می‌کند که سرور DNS از طریق این رابط در دسترس باشد. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، این ویژگی غیرفعال است.
routes array of legacy IPv6 route struct (a(ayuayu))   به نفع ویژگی 'route-data' منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر استفاده شود. توجه داشته باشید که اگر این ویژگی را ارسال کنید، دیمن 'route-data' را نادیده خواهد گرفت. آرایه‌ای از ساختارهای مسیر IPv6. هر ساختار مسیر IPv6 از یک آدرس IPv6، یک طول پیشوند (0 - 128)، یک آدرس پرش بعدی IPv6 (که در صورت نبود پرش بعدی می‌تواند صفر باشد) و یک متریک تشکیل شده است. اگر متریک 0 باشد، NM یک متریک پیش‌فرض مناسب برای دستگاه انتخاب می‌کند.
routing-rules array of 'a{sv}'   آرایه‌ای از دیکشنری‌ها برای قوانین مسیریابی. هر قانون مسیریابی از گزینه‌های زیر پشتیبانی می‌کند: action (y)، dport-end (q)، dport-start (q)، family (i)، from (s)، from-len (y)، fwmark (u)، fwmask (u)، iifname (s)، invert (b)، ipproto (s)، oifname (s)، priority (u)، sport-end (q)، sport-start (q)، supress-prefixlength (i)، table (u)، to (s)، tos (y)، to-len (y)، range-end (u)، range-start (u).
shared-dhcp-lease-time int32 0 این گزینه به شما امکان می‌دهد مدت زمان اجاره سفارشی DHCP را برای روش اتصال اشتراکی (shared) بر حسب ثانیه مشخص کنید. مقدار باید عددی بین 120 و 31536000 (یک سال) باشد. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، مقدار 3600 (یک ساعت) استفاده می‌شود. مقادیر ویژه عبارتند از 0 برای مقدار پیش‌فرض ۱ ساعت و 2147483647 (MAXINT32) برای زمان اجاره بی‌نهایت.
shared-dhcp-range string   این گزینه به شما امکان می‌دهد یک محدوده سفارشی DHCP را برای روش اتصال اشتراکی (shared) مشخص کنید. انتظار می‌رود مقدار در قالب `<START_ADDRESS>,<END_ADDRESS>` باشد. این محدوده باید بخشی از شبکه‌ای باشد که با گزینه ipv4.address تنظیم شده است و نباید شامل نشانی شبکه یا نشانی پخش همگانی (broadcast) باشد. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، محدوده DHCP به طور خودکار بر اساس نشانی رابط تعیین می‌شود. محدوده به گونه‌ای انتخاب می‌شود که مجاور نشانی رابط، قبل یا بعد از آن باشد و محدوده بزرگ‌تر ممکن ترجیح داده می‌شود. محدوده برای پر کردن فضای نشانی موجود تنظیم خواهد شد، به جز شبکه‌هایی با طول پیشوند بزرگ‌تر از ۲۴، که طوری با آن‌ها رفتار می‌شود که گویی طول پیشوند آن‌ها ۲۴ است.
temp-preferred-lifetime int32 0 طول عمر ترجیحی آدرس‌های موقت ایجادشده به صورت خودکار، بر حسب ثانیه. تنظیم مقدار "0" (پیش‌فرض) برای یک اتصال به معنای بازگشت به تنظیمات پیکربندی سراسری "ipv6.temp-preferred-lifetime" است. اگر آن هم مشخص نشده باشد یا روی "0" تنظیم شده باشد، مقدار از "/proc/sys/net/ipv6/conf/default/temp_prefered_lft" خوانده می‌شود.
temp-valid-lifetime int32 0 طول عمر معتبر آدرس‌های موقت ایجادشده به صورت خودکار، بر حسب ثانیه. تنظیم مقدار "0" (پیش‌فرض) برای یک اتصال به معنای بازگشت به تنظیمات پیکربندی سراسری "ipv6.temp-valid-lifetime" است. اگر آن هم مشخص نشده باشد یا روی "0" تنظیم شده باشد، مقدار از "/proc/sys/net/ipv6/conf/default/temp_valid_lft" خوانده می‌شود.
token string   پیکربندی توکن برای شناسه‌های رابط توکن‌دار IPv6 بر اساس draft-chown-6man-tokenised-ipv6-identifiers-02. همراه با addr-gen-mode از نوع eui64 کاربرد دارد. در صورت تنظیم، از این توکن به عنوان شناسه رابط IPv6 به جای آدرس سخت‌افزاری استفاده می‌شود. این مورد تنها برای آدرس‌های حاصل از پیکربندی خودکار بدون حالت اعمال می‌شود، نه برای آدرس‌های محلی پیوند (link local) در IPv6.

تنظیمات تونل‌زنی IP.

Key Name Value Type Default Value Value Description
encapsulation-limit uint32 0 تعداد سطوح کپسوله‌سازی اضافی مجاز برای الحاق به ابتدای بسته‌ها را مشخص می‌کند. این ویژگی تنها برای تونل‌های IPv6 اعمال می‌شود. برای غیرفعال کردن این گزینه، مقدار 0x1 (ip6-ign-encap-limit) را به پرچم‌های ip-tunnel اضافه کنید.
flags uint32 0 پرچم‌های تونل. در حال حاضر، مقادیر زیر پشتیبانی می‌شوند: 0x1 (ip6-ign-encap-limit)، 0x2 (ip6-use-orig-tclass)، 0x4 (ip6-use-orig-flowlabel)، 0x8 (ip6-mip6-dev)، 0x10 (ip6-rcv-dscp-copy)، 0x20 (ip6-use-orig-fwmark). این مقادیر فقط برای تونل‌های IPv6 معتبر هستند.
flow-label uint32 0 برچسب جریان (flow label) برای انتساب به بسته‌های تونل. این ویژگی تنها برای تونل‌های IPv6 اعمال می‌شود.
fwmark uint32 0 مقدار fwmark برای انتساب به بسته‌های تونل. این ویژگی تنها در تونل‌های VTI و VTI6 می‌تواند روی مقداری غیر از صفر تنظیم شود.
input-key string   کلید استفاده‌شده برای بسته‌های ورودی تونل؛ این ویژگی تنها برای برخی حالت‌های خاص تونل (GRE, IP6GRE) معتبر است. در صورت خالی بودن، هیچ کلیدی استفاده نمی‌شود.
local string   نقطه پایانی محلی (local endpoint) تونل؛ مقدار می‌تواند خالی باشد، در غیر این صورت باید حاوی یک نشانی IPv4 یا IPv6 باشد.
mode uint32 0 حالت تونل‌زنی. مقادیر معتبر: 1 (ipip)، 2 (gre)، 3 (sit)، 4 (isatap)، 5 (vti)، 6 (ip6ip6)، 7 (ipip6)، 8 (ip6gre)، 9 (vti6)، 10 (gretap) و 11 (ip6gretap)
mtu uint32 0 اگر غیر صفر باشد، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را منتقل می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین قطعه (fragment) تقسیم می‌نماید.
output-key string   کلید استفاده‌شده برای بسته‌های خروجی تونل؛ این ویژگی تنها برای برخی حالت‌های خاص تونل (GRE, IP6GRE) معتبر است. در صورت خالی بودن، هیچ کلیدی استفاده نمی‌شود.
parent string   در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که دستگاه جدید به آن مقید خواهد شد تا بسته‌های تونل‌شده تنها از طریق آن رابط مسیریابی شوند.
path-mtu-discovery boolean TRUE آیا کشف MTU مسیر (Path MTU Discovery) روی این تونل فعال شود یا خیر.
remote string   نقطه پایانی دوردست (remote endpoint) تونل؛ مقدار باید حاوی یک نشانی IPv4 یا IPv6 باشد.
tos uint32 0 فیلد نوع سرویس (IPv4) یا کلاس ترافیک (IPv6) که باید روی بسته‌های تونل‌شده تنظیم شود.
ttl uint32 0 مقدار TTL برای انتساب به بسته‌های تونل‌شده. مقدار 0 یک مقدار ویژه به این معنی است که بسته‌ها مقدار TTL را به ارث می‌برند.

تنظیمات IPVLAN.

Key Name Value Type Default Value Value Description
mode uint32 0 حالت IPVLAN. مقادیر معتبر: 1 (l2)، 2 (l3) و 3 (l3s).
parent string   در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط IPVLAN باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید حاوی تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد.
private boolean FALSE آیا رابط باید در حالت خصوصی (private) قرار گیرد یا خیر.
vepa boolean FALSE آیا رابط باید در حالت VEPA قرار گیرد یا خیر.

تنظیمات MACSec.

Key Name Value Type Default Value Value Description
encrypt boolean TRUE آیا ترافیک ارسالی باید رمزنگاری شود یا خیر.
mka-cak string   کلید پیش‌اشتراک‌گذاشته CAK (کلید انجمن اتصال) برای توافق کلید MACsec (یا MKA). باید یک رشته شامل ۳۲ نویسه هگزادسیمال باشد.
mka-cak-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "mka-cak" را مشخص می‌کنند.
mka-ckn string   نام کلید پیش‌اشتراک‌گذاشته CKN (نام کلید انجمن اتصال) برای توافق کلید MACsec. باید یک رشته از نویسه‌های هگزادسیمال با طول زوج بین ۲ تا ۶۴ باشد.
mode int32 0 نحوه دستیابی به CAK (کلید انجمن اتصال) برای MKA (توافق کلید MACsec) را مشخص می‌کند.
offload int32 -1 حالت تخلیه بار (offload) ماژول MACsec را مشخص می‌کند. مقدار 0 (off) تخلیه بار (offload) در MACsec را غیرفعال می‌کند. مقادیر 1 (phy) و 2 (mac) به ترتیب درخواست تخلیه بار به PHY یا MAC را ارسال می‌کنند؛ اگر حالت انتخاب‌شده در دسترس نباشد، اتصال ناموفق خواهد بود. مقدار -1 (پیش‌فرض) از مقدار پیش‌فرض سراسری مشخص‌شده در پیکربندی NetworkManager استفاده می‌کند؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، پیش‌فرض توکار 0 (off) است.
parent string   در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط MACSEC باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید حاوی تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد.
port int32 1 جزء پورت مربوط به SCI (شناسه کانال امن)، بین ۱ تا ۶۵۵۳۴.
send-sci boolean TRUE مشخص می‌کند که آیا SCI (شناسه کانال امن) در تک‌تک بسته‌ها گنجانده شود یا خیر.
validation int32 2 حالت اعتبارسنجی را برای فریم‌های ورودی مشخص می‌کند.

تنظیمات MAC VLAN.

Key Name Value Type Default Value Value Description
mode uint32 0 حالت macvlan، که سازوکار ارتباطی بین چندین macvlan را روی همان دستگاه پایینی مشخص می‌کند.
parent string   در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط MAC-VLAN باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید حاوی تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد.
promiscuous boolean TRUE آیا رابط والد باید در حالت بی‌قید (promiscuous) قرار گیرد یا خیر (به‌طور پیش‌فرض true).
tap boolean FALSE آیا رابط باید از نوع MACVTAP باشد یا خیر.

تنظیمات تطبیق (Match).

Key Name Value Type Default Value Value Description
driver array of string   فهرستی از نام‌های درایور برای تطبیق. هر عنصر یک الگوی جانشین (wildcard) پوسته است. برای چگونگی استفاده از نویسه‌های ویژه '|'، '&'، '!' و '\\' جهت تطبیق‌های اختیاری و اجباری و معکوس کردن الگو، به NMSettingMatch:interface-name مراجعه کنید.
interface-name array of string   فهرستی از نام‌های رابط برای تطبیق. هر عنصر یک الگوی جانشین (wildcard) پوسته است. یک عنصر می‌تواند با نماد لوله (|) یا امپرسند (&) شروع شود. اولی به این معنی است که عنصر اختیاری است و دومی به معنای اجباری بودن آن است. اگر هرگونه عنصر اختیاری وجود داشته باشد، در صورتی که حداقل یکی از عناصر اختیاری مطابقت داشته باشد، ارزیابی تطبیق مقدار درست (true) خواهد بود (یافت منطقی OR). اگر عناصر اجباری وجود داشته باشند، همه آن‌ها باید مطابقت داشته باشند (واو منطقی AND). به‌طور پیش‌فرض، یک عنصر اختیاری است. این بدان معناست که یک عنصر مانند "foo" رفتاری مشابه "|foo" دارد. یک عنصر را می‌توان با علامت تعجب (!) بین نماد لوله (یا امپرسند) و قبل از الگو معکوس کرد. توجه داشته باشید که "!foo" میانبری برای تطبیق اجباری "&!foo" است. در نهایت، می‌توان از یک بک‌اسلش در ابتدای عنصر (پس از نویسه‌های ویژه اختیاری) برای اسکیپ کردن ابتدای الگو استفاده کرد؛ به عنوان مثال، "&\\!a" یک تطبیق اجباری برای دقیقا "!a" است.
kernel-command-line array of string   فهرستی از آرگومان‌های خط فرمان هسته (kernel command line) برای تطبیق. این ویژگی ممکن است برای بررسی اینکه آیا یک گزینه خاص در خط فرمان هسته تنظیم شده است یا خیر (یا در صورت داشتن پیشوند علامت تعجب، تنظیم‌نشده باشد) استفاده شود. آرگومان باید یا یک کلمه تکی باشد، یا یک انتساب (یعنی دو کلمه که با "=" به هم وصل شده‌اند). در حالت اول، خط فرمان هسته برای کلمه‌ای که دقیقاً به همان صورت آمده یا به عنوان سمت چپ یک انتساب ظاهر شده جستجو می‌شود. در حالت دوم، انتساب دقیق با تطبیق طرف‌های چپ و راست بررسی می‌شود. الگوهای جانشین (wildcard) پشتیبانی نمی‌شوند. برای چگونگی استفاده از نویسه‌های ویژه '|'، '&'، '!' و '\\' جهت تطبیق‌های اختیاری و اجباری و معکوس کردن تطبیق، به NMSettingMatch:interface-name مراجعه کنید.
path array of string   فهرستی از مسیرها برای تطبیق در برابر ویژگی udev با نام ID_PATH در دستگاه‌ها. ویژگی ID_PATH نشان‌دهنده مسیر پایدار توپولوژیکی یک دستگاه است. این مقدار معمولاً شامل رشته زیرسیستم (مانند pci، usb، platform و غیره) و یک شناسه مخصوص زیرسیستم است. برای دستگاه‌های PCI، مسیر به شکل "pci-$domain:$bus:$device.$function" است که در آن هر متغیر یک مقدار هگزادسیمال است؛ برای مثال "pci-0000:0a:00.0". مسیر یک دستگاه را می‌توان با دستور "udevadm info /sys/class/net/$dev | grep ID_PATH=" یا با مشاهده ویژگی "path" ارائه‌شده توسط NetworkManager (با دستور "nmcli -f general.path device show $dev") به دست آورد. هر عنصر فهرست یک الگوی جانشین (wildcard) پوسته است. برای چگونگی استفاده از نویسه‌های ویژه '|'، '&'، '!' و '\\' جهت تطبیق‌های اختیاری و اجباری و معکوس کردن الگو، به NMSettingMatch:interface-name مراجعه کنید.

تنظیمات شبکه مش بی‌سیم OLPC.

Key Name Value Type Default Value Value Description
channel uint32 0 کانالی که شبکه مش مورد نظر برای پیوستن در آن قرار دارد.
dhcp-anycast-address byte array   نشانی Anycast DHCP MAC که هنگام درخواست یک نشانی IP از طریق DHCP استفاده می‌شود. نشانی anycast خاص استفاده‌شده تعیین می‌کند که کدام کلاس کارساز DHCP به درخواست پاسخ دهد. این ویژگی در حال حاضر تنها توسط پلاگین DHCP با نام dhclient پیاده‌سازی شده است.
ssid byte array   شناسه SSID مربوط به شبکه مش برای پیوستن به آن.

تنظیمات پیوند OvsBridge.

Key Name Value Type Default Value Value Description
datapath-type string   نوع مسیر داده (data path). یکی از مقادیر "system"، "netdev" یا خالی.
fail-mode string   حالت خرابی بریج (bridge failure mode). یکی از مقادیر "secure"، "standalone" یا خالی.
mcast-snooping-enable boolean FALSE فعال یا غیرفعال کردن شنود مالتی‌کست (multicast snooping).
rstp-enable boolean FALSE فعال یا غیرفعال کردن پروتکل RSTP.
stp-enable boolean FALSE فعال یا غیرفعال کردن پروتکل STP.

تنظیمات پیوند OvsDpdk.

Key Name Value Type Default Value Value Description
devargs string   آرگومان‌های دستگاه Open vSwitch DPDK.
lsc-interrupt int32 -1 حالت تشخیص تغییر وضعیت پیوند (LSC) را برای رابط OVS DPDK پیکربندی می‌کند. هنگامی که روی -1 (ignore) تنظیم شود، NetworkManager مقدار پیش‌فرض پیکربندی‌شده توسط Open vSwitch را تغییر نمی‌دهد. مقدار 1 (enabled) وقفه‌ها را فعال می‌کند. مقدار 0 (disabled) وقفه‌ها را غیرفعال کرده و رابط را در حالت نظرسنجی (poll) قرار می‌دهد.
n-rxq uint32 0 تعداد صف‌های دریافت (rx queues) در Open vSwitch DPDK. پیش‌فرض صفر است که به معنای نامشخص رها کردن پارامتر در OVS بوده و در عمل یک صف را پیکربندی می‌کند.
n-rxq-desc uint32 0 اندازه صف دریافت (تعداد توصیف‌کننده‌های rx) برای پورت‌های DPDK. باید صفر یا توانی از ۲ بین ۱ و ۴۰۹۶ بوده و توسط سخت‌افزار پشتیبانی شود. پیش‌فرض صفر است که به معنای نامشخص رها کردن پارامتر در OVS بوده و در عمل ۲۰۴۸ توصیف‌کننده را پیکربندی می‌کند.
n-txq-desc uint32 0 اندازه صف ارسال (تعداد توصیف‌کننده‌های tx) برای پورت‌های DPDK. باید صفر یا توانی از ۲ بین ۱ و ۴۰۹۶ بوده و توسط سخت‌افزار پشتیبانی شود. پیش‌فرض صفر است که به معنای نامشخص رها کردن پارامتر در OVS بوده و در عمل ۲۰۴۸ توصیف‌کننده را پیکربندی می‌کند.

تنظیمات رابط Open vSwitch.

Key Name Value Type Default Value Value Description
ofport-request uint32 0 شماره پورت openflow در Open vSwitch. پیش‌فرض صفر است که به این معناست که شماره پورت تعیین نخواهد شد و به‌طور تصادفی توسط ovs انتخاب می‌شود. پورت‌های OpenFlow رابط‌های شبکه‌ای برای انتقال بسته‌ها میان پردازش OpenFlow و سایر بخش‌های شبکه هستند. سوئیچ‌های OpenFlow به صورت منطقی از طریق پورت‌های OpenFlow خود به یکدیگر متصل می‌شوند.
type string   نوع رابط. یکی از مقادیر "internal"، "system"، "patch"، "dpdk" یا خالی.

تنظیمات پیوند OvsPatch.

Key Name Value Type Default Value Value Description
peer string   نام رابط را برای سمت دیگر اتصال وصله (patch) مشخص می‌کند. وصله در سمت دیگر نیز باید این رابط را به عنوان peer تنظیم کند.

تنظیمات پیوند OvsPort.

Key Name Value Type Default Value Value Description
bond-downdelay uint32 0 مدت زمانی که پورت باید غیرفعال بماند تا به عنوان قطع (down) تلقی شود.
bond-mode string   حالت پیوند (Bonding mode). یکی از مقادیر "active-backup"، "balance-slb" یا "balance-tcp".
bond-updelay uint32 0 مدت زمانی که پورت باید فعال بماند قبل از اینکه شروع به فوروارد کردن ترافیک کند.
lacp string   حالت LACP. یکی از مقادیر "active"، "off" یا "passive".
tag uint32 0 تگ VLAN در بازه 0-4095.
trunks array of vardict   فهرستی از دامنه‌های VLAN که این پورت ترانک می‌کند. این ویژگی تنها برای پورت‌هایی با حالت "trunk"، "native-tagged" یا "native-untagged port" معتبر است. در صورت خالی بودن، پورت همه VLANها را ترانک می‌کند.
vlan-mode string   حالت VLAN. یکی از مقادیر "access"، "native-tagged"، "native-untagged"، "trunk"، "dot1q-tunnel" یا unset.

تنظیمات پروتکل نقطه به نقطه (PPP).

Key Name Value Type Default Value Value Description
baud uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد درگاه سریال را روی نرخ باود (baudrate) مشخص‌شده تنظیم کند. این مقدار به‌طور معمول باید برابر ۰ باقی بماند تا سرعت به‌صورت خودکار انتخاب شود.
crtscts boolean FALSE در صورت TRUE بودن، مشخص می‌کند که pppd باید درگاه سریال را برای استفاده از کنترل جریان سخت‌افزاری با سیگنال‌های RTS و CTS تنظیم کند. این مقدار معمولاً باید برابر FALSE تنظیم شود.
lcp-echo-failure uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد در صورتی که تعداد مشخص‌شده‌ای از درخواست‌های LCP echo-request توسط طرف مقابل بی‌پاسخ بماند، فرض کند اتصال به طرف مقابل با شکست مواجه شده است. در صورت استفاده از این ویژگی، ویژگی "lcp-echo-interval" نیز باید روی یک مقدار غیرصفر تنظیم شود.
lcp-echo-interval uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد هر n ثانیه یک‌بار (که n مقدار مشخص‌شده است) یک فریم LCP echo-request به طرف مقابل ارسال کند. توجه داشته باشید که برخی از طرف‌های مقابل PPP به درخواست‌های echo پاسخ می‌دهند و برخی پاسخ نمی‌دهند، و تشخیص خودکار این موضوع امکان‌پذیر نیست.
mppe-stateful boolean FALSE در صورت TRUE بودن، از MPPE دارای وضعیت (stateful) استفاده می‌شود. برای اطلاعات بیشتر درباره MPPE دارای وضعیت، مستندات pppd را ببینید.
mru uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد درخواست کند که طرف مقابل بسته‌هایی بزرگ‌تر از اندازه مشخص‌شده ارسال نکند. در صورت غیرصفر بودن، MRU باید بین 128 و 16384 باشد.
mtu uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد بسته‌هایی بزرگ‌تر از اندازه مشخص‌شده ارسال نکند.
no-vj-comp boolean FALSE در صورت TRUE بودن، فشرده‌سازی سرایند TCP ون جاکوبسون (Van Jacobsen) درخواست نخواهد شد.
noauth boolean TRUE در صورت TRUE بودن، از طرف مقابل (معمولاً سرور PPP) درخواست نمی‌شود که هویت خود را برای کلاینت احراز کند. در صورت FALSE بودن، احراز هویت از سوی طرف دوردست الزامی است. تقریباً در تمام موارد، این مقدار باید TRUE باشد.
nobsdcomp boolean FALSE در صورت TRUE بودن، فشرده‌سازی BSD درخواست نخواهد شد.
nodeflate boolean FALSE در صورت TRUE بودن، فشرده‌سازی "deflate" درخواست نخواهد شد.
refuse-chap boolean FALSE در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت CHAP استفاده نخواهد شد.
refuse-eap boolean FALSE در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت EAP استفاده نخواهد شد.
refuse-mschap boolean FALSE در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت MSCHAP استفاده نخواهد شد.
refuse-mschapv2 boolean FALSE در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت MSCHAPv2 استفاده نخواهد شد.
refuse-pap boolean FALSE در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت PAP استفاده نخواهد شد.
require-mppe boolean FALSE در صورت TRUE بودن، رمزنگاری نقطه-به-نقطه مایکروسافت (MPPE) برای نشست PPP الزامی خواهد بود. اگر MPPE معادل ۶۴ بیتی یا ۱۲۸ بیتی در دسترس نباشد، برقراری نشست با شکست مواجه می‌شود. توجه داشته باشید که MPPE روی اتصالات پهن‌باند تلفن همراه استفاده نمی‌شود.
require-mppe-128 boolean FALSE در صورت TRUE بودن، رمزنگاری ۱۲۸ بیتی MPPE (رمزنگاری نقطه-به-نقطه مایکروسافت) برای نشست PPP الزامی خواهد بود، و ویژگی "require-mppe" نیز باید برابر با TRUE تنظیم شود. اگر MPPE معادل ۱۲۸ بیتی در دسترس نباشد، برقراری نشست با شکست مواجه می‌شود.

تنظیمات پروتکل نقطه به نقطه روی اترنت (PPPoE).

Key Name Value Type Default Value Value Description
parent string   در صورت ارائه، نام رابط والد را که این اتصال PPPoE باید روی آن ایجاد شود تعیین می‌کند. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال روی رابط مشخص‌شده در "interface-name" از NMSettingConnection فعال خواهد شد.
password string   گذرواژه مورد استفاده برای احراز هویت با سرویس PPPoE.
password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند.
service string   در صورت مشخص شدن، به PPPoE دستور می‌دهد تا نشست‌ها را تنها با متمرکزکننده‌های دسترسی که سرویس مشخص‌شده را ارائه می‌دهند آغاز کند. برای بیشتر ارائه‌دهندگان، این مقدار باید خالی گذاشته شود. این مقدار تنها زمانی لازم است که چندین متمرکزکننده دسترسی وجود داشته باشد یا مشخصاً مشخص شده باشد که به یک سرویس خاص نیاز است.
username string   نام کاربری مورد استفاده برای احراز هویت با سرویس PPPoE.

تنظیمات پروکسی وب (WWW Proxy).

Key Name Value Type Default Value Value Description
browser-only boolean FALSE آیا پیکربندی پروکسی فقط مختص مرورگر است یا خیر.
method int32 0 روش پیکربندی پروکسی، پیش‌فرض 0 (none) است
pac-script string   اسکریپت PAC برای اتصال. این یک کد جاوااسکریپت کدگذاری‌شده با UTF-8 است که تابع FindProxyForURL() را تعریف می‌کند.
pac-url string   نشانی اینترنتی (PAC URL) برای دریافت فایل PAC.

تنظیمات پیوند سریال.

Key Name Value Type Default Value Value Description
baud uint32 57600 سرعت مورد استفاده برای ارتباط روی درگاه سریال. توجه داشته باشید که این مقدار معمولاً هیچ اثری روی مودم‌های پهن‌باند تلفن همراه ندارد زیرا آن‌ها به‌طور کلی تنظیمات سرعت را نادیده می‌گیرند و از بالاترین سرعت موجود استفاده می‌کنند.
bits uint32 8 عرض بایتی ارتباط سریال؛ برای مثال ۸ در "8n1".
parity byte 0 پاریتی اتصال: 69 (نویسه اسکی 'E') برای پاریتی زوج، 111 (نویسه اسکی 'o') برای فرد، 110 (نویسه اسکی 'n') برای هیچ‌کدام.
send-delay uint64 0 زمان تأخیر میان ارسال هر بایت به مودم، بر حسب میکروثانیه.
stopbits uint32 1 تعداد بیت‌های توقف برای ارتباط روی درگاه سریال؛ یا ۱ یا ۲؛ برای مثال ۱ در "8n1".

تنظیمات SR-IOV.

Key Name Value Type Default Value Value Description
autoprobe-drivers NMTernary (int32) -1 آیا توابع مجازی به‌طور خودکار توسط یک درایور سازگار کاوش (autoprobe) شوند یا خیر. اگر روی 1 (true) تنظیم شود، هسته تلاش خواهد کرد تا VFها را به یک درایور سازگار متصل کند و در صورت موفقیت، یک رابط شبکه جدید برای هر VF ایجاد خواهد شد. اگر روی 0 (false) تنظیم شود، VFها ادعا نخواهند شد و هیچ رابط شبکه‌ای برای آن‌ها ایجاد نمی‌شود. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، از پیش‌فرض سراسری استفاده می‌شود؛ در صورتی که پیش‌فرض سراسری مشخص نشده باشد، مقدار 1 (true) فرض می‌گردد.
eswitch-encap-mode int32 -1 پشتیبانی از کپسوله‌سازی eswitch را انتخاب می‌کند. در حال حاضر این مورد تنها برای دستگاه‌های PCI PF، و فقط در صورتی که دستگاه eswitch از همان آدرس PCI دستگاه PF مدیریت شود، پشتیبانی می‌گردد. اگر روی -1 (preserve) (پیش‌فرض) تنظیم شود، حالت کپسوله‌سازی eswitch توسط NetworkManager تغییر نخواهد کرد.
eswitch-inline-mode int32 -1 حالت inline-mode سوئیچ الکترونیکی (eswitch) دستگاه را انتخاب می‌کند. برخی سخت‌افزارها نیاز دارند که درایور VF بخشی از سرایندهای بسته را روی توصیف‌گر TX قرار دهد تا e-switch بتواند تطبیق و هدایت مناسب را انجام دهد. در حال حاضر این مورد تنها برای دستگاه‌های PCI PF، و فقط در صورتی که دستگاه eswitch از همان آدرس PCI دستگاه PF مدیریت شود، پشتیبانی می‌گردد. اگر روی -1 (preserve) (پیش‌فرض) تنظیم شود، حالت درون‌خطی (inline) eswitch توسط NetworkManager تغییر نخواهد کرد.
eswitch-mode int32 -1 حالت eswitch دستگاه را انتخاب می‌کند. در حال حاضر این مورد تنها برای دستگاه‌های PCI PF، و فقط در صورتی که دستگاه eswitch از همان آدرس PCI دستگاه PF مدیریت شود، پشتیبانی می‌گردد. اگر روی -1 (preserve) (پیش‌فرض) تنظیم شود، حالت eswitch توسط NetworkManager تغییر نخواهد کرد.
preserve-on-down int32 -1 این گزینه مشخص می‌کند آیا NetworkManager هنگام غیرفعال شدن اتصال، پارامترهای SR-IOV تنظیم‌شده روی دستگاه را حفظ کند یا آن‌ها را به مقدار پیش‌فرض خود بازنشانی نماید. پارامترهای SR-IOV همان مواردی هستند که در این تنظیم (تنظیم "sriov") مشخص شده‌اند، مانند تعداد VFها برای ایجاد، پیکربندی eswitch و غیره. اگر روی 0 (no) تنظیم شود، NetworkManager پارامترهای SR-IOV را هنگام غیرفعال شدن اتصال بازنشانی می‌کند. هنگامی که روی 1 (yes) تنظیم شود، NetworkManager آن پارامترها را روی دستگاه حفظ می‌نماید. اگر مقدار برابر -1 (پیش‌فرض) باشد، NetworkManager یک مقدار پیش‌فرض سراسری را در پیکربندی جستجو می‌کند؛ در صورتی که چنین مقداری تعریف نشده باشد، از 0 (no) به عنوان مقدار بازگشتی استفاده می‌کند.
total-vfs uint32 0 تعداد کل توابع مجازی که باید ایجاد شوند. توجه داشته باشید هنگامی که تنظیم sriov وجود داشته باشد، NetworkManager در طول فعال‌سازی، تعداد توابع مجازی روی رابط را اعمال می‌کند (حتی زمانی که صفر باشد) و پس از غیرفعال‌سازی آن را بازنشانی می‌نماید. برای جلوگیری از هرگونه تغییر در پارامترهای SR-IOV، تنظیم sriov را به اتصال اضافه نکنید.
vfs array of vardict   آرایه‌ای از توصیف‌گرهای تابع مجازی. هر توصیف‌گر VF یک دیکشنری است که نام ویژگی‌ها را به مقادیر GVariant نگاشت می‌کند. مدخل 'index' برای هر VF اجباری است. هنگام نمایش به صورت رشته، یک VF به این شکل است: "INDEX [ATTR=VALUE[ ATTR=VALUE]...]". برای مثال: "2 mac=00:11:22:33:44:55 spoof-check=true". می‌توان چندین VF را با استفاده از کاما به عنوان جداکننده مشخص کرد. در حال حاضر، این ویژگی‌ها پشتیبانی می‌شوند: mac، spoof-check، trust، min-tx-rate، max-tx-rate، vlans. ویژگی "vlans" به صورت فهرستی از توصیف‌گرهای VLAN جداشده با نقطه-ویرگول نشان داده می‌شود، که هر توصیف‌گر این قالب را دارد: "ID[.PRIORITY[.PROTO]]". مقدار PROTO می‌تواند یا 'q' برای 802.1Q (پیش‌فرض) یا 'ad' برای 802.1ad باشد.

تنظیمات کنترل ترافیک لینوکس (TC).

Key Name Value Type Default Value Value Description
qdiscs array of vardict   آرایه‌ای از انضباط‌های صف‌بندی (qdisc) در کنترل ترافیک (TC). هنگامی که تنظیم "tc" وجود دارد، qdiscهای این ویژگی هنگام فعال‌سازی اعمال می‌شوند. اگر ویژگی خالی باشد، تمام qdiscها حذف شده و دستگاه فقط دارای qdisc پیش‌فرض اختصاص‌یافته توسط هسته طبق sysctl با مقدار "net.core.default_qdisc" خواهد بود. اگر تنظیم "tc" وجود نداشته باشد، NetworkManager به qdiscهای موجود روی رابط دست نمی‌زند.
tfilters array of vardict   آرایه‌ای از فیلترهای ترافیک TC. هنگامی که تنظیم "tc" وجود دارد، فیلترهای این ویژگی هنگام فعال‌سازی اعمال می‌شوند. اگر ویژگی خالی باشد، NetworkManager تمامی فیلترها را حذف می‌کند. اگر تنظیم "tc" وجود نداشته باشد، NetworkManager به فیلترهای موجود روی رابط دست نمی‌زند.

تنظیمات تیم‌بندی (Teaming).

Key Name Value Type Default Value Value Description
config string   پیکربندی JSON برای رابط شبکه team. این ویژگی باید حاوی داده‌های خام پیکربندی JSON مناسب برای teamd باشد، زیرا مقدار مستقیماً به teamd ارسال می‌شود. در صورت تعیین‌نشدن، از پیکربندی پیش‌فرض استفاده می‌شود. برای جزئیات قالب به man teamd.conf مراجعه کنید.
interface-name string   به نفع connection.interface-name منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر، جهت تنظیم نام رابط گروه (team) استفاده شود.
link-watchers array of vardict   پیکربندی پایشگرهای پیوند (link watchers) برای اتصال: هر پایشگر پیوند با یک دیکشنری تعریف می‌شود که کلیدهای آن به پایشگر پیوندِ انتخاب‌شده بستگی دارد. پایشگرهای پیوندِ موجود عبارتند از 'ethtool'، 'nsna_ping' و 'arp_ping' و در دیکشنری با کلید 'name' مشخص می‌شوند. کلیدهای موجود عبارتند از: ethtool: 'delay-up'، 'delay-down'، 'init-wait'؛ nsna_ping: 'init-wait'، 'interval'، 'missed-max'، 'target-host'؛ arp_ping: تمام موارد موجود در nsna_ping و 'source-host'، 'validate-active'، 'validate-inactive'، 'send-always'. برای جزئیات بیشتر به صفحه راهنمای teamd.conf مراجعه کنید.
mcast-rejoin-count int32 -1 با mcast_rejoin.count در teamd مطابقت دارد.
mcast-rejoin-interval int32 -1 با mcast_rejoin.interval در teamd مطابقت دارد.
notify-peers-count int32 -1 با notify_peers.count در teamd مطابقت دارد.
notify-peers-interval int32 -1 با notify_peers.interval در teamd مطابقت دارد.
runner string   با runner.name در teamd مطابقت دارد. مقادیر مجاز عبارتند از: "roundrobin" ،"broadcast" ،"activebackup" ،"loadbalance" ،"lacp" ،"random".
runner-active boolean TRUE با runner.active در teamd مطابقت دارد.
runner-agg-select-policy string   با runner.agg_select_policy در teamd مطابقت دارد.
runner-fast-rate boolean FALSE با runner.fast_rate در teamd مطابقت دارد.
runner-hwaddr-policy string   با runner.hwaddr_policy در teamd مطابقت دارد.
runner-min-ports int32 -1 با runner.min_ports در teamd مطابقت دارد.
runner-sys-prio int32 -1 با runner.sys_prio در teamd مطابقت دارد.
runner-tx-balancer string   با runner.tx_balancer.name در teamd مطابقت دارد.
runner-tx-balancer-interval int32 -1 با runner.tx_balancer.interval در teamd مطابقت دارد.
runner-tx-hash array of string   با runner.tx_hash در teamd مطابقت دارد.

تنظیمات درگاه تیم (Team Port).

Key Name Value Type Default Value Value Description
config string   پیکربندی JSON برای پورت team. این ویژگی باید حاوی داده‌های خام پیکربندی JSON مناسب برای teamd باشد، زیرا مقدار مستقیماً به teamd ارسال می‌شود. در صورت تعیین‌نشدن، از پیکربندی پیش‌فرض استفاده می‌شود. برای جزئیات قالب به man teamd.conf مراجعه کنید.
lacp-key int32 -1 با ports.PORTIFNAME.lacp_key در teamd مطابقت دارد.
lacp-prio int32 -1 با ports.PORTIFNAME.lacp_prio در teamd مطابقت دارد.
link-watchers array of vardict   پیکربندی پایشگرهای پیوند (link watchers) برای اتصال: هر پایشگر پیوند با یک دیکشنری تعریف می‌شود که کلیدهای آن به پایشگر پیوندِ انتخاب‌شده بستگی دارد. پایشگرهای پیوندِ موجود عبارتند از 'ethtool'، 'nsna_ping' و 'arp_ping' و در دیکشنری با کلید 'name' مشخص می‌شوند. کلیدهای موجود عبارتند از: ethtool: 'delay-up'، 'delay-down'، 'init-wait'؛ nsna_ping: 'init-wait'، 'interval'، 'missed-max'، 'target-host'؛ arp_ping: تمام موارد موجود در nsna_ping و 'source-host'، 'validate-active'، 'validate-inactive'، 'send-always'. برای جزئیات بیشتر به صفحه راهنمای teamd.conf مراجعه کنید.
prio int32 0 با ports.PORTIFNAME.prio در teamd مطابقت دارد.
queue-id int32 -1 با ports.PORTIFNAME.queue_id در teamd مطابقت دارد. وقتی روی -1 تنظیم شود بدین معناست که این پارامتر در پیکربندی json نادیده گرفته می‌شود.
sticky boolean FALSE با ports.PORTIFNAME.sticky در teamd مطابقت دارد.

تنظیمات تونل (TUN/TAP).

Key Name Value Type Default Value Value Description
group string   شناسه گروهی که مالک دستگاه خواهد بود. اگر روی NULL تنظیم شود، همه قادر به استفاده از دستگاه خواهند بود.
mode uint32 1 حالت عملکرد دستگاه مجازی. مقادیر مجاز عبارتند از 1 (tun) برای ایجاد یک دستگاه لایه ۳ و 2 (tap) برای ایجاد یک دستگاه لایه ۲ شبیه به اترنت.
multi-queue boolean FALSE اگر این ویژگی روی TRUE تنظیم شود، رابط از چندین توصیف‌کننده فایل (صف‌ها) برای موازی‌سازی ارسال یا دریافت بسته‌ها پشتیبانی خواهد کرد. در غیر این صورت، رابط فقط از یک صف پشتیبانی می‌کند.
owner string   شناسه کاربری که مالک دستگاه خواهد بود. اگر روی NULL تنظیم شود، همه قادر به استفاده از دستگاه خواهند بود.
pi boolean FALSE اگر TRUE باشد، رابط یک هدر ۴ بایتی توصیف‌کننده رابط فیزیکی را به ابتدای بسته‌ها اضافه می‌کند.
vnet-hdr boolean FALSE اگر TRUE باشد (IFF_VNET_HDR)، بسته‌های تونل شامل یک هدر شبکه virtio خواهند بود.

تنظیمات عمومی پروفایل کاربر.

Key Name Value Type Default Value Value Description
data dict of string to string {} دیکشنری از جفت‌های کلید/مقدار حاوی داده‌های کاربر. این داده‌ها توسط NetworkManager نادیده گرفته می‌شوند و می‌توانند بنا به صلاحدید کاربر استفاده شوند. کلیدها فقط از قالب سخت‌گیرانه اسکی پشتیبانی می‌کنند، اما مقادیر می‌توانند رشته‌های دلخواه UTF8 تا طول معینی باشند.

تنظیمات VLAN.

Key Name Value Type Default Value Value Description
egress-priority-map array of string   برای بسته‌های خروجی، فهرستی از نگاشت‌ها از اولویت‌های SKB لینوکس به اولویت‌های 802.1p. نگاشت در قالب "from:to" ارائه می‌شود که در آن هر دو "from" و "to" اعداد صحیح بدون علامت هستند، مانند "7:3".
flags NMVlanFlags (uint32) 1 یک یا چند پرچم که رفتار و ویژگی‌های رابط VLAN را کنترل می‌کنند. پرچم‌ها شامل 0x1 (reorder-headers) (تغییر ترتیب هدرهای بسته خروجی)، 0x2 (gvrp) (استفاده از پروتکل GVRP)، 0x4 (loose-binding) (اتصال سست رابط به وضعیت عملیاتی دستگاه کنترل‌کننده آن) و 0x8 (mvrp) (استفاده از پروتکل MVRP) هستند. مقدار پیش‌فرض این ویژگی NM_VLAN_FLAG_REORDER_HEADERS است، اما سابقاً 0 بود. برای حفظ سازگاری عقب‌رو، مقدار پیش‌فرض در API سامانه D-Bus همچنان 0 باقی می‌ماند و عدم وجود این ویژگی در D-Bus نیز معادل 0 در نظر گرفته می‌شود.
id uint32 0 شناسه VLAN که رابط ایجادشده توسط این اتصال باید به آن اختصاص داده شود. محدوده معتبر از 0 تا 4094، بدون شناسه رزروشده 4095 است.
ingress-priority-map array of string   برای بسته‌های ورودی، فهرستی از نگاشت‌ها از اولویت‌های 802.1p به اولویت‌های SKB لینوکس. نگاشت در قالب "from:to" ارائه می‌شود که در آن هر دو "from" و "to" اعداد صحیح بدون علامت هستند، مانند "7:3".
interface-name string   به نفع connection.interface-name منسوخ شده است، اما می‌تواند برای سازگاری عقب‌رو با دیمن‌های قدیمی‌تر، جهت تنظیم نام رابط vlan استفاده شود.
parent string   در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط VLAN باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید شامل یک تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد.
protocol string   پروتکل VLAN مورد استفاده برای کپسوله‌سازی را مشخص می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده عبارتند از: '802.1Q'، '802.1ad'. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض '802.1Q' است.

تنظیمات VPN.

Key Name Value Type Default Value Value Description
data dict of string to string {} دیکشنری جفت‌های کلید/مقدار از داده‌های ویژه افزونه VPN. هر دو کلیدها و مقادیر باید رشته باشند.
persistent boolean FALSE اگر سرویس VPN از اتصال پایدار (persistence) پشتیبانی کند و این ویژگی TRUE باشد، VPN تلاش خواهد کرد با وجود تغییرات پیوند و قطعی‌ها، تا زمان قطع اتصال صریح، متصل باقی بماند.
secrets dict of string to string {} دیکشنری جفت‌های کلید/مقدار از اسرار ویژه افزونه VPN مانند گذرواژه‌ها یا کلیدهای خصوصی. هر دو کلیدها و مقادیر باید رشته باشند.
service-type string   نام سرویس D-Bus مربوط به افزونه VPN که این تنظیم برای اتصال به شبکه خود از آن استفاده می‌کند؛ یعنی org.freedesktop.NetworkManager.vpnc برای افزونه vpnc.
timeout uint32 0 مهلت زمانی برای سرویس VPN جهت برقراری اتصال. اتصال برخی سرویس‌ها ممکن است زمان زیادی طول بکشد. مقدار 0 به معنای مهلت زمانی پیش‌فرض است که ۶۰ ثانیه می‌باشد (مگر اینکه توسط vpn.timeout در فایل پیکربندی بازنویسی شده باشد). مقادیر بزرگ‌تر از صفر به معنای مهلت زمانی بر حسب ثانیه است.
user-name string   اگر اتصال VPN برای احراز هویت به نام کاربری نیاز داشته باشد، آن نام باید در اینجا ارائه شود. اگر اتصال برای بیش از یک کاربر در دسترس است و VPN نیاز دارد که هر کاربر نام متفاوتی وارد کند، این ویژگی را خالی بگذارید. اگر این ویژگی خالی باشد، NetworkManager به طور خودکار نام کاربریِ کاربری را که اتصال VPN را درخواست کرده است ارائه می‌دهد.

تنظیمات VRF.

Key Name Value Type Default Value Value Description
table uint32 0 جدول مسیریابی برای این VRF.

تنظیمات VXLAN.

Key Name Value Type Default Value Value Description
ageing uint32 300 طول عمر ورودی‌های FDB یادگرفته‌شده توسط هسته را بر حسب ثانیه مشخص می‌کند.
destination-port uint32 8472 پورت مقصد UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی راه دور تونل VXLAN مشخص می‌کند.
id uint32 0 شناسه شبکه VXLAN (یا شناسه بخش VXLAN) مورد استفاده را مشخص می‌کند.
l2-miss boolean FALSE مشخص می‌کند که آیا اعلان‌های عدم یافتن (miss) آدرس لایه پیوند (LL ADDR) نت‌لینک ایجاد شوند یا خیر.
l3-miss boolean FALSE مشخص می‌کند که آیا اعلان‌های عدم یافتن (miss) آدرس IP (IP ADDR) نت‌لینک ایجاد شوند یا خیر.
learning boolean TRUE مشخص می‌کند که آیا آدرس‌های لایه پیوند و آدرس‌های IP مبدأ ناشناخته در پایگاه‌داده هدایت به جلو (FDB) دستگاه VXLAN وارد شوند یا خیر.
limit uint32 0 حداکثر تعداد ورودی‌های FDB را مشخص می‌کند. مقدار صفر بدین معناست که هسته تعداد نامحدودی ورودی را ذخیره خواهد کرد.
local string   در صورت تعیین، آدرس IP مبدأ را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند.
parent string   در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والد را مشخص می‌کند.
proxy boolean FALSE مشخص می‌کند که آیا پراکسی ARP روشن است یا خیر.
remote string   آدرس IP مقصد تک‌پخشی (unicast) را برای استفاده در بسته‌های خروجی زمانی که آدرس لایه پیوند مقصد در پایگاه‌داده هدایت به جلو دستگاه VXLAN مشخص نیست، یا آدرس IP چندپخشی (multicast) برای پیوستن به آن را مشخص می‌کند.
rsc boolean FALSE مشخص می‌کند که آیا اتصال کوتاه مسیر (route short circuit) روشن است یا خیر.
source-port-max uint32 0 حداکثر پورت مبدأ UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی راه دور تونل VXLAN مشخص می‌کند.
source-port-min uint32 0 حداقل پورت مبدأ UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی راه دور تونل VXLAN مشخص می‌کند.
tos uint32 0 مقدار TOS را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند.
ttl uint32 0 مقدار زمان حیات (time-to-live یا TTL) را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند.

تنظیمات وای‌فای نقطه به نقطه (Wi-Fi P2P).

Key Name Value Type Default Value Value Description
peer string   دستگاه P2P که باید به آن متصل شد. در حال حاضر، این تنها راه برای ایجاد یا پیوستن به یک گروه است.
wfd-ies byte array   عناصر اطلاعاتی (IEs) مربوط به Wi-Fi Display (WFD) برای تنظیم. قابلیت Wi-Fi Display نیازمند تنظیم یک عنصر اطلاعاتی خاص پروتکل در فریم‌های خاصی از Wi-Fi است. این موارد را می‌توان در اینجا به منظور برقراری اتصال مشخص کرد. این تنظیم فقط هنگام پیاده‌سازی کلاینت Wi-Fi Display مفید است.
wps-method uint32 0 پرچم‌هایی که نشان می‌دهند کدام حالت WPS باید استفاده شود. تغییر تنظیمات پیش‌فرض چندان فایده‌ای ندارد زیرا NetworkManager به طور خودکار بهترین روش را برای استفاده تعیین خواهد کرد.

تنظیمات WiMAX.

Key Name Value Type Default Value Value Description
mac-address byte array   در صورت تعیین، این اتصال تنها به دستگاه WiMAX اعمال می‌شود که آدرس MAC آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (که به عنوان جعل MAC یا MAC spoofing شناخته می‌شود). این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. فناوری WiMAX دیگر پشتیبانی نمی‌شود.
network-name string   نام ارائه‌دهنده خدمات شبکه (NSP) از شبکه WiMAX که این اتصال باید از آن استفاده کند. این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. فناوری WiMAX دیگر پشتیبانی نمی‌شود.

تنظیمات اترنت سیمی (Wired Ethernet).

Key Name Value Type Default Value Value Description
accept-all-mac-addresses NMTernary (int32) -1 هنگامی که TRUE باشد، رابط را برای پذیرش بسته‌ها برای تمامی آدرس‌های MAC پیکربندی می‌کند. این کار پرچم رابط هسته IFF_PROMISC را فعال می‌کند. هنگامی که FALSE باشد، رابط تنها بسته‌هایی را می‌پذیرد که آدرس MAC مقصد آن‌ها آدرس رابط یا همگانی (broadcast) باشد.
assigned-mac-address string   فیلد جدید برای آدرس MAC کلون‌شده. این مقدار می‌تواند یک آدرس سخت‌افزاری در قالب اسکی، یا یکی از مقادیر ویژه "preserve"، "permanent"، "random" یا "stable" باشد. این فیلد جایگزین ویژگی منسوخ‌شده "cloned-mac-address" در D-Bus می‌شود که فقط می‌توانست شامل آدرس‌های سخت‌افزاری صریح باشد. توجه داشته باشید که این ویژگی فقط در API سامانه D-Bus وجود دارد؛ کتابخانه libnm و ابزار nmcli همچنان این ویژگی را "cloned-mac-address" می‌نامند.
auto-negotiate boolean FALSE هنگامی که TRUE باشد، مذاکره خودکار (auto-negotiation) سرعت و حالت دوطرفه (duplex) را اجباری می‌کند. اگر هر دو ویژگی "speed" و "duplex" مشخص شده باشند، فقط همان یک حالت در طول فرآیند مذاکره خودکار پیوند اعلان و پذیرفته خواهد شد: این قابلیت تنها برای مشخصات BASE-T 802.3 کار می‌کند و برای اجباری کردن حالت‌های گیگابیت مفید است، چرا که در این موارد مذاکره پیوند الزامی است. هنگامی که FALSE باشد، ویژگی‌های "speed" و "duplex" باید هر دو تنظیم شوند، در غیر این صورت از پیکربندی پیوند صرف‌نظر می‌شود.
cloned-mac-address byte array   این فیلد D-Bus به نفع "assigned-mac-address" که انعطاف‌پذیرتر است و امکان تعیین حالت‌های خاص مانند "random" را فراهم می‌کند منسوخ شده است. برای libnm و nmcli، این فیلد "cloned-mac-address" نامیده می‌شود.
duplex string   هنگامی که مقداری ("half" یا "full") تنظیم شود، دستگاه را برای استفاده از حالت دوطرفه مشخص‌شده پیکربندی می‌کند. اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد، حالت دوطرفه مشخص‌شده تنها حالتی خواهد بود که در طول مذاکره پیوند اعلان می‌شود: این مورد فقط برای مشخصات BASE-T 802.3 کار می‌کند و برای اجباری کردن حالت‌های گیگابیت مفید است، چرا که در این موارد مذاکره پیوند الزامی است. اگر مقدار تنظیم نشده باشد (پیش‌فرض)، یا از پیکربندی پیوند صرف‌نظر می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "no" باشد که مقدار پیش‌فرض است) یا به صورت خودکار مذاکره می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد) و دستگاه محلی تمامی حالت‌های دوطرفه پشتیبانی‌شده را اعلان خواهد کرد. در صورت مشخص شدن، باید همراه با ویژگی "speed" تنظیم شود. پیش از تعیین حالت دوطرفه مطمئن شوید که دستگاه شما از آن پشتیبانی می‌کند.
generate-mac-address-mask string   هنگامی که تنظیم "cloned-mac-address" بر روی "random" یا "stable" باشد، به طور پیش‌فرض تمامی بیت‌های آدرس MAC درهم‌ریخته شده و یک آدرس MAC تک‌پخشی (unicast) با مدیریت محلی (locally-administered) ایجاد می‌شود. این ویژگی به شما امکان می‌دهد مشخص کنید که بیت‌های خاصی ثابت بمانند. توجه داشته باشید که کم‌ارزش‌ترین بیت اولین بایت آدرس MAC همیشه صفر خواهد بود تا یک آدرس MAC تک‌پخشی ایجاد شود. اگر ویژگی NULL باشد، امکان بازنویسی آن توسط تنظیمات پیش‌فرض اتصال وجود دارد. اگر مقدار همچنان NULL یا یک رشته خالی باشد، حالت پیش‌فرض ایجاد یک آدرس MAC تک‌پخشی با مدیریت محلی است. اگر مقدار شامل یک آدرس MAC باشد، این آدرس به عنوان ماسک استفاده می‌شود. بیت‌های ست‌شده ماسک با آدرس MAC فعلی دستگاه پر می‌شوند، در حالی که بیت‌های ست‌نشده مشمول تصادفی‌سازی می‌شوند. تنظیم مقدار "FE:FF:FF:00:00:00" به معنای حفظ OUI آدرس MAC فعلی و تصادفی‌سازی تنها ۳ بایت پایین‌تر با استفاده از الگوریتم "random" یا "stable" است. اگر مقدار علاوه بر ماسک شامل یک آدرس MAC اضافی دیگر باشد، از این آدرس به جای آدرس MAC فعلی برای پر کردن بیت‌هایی که نباید تصادفی شوند استفاده می‌شود. برای مثال، مقدار "FE:FF:FF:00:00:00 68:F7:28:00:00:00" شناسه OUI آدرس MAC را برابر 68:F7:28 قرار می‌دهد، در حالی که بیت‌های پایین‌تر تصادفی می‌شوند. مقدار "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC سخت‌افزاری کاملاً درهم‌ریخته با مدیریت سراسری ایجاد می‌کند. اگر مقدار شامل بیش از یک آدرس MAC اضافی باشد، یکی از آن‌ها به طور تصادفی انتخاب می‌شود. برای مثال، "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00 02:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC کاملاً درهم‌ریخته ایجاد می‌کند که به صورت تصادفی دارای مدیریت محلی یا سراسری است.
mac-address byte array   در صورت مشخص شدن، این اتصال تنها برای دستگاه اترنت اعمال می‌شود که آدرس MAC دائمی آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (یعنی جعل MAC نیست).
mac-address-blacklist array of string   در صورت مشخص شدن، این اتصال هرگز برای دستگاه اترنت که آدرس MAC دائمی آن با آدرسی در این فهرست مطابقت داشته باشد اعمال نخواهد شد. هر آدرس MAC به صورت استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج می‌شود (00:11:22:33:44:55).
mac-address-denylist array of string   در صورت مشخص شدن، این اتصال هرگز برای دستگاه اترنت که آدرس MAC دائمی آن با آدرسی در این فهرست مطابقت داشته باشد اعمال نخواهد شد. هر آدرس MAC به صورت استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج می‌شود (00:11:22:33:44:55).
mtu uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را ارسال می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین فریم اترنت تقسیم می‌نماید.
port string   نوع درگاه خاص برای استفاده در صورتی که دستگاه از چندین روش اتصال پشتیبانی کند. یکی از "tp" (زوج‌سیم به‌هم‌تابیده)، "aui" (رابط واحد اتصال)، "bnc" (اترنت باریک) یا "mii" (رابط مستقل از رسانه). اگر دستگاه تنها از یک نوع درگاه پشتیبانی کند، این تنظیم نادیده گرفته می‌شود.
s390-nettype string   نوع دستگاه شبکه s390؛ یکی از "qeth"، "lcs" یا "ctc" که انواع مختلف دستگاه‌های شبکه مجازی موجود در سیستم‌های s390 را نشان می‌دهد.
s390-options dict of string to string {} دیکشنری‌ای از جفت‌های کلید/مقدار برای گزینه‌های دستگاه مختص s390. هر دو کلید و مقدار باید رشته باشند. کلیدهای مجاز شامل "portno"، "layer2"، "portname"، "protocol" و موارد دیگر است. نام کلیدها فقط باید حاوی کاراکترهای حرفی‌عددی باشد (یعنی [a-zA-Z0-9]). در حال حاضر، خود NetworkManager با این اطلاعات کاری انجام نمی‌دهد. با این حال، بسته s390utils دارای یک قاعده udev است که این اطلاعات را تجزیه کرده و آن را بر روی رابط اعمال می‌کند.
s390-subchannels array of string   کانال‌های فرعی (subchannels) خاصی را مشخص می‌کند که این دستگاه شبکه برای ارتباط با میزبان z/VM یا s390 از آن‌ها استفاده می‌کند. همانند ویژگی "mac-address" برای دستگاه‌های غیر z/VM، از این ویژگی می‌توان استفاده کرد تا اطمینان حاصل شود که این اتصال تنها به دستگاه شبکه‌ای اعمال می‌شود که از این زیرکانال‌ها استفاده می‌کند. این فهرست باید دقیقاً شامل ۳ رشته باشد و هر رشته فقط می‌تواند از نویسه‌های هگزادسیمال و نویسه نقطه (.) تشکیل شده باشد.
speed uint32 0 هنگامی که مقداری بزرگ‌تر از 0 تنظیم شود، دستگاه را برای استفاده از سرعت مشخص‌شده پیکربندی می‌کند. اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد، سرعت مشخص‌شده تنها سرعتی خواهد بود که در طول مذاکره پیوند اعلان می‌شود: این مورد فقط برای مشخصات BASE-T 802.3 کار می‌کند و برای اجباری کردن سرعت‌های گیگابیت مفید است، زیرا در این حالت مذاکره پیوند الزامی است. اگر مقدار تنظیم نشده باشد (0، مقدار پیش‌فرض)، یا از پیکربندی پیوند صرف‌نظر می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "no" باشد که مقدار پیش‌فرض است) یا به طور خودکار مذاکره می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد) و دستگاه محلی تمامی سرعت‌های پشتیبانی‌شده را اعلان خواهد کرد. بر حسب مگابیت بر ثانیه (Mbit/s)، یعنی 100 == 100Mbit/s. در صورت غیر صفر بودن باید همراه با ویژگی "duplex" تنظیم شود. پیش از تعیین مقدار سرعت مطمئن شوید که دستگاه شما از آن پشتیبانی می‌کند.
wake-on-lan uint32 1 گزینه‌های NMSettingWiredWakeOnLan برای فعال‌سازی. همه دستگاه‌ها از تمام گزینه‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. می‌تواند هر ترکیبی از 0x2 (phy)، 0x4 (unicast)، 0x8 (multicast)، 0x10 (broadcast)، 0x20 (arp)، 0x40 (magic) یا مقادیر ویژه 0x1 (default) (جهت استفاده از تنظیمات سراسری) و 0x8000 (ignore) (جهت غیرفعال کردن مدیریت Wake-on-LAN در NetworkManager) باشد.
wake-on-lan-password string   در صورت مشخص شدن، گذرواژه مورد استفاده با Wake-on-LAN مبتنی بر بسته جادویی (magic packet) است که به صورت یک آدرس MAC اترنت نمایش داده می‌شود. اگر NULL باشد، هیچ گذرواژه‌ای نیاز نخواهد بود.

تنظیمات WireGuard.

Key Name Value Type Default Value Value Description
fwmark uint32 0 استفاده از fwmark اختیاری است و به طور پیش‌فرض غیرفعال است. تنظیم آن روی 0 آن را غیرفعال می‌کند. در غیر این صورت، یک fwmark ۳۲-بیتی برای بسته‌های خروجی است. توجه داشته باشید که فعال بودن "ip4-auto-default-route" یا "ip6-auto-default-route" مستلزم انتخاب خودکار یک fwmark است.
ip4-auto-default-route NMTernary (int32) -1 اینکه آیا مدیریت ویژه مسیر پیش‌فرض IPv4 فعال شود یا خیر. در صورت فعال بودن، مسیر پیش‌فرض IPv4 از wireguard.peer-routes در یک جدول مسیریابی اختصاصی قرار می‌گیرد و دو قاعده مسیریابی خط‌مشی (policy routing rules) افزوده می‌شود. شماره fwmark نیز به عنوان جدول مسیریابی برای مسیر پیش‌فرض استفاده می‌شود و اگر fwmark صفر باشد، یک جدول/fwmark استفاده‌نشده به صورت خودکار انتخاب می‌شود. این معادل عملکرد wg-quick با گزینه Table=auto و آنچه WireGuard با عنوان "Improved Rule-based Routing" می‌نامد است. توجه داشته باشید که برای کارکرد این سازوکار خودکار، معمولاً نباید ipv4.gateway را تنظیم کنید، چرا که منجر به تداخل در مسیر پیش‌فرض می‌شود. رها کردن این گزینه در حالت پیش‌فرض، چنانچه ipv4.never-default تنظیم نشده باشد و همتایانی وجود داشته باشند که از مسیر پیش‌فرض به عنوان allowed-ips استفاده می‌کنند، این گزینه را به صورت خودکار فعال می‌کند. از آنجا که این سازوکار خودکار فقط زمانی معنا دارد که همتایی با allowed-ips با ماسک /0 داشته باشید، معمولاً نیازی به فعال‌سازی صریح آن نیست. با این حال، اگر مایلید مسیریابی و قواعد خود را پیکربندی کنید، می‌توانید آن را غیرفعال نمایید.
ip6-auto-default-route NMTernary (int32) -1 مشابه ip4-auto-default-route، اما برای مسیر پیش‌فرض IPv6.
listen-port uint32 0 درگاه شنود (listen-port). اگر درگاه شنود مشخص نشده باشد، هنگام بالا آمدن رابط یک درگاه به طور تصادفی انتخاب خواهد شد.
mtu uint32 0 اگر غیر صفر باشد، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را منتقل می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین قطعه (fragment) تقسیم می‌نماید. اگر صفر باشد از مقدار پیش‌فرض MTU استفاده می‌شود. توجه داشته باشید که بر خلاف تنظیم MTU در wg-quick، این گزینه مسیرهای فعلی را در زمان فعال‌سازی لحاظ نمی‌کند.
peer-routes boolean TRUE اینکه آیا مسیرها برای محدوده‌های AllowedIPs همتایان به طور خودکار افزوده شوند یا خیر. اگر TRUE باشد (پیش‌فرض)، NetworkManager به طور خودکار طبق ipv4.route-table و ipv6.route-table مسیرهایی را در جدول‌های مسیریابی اضافه می‌کند. معمولاً مایلید این سازوکار خودکار فعال باشد. اگر FALSE باشد، چنین مسیرهایی به طور خودکار اضافه نمی‌شوند. در این حالت، کاربر ممکن است بخواهد مسیرهای ایستا را به ترتیب در ipv4.routes و ipv6.routes پیکربندی کند. توجه داشته باشید که اگر AllowedIPs همتا برابر "0.0.0.0/0" یا "::/0" باشد و تنظیم ipv4.never-default یا ipv6.never-default نمایه فعال باشد، مسیر همتا برای این همتا به طور خودکار اضافه نخواهد شد.
peers array of 'a{sv}'   آرایه‌ای از دیکشنری‌ها برای همتایان (peers) در WireGuard.
private-key string   کلید خصوصی ۲۵۶ بیتی در کدگذاری base64.
private-key-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "private-key" را مشخص می‌کنند.

تنظیمات وای‌فای (Wi-Fi).

Key Name Value Type Default Value Value Description
ap-isolation NMTernary (int32) -1 جداسازی نقطه دسترسی (AP isolation) را پیکربندی می‌کند که مانع ارتباط بین دستگاه‌های بی‌سیم متصل به این نقطه دسترسی می‌شود. این ویژگی تنها زمانی می‌تواند روی مقداری غیر از -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود که رابط در حالت AP پیکربندی شده باشد. اگر روی 1 (true) تنظیم شود، دستگاه‌ها قادر به برقراری ارتباط با یکدیگر نخواهند بود. این امر امنیت را افزایش می‌دهد زیرا از دستگاه‌ها در برابر حملات سایر کلاینت‌ها در شبکه محافظت می‌کند. در عین حال، مانع دسترسی دستگاه‌ها به منابع موجود در همان شبکه بی‌سیم مانند اشتراک فایل‌ها، چاپگرها و غیره می‌شود. اگر روی 0 (false) تنظیم شود، دستگاه‌ها می‌توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، از پیش‌فرض سراسری استفاده می‌شود؛ در صورتی که پیش‌فرض سراسری مشخص نشده باشد، مقدار 0 (false) فرض می‌گردد.
assigned-mac-address string   فیلد جدید برای آدرس MAC کلون‌شده. این مقدار می‌تواند یک آدرس سخت‌افزاری در قالب اسکی، یا یکی از مقادیر ویژه "preserve"، "permanent"، "random" یا "stable" باشد. این فیلد جایگزین ویژگی منسوخ‌شده "cloned-mac-address" در D-Bus می‌شود که فقط می‌توانست شامل آدرس‌های سخت‌افزاری صریح باشد. توجه داشته باشید که این ویژگی فقط در API سامانه D-Bus وجود دارد؛ کتابخانه libnm و ابزار nmcli همچنان این ویژگی را "cloned-mac-address" می‌نامند.
band string   باند فرکانسی 802.11 شبکه. یکی از "a" برای 5GHz، "bg" برای 2.4GHz یا "6GHz". این کار اتصال به شبکه Wi-Fi را روی باند مشخص‌شده قفل می‌کند، یعنی اگر "a" مشخص شود، دستگاه به همان شبکه در باندهای 2.4GHz (bg) یا 6GHz متصل نخواهد شد، حتی اگر تنظیمات شبکه سازگار باشد. این تنظیم به قابلیت‌های خاص درایور بستگی دارد و ممکن است با همه درایورها کار نکند.
bssid byte array   در صورت مشخص شدن، دستگاه را هدایت می‌کند که تنها به نقطه دسترسی داده‌شده متصل شود. این قابلیت به شدت وابسته به درایور است و توسط همه دستگاه‌ها پشتیبانی نمی‌شود. نکته: این ویژگی BSSID مورد استفاده هنگام ایجاد یک شبکه Ad-Hoc را کنترل نمی‌کند و بعید است در آینده نیز چنین کند. قفل کردن نمایه کلاینت به یک BSSID خاص مانع رومینگ شده و همچنین اسکن پس‌زمینه را غیرفعال می‌کند. این ویژگی زمانی که تنها یک نقطه دسترسی برای SSID وجود دارد می‌تواند مفید باشد.
channel uint32 0 کانال بی‌سیم مورد استفاده برای اتصال Wi-Fi. دستگاه تنها به یک شبکه Wi-Fi روی کانال مشخص‌شده ملحق می‌شود (یا برای شبکه‌های Ad-Hoc ایجاد می‌کند). از آنجا که شماره کانال‌ها بین باندها همپوشانی دارند، این ویژگی نیازمند تنظیم ویژگی "band" نیز می‌باشد.
channel-width int32 0 پهنای کانال بی‌سیم را در حالت نقطه دسترسی (AP) مشخص می‌کند. هنگامی که روی 0 (auto) (پیش‌فرض) تنظیم شود، پهنای کانال به طور خودکار تعیین می‌شود. در حال حاضر، این به معنای انتخاب امن‌ترین (کوچک‌ترین) پهنا است. اگر مقدار غیر از 0 (auto) باشد، ویژگی 'channel' نیز باید تنظیم شود. هنگام استفاده از باند ۲.۴ گیگاهرتز، پهنا می‌تواند حداکثر ۴۰ مگاهرتز باشد. این ویژگی تنها زمانی می‌تواند روی مقداری غیر از 0 (auto) تنظیم شود که رابط در حالت AP پیکربندی شده باشد.
cloned-mac-address byte array   این فیلد D-Bus به نفع "assigned-mac-address" که انعطاف‌پذیرتر است و امکان تعیین حالت‌های خاص مانند "random" را فراهم می‌کند منسوخ شده است. برای libnm و nmcli، این فیلد "cloned-mac-address" نامیده می‌شود.
generate-mac-address-mask string   هنگامی که تنظیم "cloned-mac-address" بر روی "random" یا "stable" باشد، به طور پیش‌فرض تمامی بیت‌های آدرس MAC درهم‌ریخته شده و یک آدرس MAC تک‌پخشی (unicast) با مدیریت محلی (locally-administered) ایجاد می‌شود. این ویژگی به شما امکان می‌دهد مشخص کنید که بیت‌های خاصی ثابت بمانند. توجه داشته باشید که کم‌ارزش‌ترین بیت اولین بایت آدرس MAC همیشه صفر خواهد بود تا یک آدرس MAC تک‌پخشی ایجاد شود. اگر ویژگی NULL باشد، امکان بازنویسی آن توسط تنظیمات پیش‌فرض اتصال وجود دارد. اگر مقدار همچنان NULL یا یک رشته خالی باشد، حالت پیش‌فرض ایجاد یک آدرس MAC تک‌پخشی با مدیریت محلی است. اگر مقدار شامل یک آدرس MAC باشد، این آدرس به عنوان ماسک استفاده می‌شود. بیت‌های ست‌شده ماسک با آدرس MAC فعلی دستگاه پر می‌شوند، در حالی که بیت‌های ست‌نشده مشمول تصادفی‌سازی می‌شوند. تنظیم مقدار "FE:FF:FF:00:00:00" به معنای حفظ OUI آدرس MAC فعلی و تصادفی‌سازی تنها ۳ بایت پایین‌تر با استفاده از الگوریتم "random" یا "stable" است. اگر مقدار علاوه بر ماسک شامل یک آدرس MAC اضافی دیگر باشد، از این آدرس به جای آدرس MAC فعلی برای پر کردن بیت‌هایی که نباید تصادفی شوند استفاده می‌شود. برای مثال، مقدار "FE:FF:FF:00:00:00 68:F7:28:00:00:00" شناسه OUI آدرس MAC را برابر 68:F7:28 قرار می‌دهد، در حالی که بیت‌های پایین‌تر تصادفی می‌شوند. مقدار "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC سخت‌افزاری کاملاً درهم‌ریخته با مدیریت سراسری ایجاد می‌کند. اگر مقدار شامل بیش از یک آدرس MAC اضافی باشد، یکی از آن‌ها به طور تصادفی انتخاب می‌شود. برای مثال، "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00 02:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC کاملاً درهم‌ریخته ایجاد می‌کند که به صورت تصادفی دارای مدیریت محلی یا سراسری است.
hidden boolean FALSE اگر TRUE باشد، نشان می‌دهد که شبکه یک شبکه بدون پخش عمومی (non-broadcasting) است که SSID خود را پنهان می‌کند. این قابلیت هم در حالت infrastructure و هم در حالت AP کار می‌کند. در حالت infrastructure، از راهکارهای مختلفی برای کشف مطمئن‌تر شبکه‌های پنهان استفاده می‌شود، مانند پویش پروب (probe-scanning) برای SSID. با این وجود، این راهکارها ناامنی‌های ذاتی شبکه‌های دارای SSID پنهان را آشکار می‌سازد و از این رو شبکه‌های دارای SSID پنهان باید با احتیاط استفاده شوند. در حالت AP، شبکه ایجادشده SSID خود را پخش عمومی نمی‌کند. توجه داشته باشید که علامت‌گذاری شبکه به عنوان پنهان ممکن است برای شما (در حالت infrastructure) یا ایستگاه‌های کلاینت (در حالت AP) یک مسئله مربوط به حریم خصوصی باشد، چرا که پویش‌های صریح پروب در بستر بی‌سیم به طور مشخص قابل تشخیص هستند.
mac-address byte array   در صورت مشخص شدن، این اتصال تنها برای دستگاه Wi-Fi اعمال می‌شود که آدرس MAC دائمی آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (یعنی جعل MAC نیست).
mac-address-blacklist array of string   فهرستی از آدرس‌های MAC دائمی دستگاه‌های Wi-Fi که این اتصال هرگز نباید برای آن‌ها اعمال شود. هر آدرس MAC باید با قالب استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج شود (مانند "00:11:22:33:44:55").
mac-address-denylist array of string   فهرستی از آدرس‌های MAC دائمی دستگاه‌های Wi-Fi که این اتصال هرگز نباید برای آن‌ها اعمال شود. هر آدرس MAC باید با قالب استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج شود (مانند "00:11:22:33:44:55").
mac-address-randomization uint32 0 یکی از مقادیر 0 (default) (هرگز تصادفی نشود مگر اینکه کاربر یک پیش‌فرض سراسری برای تصادفی‌سازی تنظیم کرده باشد و supplicant از تصادفی‌سازی پشتیبانی کند)، 1 (never) (هرگز آدرس MAC تصادفی نشود)، یا 2 (always) (همیشه آدرس MAC تصادفی شود). این ویژگی از نسخه 1.4 منسوخ شده است. به جای آن از ویژگی "cloned-mac-address" استفاده کنید.
mode string   حالت شبکه Wi-Fi؛ یکی از "infrastructure"، "mesh"، "adhoc" یا "ap". اگر خالی باشد، infrastructure در نظر گرفته می‌شود.
mtu uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را ارسال می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین فریم اترنت تقسیم می‌نماید.
powersave uint32 0 یکی از مقادیر 2 (disable) (غیرفعال کردن صرفه‌جویی در مصرف انرژی وای‌فای)، 3 (enable) (فعال کردن صرفه‌جویی در مصرف انرژی وای‌فای)، 1 (ignore) (دست نزدن به تنظیمات پیکربندی‌شده فعلی) یا 0 (default) (استفاده از مقدار پیکربندی‌شده سراسری). تمام مقادیر دیگر رزرو شده‌اند.
rate uint32 0 این ویژگی پیاده‌سازی نشده است و هیچ اثری ندارد. این ویژگی از نسخه 1.44 منسوخ شده است. این ویژگی پیاده‌سازی نشده است و هیچ اثری ندارد.
security     این ویژگی منسوخ شده است و هیچ اثری ندارد. برای سازگاری عقب‌رو، در صورتی که پروفایل دارای تنظیمات امنیت بی‌سیم باشد، می‌تواند روی "802-11-wireless-security" تنظیم شود.
seen-bssids array of string   فهرستی از BSSIDها (هر BSSID به عنوان یک آدرس MAC مانند "00:11:22:33:44:55" قالب‌بندی شده است) که به عنوان بخشی از شبکه Wi-Fi شناسایی شده‌اند. NetworkManager به صورت داخلی BSSIDهای قبلاً دیده‌شده را ردیابی می‌کند. این ویژگی تنها برای خواندن است و فهرست BSSID موجود در NetworkManager را بازتاب می‌دهد. تغییراتی که در این ویژگی ایجاد کنید حفظ نخواهند شد. این یک ویژگی معمولی نیست که کاربر آن را پیکربندی کند. در عوض، NetworkManager به صورت خودکار BSSIDهای دیده‌شده را تنظیم کرده و آن‌ها را به طور داخلی در فایل "/var/lib/NetworkManager/seen-bssids" ردیابی می‌کند.
ssid byte array   شناسه SSID شبکه Wi-Fi. باید مشخص شود.
tx-power uint32 0 این ویژگی پیاده‌سازی نشده است و هیچ اثری ندارد. این ویژگی از نسخه 1.44 منسوخ شده است. این ویژگی پیاده‌سازی نشده است و هیچ اثری ندارد.
wake-on-wlan uint32 1 گزینه‌های NMSettingWirelessWakeOnWLan برای فعال‌سازی. همه دستگاه‌ها از تمام گزینه‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. می‌تواند هر ترکیبی از 0x2 (any)، 0x4 (disconnect)، 0x8 (magic)، 0x10 (gtk-rekey-failure)، 0x20 (eap-identity-request)، 0x40 (4way-handshake)، 0x80 (rfkill-release)، 0x100 (tcp) یا مقادیر ویژه 0x1 (default) (جهت استفاده از تنظیمات سراسری) و 0x8000 (ignore) (جهت غیرفعال کردن مدیریت Wake-on-LAN در NetworkManager) باشد.

تنظیمات امنیت وای‌فای (Wi-Fi Security).

Key Name Value Type Default Value Value Description
auth-alg string   هنگامی که از WEP استفاده می‌شود (یعنی key-mgmt = "none" یا "ieee8021x") الگوریتم احراز هویت 802.11 مورد نیاز AP را در اینجا مشخص کنید. یکی از مقادیر "open" برای سامانه باز (Open System)، "shared" برای کلید مشترک (Shared Key) یا "leap" برای Cisco LEAP. هنگام استفاده از Cisco LEAP (یعنی key-mgmt = "ieee8021x" و auth-alg = "leap") ویژگی‌های "leap-username" و "leap-password" باید مشخص شوند.
fils int32 0 مشخص می‌کند که آیا راه‌اندازی سریع پیوند اولیه (استاندارد 802.11ai) باید برای اتصال فعال شود یا خیر. یکی از مقادیر 0 (default) (استفاده از مقدار پیش‌فرض سراسری)، 1 (disable) (غیرفعال کردن FILS)، 2 (optional) (فعال کردن FILS در صورت پشتیبانی supplicant و نقطه دسترسی) یا 3 (required) (فعال کردن FILS و ناموفق شدن در صورت عدم پشتیبانی). هنگامی که روی 0 (default) تنظیم شود و هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، FILS به صورت اختیاری فعال خواهد شد.
group array of string   فهرستی از الگوریتم‌های رمزنگاری گروهی/پخشی (group/broadcast) که از اتصال به شبکه‌های وای‌فایی که از یکی از الگوریتم‌های این فهرست استفاده نمی‌کنند، جلوگیری می‌کند. برای حداکثر سازگاری، این ویژگی را خالی بگذارید. هر عنصر فهرست می‌تواند یکی از "wep40"، "wep104"، "tkip" یا "ccmp" باشد.
key-mgmt string   مدیریت کلید استفاده‌شده برای اتصال. یکی از مقادیر "none" (رمزنگاری WEP یا بدون محافظت گذرواژه)، "ieee8021x" (رمزنگاری WEP پویا)، "owe" (رمزنگاری بی‌سیم فرصت‌طلبانه یا Opportunistic Wireless Encryption)، "wpa-psk" (امنیت شخصی WPA2 + WPA3)، "sae" (تنها امنیت شخصی WPA3)، "wpa-eap" (امنیت سازمانی WPA2 + WPA3) یا "wpa-eap-suite-b-192" (تنها امنیت سازمانی WPA3). این ویژگی باید برای هر اتصال وای‌فایی که از امنیت استفاده می‌کند تنظیم شود.
leap-password string   گذرواژه ورود برای اتصالات قدیمی LEAP (یعنی key-mgmt = "ieee8021x" و auth-alg = "leap").
leap-password-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "leap-password" را مشخص می‌کنند.
leap-username string   نام کاربری ورود برای اتصالات قدیمی LEAP (یعنی key-mgmt = "ieee8021x" و auth-alg = "leap").
pairwise array of string   فهرستی از الگوریتم‌های رمزنگاری دوبه‌دو (pairwise) که از اتصال به شبکه‌های وای‌فایی که از یکی از الگوریتم‌های این فهرست استفاده نمی‌کنند، جلوگیری می‌کند. برای حداکثر سازگاری، این ویژگی را خالی بگذارید. هر عنصر فهرست می‌تواند یکی از "tkip" یا "ccmp" باشد.
pmf int32 0 مشخص می‌کند که آیا فریم‌های مدیریتی حفاظت‌شده (استاندارد 802.11w) باید برای اتصال فعال شوند یا خیر. یکی از مقادیر 0 (default) (استفاده از مقدار پیش‌فرض سراسری)، 1 (disable) (غیرفعال کردن PMF)، 2 (optional) (فعال کردن PMF در صورت پشتیبانی supplicant و نقطه دسترسی) یا 3 (required) (فعال کردن PMF و ناموفق شدن در صورت عدم پشتیبانی). هنگامی که روی 0 (default) تنظیم شود و هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، PMF به صورت اختیاری فعال خواهد شد.
proto array of string   فهرستی از رشته‌ها که نسخه‌های مجاز پروتکل WPA مورد استفاده را مشخص می‌کند. هر عنصر می‌تواند یکی از "wpa" (مجاز دانستن WPA) یا "rsn" (مجاز دانستن WPA2/RSN) باشد. اگر مشخص نشود، هر دو نوع اتصال WPA و RSN مجاز خواهند بود.
psk string   کلید از پیش به اشتراک گذاشته‌شده (Pre-Shared-Key) برای شبکه‌های WPA. برای WPA-PSK، این مقدار یا یک عبارت عبور اسکی (ASCII) با ۸ تا ۶۳ کاراکتر است که (همان‌طور که در استاندارد 802.11i تعیین شده) برای استخراج کلید واقعی هش می‌شود، یا کلید به صورت ۶۴ نویسه هگزادسیمال است. شبکه‌های WPA3-Personal از یک عبارت عبور با هر طولی برای احراز هویت SAE استفاده می‌کنند.
psk-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "psk" را مشخص می‌کنند.
wep-key-flags NMSettingSecretFlags (uint32) 0 پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی‌های "wep-key0"، "wep-key1"، "wep-key2" و "wep-key3" را مشخص می‌کنند.
wep-key-type NMWepKeyType (uint32) 0 تفسیر کلیدهای WEP را کنترل می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از 1 (key) که در این حالت کلید یا یک رشته هگزادسیمال ۱۰ یا ۲۶ نویسه‌ای است یا یک گذرواژه اسکی ۵ یا ۱۳ نویسه‌ای؛ یا 2 (passphrase) که در این حالت عبارت عبور به صورت رشته ارائه می‌شود و با استفاده از روش استاندارد عملی MD5 برای استخراج کلید WEP واقعی هش خواهد شد.
wep-key0 string   کلید WEP با نمایه 0. این کلید WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده می‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید.
wep-key1 string   کلید WEP با نمایه 1. این نمایه WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده نمی‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید.
wep-key2 string   کلید WEP با نمایه 2. این نمایه WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده نمی‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید.
wep-key3 string   کلید WEP با نمایه 3. این نمایه WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده نمی‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید.
wep-tx-keyidx uint32 0 هنگامی که از WEP ایستا استفاده می‌شود (یعنی key-mgmt = "none") و یک نمایه کلید WEP غیرپیش‌فرض توسط AP به کار می‌رود، آن نمایه کلید WEP را در اینجا قرار دهید. مقادیر معتبر از 0 (کلید پیش‌فرض) تا 3 هستند. توجه داشته باشید که برخی از نقاط دسترسی تجاری خانگی (مانند Linksys WRT54G) کلیدها را از ۱ تا ۴ شماره‌گذاری می‌کنند.
wps-method uint32 0 پرچم‌هایی که نشان می‌دهند کدام حالت WPS در صورت وجود باید استفاده شود. تغییر تنظیمات پیش‌فرض ضرورت چندانی ندارد زیرا NetworkManager به صورت خودکار بر اساس قابلیت‌های نقطه دسترسی امکان‌پذیر بودن ثبت‌نام WPS را تشخیص می‌دهد. سامانه WPS را می‌توان با تنظیم این ویژگی روی مقدار 1 غیرفعال کرد.

تنظیمات کنترل دسترسی رسانه (MAC) در IEEE 802.15.4 (WPAN).

Key Name Value Type Default Value Value Description
channel int32 -1 کانال IEEE 802.15.4. یک عدد صحیح مثبت یا -1 به معنی "تنظیم نکن، از هر مقداری که دستگاه از قبل تنظیم شده استفاده کن".
mac-address string   در صورت تعیین، این اتصال تنها برای دستگاه لایه MAC در IEEE 802.15.4 (WPAN) که نشانی MAC دائمی آن مطابقت دارد اعمال خواهد شد.
page int32 -1 صفحه کانال IEEE 802.15.4. یک عدد صحیح مثبت یا -1 به معنی "تنظیم نکن، از هر مقداری که دستگاه از قبل تنظیم شده استفاده کن".
pan-id uint32 65535 شناسه شبکه شخصی (PAN) در IEEE 802.15.4.
short-address uint32 65535 نشانی کوتاه IEEE 802.15.4 برای استفاده در یک محیط محدود شده.

تنظیمات درگاه پیوند (Bond Port).

Key Name Value Type Default Value Value Description
prio int32 0 اولویت درگاه برای انتخاب مجدد درگاه فعال bond در هنگام تغییر وضعیت خرابی (failover). عدد بزرگ‌تر به معنی اولویت بالاتر در انتخاب است. درگاه اصلی بالاترین اولویت را دارد. این گزینه فقط با حالت‌های active-backup، balance-tlb و balance-alb سازگار است.
queue-id uint32 0 شناسه صف این درگاه bond. بیشترین مقدار شناسه صف، تعداد صف‌های ارسال (TX) فعال فعلی در دستگاه است.

تنظیمات GENEVE.

Key Name Value Type Default Value Value Description
destination-port uint32 6081 درگاه مقصد UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی تونل دوردست GENEVE مشخص می‌کند.
df int32 0 مشخص می‌کند که پرچم قطعه‌بندی نشود (Don't Fragment یا DF) در سربرگ خارجی IP بسته‌های تونل GENEVE چگونه باید مدیریت شود. مقدار 0 (unset) (0): پرچم DF تنظیم نشود، بسته‌ها ممکن است قطعه‌قطعه (fragment) شوند. مقدار 1 (set) (1): همیشه پرچم DF تنظیم شود، بسته‌ها قطعه‌قطعه نخواهند شد. مقدار 2 (inherit) (2): پرچم DF از هدر IP درونی به ارث برده شود.
id uint32 0 شناسه شبکه GENEVE (یا شناسه بخش GENEVE) مورد استفاده را مشخص می‌کند.
remote string   نشانی IP تک‌پخشی (unicast) مقصد را برای استفاده در بسته‌های خروجی هنگام برقراری ارتباط با نقطه پایانی تونل دوردست GENEVE مشخص می‌کند.
tos uint32 0 مقدار TOS را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند. مقدار ویژه "inherit" (1) به معنی به ارث بردن از بسته بیرونی است.
ttl int32 0 مقدار زمان حیات (time-to-live یا TTL) را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند. مقدار ویژه "inherit" (-1) به معنی به ارث بردن از بسته بیرونی است، 0 به معنی خودکار، و 1-255 مقادیر ثابت هستند.

تنظیمات نام میزبان (Hostname).

Key Name Value Type Default Value Value Description
from-dhcp NMTernary (int32) -1 مشخص می‌کند که آیا نام میزبان سامانه می‌تواند از طریق DHCP در این اتصال تعیین شود یا خیر. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود. اگر ویژگی مقداری در پیکربندی سراسری نداشته باشد، NetworkManager مقدار را 1 (true) فرض می‌کند.
from-dns-lookup NMTernary (int32) -1 مشخص می‌کند که آیا نام میزبان سامانه می‌تواند از طریق جستجوی معکوس DNS نشانی‌ها روی این دستگاه تعیین شود یا خیر. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود. اگر ویژگی مقداری در پیکربندی سراسری نداشته باشد، NetworkManager مقدار را 1 (true) فرض می‌کند.
only-from-default NMTernary (int32) -1 اگر روی 1 (true) تنظیم شود، NetworkManager تنها زمانی تلاش می‌کند نام میزبان را از طریق DHCPv4/DHCPv6 یا جستجوی معکوس DNS روی این دستگاه دریافت کند که دستگاه دارای مسیر پیش‌فرض برای خانواده آدرس مربوطه (IPv4/IPv6) باشد. اگر روی 0 (false) تنظیم شود، نام میزبان می‌تواند از این دستگاه تنظیم گردد حتی اگر دارای مسیر پیش‌فرض نباشد. هنگامی که روی -1 (پیش‌فرض) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر ویژگی مقداری در پیکربندی سراسری نداشته باشد، NetworkManager مقدار را 0 (false) فرض می‌کند.
priority int32 0 اولویت نسبی این اتصال برای تعیین نام میزبان سامانه. مقدار عددی کمتر بهتر است (اولویت بالاتر). یک اتصال با اولویت بالاتر پیش از اتصالات با اولویت پایین‌تر در نظر گرفته می‌شود. اگر مقدار صفر باشد، می‌تواند توسط یک مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager بازنویسی شود. اگر این ویژگی مقداری در پیکربندی سراسری نداشته باشد، مقدار 100 فرض می‌شود. مقادیر منفی این اثر ویژه را دارند که اتصالات دیگر با مقدار اولویت عددی بزرگ‌تر را حذف می‌کنند؛ بنابراین در صورت وجود حداقل یک اولویت منفی، تنها اتصالاتی که کمترین مقدار اولویت را دارند برای تعیین نام میزبان استفاده خواهند شد.

تنظیمات پیوند (Link).

Key Name Value Type Default Value Value Description
gro-max-size int64 -1 بیشترین اندازه بسته‌ای که توسط پشته Generic Receive Offload برای این دستگاه ساخته می‌شود. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد.
gso-max-segments int64 -1 بیشترین قطعات یک بسته Generic Segment Offload که دستگاه باید بپذیرد. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد.
gso-max-size int64 -1 بیشترین اندازه یک بسته Generic Segment Offload که دستگاه باید بپذیرد. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد.
tx-queue-length int64 -1 اندازه صف ارسال برای دستگاه، بر حسب تعداد بسته‌ها. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد.

تنظیمات پیوند لوپ‌بک (Loopback).

Key Name Value Type Default Value Value Description
mtu uint32 0 در صورت غیرصفر بودن، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را ارسال می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین فریم اترنت تقسیم می‌نماید.

تنظیمات شناسه‌های خارجی OVS (OVS External IDs).

Key Name Value Type Default Value Value Description
data dict of string to string {} دیکشنری از جفت‌های کلید/مقدار حاوی external-ids برای OVS.

تنظیمات پیکربندی دیگر OVS (OVS Other Config).

Key Name Value Type Default Value Value Description
data dict of string to string {} دیکشنری از جفت‌های کلید/مقدار حاوی تنظیمات other_config برای OVS. همچنین بخش "other_config" را در صفحه راهنمای "ovs-vswitchd.conf.db" برای کلیدهایی که OVS پشتیبانی می‌کند ببینید.

تنظیمات واگذاری پیشوند (prefix delegation) در IPv6.

Key Name Value Type Default Value Value Description
subnet-id int64 -1 شناسه زیرشبکه (subnet ID) برای استفاده روی رابط از واگذاری پیشوند دریافت شده از طریق رابط بالادستی. برای تعیین یک شناسه زیرشبکه خاص، آن را روی مقداری بین 0 و 0xffffffff (2^32 - 1) تنظیم کنید؛ یا روی -1 تنظیم نمایید تا به طور خودکار یک شناسه زیرشبکه در دسترس انتخاب شود.

تنظیمات veth.

Key Name Value Type Default Value Value Description
peer string   این ویژگی نام رابط همتا (peer) در veth را مشخص می‌کند. این ویژگی اجباری است.

هر گذرواژه یا ویژگی محرمانه در یک تنظیم، دارای یک ویژگی flags مرتبط است که نحوه مدیریت آن اطلاعات محرمانه را شرح می‌دهد. ویژگی flags یک میدان بیتی (bitfield) است که شامل صفر یا چند مورد از مقادیر زیر است که به صورت منطقی با هم OR شده‌اند.

•0x0 (none) - سامانه مسئول ارائه و ذخیره این اطلاعات محرمانه است. این کار ممکن است لازم باشد تا اطلاعات محرمانه پیش از ورود کاربر به سیستم در دسترس باشند. همچنین معمولاً به این معنی است که اطلاعات محرمانه به صورت متن ساده روی دیسک ذخیره شده و فقط برای ریشه (کاربر ارشد) قابل دسترسی خواهد بود. به عنوان مثال از طریق پلاگین تنظیمات keyfile همان‌طور که در بخش "PLUGINS" در NetworkManager.conf(5) توصیف شده است.
•0x1 (agent-owned) - یک عامل محرمانه مربوط به نشست کاربری (user-session secret agent) مسئول ارائه و ذخیره این اطلاعات محرمانه است؛ در صورت نیاز، از عامل‌ها خواسته می‌شود آن را ارائه دهند.
•0x2 (not-saved) - این اطلاعات محرمانه نباید ذخیره شوند بلکه باید هر بار که نیاز است از کاربر درخواست گردند. این پرچم باید برای اطلاعات محرمانه یک‌بارمصرف (OTP)، کدهای PIN توکن‌های سخت‌افزاری یا مواردی که کاربر تمایلی به ذخیره اطلاعات محرمانه ندارد استفاده شود.
•0x4 (not-required) - در برخی شرایط نمی‌توان به‌طور خودکار تشخیص داد که آیا اطلاعات محرمانه لازم است یا خیر. این پرچم نشان می‌دهد که اطلاعات محرمانه لازم نیست و نباید از کاربر درخواست شود.

/etc/NetworkManager/system-connections یا مکان اختصاصی پلاگین توزیع

nm-settings-nmcli(5), nm-settings-keyfile(5), NetworkManager(8), nmcli(1), nmcli-examples(7), NetworkManager.conf(5)

NetworkManager 1.58.1