گزینه‌ها (Options)

گزینه‌های زیر توسط Monit شناخته می‌شوند. با این حال، توصیه می‌شود که گزینه‌ها را (در صورت امکان) مستقیماً درون فایل کنترل .monitrc تنظیم کنید.

-c file
استفاده از این فایل کنترل

-d n
اجرای Monit به عنوان دیمن هر n ثانیه یک‌بار. یا استفاده از "set
daemon" در monitrc.

-g name
تنظیم نام گروه برای اقدامات start،‏ stop،‏ restart،‏ monitor،‏ unmonitor،
status و summary.

-l file
چاپ اطلاعات گزارش در این فایل. یا استفاده از "set log"
در monitrc.

-p pidfile
استفاده از این فایل قفل در حالت دیمن. یا استفاده از "set pidfile"
در monitrc.

-s statefile
نوشتن اطلاعات وضعیت در این فایل. یا استفاده از "set
statefile" در monitrc.

-B
حالت خط فرمان دسته‌ای (بدون خروجی جدول‌بندی‌شده و بدون رنگ). یا
استفاده از "set terminal batch" در monitrc.

-I
عدم اجرا در حالت پس‌زمینه (برای اجرا از طریق init لازم است). یا استفاده
از "set init" در monitrc.

-i
چاپ شناسهٔ یکتای Monit (ID)

-r
بازنشانی شناسهٔ یکتای Monit (ID). با احتیاط استفاده شود

-t
اجرای بررسی نحوی برای فایل کنترل

-v
حالت پرگو (verbose)، عملکرد همراه با پیام‌های تشخیصی (خروجی عیب‌یابی)

-vv
حالت بسیار پرگو، همانند -v به‌همراه ثبت ردگیری پشته (stack-trace) هنگام بروز خطا

-H [filename]
چاپ درهم‌سازهای MD5، SHA1 و SHA256 فایل یا ورودی استاندارد (stdin) در صورت
مشخص نشدن نام فایل؛ پس از آن Monit خارج خواهد شد

-V
چاپ شماره نگارش و سطح وصله (patch level)

-h
چاپ یک متن راهنما.SS "آرگومان‌ها (Arguments)" هنگامی که Monit به عنوان یک پردازه دیمن در حال اجرا است، می‌توانید Monit را با یکی از آرگومان‌های زیر فراخوانی کنید. سپس Monit به دیمن Monit (به‌طور پیش‌فرض روی درگاه TCP به نشانی 127.0.0.1:2812) متصل شده و از دیمن Monit می‌خواهد تا اقدام درخواستی را انجام دهد. به بیان دیگر؛ فراخوانی monit بدون آرگومان، دیمن Monit را آغاز می‌کند، و فراخوانی monit همراه با آرگومان‌ها به شما امکان می‌دهد تا با پردازه دیمن Monit ارتباط برقرار کنید.

start all

آغاز تمام سرویس‌های فهرست‌شده در فایل کنترلی و فعال‌سازی پایش برای آن‌ها. اگر گزینه گروه تنظیم شده باشد (-g)، تنها سرویس‌های موجود در گروه نام‌برده را آغاز و پایش آن‌ها را فعال می‌کند (در این حالت نیازی به درج "all" نیست).

start <name|pattern>

آغاز سرویس نام‌برده و فعال‌سازی پایش برای آن. نام، یک شناسه سرویس از فایل monitrc است. همچنین می‌توانید از یک الگوی عبارت باقاعده (regex) نیز استفاده کنید (توجه داشته باشید که به بزرگی و کوچکی حروف حساس نیست).

stop all

توقف تمام سرویس‌های فهرست‌شده در فایل کنترلی و غیرفعال‌سازی پایش آن‌ها. اگر گزینه گروه تنظیم شده باشد، تنها سرویس‌های موجود در گروه نام‌برده را متوقف و پایش آن‌ها را غیرفعال می‌کند (در این حالت نیازی به درج "all" نیست).

stop <name|pattern>

توقف سرویس نام‌برده و غیرفعال‌سازی پایش آن. نام، یک شناسه سرویس از فایل monitrc است. همچنین می‌توانید از یک الگوی regex نیز استفاده کنید (توجه داشته باشید که به بزرگی و کوچکی حروف حساس نیست).

restart all

توقف و آغاز مجدد تمام سرویس‌ها. اگر گزینه گروه تنظیم شده باشد، تنها سرویس‌های موجود در گروه نام‌برده را مجدداً راه‌اندازی می‌کند (در این حالت نیازی به درج "all" نیست).

restart <name|pattern>

راه‌اندازی مجدد سرویس نام‌برده. نام، یک شناسه سرویس از فایل monitrc است. همچنین می‌توانید از یک الگوی regex نیز استفاده کنید (توجه داشته باشید که به بزرگی و کوچکی حروف حساس نیست).

monitor all

فعال‌سازی پایش تمام سرویس‌های فهرست‌شده در فایل کنترلی. اگر گزینه گروه تنظیم شده باشد، تنها پایش سرویس‌های موجود در گروه نام‌برده را آغاز می‌کند (در این حالت نیازی به درج "all" نیست).

monitor <name|pattern>

فعال‌سازی پایش سرویس نام‌برده. نام، یک شناسه سرویس از فایل monitrc است. Monit همچنین پایش تمام سرویس‌هایی را که این سرویس به آن‌ها وابسته است فعال خواهد کرد. می‌توانید از یک الگوی regex نیز استفاده کنید (توجه داشته باشید که به بزرگی و کوچکی حروف حساس نیست).

unmonitor all

غیرفعال‌سازی پایش تمام سرویس‌های فهرست‌شده در فایل کنترلی. اگر گزینه گروه تنظیم شده باشد، تنها پایش سرویس‌های موجود در گروه نام‌برده را غیرفعال می‌کند (در این حالت نیازی به درج "all" نیست).

unmonitor <name|pattern>

غیرفعال‌سازی پایش سرویس نام‌برده. نام، یک شناسه سرویس از فایل monitrc است. Monit همچنین پایش تمام سرویس‌هایی را که به این سرویس وابسته هستند غیرفعال خواهد کرد. می‌توانید از یک الگوی regex نیز استفاده کنید (توجه داشته باشید که به بزرگی و کوچکی حروف حساس نیست).

status [name|pattern]

چاپ اطلاعات وضعیت سرویس.

summary [name|pattern]

چاپ خلاصه‌ای کوتاه از وضعیت.

report [up | down | initialising | unmonitored | total]

گزارش وضعیت سرویس‌ها. خروجی می‌تواند به آسانی توسط اسکریپت‌ها تجزیه شود. بدون گزینه‌ها، یک نمای کلی کوتاه از وضعیت تمام سرویس‌های مدیریت‌شده توسط Monit را چاپ می‌کند. گزینه up تعداد تمام سرویس‌های موجود در این وضعیت را چاپ می‌کند، گزینه down نیز به همین ترتیب و الی آخر.

reload

راه‌اندازی اولیه مجدد دیمن در حال اجرای Monit؛ دیمن پیکربندی خود را دوباره می‌خواند، و فایل‌های گزارش (log) را بسته و مجدداً باز می‌کند.

quit

خاتمه دادن به پردازه دیمن Monit (kill).

validate

بررسی تمام سرویس‌های فهرست‌شده در فایل کنترلی. این کنش همچنین رفتار پیش‌فرض هنگام اجرای Monit در حالت دیمن است.

procmatch <regex>

امکان آزمایش آسان الگو را برای بررسی تطابق پردازه فراهم می‌کند. این دستور یک عبارت باقاعده را به عنوان آرگومان دریافت کرده و تمام پردازه‌های در حال اجرایی را که با الگو مطابقت دارند نمایش می‌دهد.

سوکت یونیکس (UNIX SOCKET)

ساختار دستوری برای Unix Socket:

SET HTTPD UNIXSOCKET <path>
    [UID <uid | username>]
    [GID <gid | groupname>]
    [PERMISSION <octal number>]
    ALLOW <user:password>+

مثال:

set httpd unixsocket /var/run/monit.sock
    allow username:password

UNIXSOCKET مسیری به Unix Socket که Monit باید به آن متصل شده (bind) و روی آن گوش دهد (listen) را تنظیم می‌کند.

UID مالک سوکت (اختیاری، به‌طور پیش‌فرض کاربری است که Monit را اجرا می‌کند).

GID گروه سوکت (اختیاری، به‌طور پیش‌فرض گروه اصلی کاربری است که Monit را اجرا می‌کند).

PERMISSION مجوزهای دسترسی سوکت - حالت هشت‌هشتی (octal) مطلق (اختیاری، به‌طور پیش‌فرض UMASK فرایند اعمال می‌شود).

درگاه TCP (TCP PORT)

ساختار دستوری برای درگاه TCP:

SET HTTPD PORT <number>
    [ADDRESS <hostname | IP-address>]
    [[with] SSL {pemfile: <path>}]
    ALLOW <user:password | IP-address | IP-range>+

PORT درگاهی را تنظیم می‌کند که Monit باید به آن متصل شده و روی آن گوش دهد. Monit معمولاً روی درگاه 2812 راه‌اندازی می‌شود. مثال:

set httpd port 2812
    allow username:password

اکنون می‌توانید پس از وارد کردن نام کاربری و گذرواژه به‌عنوان اطلاعات احراز هویت، از http://localhost:2812 برای دسترسی به رابط وب Monit از طریق مرورگر استفاده کنید. چنانچه گذرواژه شامل نویسه‌های خاصی مانند "p@ssw:r#" باشد، ممکن است نیاز باشد آن را داخل گیومه دوتایی قرار دهید.

ADDRESS باعث می‌شود Monit تنها روی یک رابط شبکهٔ خاص گوش دهد. برای مثال، اگر نمی‌خواهید رابط وب Monit را در معرض شبکه قرار دهید، آن را تنها به localhost متصل کنید. در صورت استفاده نشدن از گزینهٔ ADDRESS، نرم‌افزار Monit اتصال‌ها را روی تمام آدرس‌ها خواهد پذیرفت:

set httpd
    port 2812
    use address 127.0.0.1
    allow username:password

بخش HTTP در Monit روی TCP از هر دو پروتکل IP نسخهٔ 4 و 6 پشتیبانی می‌کند. این پشتیبانی شفاف بوده و نیازی به هیچ پیکربندی خاصی ندارد. اگر address برای اتصال مشخص نشده باشد، مانند این مثال:

set httpd
  port 2812
  allow ...

نرم‌افزار Monit روی همهٔ رابط‌ها، در صورت دردسترس بودن هم IPv4 و هم IPv6، به درگاه 2812 متصل شده و به آن گوش خواهد داد. برای وادار کردن HTTP در Monit به این‌که تنها روی IP نسخهٔ 6 گوش دهد و اتصالات آن را بپذیرد، یک آدرس IPv6 مشخص کنید:

set httpd
  port 2812
  use address "fe80::222:19ff:fe53:6c59"
  allow ...

مشابهاً، برای وادار کردن HTTP در Monit به این‌که تنها روی IP نسخهٔ 4 گوش دهد و اتصالات آن را بپذیرد، یک آدرس IPv4 مشخص کنید:

set httpd
  port 2812
  use address 62.109.39.247
  allow ...

تنظیمات SSL

SSL قابلیت SSL/TLS را برای رابط وب Monit فعال می‌کند. برای فهرست کامل گزینه‌های SSL، بخش گزینه‌ها را ببینید.

PEMFILE مسیر فایل با کدگذاری PEM را تعیین می‌کند که شامل کلید خصوصی و گواهی کارساز (سرور) است. این فایل باید در مکانی امن روی سیستم‌فایل ذخیره شود و مجوزهای سخت‌گیرانه‌ای داشته باشد (نه بیشتر از 0700).

به‌عنوان جایگزین، PEMCHAIN و PEMKEY مسیر زنجیرهٔ گواهی و فایل کلید خصوصی مجزا با کدگذاری PEM را مشخص می‌کنند. فایل کلید باید در مکانی امن روی سیستم‌فایل ذخیره شود و مجوزهای دسترسی سخت‌گیرانه‌ای داشته باشد (نه بیشتر از 0700).

مثال برای استفاده از pemfile:

set httpd
    port 2812
    with ssl {
       pemfile: /etc/ssl/certs/monit.pem
    }
    allow myuser:mypassword

مثال برای استفاده از زنجیره گواهی و کلید مجزا:

set httpd
    port 2812
    with ssl {
       pemchain: /etc/ssl/certs/monit.chain.pem
       pemkey: /etc/ssl/certs/monit.key.pem
    }
    allow myuser:mypassword

اکنون می‌توانید از https://localhost:2812 برای دسترسی به کارساز وب Monit از طریق یک اتصال رمزنگاری‌شده با TLS استفاده کنید.

نکتهٔ گواهی‌های کارساز خودامضاشده (self-signed): رابط CLI در Monit بر پایهٔ ساختار کلاینت-سرور عمل می‌کند و از HTTP GUI در Monit برای دریافت وضعیت از دیمن Monit و ارسال دستوراتی مانند start/stop به آن بهره می‌برد. از آن‌جا که گواهی‌های خودامضاشده به‌طور پیش‌فرض به دلایل امنیتی رد می‌شوند، CLI کار نخواهد کرد مگر آن‌که با استفاده از گزینهٔ SELFSIGNED: ALLOW صراحتاً اجازه آن را صادر کنید:

set httpd
   port 2812
   with ssl {
      pemfile: /etc/ssl/certs/monit.pem
      selfsigned: allow
   }
   allow myuser:mypassword

CLIENTPEMFILE احراز هویت مبتنی بر گواهی کلاینت را فعال کرده و مسیر فایل پایگاه‌داده با کدگذاری PEM را مشخص می‌کند که شامل فهرستی از گواهی‌های مجاز کلاینت است. کلاینت متصل‌شونده باید گواهی شناخته‌شده‌ای برای Monit (فهرست‌شده در clientpemfile) ارائه دهد، در غیر این صورت رد خواهد شد. این فایل همچنین باید شامل تمامی گواهی‌های CA لازم باشد. به‌طور پیش‌فرض گواهی‌های کلاینت خودامضاشده به دلایل امنیتی رد می‌شوند؛ اگر می‌خواهید به گواهی‌های کلاینت خودامضاشده اجازه دهید (فقط برای آزمایش توصیه می‌شود)، باید با استفاده از گزینهٔ SELFSIGNED: ALLOW صراحتاً اجازهٔ آن را صادر کنید (مثال بالا را ببینید). برای نحوهٔ وارد کردن گواهی کلاینت به مرورگر خود، به مستندات مرورگرتان مراجعه کنید.

مثال:

 set httpd
     port 2812
     with SSL {
         pemfile:       /etc/ssl/certs/monit.pem
         clientpemfile: /etc/ssl/certs/monit-client.pem
     }
از SIGNATURE می‌توان برای پنهان کردن نسخه Monit از سرآیند پاسخ HTTP و صفحه‌های خطا استفاده کرد. برای مثال:

set httpd
  port 2812
  signature disable
  allow myuser:mypassword

احراز هویت (Authentication)

دسترسی به رابط وب Monit اساساً از طریق گزینهٔ ALLOW کنترل می‌شود که برای تعیین احراز هویت و مجاز کردن اتصال کلاینت‌های بخصوص به کار می‌رود.

در صورت استفاده از رابط خط فرمان Monit، حداقل یک گذرواژهٔ متن آشکار (cleartext) لازم است (به زیر مراجعه کنید)، در غیر این صورت رابط خط فرمان Monit قادر نخواهد بود به رابط وب Monit متصل شود.

کلاینت‌هایی که برای اتصال به Monit تلاش می‌کنند، اما نام کاربری و/یا گذرواژهٔ نادرستی ارائه می‌دهند، همراه با نشانی IP آن‌ها ثبت (log) می‌شوند.

گواهی‌های کلاینت (Client certificates)

این روش، یک سازوکار احراز هویت قوی است و از گواهی‌های کلاینت HTTPS برای بررسی اصالت کلاینت متصل‌شونده استفاده می‌کند. کلاینت‌ها باید یک گواهی کلید عمومی داشته باشند که برای Monit شناخته‌شده باشد. کلاینت باید روی بستر SSL به Monit متصل شود و Monit از کلاینت درخواست ارسال گواهی‌اش را می‌کند. پس از دریافت گواهی، Monit آن را با گواهی‌های موجود در فایل CLIENTPEMFILE مقایسه می‌کند. در صورت وجود گواهی کلاینت در این فایل، دسترسی داده می‌شود. برای جزئیات به تنظیمات SSL مراجعه کنید.

احراز هویت پایه (Basic Authentication)

نرم‌افزار Monit از Basic Authentication همان‌طور که در RFC 2617 شرح داده شده، پشتیبانی می‌کند.

به طور خلاصه؛ یک سرور، کلاینت (مثلاً یک مرورگر) را به چالش می‌کشد تا اطلاعات احراز هویت (نام کاربری و گذرواژه) را ارسال کند و در صورت پذیرش، سرور اجازهٔ دسترسی کلاینت به سند درخواستی را صادر می‌کند.

بزرگ‌ترین نقطه ضعف Basic Authentication این است که نام کاربری و گذرواژه به صورت متن آشکار روی شبکه ارسال می‌شوند (یعنی با کدگذاری base64). از این رو توصیه می‌شود از این روش احراز هویت استفاده نکنید مگر اینکه Monit را همراه با پشتیبانی از ssl اجرا کنید. با ssl، استفاده از Basic Authentication ایمن است زیرا تمام داده‌های HTTP، از جمله سرآیندهای Basic Authentication، رمزگذاری خواهند شد.

نام کاربری و گذرواژهٔ متن آشکار (Cleartext user and password)

اگر یک عبارت allow شامل نام کاربری و گذرواژه‌ای باشد که با یک نویسهٔ ':' از هم جدا شده‌اند، Monit از Basic Authentication استفاده خواهد کرد.

نکته: نویسه‌های خاص قابل استفاده هستند، اما برای نویسه‌های غیرالفبایی-عددی، گذرواژه باید داخل گیومه قرار گیرد.

شیوه‌نگارش:

ALLOW <username>:<password>

فهرست مجاز میزبان‌ها و شبکه‌ها (Host and network allow list)

نرم‌افزار Monit یک فهرست کنترل دسترسی از میزبان‌ها و شبکه‌های مجاز برای اتصال را نگهداری می‌کند. شما می‌توانید هر تعداد میزبان که مایلید بیفزایید، اما فقط میزبان‌هایی با یک نام دامنهٔ معتبر یا نشانی IP آن مجاز هستند.

نرم‌افزار Monit برای بررسی هر میزبانی که سعی در اتصال دارد، از یک نام‌کارساز (name server) استعلام می‌گیرد. اگر میزبانی (کلاینت) برای اتصال تلاش کند، اما در فهرست دسترسی یافت نشود یا نام آن تحلیل نشود، Monit فوراً اتصال به کلاینت را قطع خواهد کرد.

مثال فایل کنترلی:

set httpd port 2812
    allow localhost
    allow my.other.work.machine.com
    allow 10.1.1.1
    allow 192.168.1.0/255.255.255.0
    allow 10.0.0.0/8

کلاینت‌هایی که در فهرست allow ذکر نشده‌اند و برای اتصال به Monit تلاش کنند، دسترسی‌شان رد شده و همراه با نشانی IP آن‌ها ثبت می‌شوند.

PAM

از PAM در سکوهایی که PAM را ارائه می‌دهند (مانند Linux،‏ macOS،‏ FreeBSD و NetBSD) پشتیبانی می‌شود.

شیوه‌نگارش:

ALLOW @<group>

که در آن "group" نام گروهی است که اجازهٔ دسترسی به رابط وب Monit را دارد. نرم‌افزار Monit از یک سرویس PAM به نام monit برای احراز هویت PAM استفاده می‌کند؛ برای دستورالعمل‌های دقیق دربارهٔ نحوهٔ تنظیم سرویس PAM و افزایه‌های احراز هویت PAM، به صفحهٔ راهنمای PAM مراجعه کنید.

نمونه سرویس PAM برای Monit در macOS (ذخیره به عنوان فایل "/etc/pam.d/monit"):

# monit: auth account password session
#auth       sufficient     pam_securityserver.so
#auth       sufficient     pam_unix.so
auth       sufficient     pam_opendirectory.so
auth       required       pam_deny.so
account    required       pam_permit.so
password   required       pam_deny.so
session    required       pam_permit.so

و سرویس مشابه PAM برای Monit در Linux (ذخیره به عنوان فایل "/etc/pam.d/monit"):

# monit: auth account password session
auth       sufficient   pam_unix2.so
auth       required     pam_deny.so
account    required     pam_permit.so
password   required     pam_deny.so
session    required     pam_permit.so

یک پیکربندی "monitrc" که تنها به گروه‌های "admin" و "staff" که از طریق PAM احراز هویت شده‌اند، اجازهٔ دسترسی به رابط وب را می‌دهد:

set httpd
    port 2812
    allow @admin
    allow @staff readonly

فایل htpasswd

به‌عنوان جایگزین می‌توانید اطلاعات کاربری را در یک فایل با قالب‌بندی "htpasswd" ذخیره کنید (یک ورودی user:passwd در هر سطر)، به این صورت: allow [cleartext|crypt|md5] /path [users]. حالت پیش‌فرض، گذرواژه‌های متن آشکار است. در صورتی که گذرواژه‌ها چکیده‌سازی (digest) شده باشند، مشخص کردن روش رمزنگاری ضروری است. اگر مایل نیستید تمام کاربران فایل گذرواژه به Monit دسترسی داشته باشند، می‌توانید فقط کاربرانی را که باید دسترسی داشته باشند در عبارت allow مشخص کنید. در غیر این صورت، تمام کاربران اضافه می‌شوند.

مثال ۱:

set httpd port 2812
    allow md5 /etc/httpd/htpasswd john paul ringo george

اگر از این روش همراه با یک فهرست میزبان استفاده کنید، تنها کلاینت‌های متعلق به میزبان‌های فهرست‌شده مجاز به اتصال به کارساز HTTP در Monit خواهند بود و از هر کلاینت خواسته می‌شود یک نام کاربری و گذرواژه ارائه دهد.

مثال ۲:

set httpd port 2812
    allow localhost
    allow 10.1.1.1
    allow hauk:"passw@rd"

اگر تنها می‌خواهید از Basic Authentication استفاده کنید، کافی است ورودی‌های allow را با نام کاربری و گذرواژه یا فایل‌های گذرواژه همان‌طور که در مثال ۱ بالا آمده مشخص کنید.

کاربران فقط‌خواندنی (Read-only users)

علاوه بر این، امکان تعریف برخی کاربران به عنوان فقط‌خواندنی (read-only) وجود دارد. یک کاربر فقط‌خواندنی می‌تواند صفحات وب Monit را بخواند، اما به دکمه‌ها دسترسی نخواهد داشت و نمی‌تواند سرویسی را از طریق رابط وب تغییر دهد.

set httpd port 2812
    allow admin:password
    allow hauk:password read-only
    allow @admins
    allow @users read-only

یک کاربر با استفاده از کلیدواژهٔ read-only در بعد از username:password به عنوان فقط‌خواندنی تنظیم می‌شود. در مثال بالا، کاربر hauk به عنوان یک کاربر فقط‌خواندنی تعریف شده است، در حالی که کاربر admin تمام حقوق دسترسی را دارد..PP سرور http فقط‌خواندنی

در نهایت این امکان وجود دارد که کل رابط وب را به حالت فقط‌خواندنی محدود کنید. تمام کاربران، صرف‌نظر از اینکه با کلیدواژهٔ read-only یا بدون آن تعریف شده باشند، تنها مجوزهایی را خواهند داشت که در بالا شرح داده شد. هنگام استفاده از این تنظیم، توصیه می‌شود یک UNIXSOCKET نیز پیکربندی کنید؛ در غیر این صورت، CLI مربوط به Monit کار نخواهد کرد.

set httpd
    port 2812
        read-only
    unixsocket /run/monit.socket
    allow @users

تنظیم گیرندهٔ هشدار (Setting an alert recipient)

در صورت وقوع یک رویداد، Monit هشداری ارسال خواهد کرد. دو نوع دستور هشدار وجود دارد: سراسری و محلی.

نحو دستور سراسری:

SET ALERT mail-address [[NOT] {event, ...}] [REMINDER cycles]

مثال:

set alert foo@bar

در صورت وقوع هر رویدادی در هر سرویسی، یک رایانامهٔ پیش‌فرض به نشانی foo@bar ارسال خواهد کرد.

اگر می‌خواهید پیام‌های هشدار را به نشانی‌های رایانامهٔ بیشتری ارسال کنید، برای هر نشانی یک دستور "set alert 'email'" اضافه نمایید.

همچنین می‌توان از دستور هشدار محلی در زمینهٔ بررسی یک سرویس برای فعال‌سازی هشدار تنها برای همان سرویس استفاده کرد:

ALERT mail-address [[NOT] {event, ...}] [REMINDER cycles]

مثال هشدار محلی:

check host myhost with address 1.2.3.4
    if failed port 3306 protocol mysql then alert
    if failed port 80 protocol http then alert
    alert foo@baz # Local service alert

می‌توانید دستورهای هشدار سراسری و محلی را با یکدیگر ترکیب کنید. در صورت وجود تعارض، هشدار محلی اولویت داشته و دستور سراسری را لغو (override) می‌کند.

تنظیم فیلتر رویداد (Setting an event filter)

اگر می‌خواهید پیام هشدار فقط برای رویدادهای خاصی ارسال شود، آن‌ها را در یک بلوک "{event, ...}" فهرست کنید، مانند:

set alert foo@bar only on { timeout, nonexist }

همچنین می‌توان با قرار دادن کلمهٔ "not" در ابتدای فهرست، آن را نفی کرد تا هشدارها برای همهٔ رویدادها به‌جز موارد فهرست‌شده ارسال شوند. برای نمونه، جهت دریافت تمام هشدارها به‌جز اعلان مربوط به شروع و توقف برنامهٔ Monit:

set alert foo@bar but not on { instance }

در اینجا فهرستی از تمام انواع رویدادهای ممکن که توسط Monit صادر می‌شوند آورده شده است. مقادیر ستون اول را می‌توان در فهرست فیلتر رویداد که در بالا به آن اشاره شد استفاده کرد:

Event:     | Failure state:              | Success state:
---------------------------------------------------------------------
action     | "Action failed"             | "Action done"
checksum   | "Checksum failed"           | "Checksum succeeded"
bytein     | "Download bytes exceeded"   | "Download bytes ok"
byteout    | "Upload bytes exceeded"     | "Upload bytes ok"
connection | "Connection failed"         | "Connection succeeded"
content    | "Content failed",           | "Content succeeded"
data       | "Data access error"         | "Data access succeeded"
exec       | "Execution failed"          | "Execution succeeded"
fsflags    | "Filesystem flags failed"   | "Filesystem flags succeeded"
gid        | "GID failed"                | "GID succeeded"
icmp       | "Ping failed"               | "Ping succeeded"
instance   | "Monit instance changed"    | "Monit instance changed not"
invalid    | "Invalid type"              | "Type succeeded"
link       | "Link down"                 | "Link up"
nonexist   | "Does not exist"            | "Exists"
packetin   | "Download packets exceeded" | "Download packets ok"
packetout  | "Upload packets exceeded"   | "Upload packets ok"
permission | "Permission failed"         | "Permission succeeded"
pid        | "PID failed"                | "PID succeeded"
ppid       | "PPID failed"               | "PPID succeeded"
resource   | "Resource limit matched"    | "Resource limit succeeded"
saturation | "Saturation exceeded"       | "Saturation ok"
size       | "Size failed"               | "Size succeeded"
speed      | "Speed failed"              | "Speed ok"
status     | "Status failed"             | "Status succeeded"
timeout    | "Timeout"                   | "Timeout recovery"
timestamp  | "Timestamp failed"          | "Timestamp succeeded"
uid        | "UID failed"                | "UID succeeded"
uptime     | "Uptime failed"             | "Uptime succeeded"

هر گیرندهٔ هشدار می‌تواند فیلتر مخصوص به خود را داشته باشد، برای نمونه:

set alert foo@bar { nonexist, timeout, resource, icmp, connection }
set alert security@bar on { checksum, permission, uid, gid }
set alert admin@bar

تنظیم یادآور خطا (Setting an error reminder)

برنامهٔ Monit به‌طور پیش‌فرض در صورت شکست یک سرویس تنها یک اعلان، و در هنگام بازیابی آن نیز اعلان دیگری ارسال می‌کند. اگر می‌خواهید از باقی ماندن سرویس در وضعیت شکست‌خورده مطلع شوید، می‌توانید از گزینهٔ reminder در دستور هشدار استفاده کنید:

SET ALERT mail-address [WITH] REMINDER [ON] number [CYCLES]

برای نمونه، اگر می‌خواهید در صورت تداوم وضعیت شکست‌خوردهٔ یک سرویس در هر دهمین چرخه به شما اطلاع داده شود، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

alert foo@bar with reminder on 10 cycles

به همین ترتیب، اگر می‌خواهید در هر چرخهٔ ناموفق اعلان دریافت کنید، می‌توانید از این دستور استفاده نمایید:

  alert foo@bar with reminder on 1 cycle
برای نادیده گرفتن هشدارها برای یک کاربر و سرویس مشخص، عبارت "noalert"
را در بافت بررسی سرویس اضافه کنید.

NOALERT mail-address

مثال (ارسال تمام هشدارها به foo@bar به‌جز برای سرویس p3):

set alert foo@bar
check process p1 with pidfile /var/run/p1.pid
check process p2 with pidfile /var/run/p2.pid
check process p3 with pidfile /var/run/p3.pid
    noalert foo@bar

قالب پیام

قالب پیام هشدار را می‌توان با استفاده از عبارت "set mail-format" تغییر داد:

SET MAIL-FORMAT {mail-format}

مثال:

set mail-format {
     from: Monit Support <monit@foo.bar>
 reply-to: support@domain.com
  subject: $SERVICE $EVENT at $DATE
  message: Monit $ACTION $SERVICE at $DATE on $HOST: $DESCRIPTION.
           Yours sincerely,
           monit
}

گزینهٔ from: نشانی ایمیل فرستنده برای هشدارهای Monit است. نام فرستنده اختیاری است، اما در صورت استفاده، مستلزم آن است که نشانی ایمیل پس از آن همانند مثال بالا در براکت‌های زاویه‌دار (<>) محصور شود.

گزینهٔ reply-to: می‌تواند برای تنظیم هدر ایمیل reply-to، به‌طور اختیاری همراه با یک نام، استفاده شود.

گزینهٔ subject: موضوع پیام را تعیین می‌کند و باید تنها در یک خط باشد.

گزینهٔ message: متن اصلی ایمیل را تعیین می‌کند. این گزینه همیشه باید آخرین گزینه در یک عبارت mail-format باشد. متن ایمیل می‌تواند هر چقدر که لازم است طولانی باشد، اما نباید شامل نویسهٔ بستن بلوک یعنی '}' باشد.

نیازی به استفاده از تمام گزینه‌ها نیست، تنها گزینه‌ای که می‌خواهید بازنویسی شود کفایت می‌کند. به عنوان مثال، برای تغییر سراسری تنها نشانی فرستنده:

set mail-format { from: bofh@foo.bar }

موضوع و بدنه می‌توانند شامل متغیرهای $NAME باشند که توسط Monit بسط داده می‌شوند. در اینجا فهرستی از متغیرهایی که می‌توان هنگام ساخت یک پیام هشدار استفاده کرد آورده شده است:

• $EVENT

  رشته‌ای که رویداد رخ‌داده را شرح می‌دهد.

• $SERVICE

  نام سرویس

• $DATE

  زمان و تاریخ کنونی (به سبک تاریخ RFC 822).

• $HOST

  نام میزبانی که Monit روی آن در حال اجرا است

• $ACTION

  نام کنشی که توسط Monit انجام شده است.

• $DESCRIPTION

  شرح شرایط خطا

تنظیم سرور ایمیل برای تحویل هشدارها

سرور ایمیلی که Monit باید برای ارسال پیام‌های هشدار از آن استفاده کند با یک عبارت "set mailserver" تعریف می‌شود:

SET MAILSERVER
       <hostname|ip-address>
       [PORT number]
       [USERNAME string] [PASSWORD string]
       [using SSL [with options {...}]
       [CERTIFICATE CHECKSUM [MD5|SHA1|SHA256] <hash>],
       ...
  [with TIMEOUT X SECONDS]
  [using HOSTNAME hostname]

می‌توان چند سرور ایمیل را با استفاده از یک فهرست جداشده با کاما تعیین کرد. اگر Monit نتواند به سرور اول متصل شود، سرور بعدی در فهرست را امتحان می‌کند و به همین ترتیب ادامه می‌دهد.

عبارت port امکان بازنویسی درگاه پیش‌فرض SMTP را فراهم می‌کند (465 برای SSL، یا 25 برای TLS و اتصالات غیرامن).

برنامهٔ Monit از AUTH PLAIN و AUTH LOGIN برای احراز هویت SMTP پشتیبانی می‌کند. می‌توانید با استفاده از گزینه‌های USERNAME و PASSWORD نام کاربری و گذرواژه را تعیین کنید.

می‌توانید گزینه‌های SSL/TLS را برای اتصال تنظیم کرده و همچنین چک‌سام گواهی SSL را بررسی نمایید.

مهلت زمانی پیش‌فرض اتصال ۳۰ ثانیه است. می‌توانید این محدودیت را با استفاده از گزینهٔ TIMEOUT تغییر دهید.

مثال (تنظیم دو سرور ایمیل برای failover):

set mailserver smtp.gmail.com, smtp.other.host

به‌طور پیش‌فرض، Monit از نام میزبان محلی در SMTP HELO/EHLO و در هدر Message-ID استفاده می‌کند. می‌توانید با استفاده از گزینهٔ HOSTNAME این مورد را بازنویسی کنید..SS "صف رویداد (Event queue)" اگر هیچ سرور ایمیلی در دسترس نباشد، Monit می‌تواند رویدادها را برای تلاش مجدد تا زمان بازیابی سرور ایمیل، در فایل‌سیستم محلی صف‌بندی کند.

اگر Monit همراه با M/Monit استفاده شود، صف رویداد در صورت بروز مشکلات موقت، یک ذخیره‌ساز امن رویداد را برای M/Monit فراهم می‌آورد.

صف رویداد در برابر راه‌اندازی‌های مجدد Monit پایدار است و به شرطی که فایل‌سیستم زیرین نیز پایدار باشد، با راه‌اندازی مجدد سیستم نیز حفظ می‌شود.

به‌طور پیش‌فرض، این صف غیرفعال است و اگر مدیریت‌کنندهٔ هشدار ناموفق باشد، Monit پیام هشدار را نادیده گرفته و رها می‌کند.

برای فعال‌سازی صف رویداد، عبارت زیر را اضافه کنید:

SET EVENTQUEUE BASEDIR <path> [SLOTS <number>]

مقدار <path> مسیر دایرکتوری‌ای است که رویدادها در آن ذخیره خواهند شد.

در صورت تمایل به محدود کردن اندازهٔ صف، می‌توانید از گزینهٔ slots برای ذخیرهٔ حداکثر تا number پیام رویداد استفاده کنید.

مثال:

set eventqueue basedir /var/monit slots 5000

اگر بیش از یک نمونه از Monit را روی یک ماشین اجرا می‌کنید، باید از دایرکتوری‌های صف رویداد مجزا استفاده کنید.

محدودیت‌ها (LIMITS)

می‌توانید محدودیت‌های گوناگونی را پیکربندی و تنظیم کنید تا اندازهٔ بافرها و مهلت‌های زمانی (timeouts) مورد استفاده توسط Monit را تغییر دهید. در بیشتر شرایط مقادیر پیش‌فرض مناسب هستند. در صورت نیاز، محدودیت‌هایی که در حال حاضر می‌توانید در Monit تغییر دهید در زیر آورده شده‌اند.

دستور زبان:

SET LIMITS {
  PROGRAMOUTPUT:     <number> <unit>,
  SENDEXPECTBUFFER:  <number> <unit>,
  FILECONTENTBUFFER: <number> <unit>,
  HTTPCONTENTBUFFER: <number> <unit>,
  NETWORKTIMEOUT:    <number> <timeunit>
  PROGRAMTIMEOUT:    <number> <timeunit>
  STOPTIMEOUT:       <number> <timeunit>
  STARTTIMEOUT:      <number> <timeunit>
  RESTARTTIMEOUT:    <number> <timeunit>
  EXECTIMEOUT:       <number> <timeunit>
}

که در آن:
unit برابر است با "B" (بایت)، "kB" (کیلوبایت) یا "MB" (مگابایت)
timeunit برابر است با "MS" (میلی‌ثانیه) یا "S" (ثانیه)

راهنمای گزینه‌ها:

 ---------------------------------------------------------------------------------
 | Option            | Description                                      | Default |
 ---------------------------------------------------------------------------------
 | programOutput     | limit for check program output (truncated after) | 512 B   |
 | sendExpectBuffer  | limit for send/expect protocol test              | 256 B   |
 | fileContentBuffer | limit for file content test (line)               | 512 B   |
 | httpContentBuffer | limit for HTTP content test (response body)      | 1 MB    |
 | networkTimeout    | timeout for network I/O                          | 5 s     |
 | programTimeout    | timeout for check program                        | 300 s   |
 | stopTimeout       | timeout for service stop                         | 30 s    |
 | startTimeout      | timeout for service start                        | 30 s    |
 | restartTimeout    | timeout for service restart                      | 30 s    |
 | execTimeout       | timeout for test action exec                     | nolimit |
 ---------------------------------------------------------------------------------
برنامهٔ Monit چندین آزمون if ارائه می‌دهد که می‌توانید از آن‌ها در یک دستور 'check' برای ارزیابی جنبه‌های گوناگون یک سرویس استفاده کنید.

می‌توانید هم برای یک مقدار از پیش تعیین‌شده و هم برای یک محدوده آزمون انجام دهید و در صورت تغییر مقدار، اقداماتی (actions) را به اجرا درآورید.

ساختار دستوری کلی برای آزمودن یک مقدار یا محدوده مشخص:

IF <test> THEN <action> [ELSE <action>]

عملیات (action) هر بار که شرط <TEST> برقرار باشد، ارزیابی می‌شود. اقدام در صورت موفقیت اختیاری است و تنها زمانی اجرا می‌شود که وضعیت از شکست به موفقیت تغییر یابد. اگر اقدام موفقیت تنظیم نشده باشد، Monit به‌طور پیش‌فرض یک هشدار بازیابی (recovery alert) ارسال خواهد کرد.

ساختار دستوری کلی برای آزمون تغییر مقدار:

IF CHANGED <test> THEN <action>

این اقدام هر بار که مقدار تغییر کند اجرا می‌شود. Monit مقدار جدید را به خاطر می‌سپارد و در صورت تغییر مجدد آن، رویدادی را فعال می‌کند.

اقدام (ACTION)

هر آزمون می‌تواند با متدهای alert، start، stop، restart، unmonitor یا exec مرتبط شود که Monit می‌تواند از آن‌ها برای اجرای اقدامات یا برنامه‌ها روی سرویس استفاده کند. اقدام موفقیت‌آمیز از متد ignore نیز پشتیبانی می‌کند.

ساختار دستوری:

ALERT | IGNORE | START | STOP | RESTART | UNMONITOR

یا:

EXEC "program"
[[AS] UID <number | string>]
[[AS] GID <number | string>]
[[WITH] TIMEOUT <number> SECOND(S)]
[REPEAT EVERY [<number>] CYCLE(S)]

در هر آزمون باید اقدام مورد نظر برای اجرا را از این فهرست انتخاب کنید:

• ALERT با هر بار تغییر وضعیت، رویداد هشداری را برای کاربر ارسال می‌کند.
• RESTART سرویس را مجدداً راه‌اندازی می‌کند و هشداری می‌فرستد. راه‌اندازی مجدد با فراخوانی متد ثبت‌شدهٔ restart برای سرویس، یا در صورت تنظیم نشدن آن، ابتدا با فراخوانی متد stop و سپس متد start انجام می‌شود.
• START سرویس را با فراخوانی متد ثبت‌شدهٔ start آغاز می‌کند و هشداری می‌فرستد.
• STOP سرویس را با فراخوانی متد ثبت‌شدهٔ stop متوقف می‌کند و هشداری می‌فرستد. اگر Monit سرویسی را متوقف کند، دیگر توسط Monit بررسی نخواهد شد و بعداً نیز دوباره راه‌اندازی نمی‌شود. برای فعال‌سازی مجدد پایش سرویس، باید صراحتاً پایش را از طریق رابط وب یا از طریق کنسول فعال کنید.
• EXEC می‌تواند برای اجرای یک برنامهٔ دلخواه و ارسال هشدار استفاده شود. در صورت انتخاب این اقدام، باید برنامهٔ اجرایی را مشخص کنید و اگر برنامه نیاز به آرگومان دارد، باید برنامه و آرگومان‌های آن را داخل یک رشته نقل‌قول‌شده قرار دهید. همچنین می‌توانید به صورت اختیاری uid و gid را تعیین کنید تا برنامهٔ اجراشده پس از شروع به آن‌ها تغییر یابد. اگر آزمون با شکست مواجه شود، برنامه تنها یک بار اجرا می‌شود. در صورتی که خطا برای تعداد چرخه‌های مشخصی ادامه یابد، می‌توانید تکرار اجرا را فعال کنید. به عنوان مثال:

  if failed <test> then exec "/usr/local/bin/sms.sh"
       as uid "nobody" and gid "nobody"
       repeat every 5 cycles

  به یاد داشته باشید، اگر Monit توسط کاربر ریشه (root) اجرا شود، تمام برنامه‌های اجرا شده توسط Monit با مجوزهای مدیر سیستم (superuser) شروع خواهند شد مگر اینکه از افزونه‌های uid و gid استفاده شده باشد.

• UNMONITOR پایش سرویس را غیرفعال می‌کند و هشداری می‌فرستد. سرویس دیگر توسط Monit بررسی نخواهد شد و بعداً نیز دوباره راه‌اندازی نمی‌شود. برای فعال‌سازی مجدد پایش سرویس باید صراحتاً پایش را از رابط وب یا از کنسول فعال کنید.
• IGNORE می‌تواند در بخش اقدام استفاده شود تا زمانی که بررسی مجدداً وارد این وضعیت می‌شود، هشداری ایجاد نشود.

تحمل خطا (FAULT TOLERANCE)

به‌طور پیش‌فرض، اگر شرطی برقرار باشد اقدام اجرا شده و سرویس مربوطه در وضعیت خطا قرار می‌گیرد. با این حال، می‌توانید تعیین کنید که آزمون بیش از یک بار با شکست مواجه شود تا رویداد خطا فعال گردد و وضعیت سرویس به failed تغییر یابد. این قابلیت برای جلوگیری از دریافت هشدارهای ناشی از خطاهای گذرا و کاذب، به ویژه در آزمون‌های شبکه، بسیار مفید است.

ساختار دستوری:

FOR <X> CYCLES ...

یا:

<X> [TIMES WITHIN] <Y> CYCLES ...

این شرط می‌تواند هم برای اقدام مربوط به شکست (failure) و هم اقدام موفقیت (success) استفاده شود.

قالب اول که ساده‌تر و قالب پیشنهادی است، نیازمند "X" رویداد متوالی پیش از تغییر وضعیت است:

if failed
   port 80
   for 3 cycles
then alert

قالب دوم پیشرفته‌تر است و امکان تحمل مشکلات مقطعی را فراهم می‌آورد، در حالی که همچنان مشکلات حاد—که در آن سرویس به طور مکرر بین وضعیت خطا و موفقیت در نوسان است—را شناسایی می‌کند.

به عنوان مثال، اگر سرویس یکی در میان در چرخه‌ها شکست بخورد (1-0-1-0-1-0-...)، شرط "for 2 cycles" با وجود مشکل داشتن سرویس هرگز برقرار نخواهد شد. عبارت زیر چنین وضعیتی را پوشش می‌دهد:

if failed
   port 80
   for 3 times within 5 cycles
then alert

نمونه‌ای که چندین سطح خطا و اقدامات را تعیین می‌کند:

check filesystem rootfs with path /dev/hda1
 if space usage > 80% for 5 times within 15 cycles then alert
 if space usage > 90% for 5 cycles then exec '/try/to/free/the/space'

نکته: بیشینهٔ مقدار برای چرخه‌ها (cycles) عدد 64 است..SS "آزمون‌های وجود (EXISTENCE TESTS)" این آزمون امکان راه‌اندازی یک کنش را بر اساس وجود شیء تحت نظارت فراهم می‌کند. این قابلیت برای سرویس‌های process، file، directory، filesystem و fifo پشتیبانی می‌شود.

اگر هیچ آزمون وجودی تعریف نشده باشد، آزمون ضمنی عدم وجود با کنش راه‌اندازی مجدد فعال می‌شود؛ بنابراین به عنوان مثال اگر فرآیند متوقف شود، Monit آن را دوباره راه‌اندازی خواهد کرد.

دو نوع آزمون وجود دردسترس است:

NON-EXIST

این آزمون در صورتی که شیء وجود نداشته باشد کنشی را اجرا می‌کند. برای نمونه می‌توان از آن برای اطمینان از در حال اجرا بودن apache، مانت بودن سیستم‌فایل داده و غیره استفاده کرد.

IF [DOES] NOT EXIST THEN <action>

مقدار action انتخابی از بین "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال: اجرای یک اسکریپت در صورتی که سیستم‌فایل وجود نداشته باشد:

check filesystem disk1 with path /dev/sda1
     if does not exist then exec "/sbin/mount..."

EXIST

این آزمون معکوس آزمون عدم وجود است: در صورتی که شیء وجود داشته باشد، کنشی را آغاز می‌کند. به عنوان مثال می‌تواند برای متوقف کردن (kill) فرآیندی که نباید در حال اجرا باشد به کار رود.

IF [DOES] EXIST THEN <action>

مقدار action انتخابی از بین "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال: کشتن فرآیندی که نباید اجرا شود:

check process vmware matching "vmware"
      if exist then exec "/usr/bin/pkill -9 vmware"

مثال: ارسال هشدار در صورت وجود فایلی که نباید موجود باشد:

check file x with path /some/path/x
      if exist then alert

آزمون‌های منابع (RESOURCE TESTS)

برنامه Monit می‌تواند میزان مصرف منابع توسط یک سرویس را بررسی کند. این آزمون تنها می‌تواند درون یک مدخل سرویس system یا process در فایل پیکربندی Monit استفاده شود.

بسته به ویژگی‌های سیستم یا فرآیند، سرویس‌ها می‌توانند متوقف شده یا مجدداً راه‌اندازی شوند و هشدارهایی ایجاد گردد. بدین ترتیب امکان بهره‌برداری از سیستم‌های بیکار و محافظت از سیستم تحت بار سنگین فراهم می‌شود.

نحو (Syntax):

IF <resource> <operator> <value> THEN <action>

مقدار operator انتخابی از بین "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری C، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوسته sh و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در شکل انسان‌خوان است (در صورت مشخص نشدن، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

مقدار value یک عدد صحیح یا یک عدد حقیقی است.

مقدار action انتخابی از بین "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مجموعه resource به نوع سرویس بستگی دارد:

آزمون‌های منابع سیستم (System resource tests)

عبارت LOADAVG([1min|5min|15min]) [PER CORE] به میانگین بار (load average) سیستم اشاره دارد. میانگین بار برابر است با تعداد فرآیندهای موجود در صف اجرای سیستم به‌ازای هر هسته CPU، که در دوره زمانی مشخص میانگین‌گیری شده است. مثال:

if loadavg (1min) per core > 2 for 15 cycles then alert
if loadavg (5min) per core > 1.5 for 10 cycles then alert
if loadavg (15min) per core > 1 for 8 cycles then alert

اگر گزینه per core را حذف کنید، آزمون بدون در نظر گرفتن تعداد هسته‌های CPU میانگین بار کل را بررسی خواهد کرد.

عبارت CPU([user|system|wait|nice|hardirq|softirq|steal|guest|guestnice]) درصد زمانی است که سیستم صرف نوع مشخصی از وظایف می‌کند:

user

پردازنده (CPU) در حال اجرای کد در حالت فضای کاربری (user space) است، که شامل هر فرآیندی است که متعلق به هسته نباشد؛ مانند وب‌سرورها، پایگاه‌های داده، پوسته‌ها و برنامه‌های مرتبط با محیط میزکار.

system

پردازنده در حال اجرای هسته است، که شامل درایورها و سایر ماژول‌های هسته می‌شود. هسته همچنین درخواست‌های فرآیندهای فضای کاربری مانند تخصیص حافظه، ورودی/خروجی دیسک و شبکه و ساخت فرآیندهای فرزند را مدیریت می‌کند.

wait

وضعیت انتظار ورودی/خروجی (I/O wait) زمانی رخ می‌دهد که CPU در حین انتظار برای تکمیل یک عملیات ورودی/خروجی از دیسک یا شبکه، بیکار بوده است.

nice

آمار nice مربوط به فرآیندهای فضای کاربری است که با اولویت تغییریافته (بالاتر یا پایین‌تر از حد معمول) اجرا می‌شوند.

hardirq

هسته در حال پاسخ‌دهی به درخواست‌های وقفه سخت‌افزاری است. وقفه‌های سخت‌افزاری از تجهیزات جانبی مانند صفحه‌کلید، رابط‌های شبکه، دیسک‌ها، ساعت سیستم و غیره ناشی می‌شوند.

softirq

هسته در حال پاسخ‌دهی به درخواست‌های وقفه نرم‌افزاری است. وقفه‌های نرم‌افزاری از فرآیندهای در حال اجرا در سیستم ناشی می‌شوند.

steal

این مورد تنها برای ماشین‌های مجازی روی یک هایپروایزر اعمال می‌شود. زمان steal نشان‌دهنده درصد زمانی است که یک ماشین مجازی مجبور بوده منتظر CPU واقعی بماند در حالی که هایپروایزر در حال سرویس‌دهی به یک ماشین مجازی دیگر بوده است. اگر این عدد بالا بماند، سیستم میزبان بیش از حد شلوغ است و ممکن است به پردازنده‌های فیزیکی بیشتری نیاز داشته باشد یا لازم باشد برخی از ماشین‌های مجازی به میزبان دیگری منتقل شوند.

guest

این مورد تنها برای ماشین‌های میزبانی که هایپروایزر اجرا می‌کنند اعمال می‌شود. این پارامتر زمان صرف‌شده برای اجرای یک CPU مجازی برای سیستم‌عامل‌های مهمان تحت کنترل هسته لینوکس را نشان می‌دهد. این مقدار از قبل در آمار "user" لحاظ شده است.

guestnice

این مورد تنها برای ماشین‌های میزبانی که هایپروایزر اجرا می‌کنند اعمال می‌شود. این پارامتر زمان صرف‌شده برای اجرای یک CPU مجازی برای سیستم‌عامل‌های مهمان تحت کنترل هسته لینوکس با اولویت تغییریافته را نشان می‌دهد. این مقدار از قبل در آمار "nice" لحاظ شده است.

تعدیل‌کننده user/system/wait/nice/hardirq/softirq/steal/guest/guestnice اختیاری است و پشتیبانی از آن به پلتفرم بستگی دارد (پشتیبانی در لینوکس به نسخه هسته وابسته است؛ تمام این آمارها از نسخه هسته 2.6.33 به بعد در دسترس هستند):

-------------------------------------------------------------------------------------------------
| Platform     | user | nice | system | wait | hardirq | softirq | steal | guest | guest nice |
-------------------------------------------------------------------------------------------------
| AIX          |  X   |      |   X    |  X   |         |         |       |       |            |
| DragonFlyBSD |  X   |  X   |   X    |      |    X    |         |       |       |            |
| FreeBSD      |  X   |  X   |   X    |      |    X    |         |       |       |            |
| Linux        |  X   |  X   |   X    |  X   |    X    |    X    |   X   |   X   |    X       |
| MacOS        |  X   |  X   |   X    |      |         |         |       |       |            |
| NetBSD       |  X   |  X   |   X    |      |    X    |         |       |       |            |
| OpenBSD      |  X   |  X   |   X    |      |    X    |         |       |       |            |
| Solaris      |  X   |      |   X    |  X   |         |         |       |       |            |
-------------------------------------------------------------------------------------------------

مثال:

if cpu usage > 95% for 10 cycles then alert

عبارت MEMORY میزان مصرف حافظه سیستم برحسب درصد [%] یا مقدار مطلق [B, kB, MB, GB] است. مثال:

if memory usage > 75% for 5 cycles then alert

عبارت SWAP میزان استفاده از swap سیستم برحسب درصد [%] یا مقدار مطلق [B, kB, MB, GB] است. مثال:

if swap usage > 20% for 10 cycles then alert

عبارت‌های PAGEIN و PAGEOUT امکان نظارت بر فعالیت swap و فشار حافظه (memory pressure) سیستم را فراهم می‌کنند. زمانی که سیستم به حافظه بیشتری نیاز پیدا کند، ممکن است انتقال صفحات حافظه به داخل و خارج از دستگاه swap را آغاز کند. ورودی/خروجی دستگاه swap بسیار کندتر از دسترسی به RAM است، که این امر آن را به شاخصی برای فشار حافظه سیستم تبدیل می‌کند. یک قاعده کلی سرانگشتی برای فعالیت مبادله به شرح زیر است:
0 pages/sec: سالم (Healthy)
1-10 pages/sec: پیجینگ جزئی، معمولاً قابل قبول
>100 pages/sec sustained: فشار حافظه، نیازمند بررسی
>1000 pages/sec: کوبش شدید حافظه (Thrashing)، اقدام فوری لازم است

مثال:

 if pageout > 50 per second for 20 cycles then alert
 if pageout > 100 per second for 10 cycles then alert
آزمون‌های منابع فرایند (Process resource tests)

CPU میزان استفاده خود فرایند از CPU است [به درصد]. Monit میزان
مصرف CPU را بر اساس تعداد ریسه‌ها (threads) در برابر هسته‌های در دسترس CPU محاسبه می‌کند. اگر
فرایند یک ریسه داشته باشد، ۱۰۰٪ مصرف CPU معادل ۱۰۰٪ بهره‌برداری
از یک هستهٔ CPU است. اگر ۲ ریسه داشته باشد، مصرف ۱۰۰٪ CPU هنگامی گزارش می‌شود که
از ۲ هستهٔ CPU به میزان ۱۰۰٪ استفاده کند و به همین ترتیب. اگر تعداد ریسه‌های فرایند بیشتر از
هسته‌های موجود CPU در دستگاه باشد، مصرف ۱۰۰٪ CPU متناظر با
بهره‌برداری کامل از تمام هسته‌های در دسترس CPU خواهد بود. مثال:

if cpu > 10% for 5 cycles then restart

TOTAL CPU کل میزان مصرف CPU توسط فرایند و فرزندان آن است (به درصد). معمولاً برای سرویس‌هایی مانند وب‌سرور Apache که در آن‌ها یک فرایند اصلی (master) فرایندهای فرزند را به‌عنوان کارگر (worker) منشعب می‌کند، از TOTAL CPU استفاده خواهید کرد. مثال:

if total cpu > 50% for 10 cycles then restart

THREADS تعداد ریسه‌های فرایند است. مثال:

if threads > 3 then alert

CHILDREN تعداد فرایندهای فرزند فرایند است. مثال:

if children > 10 then alert

MEMORY میزان مصرف حافظه توسط خود فرایند است، [%] یا مقدار مطلق [B, kB, MB, GB].

- Linux:
Monit گزارش PSS (اندازه مجموعه متناسب - Proportional Set Size) را به RSS (اندازه مجموعه مقیم - Resident Set
Size) ترجیح می‌دهد. PSS با تقسیم عادلانهٔ حافظهٔ مشترک میان فرایندها، معیار دقیق‌تری فراهم
می‌کند. RSS می‌تواند گمراه‌کننده باشد زیرا با اضافه کردن کل میزان حافظه به تک‌تک فرایندهایی که از آن
استفاده می‌کنند، حافظهٔ مشترک را بیش از حد شمارش می‌کند. PSS دیدگاه واقع‌بینانه‌تری از سهم یک
فرایند به تنهایی و ردپای حافظهٔ کلی سیستم ارائه می‌دهد.

- MacOS:
گزارش مصرف حافظهٔ فرایند با ActivityMonitor همخوانی دارد و ردپای حافظهٔ فیزیکی
فرایند را به‌جای RSS نشان می‌دهد. این گزارش حافظهٔ مشترک را که توسط چندین فرایند استفاده
می‌شود حذف می‌کند (تا از شمارش دوگانه جلوگیری شود).

مثال:

if memory usage > 8 MB then alert

TOTAL MEMORY میزان مصرف حافظه توسط فرایند و فرایندهای فرزند آن است، به صورت درصد یا به صورت یک مقدار [B, kB, MB, GB]. مثال:

if total memory usage > 1% for 10 cycles then alert

آزمون فعالیت ورودی/خروجی فرآیند (PROCESS I/O ACTIVITY TEST)

Monit می‌تواند فعالیت خواندن و نوشتن فرایند روی فایل‌سیستم را بیازماید. این آزمون تنها می‌تواند در بستر نوع سرویس فرایند (process) استفاده شود. Monit برای دسترسی به این معیارها معمولاً باید به‌عنوان کاربر ریشه (root) اجرا شود.

سیستم‌عامل (OS) معمولاً از معیارهای I/O به ازای هر فرایند بر حسب بایت یا بر حسب عملیات پشتیبانی می‌کند.

برخی پلتفرم‌ها اجازه می‌دهند زیرمجموعهٔ I/O نیازمند دسترسی به ذخیره‌ساز فیزیکی را از I/O عمومی که توسط حافظهٔ پنهان (cache) پاسخ داده شده است تفکیک کرد. توجه داشته باشید از آنجا که I/O فیزیکی معمولاً با صفحهٔ فایل‌سیستم تراز می‌شود، ممکن است تفاوتی میان I/O کل و فیزیکی وجود داشته باشد، حتی اگر فرایند فقط سعی کرده باشد ۱ بایت بخواند.

آمار فعالیت I/O به ازای هر فرایند بر پایهٔ پلتفرم:

-----------------------------------------------------------------
| Platform     | Operation | Byte (physical) | Byte (generic) |
-----------------------------------------------------------------
| AIX          |     X     |                 |                |
| DragonFlyBSD |     X     |                 |                |
| FreeBSD      |     X     |                 |                |
| Linux        |     X     |        X        |        X       |
| MacOS        |           |        X        |                |
| NetBSD       |     X     |                 |                |
| OpenBSD      |     X     |                 |                |
| Solaris      |     X     |                 |                |
-----------------------------------------------------------------

خواندن: بایت بر ثانیه (عمومی)

ساختار:

IF READ [ACTIVITY] <operator> <number> <unit>/S THEN action

operator انتخابی است از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری c، و "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالبی خوانا برای انسان (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی است از "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا معادل‌های بلندتر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte"، "percent".

action انتخابی است از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check process p...
      if read activity > 1 MB/s then alert

خواندن: بایت بر ثانیه (ذخیره‌ساز فیزیکی)

ساختار:

IF DISK READ [ACTIVITY] <operator> <number> <unit>/S THEN action

operator انتخابی است از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری c، و "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالبی خوانا برای انسان (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی است از "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا معادل‌های بلندتر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte"، "percent".

action انتخابی است از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check process p...
      if disk read activity > 1 MB/s then alert

خواندن: عملیات بر ثانیه

ساختار:

IF DISK READ [ACTIVITY] <operator> <number> operations/S THEN action

operator انتخابی است از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری c، و "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالبی خوانا برای انسان (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

action انتخابی است از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check process p...
      if disk read activity > 500 operations/s then alert

نوشتن: بایت بر ثانیه (عمومی)

ساختار:

IF WRITE [ACTIVITY] <operator> <number> <unit>/S THEN action

operator انتخابی است از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری c، و "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالبی خوانا برای انسان (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی است از "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا معادل‌های بلندتر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte"، "percent".

action انتخابی است از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

 check process p...
       if write activity > 1 MB/s then alert
نوشتن: بایت بر ثانیه (ذخیره‌سازی فیزیکی)

نحو:

IF DISK WRITE [ACTIVITY] <operator> <number> <unit>/S THEN action

operator انتخابی از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب انسان‌خوان است (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی از "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا جایگزین‌های کامل‌تر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte" و "percent" است.

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال:

check process p...
      if disk write activity > 1 MB/s then alert

نوشتن: عملیات بر ثانیه

نحو:

IF DISK WRITE [ACTIVITY] <operator> <number> operations/S THEN action

operator انتخابی از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب انسان‌خوان است (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال:

check process p...
      if disk write activity > 500 operations/s then alert

آزمون چک‌سام فایل (FILE CHECKSUM TEST)

دستور چک‌سام فقط می‌تواند در ورودی سرویس فایل استفاده شود و برای بررسی چک‌سام MD5، SHA1 یا SHA256 فایل به کار می‌رود.

بررسی چک‌سام مشخص:

IF FAILED [MD5|SHA1|SHA256] CHECKSUM [EXPECT checksum] THEN action

بررسی هرگونه تغییر در فایل:

IF CHANGED [MD5|SHA1|SHA256] CHECKSUM THEN action

انتخاب MD5، SHA1 یا SHA256 اختیاری است. MD5 دارای یک چک‌سام ۱۲۸ بیتی (رشتهٔ ۳۲ بایتی در مبنای شانزده)، SHA1 دارای یک چک‌سام ۱۶۰ بیتی (رشتهٔ ۴۰ بایتی در مبنای شانزده) و SHA256 دارای یک چک‌سام ۲۵۶ بیتی (رشتهٔ ۶۴ بایتی در مبنای شانزده) است. اگر این گزینه نادیده گرفته شود، Monit تلاش خواهد کرد روش را از روی رشتهٔ EXPECT حدس بزند یا از MD5 به عنوان چک‌سام پیش‌فرض استفاده کند. SHA256 برای امنیت رمزنگاری بهتر توصیه می‌شود.

عبارت "expect" اختیاری است و در صورت استفاده، رشتهٔ md5، sha1 یا sha256 را مشخص می‌کند که Monit باید هنگام آزمودن چک‌سام فایل انتظار داشته باشد. در این صورت Monit چک‌سام اولیه‌ای برای فایل محاسبه نمی‌کند، بلکه از رشته‌ای که تعیین کرده‌اید استفاده می‌کند. برای مثال:

if failed
   checksum expect 8f7f419955cefa0b33a2ba316cba3659
then alert

برای نمونه می‌توانید از ابزار GNU شامل md5sum(1)، sha1sum(1) یا sha256sum(1) برای ساخت یک رشتهٔ چک‌سام برای فایل استفاده کرده و این رشته را در عبارت expect به کار ببرید.

بارگذاری مجدد یک سرور در صورت تغییر فایل پیکربندی آن:

check file apache_conf with path /etc/apache/httpd.conf
    if changed checksum then exec "/usr/bin/apachectl graceful"

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

آزمون برچسب زمانی (TIMESTAMP TEST)

دستور برچسب زمانی تنها می‌تواند در ورودی‌های سرویس فایل، fifo یا دایرکتوری استفاده شود.

نحو برچسب زمانی نسبی:

IF <ACCESS TIME | ATIME | MODIFICATION TIME | MTIME | CHANGE TIME | CTIME | TIME[STAMP]> <operator> <value> [unit] THEN <action>

نحو تغییر برچسب زمانی:

IF CHANGED <ACCESS TIME | ATIME | MODIFICATION TIME | MTIME | CHANGE TIME | CTIME | TIME[STAMP]> THEN action

چهار نوع آزمون برچسب زمانی وجود دارد:

ACCESS (ATIME)

برچسب زمانی را می‌آزماید که هر زمان به شیء دسترسی پیدا شود (برای مثال فایل خوانده شود) به‌روزرسانی می‌گردد. فایل‌سیستم معمولاً اجازه می‌دهد با استفاده از گزینه‌های mount، به‌روزرسانی‌های atime غیرفعال شود؛ بنابراین این آزمون تنها در صورتی کار خواهد کرد که فایل‌سیستم به‌روزرسانی‌های atime را انجام دهد.

CHANGE (CTIME)

برچسب زمانی را می‌آزماید که هر زمان متادیتای شیء نظیر مالک، گروه، دسترسی‌ها یا تعداد پیوندهای سخت تغییر کند، به‌روزرسانی می‌شود.

MODIFICATION (MTIME)

برچسب زمانی را می‌آزماید که هر زمان محتوای شیء تغییر کند، به‌روزرسانی می‌شود. برچسب زمانی تغییر محتوای فایل هر بار که فایل کوتاه (truncate) شود یا روی آن نوشته شود، به‌روز می‌گردد. برچسب زمانی تغییر محتوای دایرکتوری هرگاه فایل‌ها یا زیردایرکتوری‌هایی به دایرکتوری اضافه شده یا از آن حذف شوند، به‌روزرسانی می‌شود.

DEFAULT (LATEST OF CHANGE AND MODIFICATION TIMES)

اگر هیچ نوع برچسب زمانی مشخصی تعیین نشده باشد، تازه‌ترین زمان از میان زمان‌های تغییر متادیتا و اصلاح محتوا بررسی می‌شود. این آزمون امکان بررسی سادهٔ هرگونه تغییر شیء (داده‌ها و متادیتا) را فراهم می‌کند.

operator انتخابی از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری C، "GT"، "LT"، "EQ"، "NE" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh و "NEWER"، "OLDER"، "GREATER"، "LESS"، "EQUAL"، "NOTEQUAL" در قالب انسان‌خوان است (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

value یک معیار زمانی (watermark) است.

unit یکی از موارد "SECOND(S)"، "MINUTE(S)"، "HOUR(S)" یا "DAY(S)" است.

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

برای مثال، جهت بارگذاری مجدد apache در صورت تغییر فایل پیکربندی:

check file apache_conf with path /etc/apache/httpd.conf
  if changed timestamp then exec "/usr/bin/apachectl graceful"

برای مثال، جهت آزمودن دایرکتوری برای افزودن یا حذف فایل:

check directory bar path /foo/bar
  if changed timestamp then alert

مثال برای ارسال هشدار در صورتی که فایل گزارش بیش از ۱ ساعت به‌روزرسانی نشده باشد:

   if timestamp is older than 1 hour then alert
عبارت size تنها می‌تواند در یک مدخل سرویس check file استفاده شود.
در صورت تعیین در فایل کنترلی، Monit اندازه فایل را محاسبه خواهد کرد.

بررسی اندازه مشخص یا یک محدوده:

IF SIZE [[operator] value [unit]] THEN action

بررسی تغییرات اندازه:

IF CHANGED SIZE THEN action

operator انتخابی از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری C، "GT"، "LT"، "EQ"، "NE" در نشانه‌گذاری پوسته sh، و "GREATER"، "LESS"، "EQUAL"، "NOTEQUAL" در قالب خوانا برای انسان است (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

value حد آستانه (watermark) اندازه است.

unit انتخابی از "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا معادل‌های کامل‌تر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte" است. در صورت عدم تعیین، واحد پیش‌فرض "byte" در نظر گرفته می‌شود.

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

برای مثال، جهت ارسال هشدار در صورت بزرگ‌تر شدن بیش از حد فایل:

check file mydb with path /data/mydatabase.db
      if size > 1 GB then alert

آزمون محتوای فایل (FILE CONTENT TEST)

عبارت content می‌تواند برای بررسی افزایشی محتوای یک فایل متنی با استفاده از عبارات باقاعده (regular expressions) استفاده شود.

نحو (Syntax):

IF CONTENT <operator> <regex|path> THEN action

operator برابر با "=" برای تطابق و یا "!=" برای عدم تطابق است.

regex رشته‌ای حاوی عبارت باقاعده تعمیم‌یافته است. همچنین ببینید: regex(7).

path یک مسیر مطلق به فایلی است که در هر خط آن یک عبارت باقاعده تعمیم‌یافته قرار دارد. همچنین ببینید: regex(7).

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

در زمان راه‌اندازی، موقعیت خواندن بر روی انتهای فایل تنظیم می‌شود و Monit در هر چرخه، بررسی را تا انتهای فایل ادامه می‌دهد.

اگر اندازه فایل کاهش یابد یا inode تغییر کند، موقعیت خواندن بر روی ابتدای فایل تنظیم می‌شود.

تنها خطوطی که به نویسه خط‌جدید (newline) ختم می‌شوند بررسی می‌گردند.

به‌طور پیش‌فرض تنها ۵۱۱ نویسه اول هر خط بررسی می‌شوند. می‌توانید این محدودیت را با استفاده از عبارت set limits افزایش دهید.

IGNORE CONTENT <operator> <regex|path>

خطوطی که با یک IGNORE تطابق دارند در ارزیابی‌های بعدی بررسی نمی‌شوند. IGNORE CONTENT همواره نسبت به IF CONTENT تقدم دارد.

تمام عبارت‌های IGNORE CONTENT ابتدا و به ترتیب ظهورشان ارزیابی می‌شوند. پس از آن، تمام عبارت‌های IF CONTENT ارزیابی خواهند شد.

برای مثال:

check file syslog with path /var/log/syslog
      ignore content = "monit"
      if content = "^mrcoffee" then alert

آزمون پرچم‌های سوار کردن سیستم‌فایل (FILESYSTEM MOUNT FLAGS TEST)

برنامه Monit می‌تواند پرچم‌های سوار کردن (mount flags) سیستم‌فایل را برای تغییرات ارزیابی کند. این آزمون ضمنی است و Monit به‌طور پیش‌فرض در صورت وقوع شکست، هشدار ارسال می‌کند.

این آزمون برای تشخیص تغییرات پرچم‌های سیستم‌فایل، مانند فقط‌خواندنی شدن سیستم‌فایل (در اثر خطای دیسک) یا تغییر پرچم‌های سوار کردن (مانند nosuid) مفید است.

نحو عبارت fsflags به صورت زیر است:

IF CHANGED FSFLAGS THEN action

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال:

check filesystem rootfs with path /
      if changed fsflags then exec "/my/script"

آزمون مصرف فضا (SPACE USAGE TEST)

برنامه Monit می‌تواند یک سیستم‌فایل یا یک دیسک را از نظر میزان مصرف فضا ارزیابی کند. این آزمون تنها می‌تواند در بستر نوع سرویس filesystem استفاده شود.

سیستم‌های فایل معمولاً مقداری فضای رزرو شده برای کاربر ریشه (root) دارند (حدود ۱-۵٪)، بنابراین کاربران غیر مدیر سیستم نمی‌توانند روی یک سیستم‌فایل تقریباً پر بنویسند. اگر برای سیستم‌فایلی که توسط کاربران غیر ریشه استفاده می‌شود محدودیتی تعیین می‌کنید، ممکن است بخواهید هنگام تنظیم محدودیت این بلوک‌های رزرو شده را مد نظر قرار دهید. می‌توانید با استفاده از دستور وضعیت در CLI یا واسط HTTP برای سیستم‌فایل مربوطه، درصد بلوک‌های رزرو شده را از طریق خود Monit مشاهده کنید.

نحو (Syntax):

IF SPACE operator value unit THEN action

یا:

IF SPACE FREE operator value unit THEN action

operator انتخابی از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری c، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوسته sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب خوانا برای انسان است (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی از "B"، "KB"، "MB"، "GB"، "%" یا معادل‌های کامل‌تر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte"، "percent" است.

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال:

 check filesystem rootfs with path /
       if space usage > 90% then alert
برنامهٔ Monit می‌تواند میزان مصرف inode در سیستم‌فایل را بیازماید. این آزمون تنها می‌تواند در بافت (context) یک نوع سرویس filesystem استفاده شود.

قالب دستوری:

IF INODE(S) operator value [unit] THEN action

یا:

IF INODE(S) FREE operator value [unit] THEN action

operator انتخابی است از میان "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c؛ مقادیر "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh؛ و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" به صورت انسان‌خوان (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

unit اختیاری است. اگر مشخص نشود، مقدار به‌صورت تعداد مطلق inodeها در نظر گرفته می‌شود. می‌توانید از نویسهٔ "%" یا معادل طولانی‌تر "percent" به‌عنوان واحد استفاده کنید.

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check filesystem rootfs with path /
      if inode usage > 90% then alert

آزمون ورودی/خروجی دیسک (DISK I/O TEST)

برنامهٔ Monit می‌تواند فعالیت خواندن و نوشتن سیستم‌فایل را بسنجد. این آزمون تنها در بافت یک نوع سرویس filesystem قابل استفاده است.

معیارهای I/O در دسترس به پلتفرم و سیستم‌فایل بستگی دارد. برخی پلتفرم‌ها اجازه می‌دهند فعالیت‌های I/O برای یک پارتیشن خاص سنجیده شود، در حالی که برخی دیگر تنها برای کل دیسک این کار را انجام می‌دهند. برخی امکان دریافت معیارها برای سیستم‌فایل‌های شبکه‌ای را فراهم می‌کنند و برخی دیگر تنها برای دستگاه‌های بلوکی (block devices).

میزان تفکیک‌پذیری معیارهای I/O در پلتفرم‌های مختلف و پشتیبانی سیستم‌فایل در Monit:

---------------------------------------------------------------------------------------
| Platform     | Granularity    | Supported filesystems                      | TBD    |
---------------------------------------------------------------------------------------
| AIX          | per-disk       | Disk io monitoring currently not supported | JFSx   |
| DragonFlyBSD | per-disk       | UFS                                        | HAMMER |
| FreeBSD      | per-disk       | UFS, ZFS                                   |        |
| Linux        | per-filesystem | EXTx, XFS, BTRFS, ZFS, NFS, CIFS           |        |
| MacOS        | per-disk       | HFS                                        |        |
| NetBSD       | per-disk       | FFS                                        | NFS    |
| OpenBSD      | per-disk       | FFS                                        |        |
| Solaris      | per-filesystem | ZFS, UFS, NFS                              |        |
---------------------------------------------------------------------------------------

خواندن: بایت بر ثانیه (Read: bytes per second)

قالب دستوری:

IF READ [RATE] <operator> <number> <unit>/S THEN action

operator انتخابی است از میان "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c؛ مقادیر "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh؛ و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" به صورت انسان‌خوان (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی است از بین "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا معادل‌های طولانی‌تر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte" و "percent".

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check filesystem disk1...
      if read rate > 1 MB/s then alert

خواندن: عملیات بر ثانیه (Read: operations per second)

قالب دستوری:

IF READ [RATE] <operator> <number> operations/S THEN action

operator انتخابی است از میان "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c؛ مقادیر "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh؛ و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" به صورت انسان‌خوان (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check filesystem disk1...
      if read rate > 500 operations/s then alert

نوشتن: بایت بر ثانیه (Write: bytes per second)

قالب دستوری:

IF WRITE [RATE] <operator> <number> <unit>/S THEN action

operator انتخابی است از میان "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c؛ مقادیر "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh؛ و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" به صورت انسان‌خوان (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی است از بین "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا معادل‌های طولانی‌تر "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte" و "percent".

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check filesystem disk1...
      if write rate > 1 MB/s then alert

نوشتن: عملیات بر ثانیه (Write: operations per second)

قالب دستوری:

IF WRITE [RATE] <operator> <number> operations/S THEN action

operator انتخابی است از میان "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c؛ مقادیر "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh؛ و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" به صورت انسان‌خوان (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check filesystem disk1...
      if write rate > 500 operations/s then alert

زمان پاسخ‌دهی برای هر عملیات (Service time per operation)

زمان سرویس‌دهی (Service Time) مدت‌زمانی است که برای تکمیل یک عملیات خواندن یا نوشتن صرف می‌شود. این یک معیار بسیار مهم است. اگر این زمان افزایش یابد، به این معنی است که دیسک قادر نیست با سرعت کافی به عملیات‌ها رسیدگی کند. نمودارهای روند رشد در M/Monit در دسترس هستند.

قالب دستوری:

IF SERVICE TIME <operator> <number> <unit> THEN action

operator انتخابی است از میان "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c؛ مقادیر "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh؛ و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" به صورت انسان‌خوان (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

unit برابر با "MS" (میلی‌ثانیه) یا "S" (ثانیه) است.

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

        if service time > 10 milliseconds
                for 3 times within 5 cycles
        then alert
برنامهٔ Monit می‌تواند سطح دسترسی اشیاء فایلی را بررسی کند. این آزمون
تنها در زمینهٔ انواع سرویس‌های file، fifo، directory یا filesystem قابل
استفاده است.

نحو برای آزمودن یک سطح دسترسی مشخص:

IF FAILED PERM(ISSION) octalnumber THEN action

نحو برای آزمودن هرگونه تغییر در سطح دسترسی:

IF CHANGED PERM(ISSION) THEN action

octalnumber سطح دسترسی یک فایل، دایرکتوری یا سیستم‌فایل را به‌صورت چهار رقم در مبنای هشت (0-7) مشخص می‌کند. محدودهٔ معتبر 0000 - 7777 است (می‌توانید صفرهای ابتدایی را حذف کنید، Monit صفرها را از سمت چپ اضافه خواهد کرد. برای نمونه، "640" مقداری معتبر بوده و با "0640" مطابقت دارد).

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check file shadow with path /etc/shadow
      if failed permission 0640 then alert

آزمون شناسه کاربر (UID TEST)

برنامهٔ Monit می‌تواند شناسهٔ کاربری (uid) مالک یک file، fifo، directory یا کاربر مالک و مؤثر یک فرآیند را پایش کند.

نحو:

IF FAILED [E]UID <value> THEN action

value شناسهٔ کاربر را به‌صورت عددی یا رشته‌ای تعیین می‌کند.

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check file shadow with path /etc/shadow
      if failed uid "root" then alert

آزمون شناسه گروه (GID TEST)

برنامهٔ Monit می‌تواند شناسهٔ گروهِ (gid) مالک یک file، fifo، directory یا فرآیند را پایش کند.

نحو:

IF FAILED GID <value> THEN action

value شناسهٔ گروه را به‌صورت عددی یا رشته‌ای تعیین می‌کند.

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال:

check file shadow with path /etc/shadow
      if failed gid "shadow" then alert

آزمون پیوند سخت (HARDLINK TEST)

دستور hardlink می‌تواند در مدخل سرویس‌های check file، fifo یا directory استفاده شود. در صورت تعیین در فایل کنترلی، Monit تعداد پیوندهای سخت را برای یک file، fifo یا directory محاسبه خواهد کرد.

آزمودن یک مقدار مشخص:

IF HARDLINK [[operator] value] THEN action

آزمودن تغییرات پیوند سخت:

IF CHANGED HARDLINK THEN action

operator انتخابی است از میان "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان C، "GT"، "LT"، "EQ"، "NE" در نشانه‌گذاری شل sh، و "GREATER"، "LESS"، "EQUAL"، "NOTEQUAL" به‌شکل خوانا برای انسان (در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض EQUAL است).

value مقدار آستانه (watermark) است.

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

برای نمونه، جهت ارسال هشدار در صورتی که تعداد پیوندهای سخت استفاده‌شده برای یک دایرکتوری بیش از حد زیاد باشد:

check directory upload with path /data/upload
      if hardlink > 32000 then alert

آزمون شناسه فرآیند (PID TEST)

برنامهٔ Monit می‌تواند PID فرآیند را بررسی کند. در صورتی که PID خارج از کنترل Monit تغییر کند، هشداری ارسال خواهد شد.

نحو:

IF CHANGED PID THEN action

action انتخابی است از میان "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

این آزمون برای تشخیص راه‌اندازی‌های مجدد احتمالی فرآیند که در بازهٔ زمانی میان دو چرخهٔ آزمون Monit رخ داده‌اند، بسیار مفید است.

برای نمونه، اگر فردی پیکربندی sshd را تغییر داده و sshd را خارج از کنترل Monit مجدداً راه‌اندازی کند، به شما اطلاع داده خواهد شد که فرآیند با یک نمونهٔ جدید جایگزین شده است:

 check process sshd with pidfile /var/run/sshd.pid
       if changed pid then alert
برنامهٔ Monit می‌تواند تغییرات PID والد پردازه (PPID) را بررسی کند. در صورتی
که PPID خارج از کنترل Monit تغییر کند، Monit یک هشدار ارسال خواهد کرد.

نحو دستور ppid به صورت زیر است:

IF CHANGED PPID THEN action

action یکی از گزینه‌های "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال:

check process myproc with pidfile /var/run/myproc.pid
      if changed ppid then exec "/my/script"

آزمون UPTIME

دستور uptime تنها در بافتار سرویس‌های نوع پردازه و سیستم قابل استفاده است.

نحو:

IF UPTIME [[operator] value [unit]] THEN action

operator یکی از موارد "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری C، "GT"، "LT"، "EQ"، "NE" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh، و "GREATER"، "LESS"، "EQUAL"، "NOTEQUAL" در فرم خوانا برای انسان است (اگر مشخص نشود، پیش‌فرض EQUAL است).

value آستانهٔ uptime است.

unit یکی از موارد "SECOND"، "MINUTE"، "HOUR" یا "DAY" است (همچنین استفاده از "SECONDS"، "MINUTES"، "HOURS" یا "DAYS" نیز امکان‌پذیر است).

action یکی از گزینه‌های "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال برای راه‌اندازی مجدد پردازه در هر سه روز:

check process myapp with pidfile /var/run/myapp.pid
   start program = "/etc/init.d/myapp start"
   stop program = "/etc/init.d/myapp stop"
   if uptime > 3 days then restart

آزمون ویژگی امنیتی (SECURITY ATTRIBUTE)

دستور ویژگی امنیتی (security attribute) تنها در بافتار پردازه قابل استفاده است.

نحو:

IF SECURITY ATTRIBUTE <operator> <regex> THEN <action>

operator یکی از موارد زیر است: "=" برای تطابق کامل رشته، "!=" برای عدم تطابق کامل رشته، "=~" برای تطابق با عبارت باقاعده، یا "!=~" برای عدم تطابق با عبارت باقاعده.

regex رشته‌ای حاوی متن یا عبارت باقاعدهٔ گسترش‌یافته است. همچنین regex(7) را ببینید.

action یکی از گزینه‌های "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

برای سازگاری با نسخه‌های پیشین، نحو زیر پشتیبانی می‌شود و معادل با عدم تطابق کامل رشته است:

IF FAILED SECURITY ATTRIBUTE <string> THEN <action>

string مقدار مورد انتظار ویژگی امنیتی است.

action یکی از گزینه‌های "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال برای SELinux:

check process ntpd matching "ntpd"
   if security attribute != "system_u:system_r:ntpd_t:s0" then alert

مثال برای AppArmor:

check process ntpd matching "ntpd"
   if security attribute != "/usr/sbin/ntpd (enforce)" then alert

آزمون توصیف‌گرهای فایل در سطح سیستم و هر پردازه

برنامهٔ Monit می‌تواند میزان استفاده از توصیف‌گرهای فایل را در سطح سیستم و پردازه بررسی کند. شما می‌توانید یک مقدار مطلق یا درصد استفاده از بیشینهٔ مجاز فعلی را بررسی کنید. استفاده از درصد به ازای هر پردازه تنها در صورتی ممکن است که سیستم، بیشینهٔ مجاز برای هر پردازه را ارائه دهد.

نحو:

IF FILEDESCRIPTORS <operator> <number> [%] THEN action

تنها برای پردازه، می‌توانید تعداد تجمیعی توصیف‌گرها را برای پردازه و تمام فرزندان آن نیز بررسی کنید.

نحو:

IF TOTAL FILEDESCRIPTORS <operator> <number> THEN action

operator یکی از موارد "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری C، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در فرم خوانا برای انسان است (اگر مشخص نشود، پیش‌فرض EQUAL است).

number حد مجاز (محدودیت).

action یکی از گزینه‌های "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال‌ها:

 check system $HOST
    if filedescriptors >= 90% then alert
 check process myproc with pidfile /var/run/myproc.pid
    if filedescriptors >= 90% then alert
    if filedescriptors >= 99% then restart
    if total filedescriptors > 5000 then alert
شما می‌توانید وضعیت خروج (exit status) یک برنامه یا یک اسکریپت را بررسی کنید. این آزمون تنها می‌تواند درون یک مدخل سرویس check program در فایل کنترلی Monit استفاده شود.

نحو بررسی یک مقدار خروج خاص:

IF STATUS operator value THEN action

نحو بررسی هرگونه تغییر در مقدار خروج:

IF CHANGED STATUS THEN action

operator انتخابی از بین "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان C، گزینه‌های "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری شل sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" به صورت خوانا برای انسان است (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

action انتخابی از بین "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال:

check program myscript with path /usr/local/bin/myscript.sh
      if status != 0 then alert

اسکریپت نمونه برای مثال بالا (/usr/local/bin/myscript.sh):

#!/bin/sh
echo test
exit $?

همچنین می‌توانید پارامترهایی را به همراه برنامه ارسال کنید:

check program list-files with path "/bin/ls -lrt /tmp/"
      if status != 0 then alert

آرگومان‌های برنامه یا اسکریپت توالی‌ای از رشته‌های جدا شده با فاصله (whitespace) هستند. در مثال بالا رشته‌های '-lrt' و '/tmp/' آرگومان‌های برنامه '/bin/ls' می‌باشند. اگر از آرگومان‌ها استفاده می‌شود، توصیه می‌شود برای محصور کردن رشته از علامت نقل‌قول " استفاده کنید، در غیر این صورت، چنانچه آرگومانی به کار نرفته باشد، نیازی به نقل‌قول نیست.

نکات: اگر برنامه یک اسکریپت است، درج مفسر در خط اول الزامی است. برنامه یا اسکریپت باید قابل اجرا نیز باشد.

اگر Monit با دسترسی کاربر ریشه (superuser) اجرا شود، می‌توانید به صورت اختیاری برنامه را با یک کاربر و/یا گروه دیگر اجرا کنید. در این مثال ما برنامه ls را با کاربر www و گروه staff اجرا می‌کنیم:

check program ls with path "/bin/ls /tmp"
         as uid "www"
         and gid "staff"
      if status != 0 then alert

Monit برنامه را به صورت دوره‌ای اجرا خواهد کرد و اگر وضعیت خروج برنامه با نتیجه مورد انتظار مطابقت نداشته باشد، Monit می‌تواند اقدامی را انجام دهد. در مثال بالا، اگر مقدار خروج مقداری غیر از 0 باشد، Monit یک هشدار صادر خواهد کرد. طبق قرارداد، 0 به این معنی است که برنامه به طور عادی خارج شده است.

بررسی‌های برنامه غیرهمگام (asynchronous) هستند؛ بدین معنا که Monit منتظر خروج برنامه نخواهد ماند، بلکه در عوض برنامه را در پس‌زمینه اجرا کرده و بلافاصله بررسی مدخل سرویس بعدی را در monitrc ادامه می‌دهد. در چرخه بعدی، Monit بررسی خواهد کرد که آیا برنامه خاتمه یافته است یا خیر و در این صورت، وضعیت خروج برنامه را دریافت می‌کند. اگر وضعیت نشان‌دهنده یک خطا باشد، Monit یک پیام هشدار شامل خروجی خطای برنامه (stderr)، در صورت وجود، صادر خواهد کرد. اگر برنامه پس از چرخه اول خارج نشده باشد، Monit یک چرخه دیگر منتظر می‌ماند و به همین ترتیب ادامه می‌دهد. اگر برنامه پس از 5 دقیقه همچنان در حال اجرا باشد، Monit آن را خاتمه داده (kill می‌کند) و یک رویداد اتمام مهلت زمانی برنامه (timeout) ایجاد خواهد کرد. بازنویسی این مهلت زمانی پیش‌فرض امکان‌پذیر است (نحو زیر را ببینید).

می‌توان از چندین آزمون وضعیت استفاده کرد، برای مثال:

check program hwtest with path /usr/local/bin/hwtest.sh
      with timeout 500 seconds
      if status = 1 then alert
      if status = 3 for 5 cycles then exec "/usr/local/bin/emergency.sh"

آزمون محتوای خروجی برنامه (PROGRAM OUTPUT CONTENT TEST)

دستور content می‌تواند هم برای بررسی محتوای خروجی یک برنامه با استفاده از عبارت‌های باقاعده (regular expressions) و هم برای بررسی تغییرات در خروجی به کار رود.

نحو:

IF CONTENT <operator> <regex> THEN action
IF CONTENT [NOT] CHANGED THEN action

operator یا "=" برای تطابق و یا "!=" برای عدم تطابق است.

regex رشته‌ای حاوی عبارت باقاعده تعمیم‌یافته (extended regular expression) است. همچنین ببینید regex(7).

action انتخابی از بین "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

به صورت پیش‌فرض بررسی خروجی تنها به 511 نویسه محدود است. می‌توانید با استفاده از دستور set limits این محدودیت را افزایش دهید.

مثال‌ها:

 check program disk0_smart with path "/usr/sbin/nvme smart-log /dev/nvme0"
       if content != "critical_warning[ ]+: 0" then alert
 check program ip_route with path "/usr/bin/ip route"
       if content changed then alert
Monit می‌تواند رابط‌های شبکه را برای موارد زیر بررسی کند:

وضعیت

ظرفیت

اشباع

بارگذاری و بارگیری [بایت]

بارگذاری و بارگیری [بسته]

وضعیت پیوند (Link status)

شما می‌توانید وضعیت پیوند شبکه را بررسی کنید. این آزمون تنها می‌تواند
درون یک مدخل سرویس check network در فایل کنترلی Monit استفاده شود.

نحو:

IF LINK <DOWN|UP> THEN action

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

آزمون DOWN در صورتی که پیوند/رابط قطع باشد یا خطاهای پیوند شناسایی شوند، شکست خواهد خورد.

ترکیب "link up" و "link down" در یک "check network" یکسان پشتیبانی نمی‌شود.

مثال‌ها:

check network eth0 with interface eth0
      if link down then alert
check network eth5 with interface eth5
      if link up then exec "/usr/bin/monit start backup"

در صورتی که یک پیوند با شکست مواجه شود، می‌توانید برنامه‌های start و stop را اضافه کنید تا رابط به‌طور خودکار راه‌اندازی مجدد شود که ممکن است کارساز باشد. (آن‌ها را با دستورهای شبکه مرتبط با سیستم خود جایگزین کنید)

check network eth0 with interface eth0
      start program = '/sbin/ipup eth0'
      stop program = '/sbin/ipdown eth0'
      if link down then restart

ظرفیت پیوند (Link capacity)

شما می‌توانید ظرفیت حالت پیوند شبکه را برای تغییرات بررسی کنید. این آزمون تنها می‌تواند درون یک مدخل سرویس check network در فایل کنترلی Monit استفاده شود.

نحو:

IF CHANGED LINK [CAPACITY] THEN action

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

اگر حالت پیوند تغییر کرده باشد (برای مثال حداکثر سرعت کاهش یافته باشد) یا حالت دوطرفه (duplex) تغییر کرده باشد، این آزمون مطابقت خواهد داشت.

نکته: همه انواع رابط‌ها اجازه نظارت بر ظرفیت را نمی‌دهند. شبه‌رابط‌ها مانند دستگاه loopback یا رابط‌های VMWare ویژگی speed ندارند.

مثال:

check network eth0 with interface eth0
      if changed link capacity then alert

اشباع پیوند (Link saturation)

شما می‌توانید میزان اشباع پیوند شبکه را بررسی کنید. سپس Monit میزان بهره‌وری از پیوند را بر اساس نرخ انتقال فعلی در برابر ظرفیت پیوند محاسبه می‌کند. این آزمون تنها می‌تواند درون یک مدخل سرویس check network در فایل کنترلی Monit استفاده شود.

نحو:

IF SATURATION operator value% THEN action

operator انتخابی از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری شل sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب انسان‌خوان است (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

نکته: این آزمون به در دسترس بودن ویژگی speed بستگی دارد و همه انواع رابط‌ها این ویژگی را ندارند. توضیحات آزمون LINK SPEED را ببینید.

مثال:

check network eth0 with interface eth0
      if saturation > 90% then alert

بارگذاری و بارگیری پیوند [بایت]

شما می‌توانید میزان مصرف پهنای باند بارگذاری و بارگیری، سرعت انتقال فعلی و کل داده‌های منتقل‌شده در ۲۴ ساعت گذشته یک پیوند شبکه را بررسی کنید. این آزمون تنها می‌تواند در مدخل سرویس check network در فایل کنترلی Monit استفاده شود.

نحو آزمون سرعت بارگذاری (بر ثانیه):

IF UPLOAD operator value unit/S THEN action

نحو آزمون سرعت بارگیری (بر ثانیه):

IF DOWNLOAD operator value unit/S THEN action

نحو آزمون کل داده‌های بارگذاری‌شده:

IF TOTAL UPLOADED operator value unit IN LAST number time-unit THEN action

نحو آزمون کل داده‌های بارگیری‌شده:

IF TOTAL DOWNLOADED operator value unit IN LAST number time-unit THEN action

operator انتخابی از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری شل sh، و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب انسان‌خوان است (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

unit انتخابی از "B"، "KB"، "MB"، "GB" یا جایگزین‌های کامل "byte"، "kilobyte"، "megabyte"، "gigabyte" است.

time-unit انتخابی از "MINUTE(S)"، "HOUR(S)"، "DAY" است. نکته: Monit شمارش چرخشی کل بایت‌های بارگذاری و بارگیری‌شده را تنها برای ۲۴ ساعت گذشته نگهداری می‌کند. بنابراین مقدار time-unit نمی‌تواند بازه‌ای بزرگ‌تر از یک روز را مشخص کند.

action انتخابی از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

مثال‌ها:

check network eth0 with interface eth0
      if upload > 500 kB/s then alert
      if total downloaded > 1 GB in last 2 hours then alert
      if total downloaded > 10 GB in last day then alert

بارگذاری و بارگیری پیوند [بسته]

شما می‌توانید تعداد بسته‌های بارگذاری و بارگیری پیوند شبکه، نرخ انتقال فعلی و کل داده‌های منتقل‌شده در ۲۴ ساعت گذشته را بررسی کنید. این آزمون تنها می‌تواند در مدخل سرویس check network در فایل کنترلی Monit استفاده شود.

نحو آزمون نرخ پهنای باند فعلی بارگذاری:

IF UPLOAD operator value PACKETS/S THEN action

نحو آزمون نرخ پهنای باند فعلی بارگیری:

IF DOWNLOAD operator value PACKETS/S THEN action

نحو آزمون کل بارگذاری:

 IF TOTAL UPLOADED operator value PACKETS IN LAST number time-unit THEN action
نحو آزمون مجموع دریافت (Total download):

IF TOTAL DOWNLOADED operator value PACKETS IN LAST number time-unit THEN action

operator انتخابی است از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری c، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب خوانا برای انسان (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

time-unit انتخابی است از "MINUTE(S)"، "HOUR(S)"، "DAY". نکته: Monit آمار کل بارگذاری/بارگیری را تنها برای ۲۴ ساعت گذشته نگهداری می‌کند. بنابراین مقدار time-unit نمی‌تواند بیش از یک روز را شامل شود.

action انتخابی است از "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR".

مثال‌ها:

check network eth0 with interface eth0
      if upload > 1000 packets/s then alert
      if total uploaded > 900000 packets in last hour then alert

آزمون پینگ شبکه (NETWORK PING TEST)

برنامهٔ Monit می‌تواند با ارسال بسته‌های دیتاگرام echo request با پروتکل ICMP به یک میزبان و منتظر ماندن برای پاسخ، یک آزمون پینگ شبکه را انجام دهد. این آزمون تنها درون عبارت check host قابل استفاده است. همچنین Monit باید با کاربر root اجرا شود تا بتواند آزمون پینگ را انجام دهد (زیرا آزمون پینگ باید از سوکت‌های raw استفاده کند که معمولاً فقط کاربر ارشد اجازهٔ استفاده از آن را دارد).

نحو:

IF <FAILED|SUCCEEDED> PING[4|6]
   [COUNT number]
   [SIZE number]
   [RESPONSETIME operator number <MILLISECONDS|SECONDS>]
   [TIMEOUT number SECONDS]
   [ADDRESS string]
THEN action

اگر یک نام میزبان DNS در دستور check host استفاده شده باشد و نام میزبان به چند آدرس (خواه IPv4 یا IPv6) تحلیل شود، Monit نخستین آدرس در دسترس را پینگ می‌کند و به سراغ آدرس بعدی می‌رود تا زمانی که یک اتصال موفق شود یا آدرس دیگری برای آزمودن باقی نماند. می‌توانید Monit را با استفاده از کلیدواژهٔ PING4 یا PING6 به جای PING مجبور کنید که تنها آدرس‌های IPv4 یا IPv6 را پینگ کند.

پارامتر COUNT مشخص می‌کند که حداکثر چند درخواست پینگ متوالی در یک چرخه به میزبان ارسال شود. مقدار پیش‌فرض ۳ است.

پارامتر SIZE اندازهٔ بار دادهٔ (payload) درخواست پینگ را تعیین می‌کند. پیش‌فرض ۶۴ بایت، حداقل ۸ بایت و حداکثر ۱۴۹۲ بایت است.

پارامتر RESPONSETIME حد زمان پاسخ را تعیین می‌کند. operator انتخابی است از "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری c، "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب خوانا برای انسان (در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض EQUAL است).

اگر هیچ پاسخی در مدت TIMEOUT ثانیه نرسد، Monit یک خطا گزارش می‌کند. اگر حداقل یک پاسخ دریافت شود، آزمون پینگ موفقیت‌آمیز تلقی می‌شود.

پارامتر ADDRESS آدرس IP مبدأ را تعیین می‌کند.

برنامهٔ Monit به طور پیش‌فرض تا سه بستهٔ درخواست پینگ را در یک چرخه ارسال می‌کند تا از هشدارهای کاذب جلوگیری شود (یعنی تا ۶۶٪ افت بسته تحمل می‌شود). می‌توانید گزینهٔ COUNT را روی مقداری بین ۱ تا ۲۰ تنظیم کنید تا بسته‌های بیشتر یا کمتری ارسال شوند. اگر به موفقیت ۱۰۰٪ در پینگ نیاز دارید، تعداد را روی ۱ تنظیم کنید (یعنی فقط یک درخواست ارسال می‌شود و در صورت مفقود شدن بسته، یک خطا گزارش خواهد شد).

توجه داشته باشید که امروزه بسیاری از ISPها شروع به فیلتر کردن بسته‌های پینگ یا ICMP کرده‌اند، که در این حالت هیچ پاسخی از میزبان دریافت نخواهد شد.

اگر از آزمون پینگ در یک مدخل check host استفاده شود، این آزمون در ابتدا اجرا می‌شود و در صورت شکست آن، فرض بر این خواهد بود که اتصال به میزبان قطع است و Monit هیچ‌یک از آزمون‌های درگاه بعدی را ادامه نخواهد داد.

مثال:

check host mmonit.com with address mmonit.com
      if failed ping then alert  # IPv4 or IPv6
check host mmonit.com with address 62.109.39.247
      if failed ping then alert # Address is IPv4 so IPv4 is preferred

یا آزمودن اینکه سیستم به طور مشخص از طریق IPv4 و IPv6 قابل دسترسی است:

check host mmonit.com with address mmonit.com
      if failed ping4 then alert  # IPv4 only
      if failed ping6 then alert  # IPv6 only

یا با تمام پارامترها؛ ارسال پنج پینگ ۱۲۸ بایتی به mmonit.com و انتظار تا ۱۰ ثانیه برای پاسخ

check host mmonit.com with address mmonit.com
      if failed ping count 5 size 128 with timeout 10 seconds then alert

همچنین می‌توانید میزبانی را که فرض می‌شود آفلاین باشد نظارت کنید:

check host offlinehost with address 192.168.100.50
      if succeeded ping then alert

آزمون‌های اتصال (CONNECTION TESTS)

نرم‌افزار Monit می‌تواند آزمون اتصال را از طریق درگاه‌های شبکه یا از طریق سوکت‌های Unix انجام دهد. یک آزمون اتصال تنها می‌تواند در زمینهٔ نوع سرویس process یا host استفاده شود.

اگر سرویسی روی یک یا چند سوکت به گوش باشد، Monit می‌تواند به آن درگاه متصل شده (با استفاده از TCP یا UDP) و صحت این موضوع را که سرویس اتصال را می‌پذیرد و امکان نوشتن و خواندن از سوکت وجود دارد، بررسی کند. اگر اتصالی پذیرفته نشود یا مشکلی در ورودی/خروجی سوکت وجود داشته باشد، Monit یک کنش مشخص‌شده را به اجرا درمی‌آورد.

برای درگاه‌های TCP/UDP، نرم‌افزار Monit می‌تواند در صورت موفقیت اتصال هشدار دهد؛ برای مثال هنگامی که سرویسی مانند mysql نباید به صورت عمومی در دسترس باشد.

نحو آزمون درگاه TCP/UDP:

IF <FAILED|SUCCEEDED>
   [HOST string]
   <PORT number>
   [ADDRESS string]
   [IPV4 | IPV6]
   [TYPE <TCP|UDP>]
   [<SSL|TLS> [with options {...}]
   [CERTIFICATE CHECKSUM [MD5|SHA1|SHA256] string]
   [CERTIFICATE VALID for number DAYS]
   [PROTOCOL protocol | <SEND|EXPECT> "string",...]
   [RESPONSETIME operator number <MILLISECONDS|SECONDS>]
   [TIMEOUT number SECONDS]
   [RETRY number]
THEN action

نحو آزمون سوکت Unix:

IF <FAILED|SUCCEEDED>
   <UNIXSOCKET path>
   [TYPE <TCP|UDP>]
   [PROTOCOL protocol | <SEND|EXPECT> "string",...]
   [RESPONSETIME operator number <MILLISECONDS|SECONDS>]
   [TIMEOUT number SECONDS]
   [RETRY number]
THEN action

مثال‌ها:

if failed port 80 then alert
if failed port 53 type udp protocol dns then alert
if succeeded host example.org port 3306 type tcp protocol mysql then alert
if failed unixsocket /var/run/sophie then alert

گزینه‌ها:

HOST hostname. به صورت اختیاری میزبان مورد نظر برای اتصال را مشخص می‌کند. اگر میزبان ارائه نشده باشد و این آزمون در یک مدخل process استفاده شده باشد، localhost فرض می‌شود. اگر این آزمون درون یک مدخل remote host استفاده شده باشد، میزبان دوردست آن مدخل فرض خواهد شد.

PORT number. شماره درگاهی که باید به آن متصل شد

UNIXSOCKET path. مسیر یک سوکت Unix را مشخص می‌کند (فقط ماشین محلی).

ADDRESS string. آدرس IP مبدأ برای استفاده.

IPV4 | IPV6 . به صورت اختیاری نسخهٔ IP را مشخص می‌کند که Monit هنگام تلاش برای اتصال به درگاه باید استفاده کند. در صورت عدم استفاده، Monit تلاش می‌کند به اولین آدرس در دسترس (IPv4 یا IPv6) وصل شود. اگر چندین آدرس موجود باشد و اتصال به یکی از آدرس‌ها شکست بخورد، Monit آدرس بعدی را امتحان می‌کند و این کار ادامه می‌یابد تا زمانی که یک اتصال موفق شود یا دیگر آدرسی برای امتحان باقی نماند.

TYPE [TCP | UDP]. به صورت اختیاری نوع سوکتی را مشخص می‌کند که Monit باید هنگام تلاش برای اتصال به درگاه استفاده کند. انواع مختلف سوکت عبارتند از: TCP یا UDP، که در آن TCP یک سوکت معمولی بر پایهٔ جریان داده (stream) و UDP یک سوکت دیتاگرام است. نوع پیش‌فرض سوکت TCP است..PP [SSL | TLS] [with options {...}]. گزینه‌های SSL/TLS را تنظیم کرده و گزینه‌های سراسری/پیش‌فرض SSL را بازنویسی می‌کند. می‌توانید نسخهٔ SSL/TLS مورد استفاده، بررسی گواهی‌ها، اعتماد به گواهی‌های خودامضاشده یا تنظیم فایل پایگاه‌دادهٔ گواهی‌های کلاینت SSL را برای احراز هویت با گواهی کلاینت تعیین کنید.

CERTIFICATE CHECKSUM [MD5|SHA1|SHA256] hash. گواهی کارساز SSL را با بررسی جمع مقابله‌ای (checksum) آن اعتبارسنجی می‌کند. می‌توانید از جمع مقابله‌ای MD5، SHA1 یا SHA256 استفاده کنید (اگر نوع را مشخص نکنید، Monit خلاصه را بر اساس طول هش تعیین خواهد کرد). استفاده از SHA256 برای امنیت رمزنگاری بهتر توصیه می‌شود. می‌توانید از ابزار خط فرمان openssl برای به‌دست آوردن مقدار جمع مقابله‌ای گواهی خود استفاده کنید، که سپس می‌توانید آن را در فایل کنترلی Monit به‌کار ببرید:

openssl x509 -fingerprint -sha256 -in server.crt | head -1 | cut -f2 -d'='

مثال:

if failed
    port 443
    protocol https
    and certificate checksum = "1ED948A6F4258ACAB964227EF4EB19FCC453B0F8"
then alert

CERTIFICATE VALID for number DAYS. در صورتی که گواهی در تعداد روز مشخص‌شده منقضی شود، یک هشدار ارسال می‌کند. این آزمایش برای دریافت اعلان هنگام فرارسیدن زمان تمدید گواهی SSL بسیار مفید است.

مثال:

if failed
    port 443
    protocol https
    and certificate valid > 30 days
then alert

PROTOCOL protocol. به‌صورت اختیاری پروتکلی را که Monit باید پس از برقراری اتصال با آن گفتگو کند، مشخص می‌کند. در حال حاضر Monit این پروتکل‌ها را می‌شناسد:
APACHE-STATUS
DNS
DWP
FAIL2BAN
FTP
GPS
HTTP
HTTPS
IMAP
IMAPS
CLAMAV
LDAP2
LDAP3
LMTP
MEMCACHE
MONGODB
MQTT
MYSQL
MYSQLS
NNTP
NTP3
PGSQL
POP
POPS
POSTFIX-POLICY
RADIUS
RDATE
REDIS
RSYNC
SIEVE
SIP
SMTP
SMTPS
SPAMASSASSIN
SSH
TNS
WEBSOCKET

اگر پروتکل سرور مقصد در این فهرست پیدا نشد، کافی است پروتکل را مشخص نکنید تا Monit از یک آزمایش اتصال پیش‌فرض استفاده کند.

پارامتر RESPONSETIME محدودیت زمان پاسخ را تعیین می‌کند. operator انتخابی از بین "<"، ">"، "!="، "==" در نشانه‌گذاری زبان c؛ "gt"، "lt"، "eq"، "ne" در نشانه‌گذاری پوستهٔ sh؛ و "greater"، "less"، "equal"، "notequal" در قالب قابل‌فهم برای انسان است (اگر مشخص نشود، پیش‌فرض EQUAL است).

TIMEOUT number SECONDS. به‌طور اختیاری مهلت زمانی (timeout) اتصال و خواندن را برای اتصال مشخص می‌کند. اگر Monit نتواند ظرف این زمان به سرور متصل شود، فرض می‌کند اتصال ناموفق بوده و کنشِ تعیین‌شده را اجرا می‌کند. مهلت زمانی اتصال پیش‌فرض ۵ ثانیه است.

RETRY number. به‌طور اختیاری تعداد تلاش‌های مجدد پیاپی در همان چرخهٔ آزمایش را در صورتی که اتصال ناموفق باشد، مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض، شکست در نخستین خطا است.

action انتخابی از بین "ALERT"، "RESTART"، "START"، "STOP"، "EXEC" یا "UNMONITOR" است.

گزینه‌های آزمون پروتکل‌های خاص

GENERIC (SEND/EXPECT)

اگر Monit از پروتکل گفتگوی سرور پشتیبانی نمی‌کند، می‌توانید آزمون پروتکل دلخواه خود را با استفاده از رشته‌های send و expect بنویسید. عبارت SEND رشته‌ای را به درگاه (پورت) سرور ارسال می‌کند و عبارت EXPECT رشتهٔ خوانده‌شده از سرور را با رشتهٔ داده‌شده در عبارت expect مقایسه می‌کند.

ساختار:

[<SEND|EXPECT> "string"]+

دستور Monit رشته را همان‌طور که هست ارسال خواهد کرد، و اگر پروتکل برای خاتمه دادن به رشته انتظار چنین نویسه‌هایی را داشته باشد (بیشتر پروتکل‌های متنی مورد استفاده در اینترنت این‌گونه‌اند)، باید به یاد داشته باشید که CR و LF را در رشتهٔ ارسالی به سرور بگنجانید.

دستور Monit به‌طور پیش‌فرض تا ۲۵۵ بایت از سرور می‌خواند و هنگام مقایسه با رشتهٔ EXPECT از این رشته استفاده می‌کند. می‌توانید این مقدار پیش‌فرض را با استفاده از عبارت set limits بازنویسی کنید.

در صورت نیاز می‌توانید از نویسه‌های غیرقابل‌چاپ در رشتهٔ SEND استفاده کنید. از نماد شانزده‌شانزدهی (hex)، یعنی \0xHEXHEX برای ارسال هر نویسه‌ای در محدودهٔ \0x00-\0xFF (یعنی ۰ تا ۲۵۵ در مبنای ده) استفاده کنید. برای نمونه، جهت آزمایش یک سرور Quake 3:

send "\0xFF\0xFF\0xFF\0xFFgetstatus"
expect "sv_floodProtect|sv_maxPing"

اگر سیستم شما از عبارات باقاعدهٔ POSIX پشتیبانی می‌کند، می‌توانید در رشتهٔ EXPECT از عبارات باقاعده استفاده کنید؛ برای کسب اطلاعات بیشتر دربارهٔ انواع عبارات باقاعده‌ای که می‌توانید در رشتهٔ expect استفاده نمایید، به regex(7) مراجعه کنید.

از آنجا که هم regex و هم مقایسهٔ رشته روی رشته‌های خاتمه‌یافته با صفر (zero-terminated) عمل می‌کنند، نمی‌توانید وجود '\0' را در بافر EXPECT بررسی کنید چرا که این نویسه نشانهٔ پایان بافر است. با این حال، ما '\0' را در بافر expect به‌صورت "\0" گریزدهی (escape) می‌کنیم که می‌توانید آن را بیازمایید؛ یعنی '\' به همراه مقدار اسکی 0. برای نمونه، در اینجا نحوهٔ آزمایش برای یک رشتهٔ expect که با صفر و به دنبال آن هر تعداد نویسه شروع می‌شود نشان داده شده است:

expect "^[\\]0.*"

در اینجا یک مثال ساده از پروتکل SMTP آمده است:

if failed
   port 25 and
   expect "^220.*"
   send   "HELO localhost.localdomain\r\n"
   expect "^250.*"
   send   "QUIT\r\n"
then alert

دستور SEND/EXPECT می‌تواند با هر نوع سوکتی، مانند سوکت‌های TCP، سوکت‌های UNIX و سوکت‌های UDP استفاده شود.

HTTP

ساختار:

PROTO(COL) HTTP
    [USERNAME "string"]
    [PASSWORD "string"]
    [REQUEST "string"]
    [METHOD <GET|HEAD>]
    [STATUS operator number]
    [CHECKSUM checksum]
    [HTTP HEADERS list of headers]
    [CONTENT < "=" | "!=" > STRING]

USERNAME نام کاربری اختیاری برای احراز هویت Basic است.

PASSWORD گذرواژهٔ اختیاری برای احراز هویت Basic است.

گزینهٔ REQUEST می‌تواند یک رشتهٔ URL تعیین‌کنندهٔ سندی روی سرور HTTP را مشخص کند. اگر عبارت request تعیین نشود، صفحهٔ پیش‌فرض "/" درخواست خواهد شد..PP برای نمونه:

if failed
   port 80
   protocol http
   request "/data/show?a=b&c=d"
then restart

METHOD متد درخواست HTTP را مشخص می‌کند. اگر مشخص نشود، Monit متد درخواست HTTP GET را ترجیح می‌دهد که نسبت به متد HEAD رایج‌تر است. برای صرفه‌جویی در پهنای‌باند شبکه، می‌توان متد را صراحتاً روی HEAD تنظیم کرد.

گزینهٔ STATUS می‌تواند برای بررسی صریح کد وضعیت HTTP بازگردانده شده توسط سرور HTTP به کار رود. در صورت عدم استفاده، اگر کد وضعیت بازگردانده شده بزرگ‌تر یا مساوی ۴۰۰ باشد، آزمون پروتکل HTTP با شکست مواجه خواهد شد. می‌توانید این رفتار را با استفاده از توصیف‌کنندهٔ status بازنویسی کنید.

برای نمونه، جهت بررسی این که صفحه‌ای وجود ندارد (سرور HTTP در این حالت باید 404 بازگرداند):

if failed
   port 80
   protocol http
   request "/non/existent.php"
   status = 404
then alert

CHECKSUM شما می‌توانید چکسام اسناد بازگردانده شده توسط سرور HTTP را بررسی کنید. درهم‌سازهای MD5, SHA1, یا SHA256 می‌توانند استفاده شوند. برای امنیت رمزنگاری بهتر، SHA256 توصیه می‌شود. اگر سرور هدر HTTP Content-Length را تنظیم نکند، Monit چکسام سند را بررسی نخواهد کرد. یک سرور HTTP هنگام ارائهٔ یک سند ایستا (مانند یک فایل) باید این هدر را تنظیم کند. هیچ محدودیتی در اندازهٔ سند وجود ندارد، اما به خاطر داشته باشید که Monit برای دانلود سند از بستر شبکه جهت محاسبهٔ چکسام، زمان صرف خواهد کرد.

مثال:

if failed
   port 80
   protocol http
   request "/page.html"
   checksum 8f7f419955cefa0b33a2ba316cba3659
then alert

HTTP HEADERS می‌تواند برای ارسال فهرستی از هدرهای HTTP هنگام استفاده از آزمون پروتکل HTTP به کار رود؛ برای نمونه، هدر host. اگر هدر host تنظیم نشده باشد، Monit از hostname یا IP-address میزبان به همان صورتی که در گزارهٔ check host مشخص شده استفاده خواهد کرد. تعیین یک هدر host در صورتی مفید است که بخواهید به یک میزبان مجازی مبتنی بر نام (name-based virtual host) متصل شده و آن را بیازمایید. نحو تنظیم هدرهای HTTP به این صورت است:

http headers [name:value, name:value,..]

که در آن هر جفت name:value با «,» جدا می‌شود. اگر نیاز دارید از «:» در رشتهٔ مقدار استفاده کنید، برای نمونه جهت تنظیم شماره درگاه در یک هدر host، باید مقدار را داخل نقل‌قول قرار دهید. برای مثال،

http headers [Host: "mmonit.com:443"]

در زمینهٔ check host، استفاده از این گزاره ممکن است به این شکل باشد:

check host mmonit.com with address mmonit.com
  if failed
     port 80 protocol http
     with http headers [Host: mmonit.com, Cache-Control: no-cache,
       Cookie: csrftoken=nj1bI3CnMCaiNv4beqo8ZaCfAQQvpgLH]
     and request /monit/ with content = "Monit [0-9.]+"
  then alert

تنظیم هدرهای HTTP با آزمون پروتکل HTTP مرتبط است و همان‌طور که در مثال بالا نشان داده شده باید پیش از request قرار گیرد.

گزینهٔ CONTENT الگویی را مشخص می‌کند که انتظار می‌رود در داده‌های بازگردانده شده توسط سرور وجود داشته باشد. اگر الگو تطابق نداشته باشد، آزمون با شکست مواجه می‌شود. در مثال بالا، اگر سرور صفحه‌ای شامل نام Monit که به دنبال آن یک شماره نسخه آمده باشد بازنگرداند، آزمون شکست خواهد خورد.

به‌طور پیش‌فرض، حداکثر ۱ مگابایت از محتوا بررسی می‌شود. می‌توانید این حد را با استفاده از گزارهٔ set limits افزایش دهید.

برای نمونه:

if failed
   port 80
   protocol http
   content = "foobar [0-9.]+"
then alert

APACHE-STATUS

آزمون APACHE-STATUS امکان بررسی کارایی سرور را از طریق وارسی صفحهٔ وضعیت تولیدشده توسط mod_status آپاچی، که انتظار می‌رود در نشانی پیش‌فرض http://www.example.com/server-status باشد، فراهم می‌کند.

نحو:

PROTOCOL APACHE-STATUS [PATH <path>] [USERNAME <string>] [PASSWORD <string>] [<property> <operator> <number>]+

PATH مسیر اختیاری به وضعیت آپاچی است (به‌طور پیش‌فرض "/server-status")

USERNAME نام کاربری اختیاری برای احراز هویت Basic است

PASSWORD گذرواژهٔ اختیاری برای احراز هویت Basic است

property کوته‌نوشتی برای وضعیت پردازهٔ فرزند (child status) است:

(1) logging (loglimit)
(2) closing connections (closelimit)
(3) performing DNS lookups (dnslimit)
(4) in keepalive with a client (keepalivelimit)
(5) replying to a client (replylimit)
(6) receiving a request (requestlimit)
(7) initialising (startlimit)
(8) waiting for incoming connections (waitlimit)
(9) gracefully closing down (gracefullimit)
(10) performing cleanup procedures (cleanuplimit)

operator یکی از "<"، "=" یا ">" است.

number محدودیت عددی درصدی است.

هر کدام از این محدودیت‌ها می‌توانند با مقداری متناسب با تعداد کل پردازه‌های فرزند فعال آپاچی مقایسه شوند.

می‌توانید تمام این آزمون‌ها را در یک عبارت ترکیب کنید یا فقط یک محدودیت خاص را بیازمایید. در صورت ترکیب محدودیت‌ها، باید آن‌ها را با استفاده از کلمهٔ کلیدی OR به یکدیگر متصل کنید.

مثال:

if failed port 80 protocol apache-status
       loglimit > 10% or
       dnslimit > 50% or
       waitlimit < 20%
then alert

MQTT

نحو:

PROTOCOL MQTT [USERNAME string PASSWORD string]

USERNAME نام کاربری MQTT

PASSWORD گذرواژهٔ MQTT

نام کاربری و گذرواژه (اطلاعات هویتی) اختیاری هستند. در صورت عدم استفاده، Monit اتصال ناشناس (anonymous) را امتحان خواهد کرد که ممکن است خطای احراز هویت ایجاد کند => استفاده از اطلاعات هویتی پیشنهاد می‌شود، مگر این‌که سرور شما اتصال ناشناس را مجاز کرده باشد.

مثال:

check process mosquitto with pidfile /var/run/mosquitto.pid
    start program = "/sbin/start mosquitto"
    stop program = "/sbin/stop mosquitto"
    if failed port 1883 protocol mqtt then alert

MYSQL

نحو:

PROTOCOL MYSQL[S] [USERNAME string PASSWORD string [RSAKEY CHECKSUM [MD5|SHA1|SHA256] string]]

USERNAME نام کاربری MySQL.

PASSWORD گذرواژهٔ MySQL (نویسه‌های خاص می‌توانند استفاده شوند، اما برای نویسه‌های غیرالفبایی-عددی، گذرواژه باید داخل نقل‌قول قرار گیرد).

RSAKEY CHECKSUM اگر از اتصال ناامن (MYSQL ساده بدون TLS) استفاده می‌کنید، می‌توانید چکسام مورد انتظار MD5, SHA1, یا SHA256 کلید RSA سرور را برای محافظت در برابر حملات مرد میانی (man-in-the-middle) تعیین کنید. برای امنیت رمزنگاری بهتر، SHA256 پیشنهاد می‌شود. Monit پیش از ارسال گذرواژه به سرور، اثرانگشت (fingerprint) کلید را بررسی خواهد کرد..PP نام کاربری و گذرواژه (اطلاعات احراز هویت) اختیاری هستند و اگر تنظیم نشوند، Monit آزمایش را با استفاده از ورود ناشناس (anonymous login) انجام خواهد داد. بسته به پیکربندی MySQL شما، این می‌تواند باعث ثبت یک خطای احراز هویت در گزارش‌های (log) مربوط به MySQL شود.

اگر اطلاعات احراز هویت تنظیم شده باشند، Monit تلاش خواهد کرد تا وارد شود. Monit به هیچ مجوزی روی پایگاه داده نیاز ندارد، بلکه فقط به یک کاربر پایگاه داده احتیاج دارد. ممکن است بخواهید یک کاربر مجزا برای استفاده Monit در هنگام آزمایش ایجاد کنید، برای نمونه:

CREATE USER 'monit'@'host_from_which_monit_performs_testing' IDENTIFIED BY 'mysecretpassword';
FLUSH PRIVILEGES;

مثال:

check process mysql with pidfile /var/run/mysqld/mysqld.pid
    start program = "/sbin/start mysql"
    stop program = "/sbin/stop mysql"
    if failed
       port 3306
       protocol mysql username "foo" password "bar"
    then alert

یا با دستورهای شروع/توقف مبتنی بر unix-socket:

check process mysql with pidfile /var/run/mysqld/mysqld.pid
    start program = "/usr/local/mysql/support-files/mysql.server start"
    stop program = "/usr/local/mysql/support-files/mysql.server stop"
    if failed
       unixsocket /tmp/mysql.sock
       protocol mysql username "foo" password "bar"
    then alert

می‌توانید رمزنگاری TLS را برای آزمایش با استفاده از MYSQLS به عنوان نام پروتکل فعال کنید:

if failed
   port 3306
   protocol mysqls username "foo" password "bar"
then alert

PGSQL

نحو:

PROTOCOL PGSQL [USERNAME string] [PASSWORD string] [DATABASE string]]

USERNAME نام کاربری PostgreSQL.

PASSWORD گذرواژه PostgreSQL (نویسه‌های خاص می‌توانند استفاده شوند، اما برای نویسه‌های غیر الفبایی-عددی گذرواژه باید داخل نقل‌قول قرار گیرد).

DATABASE پایگاه داده PostgreSQL (در صورت تنظیم نشدن، پیش‌فرض پایگاه داده‌ای است که با نام کاربری مطابقت دارد).

نام کاربری و گذرواژه (اطلاعات احراز هویت) اختیاری هستند و اگر تنظیم نشوند، Monit آزمایش را با کاربر و پایگاه داده هاردکد شده user=root و database=root انجام می‌دهد، که ممکن است باعث ایجاد خطا در گزارش‌های PostgreSQL شود.

اگر اطلاعات احراز هویت تنظیم شده باشند، Monit سعی خواهد کرد وارد شود. ممکن است بخواهید یک کاربر مجزا برای استفاده Monit در هنگام آزمایش ایجاد کنید.

در حال حاضر Monit فقط از روش‌های احراز هویت 'password' و 'md5' در PostgreSQL پشتیبانی می‌کند. اگر سرور روشی برای احراز هویت درخواست کند که Monit از آن پشتیبانی نمی‌کند (مانند 'scram-sha-256')، آن‌گاه Monit اتصال را خاتمه داده و آزمایش موفقیت‌آمیز در نظر گرفته می‌شود (اگرچه Monit نمی‌تواند احراز هویت شود، اما سرور در حال برقراری ارتباط است).

برای مجاز کردن دسترسی Monit به منظور اهداف آزمایشی، می‌توان یک حساب ایجاد کرد و دسترسی را برای نمونه مانند زیر مجاز نمود:

نمونه ورودی pg_hba.conf در PostgreSQL:

# TYPE  DATABASE   USER   ADDRESS       METHOD
  host  test       monit  127.0.0.1/32  md5

نمونه پیکربندی‌های Monit:

check process postgresql with pidfile /var/run/postgresql/12-main.pid
    start program = "/bin/systemctl postgresql start"
    stop program = "/bin/systemctl postgresql stop"
    if failed
       port 5432
       protocol pgsql username "monit" password "123456" database "test"
    then alert

RADIUS

نحو:

PROTOCOL RADIUS [SECRET string]

SECRET می‌توانید یک عبارت محرمانه (secret) جایگزین مشخص کنید، پیش‌فرض "testing123" است.

برای مثال:

check process radiusd with pidfile /var/run/radiusd.pid
      start program = "/etc/init.d/freeradius start"
      stop program = "/etc/init.d/freeradius stop"
      if failed
         host 127.0.0.1 port 1812 type udp protocol radius
         secret pingpong
      then alert

SIP

پروتکل SIP توسط سرورهای پلتفرم ارتباطی نظیر Asterisk و FreeSWITCH استفاده می‌شود.

نحو:

PROTOCOL SIP [TARGET valid@uri] [MAXFORWARD n]

TARGET با افزودن یک sip uri معتبر پس از این کلیدواژه، می‌توانید یک گیرنده جایگزین برای پیام مشخص کنید.

MAXFORWARD محدود کردن تعداد پروکسی‌ها یا درگاه‌هایی (gateways) که می‌توانند درخواست را به سرور بعدی فوروارد کنند. مقدار آن عددی صحیح در محدوده 0-255 است که به طور پیش‌فرض روی 70 تنظیم شده است. اگر max-forward = 0 باشد، سرور بعدی ممکن است با 200 OK پاسخ دهد (آزمایش موفقیت‌آمیز بود) یا پیام 483 Too Many Hops ارسال کند (آزمایش شکست خورد).

برای مثال:

check host openser_all with address 127.0.0.1
  if failed
     port 5060 type udp protocol sip
     with target "localhost:5060" and maxforward 6
  then alert

SMTP

نحو:

PROTOCOL SMTP[S] [USERNAME string PASSWORD string]

USERNAME نام کاربری SMTP.

PASSWORD گذرواژه SMTP (نویسه‌های خاص قابل استفاده هستند، اما برای نویسه‌های غیر الفبایی-عددی گذرواژه باید داخل نقل‌قول قرار گیرد).

اطلاعات احراز هویت اختیاری هستند و هنگام استفاده، احراز هویت در طول آزمایش انجام می‌شود تا بتوانید کارکرد صحیح احراز هویت را نیز بسنجید. اگر قرار است از احراز هویت استفاده شود، توصیه می‌کنیم برای رمزنگاری ارتباط از smtps استفاده کنید. اگر هیچ اطلاعات احراز هویتی تنظیم نشده باشد، Monit صرفاً یک آزمایش پایه پروتکل را انجام خواهد داد.

مثال:

check process postfix with pidfile /var/spool/postfix/pid/master.pid
    start program = "/etc/init.d/postfix start"
    stop  program = "/etc/init.d/postfix stop"
    if failed
       port 25
       protocol smtp
    then alert

مثال با استفاده از احراز هویت و STARTTLS/SMTPS:

check process postfix with pidfile /var/spool/postfix/pid/master.pid
    start program = "/etc/init.d/postfix start"
    stop  program = "/etc/init.d/postfix stop"
    if failed
       port 25
       protocol smtps
       username "foo"
       password "bar"
    then alert

WEBSOCKET

نحو:.PP

PROTOCOL WEBSOCKET
        [REQUEST string]
        [HOST string]
        [ORIGIN string]
        [VERSION number]

HOST می‌توانید یک سرآیند Host جایگزین مشخص کنید

REQUEST می‌توانید یک درخواست جایگزین مشخص کنید؛ مقدار پیش‌فرض "/" است

ORIGIN می‌توانید یک مبدأ جایگزین مشخص کنید؛ مقدار پیش‌فرض "https://mmonit.com" است

VERSION می‌توانید یک نسخهٔ جایگزین مشخص کنید؛ مقدار پیش‌فرض "0" است

برای مثال:

check host websocket.org with address "echo.websocket.org"
      if failed
         port 80 protocol websocket
         host "echo.websocket.org"
         request "/"
         origin 'http://websocket.com'
         version 13
      then alert