&#x0646;&#x0627;&#x0645; (NAME)

تولید کد بزرگ‌پایان (big-endian). این حالت پیش‌فرض است هنگامی که GCC برای یک مقصد aarch64_be-*-* پیکربندی شده باشد.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره (general-purpose registers) استفاده می‌کند. این کار مانع از استفادهٔ کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور (floating-point) و Advanced SIMD خواهد شد، اما هیچ محدودیتی بر اسمبلر اعمال نخواهد کرد.

تولید کد کوچک‌پایان (little-endian). این حالت پیش‌فرض است هنگامی که GCC برای یک مقصد aarch64-*-* و نه مقصد aarch64_be-*-* پیکربندی شده باشد.

-mcmodel=tiny

تولید کد برای مدل کد tiny. برنامه و نمادهای ایستا تعریف‌شدهٔ آن باید در فاصلهٔ ۱ مگابایتی از یکدیگر باشند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند (link) داده شوند.

-mcmodel=small

تولید کد برای مدل کد small. برنامه و نمادهای ایستا تعریف‌شدهٔ آن باید در فاصلهٔ ۴ گیگابایتی از یکدیگر باشند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند. این، مدل کد پیش‌فرض است.

تولید کد برای مدل کد large. این مدل هیچ فرضی دربارهٔ آدرس‌ها و اندازهٔ بخش‌ها در نظر نمی‌گیرد. برنامه‌ها فقط می‌توانند به‌صورت ایستا پیوند داده شوند. گزینهٔ -mcmodel=large با گزینه‌های -mabi=ilp32، -fpic و -fPIC ناسازگار است.

-mtp=name

مشخص کردن ثبات سیستمی مورد استفاده به‌عنوان اشاره‌گر ریسه (thread pointer). مقادیر معتبر عبارتند از tpidr_el0، tpidrro_el0، tpidr_el1، tpidr_el2، و tpidr_el3. برای سازگاری با نسخه‌های پیشین، نام‌های مستعار el0، el1، el2، و el3 نیز پذیرفته می‌شوند. تنظیم پیش‌فرض tpidr_el0 است. توصیه می‌شود تمام کدهایی که قرار است با هم تعامل داشته باشند، با مقدار یکسانی از این گزینه کامپایل شوند تا از دسترسی به یک اشاره‌گر ریسهٔ متفاوت از یک سطح استثناء (exception level) نادرست جلوگیری شود.

-momit-leaf-frame-pointer

جلوگیری از تولید دسترسی‌های حافظه‌ای که ممکن است بر روی مرز طبیعی شیء تراز نشده باشند (یا مجاز ساختن آن)، همان‌گونه که در مشخصات معماری شرح داده شده است.

-mno-omit-leaf-frame-pointer

حذف یا نگه‌داشتن اشاره‌گر چارچوب (frame pointer) در توابع برگ (leaf functions). رفتار اول پیش‌فرض است.

-mtls-dialect=traditional

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری (canary) در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا sysreg برای یک قناری در یک ثبات سیستمی مناسب.

با انتخاب حالت دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که از کدام ثبات سیستمی به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد چرا که این گزینه کاملاً برای استفاده درون کرنل لینوکس است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS به عنوان سازوکار حافظهٔ محلی ریسه (thread-local storage) برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS. این پیش‌فرض است.

استفاده از TLS سنتی به‌عنوان سازوکار حافظهٔ محلی ریسه برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS.

-mtls-size=size

مشخص کردن اندازهٔ بیتی آفست‌های بی‌واسطهٔ (immediate) متغیرهای TLS. مقادیر معتبر عبارتند از 12، 24، 32، 48. این گزینه به binutils نسخهٔ 2.26 یا جدیدتر نیاز دارد.

-mfix-cortex-a53-835769

-mno-fix-cortex-a53-835769

فعال یا غیرفعال کردن راهکار ترمیمی (workaround) برای خطای سخت‌افزاری (erratum) شمارهٔ 835769 در ARM Cortex-A53. این مورد شامل درج یک دستور NOP میان دستورهای حافظه و دستورهای ضرب و جمع انباشته (multiply-accumulate) صحیح ۶۴ بیتی است. در صورتی که معماری یا پردازنده‌ای در خط فرمان مشخص شده باشد که به این راهکار ترمیمی نیازی ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mfix-cortex-a53-843419

-mno-fix-cortex-a53-843419

فعال یا غیرفعال کردن راهکار ترمیمی برای خطای سخت‌افزاری (erratum) شمارهٔ 843419 در ARM Cortex-A53. این راهکار ترمیمی در زمان پیوند (link time) انجام می‌شود و این گزینه صرفاً پرچم مربوطه را به پیونددهنده (linker) ارسال خواهد کرد. در صورتی که معماری یا پردازنده‌ای در خط فرمان مشخص شده باشد که به این راهکار ترمیمی نیازی ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mlow-precision-recip-sqrt

-mno-low-precision-recip-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب جذر معکوس (reciprocal square root). این گزینه تنها در صورتی اثرگذار است که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه، دقت نتایج جذر معکوس را برای دقت یگانه (single precision) به حدود ۱۶ بیت و برای دقت مضاعف (double precision) به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد.

-mlow-precision-sqrt

-mno-low-precision-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب ریشه دوم (square root). این گزینه تنها در صورتی اثرگذار است که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه، دقت نتایج ریشه دوم را برای دقت یگانه به حدود ۱۶ بیت و برای دقت مضاعف به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد. در صورت فعال بودن، به‌طور ضمنی -mlow-precision-recip-sqrt را نیز اعمال می‌کند.

-mlow-precision-div

-mno-low-precision-div

فعال یا غیرفعال کردن تقریب تقسیم. این گزینه تنها در صورتی اثرگذار است که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه، دقت نتایج تقسیم را برای دقت یگانه به حدود ۱۶ بیت و برای دقت مضاعف به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد.

-mtrack-speculation

-mno-track-speculation

فعال یا غیرفعال کردن تولید کد اضافی برای ردیابی اجرای حدسی (speculative execution) از میان شاخه‌های شرطی. سپس این وضعیت ردیابی می‌تواند هنگام بسط فراخوانی‌های "__builtin_speculation_safe_copy" توسط کامپایلر مورد استفاده قرار گیرد تا امکان تولید توالی کد بهینه‌تری فراهم شود..IP -moutline-atomics 4

-mno-outline-atomics

فعال یا غیرفعال کردن فراخوانی توابع کمکی برون‌خط (out-of-line helpers) برای پیاده‌سازی عملیات اتمیک. این توابع کمکی در زمان اجرا بررسی می‌کنند که آیا دستورالعمل‌های LSE از ARMv8.1-A قابل استفاده هستند یا خیر؛ در غیر این صورت، از دستورالعمل‌های load/store-exclusive موجود در ISA پایهٔ ARMv8.0 استفاده خواهند کرد.

این گزینه تنها هنگام کامپایل برای مجموعه دستورالعمل‌های پایهٔ ARMv8.0 کاربرد دارد. در صورت استفاده از نگارش‌های جدیدتر، مانند -march=armv8.1-a یا -march=armv8-a+lse، دستورالعمل‌های ARMv8.1-Atomics به‌طور مستقیم به کار گرفته خواهند شد. همین امر هنگام استفاده از -mcpu= در صورتی که پردازندهٔ انتخاب‌شده از ویژگی lse پشتیبانی کند نیز صدق می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-march=name

تعیین نام معماری مقصد و در صورت تمایل، یک یا چند اصلاح‌کنندهٔ ویژگی (feature modifier). این گزینه ساختار -march=arch{+[no]feature}* را دارد.

جدول زیر مقادیر مجاز برای arch و ویژگی‌هایی را که به‌طور پیش‌فرض فعال می‌کنند خلاصه می‌کند:

مقدار arch : معماری : شامل‌شده به‌طور پیش‌فرض
armv8-a : Armv8-A : +fp, +simd
armv8.1-a : Armv8.1-A : armv8-a, +crc, +lse, +rdma
armv8.2-a : Armv8.2-A : armv8.1-a
armv8.3-a : Armv8.3-A : armv8.2-a, +pauth, +fcma, +jscvt
armv8.4-a : Armv8.4-A : armv8.3-a, +flagm, +fp16fml, +dotprod, +rcpc2
armv8.5-a : Armv8.5-A : armv8.4-a, +sb, +ssbs, +predres, +frintts, +flagm2
armv8.6-a : Armv8.6-A : armv8.5-a, +bf16, +i8mm
armv8.7-a : Armv8.7-A : armv8.6-a, +wfxt, +xs
armv8.8-a : Armv8.8-a : armv8.7-a, +mops
armv8.9-a : Armv8.9-a : armv8.8-a
armv9-a : Armv9-A : armv8.5-a, +sve, +sve2
armv9.1-a : Armv9.1-A : armv9-a, +bf16, +i8mm
armv9.2-a : Armv9.2-A : armv9.1-a, +wfxt, +xs
armv9.3-a : Armv9.3-A : armv9.2-a, +mops
armv9.4-a : Armv9.4-A : armv9.3-a, +sve2p1
armv9.5-a : Armv9.4-A : armv9.4-a, cpa, +faminmax, +lut
armv8-r : Armv8-R : armv8-r

مقدار native در سیستم‌های محلی AArch64 GNU/Linux در دسترس است و باعث می‌شود کامپایلر معماری سیستم میزبان را انتخاب کند. این گزینه در صورتی که کامپایلر نتواند معماری سیستم میزبان را شناسایی کند، هیچ تأثیری ندارد. هنگامی که -march=native مشخص شود و هیچ گزینهٔ -mcpu یا -mtune دیگری داده نشود، GCC پردازندهٔ میزبان را هم به عنوان پردازندهٔ بهینه‌سازی و هم برای انتخاب ویژگی‌های معماری در نظر می‌گیرد؛ بدین معنا که با -march=native همانند -mcpu=native رفتار می‌شود.

مقادیر مجاز برای feature در زیربخش مربوط به aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers فهرست شده‌اند. در صورت تعیین اصلاح‌کننده‌های ویژگی متناقض، راست‌ترین ویژگی اعمال خواهد شد.

کامپایلر GCC از name برای تعیین نوع دستورالعمل‌هایی که می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی استفاده کند، بهره می‌برد. اگر -march بدون مشخص کردن هیچ‌کدام از -mtune یا -mcpu تعیین شود، کد به‌گونه‌ای بهینه‌سازی می‌شود که در طیف وسیعی از پردازنده‌های مقصد که معماری هدف را پیاده‌سازی کرده‌اند عملکرد مطلوبی داشته باشد.

-mtune=name

تعیین نام پردازندهٔ مقصدی که GCC باید کارایی کد را برای آن بهینه‌سازی کند. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: generic، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، cortex-a76، cortex-a76ae، cortex-a77، cortex-a65، cortex-a65ae، cortex-a34، cortex-a78، cortex-a78ae، cortex-a78c، ares، exynos-m1، emag، falkor، oryon-1، neoverse-512tvb، neoverse-e1، neoverse-n1، neoverse-n2، neoverse-v1، neoverse-v2، grace، neoverse-v3، neoverse-v3ae، neoverse-n3، olympus، cortex-a725، cortex-x925، qdf24xx، saphira، phecda، xgene1، vulcan، octeontx، octeontx81، octeontx83، octeontx2، octeontx2t98، octeontx2t96، octeontx2t93، octeontx2f95، octeontx2f95n، octeontx2f95mm، a64fx، fujitsu-monaka، thunderx، thunderxt88، thunderxt88p1، thunderxt81، tsv110، thunderxt83، thunderx2t99، thunderx3t110، zeus، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55، cortex-r82، cortex-r82ae، cortex-x1، cortex-x1c، cortex-x2، cortex-x3، cortex-x4، cortex-a510، cortex-a520، cortex-a520ae، cortex-a710، cortex-a715، cortex-a720، cortex-a720ae، ampere1، ampere1a، ampere1b، cobalt-100، apple-m1، apple-m2، apple-m3 و native.

مقادیر cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55، apple-m1، apple-m2، apple-m3 و gb10 مشخص می‌کنند که GCC باید برای یک سامانهٔ big.LITTLE بهینه‌سازی کند.

مقدار neoverse-512tvb مشخص می‌کند که GCC باید برای هسته‌های Neoverse که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده و (ب) پهنای باند برداری کل آن‌ها ۵۱۲ بیت در هر چرخه است، بهینه‌سازی کند. به عبارت دیگر، این گزینه به GCC اعلام می‌کند که برای هسته‌های Neoverse که توانایی اجرای ۴ دستورالعمل محاسباتی ۱۲۸ بیتی Advanced SIMD در هر چرخه و اجرای تعداد معادل آن از دستورالعمل‌های محاسباتی SVE در هر چرخه را دارند (۲ مورد برای SVE ۲۵۶ بیتی، ۴ مورد برای SVE ۱۲۸ بیتی)، بهینه‌سازی انجام دهد. این حالت کلی‌تر از بهینه‌سازی برای یک هستهٔ خاص مانند Neoverse V1 است، اما مشخص‌تر از بهینه‌سازی پیش‌فرضی است که در زیر شرح داده شده است.

علاوه بر این، در سیستم‌های محلی AArch64 GNU/Linux، مقدار native کارایی را برای سیستم میزبان بهینه‌سازی می‌کند. این گزینه در صورتی که کامپایلر قادر به شناسایی پردازندهٔ سیستم میزبان نباشد، هیچ تأثیری ندارد.

در حالتی که هیچ‌یک از گزینه‌های -mtune=، -mcpu= یا -march= تعیین نشده باشند، کد به‌گونه‌ای بهینه‌سازی می‌شود که در میان طیف وسیعی از پردازنده‌های مقصد عملکرد مطلوبی ارائه دهد.

این گزینه نمی‌تواند اصلاح‌کنندهٔ ویژگی به عنوان پسوند دریافت کند.

-mcpu=name

تعیین نام پردازندهٔ مقصد که می‌تواند به‌طور اختیاری دارای یک یا چند پسوند اصلاح‌کنندهٔ ویژگی باشد. این گزینه ساختار -mcpu=cpu{+[no]feature}* را دارد، که در آن مقادیر مجاز برای cpu همان مقادیر موجود برای -mtune هستند. مقادیر مجاز برای feature در زیربخش مربوط به aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers مستند شده‌اند. در صورت تعیین اصلاح‌کننده‌های ویژگی متناقض، راست‌ترین ویژگی اعمال خواهد شد.

کامپایلر GCC از name هم برای تعیین نوع دستورالعمل‌هایی که می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی منتشر کند (مانند -march) و هم برای تعیین پردازندهٔ مقصدی که باید کارایی برای آن بهینه‌سازی شود (مانند -mtune) استفاده می‌کند. در صورتی که این گزینه همراه با -march یا -mtune استفاده شود، آن گزینه‌ها بر بخش متناظر از این گزینه ارجحیت خواهند داشت.

گزینهٔ -mcpu=neoverse-512tvb از این نظر خاص است که به یک هستهٔ مشخص اشاره ندارد، بلکه به تمام هسته‌های Neoverse اشاره می‌کند که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده و (ب) دارای پهنای باند برداری کل ۵۱۲ بیت در هر چرخه هستند. مگر اینکه توسط -march بازنویسی شود، -mcpu=neoverse-512tvb کدی تولید می‌کند که روی هستهٔ Neoverse V1 قابل اجرا است؛ زیرا Neoverse V1 نخستین هستهٔ Neoverse دارای این ویژگی‌ها است. مگر اینکه توسط -mtune بازنویسی شود، -mcpu=neoverse-512tvb کد را به همان شیوهٔ -mtune=neoverse-512tvb بهینه‌سازی می‌کند.

-moverride=string

بازنویسی تصمیمات بهینه‌سازی اتخاذشده توسط بخش پشتی (back-end) در پاسخ به سوییچ -mtune=. ساختار، معناشناسی، و مقادیر پذیرفته‌شده برای string در این گزینه تضمین نمی‌شود که در تمام نگارش‌ها یکسان بمانند.

این گزینه صرفاً برای استفاده در زمان توسعهٔ GCC طراحی شده است..IP -mverbose-cost-dump 4 فعال‌سازی تخلیهٔ مفصل مدل هزینه در فایل‌های تخلیهٔ اشکال‌زدایی. این گزینه برای استفاده در اشکال‌زدایی کامپایلر فراهم شده است.

-mpc-relative-literal-loads

-mno-pc-relative-literal-loads

فعال یا غیرفعال کردن بارگذاری مقادیر ثابت وابسته به PC (شمارندهٔ برنامه). با این گزینه استخرهای مقادیر ثابت (literal pools) با استفاده از یک تک‌دستورالعمل قابل دسترسی بوده و پس از هر تابع صادر می‌شوند. این امر حداکثر اندازهٔ توابع را به 1MB محدود می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -mcmodel=tiny فعال است.

-msign-return-address=scope

حوزهٔ تابعی را که امضای نشانی بازگشت بر آن اعمال می‌شود انتخاب می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از: none که امضای نشانی بازگشت را غیرفعال می‌کند، non-leaf که امضای اشاره‌گر را برای توابعی که تابع برگ (leaf) نیستند فعال می‌کند، و all که امضای اشاره‌گر را برای همهٔ توابع فعال می‌سازد. مقدار پیش‌فرض none است. این گزینه به نفع -mbranch-protection منسوخ شده است.

-mbranch-protection=none|standard|pac-ret[+leaf+b-key]|bti|gcs

انتخاب ویژگی‌های محافظت از انشعاب مورد استفاده. none مقدار پیش‌فرض است و تمام انواع محافظت از انشعاب را خاموش می‌کند. standard تمام انواع ویژگی‌های محافظت از انشعاب را روشن می‌کند. اگر یک ویژگی دارای گزینه‌های تنظیم دقیق اضافی باشد، standard آن را در سطح استانداردش تنظیم می‌کند. pac-ret[+leaf] امضای نشانی بازگشت را در سطح استانداردش روشن می‌کند: امضای توابعی که نشانی بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند (توابع non-leaf عملاً همواره این کار را انجام می‌دهند) با استفاده از a-key. از آرگومان اختیاری leaf می‌توان برای تعمیم امضا جهت در بر گرفتن توابع برگ (leaf) استفاده کرد. از آرگومان اختیاری b-key می‌توان برای امضای توابع با B-key به جای A-key استفاده کرد. bti سازوکار شناسایی هدف انشعاب (branch target identification) را روشن می‌کند. gcs تولید کد سازگار با پشتهٔ کنترلی محافظت‌شده (guarded control stack) را فعال می‌کند.

-mharden-sls=opts

فعال‌سازی مقاوم‌سازی کامپایلر در برابر حدس و گمان مستقیم خطی (SLS). opts فهرستی از گزینه‌های زیر است که با کاما از هم جدا شده‌اند:

retbr
blr

علاوه بر این، -mharden-sls=all تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند، در حالی که -mharden-sls=none تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌سازد.

-mearly-ra=scope

تعیین زمان فعال‌سازی گذر تخصیص زودهنگام ثبات (early register allocation pass). این گذر پیش از زمان‌بندی دستورالعمل‌ها اجرا می‌شود و تلاش می‌کند یک تخصیص بدون سرریز (spill-free) برای کدهای ممیز شناور و برداری بیابد. همچنین تلاش می‌کند از دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار (strided)، مانند دستورهای گام‌دار LD1 و ST1 در SME2' بهره ببرد.

مقادیر ممکن برای scope عبارتند از: all که گذر را روی تمامی توابع اجرا می‌کند؛ strided که گذر را روی توابعی که به دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار دسترسی دارند اجرا می‌کند؛ و none که گذر را غیرفعال می‌سازد.

-mearly-ra=all مقدار پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر، و برای -Os است. در غیر این صورت، مقدار پیش‌فرض -mearly-ra=none است.

-mearly-ldp-fusion

فعال‌سازی نسخهٔ گذر ادغام جفت load/store در AArch64 که قبل از تخصیص ثبات اجرا می‌شود. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-mlate-ldp-fusion

فعال‌سازی نسخهٔ گذر ادغام جفت load/store در AArch64 که بعد از تخصیص ثبات اجرا می‌شود. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-msve-vector-bits=bits

تعداد بیت‌ها را در یک ثبات برداری SVE مشخص می‌کند. این گزینه تنها زمانی مؤثر است که SVE فعال باشد.

کامپایلر GCC از دو شیوهٔ تولید کد SVE پشتیبانی می‌کند: خروجی «مستقل از طول بردار» (vector-length agnostic) که با هر اندازه‌ای از ثبات برداری کار می‌کند و خروجی «وابسته به طول بردار» (vector-length specific) که به GCC اجازه می‌دهد در مواردی که برای بهینه‌سازی مفید است، فرضیاتی دربارهٔ طول بردار در نظر بگیرد. مقادیر ممکن برای bits عبارتند از: scalable، 128، 256، 512، 1024 و 2048. مشخص کردن scalable خروجی مستقل از طول بردار را انتخاب می‌کند. در حال حاضر -msve-vector-bits=128 نیز برای مقصدهای big-endian خروجی مستقل از طول بردار تولید می‌کند. تمامی مقادیر دیگر کدی وابسته به طول بردار تولید می‌کنند. رفتار این مقادیر ممکن است در انتشار‌های آینده تغییر کند و برای تولید کدی که بین طول‌های مختلف ثبات برداری SVE در سخت‌افزارهای مختلف سازگار و قابل حمل باشد، نباید به هیچ مقداری جز scalable اتکا کرد.

پیش‌فرض -msve-vector-bits=scalable است که کدی مستقل از طول بردار تولید می‌کند.

-Wexperimental-fmv-target

هشدار دربارهٔ استفاده از قابلیت چندنسخه‌ای کردن توابع (Function Multi Versioning) آزمایشی. مشخصات Arm C Language Extension برای Function Multi Versioning در وضعیت بتا بوده و ممکن است تغییر کند. هرگونه استفاده از FMV مشروط به این هشدار است که احتمال تغییر رفتار و ناسازگاری در آینده وجود دارد.

اصلاح‌کننده‌های ویژگی -march و -mcpu

اصلاح‌کننده‌های ویژگی که با -march و -mcpu استفاده می‌شوند می‌توانند هر یک از موارد زیر و معکوس آن‌ها یعنی nofeature باشند:

crc: فعال‌سازی افزونهٔ CRC. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
crypto: فعال‌سازی افزونهٔ Crypto. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
fp: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکنِ گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
simd: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Advanced SIMD. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکنِ گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
sve: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Scalable Vector Extension. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
lse: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Large System Extension. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
rdma: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Round Double Multiply Accumulate. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
fp16: فعال‌سازی افزونهٔ FP16. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند.
fp16fml: فعال‌سازی افزونهٔ FP16 fmla. این گزینه همچنین افزونه‌های FP16 و دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.4-a فعال است. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
rcpc: فعال‌سازی افزونهٔ RCpc. این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های LDAPR را برای معناشناسی اتمی load-acquire فعال کرده و آن را به اسمبلر منتقل می‌کند تا دستورهای asm درون‌خطی بتوانند از دستورالعمل‌های افزونهٔ RCpc استفاده کنند.
dotprod: فعال‌سازی افزونهٔ Dot Product. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
aes: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری aes و pmull در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha2: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sha2 در Armv8-a. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha3: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sha512 و sha3. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
sm4: فعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری sm3 و sm4. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
profile: فعال‌سازی افزونهٔ Statistical Profiling. این گزینه تنها برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
rng: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تولید عدد تصادفی (Random Number) در Armv8.5-a. این گزینه تنها برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
memtag: فعال‌سازی افزونه‌های Memory Tagging در Armv8.5-a. استفاده از این گزینه با معماری‌های پیش از Armv8.5-A پشتیبانی نمی‌شود..IP sb 4 فعال‌سازی دستور Speculation Barrier در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلی است و روی تولید کد تأثیری نمی‌گذارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
ssbs: فعال‌سازی دستور Speculative Store Bypass Safe در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلی است و روی تولید کد تأثیری نمی‌گذارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
predres: فعال‌سازی دستورهای Execution and Data Prediction Restriction در Armv8-a. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلی است و روی تولید کد تأثیری نمی‌گذارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
sve2: فعال‌سازی Armv8-a Scalable Vector Extension 2. این گزینه دستورهای SVE را نیز فعال می‌کند.
sve2-bitperm: فعال‌سازی دستورهای SVE2 bitperm. این گزینه دستورهای SVE2 را نیز فعال می‌کند.
sve2-sm4: فعال‌سازی دستورهای SVE2 sm4. این گزینه دستورهای SVE2 را نیز فعال می‌کند.
sve2-aes: فعال‌سازی دستورهای SVE2 aes. این گزینه دستورهای SVE2 را نیز فعال می‌کند.
sve2-sha3: فعال‌سازی دستورهای SVE2 sha3. این گزینه دستورهای SVE2 را نیز فعال می‌کند.
sve2p1: فعال‌سازی دستورهای SVE2.1. این گزینه دستورهای SVE2 را نیز فعال می‌کند.
tme: فعال‌سازی Transactional Memory Extension.
i8mm: فعال‌سازی دستورهای ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸ بیتی (8-bit Integer Matrix Multiply). این گزینه همچنین دستورهای ممیز شناور و Advanced SIMD را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه با معماری‌های قبل از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f32mm: فعال‌سازی دستورهای ضرب ماتریسی ممیز شناور ۳۲ بیتی. این گزینه همچنین دستورهای SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های قبل از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f64mm: فعال‌سازی دستورهای ضرب ماتریسی ممیز شناور ۶۴ بیتی. این گزینه همچنین دستورهای SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه با معماری‌های قبل از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
bf16: فعال‌سازی دستورهای ممیز شناور دقت نیمه brain. این گزینه همچنین دستورهای Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه با معماری‌های قبل از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
ls64: فعال‌سازی دستورهای بارگذاری و ذخیره‌سازی اتمیک ۶۴ بایتی برای شتاب‌دهنده‌ها.
mops: فعال‌سازی دستورها برای شتاب‌بخشی به عملیات‌های حافظه مانند "memcpy"، "memmove" و "memset". این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.8-a فعال است.
flagm: فعال‌سازی افزونه دستورهای دستکاری پرچم (Flag Manipulation instructions Extension).
flagm2: فعال‌سازی دستورهای تبدیل پرچم FlagM2.
pauth: فعال‌سازی Pointer Authentication Extension.
cssc: فعال‌سازی دستورهای Common Short Sequence Compression.
sme: فعال‌سازی Scalable Matrix Extension. این مورد تنها زمانی پشتیبانی می‌شود که SVE2 نیز فعال باشد.
sme-i16i64: فعال‌سازی افزونه FEAT_SME_I16I64 برای SME. این گزینه دستورهای SME را نیز فعال می‌کند.
sme-f64f64: فعال‌سازی افزونه FEAT_SME_F64F64 برای SME. این گزینه دستورهای SME را نیز فعال می‌کند.
sme2: فعال‌سازی Scalable Matrix Extension 2. این گزینه دستورهای SME را نیز فعال می‌کند.
sme-b16b16: فعال‌سازی افزونه FEAT_SME_B16B16 برای SME. این گزینه دستورهای SME2 و SVE_B16B16 را نیز فعال می‌کند.
sme-f16f16: فعال‌سازی افزونه FEAT_SME_F16F16 برای SME. این گزینه دستورهای SME2 را نیز فعال می‌کند.
sme2p1: فعال‌سازی Scalable Matrix Extension نگارش 2.1. این گزینه دستورهای SME2 را نیز فعال می‌کند.
fcma: فعال‌سازی افزونه‌های SIMD برای اعداد مختلط.
jscvt: فعال‌سازی دستور تبدیل جاوااسکریپت "fjcvtzs".
frintts: فعال‌سازی دستورهای گرد کردن ممیز شناور به مقدار صحیح.
wfxt: فعال‌سازی دستورهای "wfet" و "wfit".
xs: فعال‌سازی افزونه صفت حافظه XS.
lse128: فعال‌سازی افزونه دستورهای اتمیک ۱۲۸ بیتی LSE128. این گزینه دستورهای LSE را نیز فعال می‌کند.
d128: فعال‌سازی پشتیبانی از دستورهای خواندن/نوشتن ثبات سیستم ۱۲۸ بیتی. این گزینه افزونه LSE128 را نیز فعال می‌کند.
gcs: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونه Guarded Control Stack در Armv9.4-a.
the: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونه translation hardening در Armv8.9-a/9.4-a.
rcpc2: فعال‌سازی افزونه RCpc2.
rcpc3: فعال‌سازی افزونه RCpc3 (Release Consistency).
fp8: فعال‌سازی افزونه fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی).
fp8fma: فعال‌سازی افزونه ضرب و انباشت ممیز شناور ۸ بیتی (fp8).
ssve-fp8fma: فعال‌سازی افزونه ضرب و انباشت ممیز شناور ۸ بیتی (fp8) در حالت جاری (streaming mode).
fp8dot4: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۴ جهته ممیز شناور ۸ بیتی (fp8) به دقت یگانه.
ssve-fp8dot4: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۴ جهته ممیز شناور ۸ بیتی (fp8) به دقت یگانه در حالت جاری.
fp8dot2: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۲ جهته ممیز شناور ۸ بیتی (fp8) به دقت نیمه.
ssve-fp8dot2: فعال‌سازی افزونه ضرب داخلی ۲ جهته ممیز شناور ۸ بیتی (fp8) به دقت نیمه در حالت جاری.
faminmax: فعال‌سازی افزونه Floating Point Absolute Maximum/Minimum.
lut: فعال‌سازی افزونه Lookup Table.
cpa: فعال‌سازی دستورهای Checked Pointer Arithmetic.
sve-b16b16: فعال‌سازی افزونه SVE non-widening brain floating-point ("bf16"). این مورد تنها زمانی اثرگذار است که "sve2" یا "sme2" نیز فعال باشند..PP قابلیت crypto مستلزم aes، sha2 و simd است که خود مستلزم fp می‌باشد. برعکس، nofp مستلزم nosimd است که خود مستلزم nocrypto، noaes و nosha2 خواهد بود.

گزینه‌های Adapteva Epiphany

این گزینه‌های -m برای Adapteva Epiphany تعریف شده‌اند:

-mhalf-reg-file: هیچ ثباتی را در محدوده "r32"..."r63" تخصیص ندهید. این کار اجازه می‌دهد تا کد روی نسخه‌های سخت‌افزاری که فاقد این ثبات‌ها هستند اجرا شود.
-mprefer-short-insn-regs: ترجیحاً ثبات‌هایی را تخصیص دهید که امکان تولید دستورالعمل‌های کوتاه را فراهم می‌کنند. این کار می‌تواند منجر به افزایش تعداد دستورالعمل‌ها شود، بنابراین ممکن است اندازه کلی کد را کاهش یا افزایش دهد.
-mbranch-cost=num: هزینه انشعاب‌ها را تقریباً برابر با num دستورالعمل «ساده» تنظیم می‌کند. این هزینه صرفاً یک تخمین تقریبی است و تضمینی برای ایجاد نتایج یکسان در انتشارها و نگارش‌های مختلف وجود ندارد.
-mcmove: تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی را فعال می‌کند.
-mnops=num: پیش از هر دستورالعمل تولیدشده دیگر، به تعداد num دستور NOP درج می‌کند.
-mno-soft-cmpsf: برای مقایسه‌های ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision)، یک دستور "fsub" صادر کرده و پرچم‌ها را بررسی می‌کند. این کار سریع‌تر از مقایسه نرم‌افزاری است، اما می‌تواند در حضور مقادیر NaN، یا هنگامی که دو عدد کوچکِ متفاوت به گونه‌ای مقایسه می‌شوند که تفاضل آن‌ها صفر محاسبه می‌شود، نتایج نادرستی ایجاد کند. پیش‌فرض -msoft-cmpsf است که از مقایسه‌های نرم‌افزاری کندتر، ولی منطبق بر استاندارد IEEE استفاده می‌کند.
-mstack-offset=num: آفست بین بالای پشته و اشاره‌گر پشته (stack pointer) را تنظیم می‌کند. برای نمونه، مقدار 8 بدین معناست که هشت بایت در محدوده "sp+0...sp+7" می‌تواند توسط توابع برگ (leaf functions) بدون تخصیص پشته استفاده شود. مقادیر غیر از 8 یا 16 آزمایش‌نشده هستند و بعید است کار کنند. همچنین توجه داشته باشید که این گزینه ABI را تغییر می‌دهد؛ کامپایل یک برنامه با یک آفست پشته متفاوت از کتابخانه‌هایی که قبلاً با آن کامپایل شده‌اند، عموماً کار نخواهد کرد. این گزینه در صورتی که بخواهید بررسی کنید آیا یک آفست پشته متفاوت کد بهتری ایجاد می‌کند یا خیر می‌تواند مفید باشد، اما برای استفاده واقعی از آفست پشته متفاوت جهت ساخت برنامه‌های کارآمد، توصیه می‌شود زنجیره ابزار با گزینه مناسب --with-stack-offset=num پیکربندی شود.
-mno-round-nearest: باعث می‌شود زمان‌بند فرض کند که حالت گرد کردن روی کوتاه‌کردن (truncating) تنظیم شده است. پیش‌فرض -mround-nearest است.
-mlong-calls: اگر خلاف آن توسط یک ویژگی (attribute) مشخص نشده باشد، فرض می‌کند که تمام فراخوانی‌ها ممکن است فراتر از محدوده آفست دستورالعمل‌های "b" / "bl" باشند، و بنابراین نشانی تابع را پیش از اجرای یک فراخوانی (که در غیر این صورت مستقیم می‌بود) در یک ثبات بارگذاری می‌کند. این مقدار پیش‌فرض است.
-mshort-calls: اگر خلاف آن توسط یک ویژگی مشخص نشده باشد، فرض می‌کند تمام فراخوانی‌های مستقیم در محدوده دستورالعمل‌های "b" / "bl" قرار دارند، بنابراین از این دستورالعمل‌ها برای فراخوانی‌های مستقیم استفاده می‌کند. پیش‌فرض -mlong-calls است.
-msmall16: فرض می‌کند که نشانی‌ها می‌توانند به صورت مقادیر بدون علامت ۱۶ بیتی بارگذاری شوند. این مورد برای نشانی‌های تابعی که معنای -mlong-calls روی آن‌ها مؤثر است اعمال نمی‌شود.
-mfp-mode=mode: حالت غالب واحد ممیز شناور را تنظیم می‌کند. این مشخص می‌کند که چه حالت ممیز شناوری در زمان فراخوانی تابع و بازگشت از آن ارائه شده و مورد انتظار است. تطبیق این حالت با حالتی که عمدتاً در ابتدای تابع به آن نیاز دارید می‌تواند با جلوگیری از تعویض‌های غیرضروری حالت، برنامه‌های شما را کوچک‌تر و سریع‌تر کند.
mode می‌تواند یکی از مقادیر زیر باشد:

caller: هر حالتی در ورودی تابع معتبر است، و هنگام بازگشت تابع و زمانی که توابع دیگر را فراخوانی می‌کند، حفظ یا بازیابی می‌شود. این حالت برای کامپایل کتابخانه‌ها یا سایر واحدهای کامپایلی که ممکن است بخواهید در برنامه‌های مختلف با حالت‌های غالب FPU متفاوت ادغام کنید مفید است، و راحتی استفاده از یک فایل شیء واحد، بر سربار اندازه و سرعت برای تعویض‌های حالت اضافی که ممکن است مورد نیاز باشد (در مقایسه با انتخابی خاص‌تر برای حالت غالب FPU)، برتری دارد.
truncate: این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با روش گرد کردنِ کوتاه‌سازی (یعنی گرد کردن به سمت صفر) استفاده می‌شود. این مورد شامل تبدیل از ممیز شناور به عدد صحیح نیز می‌شود.
round-nearest: این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با روش گرد کردن به نزدیک‌ترین یا زوج (round-to-nearest-or-even) استفاده می‌شود.
int: این حالتی است که برای انجام محاسبات صحیح در FPU استفاده می‌شود، مانند ضرب اعداد صحیح، یا ضرب و جمع انباشته صحیح (multiply-and-accumulate).

پیش‌فرض -mfp-mode=caller است.

-mno-split-lohi
-mno-postinc
-mno-postmodify: بهینه‌سازی‌های جزئی تولید کد که به ترتیب تقسیم بارگذاری‌های ۳۲ بیتی، تولید نشانی‌های پس‌افزایشی (post-increment)، و تولید نشانی‌های پس‌تغییری (post-modify) را غیرفعال می‌کنند. پیش‌فرض‌ها msplit-lohi، -mpost-inc و -mpost-modify هستند.
-mnovect-double: حالت برداری SIMD ترجیحی را به SImode تغییر می‌دهد. پیش‌فرض -mvect-double است که از DImode به عنوان حالت ترجیحی SIMD استفاده می‌کند.
-max-vect-align=num: بیشینه تراز برای انواع حالت برداری SIMD. num می‌تواند ۴ یا ۸ باشد. پیش‌فرض ۸ است. توجه داشته باشید که این یک تغییر در ABI است، اگرچه بسیاری از رابط‌های توابع کتابخانه‌ای در صورتی که از حالت‌های برداری SIMD در جاهایی که بر اندازه یا تراز انواع مربوطه تأثیر می‌گذارد استفاده نکنند، تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند.
-msplit-vecmove-early: انتقال‌های برداری را پیش از مرحله reload به انتقال‌های تک‌کلمه‌ای تقسیم می‌کند. در تئوری این می‌تواند تخصیص ثبات بهتری ارائه دهد، اما تاکنون به طور کلی عکس این موضوع مشاهده شده است.
-m1reg-reg: یک ثبات را برای نگه‌داری مقدار ثابت -1 تعیین می‌کند که بارگذاری مقادیر منفی کوچک و ماسک‌های بیتی خاص را سریع‌تر می‌سازد. مقادیر مجاز برای reg شامل r43 و r63 است که استفاده از آن ثبات را به عنوان یک ثبات ثابت تعیین می‌کند، و none که به معنی عدم استفاده از هیچ ثباتی برای این منظور است. پیش‌فرض -m1reg-none است.

گزینه‌های AMD GCN

این گزینه‌ها به طور ویژه برای پورت AMD GCN تعریف شده‌اند.

-march=gpu
-mtune=gpu: نوع معماری یا تنظیم عملکرد (tuning) را برای gpu تعیین می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای gpu عبارت‌اند از:

gfx900: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 10 (gfx900).
gfx902: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx902. (آزمایشی)
gfx904: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx904. (آزمایشی)
gfx906: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 20 (gfx906).
gfx908: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA1 Instinct MI100 (gfx908).
gfx909: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx909. (آزمایشی)
gfx90a: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA2 Instinct MI200 (gfx90a)..IP gfx90c 4 کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 7 (gfx90c).
gfx9-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های Vega، قابل اجرا روی زیرمجموعه زیر از دستگاه‌های GFX9: gfx900، gfx902، gfx904، gfx906، gfx909 و gfx90c. (آزمایشی)
gfx1030: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1030 (سری GFX10).
gfx1031: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1031 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1032: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1032 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1033: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1033 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1034: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1034 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1035: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1035 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1036: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1036 (سری GFX10).
gfx10-3-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX10-3، قابل اجرا روی gfx1030، gfx1031، gfx1032، gfx1033، gfx1034، gfx1035 و gfx1036. (آزمایشی)
gfx1100: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1100 (سری GFX11).
gfx1101: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1101 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1102: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1102 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1103: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1103 (سری GFX11).
gfx1150: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1150 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1151: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1151 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1152: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1152 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1153: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1153 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx11-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX11، قابل اجرا روی gfx1100، gfx1101، gfx1102، gfx1103، gfx1150، gfx1151، gfx1152 و gfx1153. (آزمایشی)

-msram-ecc=on
-msram-ecc=off
-msram-ecc=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی با ویژگی SRAM-ECC فعال، غیرفعال یا هر یک از این دو حالت. این ویژگی در برخی دستگاه‌ها می‌تواند به‌ازای هر پردازش فعال شود. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. مقدار پیش‌فرض برای دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند، any است.
-mstack-size=bytes: تعیین می‌کند چه تعداد بایت از فضای پشته برای هر ریسه GPU (wave-front) درخواست شود. توجه داشته باشید که ممکن است ریسه‌های بسیار و حافظه محدودی در دسترس باشد. اندازه تخصیص پشته همچنین می‌تواند بر کارایی زمان اجرا تأثیر بگذارد. مقدار پیش‌فرض هنگام استفاده از OpenACC یا OpenMP برابر 32KB و در غیر این صورت 1MB است.
-mxnack=on
-mxnack=off
-mxnack=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی با قابلیت XNACK فعال، غیرفعال یا در هر دو حالت. برخی دستگاه‌ها همیشه به XNACK نیاز دارند و برخی به کاربر اجازه می‌دهند XNACK را پیکربندی کند. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. پیش‌فرض در دستگاه‌هایی که از Unified Shared Memory پشتیبانی می‌کنند -mxnack=any و در غیر این صورت -mxnack=no است.

گزینه‌های ARC

گزینه‌های زیر نگارش معماری را که کد برای آن کامپایل می‌شود، کنترل می‌کنند:

-mbarrel-shifter: تولید دستورالعمل‌های پشتیبانی‌شده توسط barrel shifter. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه -mcpu=ARC601 یا -mcpu=ARCEM فعال باشد.
-mjli-always: اجبار به فراخوانی تابع با استفاده از دستورالعمل jli_s. این گزینه فقط برای معماری ARCv2 معتبر است.
-mcpu=cpu: تنظیم نوع معماری، نحوه استفاده از ثبات‌ها (رجیسترها)، و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها برای cpu. همچنین گزینه‌های میان‌بر نام‌مستعار (alias) برای سازگاری با گذشته و راحتی کار در دسترس هستند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu عبارت‌اند از:

arc600: کامپایل برای ARC600. نام‌های مستعار: -mA6، -mARC600.
arc601: کامپایل برای ARC601. نام مستعار: -mARC601.
arc700: کامپایل برای ARC700. نام‌های مستعار: -mA7، -mARC700. هنگام پیکربندی با --with-cpu=arc700، این مقدار پیش‌فرض است.
arcem: کامپایل برای ARC EM.
archs: کامپایل برای ARC HS.
em: کامپایل برای پردازنده ARC EM بدون افزونه‌های سخت‌افزاری.
em4: کامپایل برای پردازنده ARC EM4.
em4_dmips: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS.
em4_fpus: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS با افزونه ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision).
em4_fpuda: کامپایل برای پردازنده ARC EM4 DMIPS با ممیز شناور دقت یگانه و دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف (double assist).
hs: کامپایل برای پردازنده ARC HS بدون افزونه‌های سخت‌افزاری، به‌جز دستورالعمل‌های اتمیک (atomic).
hs34: کامپایل برای پردازنده ARC HS34.
hs38: کامپایل برای پردازنده ARC HS38.
hs38_linux: کامپایل برای پردازنده ARC HS38 با فعال بودن تمامی افزونه‌های سخت‌افزاری.
hs4x: کامپایل برای پردازنده ARC HS4x.
hs4xd: کامپایل برای پردازنده ARC HS4xD.
hs4x_rel31: کامپایل برای پردازنده ARC HS4x نگارش 3.10a.
arc600_norm: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm".
arc600_mul32x16: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و ضرب 32x16-bit.
arc600_mul64: کامپایل برای پردازنده ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و خانواده "mul64"..IP arc601_norm 4 کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورهای "norm".
arc601_mul32x16: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورهای "norm" و ضرب 32x16-bit.
arc601_mul64: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورهای "norm" و خانوادهٔ دستورهای "mul64".
nps400: کامپایل برای ARC 700 روی تراشهٔ NPS400.
em_mini: کامپایل برای پیکربندی کمینه‌گرای ARC EM با مجموعه ثبات‌های کاهش‌یافته.

-mdpfp
-mdpfp-compact: تولید دستورهای FPX با دقت مضاعف (double-precision)، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی فشرده (compact).
-mdpfp-fast: تولید دستورهای FPX با دقت مضاعف، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی سریع (fast).
-mno-dpfp-lrsr: غیرفعال کردن استفادهٔ دستورهای "lr" و "sr" از ثبات‌های کمکی افزونهٔ FPX.
-mea: تولید دستورهای محاسباتی گسترش‌یافته. در حال حاضر تنها "divaw"، "adds"، "subs" و "sat16" پشتیبانی می‌شوند. تنها برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-mno-mpy: عدم تولید دستورهای خانوادهٔ "mpy" برای ARC700. این گزینه منسوخ شده است.
-mmul32x16: تولید دستورهای ضرب و ضرب-انباشت (multiply-accumulate) 32x16-bit.
-mmul64: تولید دستورهای "mul64" و "mulu64". تنها برای -mcpu=ARC600 معتبر است.
-mnorm: تولید دستورهای "norm". اگر -mcpu=ARC700 اعمال شده باشد، این حالت پیش‌فرض است.
-mspfp
-mspfp-compact: تولید دستورهای FPX با دقت یگانه (single-precision)، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی فشرده (compact).
-mspfp-fast: تولید دستورهای FPX با دقت یگانه، بهینه‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی سریع (fast).
-msimd: فعال‌سازی تولید دستورهای ARC SIMD از طریق توابع توکار (builtins) ویژهٔ مقصد. تنها برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-msoft-float: این گزینه نادیده گرفته می‌شود؛ صرفاً برای سازگاری ارائه شده است. کد ممیز شناور نرم‌افزاری به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شود، و این پیش‌فرض می‌تواند با گزینه‌های FPX لغو شود؛ -mspfp، -mspfp-compact یا -mspfp-fast برای دقت یگانه، و -mdpfp، -mdpfp-compact یا -mdpfp-fast برای دقت مضاعف.
-mswap: تولید دستورهای "swap".
-matomic: این گزینه استفاده از افزونهٔ شرطی بارگذاری/ذخیره‌سازی قفل‌شده (locked load/store conditional) را برای پیاده‌سازی توابع توکار حافظهٔ اتمی فعال می‌کند. برای هسته‌های ARC 6xx یا ARC EM در دسترس نیست.
-mdiv-rem: فعال‌سازی دستورهای "div" و "rem" برای هسته‌های ARCv2.
-mcode-density: فعال‌سازی دستورهای فشردگی کد (code density) برای ARC EM. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای ARC HS فعال است.
-mll64: فعال‌سازی عملیات بارگذاری/ذخیره‌سازی مضاعف (double load/store) برای هسته‌های ARC HS.
-mtp-regno=regno: مشخص کردن شمارهٔ ثبات اشاره‌گر رشته (thread pointer).
-mmpy-option=multo: کامپایل کد ARCv2 با یک گزینهٔ طراحی ضرب‌کننده (multiplier). می‌توانید این گزینه را با استفاده از یک رشته یا یک مقدار عددی برای multo مشخص کنید. مقدار پیش‌فرض wlh1 است. مقادیر شناخته‌شده عبارتند از:

0
none: هیچ ضرب‌کننده‌ای در دسترس نیست.
1
w: ضرب‌کنندهٔ 16x16، کاملاً خط‌لوله‌ای (fully pipelined). دستورهای زیر فعال می‌شوند: "mpyw" و "mpyuw".
2
wlh1: ضرب‌کنندهٔ 32x32، کاملاً خط‌لوله‌ای (۱ مرحله). دستورهای زیر علاوه بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
3
wlh2: ضرب‌کنندهٔ 32x32، کاملاً خط‌لوله‌ای (۲ مرحله). دستورهای زیر علاوه بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
4
wlh3: دو ضرب‌کنندهٔ 16x16، مسدودکننده (blocking)، ترتیبی (sequential). دستورهای زیر علاوه بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
5
wlh4: یک ضرب‌کنندهٔ 16x16، مسدودکننده، ترتیبی. دستورهای زیر علاوه بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
6
wlh5: یک ضرب‌کنندهٔ 32x4، مسدودکننده، ترتیبی. دستورهای زیر علاوه بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
7
plus_dmpy: پشتیبانی از ARC HS SIMD.
8
plus_macd: پشتیبانی از ARC HS SIMD..IP 9 4
plus_qmacw: پشتیبانی از ARC HS SIMD.

این گزینه تنها برای هسته‌های ARCv2 در دسترس است.

-mfpu=fpu: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور خاص را برای هسته‌های ARCv2 فعال می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای fpu عبارتند از:

fpus: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه را فعال می‌کند.
fpud: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت دوگانه را فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpuda: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت دوگانه را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت دوگانه فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شود. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت دوگانه را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت دوگانه فعال می‌کند. افزونه‌های ممیز شناور با دقت یگانه، ریشهٔ دوم و تقسیم نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت دوگانه را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت دوگانه فعال می‌کند. افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و ضرب و جمع ترکیب‌شده نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_all: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت دوگانه را با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت دوگانه فعال می‌کند. تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpus_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند.
fpud_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت دوگانه، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_div نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و ضرب و جمع ترکیب‌شده را فعال می‌کند.
fpud_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت دوگانه و ضرب و جمع ترکیب‌شده را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_fma نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه را فعال می‌کند.
fpud_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و دوگانه را فعال می‌کند. برای ARC EM در دسترس نیست.

-mirq-ctrl-saved=register-range, blink, lp_count: ثبات‌های همه‌منظوره‌ای را مشخص می‌کند که پردازنده هنگام ورود به وقفه و خروج از آن، به‌طور خودکار ذخیره/بازیابی می‌کند. register-range به صورت دو ثبات که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند مشخص می‌شود. محدودهٔ ثبات‌ها همواره با "r0" آغاز می‌شود و حد بالایی آن ثبات "fp" است. blink و lp_count اختیاری هستند. این گزینه تنها برای هسته‌های ARC EM و ARC HS معتبر است.
-mrgf-banked-regs=number: تعداد ثبات‌های تکثیرشده در بانک دوم ثبات‌ها را هنگام ورود به وقفهٔ سریع مشخص می‌کند. وقفه‌های سریع، وقفه‌هایی با بالاترین سطح اولویت P0 هستند. این وقفه‌ها تنها ثبات‌های PC و STATUS32 را ذخیره می‌کنند تا از تراکنش‌های حافظه در طول توالی ورود و خروج وقفه جلوگیری شود. زمانی که از وقفه‌های سریع در پردازنده‌ای از خانوادهٔ ARC V2 استفاده می‌کنید، از این گزینه بهره ببرید. مقادیر مجاز عبارتند از 4، 8، 16 و 32.
-mlpc-width=width: عرض ثبات "lp_count" را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای width عبارتند از 8، 16، 20، 24، 28 و 32 بیت. عرض پیش‌فرض روی 32 بیت ثابت است. اگر عرض کمتر از 32 باشد، کامپایلر تلاشی برای تبدیل حلقه‌ها در برنامهٔ شما جهت استفاده از سازوکار حلقه با تاخیر صفر (zero-delay loop) نمی‌کند، مگر آنکه مشخص باشد ثبات "lp_count" می‌تواند مقدار شمارندهٔ حلقهٔ مورد نیاز را در خود نگه دارد. بسته به عرض مشخص‌شده، ممکن است کامپایلر و کتابخانهٔ زمان‌اجرا همچنان برای نیازهای گوناگون به استفاده از این سازوکار حلقه ادامه دهند. این گزینه ماکروی "__ARC_LPC_WIDTH__" را با مقدار width تعریف می‌کند.
-mrf16: این گزینه به کامپایلر دستور می‌دهد کدی برای یک فایل ثبات (register file) با 16 مدخل تولید کند. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ARC_RF16__" را تعریف می‌کند.
-mbranch-index: استفاده از دستورالعمل‌های "bi" یا "bih" را برای پیاده‌سازی جدول‌های پرش فعال می‌کند.

گزینه‌های زیر به اسمبلر منتقل می‌شوند و همچنین نمادهای ماکروی پیش‌پردازنده را تعریف می‌کنند:

-mdsp-packa: برای فعال‌سازی افزونه‌های DSP Pack A به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xdsp_packa" را تنظیم می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mdvbf: برای فعال‌سازی افزونهٔ پروانه‌ای دوگانهٔ ویتربی به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xdvbf" را تنظیم می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mlock: برای فعال‌سازی افزونهٔ بارگذاری/ذخیره‌سازی شرطی قفل‌شده به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xlock" را تنظیم می‌کند.
-mmac-d16: به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxmac_d16" را تنظیم می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mmac-24: به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxmac_24" را تنظیم می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mrtsc: برای فعال‌سازی دستورالعمل افزونهٔ شمارندهٔ برچسب زمان 64 بیتی به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xrtsc" را تنظیم می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mswape: برای فعال‌سازی دستورالعمل افزونهٔ جابه‌جایی ترتیب بایت‌ها به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xswape" را تنظیم می‌کند.
-mtelephony: برای فعال‌سازی دستورالعمل‌های تک‌عملوندی و دوعملوندی تلفنی به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xtelephony" را تنظیم می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mxy: برای فعال‌سازی افزونهٔ حافظهٔ XY به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxy" را تنظیم می‌کند.

گزینه‌های زیر نحوهٔ حاشیه‌نویسی کد اسمبلی را کنترل می‌کنند:

-misize: دستورالعمل‌های اسمبلر را با آدرس‌های تخمینی حاشیه‌نویسی می‌کند.
-mannotate-align: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است.

گزینه‌های زیر به پیونددهنده منتقل می‌شوند:

-marclinux: به پیونددهنده منتقل می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای مقصدهای "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" هنگامی که پروفایل‌گیری درخواست نشده باشد، فعال است.
-marclinux_prof: به پیونددهنده منتقل می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux_prof" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای مقصدهای "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" هنگامی که پروفایل‌گیری درخواست شده باشد، فعال است..PP گزینه‌های زیر معناشناسی کد تولیدشده را کنترل می‌کنند:
-mlong-calls: فراخوانی‌ها را به‌صورت فراخوانی غیرمستقیم با ثبات (register indirect calls) تولید می‌کند، و بدین ترتیب دسترسی به کل محدوده آدرس ۳۲ بیتی را فراهم می‌سازد.
-mmedium-calls: برای فراخوانی‌ها از محدوده آدرس‌دهی کمتر از ۲۵ بیت، که آفست موجود برای یک دستور غیرشرطی branch-and-link است، استفاده نمی‌کند. اجرای شرطی فراخوانی توابع سرکوب می‌شود تا امکان استفاده از محدوده ۲۵ بیتی، به جای محدوده ۲۱ بیتی در branch-and-link شرطی، فراهم گردد. این مقدار پیش‌فرض برای زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" است.
-G num: در صورتی که داده‌های در دسترس از بیرون (externally-visible) بزرگ‌تر از num بایت نباشند، تعاریف آن‌ها را در یک بخش داده‌های کوچک (small data section) قرار می‌دهد. مقدار پیش‌فرض num برای هر پیکربندی ARC برابر ۴ است، یا در صورتی که عملیات دوگانه load/store داشته باشیم ۸ خواهد بود.
-mno-sdata: ارجاعات sdata را تولید نمی‌کند. این مقدار پیش‌فرض برای زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" است.
-mvolatile-cache: برای ارجاعات فرار (volatile)، از دسترسی‌های حافظه به صورت کش‌شده‌ی معمولی استفاده می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-volatile-cache: دور زدن کش (cache bypass) را برای ارجاعات فرار فعال می‌کند.

گزینه‌های زیر تولید کد را دقیق‌تر تنظیم می‌کنند:

-malign-call: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های قبلی حفظ شده است.
-mauto-modify-reg: استفاده از تغییر قبل/بعد (pre/post modify) را با جابه‌جایی ثبات فعال می‌کند.
-mbbit-peephole: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های قبلی حفظ شده است.
-mno-brcc: این گزینه یک گذر (pass) ویژه هدف را در arc_reorg برای تولید دستورات مقایسه و انشعاب ("brcc") غیرفعال می‌کند. این گزینه هیچ اثری بر تولید این دستورات توسط گذر ترکیب‌کننده (combiner pass) ندارد.
-mcase-vector-pcrel: از جدول‌های switch case نسبی به PC برای فعال‌سازی کوتاه‌سازی جدول case استفاده می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای -Os است.
-mcompact-casesi: الگوی فشرده "casesi" را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای -Os است، و فقط برای هسته‌های ARCv1 در دسترس است. این گزینه منسوخ شده است.
-mno-cond-exec: گذر ویژه ARCompact را برای تولید دستورات اجرای شرطی غیرفعال می‌کند.
به‌دلیل زمان‌بندی شکاف تاخیر (delay slot) و برهم‌کنش میان تعداد عملوندها، اندازه مقادیر ثابت، طول دستورات و پشتیبانی از اجرای شرطی، گذر مستقل از هدف برای تولید اجرای شرطی معمولاً ناکافی است؛ بنابراین پورت ARC یک گذر اختصاصی را حفظ کرده است که پس از انجام تخصیص ثبات، کوتاه‌سازی انشعاب و زمان‌بندی شکاف تاخیر، تلاش می‌کند فرصت‌های بیشتری برای تولید اجرای شرطی بیابد. این گذر معمولاً، اما نه همیشه، کارایی و اندازه کد را به بهای زمان کامپایل بیشتر بهبود می‌بخشد، که دلیل وجود گزینه‌ای برای خاموش کردن آن همین است. اگر با دستورات فراخوانی که به دلیل شرطی شدن از محدوده آفست مجاز خود فراتر می‌روند مشکل دارید، باید به جای آن استفاده از -mmedium-calls را در نظر بگیرید.
-mearly-cbranchsi: استفاده از الگوی "cbranchsi" پیش از مرحله reload را فعال می‌کند.
-mexpand-adddi: دستورات "adddi3" و "subdi3" را در زمان تولید RTL به "add.f"، "adc" و غیره بسط می‌دهد. این گزینه منسوخ شده است.
-mindexed-loads: استفاده از بارگذاری‌های نمایه‌دار (indexed loads) را فعال می‌کند. این امر می‌تواند مشکل‌ساز باشد زیرا برخی بهینه‌سازها فرض می‌کنند که ذخیره‌سازی‌های نمایه‌دار (indexed stores) نیز وجود دارند، در حالی که چنین نیست.
-mlra: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های قبلی حفظ شده است.
-mlra-priority-none: هیچ اولویتی برای ثبات‌های هدف مشخص نمی‌کند.
-mlra-priority-compact: اولویت ثبات‌های هدف را برای r0..r3 / r12..r15 مشخص می‌کند.
-mlra-priority-noncompact: اولویت ثبات‌های هدف را برای r0..r3 / r12..r15 کاهش می‌دهد.
-mmillicode: هنگام بهینه‌سازی برای اندازه (با استفاده از -Os)، پیش‌درآمدها (prologues) و پس‌درآمدها (epilogues) که باید تعداد زیادی ثبات را ذخیره یا بازیابی کنند، اغلب با استفاده از فراخوانی یک تابع ویژه در libgcc کوتاه می‌شوند؛ این فراخوانی با عنوان فراخوانی millicode شناخته می‌شود. از آنجا که این فراخوانی‌ها می‌توانند مسائلی در زمینه کارایی ایجاد کنند، یا هنگام پیوند زدن به شیوه‌ای غیر استاندارد باعث بروز مشکلاتی در پیونددهی شوند، این گزینه برای روشن یا خاموش کردن تولید فراخوانی millicode ارائه شده است.
-mcode-density-frame: این گزینه کامپایلر را قادر می‌سازد تا دستورات "enter" و "leave" را صادر کند. این دستورات فقط برای پردازنده‌های دارای قابلیت code-density معتبر هستند.
-mmixed-code: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های قبلی حفظ شده است.
-mq-class: این گزینه منسوخ شده است. گزینه‌های جایگزین دستور q را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای -Os است.
-mRcq: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های قبلی حفظ شده است.
-mRcw: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های قبلی حفظ شده است.
-msize-level=level: بهینه‌سازی اندازه را با توجه به طول دستورالعمل‌ها و هم‌ترازی (alignment) دقیق‌تر تنظیم می‌کند. مقادیر شناخته‌شده برای level عبارتند از:

0: بدون بهینه‌سازی اندازه. این سطح منسوخ شده و مانند 1 با آن رفتار می‌شود.
1: از دستورالعمل‌های کوتاه به صورت فرصت‌طلبانه استفاده می‌شود.
2: علاوه بر این، هم‌ترازی حلقه‌ها و کدِ پس از سدها (barriers) نادیده گرفته می‌شود.
3: علاوه بر این، هم‌ترازی اختیاری داده‌ها نادیده گرفته شده و گزینه Os فعال می‌شود.

هنگامی که -Os برقرار باشد، این گزینه به‌طور پیش‌فرض 3 است. در غیر این صورت، رفتار در صورت تنظیم نشدن معادل سطح 1 خواهد بود.

-mtune=cpu: پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای cpu تنظیم می‌کند، و هر موردی را که توسط -mcpu= به صورت ضمنی تعیین شده است لغو و بازنویسی می‌کند.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu عبارتند از:

ARC600: تنظیم برای پردازنده ARC600.
ARC601: تنظیم برای پردازنده ARC601.
ARC700: تنظیم برای پردازنده ARC700 با بلوک ضرب‌کننده استاندارد.
ARC700-xmac: تنظیم برای پردازنده ARC700 با بلوک XMAC.
ARC725D: تنظیم برای پردازنده ARC725D.
ARC750D: تنظیم برای پردازنده ARC750D.
core3: تنظیم برای پردازنده نوع core3 در ARCv2. این گزینه استفاده از دستور "dbnz" را فعال می‌کند.
release31a: تنظیم برای ARC4x نگارش 3.10a.

هزینه‌ای که برای یک دستورالعمل ضرب در نظر گرفته می‌شود، به طوری که مقدار 4 برابر با یک دستورالعمل معمولی است.

-munalign-prob-threshold=probability: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است.

گزینه‌های زیر برای سازگاری با نسخه‌های پیشین نگه‌داشته شده‌اند، اما اکنون منسوخ شده‌اند و در نسخه‌های آینده حذف خواهند شد:

-margonaut: واحد FPX منسوخ‌شده.
-mbig-endian
-EB: کامپایل کد برای مقصدهای big-endian. استفاده از این گزینه‌ها اکنون منسوخ شده است. کد big-endian با پیکربندی GCC برای ساخت مقصدهای "arceb-elf32" و "arceb-linux-uclibc" که در آن‌ها big endian پیش‌فرض است، پشتیبانی می‌شود.
-mlittle-endian
-EL: کامپایل کد برای مقصدهای little-endian. استفاده از این گزینه‌ها اکنون منسوخ شده است. کد little-endian با پیکربندی GCC برای ساخت مقصدهای "arc-elf32" و "arc-linux-uclibc" که در آن‌ها little endian پیش‌فرض است، پشتیبانی می‌شود.
-mbarrel_shifter: با -mbarrel-shifter جایگزین شده است.
-mdpfp_compact: با -mdpfp-compact جایگزین شده است.
-mdpfp_fast: با -mdpfp-fast جایگزین شده است.
-mdsp_packa: با -mdsp-packa جایگزین شده است.
-mEA: با -mea جایگزین شده است.
-mmac_24: با -mmac-24 جایگزین شده است.
-mmac_d16: با -mmac-d16 جایگزین شده است.
-mspfp_compact: با -mspfp-compact جایگزین شده است.
-mspfp_fast: با -mspfp-fast جایگزین شده است.
-mtune=cpu: مقادیر arc600، arc601، arc700 و arc700-xmac برای cpu به ترتیب با ARC600، ARC601، ARC700 و ARC700-xmac جایگزین شده‌اند.
-multcost=num: با -mmultcost جایگزین شده است.

گزینه‌های ARM

این گزینه‌های -m برای پورت ARM تعریف شده‌اند:

-mabi=name

تولید کد برای ABI مشخص‌شده. مقادیر مجاز عبارت‌اند از: apcs-gnu، atpcs، aapcs، aapcs-linux و iwmmxt.

-mapcs-frame

تولید یک فریم پشته (stack frame) منطبق با استاندارد فراخوانی رویه ARM برای همه توابع، حتی اگر این کار برای اجرای صحیح کد کاملاً ضروری نباشد. مشخص کردن -fomit-frame-pointer همراه با این گزینه باعث می‌شود که فریم پشته برای توابع برگ (leaf) تولید نشود. مقدار پیش‌فرض -mno-apcs-frame است. این گزینه منسوخ شده است.

-mapcs

این گزینه مترادفی برای -mapcs-frame است و منسوخ شده است.

-mthumb-interwork

تولید کدی که از فراخوانی متقابل بین مجموعه‌های دستورالعمل ARM و Thumb پشتیبانی می‌کند. بدون این گزینه، در معماری‌های پیش از نسخه ۵ (pre-v5)، نمی‌توان با اطمینان از هر دو مجموعه دستورالعمل درون یک برنامه استفاده کرد. مقدار پیش‌فرض -mno-thumb-interwork است، چرا که در صورت تعیین -mthumb-interwork کدی با حجم اندکی بیشتر تولید می‌شود. در پیکربندی‌های AAPCS این گزینه بی‌اثر است.

-mno-sched-prolog

جلوگیری از بازآرایی دستورالعمل‌ها در پیش‌درآمد تابع (prologue)، یا ادغام آن دستورالعمل‌ها با دستورالعمل‌های بدنه تابع. این بدان معناست که همه توابع با مجموعه‌ای قابل تشخیص از دستورالعمل‌ها شروع می‌شوند (یا در واقع با انتخابی از یک مجموعه کوچک از پیش‌درآمدهای مختلف توابع)، و می‌توان از این اطلاعات برای تعیین محل آغاز توابع درون یک قطعه کد اجرایی استفاده کرد. مقدار پیش‌فرض -msched-prolog است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند که از کدام ABI ممیز شناور (floating-point) استفاده شود. مقادیر مجاز عبارت‌اند از: soft، softfp و hard.

تعیین soft باعث می‌شود GCC خروجی‌ای تولید کند که حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور است. softfp اجازه تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور را می‌دهد، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float استفاده می‌کند. hard امکان تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور را فراهم ساخته و از قراردادهای فراخوانی مخصوص FPU استفاده می‌کند.

مقدار پیش‌فرض به پیکربندی خاص معماری مقصد بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float از نظر پیونددهی (link) با یکدیگر سازگار نیستند؛ شما باید تمام برنامه خود را با یک ABI یکسان کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این گزینه مانع از استفاده کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور و Advanced SIMD می‌شود، اما هیچ محدودیتی بر اسمبلر اعمال نمی‌کند.

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت little-endian اجرا می‌شود. این مقدار پیش‌فرض برای تمام پیکربندی‌های استاندارد است.

-march=name[+extension...]

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت big-endian اجرا می‌شود؛ پیش‌فرض این است که کد برای یک پردازنده little-endian کامپایل شود.

-mbe8

-mbe32

هنگام پیوند دادن یک ایمیج big-endian، قالب را بین BE8 و BE32 انتخاب می‌کند. این گزینه روی ایمیج‌های little-endian بی‌تأثیر بوده و نادیده گرفته می‌شود. مقدار پیش‌فرض به معماری مقصد انتخاب‌شده بستگی دارد. برای معماری‌های ARMv6 و جدیدتر مقدار پیش‌فرض BE8 است، و برای معماری‌های قدیمی‌تر مقدار پیش‌فرض BE32 است. قالب BE32 توسط ARM منسوخ شده است.

این گزینه نام معماری ARM مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین نوع دستورالعمل‌هایی که می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی ایجاد کند، استفاده می‌کند. این گزینه می‌تواند در کنار یا به جای گزینه -mcpu= به کار رود.

نام‌های مجاز عبارت‌اند از: armv4t، armv5t، armv5te، armv6، armv6j، armv6k، armv6kz، armv6t2، armv6z، armv6zk، armv7، armv7-a، armv7ve، armv8-a، armv8.1-a، armv8.2-a، armv8.3-a، armv8.4-a، armv8.5-a، armv8.6-a، armv9-a، armv7-r، armv8-r، armv6-m، armv6s-m، armv7-m، armv7e-m، armv8-m.base، armv8-m.main، armv8.1-m.main، iwmmxt و iwmmxt2.

علاوه بر این، معماری‌های زیر که فاقد پشتیبانی از حالت اجرای Thumb هستند شناسایی می‌شوند، اما پشتیبانی از آن‌ها منسوخ شده است: armv4.

بسیاری از معماری‌ها از افزونه‌ها پشتیبانی می‌کنند. این موارد را می‌توان با افزودن +extension به انتهای نام معماری مشخص کرد. گزینه‌های مربوط به افزونه به ترتیب پردازش می‌شوند و قابلیت‌ها انباشته می‌گردند. یک افزونه همچنین هر افزونه پایه لازمی را که به آن وابسته است فعال می‌کند. برای مثال، افزونه +crypto همواره افزونه +simd را فعال خواهد کرد. تنها استثنا در این قاعده افزایشی، افزونه‌هایی هستند که دارای پیشوند +no... می‌باشند: این افزونه‌ها گزینه مشخص‌شده و هر افزونه دیگری را که ممکن است به حضور آن افزونه وابسته باشد غیرفعال می‌کنند.

برای مثال، -march=armv7-a+simd+nofp+vfpv4 معادل با نوشتن -march=armv7-a+vfpv4 است، زیرا گزینه +simd کاملاً توسط گزینه بعدی یعنی +nofp غیرفعال می‌شود.

بیشتر نام‌های افزونه‌ها به صورت عمومی نام‌گذاری شده‌اند، اما اثری متناسب با معماری اعمال‌شده دارند. برای نمونه، گزینه +simd می‌تواند هم برای معماری armv7-a و هم برای معماری‌های armv8-a به کار رود، اما افزونه‌های اصلی Advanced SIMD (Neon) معماری ARMv7-A را برای armv7-a و گونه متناسب با ARMv8-A را برای armv8-a فعال می‌کند.

جدول زیر افزونه‌های پشتیبانی‌شده برای هر معماری را فهرست می‌کند. معماری‌هایی که نام برده نشده‌اند از هیچ افزونه‌ای پشتیبانی نمی‌کنند.

armv6
armv6j
armv6k
armv6kz
armv6t2
armv6z
armv6zk

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv2. از افزونه‌ی +vfpv2 می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7: زیرمجموعه‌ی مشترک معماری‌های ARMv7-A، ARMv7-R و ARMv7-M.

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision). از افزونه‌ی +vfpv3-d16 می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد. توجه داشته باشید که ممیز شناور توسط معماری پایه‌ی ARMv7-M پشتیبانی نمی‌شود، اما با هر دو معماری ARMv7-A و ARMv7-R سازگار است.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7-a

+mp: افزونه‌ی چندپردازشی (multiprocessing).
+sec: افزونه‌ی امنیتی (security).
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision). از افزونه‌ی +vfpv3-d16 می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3. از افزونه‌های +neon و +neon-vfpv3 می‌توان به عنوان نام‌های مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف (double-precision).
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision) و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیمه‌دقت (half-precision).
+vfpv3-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف (double-precision) و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیمه‌دقت (half-precision).
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision).
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف (double-precision).
+neon-fp16: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3، همراه با عملیات تبدیل ممیز شناور با نیمه‌دقت (half-precision).
+neon-vfpv4: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v2 و ممیز شناور VFPv4.
+nosimd: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های Advanced SIMD (دستورالعمل‌های ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv7ve: نسخه‌ی گسترش‌یافته‌ی معماری ARMv7-A با پشتیبانی از مجازی‌سازی (virtualization).

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision). از افزونه‌ی +vfpv4-d16 می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v2 و ممیز شناور VFPv4. از افزونه‌ی +neon-vfpv4 می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+vfpv3-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision).
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف (double-precision).
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision) و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیمه‌دقت (half-precision).
+vfpv3-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف (double-precision) و عملیات تبدیل ممیز شناور با نیمه‌دقت (half-precision).
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision).
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4، با ۳۲ ثبات دقت مضاعف (double-precision).
+neon: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3. از افزونه‌ی +neon-vfpv3 می‌توان به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده کرد.
+neon-fp16: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3، همراه با عملیات تبدیل ممیز شناور با نیمه‌دقت (half-precision).
+nosimd: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های Advanced SIMD (دستورالعمل‌های ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv8-a

+crc: دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخه‌ای (CRC).
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور در ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری (cryptographic).
+nocrypto: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد اجرای حدسی (Speculation Barrier Instruction)..IP +predres 4 دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی اجرا و داده.

armv8.1-a

+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل حائل حدس‌وگمان (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی اجرا و داده.

armv8.2-a
armv8.3-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+fp16fml: افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین افزونهٔ ممیز شناور با دقت نیمه و دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+dotprod: فعال‌سازی افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product). این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل حائل حدس‌وگمان (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی اجرا و داده.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.4-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور، و نیز افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product) و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product).
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور، و نیز افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product) را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل حائل حدس‌وگمان (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی اجرا و داده.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.5-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور، و نیز افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product) و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product).
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور، و نیز افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product) را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.6-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش داده‌های ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور، و نیز افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product) و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product).
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور، و نیز افزونهٔ ضرب داخلی (Dot Product) را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری..IP +nofp 4 دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی عدد صحیح ۸ بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمه Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv7-r

+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت تکی. افزونهٔ +vfpv3xd می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف. افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه استفاده شود.
+vfpv3xd-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت تکی همراه با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات با دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+nofp: افزونهٔ ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.
+idiv: دستورالعمل‌های تقسیم عدد صحیح در حالت ARM.
+noidiv: افزونهٔ تقسیم عدد صحیح در حالت ARM را غیرفعال می‌کند.

armv7e-m

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با دقت تکی.
+fpv5: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت تکی.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت تکی و مضاعف.
+nofp: افزونه‌های ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.

armv8.1-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+mve: دستورالعمل‌های عدد صحیح افزونهٔ برداری نمایهٔ M ‏(MVE).
+mve.fp: دستورالعمل‌های عدد صحیح و ممیز شناور با دقت تکی افزونهٔ برداری نمایهٔ M ‏(MVE).
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت تکی.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت تکی و مضاعف.
+nofp: افزونهٔ ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونهٔ مسیر دادهٔ سفارشی (CDE) را روی کمک‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر پایهٔ شماره‌های داده‌شده در گزینه‌ها در بازهٔ 0 تا 7 فعال می‌کند.
+pacbti: افزونهٔ احراز هویت اشاره‌گر و شناسایی هدف شاخه (PACBTI) را فعال می‌کند.

armv8-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+nodsp: افزونهٔ DSP را غیرفعال می‌کند.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت تکی.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت تکی و مضاعف.
+nofp: افزونهٔ ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونهٔ مسیر دادهٔ سفارشی (CDE) را روی کمک‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر پایهٔ شماره‌های داده‌شده در گزینه‌ها در بازهٔ 0 تا 7 فعال می‌کند.

armv8-r

+crc: دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخشی (CRC).
+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت تکی.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nocrypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.

گزینهٔ -march=native باعث می‌شود کامپایلر معماری رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار تشخیص دهد. در حال حاضر، این قابلیت تنها روی GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ تأثیری نخواهد داشت.

گزینهٔ -march=unset باعث می‌شود کامپایلر هرگونه گزینهٔ -march=... را که پیش‌تر در خط فرمان آمده است نادیده بگیرد و به گونه‌ای رفتار کند که گویی این گزینه هرگز داده نشده است. این ویژگی برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل میان گزینه‌های CPU و معماری، در شرایطی که این دو مشخصات معماری متفاوتی تولید می‌کنند، مفید است.

-mtune=name

این گزینه نام پردازندهٔ هدف ARM را مشخص می‌کند که GCC باید کارایی کد را برای آن بهینه‌سازی (tune) کند. برای برخی از پیاده‌سازی‌های ARM، می‌توان با استفاده از این گزینه به کارایی بهتری دست یافت. نام‌های مجاز عبارتند از: arm7tdmi، arm7tdmi-s، arm710t، arm720t، arm740t، strongarm، strongarm110، strongarm1100، strongarm1110، arm8، arm810، arm9، arm9e، arm920، arm920t، arm922t، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm926ej-s، arm940t، arm9tdmi، arm10tdmi، arm1020t، arm1026ej-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm1136j-s، arm1136jf-s، mpcore، mpcorenovfp، arm1156t2-s، arm1156t2f-s، arm1176jz-s، arm1176jzf-s، generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، cortex-a76، cortex-a76ae، cortex-a77، cortex-a78، cortex-a78ae، cortex-a78c، cortex-a710، ares، cortex-r4، cortex-r4f، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus، cortex-m0، cortex-m0plus، cortex-m1، cortex-m3، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m23، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55، cortex-m85، cortex-x1، cortex-x1c، cortex-m1.small-multiply، cortex-m0.small-multiply، cortex-m0plus.small-multiply، exynos-m1، marvell-pj4، neoverse-n1، neoverse-n2، neoverse-v1، xscale، iwmmxt، iwmmxt2، ep9312، fa526، fa626، fa606te، fa626te، fmp626، fa726te، star-mc1، xgene1.

علاوه بر این، این گزینه می‌تواند مشخص کند که GCC باید کارایی کد را برای یک سامانهٔ big.LITTLE بهینه‌سازی کند. نام‌های مجاز عبارتند از: cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55.

گزینهٔ -mtune=generic-arch مشخص می‌کند که GCC باید کارایی را برای ترکیبی از پردازنده‌های درون معماری arch بهینه‌سازی کند. هدف، تولید کدی است که روی رایج‌ترین پردازنده‌های کنونی به خوبی اجرا شود، به طوری که تعادلی میان بهینه‌سازی‌های سودمند برای برخی از CPUها در این محدوده و اجتناب از تله‌های کارایی سایر پردازنده‌ها ایجاد شود. اثرات این گزینه ممکن است در نسخه‌های آیندهٔ GCC با ظهور و کنار رفتن مدل‌های CPU تغییر کند.

گزینهٔ -mtune همان گزینه‌های افزونهٔ مجاز در -mcpu را می‌پذیرد، اما این گزینه‌های افزونه تأثیری بر تنظیم کارایی کد تولیدشده ندارند.

گزینهٔ -mtune=native باعث می‌شود کامپایلر CPU رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار تشخیص دهد. در حال حاضر، این قابلیت تنها روی GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ تأثیری نخواهد داشت..IP -mcpu=name[+extension...] 4 این گزینه نام پردازندهٔ ARM مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای استخراج نام معماری ARM مقصد (همانند وقتی که با -march مشخص شده باشد) و نوع پردازندهٔ ARM جهت بهینه‌سازی کارایی (همانند وقتی که با -mtune مشخص شده باشد) استفاده می‌کند. در صورتی که این گزینه همراه با -march یا -mtune به کار رود، آن گزینه‌ها بر بخش مربوطه از این گزینه اولویت دارند.

بسیاری از پردازنده‌های پشتیبانی‌شده، افزونه‌های معماری اختیاری را پیاده‌سازی می‌کنند. در این حالت، افزونه‌های معماری معمولاً به صورت پیش‌فرض فعال هستند. اگر پیاده‌سازی‌هایی وجود داشته باشند که فاقد این افزونه‌ها باشند، می‌توان از نحو افزونه‌ها برای غیرفعال کردن مواردی که حذف شده‌اند استفاده کرد. برای دستورالعمل‌های ممیز شناور (floating-point) و Advanced SIMD (Neon)، تنظیمات گزینه‌های -mfloat-abi و -mfpu نیز باید در نظر گرفته شوند: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD تنها در صورتی استفاده خواهند شد که -mfloat-abi روی soft تنظیم نشده باشد؛ و هر تنظیمی از -mfpu به‌جز auto، دستورالعمل‌های افزونهٔ ممیز شناور و SIMD در دسترس را بازنویسی (override) خواهد کرد.

برای مثال، cortex-a9 را می‌توان در سه پیکربندی اصلی یافت: فقط اعداد صحیح (integer only)، فقط با یک واحد ممیز شناور، یا با ممیز شناور و Advanced SIMD. حالت پیش‌فرض فعال‌سازی همهٔ دستورالعمل‌ها است، اما افزونه‌های +nosimd و +nofp می‌توانند به ترتیب برای غیرفعال کردن تنها SIMD یا هر دوی دستورالعمل‌های SIMD و ممیز شناور استفاده شوند.

نام‌های مجاز برای این گزینه مشابه نام‌های مجاز برای -mtune هستند.

گزینه‌های افزونهٔ زیر میان پردازنده‌های فهرست‌شده مشترک هستند:

+nodsp: دستورالعمل‌های DSP را در cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. همچنین دستورالعمل‌های اعداد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانه مربوط به افزونهٔ برداری مشخصهٔ M (MVE یا M-Profile Vector Extension) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nopacbti: افزونهٔ احراز هویت اشاره‌گر و شناسایی مقصد پرش (Pointer Authentication and Branch Target Identification Extension) را در cortex-m52 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve: دستورالعمل‌های اعداد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانه مربوط به افزونهٔ برداری مشخصهٔ M (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve.fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانهٔ افزونهٔ برداری مشخصهٔ M (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونهٔ مسیر دادهٔ سفارشی (CDE یا Custom Datapath Extension) را روی هم‌پردارنده‌های (coprocessors) انتخاب‌شده طبق شماره‌های ارائه‌شده در گزینه‌ها در بازهٔ ۰ تا ۷ روی cortex-m52، cortex-m55 و star-mc1 فعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور را در arm9e، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm926ej-s، arm1026ej-s، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. دستورالعمل‌های ممیز شناور و SIMD را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53 و cortex-a55 غیرفعال می‌کند.
+nofp.dp: بخش دقت دوگانهٔ (double-precision) دستورالعمل‌های ممیز شناور را در cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus و cortex-m7 غیرفعال می‌کند.
+nosimd: دستورالعمل‌های SIMD (اما نه ممیز شناور) را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7 و cortex-a9 غیرفعال می‌کند.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری را در cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، exynos-m1، xgene1، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53 و cortex-a75.cortex-a55 فعال می‌کند.

علاوه بر این، شبه‌مقصد generic-armv7-a به صورت پیش‌فرض روی VFPv3 با ۱۶ ثبات با دقت دوگانه تنظیم شده است. این شبه‌مقصد از گزینه‌های افزونهٔ زیر پشتیبانی می‌کند: mp، sec، vfpv3-d16، vfpv3، vfpv3-d16-fp16، vfpv3-fp16، vfpv4-d16، vfpv4، neon، neon-vfpv3، neon-fp16، neon-vfpv4. معانی آن‌ها مشابه افزونه‌های -march=armv7-a است.

گزینهٔ -mcpu=generic-arch نیز مجاز است و معادل -march=arch -mtune=generic-arch می‌باشد. برای اطلاعات بیشتر -mtune را ببینید.

گزینهٔ -mcpu=native باعث می‌شود کامپایلر CPU رایانهٔ ساخت را به‌طور خودکار شناسایی کند. در حال حاضر، این قابلیت تنها در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناسایی نمی‌شوند. در صورت ناموفق بودن تشخیص خودکار، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت.

گزینهٔ -mcpu=unset باعث می‌شود کامپایلر هرگونه گزینهٔ -mcpu=... که پیش‌تر در خط فرمان آمده است را نادیده بگیرد و به گونه‌ای رفتار کند که گویی این گزینه هرگز ارسال نشده است. این مورد برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل گزینه‌های CPU و معماری، زمانی که هر دو مشخصات معماری متفاوتی تولید می‌کنند، مفید است.

-mfpu=name

این گزینه مشخص می‌کند چه سخت‌افزار ممیز شناوری (یا شبیه‌ساز سخت‌افزاری) روی مقصد در دسترس است. نام‌های مجاز عبارتند از: auto، vfpv2، vfpv3، vfpv3-fp16، vfpv3-d16، vfpv3-d16-fp16، vfpv3xd، vfpv3xd-fp16، neon-vfpv3، neon-fp16، vfpv4، vfpv4-d16، fpv4-sp-d16، neon-vfpv4، fpv5-d16، fpv5-sp-d16، fp-armv8، neon-fp-armv8 و crypto-neon-fp-armv8. توجه داشته باشید که neon یک نام مستعار برای neon-vfpv3 و vfp یک نام مستعار برای vfpv2 است.

تنظیم auto پیش‌فرض بوده و خاص است. این تنظیم باعث می‌شود کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را بر اساس تنظیمات -mcpu و -march انتخاب کند.

اگر سخت‌افزار ممیز شناورِ انتخاب‌شده شامل افزونهٔ NEON باشد (مانند -mfpu=neon)، توجه داشته باشید که عملیات ممیز شناور توسط مرحلهٔ بردارسازی خودکار GCC تولید نمی‌شوند مگر اینکه -funsafe-math-optimizations نیز مشخص شده باشد. دلیل این امر آن است که سخت‌افزار NEON استاندارد IEEE 754 را برای محاسبات ممیز شناور به طور کامل پیاده‌سازی نمی‌کند (به‌ویژه مقادیر غیرعادی یا denormal به عنوان صفر در نظر گرفته می‌شوند)، بنابراین استفاده از دستورالعمل‌های NEON ممکن است منجر به کاهش دقت شود.

شما همچنین می‌توانید نام fpu را در سطح تابع با استفاده از صفت‌های تابع یا پراگماهای target("fpu=") تنظیم کنید.

-mfp16-format=name

قالب نوع ممیز شناور با نیم‌دقت (half-precision) یعنی "__fp16" را مشخص می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از none، ieee و alternative؛ مقدار پیش‌فرض none است که در این حالت نوع "__fp16" تعریف نشده است.

-mstructure-size-boundary=n

اندازهٔ همهٔ ساختارها (structures) و اجتماع‌ها (unions) به مضربی از تعداد بیت‌های تعیین‌شده توسط این گزینه رو به بالا گرد می‌شود. مقادیر مجاز عبارتند از ۸، ۳۲ و ۶۴. مقدار پیش‌فرض برای زنجیره‌های ابزار مختلف، متفاوت است. برای زنجیرهٔ ابزاری که COFF را هدف قرار می‌دهد مقدار پیش‌فرض ۸ است. مقدار ۶۴ تنها در صورتی مجاز است که ABI زیربنایی از آن پشتیبانی کند.

مشخص کردن عددی بزرگ‌تر می‌تواند کدی سریع‌تر و کارآمدتر تولید کند، اما ممکن است اندازهٔ برنامه را نیز افزایش دهد. مقادیر مختلف به طور بالقوه ناسازگار هستند. کدی که با یک مقدار کامپایل شده است، لزوماً نمی‌تواند انتظار داشته باشد با کد یا کتابخانه‌هایی که با مقدار دیگری کامپایل شده‌اند کار کند، در صورتی که آن‌ها اطلاعات را از طریق ساختارها یا اجتماع‌ها تبادل کنند.

این گزینه منسوخ شده است (deprecated).

-mabort-on-noreturn

یک فراخوانی به تابع "abort" در انتهای یک تابع "noreturn" تولید می‌کند. این فراخوانی در صورتی که تابع تلاش کند مقداری برگرداند یا بازگردد، اجرا می‌شود.

-mpic-data-is-text-relative

-mno-long-calls

به کامپایلر می‌گوید که فراخوانی‌های تابع را ابتدا با بارگذاری نشانی تابع در یک ثبات و سپس انجام یک فراخوانی زیرروال (subroutine call) روی این ثبات انجام دهد. این سوییچ زمانی لازم است که تابع مقصد خارج از محدودهٔ آدرس‌دهی ۶۴ مگابایتی نسخهٔ مبتنی بر آفست از دستورالعمل فراخوانی زیرروال قرار داشته باشد.

حتی اگر این سوییچ فعال باشد، همهٔ فراخوانی‌های تابع به فراخوانی‌های طولانی (long calls) تبدیل نمی‌شوند. قاعدهٔ اکتشافی (heuristic) این است که توابع ایستا (static)، توابعی که دارای صفت "short_call" هستند، توابعی که در محدودهٔ یک رهنمود "#pragma no_long_calls" قرار دارند، و توابعی که تعاریف آن‌ها قبلاً در واحد ترجمهٔ جاری کامپایل شده است، به فراخوانی‌های طولانی تبدیل نمی‌شوند. استثنائات این قاعده عبارتند از تعاریف توابع ضعیف (weak)، توابع با صفت "long_call" یا صفت "section"، و توابعی که در دامنهٔ یک رهنمود "#pragma long_calls" هستند، که همواره به فراخوانی‌های طولانی تبدیل می‌شوند.

این قابلیت به صورت پیش‌فرض فعال نیست. مشخص کردن -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازمی‌گرداند، همان‌طور که قرار دادن فراخوانی‌های تابع در دامنهٔ یک رهنمود "#pragma long_calls_off" این کار را انجام می‌دهد. توجه داشته باشید این سوییچ‌ها هیچ تاثیری بر نحوهٔ تولید کد توسط کامپایلر برای مدیریت فراخوانی‌های تابع از طریق اشاره‌گرهای تابع ندارند..IP -msingle-pic-base 4 با ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC به عنوان فقط‌خواندنی برخورد می‌کند، به جای این‌که آن را در مقدمه (prologue) هر تابع بارگذاری کند. سیستم زمان اجرا مسئول مقداردهی اولیهٔ این ثبات با یک مقدار مناسب پیش از شروع اجرا است.

-mpic-register=reg

ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC را مشخص می‌کند. برای حالت استاندارد پایهٔ PIC، پیش‌فرض هر ثبات مناسبی است که توسط کامپایلر تعیین شود. برای حالت پایهٔ تک‌PIC، در صورتی که هدف مبتنی بر EABI باشد یا بررسی پشته (stack-checking) فعال باشد، پیش‌فرض R9 است؛ در غیر این صورت پیش‌فرض R10 خواهد بود.

فرض می‌کند که جابه‌جایی میان بخش‌های text و data در زمان پیوند ایستا (static link time) ثابت است. این امر اجازه می‌دهد تا از عملیات آدرس‌دهی نسبی به PC برای دسترسی به داده‌هایی که مشخص است در بخش داده قرار دارند استفاده شود. برای اهداف غیر VxWorks RTP، این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است. هنگامی که روی چنین اهدافی غیرفعال شود، -msingle-pic-base را به طور پیش‌فرض فعال خواهد کرد.

-mpoke-function-name

نام هر تابع را مستقیماً پیش از مقدمهٔ تابع (function prologue)، در بخش text می‌نویسد. کد تولیدشده شبیه به این است:

t0
    .ascii "arm_poke_function_name", 0
    .align
t1
    .word 0xff000000 + (t1 - t0)
arm_poke_function_name
    mov     ip, sp
    stmfd   sp!, {fp, ip, lr, pc}
    sub     fp, ip, #4

هنگام انجام ردگیری به عقب پشته (stack backtrace)، کد می‌تواند مقدار "pc" ذخیره‌شده در "fp + 0" را بازرسی کند. اگر تابع ردگیری سپس به مکان "pc - 12" نگاه کند و ۸ بیت بالایی تنظیم شده باشند، درمی‌یابیم که یک نام تابع بلافاصله پیش از این مکان جاسازی شده است و طولی برابر با "((pc[-3]) & 0xff000000)" دارد.

-mthumb

-marm

بین تولید کدی که در وضعیت‌های ARM و Thumb اجرا می‌شود، انتخاب می‌کند. پیش‌فرض در بیشتر پیکربندی‌ها تولید کدی است که در وضعیت ARM اجرا شود، اما این پیش‌فرض را می‌توان با پیکربندی GCC با استفاده از گزینهٔ پیکربندی --with-mode=state تغییر داد.

همچنین می‌توانید حالت ARM و Thumb را برای هر تابع با استفاده از مشخصه‌های تابع یا پراگماهای target("thumb") و target("arm") بازنویسی کنید.

-mflip-thumb

حالت‌های ARM/Thumb را در توابع به صورت متناوب تغییر می‌دهد. این گزینه برای آزمون پسرفت (regression testing) تولید کد ترکیبی Thumb/ARM ارائه شده است و برای استفادهٔ عادی در کامپایل کد در نظر گرفته نشده است.

-mtpcs-frame

برای تمام توابع غیربرگ (non-leaf)، یک فریم پشته مطابق با استاندارد فراخوانی رویهٔ Thumb (Thumb Procedure Call Standard) تولید می‌کند. (تابع برگ تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-tpcs-frame است.

-mtpcs-leaf-frame

برای تمام توابع برگ (leaf)، یک فریم پشته مطابق با استاندارد فراخوانی رویهٔ Thumb تولید می‌کند. (تابع برگ تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-apcs-leaf-frame است.

-mcallee-super-interworking

به تمامی توابع با دید بیرونی در فایل در حال کامپایل، یک سرآیند از مجموعه دستورالعمل ARM می‌دهد که پیش از اجرای بقیهٔ تابع به حالت Thumb تغییر وضعیت می‌دهد. این امکان را فراهم می‌آورد تا این توابع از کدهای non-interworking فراخوانی شوند. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست زیرا interworking به طور پیش‌فرض فعال است.

-mcaller-super-interworking

به فراخوانی‌ها از طریق اشاره‌گرهای تابع (شامل توابع مجازی) اجازه می‌دهد بدون در نظر گرفتن این‌که کد مقصد برای interworking کامپایل شده است یا خیر، به درستی اجرا شوند. در صورت فعال بودن این گزینه، هزینهٔ اجرای یک اشاره‌گر تابع اندکی بار اضافی دارد. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست زیرا interworking به طور پیش‌فرض فعال است.

-mtp=name

مدل دسترسی را برای اشاره‌گر حافظه محلی نخ (thread local storage) مشخص می‌کند. مدل soft فراخوانی‌هایی به "__aeabi_read_tp" تولید می‌کند. مدل‌های پذیرفته‌شدهٔ دیگر tpidrurw، tpidruro و tpidrprw هستند که اشاره‌گر نخ را مستقیماً از ثبات سیستمی مربوطه واکشی می‌کنند (از معماری arm6k به بعد پشتیبانی می‌شود). این ثبات‌های سیستمی از طریق رابط کمک‌پردازندهٔ CP15 قابل دسترسی هستند و آرگومان cp15 نیز به عنوان یک نام مستعار مناسب برای tpidruro پذیرفته می‌شود. آرگومان auto از بهترین روش موجود برای پردازندهٔ انتخاب‌شده استفاده می‌کند. تنظیم پیش‌فرض auto است.

-mtls-dialect=dialect

گویش مورد استفاده برای دسترسی به حافظه محلی نخ را مشخص می‌کند. دو dialect پشتیبانی می‌شوند---gnu و gnu2. گویش gnu طرح اصلی GNU را برای پشتیبانی از مدل‌های TLS پویای محلی و سراسری انتخاب می‌کند. گویش gnu2 طرح توصیف‌کنندهٔ GNU را انتخاب می‌کند که کارایی بهتری برای کتابخانه‌های اشتراکی فراهم می‌سازد. طرح توصیف‌کنندهٔ GNU با طرح اصلی سازگار است، اما به پشتیبانی از سوی اسمبلر، پیونددهنده و کتابخانهٔ جدید نیاز دارد. مدل‌های TLS نوع Initial و local exec تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند و همیشه از طرح اصلی استفاده می‌کنند.

-mword-relocations

تنها بازنشانی‌های مطلق (absolute relocations) را روی مقادیر به اندازهٔ کلمه (یعنی R_ARM_ABS32) تولید می‌کند. این گزینه به طور پیش‌فرض روی اهدافی (uClinux، SymbianOS) که بارگذار زمان اجرا این محدودیت را اعمال می‌کند، و هنگامی که -fpic یا -fPIC مشخص شده باشد فعال است. این گزینه با -mslow-flash-data تداخل دارد.

-mfix-cortex-m3-ldrd

برخی هسته‌های Cortex-M3 می‌توانند در هنگام استفاده از دستورالعمل‌های "ldrd" با ثبات‌های مقصد و پایهٔ هم‌پوشان، موجب خرابی داده‌ها شوند. این گزینه از تولید این دستورالعمل‌ها جلوگیری می‌کند. این گزینه به طور پیش‌فرض هنگامی که -mcpu=cortex-m3 مشخص شده باشد، فعال است.

-mfix-cortex-a57-aes-1742098

-mno-fix-cortex-a57-aes-1742098

-mfix-cortex-a72-aes-1655431

-mno-fix-cortex-a72-aes-1655431

کاهش اثر (یا غیرفعال کردن آن برای) یک نقص فنی (erratum) در Cortex-A57 و Cortex-A72 را که بر دستورالعمل‌های رمزنگاری AES اثر می‌گذارد، فعال (یا غیرفعال) می‌کند. این گزینه به طور پیش‌فرض زمانی که هر یک از گزینه‌های -mcpu=cortex-a57 یا -mcpu=cortex-a72 مشخص شده باشند، فعال است.

-munaligned-access

-mno-unaligned-access

خواندن و نوشتن مقادیر ۱۶ و ۳۲ بیتی را از نشانی‌هایی که تراز ۱۶ یا ۳۲ بیتی ندارند فعال (یا غیرفعال) می‌کند. به طور پیش‌فرض دسترسی ناتراز برای تمام معماری‌های پیش از ARMv6، تمام ARMv6-M و معماری‌های ARMv8-M Baseline غیرفعال بوده و برای تمام معماری‌های دیگر فعال است. اگر دسترسی ناتراز فعال نباشد، دسترسی به کلمات در ساختارهای دادهٔ فشرده (packed) هر بار به صورت یک بایت انجام می‌شود.

مشخصهٔ ARM با نام "Tag_CPU_unaligned_access" در فایل شیء تولیدشده بسته به تنظیم این گزینه، روی true یا false تنظیم می‌شود. در صورت فعال بودن دسترسی ناتراز، نماد پیش‌پردازندهٔ "__ARM_FEATURE_UNALIGNED" نیز تعریف می‌گردد.

-mneon-for-64bits

این گزینه منسوخ شده است و هیچ اثری ندارد.

-mslow-flash-data

فرض می‌کند که بارگذاری داده از حافظهٔ فلش کندتر از واکشی دستورالعمل است. بنابراین برای کارایی بهتر، بارگذاری مقادیر لفظی (literal load) به حداقل می‌رسد. این گزینه تنها هنگام کامپایل برای ARMv7 M-profile پشتیبانی می‌شود و به طور پیش‌فرض خاموش است. این گزینه با -mword-relocations تداخل دارد.

-masm-syntax-unified

فرض می‌کند که اسمبلر درون‌خطی از نحو unified asm استفاده می‌کند. پیش‌فرض در حال حاضر خاموش است که بر نحو تقسیم‌شده (divided syntax) دلالت دارد. این گزینه هیچ اثری روی Thumb2 ندارد. با این حال، ممکن است در نگارش‌های آیندهٔ GCC تغییر کند. نحو تقسیم‌شده باید منسوخ تلقی شود.

-mrestrict-it

تولید بلوک‌های IT را محدود می‌کند تا با قوانین ARMv8-A مطابقت داشته باشد. بلوک‌های IT تنها می‌توانند شامل یک دستورالعمل ۱۶ بیتی منفرد از مجموعه‌ای منتخب از دستورالعمل‌ها باشند. این گزینه به طور پیش‌فرض برای حالت Thumb در ARMv8-A روشن است.

-mprint-tune-info

اطلاعات تنظیم دقیق پردازنده را به صورت توضیح (کامنت) در فایل اسمبلر چاپ می‌کند. این گزینه تنها برای آزمون پسرفت کامپایلر استفاده می‌شود و برای استفادهٔ عادی در کامپایل کد در نظر گرفته نشده است. این گزینه به طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mverbose-cost-dump

تخلیهٔ دقیق مدل هزینه را در فایل‌های تخلیهٔ اشکال‌زدایی فعال می‌کند. این گزینه برای استفاده در اشکال‌زدایی کامپایلر ارائه شده است..IP -mpure-code 4 اجازه قرار گرفتن داده‌های ثابت در بخش‌های کد داده نمی‌شود. علاوه بر این، هنگام کامپایل برای قالب شیء ELF، به تمامی بخش‌های متنی (text sections) صفتِ بخشیِ مختص به پردازندهٔ ELF با عنوان "SHF_ARM_PURECODE" اختصاص داده می‌شود. این گزینه فقط هنگام تولید کد غیر-PIC (non-pic) برای مقصدهای M-profile در دسترس است.

-mcmse

تولید کد امن بر اساس «ARMv8-M Security Extensions: Requirements on Development Tools Engineering Specification»، که می‌توان آن را در https://developer.arm.com/documentation/ecm0359818/latest یافت.

-mfix-cmse-cve-2021-35465

کاهش اثر یک آسیب‌پذیری امنیتی احتمالی با دستورالعمل "VLLDM" در برخی دستگاه‌های M-profile هنگام استفاده از CMSE (CVE-2021-365465). این گزینه به صورت پیش‌فرض زمانی که گزینهٔ -mcpu= همراه با "cortex-m33"، "cortex-m35p"، "cortex-m52"، "cortex-m55"، "cortex-m85" یا "star-mc1" استفاده شود، فعال است. از گزینهٔ -mno-fix-cmse-cve-2021-35465 می‌توان برای غیرفعال کردن این کاهش اثر استفاده کرد.

-mbranch-protection=none|standard|pac-ret[+leaf][+bti]|bti[+pac-ret[+leaf]]

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری (canary) در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای یک قناری قابل دسترسی از طریق ثبات TLS. گزینهٔ -mstack-protector-guard-offset= برای استفاده همراه با -fstack-protector-guard=tls است و برای استفاده در کدهای فضای کاربری (user-land) در نظر گرفته نشده است.

-mfdpic

-mno-fdpic

انتخاب FDPIC ABI، که از توصیف‌کننده‌های تابع ۶۴ بیتی برای نمایش اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. هنگامی که کامپایلر برای مقصدهای "arm-*-uclinuxfdpiceabi" پیکربندی شده باشد، این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است و در صورتی که هیچ‌یک از گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE مشخص نشده باشند، متضمن -fPIE خواهد بود. در سایر مقصدها، این گزینه تنها ویژگی‌های اختصاصی تولید کد FDPIC را فعال می‌کند و کاربر باید در صورت نیاز، گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE را صراحتاً مشخص کند.

توجه داشته باشید که پیوند ایستا پشتیبانی نمی‌شود، زیرا هنگام بازنشانیِ خودکار برنامه، همچنان پیونددهندهٔ پویا درگیر خواهد شد. اگر چنین رفتاری قابل قبول است، از گزینه‌های -static و -Wl,-dynamic-linker استفاده کنید.

گزینهٔ متقابل -mno-fdpic برای ساخت هستهٔ لینوکس با استفاده از همان زنجیره ابزاری ("arm-*-uclinuxfdpiceabi") که برای ساخت برنامه‌های کاربردی فضای کاربری استفاده شده است، مفید (و الزامی) است.

فعال‌سازی ویژگی‌های محافظت از انشعاب (فقط armv8.1-m.main). none تولید کد بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت. standard[+leaf] تولید کد با تمام ویژگی‌های محافظت از انشعابِ فعال‌شده در سطح استانداردشان. pac-ret[+leaf] تولید کد با امضای نشانی بازگشت تنظیم‌شده روی سطح استاندارد آن، یعنی امضای تمام توابعی که نشانی بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند. leaf هنگامی که امضای نشانی بازگشت فعال است، توابع برگ (leaf) را نیز حتی اگر نشانی بازگشت را در حافظه ننویسند، امضا می‌کند. +bti افزودن دستورالعمل‌های landing-pad در مقصدهای مجاز دستورالعمل‌های انشعاب غیرمستقیم.

اگر افزونهٔ معماری +pacbti فعال نباشد، آن‌گاه تمام عملیات‌های محافظت از انشعاب و امضای نشانی بازگشت محدود به استفاده از دستورالعمل‌هایی هستند که در فضای معادل NOP معماری تعریف شده‌اند. کد تولیدشده با نسخه‌های قبلی معماری سازگار رو به عقب باقی می‌ماند، اما امنیت تکمیلی می‌تواند در زمان اجرا روی پردازنده‌هایی که از افزونهٔ PACBTI پشتیبانی می‌کنند فعال شود.

اعمال مقصد انشعاب با استفاده از BTI تنها در زمان اجرا قابل فعال‌سازی است اگر تمام کدهای برنامه دست‌کم با -mbranch-protection=bti کامپایل شده باشند.

هر تنظیمی به جز none تنها در armv8-m.main یا بالاتر پشتیبانی می‌شود.

حالت پیش‌فرض تولید کد بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت است.

گزینه‌های AVR

این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های AVR تعریف شده‌اند:

-mmcu=mcu: معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) یا نوع قطعهٔ AVR را مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض این گزینه "avr2" است.
دستگاه‌ها و ISAهای AVR زیر پشتیبانی می‌شوند. نکته: پشتیبانی کامل از یک دستگاه شامل کد راه‌اندازی "crtmcu.o"، یک سرآیند دستگاه "avr/io*.h"، یک کتابخانهٔ دستگاه "libmcu.a" و یک فایل مشخصات دستگاه ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") با نام "specs-mcu" است. تنها مورد آخر بر اساس "mcu"های پشتیبانی‌شده در زیر توسط کامپایلر ارائه می‌شود. سایر موارد توسط AVR-LibC ("https://github.com/avrdudes/avr-libc") یا از طریق فایل‌های "atpack" ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#atpack") از سوی سازندهٔ سخت‌افزار پشتیبانی می‌شوند.

"avr2": دستگاه‌های «Classic» با حداکثر 8 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "attiny22", "attiny26", "at90s2313", "at90s2323", "at90s2333", "at90s2343", "at90s4414", "at90s4433", "at90s4434", "at90c8534", "at90s8515", "at90s8535".
"avr25": دستگاه‌های «Classic» با حداکثر 8 KiB حافظهٔ برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny13", "attiny13a", "attiny24", "attiny24a", "attiny25", "attiny261", "attiny261a", "attiny2313", "attiny2313a", "attiny43u", "attiny44", "attiny44a", "attiny45", "attiny48", "attiny441", "attiny461", "attiny461a", "attiny4313", "attiny84", "attiny84a", "attiny85", "attiny87", "attiny88", "attiny828", "attiny841", "attiny861", "attiny861a", "ata5272", "ata6616c", "at86rf401".
"avr3": دستگاه‌های «Classic» با 16 KiB تا 64 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "at76c711", "at43usb355".
"avr31": دستگاه‌های «Classic» با 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega103", "at43usb320".
"avr35": دستگاه‌های «Classic» با 16 KiB تا 64 KiB حافظهٔ برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny167", "attiny1634", "atmega8u2", "atmega16u2", "atmega32u2", "ata5505", "ata6617c", "ata664251", "at90usb82", "at90usb162".
"avr4": دستگاه‌های «Enhanced» با حداکثر 8 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega48", "atmega48a", "atmega48p", "atmega48pa", "atmega48pb", "atmega8", "atmega8a", "atmega8hva", "atmega88", "atmega88a", "atmega88p", "atmega88pa", "atmega88pb", "atmega8515", "atmega8535", "ata5795", "ata6285", "ata6286", "ata6289", "ata6612c", "at90pwm1", "at90pwm2", "at90pwm2b", "at90pwm3", "at90pwm3b", "at90pwm81".
"avr5": دستگاه‌های «Enhanced» با 16 KiB تا 64 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega16", "atmega16a", "atmega16hva", "atmega16hva2", "atmega16hvb", "atmega16hvbrevb", "atmega16m1", "atmega16u4", "atmega161", "atmega162", "atmega163", "atmega164a", "atmega164p", "atmega164pa", "atmega165", "atmega165a", "atmega165p", "atmega165pa", "atmega168", "atmega168a", "atmega168p", "atmega168pa", "atmega168pb", "atmega169", "atmega169a", "atmega169p", "atmega169pa", "atmega32", "atmega32a", "atmega32c1", "atmega32hvb", "atmega32hvbrevb", "atmega32m1", "atmega32u4", "atmega32u6", "atmega323", "atmega324a", "atmega324p", "atmega324pa", "atmega324pb", "atmega325", "atmega325a", "atmega325p", "atmega325pa", "atmega328", "atmega328p", "atmega328pb", "atmega329", "atmega329a", "atmega329p", "atmega329pa", "atmega3250", "atmega3250a", "atmega3250p", "atmega3250pa", "atmega3290", "atmega3290a", "atmega3290p", "atmega3290pa", "atmega406", "atmega64", "atmega64a", "atmega64c1", "atmega64hve", "atmega64hve2", "atmega64m1", "atmega64rfr2", "atmega640", "atmega644", "atmega644a", "atmega644p", "atmega644pa", "atmega644rfr2", "atmega645", "atmega645a", "atmega645p", "atmega649", "atmega649a", "atmega649p", "atmega6450", "atmega6450a", "atmega6450p", "atmega6490", "atmega6490a", "atmega6490p", "ata5790", "ata5790n", "ata5791", "ata6613c", "ata6614q", "ata5782", "ata5831", "ata8210", "ata8510", "ata5787", "ata5835", "ata5700m322", "ata5702m322", "at90pwm161", "at90pwm216", "at90pwm316", "at90can32", "at90can64", "at90scr100", "at90usb646", "at90usb647", "at94k", "m3000".
"avr51": دستگاه‌های «Enhanced» با 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega128", "atmega128a", "atmega128rfa1", "atmega128rfr2", "atmega1280", "atmega1281", "atmega1284", "atmega1284p", "atmega1284rfr2", "at90can128", "at90usb1286", "at90usb1287".
"avr6": دستگاه‌های «Enhanced» با PC سه‌بایتی، یعنی با بیش از 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atmega256rfr2", "atmega2560", "atmega2561", "atmega2564rfr2".
"avrxmega2": دستگاه‌های «XMEGA» با بیش از 8 KiB و تا حداکثر 64 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega8e5", "atxmega16a4", "atxmega16a4u", "atxmega16c4", "atxmega16d4", "atxmega16e5", "atxmega32a4", "atxmega32a4u", "atxmega32c3", "atxmega32c4", "atxmega32d3", "atxmega32d4", "atxmega32e5", "avr64da28", "avr64da28s", "avr64da32", "avr64da32s", "avr64da48", "avr64da48s", "avr64da64", "avr64da64s", "avr64db28", "avr64db32", "avr64db48", "avr64db64", "avr64dd14", "avr64dd20", "avr64dd28", "avr64dd32", "avr64du28", "avr64du32", "avr64ea28", "avr64ea32", "avr64ea48", "avr64sd28", "avr64sd32", "avr64sd48".
"avrxmega3": دستگاه‌های «XMEGA» با حداکثر 64 KiB مجموع حافظهٔ برنامه و RAM، و با حافظهٔ برنامهٔ قابل مشاهده در فضای نشانی RAM. mcu = "attiny202", "attiny204", "attiny212", "attiny214", "attiny402", "attiny404", "attiny406", "attiny412", "attiny414", "attiny416", "attiny416auto", "attiny417", "attiny424", "attiny426", "attiny427", "attiny804", "attiny806", "attiny807", "attiny814", "attiny816", "attiny817", "attiny824", "attiny826", "attiny827", "attiny1604", "attiny1606", "attiny1607", "attiny1614", "attiny1616", "attiny1617", "attiny1624", "attiny1626", "attiny1627", "attiny3214", "attiny3216", "attiny3217", "attiny3224", "attiny3226", "attiny3227", "atmega808", "atmega809", "atmega1608", "atmega1609", "atmega3208", "atmega3209", "atmega4808", "atmega4809", "avr16dd14", "avr16dd20", "avr16dd28", "avr16dd32", "avr16du14", "avr16du20", "avr16du28", "avr16du32", "avr16ea28", "avr16ea32", "avr16ea48", "avr16eb14", "avr16eb20", "avr16eb28", "avr16eb32", "avr32da28", "avr32da28s", "avr32da32", "avr32da32s", "avr32da48", "avr32da48s", "avr32db28", "avr32db32", "avr32db48", "avr32dd14", "avr32dd20", "avr32dd28", "avr32dd32", "avr32du14", "avr32du20", "avr32du28", "avr32du32", "avr32ea28", "avr32ea32", "avr32ea48", "avr32sd20", "avr32sd28", "avr32sd32".
"avrxmega4": دستگاه‌های «XMEGA» با بیش از 64 KiB و تا حداکثر 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega64a3", "atxmega64a3u", "atxmega64a4u", "atxmega64b1", "atxmega64b3", "atxmega64c3", "atxmega64d3", "atxmega64d4", "avr128da28", "avr128da28s", "avr128da32", "avr128da32s", "avr128da48", "avr128da48s", "avr128da64", "avr128da64s", "avr128db28", "avr128db32", "avr128db48", "avr128db64".
"avrxmega5": دستگاه‌های «XMEGA» با بیش از 64 KiB و تا حداکثر 128 KiB حافظهٔ برنامه و بیش از 64 KiB حافظهٔ RAM. mcu = "atxmega64a1", "atxmega64a1u".
"avrxmega6": دستگاه‌های «XMEGA» با بیش از 128 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "atxmega128a3", "atxmega128a3u", "atxmega128b1", "atxmega128b3", "atxmega128c3", "atxmega128d3", "atxmega128d4", "atxmega192a3", "atxmega192a3u", "atxmega192c3", "atxmega192d3", "atxmega256a3", "atxmega256a3b", "atxmega256a3bu", "atxmega256a3u", "atxmega256c3", "atxmega256d3", "atxmega384c3", "atxmega384d3".
"avrxmega7": دستگاه‌های «XMEGA» با بیش از 128 KiB حافظهٔ برنامه و بیش از 64 KiB حافظهٔ RAM. mcu = "atxmega128a1", "atxmega128a1u", "atxmega128a4u".
"avrtiny": دستگاه‌های هستهٔ Tiny از نوع «Reduced Tiny» تنها با ۱۶ ثبات همه‌منظوره و 512 B تا 4 KiB حافظهٔ برنامه. mcu = "attiny4", "attiny5", "attiny9", "attiny10", "attiny102", "attiny104", "attiny20", "attiny40".
"avr1": این ISA توسط هستهٔ کمینهٔ AVR پیاده‌سازی شده و فقط برای اسمبلر پشتیبانی می‌شود. mcu = "attiny11", "attiny12", "attiny15", "attiny28", "at90s1200".

فرض می‌کند که تمام داده‌ها در حافظهٔ ایستا می‌توانند توسط دستورالعمل‌های LDS / STS قابل دسترسی باشند. این گزینه تنها روی دستگاه‌های تقلیل‌یافتهٔ Tiny مانند ATtiny40 اثر دارد. همچنین ویژگی متغیر "absdata" را در AVR Variable Attributes,variable attribute ببینید.

-mcvt

از یک جدول بردار فشرده (compact vector table) استفاده می‌کند. برخی دستگاه‌ها از CVT با تنها چهار مدخل پشتیبانی می‌کنند: 0=Reset، 1=NMI، 2=Prio1 IRQ، 3=Prio0 IRQs. این گزینه کد راه‌اندازی را به جای "crtmcu.o" معمول، از "crtmcu-cvt.o" پیوند می‌دهد. کد راه‌اندازی علاوه بر ارائه یک جدول بردار فشرده، بیت "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم خواهد کرد که CVT را روی دستگاه فعال می‌کند.

هنگامی که نمی‌خواهید کد راه‌اندازی "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم کند، می‌توانید نماد "__init_cvt" را تأمین کنید تا کد مربوطه دیگر از "libmcu.a" فراخوانده نشود. برای مثال، می‌توانید با "-Wl,--defsym,__init_cvt=0" پیوند دهید.

کد راه‌اندازی CVT از AVR-LibC v2.3 در دسترس است ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010").

-mdouble=bits

-mlong-double=bits

اندازهٔ (بر حسب بیت) نوع‌های "double" یا "long double" را به ترتیب تعیین می‌کند. مقادیر ممکن برای bits برابر ۳۲ و ۶۴ هستند. اینکه آیا یک مقدار خاص برای bits مجاز است یا خیر، به گزینه‌های پیکربندی "--with-double=" و "--with-long-double=" در configure بستگی دارد ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr")، و همین قاعده برای مقادیر پیش‌فرض گزینه‌ها نیز صدق می‌کند.

-mgas-isr-prologues

روال‌های خدمت وقفه (ISRs) می‌توانند از شبه‌دستورالعمل "__gcc_isr" که توسط GNU Binutils پشتیبانی می‌شود استفاده کنند. اگر این گزینه روشن باشد، این قابلیت همچنان می‌تواند برای تک‌تک ISRها با استفاده از ویژگی تابع AVR Function Attributes,,"no_gccisr" غیرفعال شود. این قابلیت چنانچه بهینه‌سازی روشن باشد به‌طور پیش‌فرض فعال است (اما نه با -Og، @pxref{Optimize Options})، و در صورتی که GNU Binutils از PR21683 پشتیبانی کند ("https://sourceware.org/PR21683").

-mint8

نوع "int" را یک عدد صحیح ۸ بیتی فرض می‌کند. این امر بر اندازهٔ تمام انواع داده تأثیر می‌گذارد: یک "char" برابر با ۱ بایت، یک "int" برابر با ۱ بایت، یک "long" برابر با ۲ بایت، و یک "long long" برابر با ۴ بایت است. لطفاً توجه داشته باشید که این گزینه با استانداردهای C مطابقت ندارد، اما منجر به کاهش اندازهٔ کد می‌شود.

-mmain-is-OS_task

ثبات‌ها را در "main" ذخیره نمی‌کند. اثر آن مشابه الصاق ویژگی AVR Function Attributes,,"OS_task" به "main" است. در صورت روشن بودن بهینه‌سازی، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mno-call-main

تابع "main" را با دستورهای زیر اجرا نمی‌کند:

XCALL  main
XJMP   exit

در عوض، "main" را در بخش ".init9" قرار می‌دهد ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual/mem_sections.html#sec_dot_init") تا نیازی به فراخوانی نباشد. با تنظیم این گزینه، کاربر تعهد می‌دهد که "main" بازگشتی نخواهد داشت.

از این گزینه می‌توان برای دستگاه‌هایی با منابع بسیار محدود به منظور صرفه‌جویی در چند بایت کد و فضای پشته استفاده کرد. این گزینه از AVR-LibC v2.3 طبق انتظار عمل خواهد کرد ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012"). در نسخه‌های قدیمی‌تر، هیچ بهبودی در عملکرد حاصل نخواهد شد.

-mno-interrupts

کد تولیدشده با وقفه‌های سخت‌افزاری سازگار نیست. اندازهٔ کد کوچک‌تر است.

-mfract-convert-truncate

تلاش می‌کند در صورت امکان، دستورالعمل‌های "CALL" یا "JMP" را به ترتیب با دستورالعمل‌های کوتاه‌تر "RCALL" یا "RJMP" جایگزین کند. تنظیم -mrelax صرفاً گزینهٔ --mlink-relax را به خط فرمان اسمبلر و گزینهٔ --relax را به خط فرمان پیونددهنده اضافه می‌کند.

تعدیل پرش (Jump relaxing) توسط پیونددهنده انجام می‌گیرد، زیرا آفست‌های پرش پیش از جای‌گذاری کد مشخص نیستند. بنابراین، کد اسمبلی تولیدشده توسط کامپایلر یکسان است، اما دستورالعمل‌های موجود در فایل اجرایی ممکن است با دستورالعمل‌های کد اسمبلی تفاوت داشته باشند.

در صورتی که به خردّه‌های پیونددهنده (linker stubs) نیاز باشد، تعدیل باید فعال شود؛ بخش مربوط به "EIND" و خردّه‌های پیونددهنده را در زیر مشاهده کنید.

-mrodata-in-ram

-mno-rodata-in-ram

بخش‌های ".rodata" مربوط به داده‌های فقط‌خواندنی را به ترتیب در RAM یا در حافظهٔ برنامه قرار می‌دهد. برای بیشتر دستگاه‌ها انتخابی وجود ندارد و این گزینه بیشتر شبیه به یک گزارهٔ تأییدی عمل می‌کند.

از نسخهٔ ۱۴ و برای دستگاه‌های *AVR64 و *AVR128، چنانچه پشتیبانی لازم در GNU Binutils موجود باشد (PR31124 ("https://sourceware.org/PR31124"))، بخش ".rodata" به‌طور پیش‌فرض در حافظهٔ فلش قرار می‌گیرد. در این حالت، می‌توان از -mrodata-in-ram برای بازگشت به چیدمان قبلی با قرار گرفتن ".rodata" در RAM استفاده کرد.

-mtiny-stack

تنها ۸ بیت پایینی اشاره‌گر پشته را تغییر می‌دهد.

امکان استفاده از کوتاه‌سازی (truncation) به جای گرد کردن به سمت صفر را برای انواع ممیز ثابت کسری فراهم می‌کند.

-nodevicelib

با کتابخانهٔ مختص به دستگاه "libmcu.a" در AVR-LibC پیوند انجام نمی‌دهد.

توجه داشته باشید که از نسخهٔ AVR-LibC v2.3، این کتابخانه حاوی کدهایی است که برای عملکرد صحیح برنامه ضروری هستند. به‌ویژه، شامل بخش‌هایی از کد راه‌اندازی مانند این موارد است: "__init_sp" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1011") برای مقداردهی اولیهٔ اشاره‌گر پشته با نماد "__stack"، "__init_cvt" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010") برای تنظیم سخت‌افزار جهت استفاده از یک جدول بردار فشرده با -mcvt، "__call_main" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012") برای فراخوانی "main" و "exit"، و "__do_flmap_init" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/931") برای راه‌اندازی FLMAP مطابق با نماد "__flmap".

-nodevicespecs

عبارت -specs=device-specs/specs-mcu را به خط فرمان راه‌انداز کامپایلر اضافه نمی‌کند. مسئولیت تأمین گزینه‌های مناسب خط فرمان برای زیرفرآیندهایی مانند خودِ کامپایلر، اسمبلر و پیونددهنده بر عهدهٔ کاربر خواهد بود. این بدان معناست که کاربر باید فایل مشخصات دستگاه اختصاصی خود را از طریق -specs=path-to-specs-file مشخص کند. در این حالت دیگر نیازی به گزینهٔ -mmcu=mcu نیست.

این گزینه همچنین می‌تواند جایگزینی برای روش قدیمی‌تر تعیین فایل‌های سفارشی device-specs باشد که در آن نیاز بود -B some-path به دایرکتوری‌ای اشاره کند که شامل پوشه‌ای به نام "device-specs" بود و آن نیز شامل یک فایل مشخصات با نام "specs-mcu" می‌شد، که در آن mcu توسط -mmcu=mcu تعیین شده بود.

-Waddr-space-convert

در مواردی که فضای آدرس حاصل در فضای آدرس ورودی گنجانده نشده باشد، دربارهٔ تبدیل‌های بین فضاهای آدرس هشدار می‌دهد.

-Wmisspelled-isr

اگر نام ISR اشتباه نوشته شده باشد (یعنی بدون پیشوند __vector باشد)، هشدار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های بهینه‌سازی AVR

گزینه‌های زیر گزینه‌های بهینه‌سازی خالص هستند. گزینه‌های -mgas-isr-prologues، -mmain-is-OS_task، -mno-call-main و -mrelax که در بالا ذکر شدند تنها تقریباً گزینه‌های بهینه‌سازی محسوب می‌شوند، زیرا به ندرت پیش می‌آید که تفاوت تولید کد توسط آن‌ها اهمیتی داشته باشد.

-maccumulate-args

آرگومان‌های خروجی تابع را انباشته کرده و فضای پشتهٔ مورد نیاز برای آرگومان‌های خروجی را یک بار در پیش‌درآمد/پس‌درآمد (prologue/epilogue) تابع تخصیص داده و آزاد می‌کند. بدون این گزینه، آرگومان‌های خروجی پیش از فراخوانی یک تابع روی پشته قرار گرفته و پس از آن برداشته می‌شوند. همچنین گزینهٔ بهینه‌سازی -fdefer-pop را در Optimize Options,,optimization option ببینید.

برداشتن آرگومان‌ها از پشته پس از فراخوانی تابع می‌تواند در AVR هزینه‌بر باشد، بنابراین تجمیع فضای پشته ممکن است به کوچک‌تر شدن اندازهٔ فایل‌های اجرایی منجر شود زیرا نیازی نیست آرگومان‌ها پس از چنین فراخوانی تابعی از پشته حذف شوند.

این گزینه می‌تواند برای توابعی که چندین بار توابعی با آرگومان‌های روی پشته را فراخوانی می‌کنند (مانند فراخوانی توابع مشابه printf)، به کاهش اندازهٔ کد بیانجامد.

-mbranch-cost=cost

هزینهٔ انشعاب را برای دستورالعمل‌های انشعاب شرطی روی cost تنظیم می‌کند. مقادیر منطقی برای cost، اعداد صحیح کوچک و غیرمنفی هستند. هزینهٔ پیش‌فرض انشعاب 0 است..IP -mcall-prologues 4 پیش‌درآمدها/پس‌درآمدهای توابع به صورت فراخوانی به زیرروال‌های مناسب بسط می‌یابند. اندازه کد کوچک‌تر می‌شود.

-mfuse-add

-mno-fuse-add

-mfuse-add=level

دسترسی‌های غیرمستقیم به حافظه را روی دستگاه‌های تقلیل‌یافته Tiny بهینه‌سازی می‌کند. حالت پیش‌فرض از "level=1" برای بهینه‌سازی‌های -Og و -O1، و از "level=2" برای بهینه‌سازی‌های بالاتر استفاده می‌کند. مقادیر معتبر برای level شامل 0، 1 و 2 هستند.

-mfuse-move

-mno-fuse-move

-mfuse-move=level

یک گذر بهینه‌سازی پس از بارگذاری مجدد (post reload) را اجرا می‌کند که تلاش می‌نماید دستورالعمل‌های انتقال (move) را ادغام کرده و دستورالعمل‌های چندبایتی را به عملیات‌های ۸ بیتی تقسیم کند. حالت پیش‌فرض از "level=3" برای بهینه‌سازی -O1، و از "level=23" برای بهینه‌سازی‌های بالاتر استفاده می‌کند. مقادیر معتبر برای level در محدوده 0 ... 23 هستند که مقداری با مبنای مختلط (mixed radix) 3:2:2:2 است. هر رقم جنبه‌ای از بهینه‌سازی را کنترل می‌کند.

-mfuse-move2

یک گذر بهینه‌سازی پس از ترکیب (post combine) را اجرا می‌کند که تلاش می‌نماید دستورالعمل‌های انتقال (move) را ادغام کند.

-mstrict-X

از ثبات آدرس "X" به شیوه‌ای که توسط سخت‌افزار پیشنهاد شده استفاده می‌کند. این بدان معناست که "X" تنها در آدرس‌دهی‌های غیرمستقیم، پس‌افزایشی (post-increment) یا پیش‌کاهشی (pre-decrement) به کار می‌رود.

بدون این گزینه، ثبات "X" ممکن است به همان شیوهٔ "Y" یا "Z" استفاده شود که در این صورت توسط دستورالعمل‌های اضافی شبیه‌سازی می‌گردد. برای مثال، بارگذاری یک مقدار با آدرس‌دهی "X+const" با یک مقدار نامنفی کوچک "const < 64" درون یک ثبات Rn به صورت زیر انجام می‌شود:

adiw r26, const   ; X += const
ld   <Rn>, X        ; <Rn> = *X
sbiw r26, const   ; X -= const

-msplit-bit-shift

شیفت‌های چندبایتی با آفست ثابت را به یک شیفت با آفست بایتی و یک شیفت باقی‌مانده با آفست غیربایتی تقسیم می‌کند. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است، شامل -Os اما بدون -Oz. تقسیم شیفت‌های دارای آفست ثابت که مضربی از ۸ باشند توسط -mfuse-move کنترل می‌شود.

-msplit-ldst

بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های چندبایتی را به چند بارگذاری و ذخیره‌سازی بایتی تقسیم می‌کند. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

-muse-nonzero-bits

بهینه‌سازی‌هایی را فعال می‌کند که تنها زمانی امکان‌پذیر هستند که برخی بیت‌ها در یک ثبات همواره صفر باشند. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

"EIND" و دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت حافظه فلش

اشاره‌گرها در این پیاده‌سازی پهنای ۱۶ بیتی دارند. آدرس یک تابع یا برچسب به عنوان آدرس کلمه‌ای (word address) نشان داده می‌شود تا پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم بتوانند هر آدرس کدی در محدوده ۶۴ کیبی‌کلمه را هدف قرار دهند.

به منظور تسهیل پرش‌های غیرمستقیم روی دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت فضای حافظه برنامه، یک ثبات با تابع ویژه به نام "EIND" وجود دارد که هنگام استفاده از دستورالعمل‌های "EICALL" یا "EIJMP"، به عنوان باارزش‌ترین بخش آدرس هدف عمل می‌کند.

پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم روی این دستگاه‌ها توسط کامپایلر به شرح زیر مدیریت می‌شوند و مشمول برخی محدودیت‌ها هستند:

کامپایلر هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند.
کامپایلر از "EIND" به‌طور ضمنی در دستورالعمل‌های "EICALL"/"EIJMP" استفاده می‌کند یا ممکن است برای شبیه‌سازی یک فراخوانی/پرش غیرمستقیم از طریق یک دستورالعمل "RET"، مقدار "EIND" را مستقیماً بخواند.
کامپایلر فرض می‌کند که "EIND" هرگز در حین اجرای کد راه‌اندازی (startup) یا در حین اجرای برنامه تغییر نمی‌کند. به‌ویژه، "EIND" در پیش‌درآمد/پس‌درآمد توابع یا روتین‌های مدیریت وقفه (ISR) ذخیره یا بازیابی نمی‌شود.
برای فراخوانی‌های غیرمستقیم به توابع و goto محاسباتی، پیونددهنده stubها (تکه‌کدهای واسط) را تولید می‌کند. واسط‌ها سکوهای پرش هستند که گاهی اوقات trampoline نیز نامیده می‌شوند. بنابراین، فراخوانی/پرش غیرمستقیم به چنین stubای می‌پرد. این stub حاوی یک پرش مستقیم به آدرس مورد نظر است.
بهینه‌سازی relaxation پیونددهنده باید فعال باشد تا پیونددهنده بتواند stubها را در همه وضعیت‌ها به درستی بسازد. گزینه کامپایلر -mrelax و گزینه پیونددهنده --relax را ببینید. موارد خاصی وجود دارند که در آن‌ها پیونددهنده باید stubها را تولید کند اما بدون فعال بودن relaxation و بدون پیام خطای مفید متوقف می‌شود.
اسکریپت پیش‌فرض پیونددهنده برای کدهایی با "EIND = 0" تنظیم شده است. اگر قرار باشد کد در تنظیمی با "EIND != 0" کار کند، باید از یک اسکریپت پیونددهنده سفارشی استفاده شود تا بخش‌هایی که نام آن‌ها با ".trampolines" شروع می‌شود را در قطعه‌ای قرار دهد که "EIND" به آن اشاره می‌کند.
کد راه‌اندازی از libgcc هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند. توجه داشته باشید که کد راه‌اندازی آمیزه‌ای از کدهای libgcc و AVR-LibC است. برای تأثیر AVR-LibC بر "EIND"، به راهنمای کاربر AVR-LibC ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual") مراجعه کنید.
برای کد راه‌اندازی اختصاصی کاربر مجاز است که "EIND" را در همان ابتدا تنظیم کند، برای مثال از طریق کد مقداردهی اولیه‌ای که در بخش ".init3" قرار دارد. چنین کدی قبل از کد راه‌اندازی عمومی که RAM را مقداردهی اولیه کرده و سازنده‌ها را فراخوانی می‌کند اجرا می‌شود، اما بعد از آن بخش از کد راه‌اندازی AVR-LibC اجرا می‌گردد که "EIND" را روی قطعه‌ای که جدول بردار در آن قرار دارد تنظیم می‌کند.
```
#include <avr/io.h>

static void
__attribute__((section(".init3"),naked,used,no_instrument_function))
init3_set_eind (void)
{
  __asm volatile ("ldi r24,pm_hh8(__trampolines_start)\n\t"
                  "out %i0,r24" :: "n" (&EIND) : "r24","memory");
}
```
نماد "__trampolines_start" در اسکریپت پیونددهنده تعریف شده است.
واسط‌ها (stubs) در صورتی به‌طور خودکار توسط پیونددهنده تولید می‌شوند که هر دو شرط زیر برقرار باشد:

-<آدرس یک برچسب با استفاده از اصلاح‌گر "gs" گرفته شده باشد>

(کوتاه‌شدهٔ generate stubs) مانند زیر:

LDI r24, lo8(gs(<func>))
LDI r25, hi8(gs(<func>))

-<مکان نهایی آن برچسب در یک قطعه کد باشد>

خارج از قطعه‌ای که stubها در آن قرار دارند.

*: کامپایلر چنین اصلاح‌گرهای "gs" را برای برچسب‌های کد در موقعیت‌های زیر صادر می‌کند:

-<گرفتن آدرس یک تابع یا برچسب کد.>
-<دستور goto محاسباتی.>
-<اگر تابع ذخیره پیش‌درآمد استفاده شود، گزینه خط فرمان -mcall-prologues>: را ببینید.
-<جدول‌های توزیع switch/case. اگر چنین جدول‌های توزیعی را نمی‌خواهید،>: می‌توانید گزینه خط فرمان -fno-jump-tables را مشخص کنید.
-<سازنده‌ها/ویرانگرهای C و ++C که در حین راه‌اندازی/خاموشی فراخوانی می‌شوند.>
-<اگر ابزارها با یک اصلاح‌گر ()gs که در بالا توضیح داده شد مواجه شوند.>

*

پریدن به آدرس‌های غیرنمادین مانند زیر پشتیبانی نمی‌شود:

int main (void)
{
    /* Call function at word address 0x2 */
    return ((int(*)(void)) 0x2)();
}

در عوض، باید یک رابط میانی (stub) ایجاد شود، یعنی تابع باید از طریق یک نماد فراخوانی گردد (در مثال، "func_4"):

int main (void)
{
    extern int func_4 (void);

    /* Call function at byte address 0x4 */
    return func_4();
}

و برنامه با -Wl,--defsym,func_4=0x4 پیوند داده شود. همچنین، می‌توان "func_4" را در اسکریپت پیونددهنده (linker script) تعریف کرد.

مدیریت ثبات‌های با کاربرد خاص "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ"

برخی از دستگاه‌های AVR از حافظه‌های بزرگ‌تر از محدوده ۶۴ کیبی‌بایت (64 KiB) که با اشاره‌گرهای ۱۶ بیتی قابل دسترسی هستند پشتیبانی می‌کنند. برای دسترسی به مکان‌های حافظه خارج از این محدوده ۶۴ کیبی‌بایتی، محتوای یک ثبات "RAMP" به‌عنوان بخش بالایی آدرس استفاده می‌شود: ثبات‌های آدرس "X"، "Y"، "Z" به ترتیب با ثبات‌های با کاربرد خاص "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ" الحاق می‌شوند تا یک آدرس عریض تشکیل شود. به‌طور مشابه، "RAMPD" به همراه آدرس‌دهی مستقیم به کار می‌رود.

کد راه‌اندازی (startup code) ثبات‌های با کاربرد خاص "RAMP" را با صفر مقداردهی اولیه می‌کند.
اگر یک AVR Named Address Spaces,فضای آدرس نام‌گذاری شده غیر از عمومی (generic) یا "__flash" استفاده شود، آن‌گاه "RAMPZ" در صورت نیاز پیش از عملیات مقداردهی می‌شود.
اگر دستگاه از حافظه RAM بزرگ‌تر از ۶۴ کیبی‌بایت پشتیبانی کند و کامپایلر برای انجام یک عملیات نیاز به تغییر "RAMPZ" داشته باشد، "RAMPZ" پس از پایان عملیات مجدداً به صفر بازنشانی می‌شود.
اگر دستگاه دارای یک ثبات خاص "RAMP" باشد، بخش آغازین/پایانی روتین وقفه (ISR prologue/epilogue) آن SFR را ذخیره/بازیابی کرده و آن را با صفر مقداردهی می‌کند، مبادا کد ISR (به‌طور ضمنی) از آن استفاده کند.
حافظه RAM بزرگ‌تر از ۶۴ کیبی‌بایت توسط GCC برای اهداف AVR پشتیبانی نمی‌شود. اگر از اسمبلی درون‌خطی (inline assembler) برای خواندن از مکان‌هایی خارج از محدوده آدرس ۱۶ بیتی استفاده می‌کنید و یکی از ثبات‌های "RAMP" را تغییر می‌دهید، باید پس از دسترسی آن را به صفر بازنشانی کنید.

ماکروهای توکار AVR

کامپایلر GCC چندین ماکروی توکار را تعریف می‌کند تا کد کاربر بتواند وجود یا عدم وجود قابلیت‌ها را بررسی کند. تقریباً تمام ماکروهای توکار زیر از قابلیت‌های دستگاه استنتاج شده و بنابراین با گزینه خط فرمان -mmcu= فعال می‌شوند.

برای ماکروهای توکار اختصاصی بیشتر در AVR، بخش‌های AVR Named Address Spaces و AVR Built-in Functions را ببینید.

"__AVR_ARCH__"

ماکروی توکاری که به یک عدد ده‌دهی شناسایی‌کننده معماری بسط می‌یابد و به گزینه -mmcu=mcu بستگی دارد. مقادیر ممکن عبارتند از:

2, 25, 3, 31, 35, 4, 5, 51, 6

به ترتیب برای mcu="avr2"، "avr25"، "avr3"، "avr31"، "avr35"، "avr4"، "avr5"، "avr51"، "avr6"،

100, 102, 103, 104, 105, 106, 107

به ترتیب برای mcu="avrtiny"، "avrxmega2"، "avrxmega3"، "avrxmega4"، "avrxmega5"، "avrxmega6"، "avrxmega7". اگر mcu یک دستگاه را مشخص کند، این ماکروی توکار بر همان اساس تنظیم می‌شود. برای نمونه، با -mmcu=atmega8 این ماکرو برابر با 4 تعریف می‌شود.

"__AVR_Device__"

تنظیم -mmcu=device این ماکروی توکار را تعریف می‌کند که نمایانگر نام دستگاه است. برای نمونه، -mmcu=atmega8 ماکروی توکار "__AVR_ATmega8__" را تعریف می‌کند، -mmcu=attiny261a ماکروی "__AVR_ATtiny261A__" را تعریف می‌کند، و غیره.

نام ماکروهای توکار از الگوی "__AVR_Device__" پیروی می‌کند که در آن Device نام دستگاه مطابق با دفترچه راهنمای کاربر AVR است. تفاوت بین Device در ماکروی توکار و device در -mmcu=device این است که دومی همیشه با حروف کوچک نوشته می‌شود.

اگر device یک دستگاه نبوده بلکه صرفاً یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نخواهد شد.

"__AVR_DEVICE_NAME__"

تنظیم -mmcu=device این ماکروی توکار را برابر با نام دستگاه قرار می‌دهد. برای نمونه، با -mmcu=atmega8 این ماکرو برابر با "atmega8" تعریف می‌شود.

اگر device یک دستگاه نبوده بلکه صرفاً یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نخواهد شد.

"__AVR_CVT__"

کد با گزینه "-mcvt" برای استفاده از یک جدول بردار فشرده (compact vector table) کامپایل می‌شود.

"__AVR_XMEGA__"

دستگاه / معماری متعلق به خانواده دستگاه‌های XMEGA است.

"__AVR_HAVE_ADIW__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "ADIW" و "SBIW" است.

"__AVR_HAVE_ELPM__"

دستگاه دارای دستورالعمل "ELPM" است.

"__AVR_HAVE_ELPMX__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "ELPM Rn,Z" و "ELPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_LPMX__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "LPM Rn,Z" و "LPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_MOVW__"

دستگاه دارای دستورالعمل "MOVW" برای انجام انتقال‌های ۱۶ بیتی ثبات به ثبات است.

"__AVR_HAVE_MUL__"

دستگاه دارای یک ضرب‌کننده سخت‌افزاری است.

"__AVR_HAVE_JMP_CALL__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "JMP" و "CALL" است. این مورد برای دستگاه‌هایی با بیش از ۸ کیبی‌بایت حافظه برنامه صدق می‌کند.

"__AVR_HAVE_EIJMP_EICALL__"

"__AVR_3_BYTE_PC__"

دستگاه دارای دستورالعمل‌های "EIJMP" و "EICALL" است. این مورد برای دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت حافظه برنامه صدق می‌کند. این امر همچنین بدان معنی است که شمارنده برنامه (PC) دارای پهنای ۳ بایت است.

"__AVR_2_BYTE_PC__"

شمارنده برنامه (PC) دارای پهنای ۲ بایت است. این مورد برای دستگاه‌هایی با حداکثر ۱۲۸ کیبی‌بایت حافظه برنامه صدق می‌کند.

"__AVR_HAVE_8BIT_SP__"

"__AVR_HAVE_16BIT_SP__"

ثبات اشاره‌گر پشته (SP) به ترتیب به عنوان ثبات ۸ بیتی یا ۱۶ بیتی توسط کامپایلر در نظر گرفته می‌شود. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mtiny-stack قرار دارد.

"__AVR_HAVE_SPH__"

"__AVR_SP8__"

افزاره به ترتیب دارای ثبات تابع خاص SPH (بخش بالایی اشاره‌گر پشته) است یا دارای یک اشاره‌گر پشتهٔ ۸ بیتی می‌باشد. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mmcu= و در موارد -mmcu=avr2 و -mmcu=avr25 همچنین تحت تأثیر -msp8 قرار می‌گیرد.

"__AVR_HAVE_RAMPD__"

"__AVR_HAVE_RAMPX__"

"__AVR_HAVE_RAMPY__"

"__AVR_HAVE_RAMPZ__"

افزاره به ترتیب دارای ثبات‌های تابع خاص "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" و"RAMPZ" است.

"__NO_INTERRUPTS__"

این ماکرو بازتاب‌دهندهٔ گزینهٔ خط فرمان -mno-interrupts است.

"__AVR_ERRATA_SKIP__"

"__AVR_ERRATA_SKIP_JMP_CALL__"

برخی از افزاره‌های AVR (مانند AT90S8515 و ATmega103) نباید دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی را به دلیل یک نقص سخت‌افزاری نادیده بگیرند (skip کنند). دستورالعمل‌های رد کردن عبارتند از "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC" و "CPSE". ماکروی دوم تنها زمانی تعریف می‌شود که "__AVR_HAVE_JMP_CALL__" نیز تنظیم شده باشد.

"__AVR_ISA_RMW__"

افزاره دارای دستورالعمل‌های خواندن-تغییر-نوشتن (شامل XCH، LAC، LAS و LAT) است.

"__AVR_SFR_OFFSET__=offset"

دستورالعمل‌هایی که می‌توانند مستقیماً ثبات‌های تابع خاص I/O را آدرس‌دهی کنند مانند "IN"، "OUT"، "SBI" و غیره، ممکن است از آدرسی متفاوت نسبت به زمانی که با دستورالعمل دسترسی به RAM مانند "LD" یا "STS" آدرس‌دهی می‌شوند استفاده کنند. این آفست به معماری افزاره بستگی دارد و باید از آدرس RAM کم شود تا آدرس I/O مربوطه به دست آید.

"__AVR_SHORT_CALLS__"

گزینه خط فرمان -mshort-calls تنظیم شده است.

"__AVR_PM_BASE_ADDRESS__=addr"

برخی از افزاره‌ها خواندن از حافظه فلش را به کمک دستورالعمل‌های "LD*" پشتیبانی می‌کنند. حافظه فلش در فضای آدرس داده با آفست "__AVR_PM_BASE_ADDRESS__" دیده می‌شود. اگر این ماکرو تعریف نشده باشد، این ویژگی در دسترس نیست. اگر تعریف شده باشد، فضای آدرس خطی است و نیازی به قرار دادن ".rodata" در RAM وجود ندارد. این مورد توسط پرونده توصیف پیونددهنده پیش‌فرض مدیریت می‌شود و در حال حاضر برای "avrtiny" و "avrxmega3" در دسترس است. حتی ساده‌تر از آن، نیازی به استفاده از فضاهای آدرس مانند "__flash" یا ویژگی‌هایی چون صفت "progmem" و "pgm_read_*" نیست.

"__AVR_HAVE_FLMAP__"

این ماکرو در صورتی تعریف می‌شود که شرایط زیر برقرار باشند:

*<افزاره دارای میدان‌بیتی "NVMCTRL_CTRLB.FLMAP" باشد.>: این مورد برای افزاره‌های AVR64* و AVR128* صدق می‌کند.
*<در زمان اسمبل مشخص نباشد که کدام شبیه‌سازی استفاده خواهد شد.>

این بدین معناست که کامپایلر با GNU Binutils که PR31124 را پیاده‌سازی می‌کند ("https://sourceware.org/PR31124") پیکربندی شده است.

"__AVR_RODATA_IN_RAM__": این ماکرو هنگامی که کد برای یک معماری پایه کامپایل می‌شود، تعریف‌نشده است.
هنگامی که کد برای یک افزاره کامپایل شود، در صورتی که بخش‌های ".rodata" برای داده‌های فقط‌خواندنی در RAM قرار گیرند، این ماکرو با مقدار 1 تعریف می‌شود؛ و در غیر این صورت با مقدار 0 تعریف خواهد شد.
"__WITH_AVRLIBC__": کامپایلر برای استفاده همراه با AVR-LibC پیکربندی شده است. گزینهٔ پیکربندی --with-avrlibc را ببینید.
"__HAVE_SIGNAL_N__": کامپایلر از صفت‌های تابع signal(num) و interrupt(num) در AVR Function Attributes,,function attributes با آرگومان num که شمارهٔ روتین سرویس وقفه را مشخص می‌کند، پشتیبانی می‌کند.
"__HAVE_DOUBLE_MULTILIB__": تعریف می‌شود اگر -mdouble= به عنوان یک گزینهٔ multilib عمل کند.
"__HAVE_DOUBLE32__"
"__HAVE_DOUBLE64__": تعریف می‌شود اگر کامپایلر به ترتیب از double ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی پشتیبانی کند. چیدمان واقعی توسط گزینه -mdouble= مشخص می‌شود.
"__DEFAULT_DOUBLE__": اندازهٔ "double" بر حسب بیت، در صورتی که -mdouble= تنظیم نشده باشد. برای بررسی چیدمان "double" در یک برنامه، از ماکروی توکار "__SIZEOF_DOUBLE__" استفاده کنید.
"__HAVE_LONG_DOUBLE32__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE64__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE_MULTILIB__"
"__DEFAULT_LONG_DOUBLE__": مشابه مورد بالا، اما به جای "double" برای "long double".
"__WITH_DOUBLE_COMPARISON__": نمایانگر گزینهٔ پیکربندی "--with-double-comparison={tristate|bool|libf7}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") بوده و با مقدار 2 یا 3 تعریف می‌شود.
"__WITH_LIBF7_LIBGCC__"
"__WITH_LIBF7_MATH__"
"__WITH_LIBF7_MATH_SYMBOLS__": نمایانگر گزینهٔ پیکربندی "--with-libf7={libgcc|math|math-symbols}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") است.

گزینه‌های داخلی AVR

گزینه‌های زیر به صورت داخلی توسط کامپایلر و برای برقراری ارتباط بین پرونده‌های مشخصات افزاره (device specs) و خود کامپایلر استفاده می‌شوند. نیازی به تنظیم دستی این گزینه‌ها ندارید؛ به‌ویژه آنکه آن‌ها گزینه‌های بهینه‌سازی نیستند. استفاده نادرست از این گزینه‌ها ممکن است به کدهای غیربهینه یا اشتباه منجر شود. این گزینه‌ها صرفاً جهت کامل بودن مستندات و به منظور درک بهتر پرونده‌های device specs ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") مستند شده‌اند..IP -mn-flash=num 4 فرض می‌کند که حافظه فلش دارای اندازه‌ای برابر با num ضرب در ۶۴ کیبی‌بایت (KiB) است. این گزینه مشخص می‌کند کدام فضاهای آدرس "__flashN" در دسترس هستند.

-mflmap: دستگاه دارای میدان بیتی "FLMAP" واقع در ثبات عملکرد خاص "NVMCTRL_CTRLB" است.
-mrmw: فرض می‌کند که دستگاه از دستورالعمل‌های خواندن-تغییر-نوشتن (Read-Modify-Write) شامل "XCH"، "LAC"، "LAS" و "LAT" پشتیبانی می‌کند.
-mshort-calls: فرض می‌کند که "RJMP" و "RCALL" می‌توانند کل حافظه برنامه را هدف قرار دهند. این گزینه برای تولید و انتخاب multilib برای دستگاه‌های معماری "avrxmega3" استفاده می‌شود.
-mskip-bug: کد را بدون پرش ("CPSE"، "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC") روی دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی تولید می‌کند.
-msp8: با ثبات اشاره‌گر پشته به عنوان یک ثبات ۸ بیتی رفتار می‌کند، یعنی بایت بالای اشاره‌گر پشته صفر فرض می‌شود. این گزینه توسط کامپایلر برای انتخاب و ساخت multilibها برای معماری‌های "avr2" و "avr25" استفاده می‌شود. این معماری‌ها دستگاه‌های با و بدون "SPH" را ترکیب می‌کنند.

گزینه‌های Blackfin

-mcpu=cpu[-sirevision]

نام پردازنده Blackfin هدف را مشخص می‌کند. در حال حاضر، cpu می‌تواند یکی از مقادیر bf512، bf514، bf516، bf518، bf522، bf523، bf524، bf525، bf526، bf527، bf531، bf532، bf533، bf534، bf536، bf537، bf538، bf539، bf542، bf544، bf547، bf548، bf549، bf542m، bf544m، bf547m، bf548m، bf549m، bf561 یا bf592 باشد.

بخش اختیاری sirevision نسخه سیلیکون پردازنده Blackfin هدف را مشخص می‌کند. تمام راهکارهای دور زدن مشکل (workaround) موجود برای نسخه سیلیکون هدف فعال می‌شوند. اگر sirevision برابر با none باشد، هیچ راهکاری فعال نخواهد شد. اگر sirevision برابر با any باشد، تمام راهکارها برای پردازنده هدف فعال می‌شوند. ماکروی "__SILICON_REVISION__" به صورت دو رقم هگزادسیمال نشان‌دهنده اعداد اصلی و فرعی در نسخه سیلیکون تعریف می‌شود. اگر sirevision برابر با none باشد، ماکروی "__SILICON_REVISION__" تعریف نمی‌شود. اگر sirevision برابر با any باشد، "__SILICON_REVISION__" به صورت 0xffff تعریف می‌گردد. اگر این sirevision اختیاری استفاده نشود، GCC جدیدترین نسخه سیلیکون شناخته‌شده از پردازنده Blackfin هدف را فرض می‌کند.

کامپایلر GCC یک ماکروی پیش‌پردازنده برای cpu مشخص‌شده تعریف می‌کند. برای زنجیره ابزار bfin-elf، این گزینه باعث می‌شود در صورت عدم تعیین -msim، بسته پشتیبانی سخت‌افزار (BSP) ارائه‌شده توسط libgloss پیوند زده شود.

بدون این گزینه، به‌طور پیش‌فرض از bf532 به عنوان پردازنده استفاده می‌شود.

توجه داشته باشید که پشتیبانی از bf561 ناقص است. برای bf561، تنها ماکروی پیش‌پردازنده تعریف شده است.

-momit-leaf-frame-pointer

مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این گزینه باعث پیوند خوردن BSP شبیه‌ساز ارائه‌شده توسط libgloss می‌شود. این گزینه فقط برای زنجیره ابزار bfin-elf اثر دارد. برخی گزینه‌های دیگر مانند -mid-shared-library و -mfdpic متضمن -msim هستند.

اشاره‌گر فریم را در ثباتی برای توابع برگ (leaf) نگه نمی‌دارد. این کار از دستورالعمل‌های ذخیره، راه‌اندازی و بازیابی اشاره‌گرهای فریم جلوگیری کرده و یک ثبات اضافه را در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد.

-mspecld-anomaly

در صورت فعال بودن، کامپایلر اطمینان حاصل می‌کند که کد تولیدشده شامل بارهای حدسی (speculative loads) پس از دستورالعمل‌های پرش نباشد. در صورت استفاده از این گزینه، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_LOADS" تعریف می‌شود.

-mno-specld-anomaly

کد اضافی برای جلوگیری از وقوع بارهای حدسی تولید نمی‌کند.

-mcsync-anomaly

در صورت فعال بودن، کامپایلر اطمینان حاصل می‌کند که کد تولیدشده بلافاصله پس از شاخه‌های شرطی شامل دستورالعمل‌های CSYNC یا SSYNC نباشد. در صورت استفاده از این گزینه، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_SYNCS" تعریف می‌شود.

-mno-csync-anomaly

کد اضافی برای جلوگیری از وقوع دستورالعمل‌های CSYNC یا SSYNC بلافاصله پس از یک شاخه شرطی تولید نمی‌کند.

-mlow64k

در صورت فعال بودن، کامپایلر مجاز است با تکیه بر این آگاهی که کل برنامه در ۶۴ کیلوبایت پایینی حافظه جا می‌گیرد، کد را بهینه‌سازی کند.

-mno-low64k

فرض می‌کند که برنامه می‌تواند به هر اندازه بزرگ باشد. این حالت پیش‌فرض است.

-mstack-check-l1

بررسی پشته را با استفاده از اطلاعات قرارگرفته در حافظه چرک‌نویس (scratchpad) L1 توسط کرنل uClinux انجام می‌دهد.

-mid-shared-library

کدی تولید می‌کند که از طریق روش شناسه کتابخانه (library ID method) از کتابخانه‌های اشتراکی پشتیبانی می‌کند. این کار امکان اجرای درجا (execute in place) و استفاده از کتابخانه‌های اشتراکی را در محیط‌های بدون مدیریت حافظه مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه متضمن -fPIC است. با هدف bfin-elf، این گزینه متضمن -msim است.

-mno-id-shared-library

کدی تولید می‌کند که فرض نمی‌کند کتابخانه‌های اشتراکی مبتنی بر ID در حال استفاده هستند. این حالت پیش‌فرض است.

-mleaf-id-shared-library

کدی تولید می‌کند که از طریق روش شناسه کتابخانه از کتابخانه‌های اشتراکی پشتیبانی می‌کند، اما فرض را بر این می‌گذارد که این کتابخانه یا فایل اجرایی به هیچ کتابخانه اشتراکی مبتنی بر ID دیگری پیوند نخواهد خورد. این به کامپایلر اجازه می‌دهد از کد سریع‌تری برای پرش‌ها و فراخوانی‌ها استفاده کند.

-mno-leaf-id-shared-library

فرض نمی‌کند که کد در حال کامپایل به کتابخانه‌های اشتراکی مبتنی بر ID دیگر پیوند نخواهد خورد. برای دستورالعمل‌های پرش و فراخوانی کد کندتری تولید می‌شود.

-mshared-library-id=n

شماره شناسایی کتابخانه اشتراکی مبتنی بر ID در حال کامپایل را مشخص می‌کند. تعیین مقدار 0 کد فشرده‌تری تولید می‌کند؛ تعیین مقادیر دیگر تخصیص آن شماره را به کتابخانه فعلی اجباری می‌کند اما از نظر فضا یا زمان بهینه‌تر از حذف این گزینه نیست.

-msep-data

کدی تولید می‌کند که امکان قرارگیری قطعه داده (data segment) را در ناحیه‌ای از حافظه متفاوت با قطعه متن (text segment) فراهم می‌سازد. این ویژگی با حذف بازنشانی‌ها (relocations) نسبت به بخش متن، امکان اجرای درجا را در محیطی بدون مدیریت حافظه مجازی فراهم می‌کند.

-mno-sep-data

کدی تولید می‌کند که فرض می‌کند قطعه داده بلافاصله پس از قطعه متن قرار دارد. این حالت پیش‌فرض است.

-mno-long-calls

به کامپایلر اعلام می‌کند که فراخوانی‌های تابع را با بارگذاری اولیه آدرس تابع در یک ثبات و سپس انجام فراخوانی زیرروال بر روی این ثبات انجام دهد. این گزینه در صورتی مورد نیاز است که تابع هدف خارج از محدوده آدرس‌دهی ۲۴ بیتیِ نسخه مبتنی بر آفست دستورالعمل فراخوانی زیرروال قرار داشته باشد.

این قابلیت به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. تعیین -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازمی‌گرداند. توجه داشته باشید این گزینه‌ها تاثیری بر چگونگی تولید کد توسط کامپایلر جهت مدیریت فراخوانی‌های تابع از طریق اشاره‌گرهای تابع ندارند.

-mfast-fp

با کتابخانه ممیز شناور سریع پیوند می‌دهد. این کتابخانه به جهت بهبود کارایی، برخی از قوانین استاندارد ممیز شناور IEEE را برای بررسی ورودی‌ها در برابر «ناعدد» (NAN) نادیده می‌گیرد یا ساده‌تر می‌کند.

-minline-plt

درون‌خط‌سازی مدخل‌های PLT را در فراخوانی‌های مربوط به توابعی که مشخص نیست به صورت محلی پیوند می‌خورند فعال می‌کند. این گزینه بدون -mfdpic هیچ اثری ندارد.

-mmulticore

یک برنامه مستقل برای پردازنده‌های چند‌هسته‌ای Blackfin می‌سازد. این گزینه باعث می‌شود فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیونددهنده مناسب برای پشتیبانی از چندهسته‌ای استفاده شوند، و ماکروی "__BFIN_MULTICORE" را تعریف می‌کند. این گزینه تنها همراه با -mcpu=bf561[-sirevision] قابل استفاده است.

این گزینه می‌تواند همراه با -mcorea یا -mcoreb استفاده شود که مدل برنامه‌نویسی «یک برنامه به ازای هر هسته» را انتخاب می‌کند. بدون -mcorea یا -mcoreb، مدل برنامه‌نویسی «تک‌برنامه/دو‌هسته‌ای» استفاده می‌شود. در این مدل، تابع اصلی Core B باید با نام "coreb_main" تعریف شود.

اگر از این گزینه استفاده نشود، مدل برنامه‌نویسی برنامه تک‌هسته‌ای به کار گرفته می‌شود.

-mcorea

هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی یک برنامه به ازای هر هسته، یک برنامه مستقل برای Core A از BF561 می‌سازد. از فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیونددهنده مناسب برای پشتیبانی از Core A استفاده می‌شود، و ماکروی "__BFIN_COREA" تعریف می‌گردد. این گزینه فقط در ترکیب با -mmulticore قابل استفاده است..IP -mcoreb 4 یک برنامه مستقل (standalone) را برای Core B از پردازنده BF561 هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی یک-برنامه-به-ازای-هر-هسته می‌سازد. فایل‌های راه‌اندازی مناسب و اسکریپت‌های پیوند برای پشتیبانی از Core B به کار گرفته می‌شوند و ماکروی "__BFIN_COREB" تعریف می‌شود. هنگامی که از این گزینه استفاده شود، باید به جای "main" از "coreb_main" استفاده گردد. این گزینه تنها می‌تواند در ترکیب با -mmulticore به کار رود.

-msdram

یک برنامه مستقل برای SDRAM می‌سازد. فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای قرار دادن برنامه در SDRAM به کار گرفته می‌شوند و ماکروی "__BFIN_SDRAM" تعریف می‌شود. بارگذار (loader) باید پیش از بارگذاری برنامه، SDRAM را مقداردهی اولیه کند.

-micplb

فرض می‌کند که ICPLBها در زمان اجرا فعال هستند. این امر بر راهکارهای دور زدن ناهنجاری‌های (anomaly workarounds) خاصی تأثیر دارد. برای مقصدهای Linux، پیش‌فرض این است که فرض شود ICPLBها فعال هستند؛ برای برنامه‌های مستقل پیش‌فرض غیرفعال است.

گزینه‌های C6X

-march=name: نام معماری مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین نوع دستورالعمل‌هایی که می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی صادر کند، استفاده می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از: c62x، c64x، c64x+، c67x، c67x+ و c674x.
-mbig-endian: تولید کد برای یک مقصد big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک مقصد little-endian. این حالت پیش‌فرض است.
-msim: انتخاب فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت پیونددهنده مناسب برای شبیه‌ساز.
-msdata=default: قرار دادن داده‌های سراسری و ایستای کوچک در بخش ".neardata" که ثبات "B14" به آن اشاره می‌کند. داده‌های سراسری و ایستای کوچک مقداردهی‌نشده را در بخش ".bss" که مجاور بخش ".neardata" است قرار می‌دهد. داده‌های کوچک فقط‌خواندنی را در بخش ".rodata" قرار می‌دهد. بخش‌های متناظر مورد استفاده برای داده‌های بزرگ عبارتند از ".fardata"، ".far" و ".const".
-msdata=all: قرار دادن تمام داده‌ها، و نه فقط اشیاء کوچک، در بخش‌های رزروشده برای داده‌های کوچک، و استفاده از آدرس‌دهی نسبی به ثبات "B14" برای دسترسی به آن‌ها.
-msdata=none: عدم استفاده از بخش‌های رزروشده برای داده‌های کوچک، و استفاده از آدرس‌های مطلق برای دسترسی به تمام داده‌ها. تمام داده‌های سراسری و ایستای مقداردهی‌شده را در بخش ".fardata" و تمام داده‌های مقداردهی‌نشده را در بخش ".far" قرار می‌دهد. تمام داده‌های ثابت را در بخش ".const" قرار می‌دهد.

گزینه‌های CRIS

این گزینه‌ها به طور خاص برای پورت‌های CRIS تعریف شده‌اند.

-march=architecture-type
-mcpu=architecture-type: تولید کد برای معماری مشخص‌شده. گزینه‌های انتخابی برای architecture-type به ترتیب عبارتند از v3، v8 و v10 برای ETRAX 4، ETRAX 100 و ETRAX 100 LX. پیش‌فرض v0 است.
-mtune=architecture-type: تنظیم بهینه (tune) تمامی موارد قابل اعمال در کد تولیدشده برای architecture-type، به جز ABI و مجموعه دستورالعمل‌های در دسترس. گزینه‌های انتخابی برای architecture-type همانند گزینه‌های -march=architecture-type هستند.
-mmax-stack-frame=n: هشدار دادن در صورتی که فریم پشته (stack frame) یک تابع از n بایت فراتر رود.
-metrax4
-metrax100: گزینه‌های -metrax4 و -metrax100 به ترتیب مترادف‌های -march=v3 و -march=v8 هستند.
-mmul-bug-workaround
-mno-mul-bug-workaround: دور زدن یک باگ در دستورالعمل‌های "muls" و "mulu" برای مدل‌های پردازنده‌ای که در آن‌ها رخ می‌دهد. این گزینه به طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-mpdebug: فعال‌سازی اطلاعات مفصل اشکال‌زدایی مخصوص CRIS در کد اسمبلی. این گزینه همچنین اثر غیرفعال کردن نشانگر کد قالب‌بندی‌شده‌ی #NO_APP به اسمبلر در ابتدای فایل اسمبلی را دارد.
-mcc-init: عدم استفاده از نتایج کدهای وضعیت (condition codes) حاصل از دستورالعمل قبلی؛ همواره پیش از استفاده از کدهای وضعیت، دستورالعمل‌های مقایسه و آزمون را صادر می‌کند.
-mno-side-effects: عدم صدور دستورالعمل‌های دارای اثرات جانبی در حالت‌های آدرس‌دهی غیر از پس‌افزایش (post-increment).
-mstack-align
-mno-stack-align
-mdata-align
-mno-data-align
-mconst-align
-mno-const-align: این گزینه‌ها (گزینه‌های no-) ترتیب هم‌ترازی (حذف ترتیب هم‌ترازی) فریم پشته، تک‌تک داده‌ها و مقادیر ثابت را برای حداکثر اندازه دسترسی تکی به داده در مدل پردازنده انتخاب‌شده فراهم می‌کنند. پیش‌فرض، تنظیم هم‌ترازی ۳۲ بیتی است. جزئیات ABI مانند چیدمان ساختار تحت تأثیر این گزینه‌ها قرار نمی‌گیرند.
-m32-bit
-m16-bit
-m8-bit: مشابه گزینه‌های تراز stack-، data- و const- در بالا، این گزینه‌ها فریم پشته، داده‌های قابل نوشتن و ثوابت را به گونه‌ای تنظیم می‌کنند که همگی ۳۲ بیتی، ۱۶ بیتی یا ۸ بیتی تراز شوند. پیش‌فرض، تراز ۳۲ بیتی است.
-mno-prologue-epilogue
-mprologue-epilogue: با گزینه -mno-prologue-epilogue، پیش‌درآمد (prologue) و پس‌درآمد (epilogue) عادی تابع که فریم پشته را برپا می‌کنند حذف می‌شوند و هیچ دستور بازگشت یا دنباله بازگشتی در کد تولید نمی‌شود. از این گزینه تنها به همراه بررسی چشمی کد کامپایل‌شده استفاده کنید: هیچ هشدار یا خطایی در هنگامی که ثبات‌های فراخوانی‌محفوظ (call-saved registers) باید ذخیره شوند یا فضا برای متغیرهای محلی باید تخصیص یابد، تولید نمی‌شود.
-melf: گزینه بدون عملیات (no-op) قدیمی.
-sim: این گزینه پیوند دادن با توابع ورودی-خروجی کتابخانه شبیه‌ساز را ترتیب می‌دهد. کد، داده‌های مقداردهی‌شده و داده‌های مقداردهی‌شده با صفر به صورت متوالی تخصیص می‌یابند.
-sim2: مانند -sim، اما گزینه‌های پیونددهنده‌ای را ارسال می‌کند تا داده‌های مقداردهی‌شده را در 0x40000000 و داده‌های مقداردهی‌شده با صفر را در 0x80000000 جای‌گذاری کند.

گزینه‌های C-SKY

کامپایلر GCC هنگام کامپایل برای پردازنده‌های C-SKY V2 از این گزینه‌ها پشتیبانی می‌کند.

-march=arch

معماری مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای arch عبارتند از: ck801، ck802، ck803، ck807 و ck810. پیش‌فرض ck810 است.

-mcpu=cpu

پردازنده مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای cpu عبارتند از: ck801، ck801t، ck802، ck802t، ck802j، ck803، ck803h، ck803t، ck803ht، ck803f، ck803fh، ck803e، ck803eh، ck803et، ck803eht، ck803ef، ck803efh، ck803ft، ck803eft، ck803efht، ck803r1، ck803hr1، ck803tr1، ck803htr1، ck803fr1، ck803fhr1، ck803er1، ck803ehr1، ck803etr1، ck803ehtr1، ck803efr1، ck803efhr1، ck803ftr1، ck803eftr1، ck803efhtr1، ck803s، ck803st، ck803se، ck803sf، ck803sef، ck803seft، ck807e، ck807ef، ck807، ck807f، ck810e، ck810et، ck810ef، ck810eft، ck810، ck810v، ck810f، ck810t، ck810fv، ck810tv، ck810ft و ck810ftv..IP -mbig-endian 4

-EB

-EL

کد big-endian یا little-endian را انتخاب می‌کند. حالت پیش‌فرض little-endian است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند کدام ABI ممیز شناور استفاده شود. مقادیر مجاز عبارتند از: soft، softfp و hard.

مشخص کردن soft باعث می‌شود GCC خروجی‌ای حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور تولید کند. softfp امکان تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور را فراهم می‌کند، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float استفاده می‌نماید. hard اجازه تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور را داده و از قراردادهای فراخوانی مختص FPU استفاده می‌کند.

مقدار پیش‌فرض به پیکربندی مقصد خاص بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float از نظر پیوند (link) با یکدیگر سازگار نیستند؛ باید کل برنامه خود را با همان ABI کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

پیاده‌سازی‌های سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری ممیز شناور را انتخاب می‌کند. پیش‌فرض soft float است.

-mdouble-float

-mno-double-float

هنگامی که -mhard-float فعال است، تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر هنگام کامپایل برای CK803.

-mfdivdu

-mno-fdivdu

هنگامی که -mhard-float فعال است، تولید دستورالعمل‌های "frecipd"، "fsqrtd" و "fdivd" را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر هنگام کامپایل برای CK803.

-mfpu=fpu

پردازنده ممیز شناور را انتخاب می‌کند. این گزینه فقط همراه با -mhard-float قابل استفاده است. مقادیر مجاز برای fpu عبارتند از: fpv2_sf (معادل با -mno-double-float -mno-fdivdu)، fpv2 (-mdouble-float -mno-divdu) و fpv2_divd (-mdouble-float -mdivdu).

-melrw

-mno-elrw

دستورالعمل گسترش‌یافتهٔ "lrw" را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای CK801 فعال و در غیر این صورت غیرفعال است.

-mistack

-mno-istack

دستورالعمل‌های پشته وقفه را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

گزینه -mistack برای رسیدگی به ویژگی‌های تابعی "interrupt" و "isr" الزامی است.

-mmp

دستورالعمل‌های چندپردازنده‌ای را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-mcp

دستورالعمل‌های کمک‌پردازنده را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-mcache

دستورالعمل‌های کمک‌پردازنده را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-msecurity

دستورالعمل‌های امنیتی C-SKY را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-mtrust

دستورالعمل‌های اعتمادسنجی C-SKY را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض غیرفعال است.

-mdsp

-medsp

-mvdsp

به ترتیب دستورالعمل‌های C-SKY DSP، ‏Enhanced DSP یا Vector DSP را فعال می‌کند. تمام این گزینه‌ها به‌طور پیش‌فرض غیرفعال هستند.

-mdiv

-mno-div

دستورالعمل‌های تقسیم را تولید می‌کند. پیش‌فرض غیرفعال است.

-msmart

-mno-smart

کد را برای حالت Smart تولید می‌کند که تنها از ثبات‌های شماره‌گذاری‌شده 0-7 برای امکان استفاده از دستورالعمل‌های ۱۶ بیتی استفاده می‌کند. این گزینه برای CK801 که این رفتار برای آن الزامی است نادیده گرفته می‌شود، و به‌طور پیش‌فرض برای CK802 فعال است. برای سایر مقاصد، پیش‌فرض غیرفعال است.

-mhigh-registers

-mno-high-registers

کد را با استفاده از ثبات‌های بالایی شماره‌گذاری‌شده 16-31 تولید می‌کند. این گزینه در CK801، ‏CK802 یا CK803 پشتیبانی نمی‌شود، و به‌طور پیش‌فرض برای سایر پردازنده‌ها فعال است.

-manchor

-mno-anchor

کد را با استفاده از آدرس‌های نماد لنگر سراسری (global anchor symbol) تولید می‌کند.

-mpushpop

-mno-pushpop

کد را با استفاده از دستورالعمل‌های "push" و "pop" تولید می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mmultiple-stld

-mstm

-mno-multiple-stld

-mno-stm

کد را با استفاده از دستورالعمل‌های "stm" و "ldm" تولید می‌کند. این گزینه در CK801 پشتیبانی نمی‌شود اما به‌طور پیش‌فرض در سایر پردازنده‌ها فعال است.

-mconstpool

-mno-constpool

استخرهای مقادیر ثابت (constant pools) را درون کامپایلر ایجاد می‌کند به جای آنکه آن را به اسمبلر موکول کند. این گزینه حالت پیش‌فرض بوده و برای تولید کد صحیح روی CK801 و CK802 الزامی است، و در سایر پردازنده‌ها اختیاری می‌باشد.

-mstack-size

-mno-stack-size

دستورات راهنمای ".stack_size" را برای هر تابع در خروجی اسمبلی درج می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mccrt

-mno-ccrt

کد را به جای libgcc برای زمان‌اجرای (runtime) کامپایلر C-SKY تولید می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است..IP -mbranch-cost=n 4 هزینهٔ انشعاب‌ها را تقریباً به اندازهٔ "n" دستورالعمل تنظیم می‌کند. مقدار پیش‌فرض 1 است.

-msched-prolog

-mno-sched-prolog

اجازهٔ زمان‌بندی توالی‌های مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) تابع را صادر می‌کند. استفاده از این گزینه می‌تواند منجر به تولید کدی شود که با الزامات مقدمه در C-SKY V2 ABI سازگار نیست و قابلیت اشکال‌زدایی یا ردگیری به عقب (backtrace) ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

کتابخانهٔ libsemi.a را که با شبیه‌ساز سازگار است پیوند می‌دهد. این گزینه فقط برای کامپایلر ELF کاربرد دارد.

گزینه‌های Cygwin و MinGW

این گزینه‌های اضافی برای مقصدهای Microsoft Windows در دسترس هستند:

-mconsole: این گزینه مشخص می‌کند که یک برنامهٔ کنسولی باید تولید شود؛ این کار با دستور دادن به پیونددهنده برای تنظیم نوع زیرسیستم سرآیند PE به موارد مورد نیاز برنامه‌های کنسولی انجام می‌گیرد. این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است و در آن مقصدها به‌طور پیش‌فرض فعال می‌باشد.
-mcrtdll=library: پیش‌پردازش، کامپایل یا پیوند دادن با library مشخص‌شده از C RunTime DLL. این گزینه ماکروهای از پیش تعریف‌شدهٔ "__CRTDLL__"، "__MSVCRT__"، "_UCRT" و "__MSVCRT_VERSION__" را برای library CRT مشخص‌شده تنظیم می‌کند، فایل راه‌انداز را برای library CRT برمی‌گزیند و با library CRT پیوند برقرار می‌سازد. نام‌های شناخته‌شدهٔ کتابخانهٔ CRT برای پیش‌پردازنده عبارتند از: "crtdll*"، "msvcrt10*"، "msvcrt20*"، "msvcrt40*"، "msvcr40*"، "msvcrtd*"، "msvcrt-os*"، "msvcr70*"، "msvcr71*"، "msvcr80*"، "msvcr90*"، "msvcr100*"، "msvcr110*"، "msvcr120*" و "ucrt*". اگر این گزینه مشخص نشود، کتابخانهٔ واردات (import library) پیش‌فرض MinGW یعنی "msvcrt" برای پیوند دادن استفاده می‌شود و هیچ تنظیم دیگری برای پیش‌پردازنده انجام نمی‌گیرد. کتابخانهٔ واردات MinGW با نام "msvcrt" صرفاً یک پیوند نمادین (یا کپی) از یک کتابخانهٔ واردات CRT دیگر در MinGW است که حین کامپایل MinGW انتخاب شده است. کتابخانهٔ واردات "msvcrt-os" مربوط به کتابخانهٔ سیستمی "msvcrt.dll" در Windows است و در بیشتر موارد کتابخانهٔ واردات پیش‌فرض MinGW به شمار می‌رود. به‌طور کلی، تغییر DLL مربوط به CRT نیازمند کامپایل مجدد کل MinGW CRT است. این گزینه صرفاً برای مقاصد آزمایشی و ارزیابی در نظر گرفته شده است. این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است.
-mdll: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که یک DLL – یک کتابخانهٔ پیوند پویا (dynamic link library) – باید تولید شود، و انتخاب شیء راه‌انداز زمان اجرا و نقطهٔ ورود لازم را فعال می‌کند.
-mnop-fun-dllimport: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که صفت "dllimport" باید نادیده گرفته شود.
-mthreads: این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که پشتیبانی از ریسمان‌ها (threads) ویژهٔ MinGW باید استفاده شود.
-municode: این گزینه برای مقصدهای MinGW-w64 در دسترس است. این گزینه سبب می‌شود که ماکروی پیش‌پردازندهٔ "UNICODE" به‌طور پیش‌فرض تعریف گردد، و کد راه‌انداز زمان اجرای سازگار با یونیکد انتخاب شود.
-mwin32: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که ماکروهای از پیش تعریف‌شدهٔ معمول Microsoft Windows باید در پیش‌پردازنده تنظیم شوند، اما تأثیری بر انتخاب کتابخانهٔ زمان اجرا یا کد راه‌انداز ندارد.
-mwindows: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که یک برنامهٔ دارای رابط کاربری گرافیکی (GUI) باید با دستور دادن به پیونددهنده جهت تنظیم مناسب نوع زیرسیستم سرآیند PE تولید شود.
-fno-set-stack-executable: این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که پرچم قابل‌اجرا بودن برای پشته‌ای که توسط توابع تو در تو استفاده می‌شود، تنظیم نگردد. این مورد برای باینری‌هایی که در حالت هستهٔ (kernel mode) Microsoft Windows اجرا می‌شوند ضروری است، زیرا در آنجا API مربوط به User32 که برای تنظیم امتیازات اجرایی استفاده می‌شود، در دسترس نیست.
-fwritable-relocated-rdata: این گزینه برای مقصدهای MinGW و Cygwin در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که داده‌های بازنشانی‌شده در بخش فقط‌خواندنی، درون بخش ".data" قرار گیرند. این قابلیت برای محیط‌های زمان اجرای قدیمی‌تری که از اصلاح بخش‌های ".rdata" برای بازنشانی شبه‌مکانی (pseudo-relocation) پشتیبانی نمی‌کنند، ضروری است.
-mpe-aligned-commons: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که پسوند GNU به قالب فایل PE که اجازهٔ هم‌ترازی صحیح متغیرهای COMMON را می‌دهد، هنگام تولید کد استفاده شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است اگر GCC تشخیص دهد که اسمبلر مقصدِ شناسایی‌شده در حین پیکربندی از این قابلیت پشتیبانی می‌کند.

برای گزینه‌های استاندارد، همچنین بخش گزینه‌های x86 را ببینید.

گزینه‌های Darwin

این گزینه‌ها برای تمام معماری‌هایی که سیستم‌عامل Darwin را اجرا می‌کنند تعریف شده‌اند.

نسخهٔ FSF GCC در Darwin فایل‌های شیء چندمعماری («fat») ایجاد نمی‌کند؛ بلکه برای تک‌معماری خاصی که GCC برای آن ساخته شده، فایل شیء تولید می‌کند. نسخهٔ Apple GCC در Darwin در صورت استفاده از چند گزینهٔ -arch، فایل‌های «fat» ایجاد می‌کند؛ این کار با چندین بار اجرای کامپایلر یا پیونددهنده و ادغام نتایج با یکدیگر به‌وسیلهٔ lipo انجام می‌گیرد.

زیرنوع (subtype) فایل ایجادشده (مانند ppc7400 یا ppc970 یا i686) با پرچم‌هایی تعیین می‌شود که معماری مجموعه دستورالعمل‌ها (ISA) هدف GCC را مشخص می‌کنند، مانند -mcpu یا -march. گزینهٔ -force_cpusubtype_ALL می‌تواند برای نادیده گرفتن این رفتار به کار رود.

ابزارهای Darwin هنگام مواجهه با عدم تطابق ISA رفتارهای متفاوتی دارند. اسمبلر، as، فقط اجازهٔ استفاده از دستورالعمل‌هایی را می‌دهد که برای زیرنوعِ فایل در حال تولید معتبر باشند؛ بنابراین نمی‌توان دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی را در یک فایل شیء ppc750 قرار داد. پیونددهندهٔ کتابخانه‌های اشتراکی، یعنی /usr/bin/libtool، اگر خواسته شود کتابخانه‌ای اشتراکی با زیرنوعی با محدودیت کمتر نسبت به فایل‌های ورودی‌اش ایجاد کند، شکست خورده و خطایی را چاپ می‌کند (به عنوان مثال، تلاش برای قرار دادن یک فایل شیء ppc970 در یک کتابخانهٔ ppc7400). پیونددهندهٔ فایل‌های اجرایی، ld، بدون اخطار، محدودکننده‌ترین زیرنوع را از میان تمام فایل‌های ورودی به فایل اجرایی اختصاص می‌دهد.

-Fdir: دایرکتوری چارچوب (framework) با نام dir را به ابتدای فهرست دایرکتوری‌های مورد جستجو برای فایل‌های سرآیند اضافه می‌کند. این دایرکتوری‌ها با موارد مشخص‌شده توسط گزینه‌های -I درهم‌آمیخته شده و به ترتیب از چپ به راست پویش می‌شوند.
دایرکتوری چارچوب دایرکتوری‌ای است که چارچوب‌ها در آن قرار دارند. یک چارچوب، دایرکتوری‌ای است که مستقیماً شامل یک دایرکتوری Headers و/یا PrivateHeaders بوده و نام آن با .framework پایان می‌یابد. نام یک چارچوب، همان نام این دایرکتوری با حذف پسوند .framework است. سرآیندهای مربوط به چارچوب در یکی از این دو دایرکتوری یافت می‌شوند، به‌طوری که Headers زودتر جستجو می‌شود. یک زیرچارچوب (subframework) یک دایرکتوری چارچوب است که در دایرکتوری Frameworks یک چارچوب دیگر قرار دارد. گنجاندن سرآیندهای زیرچارچوب تنها می‌تواند در سرآیندِ چارچوبی که حاوی آن زیرچارچوب است رخ دهد، یا در سرآیندِ یک زیرچارچوبِ هم‌ردیف (sibling). دو زیرچارچوب زمانی هم‌ردیف محسوب می‌شوند که در یک چارچوب یکسان قرار داشته باشند. یک زیرچارچوب نباید همنام با یک چارچوب باشد؛ در صورت تخطی از این قاعده، هشداری صادر می‌شود. در حال حاضر یک زیرچارچوب نمی‌تواند دارای زیرچارچوب باشد؛ در آینده، ممکن است این سازوکار برای پشتیبانی از این قابلیت گسترش یابد. چارچوب‌های استاندارد را می‌توان در /System/Library/Frameworks و /Library/Frameworks یافت. یک نمونه از گنجاندن سرآیند به صورت "#include <Framework/header.h>" است، که در آن Framework نشان‌دهندهٔ نام چارچوب بوده و header.h در دایرکتوری PrivateHeaders یا Headers قرار دارد.
-iframeworkdir: مانند -F عمل می‌کند با این تفاوت که با دایرکتوری مانند یک دایرکتوری سیستمی رفتار می‌شود. تفاوت اصلی بین -iframework و -F در این است که با -iframework کامپایلر هیچ هشداری دربارهٔ سازه‌های موجود در فایل‌های سرآیندِ یافت‌شده از طریق dir صادر نمی‌کند. این گزینه فقط برای زبان‌های خانوادهٔ C معتبر است.
-gused: اطلاعات اشکال‌زدایی را برای نمادهایی که استفاده شده‌اند تولید می‌کند. برای قالب اشکال‌زدایی stabs، این گزینه -feliminate-unused-debug-symbols را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض روشن (ON) است.
-gfull: اطلاعات اشکال‌زدایی را برای تمام نمادها و نوع‌ها تولید می‌کند.
-fconstant-cfstrings: گزینهٔ -fconstant-cfstrings نام مستعاری برای -mconstant-cfstrings است..IP -mconstant-cfstrings 4 هنگامی که زمان‌اجرای NeXT استفاده می‌شود (که در این سیستم‌ها حالت پیش‌فرض است)، هرگونه تنظیمات -fconstant-string-class نادیده گرفته شده و باعث می‌شود لیترال‌های "@"..."" به‌صورت رشته‌های ثابت CoreFoundation چیدمان شوند.
-mmacosx-version-min=version: قدیمی‌ترین نسخهٔ MacOS X که این فایل اجرایی روی آن اجرا خواهد شد، version است. مقادیر معمول پشتیبانی‌شده برای version شامل 12، 10.12 و 10.5.8 است.
اگر کامپایلر طوری ساخته شده باشد که به‌طور پیش‌فرض از هدرهای سیستم استفاده کند، مقدار پیش‌فرض این گزینه نسخهٔ سیستمی خواهد بود که کامپایلر روی آن در حال اجراست؛ در غیر این صورت، حالت پیش‌فرض انتخاب گزینه‌هایی است که با بیشترین تعداد سیستم‌ها و پایگاه‌های کد سازگار باشند.
-mkernel: فعال‌سازی حالت توسعه هسته (kernel). گزینهٔ -mkernel در صورت کاربرد، گزینه‌های -static، -fno-common، -fno-use-cxa-atexit، -fno-exceptions، -fno-non-call-exceptions، -fapple-kext، -fno-weak و -fno-rtti را تنظیم می‌کند. این حالت همچنین گزینه‌های -mno-altivec، -msoft-float، -fno-builtin و -mlong-branch را برای اهداف PowerPC تنظیم می‌نماید.
-mone-byte-bool: نادیده گرفتن مقادیر پیش‌فرض برای "bool" به‌گونه‌ای که "sizeof(bool)==1" برقرار باشد. به‌طور پیش‌فرض مقدار sizeof(bool) هنگام کامپایل برای Darwin/PowerPC برابر 4 و هنگام کامپایل برای Darwin/x86 برابر 1 است، بنابراین این گزینه بر روی x86 تأثیری ندارد.
هشدار: سوئیچ -mone-byte-bool باعث می‌شود GCC کدی تولید کند که از نظر باینری با کد تولیدشده بدون این سوئیچ سازگار نیست. استفاده از این سوئیچ ممکن است نیازمند کامپایل دوبارهٔ تمام ماژول‌های دیگر یک برنامه، از جمله کتابخانه‌های سیستم باشد. از این سوئیچ برای سازگاری با یک مدل داده‌ای غیرپیش‌فرض استفاده کنید.
-mfix-and-continue
-ffix-and-continue
-findirect-data: تولید کد مناسب برای چرخه توسعهٔ سریع، مانند اجازه دادن به GDB برای بارگذاری پویای فایل‌های .o در برنامه‌هایی که در حال اجرا هستند. گزینه‌های -findirect-data و -ffix-and-continue برای سازگاری رو به عقب ارائه شده‌اند.
-all_load: تمام اعضای کتابخانه‌های آرشیو ایستا را بارگذاری می‌کند. برای اطلاعات بیشتر به راهنمای ld(1) مراجعه کنید.
-arch_errors_fatal: باعث می‌شود خطاهای مربوط به فایل‌هایی با معماری نادرست، مهلک (fatal) تلقی شوند.
-bind_at_load: باعث می‌شود فایل خروجی به‌گونه‌ای علامت‌گذاری شود که پیونددهندهٔ پویا هنگام بارگذاری یا اجرای فایل، تمام ارجاعات تعریف‌نشده را متصل (bind) کند.
-bundle: فایلی با قالب Mach-o bundle تولید می‌کند. برای اطلاعات بیشتر به راهنمای ld(1) مراجعه کنید.
-bundle_loader executable: این گزینه فایل اجرایی (executable) را مشخص می‌کند که فایل خروجی ساختِ در حال پیوند را بارگذاری خواهد کرد. برای اطلاعات بیشتر به راهنمای ld(1) مراجعه کنید.
-dynamiclib: با دریافت این گزینه، GCC هنگام پیوند، با استفاده از دستور libtool در Darwin، به‌جای فایل اجرایی یک کتابخانهٔ پویا ایجاد می‌کند.
-force_cpusubtype_ALL: این گزینه باعث می‌شود فایل خروجی GCC به‌جای زیرنوعی که توسط گزینهٔ -mcpu یا -march تعیین می‌شود، دارای زیرنوع ALL باشد.
-nodefaultrpaths: مسیرهای اجرای پیش‌فرض (run paths) مربوط به دایرکتوری‌های کتابخانهٔ کامپایلر را به فایل‌های اجرایی، ماژول‌ها یا کتابخانه‌های پویا اضافه نمی‌کند. در macOS 10.5 و جدیدتر، مسیر اجرای تعبیه‌شده به‌طور پیش‌فرض اضافه می‌شود مگر اینکه کاربر -nodefaultrpaths را به خط پیوند اضافه کند. مسیرهای اجرا برای ساخت روی macOS نسخهٔ 10.11 یا بالاتر لازم هستند (و بنابراین اجباری شده‌اند).
-allowable_client client_name
-client_name
-compatibility_version
-current_version
-dead_strip
-dependency-file
-dylib_file
-dylinker_install_name
-dynamic
-exported_symbols_list
-filelist
-flat_namespace
-force_flat_namespace
-headerpad_max_install_names
-image_base
-init
-install_name
-keep_private_externs
-multi_module
-multiply_defined
-multiply_defined_unused
-noall_load
-no_dead_strip_inits_and_terms
-nofixprebinding
-nomultidefs
-noprebind
-noseglinkedit
-pagezero_size
-prebind
-prebind_all_twolevel_modules
-private_bundle
-read_only_relocs
-sectalign
-sectobjectsymbols
-whyload
-seg1addr
-sectcreate
-sectobjectsymbols
-sectorder
-segaddr
-segs_read_only_addr
-segs_read_write_addr
-seg_addr_table
-seg_addr_table_filename
-seglinkedit
-segprot
-segs_read_only_addr
-segs_read_write_addr
-static
-sub_library
-sub_umbrella
-twolevel_namespace
-umbrella
-undefined
-unexported_symbols_list
-weak_reference_mismatches
-whatsloaded: این گزینه‌ها به پیونددهنده Darwin ارسال می‌شوند. صفحه راهنمای پیونددهنده Darwin آن‌ها را با جزئیات شرح می‌دهد.

گزینه‌های DEC Alpha

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های DEC Alpha تعریف شده‌اند:

-mno-soft-float
-msoft-float: استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای محاسبات ممیز شناور. هنگامی که -msoft-float مشخص شود، از توابع موجود در libgcc.a برای انجام محاسبات ممیز شناور استفاده می‌شود. این روتین‌ها دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور صادر می‌کنند، مگر اینکه با روتین‌هایی که محاسبات ممیز شناور را شبیه‌سازی می‌کنند جایگزین شده باشند، یا طوری کامپایل شده باشند که چنین روتین‌های شبیه‌سازی را فراخوانی کنند. اگر برای پردازنده Alpha بدون قابلیت محاسبات ممیز شناور کامپایل می‌کنید، باید مطمئن شوید که کتابخانه به گونه‌ای ساخته شده است که آن‌ها را فراخوانی نکند.
توجه داشته باشید که پیاده‌سازی‌های Alpha حتی بدون قابلیت محاسبات ممیز شناور نیز ملزم به داشتن ثبات‌های ممیز شناور هستند.
-mfp-reg
-mno-fp-regs: تولید کدی که از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). -mno-fp-regs مستلزم -msoft-float است. اگر از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده نشود، عملوندهای ممیز شناور همانند اعداد صحیح در ثبات‌های عدد صحیح ارسال می‌شوند و نتایج ممیز شناور به جای $f0 در $0 برگردانده می‌شوند. این یک توالی فراخوانی غیراستاندارد است، بنابراین هر تابعی با آرگومان یا مقدار بازگشتی ممیز شناور که توسط کد کامپایل‌شده با -mno-fp-regs فراخوانی می‌شود نیز باید با این گزینه کامپایل شده باشد.
کاربرد معمول این گزینه در ساخت هسته‌ای است که از هیچ‌یک از ثبات‌های ممیز شناور استفاده نمی‌کند و بنابراین نیازی به ذخیره و بازیابی آن‌ها ندارد.
-mieee: معماری Alpha سخت‌افزار ممیز شناور را بهینه‌سازی‌شده برای حداکثر کارایی پیاده‌سازی می‌کند. این معماری تا حد زیادی با استاندارد ممیز شناور IEEE سازگار است. با این حال، برای سازگاری کامل به کمک‌های نرم‌افزاری نیاز دارد. این گزینه کدی کاملاً سازگار با IEEE تولید می‌کند، به جز این که inexact-flag حفظ نمی‌شود (پایین را ببینید). اگر این گزینه فعال باشد، ماکروی پیش‌پردازنده "_IEEE_FP" در حین کامپایل تعریف می‌شود. کد حاصل بازدهی کمتری دارد، اما می‌تواند به درستی از اعداد غیرنرمال (denormalized) و مقادیر استثنایی IEEE مانند «ناعدد» (NaN) و مثبت/منفی بی‌نهایت پشتیبانی کند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -ieee_with_no_inexact می‌نامند.
-mieee-with-inexact: این گزینه مشابه -mieee است، با این تفاوت که کد تولید شده inexact-flag استاندارد IEEE را نیز حفظ می‌کند. فعال کردن این گزینه باعث می‌شود کد تولید شده محاسبات کاملاً منطبق بر استاندارد ریاضی IEEE را پیاده‌سازی کند. علاوه بر "_IEEE_FP"، ماکروی پیش‌پردازنده "_IEEE_FP_EXACT" نیز تعریف می‌شود. در برخی پیاده‌سازی‌های Alpha، کد حاصل ممکن است به طور چشمگیری کندتر از کد پیش‌فرض اجرا شود. از آنجا که کدهای بسیار اندکی به inexact-flag وابسته هستند، معمولاً نباید این گزینه را تعیین کنید. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -ieee_with_inexact می‌نامند.
-mfp-trap-mode=trap-mode: این گزینه کنترل می‌کند که چه تله‌های مربوط به ممیز شناور فعال باشند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را به صورت -fptm trap-mode می‌نامند. حالت تله را می‌توان روی یکی از چهار مقدار زیر تنظیم کرد:

n: تنظیم پیش‌فرض (عادی). تنها تله‌هایی فعال می‌شوند که در نرم‌افزار قابل غیرفعال‌سازی نیستند (مانند تله تقسیم بر صفر).
u: علاوه بر تله‌های فعال‌شده با n، تله‌های زیرریز (underflow) نیز فعال می‌شوند.
su: مشابه u، با این تفاوت که دستورالعمل‌ها به عنوان ایمن برای تکمیل نرم‌افزاری علامت‌گذاری می‌شوند (برای جزئیات به راهنمای معماری Alpha مراجعه کنید).
sui: مشابه su، اما تله‌های نادقیق (inexact) نیز فعال می‌شوند.

-mfp-rounding-mode=rounding-mode: حالت گرد کردن IEEE را انتخاب می‌کند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -fprm rounding-mode می‌نامند. گزینه rounding-mode می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

n: حالت عادی گرد کردن IEEE. اعداد ممیز شناور به سمت نزدیک‌ترین عدد ماشین، یا در صورت تساوی به سمت نزدیک‌ترین عدد ماشین زوج گرد می‌شوند.
m: گرد کردن به سمت منفی بی‌نهایت.
c: حالت گرد کردن برشی (Chopped). اعداد ممیز شناور به سمت صفر گرد می‌شوند.
d: حالت گرد کردن پویا (Dynamic). یک فیلد در ثبات کنترل ممیز شناور (fpcr، به راهنمای مرجع معماری Alpha مراجعه کنید) حالت گرد کردن فعال را تعیین می‌کند. کتابخانه C این ثبات را برای گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت مقداردهی اولیه می‌کند. بنابراین، مگر اینکه برنامه شما fpcr را تغییر دهد، d متناظر با گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت خواهد بود.

-mtrap-precision=trap-precision: در معماری Alpha، تله‌های ممیز شناور غیردقیق (imprecise) هستند. این بدان معناست که بدون کمک نرم‌افزاری، بازیابی از یک تله ممیز شناور غیرممکن است و اجرای برنامه معمولاً باید خاتمه یابد. GCC می‌تواند کدی تولید کند که به گرداننده‌های تله در سیستم‌عامل در تعیین محل دقیقی که باعث ایجاد تله ممیز شناور شده است کمک کند. بسته به نیازمندی‌های برنامه، سطوح مختلفی از دقت را می‌توان انتخاب کرد:

p: دقت برنامه. این گزینه پیش‌فرض است و بدین معناست که یک گرداننده تله فقط می‌تواند تشخیص دهد کدام برنامه موجب استثنای ممیز شناور شده است.
f: دقت تابع. گرداننده تله می‌تواند تابعی را که باعث استثنای ممیز شناور شده است تعیین کند.
i: دقت دستورالعمل. گرداننده تله می‌تواند دستورالعمل دقیقی را که باعث ایجاد استثنای ممیز شناور شده است تعیین کند.

سایر کامپایلرهای Alpha گزینه‌های معادلی به نام‌های -scope_safe و -resumption_safe را ارائه می‌دهند.

-mieee-conformant

این گزینه کد تولید شده را به عنوان منطبق بر IEEE نشانه‌گذاری می‌کند. نباید از این گزینه استفاده کنید مگر اینکه -mtrap-precision=i و یکی از گزینه‌های -mfp-trap-mode=su یا -mfp-trap-mode=sui را نیز تعیین کرده باشید. تنها اثر آن درج خط .eflag 48 در مقدمه تابع (function prologue) فایل اسمبلی تولید شده است.

-mbuild-constants

به طور معمول، GCC یک ثابت عدد صحیح ۳۲ یا ۶۴ بیتی را بررسی می‌کند تا ببیند آیا می‌تواند آن را در دو یا سه دستورالعمل از ثابت‌های کوچک‌تر بسازد یا خیر. اگر نتواند، ثابت را به صورت لیترال در خروجی قرار می‌دهد و کدی تولید می‌کند تا آن را در زمان اجرا از بخش داده (data segment) بارگذاری کند.

از این گزینه برای الزام کردن GCC به ساخت تمامی ثابت‌های عدد صحیح با استفاده از کد استفاده کنید، حتی اگر به دستورالعمل‌های بیشتری نیاز داشته باشد (حداکثر شش دستورالعمل).

معمولاً از این گزینه برای ساخت بارگذار پویای کتابخانه مشترک استفاده می‌شود. از آنجا که این بارگذار خود یک کتابخانه مشترک است، باید پیش از آنکه بتواند متغیرها و ثابت‌ها را در بخش داده خود پیدا کند، خود را در حافظه بازنشانی (relocate) کند..IP -mbwx 4

مشخص می‌کند که آیا GCC باید کدی تولید کند که از مجموعه‌دستورالعمل‌های اختیاری BWX، CIX، FIX و MAX استفاده نماید یا خیر. حالت پیش‌فرض، استفاده از مجموعه‌دستورالعمل‌های پشتیبانی‌شده توسط نوع پردازنده‌ای (CPU) است که با گزینهٔ -mcpu= مشخص شده، یا پردازنده‌ای که GCC روی آن ساخته شده است در صورتی که هیچ نوعی مشخص نشده باشد.

-msafe-bwa

-mno-safe-bwa

مشخص می‌کند که آیا در صورت عدم وجود مجموعه‌دستورالعمل اختیاری BWX، کامپایلر GCC باید کدی تولید کند که برای دسترسی‌های حافظه به بایت‌ها و کلمات هم‌تراز، در برابر چندنخی (multi-thread) و سیگنال‌های ناهمگام (async-signal) امن باشد یا خیر.

-msafe-partial

-mno-safe-partial

مشخص می‌کند که آیا GCC باید برای دسترسی‌های جزئی به حافظه کدی امن در برابر چندنخی و سیگنال‌های ناهمگام تولید کند یا خیر؛ این شامل دسترسی‌های تکه‌تکه به داده‌های هم‌ترازشده‌نبوده و همچنین دسترسی‌های بلوکی به بخش‌های ابتدایی و انتهایی نوع‌های تجمیعی یا سایر اشیاء در حافظه می‌شود که به ترتیب در مرز داده‌های هم‌تراز ۶۴ بیتی شروع و پایان نمی‌یابند.

-mfloat-vax

-mfloat-ieee

کدی تولید می‌کند که به جای ممیز شناور تک‌دقت و دودقت IEEE، از محاسبات ممیز شناور VAX F و G استفاده می‌کند (یا استفاده نمی‌کند).

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

اسمبلرهای قدیمی‌تر Alpha هیچ راهی برای تولید بازنشانی‌های نمادها (symbol relocations) به جز از طریق ماکروهای اسمبلر ارائه نمی‌دادند. استفاده از این ماکروها اجازهٔ زمان‌بندی بهینهٔ دستورالعمل‌ها را نمی‌دهد. بستهٔ GNU binutils از نسخهٔ 2.12 به بعد، از نحو جدیدی پشتیبانی می‌کند که به کامپایلر اجازه می‌دهد به‌طور صریح مشخص کند کدام بازنشانی‌ها باید برای کدام دستورالعمل‌ها اعمال شوند. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی مفید است، زیرا GCC در هنگام ساخته‌شدن قابلیت‌های اسمبلر را تشخیص داده و پیش‌فرض را بر این اساس تنظیم می‌کند.

-msmall-data

-mlarge-data

هنگامی که -mexplicit-relocs فعال باشد، داده‌های ایستا از طریق بازنشانی‌های gp-relative در دسترس قرار می‌گیرند. وقتی -msmall-data استفاده می‌شود، اشیایی با اندازهٔ ۸ بایت یا کمتر در یک ناحیهٔ داده‌های کوچک (بخش‌های ".sdata" و ".sbss") قرار می‌گیرند و از طریق بازنشانی‌های ۱۶ بیتی از رجیستر $gp در دسترس خواهند بود. این کار اندازهٔ ناحیهٔ داده‌های کوچک را به ۶۴ کیلوبایت محدود می‌کند، اما به متغیرها اجازه می‌دهد که مستقیماً از طریق یک تک‌دستورالعمل قابل دسترسی باشند.

حالت پیش‌فرض -mlarge-data است. با این گزینه، ناحیهٔ داده به کمی کمتر از ۲ گیگابایت محدود می‌شود. برنامه‌هایی که به بیش از ۲ گیگابایت داده نیاز دارند باید از "malloc" یا "mmap" برای تخصیص داده در هیپ (heap) به جای بخش داده‌های برنامه استفاده کنند.

هنگام تولید کد برای کتابخانه‌های اشتراکی، -fpic متضمن -msmall-data و -fPIC متضمن -mlarge-data است.

-msmall-text

-mlarge-text

هنگامی که -msmall-text استفاده می‌شود، کامپایلر فرض می‌کند که کد کل برنامه (یا کتابخانهٔ اشتراکی) در ۴ مگابایت جا می‌شود، و در نتیجه با یک دستور انشعاب (branch) قابل دسترس است. وقتی -msmall-data استفاده می‌شود، کامپایلر می‌تواند فرض کند که تمام نمادهای محلی مقدار یکسانی از $gp را به اشتراک می‌گذارند، و بدین ترتیب تعداد دستورالعمل‌های مورد نیاز برای فراخوانی تابع را از ۴ به ۱ کاهش می‌دهد.

حالت پیش‌فرض -mlarge-text است.

-mcpu=cpu_type

مجموعه‌دستورالعمل و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. می‌توانید نام با سبک EV یا شمارهٔ تراشهٔ متناظر را مشخص کنید. کامپایلر GCC از پارامترهای زمان‌بندی برای خانواده‌های پردازندهٔ EV4، EV5 و EV6 پشتیبانی می‌کند و مقادیر پیش‌فرض برای مجموعه‌دستورالعمل را بر اساس پردازنده‌ای که مشخص کرده‌اید انتخاب می‌نماید. اگر نوع پردازنده‌ای را مشخص نکنید، GCC به‌طور پیش‌فرض به پردازنده‌ای برمی‌گردد که کامپایلر روی آن ساخته شده است.

مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از:

ev4
ev45
21064: مانند EV4 زمان‌بندی می‌شود و هیچ افزونهٔ مجموعه‌دستورالعملی ندارد.
ev5
21164: مانند EV5 زمان‌بندی می‌شود و هیچ افزونهٔ مجموعه‌دستورالعملی ندارد.
ev56
21164a: مانند EV5 زمان‌بندی می‌شود و از افزونهٔ BWX پشتیبانی می‌کند.
pca56
21164pc
21164PC: مانند EV5 زمان‌بندی می‌شود و از افزونه‌های BWX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev6
21264: مانند EV6 زمان‌بندی می‌شود و از افزونه‌های BWX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev67
21264a: مانند EV6 زمان‌بندی می‌شود و از افزونه‌های BWX، CIX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.

زنجیره‌ابزارهای بومی (native toolchains) از مقدار native نیز پشتیبانی می‌کنند، که بهترین گزینهٔ معماری را برای پردازندهٔ میزبان انتخاب می‌کند. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، گزینهٔ -mcpu=native هیچ اثری نخواهد داشت.

-mtune=cpu_type: تنها پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مجموعه‌دستورالعمل تغییری نمی‌کند.
زنجیره‌ابزارهای بومی نیز از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینهٔ معماری را برای پردازندهٔ میزبان انتخاب می‌کند. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، گزینهٔ -mtune=native هیچ اثری نخواهد داشت.
-mmemory-latency=time: تاخیر (latency) فرضی زمان‌بند برای مراجعات معمول به حافظه را از دیدگاه برنامه تنظیم می‌کند. این عدد وابستگی شدیدی به الگوهای دسترسی به حافظهٔ مورد استفاده توسط برنامه و اندازهٔ حافظهٔ نهان (cache) خارجی روی ماشین دارد.
گزینه‌های معتبر برای time عبارتند از:

یک عدد ده‌دهی که نشان‌دهنده چرخه‌های ساعت است.

L1
L2
L3
main: کامپایلر شامل تخمین‌هایی از تعداد چرخه‌های ساعت برای سخت‌افزارهای «معمول» EV4 و EV5 برای حافظه‌های پنهان سطح ۱، ۲ و ۳ (که Dcache، Scache و Bcache نیز نامیده می‌شوند) و همچنین حافظه اصلی است. توجه داشته باشید که L3 فقط برای EV5 معتبر است.

گزینه‌های eBPF

-mframe-limit=bytes: این گزینه حد سخت‌گیرانه (hard limit) اندازه فریم‌ها را بر حسب بایت مشخص می‌کند. در حال حاضر، مقداری که می‌توان تعیین کرد باید کمتر یا مساوی با 32767 باشد. پیش‌فرض، همان محدودیتی است که توسط نسخه هسته لینوکس هدف اعمال شده است.
-mbig-endian: تولید کد برای یک هدف big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک هدف little-endian. این حالت پیش‌فرض است.
-mjmpext
-mno-jmpext: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های پرش شرطی اضافی. برای CPU v2 و بالاتر فعال است.
-mjmp32
-mno-jmp32: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های پرش ۳۲ بیتی. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-malu32
-mno-alu32: فعال یا غیرفعال کردن تولید دستورالعمل‌های ALU ۳۲ بیتی. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-mv3-atomics
-mno-v3-atomics: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های مربوط به عملیات اتمیک عمومی معرفی‌شده در CPU v3. برای CPU v3 و بالاتر فعال است.
-mbswap
-mno-bswap: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های جابه‌جایی بایت (byte swap). برای CPU v4 و بالاتر فعال است.
-msdiv
-mno-sdiv: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های تقسیم علامت‌دار و باقیمانده (modulus). برای CPU v4 و بالاتر فعال است.
-msmov
-mno-smov: فعال یا غیرفعال کردن دستورالعمل‌های انتقال با بسط علامت و بارگذاری حافظه. برای CPU v4 و بالاتر فعال است.
-mcpu=version: مشخص می‌کند که کدام نسخه از ISA متعلق به eBPF هدف قرار گیرد. ممکن است نسخه‌های جدیدتر توسط همه هسته‌ها پشتیبانی نشوند. مقدار پیش‌فرض v4 است.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای version عبارتند از:

v1: نخستین ISA پایدار eBPF بدون قابلیت‌ها یا افزونه‌های ویژه.
v2: پشتیبانی از افزونه‌های پرش، همانند -mjmpext.
v3: تمامی قابلیت‌های v2، به‌علاوه:

-<عملیات‌های پرش ۳۲ بیتی، مانند -mjmp32>
-<عملیات‌های ALU ۳۲ بیتی، مانند -malu32>
-<عملیات‌های اتمیک عمومی، مانند -mv3-atomics>

v4: تمامی قابلیت‌های v3، به‌علاوه:

-<دستورالعمل‌های جابه‌جایی بایت، مانند -mbswap>
-<دستورالعمل‌های تقسیم علامت‌دار و باقیمانده، مانند -msdiv>
-<دستورالعمل‌های انتقال با بسط علامت و بارگذاری حافظه، مانند -msmov>

-mco-re: فعال کردن پشتیبانی از BPF Compile Once - Run Everywhere (CO-RE). به -gbtf نیاز دارد و توسط آن به‌طور ضمنی فعال می‌شود.
-mno-co-re: غیرفعال کردن پشتیبانی از BPF Compile Once - Run Everywhere (CO-RE). هنگام تولید اطلاعات اشکال‌زدایی BTF برای هدف BPF، پشتیبانی از BPF CO-RE به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxbpf: تولید کد برای نسخه گسترش‌یافته‌ای از BPF که برخی از محدودیت‌های تحمیل‌شده توسط معماری BPF را کاهش می‌دهد:

-<ذخیره و بازیابی ثبات‌های callee-saved به‌ترتیب در ورود به تابع و>: خروج از آن.

-masm=dialect: دستورالعمل‌های اسمبلی را با استفاده از dialect (گویش) انتخاب‌شده eBPF در خروجی قرار می‌دهد. پیش‌فرض pseudoc است.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای dialect عبارتند از:

normal: گویش اسمبلی عادی را خروجی می‌دهد.
pseudoc: گویش اسمبلی pseudo-c (شبه‌سی) را خروجی می‌دهد.

-minline-memops-threshold=bytes: آستانه اندازه‌ای را بر حسب بایت تعیین می‌کند که در آن یا کمتر از آن، memmove، memcpy و memset همواره باید به‌صورت درون‌خطی (inline) بسط داده شوند. عملیات‌هایی با اندازه‌های بزرگ‌تر از این آستانه باید به‌جای بسط درون‌خطی با استفاده از یک فراخوانی کتابخانه‌ای پیاده‌سازی شوند، اما از آنجا که BPF اجازه libcallها را نمی‌دهد، فراتر رفتن از این آستانه منجر به خطای زمان کامپایل می‌شود. مقدار پیش‌فرض 1024 بایت است..PP گزینه‌های FR30

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FR30 تعریف شده‌اند.

-msmall-model: استفاده از مدل فضای آدرس‌دهی کوچک. این گزینه می‌تواند کد کوچک‌تری تولید کند، اما فرض می‌کند که تمامی مقادیر و نشانی‌های نمادین در یک محدودهٔ ۲۰ بیتی جای می‌گیرند.
-mno-lsim: فرض را بر این می‌گذارد که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است و بنابراین نیازی به گنجاندن کتابخانهٔ شبیه‌ساز (libsim.a) در خط فرمان پیونددهنده نیست.

گزینه‌های FT32

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FT32 تعریف شده‌اند.

-msim: مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این امر موجب پیوند خوردن یک راه‌انداز زمان اجرا و کتابخانهٔ جایگزین می‌شود. هنگام تولید برنامه‌هایی که روی سخت‌افزار واقعی اجرا می‌شوند نباید از این گزینه استفاده کنید؛ باید کتابخانهٔ زمان اجرای خود را برای هر تابع ورودی/خروجی (I/O) مورد نیاز فراهم کنید.
-mlra: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است.
-mnodiv: از دستورالعمل‌های div و mod استفاده نشود.
-mft32b: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های گسترش‌یافتهٔ پردازندهٔ FT32B.
-mcompress: فشرده‌سازی تمام کدها با استفاده از طرح فشرده‌سازی کد FT32B.
-mnopm: کدی که حافظهٔ برنامه را می‌خواند تولید نشود.

گزینه‌های FRV

-mgpr-32

تنها از ۳۲ ثبات عمومی نخست استفاده شود.

-mgpr-64

استفاده از تمام ۶۴ ثبات عمومی.

-mfpr-32

تنها از ۳۲ ثبات ممیز شناور نخست استفاده شود.

-mfpr-64

استفاده از تمام ۶۴ ثبات ممیز شناور.

استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای عملیات ممیز شناور.

-multilib-library-pic

استفاده از توابع کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور.

-malloc-cc

تخصیص پویای ثبات‌های کد شرط.

-mfixed-cc

ثبات‌های کد شرط به‌صورت پویا تخصیص داده نشوند؛ تنها از "icc0" و "fcc0" استفاده شود.

-mdword

تغییر ABI برای استفاده از دستورالعمل‌های کلمه دوگانه (double word).

-mno-dword

از دستورالعمل‌های کلمه دوگانه استفاده نشود.

-mdouble

استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double).

-mno-double

از دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.

-mmedia

استفاده از دستورالعمل‌های چندرسانه‌ای (media).

-mno-media

از دستورالعمل‌های چندرسانه‌ای استفاده نشود.

-mmuladd

استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و جمع/تفریق.

-mno-muladd

از دستورالعمل‌های ضرب و جمع/تفریق استفاده نشود.

-mfdpic

انتخاب FDPIC ABI که از توصیف‌گرهای تابع برای نمایش اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. بدون هیچ‌یک از گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE، این گزینه متضمن -fPIE است. همراه با -fpic یا -fpie، فرض می‌کند که مدخل‌های GOT و داده‌های کوچک در یک محدودهٔ ۱۲ بیتی از نشانی پایهٔ GOT قرار دارند؛ همراه با -fPIC یا -fPIE، آفست‌های GOT به‌صورت ۳۲ بیتی محاسبه می‌شوند. در هدف bfin-elf، این گزینه متضمن -msim است.

-minline-plt

فعال‌سازی درونی‌سازی (inlining) مدخل‌های PLT در فراخوانی توابعی که مشخص نیست به‌صورت محلی پیوند می‌خورند. این گزینه بدون -mfdpic هیچ تأثیری ندارد. در صورت بهینه‌سازی برای سرعت و کامپایل برای کتابخانه‌های اشتراکی (یعنی -fPIC یا -fpic)، یا هنگامی که گزینهٔ بهینه‌سازی مانند -O3 یا بالاتر در خط فرمان مشخص شده باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mTLS

هنگام تولید کد محلی رشته (thread-local)، قطعهٔ بزرگ TLS فرض شود.

-mtls

هنگام تولید کد محلی رشته، قطعهٔ بزرگ TLS فرض نشود.

-mgprel-ro

فعال‌سازی استفاده از بازنشانی‌های "GPREL" در FDPIC ABI برای داده‌هایی که مشخصاً در بخش‌های فقط‌خواندنی قرار دارند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است، به جز برای -fpic یا -fpie: حتی با اینکه ممکن است به کوچک‌تر شدن جدول آفست سراسری کمک کند، ۱ دستورالعمل را با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌کند. همراه با -fPIC یا -fPIE، این گزینه ۳ دستورالعمل را با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌کند که یکی از آن‌ها ممکن است بین چندین نماد به اشتراک گذاشته شود، و از نیاز به مدخل GOT برای نماد ارجاع‌شده جلوگیری می‌کند؛ بنابراین به احتمال زیاد یک مزیت خواهد بود. در غیر این صورت، می‌توان از -mno-gprel-ro برای غیرفعال کردن آن استفاده کرد.

پیوند با کتابخانه‌های pic (کتابخانه‌ای، نه FD). این گزینه توسط -mlibrary-pic و همچنین توسط -fPIC و -fpic بدون -mfdpic به‌طور ضمنی اعمال می‌شود. هرگز نباید نیازی به استفادهٔ صریح از آن داشته باشید.

-mlinked-fp

پیروی از الزامات EABI مبنی بر ایجاد همیشگی یک اشاره‌گر فریم هر زمان که یک فریم پشته تخصیص داده می‌شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است و می‌توان با -mno-linked-fp آن را غیرفعال کرد.

-mno-nested-cond-exec

استفاده از آدرس‌دهی غیرمستقیم برای فراخوانی توابع خارج از واحد ترجمهٔ کنونی. این گزینه اجازه می‌دهد توابع در هر نقطه‌ای از فضای آدرس‌دهی ۳۲ بیتی قرار گیرند.

-malign-labels

تلاش برای تراز کردن برچسب‌ها با یک مرز ۸ بایتی از طریق درج NOPها در بستهٔ پیشین. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که بسته‌بندی VLIW فعال باشد. بسته‌های جدیدی ایجاد نمی‌کند؛ صرفاً NOPها را به بسته‌های موجود اضافه می‌کند.

-mlibrary-pic

تولید کد مستقل از موقعیت بر پایهٔ EABI.

-macc-4

تنها از چهار ثبات نخست انباشتگر چندرسانه‌ای استفاده شود.

-macc-8

استفاده از تمامی هشت ثبات انباشتگر چندرسانه‌ای.

-mpack

بسته‌بندی دستورالعمل‌های VLIW.

-mno-pack

دستورالعمل‌های VLIW بسته‌بندی نشوند.

-mno-eflags

سوئیچ‌های ABI در e_flags علامت‌گذاری نشوند.

-mcond-move

فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های انتقال شرطی (پیش‌فرض).

این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mno-cond-move

غیرفعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های انتقال شرطی.

این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mscc

فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های مقداردهی شرطی (پیش‌فرض).

این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد..IP -mno-scc 4 غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های مقداردهی شرطی (conditional set).

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mcond-exec

فعال کردن استفاده از اجرای شرطی (پیش‌فرض).

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mno-cond-exec

غیرفعال کردن استفاده از اجرای شرطی.

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mvliw-branch

اجرای یک مرحله برای بسته‌بندی انشعاب‌ها در دستورالعمل‌های VLIW (پیش‌فرض).

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mno-vliw-branch

اجرا نکردن مرحله بسته‌بندی انشعاب‌ها در دستورالعمل‌های VLIW.

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mmulti-cond-exec

فعال کردن بهینه‌سازی "&&" و "||" در اجرای شرطی (پیش‌فرض).

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mno-multi-cond-exec

غیرفعال کردن بهینه‌سازی "&&" و "||" در اجرای شرطی.

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-mnested-cond-exec

فعال کردن بهینه‌سازی‌های اجرای شرطی تودرتو (پیش‌فرض).

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

غیرفعال کردن بهینه‌سازی‌های اجرای شرطی تودرتو.

این سوییچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.

-moptimize-membar

این سوییچ دستورالعمل‌های زائد "membar" را از کد تولیدشده توسط کامپایلر حذف می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mno-optimize-membar

این سوییچ حذف خودکار دستورالعمل‌های زائد "membar" از کد تولیدشده را غیرفعال می‌کند.

-mtomcat-stats

باعث می‌شود gas آمار مربوط به tomcat را چاپ کند.

-mcpu=cpu

انتخاب نوع پردازنده‌ای که کد برای آن تولید می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: frv، fr550، tomcat، fr500، fr450، fr405، fr400، fr300 و simple.

گزینه‌های GNU/Linux

این گزینه‌های -m برای مقصدهای GNU/Linux تعریف شده‌اند:

-mglibc: استفاده از کتابخانه سی گنو (GNU C library). این مقدار پیش‌فرض است مگر در مقصدهای *-*-linux-*uclibc*، *-*-linux-*musl* و *-*-linux-*android*.
-muclibc: استفاده از کتابخانه سی uClibc. این گزینه در مقصدهای *-*-linux-*uclibc* پیش‌فرض است.
-mmusl: استفاده از کتابخانه سی musl. این گزینه در مقصدهای *-*-linux-*musl* پیش‌فرض است.
-mbionic: استفاده از کتابخانه سی Bionic. این گزینه در مقصدهای *-*-linux-*android* پیش‌فرض است.
-mandroid: کامپایل کد سازگار با پلتفرم Android. این گزینه در مقصدهای *-*-linux-*android* پیش‌فرض است.
هنگام کامپایل، این گزینه به‌طور پیش‌فرض -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti را فعال می‌کند. هنگام پیوند، این گزینه باعث می‌شود راه‌انداز GCC گزینه‌های مخصوص Android را به پیونددهنده ارسال کند. در نهایت، این گزینه باعث می‌شود ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ANDROID__" تعریف شود.
-tno-android-cc: غیرفعال کردن اثرات کامپایل -mandroid؛ یعنی عدم فعال‌سازی پیش‌فرض -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti.
-tno-android-ld: غیرفعال کردن اثرات پیوند -mandroid؛ یعنی ارسال گزینه‌های پیوند استاندارد لینوکس به پیونددهنده.

گزینه‌های H8/300

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های H8/300 تعریف شده‌اند:

-mrelax: کوتاه‌تر کردن برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند در صورت امکان؛ از گزینهٔ پیونددهندهٔ -relax استفاده می‌کند.
-mh: تولید کد برای H8/300H.
-ms: تولید کد برای H8S.
-mn: تولید کد برای H8S و H8/300H در حالت عادی (normal mode). این سوییچ باید همراه با -mh یا -ms استفاده شود.
-ms2600: تولید کد برای H8S/2600. این سوییچ باید همراه با -ms استفاده شود.
-mexr: ثبات‌های گسترش‌یافته پیش از اجرای تابعی با صفت monitor روی پشته ذخیره می‌شوند. گزینهٔ پیش‌فرض -mexr است. این گزینه فقط برای مقصدهای H8S معتبر است.
-mno-exr: ثبات‌های گسترش‌یافته پیش از اجرای تابعی با صفت monitor روی پشته ذخیره نمی‌شوند. گزینهٔ پیش‌فرض -mno-exr است. این گزینه فقط برای مقصدهای H8S معتبر است.
-mint32: تنظیم پیش‌فرض داده‌های "int" روی ۳۲ بیت.
-malign-300: روی H8/300H و H8S، از همان قواعد ترازسازی مربوط به H8/300 استفاده می‌کند. پیش‌فرض برای H8/300H و H8S تراز کردن longها و floatها روی مرزهای ۴ بایتی است. -malign-300 باعث می‌شود آن‌ها روی مرزهای ۲ بایتی تراز شوند. این گزینه تأثیری روی H8/300 ندارد.

گزینه‌های HPPA

این گزینه‌های -m برای خانوادهٔ رایانه‌های HPPA تعریف شده‌اند:

-march=architecture-type

تولید کد برای معماری مشخص‌شده. انتخاب‌ها برای architecture-type عبارتند از 1.0 برای پردازنده‌های PA 1.0، مقدار 1.1 برای PA 1.1، و 2.0 برای پردازنده‌های PA 2.0. برای تعیین گزینهٔ معماری مناسب برای ماشین خود، به /usr/lib/sched.models در یک سیستم HP-UX مراجعه کنید. کدی که برای معماری‌های با شماره پایین‌تر کامپایل شده است روی معماری‌های با شماره بالاتر اجرا می‌شود، اما عکس آن ممکن نیست.

-mpa-risc-1-0

-mpa-risc-1-1

-mpa-risc-2-0

به‌ترتیب مترادف‌هایی برای -march=1.0، -march=1.1 و -march=2.0.

-matomic-libcalls

تولید فراخوانی‌های کتابخانه‌ای (libcalls) برای بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های اتمیک در صورت غیرفعال بودن فراخوانی‌های همگام‌سازی (sync). این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. این گزینه تنها بر تولید فراخوانی‌های کتابخانه‌ای اتمیک توسط بک‌اند HPPA تأثیر می‌گذارد.

هر دو پیاده‌سازی فراخوانی کتابخانه‌ای sync و libatomic از قفل‌گذاری استفاده می‌کنند. در نتیجه، ذخیره‌سازی‌های پردازنده نسبت به سایر عملیات اتمیک، اتمیک نیستند. بارگذاری‌های پردازنده تا اندازهٔ DImode نسبت به سایر عملیات اتمیک، به شرطی که به‌صورت یک دسترسی واحد پیاده‌سازی شوند، اتمیک هستند.

معماری PA-RISC در سخت‌افزار از هیچ عملیات اتمیکی به جز دستورالعمل "ldcw" پشتیبانی نمی‌کند. از این رو، تمام پشتیبانی اتمیک با استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای sync و atomic پیاده‌سازی می‌شود. پشتیبانی فراخوانی کتابخانه‌ای sync در libgcc.a قرار دارد. پشتیبانی فراخوانی کتابخانه‌ای atomic در libatomic قرار دارد.

این گزینه فراخوانی‌های "__atomic_exchange" را برای ذخیره‌سازی‌های اتمیک تولید می‌کند. همچنین مدیریت ویژه‌ای برای دسترسی‌های اتمیک DImode روی مقصدهای ۳۲ بیتی ارائه می‌دهد..IP -mbig-switch 4 هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است.

-mcaller-copies

فراخواننده، آرگومان‌های تابعی را که با ارجاع پنهان ارسال شده‌اند کپی می‌کند. این گزینه باید با احتیاط استفاده شود چرا که با محیط زمان اجرای ۳۲-بیتی پیش‌فرض سازگار نیست. با این حال، تنها ساختارهای داده‌ای بزرگ‌تر از هشت بایت از طریق ارجاع پنهان ارسال می‌شوند و این گزینه سازگاری بهتری با OpenMP فراهم می‌کند.

-mcoherent-ldcw

از راهنمای کنترل حافظهٔ نهان منسجم ldcw/ldcd استفاده می‌کند.

-mdisable-fpregs

رجیسترهای ممیز شناور را غیرفعال می‌کند. معادل "-msoft-float" است.

-mdisable-indexing

از استفادهٔ کامپایلر از حالت‌های آدرس‌دهی نمایه‌سازی جلوگیری می‌کند. این کار مانع از بروز برخی مشکلات مبهم در هنگام کامپایل کدهای تولیدشده توسط MIG تحت MACH می‌شود.

-mfast-indirect-calls

کدی تولید می‌کند که فرض می‌گیرد فراخوانی‌ها هرگز از مرزهای فضا عبور نمی‌کنند. این به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که فراخوانی‌های غیرمستقیم را با سرعت بیشتری انجام دهد.

این گزینه در حضور کتابخانه‌های اشتراکی یا توابع تودرتو کار نمی‌کند.

-mfixed-range=register-range

کدی تولید می‌کند که بازهٔ رجیسترهای مشخص‌شده را به عنوان رجیسترهای ثابت در نظر می‌گیرد. یک رجیستر ثابت رجیستری است که تخصیص‌دهندهٔ رجیستر نمی‌تواند از آن استفاده کند. این قابلیت هنگام کامپایل کدهای هسته کاربردی است. یک بازهٔ رجیستر به‌صورت دو رجیستر که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند مشخص می‌شود. می‌توان چندین بازهٔ رجیستر را با کاما از یکدیگر جدا و مشخص کرد.

-mgas

استفاده از دستورالعمل‌های اسمبلری را که فقط GAS متوجه آن‌ها می‌شود، فعال می‌کند.

-mgnu-ld

از گزینه‌های مخصوص به GNU ld استفاده می‌کند. این کار هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی، -shared را به ld ارسال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است زمانی که GCC به‌طور صریح یا ضمنی با پیونددهندهٔ GNU پیکربندی شده باشد. این گزینه بر این‌که کدام ld فراخوانی شود تأثیری ندارد؛ بلکه تنها پارامترهایی را که به آن ld ارسال می‌شوند تغییر می‌دهد. پیونددهندهٔ ld فراخوانی‌شده توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامه‌های GCC و در نهایت PATH کاربر تعیین می‌شود. پیونددهندهٔ مورداستفادهٔ GCC را می‌توان با استفاده از which `gcc -print-prog-name=ld` چاپ کرد. این گزینه تنها در GCC ۶۴-بیتی HP-UX در دسترس است، یعنی نسخه‌ای که با hppa*64*-*-hpux* پیکربندی شده باشد.

-mhp-ld

از گزینه‌های مخصوص به HP ld استفاده می‌کند. این کار هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی -b را به ld ارسال کرده و در تمامی پیوندها +Accept TypeMismatch را به ld می‌فرستد. این حالت پیش‌فرض است زمانی که GCC به‌طور صریح یا ضمنی با پیونددهندهٔ HP پیکربندی شده باشد. این گزینه بر این‌که کدام ld فراخوانی شود تأثیری ندارد؛ بلکه تنها پارامترهایی را که به آن ld ارسال می‌شوند تغییر می‌دهد. پیونددهندهٔ ld فراخوانی‌شده توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامه‌های GCC و در نهایت PATH کاربر تعیین می‌شود. پیونددهندهٔ استفاده‌شده توسط GCC را می‌توان با دستور which `gcc -print-prog-name=ld` چاپ کرد. این گزینه تنها در GCC ۶۴-بیتی HP-UX در دسترس است، یعنی نسخه‌ای که با hppa*64*-*-hpux* پیکربندی شده باشد.

-mlinker-opt

گذر بهینه‌سازی را در پیونددهندهٔ HP-UX فعال می‌کند. توجه داشته باشید که این کار اشکال‌زدایی نمادین را غیرممکن می‌سازد.

-mschedule=cpu-type

کدی تولید می‌کند که از توالی‌های فراخوانی طولانی استفاده می‌کند. این کار تضمین می‌کند که یک فراخوانی همواره قادر است به خردکدهای تولیدشده توسط پیونددهنده دسترسی پیدا کند. پیش‌فرض این است که فراخوانی‌های طولانی تنها زمانی تولید شوند که فاصلهٔ محل فراخوانی تا آغاز تابع یا واحد ترجمه (بسته به مورد)، از محدودیت از پیش تعریف‌شده توسط نوع شاخه‌بندی مورداستفاده فراتر رود. این محدودیت‌ها برای فراخوانی‌های عادی به ترتیب ۷٬۶۰۰٬۰۰۰ و ۲۴۰٬۰۰۰ بایت برای معماری‌های PA 2.0 و PA 1.X است. محدودیت فراخوانی‌های هم‌سطح (Sibcalls) همواره روی ۲۴۰٬۰۰۰ بایت تنظیم است.

هنگام استفاده از گزینهٔ -ffunction-sections، یا هنگام استفادهٔ هم‌زمان از گزینه‌های -mgas و -mno-portable-runtime تحت HP-UX به همراه پیونددهندهٔ SOM، فاصله‌ها از ابتدای توابع سنجیده می‌شوند.

معمولاً استفاده از این گزینه مطلوب نیست چرا که کارایی را کاهش می‌دهد. با این حال، ممکن است در برنامه‌های بزرگ، به‌ویژه زمانی که از پیوند جزئی برای ساخت برنامه استفاده می‌شود، سودمند باشد.

انواع فراخوانی‌های طولانی مورداستفاده به قابلیت‌های اسمبلر و پیونددهنده و نوع کد در حال تولید بستگی دارد. تأثیر این مورد روی سیستم‌هایی که از فراخوانی‌های مطلق طولانی و فراخوانی‌های طولانی تفاوت نماد pic یا فراخوانی‌های وابسته به pc پشتیبانی می‌کنند، باید نسبتاً اندک باشد. با این وجود، در سیستم‌های ۳۲-بیتی ELF در کدهای pic از فراخوانی غیرمستقیم استفاده می‌شود که بسیار طولانی است.

-mlong-load-store

توالی‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی ۳-دستوری را، همان‌گونه که گاهی توسط پیونددهندهٔ HP-UX 10 الزامی است، تولید می‌کند. این گزینه معادل گزینهٔ +k در کامپایلرهای HP است.

-mjump-in-delay

این گزینه نادیده گرفته می‌شود و صرفاً برای اهداف سازگاری ارائه شده است.

-mno-space-regs

کدی تولید می‌کند که فرض می‌کند هدف فاقد رجیسترهای فضا است. این موضوع به GCC امکان می‌دهد فراخوانی‌های غیرمستقیم سریع‌تری تولید کرده و از حالت‌های آدرس‌دهی نمایه‌ای مقیاس‌بندی‌نشده استفاده کند.

چنین کدی برای هسته‌ها و سیستم‌های PA سطح ۰ مناسب است.

-mordered

فرض می‌کند ارجاعات حافظه مرتب هستند و نیازی به موانع حافظه نیست.

-mportable-runtime

از قراردادهای فراخوانی سازگار ارائه‌شده توسط HP برای سیستم‌های ELF استفاده می‌کند.

کد را بر اساس محدودیت‌های نوع ماشین cpu-type زمان‌بندی می‌کند. گزینه‌های انتخابی برای cpu-type عبارت‌اند از: 700، 7100، 7100LC، 7200، 7300 و 8000. برای تعیین گزینهٔ زمان‌بندی مناسب برای دستگاه خود، به /usr/lib/sched.models در سیستم HP-UX مراجعه کنید. زمان‌بندی پیش‌فرض 8000 است.

-msio

پیش‌تعریف "_SIO" را برای ورودی/خروجی سرور تولید می‌کند. پیش‌فرض -mwsio است. این پیش‌فرض، پیش‌تعریف‌های "__hp9000s700"، "__hp9000s700__" و "_WSIO" را برای ورودی/خروجی ایستگاه‌های کاری ایجاد می‌کند. این گزینه‌ها تحت HP-UX و HI-UX در دسترس هستند.

خروجی‌ای تولید می‌کند که شامل فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای محاسبات ممیز شناور است. هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز برای تمام اهداف HPPA در دسترس نیستند. به‌طور معمول از امکانات کامپایلر C عادی سیستم استفاده می‌شود، اما این کار را نمی‌توان مستقیماً در کامپایل متقاطع انجام داد. شما باید تمهیدات لازم را برای ارائهٔ توابع کتابخانه‌ای مناسب جهت کامپایل متقاطع فراهم کنید.

گزینهٔ -msoft-float قراردادهای فراخوانی را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی مفید است که تمامی یک برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، لازم است کتابخانهٔ libgcc.a که همراه GCC ارائه می‌شود را با -msoft-float کامپایل کنید تا این قابلیت کار کند.

-msoft-mult

از ضرب عدد صحیح نرم‌افزاری استفاده می‌کند.

این گزینه استفاده از دستورالعمل "xmpyu" را غیرفعال می‌کند.

-munix=unix-std

پیش‌تعریف‌های کامپایلر را تولید کرده و یک فایل آغازین برای استاندارد UNIX مشخص‌شده انتخاب می‌کند. انتخاب‌های موجود برای unix-std عبارت‌اند از 93، 95 و 98. گزینهٔ 93 در تمام نسخه‌های HP-UX پشتیبانی می‌شود. 95 در HP-UX 10.10 و پس از آن در دسترس است. 98 در HP-UX 11.11 و پس از آن موجود است. مقادیر پیش‌فرض شامل 93 برای HP-UX 10.00، مقدار 95 برای HP-UX 10.10 تا 11.00، و 98 برای HP-UX 11.11 و پس از آن است.

گزینهٔ -munix=93 همان پیش‌تعریف‌های GCC 3.3 و 3.4 را فراهم می‌کند. -munix=95 پیش‌تعریف‌های اضافی برای "XOPEN_UNIX" و "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED" و فایل آغازین unix95.o را فراهم می‌سازد. -munix=98 پیش‌تعریف‌های اضافی برای "_XOPEN_UNIX"، "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED"، "_INCLUDE__STDC_A1_SOURCE" و "_INCLUDE_XOPEN_SOURCE_500"، و فایل آغازین unix98.o را فراهم می‌کند.

بسیار مهم است بدانید که این گزینه رابط‌های توابع مختلف کتابخانه‌ای را تغییر می‌دهد. همچنین بر رفتار عملیاتی کتابخانهٔ C اثرگذار است. از این رو، در استفاده از این گزینه احتیاط بسیار زیادی لازم است.

کد کتابخانه‌ای که قصد دارد با بیش از یک استاندارد UNIX سازگار باشد، باید متغیر "__xpg4_extended_mask" را بر حسب لزوم بررسی، مقداردهی و بازیابی کند. بیشتر نرم‌افزارهای GNU چنین قابلیتی را فراهم نمی‌کنند.

-nolibdld

هنگامی که گزینهٔ -static در HP-UX 10 و پس از آن مشخص شده باشد، از تولید گزینه‌های پیوندی که به دنبال libdld.sl می‌گردند جلوگیری می‌کند.

-static

پیاده‌سازی setlocale در libc تحت HP-UX به libdld.sl وابستگی دارد. هیچ نسخهٔ آرشیوی (ایستا) از libdld.sl وجود ندارد. بنابراین، هنگامی که گزینهٔ -static مشخص می‌شود، به گزینه‌های پیوند خاصی برای رفع این وابستگی نیاز است.

در HP-UX 10 و پس از آن، درایور GCC در صورت تعیین گزینهٔ -static، گزینه‌های لازم برای پیوند با libdld.sl را اضافه می‌کند. این امر موجب می‌شود فایل باینری حاصل، پویا شود. در پورت ۶۴-بیتی، پیونددهنده‌ها در هر حال به‌طور پیش‌فرض باینری‌های پویا تولید می‌کنند. از گزینهٔ -nolibdld می‌توان برای جلوگیری از افزودن این گزینه‌های پیوند توسط درایور GCC استفاده کرد..IP -threads 4 افزودن پشتیبانی از چندنخی با کتابخانهٔ dce thread تحت HP-UX. این گزینه پرچم‌هایی را هم برای پیش‌پردازنده و هم برای پیونددهنده تنظیم می‌کند.

گزینه‌های IA-64

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای معماری Intel IA-64 تعریف شده‌اند.

-mbig-endian: تولید کد برای یک هدف big-endian. این حالت پیش‌فرض برای HP-UX است.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک هدف little-endian. این حالت پیش‌فرض برای AIX5 و GNU/Linux است.
-mgnu-as
-mno-gnu-as: تولید (یا عدم تولید) کد برای اسمبلر GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mgnu-ld
-mno-gnu-ld: تولید (یا عدم تولید) کد برای پیونددهندهٔ GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-pic: تولید کدی که از ثبات global pointer استفاده نمی‌کند. نتیجه، کد مستقل از موقعیت نبوده و با IA-64 ABI مغایرت دارد.
-mvolatile-asm-stop
-mno-volatile-asm-stop: تولید (یا عدم تولید) یک stop bit بلافاصله قبل و بعد از عبارت‌های volatile asm.
-mregister-names
-mno-register-names: تولید (یا عدم تولید) نام‌های ثبات in، loc و out برای ثبات‌های پشته‌ای (stacked registers). این ممکن است خروجی اسمبلر را خواناتر کند.
-mno-sdata
-msdata: غیرفعال‌سازی (یا فعال‌سازی) بهینه‌سازی‌هایی که از بخش دادهٔ کوچک (small data section) استفاده می‌کنند. این ممکن است برای دور زدن باگ‌های بهینه‌ساز مفید باشد.
-mconstant-gp: تولید کدی که از یک مقدار ثابت تکی برای global pointer استفاده می‌کند. این گزینه هنگام کامپایل کردن کد کرنل مفید است.
-mauto-pic: تولید کدی که خودجابجاپذیر (self-relocatable) باشد. این گزینه مستلزم -mconstant-gp است. این مورد هنگام کامپایل کردن کد سفت‌افزار (firmware) مفید است.
-minline-float-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی (inline) مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم با حداقل تاخیر.
-minline-float-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم با حداکثر توان عملیاتی.
-mno-inline-float-divide: برای تقسیم‌های مقادیر ممیز شناور کد درون‌خطی تولید نکن.
-minline-int-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر عدد صحیح با استفاده از الگوریتم با حداقل تاخیر.
-minline-int-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر عدد صحیح با استفاده از الگوریتم با حداکثر توان عملیاتی.
-mno-inline-int-divide: برای تقسیم‌های مقادیر عدد صحیح کد درون‌خطی تولید نکن.
-minline-sqrt-min-latency: تولید کد برای جذر‌های درون‌خطی با استفاده از الگوریتم با حداقل تاخیر.
-minline-sqrt-max-throughput: تولید کد برای جذر‌های درون‌خطی با استفاده از الگوریتم با حداکثر توان عملیاتی.
-mno-inline-sqrt: برای "sqrt" کد درون‌خطی تولید نکن.
-mfused-madd
-mno-fused-madd: تولید (یا عدم تولید) کدی که از دستورالعمل‌های ضرب/جمع یا ضرب/تفریق ادغام‌شده (fused) استفاده می‌کند. حالت پیش‌فرض، استفاده از این دستورالعمل‌ها است.
-mno-dwarf2-asm
-mdwarf2-asm: عدم تولید (یا تولید) کد اسمبلر برای اطلاعات دیباگ شماره خط DWARF. این گزینه ممکن است هنگام عدم استفاده از اسمبلر GNU مفید باشد.
-mearly-stop-bits
-mno-early-stop-bits: اجازه می‌دهد stop bitها زودتر از محل بلافاصله قبل از دستورالعملی که stop bit را فعال کرده است، قرار گیرند. این کار می‌تواند زمان‌بندی دستورالعمل را بهبود بخشد، اما همواره چنین نیست.
-mfixed-range=register-range: تولید کدی که با محدودهٔ ثبات داده‌شده به عنوان ثبات‌های ثابت برخورد می‌کند. ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهندهٔ ثبات نمی‌تواند از آن استفاده کند. این هنگام کامپایل کردن کد کرنل مفید است. محدودهٔ ثبات به صورت دو ثبات که با یک خط تیره جدا شده‌اند تعیین می‌شود. چندین محدودهٔ ثبات را می‌توان به صورت جداشده با کاما تعیین کرد.
-mtls-size=tls-size: تعیین اندازهٔ بیت آفست‌های بی‌واسطهٔ (immediate) TLS. مقادیر معتبر عبارتند از 14، 22 و 64.
-mtune=cpu-type: تنظیم دقیق زمان‌بندی دستورالعمل برای یک پردازندهٔ خاص. مقادیر معتبر عبارتند از itanium، itanium1، merced، itanium2 و mckinley.
-milp32
-mlp64: تولید کد برای یک محیط ۳۲بیتی یا ۶۴بیتی. محیط ۳۲بیتی int، long و pointer را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند. محیط ۶۴بیتی int را روی ۳۲ بیت و long و pointer را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند. این‌ها پرچم‌های مختص HP-UX هستند.
-mno-sched-br-data-spec
-msched-br-data-spec: (غیرفعال/فعال‌سازی) زمان‌بندی حدسی داده‌ها پیش از reload. این منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.a" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیم پیش‌فرض، غیرفعال است.
-msched-ar-data-spec
-mno-sched-ar-data-spec: (فعال/غیرفعال‌سازی) زمان‌بندی حدسی داده‌ها پس از reload. این منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.a" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیم پیش‌فرض، فعال است.
-mno-sched-control-spec
-msched-control-spec: (غیرفعال/فعال‌سازی) زمان‌بندی حدسی کنترلی. این ویژگی تنها در طول زمان‌بندی ناحیه‌ای (یعنی پیش از reload) در دسترس است. این منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.s" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر "chk.s" می‌شود. تنظیم پیش‌فرض، غیرفعال است..IP -msched-br-in-data-spec 4
-mno-sched-br-in-data-spec: فعال/غیرفعال کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که قبل از reload به بارگذاری‌های حدسی داده (data speculative loads) وابسته هستند. این گزینه تنها در صورت فعال بودن -msched-br-data-spec مؤثر است. مقدار پیش‌فرض، فعال است.
-msched-ar-in-data-spec
-mno-sched-ar-in-data-spec: فعال/غیرفعال کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که پس از reload به بارگذاری‌های حدسی داده وابسته هستند. این گزینه تنها در صورت فعال بودن -msched-ar-data-spec مؤثر است. مقدار پیش‌فرض، فعال است.
-msched-in-control-spec
-mno-sched-in-control-spec: فعال/غیرفعال کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که به بارگذاری‌های حدسی کنترلی (control speculative loads) وابسته هستند. این گزینه تنها در صورت فعال بودن -msched-control-spec مؤثر است. مقدار پیش‌فرض، فعال است.
-mno-sched-prefer-non-data-spec-insns
-msched-prefer-non-data-spec-insns: در صورت فعال بودن، دستورالعمل‌های حدسی داده تنها زمانی برای زمان‌بندی انتخاب می‌شوند که در آن لحظه هیچ گزینهٔ دیگری وجود نداشته باشد. این کار استفاده از حدس داده را بسیار محافظه‌کارانه‌تر می‌کند. مقدار پیش‌فرض، غیرفعال است.
-mno-sched-prefer-non-control-spec-insns
-msched-prefer-non-control-spec-insns: در صورت فعال بودن، دستورالعمل‌های حدسی کنترلی تنها زمانی برای زمان‌بندی انتخاب می‌شوند که در آن لحظه هیچ گزینهٔ دیگری وجود نداشته باشد. این کار استفاده از حدس کنترلی را بسیار محافظه‌کارانه‌تر می‌کند. مقدار پیش‌فرض، غیرفعال است.
-mno-sched-count-spec-in-critical-path
-msched-count-spec-in-critical-path: در صورت فعال بودن، وابستگی‌های حدسی در طول محاسبهٔ اولویت دستورالعمل‌ها در نظر گرفته می‌شوند. این کار استفاده از حدس‌زنی را کمی محافظه‌کارانه‌تر می‌کند. مقدار پیش‌فرض، غیرفعال است.
-msched-spec-ldc: استفاده از یک بررسی ساده برای حدس داده. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-control-spec-ldc: استفاده از یک بررسی ساده برای حدس کنترلی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-stop-bits-after-every-cycle: قرار دادن یک بیت توقف (stop bit) پس از هر چرخه در هنگام زمان‌بندی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-fp-mem-deps-zero-cost: فرض می‌کند که بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های ممیز شناور در صورت قرارگیری در یک گروه دستورالعمل، احتمالاً باعث ایجاد تداخل نخواهند شد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msel-sched-dont-check-control-spec: تولید بررسی‌ها برای حدس کنترلی در زمان‌بندی انتخابی (selective scheduling). این پرچم به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-max-memory-insns=max-insns: محدود کردن تعداد دستورالعمل‌های حافظه در هر گروه دستورالعمل، با تخصیص اولویت پایین‌تر به دستورالعمل‌های حافظهٔ بعدی که تلاش می‌کنند در همان گروه دستورالعمل زمان‌بندی شوند. این گزینه اغلب برای جلوگیری از تداخل در بانک‌های حافظهٔ نهان (cache bank conflicts) مفید است. مقدار پیش‌فرض ۱ است.
-msched-max-memory-insns-hard-limit: محدودیت مشخص‌شده توسط msched-max-memory-insns را به یک محدودیت سخت (hard limit) تبدیل می‌کند، به‌طوری که وجود تعداد بیشتری از آن مقدار در یک گروه دستورالعمل غیرمجاز می‌شود. در غیر این صورت، محدودیت «نرم» (soft) است؛ بدین معنی که با رسیدن به حد نصاب، عملیات‌های غیر حافظه‌ای ترجیح داده می‌شوند، اما همچنان ممکن است عملیات‌های حافظه زمان‌بندی شوند.

گزینه‌های LM32

این گزینه‌های -m برای معماری LatticeMico32 تعریف شده‌اند:

-mbarrel-shift-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های barrel-shift (شیفت بشکه‌ای).
-mdivide-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تقسیم و باقیمانده (modulus).
-mmultiply-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ضرب.
-msign-extend-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های بسط علامت (sign extend).
-muser-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تعریف‌شده توسط کاربر.

گزینه‌های LoongArch

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای LoongArch تعریف شده‌اند:

-march=arch-type: تولید دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین arch-type. -march=arch-type به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است روی پردازنده‌هایی غیر از پردازندهٔ مشخص‌شده اصلاً اجرا نشود.
گزینه‌های موجود برای arch-type عبارتند از:

native: نوع پردازندهٔ محلی شناسایی‌شده توسط کامپایلر بومی.
loongarch64: پردازندهٔ ۶۴ بیتی عمومی LoongArch.
la464: پردازندهٔ مبتنی بر LoongArch LA464 به همراه LSX و LASX.
la664: پردازندهٔ مبتنی بر LoongArch LA664 به همراه LSX، LASX و تمام دستورالعمل‌های LoongArch v1.1.
la64v1.0: معماری مجموعه دستورالعمل LoongArch64 (ISA) نسخهٔ 1.0.
la64v1.1: معماری مجموعه دستورالعمل LoongArch64 (ISA) نسخهٔ 1.1.

اطلاعات بیشتر دربارهٔ نسخه‌های LoongArch ISA را می‌توان در https://github.com/loongson/la-toolchain-conventions یافت.

-mtune=tune-type: بهینه‌سازی کد تولیدشده برای پردازندهٔ مقصد مشخص‌شده.
گزینه‌های موجود برای tune-type عبارتند از:

native: نوع پردازندهٔ محلی شناسایی‌شده توسط کامپایلر بومی.
generic: پردازندهٔ عمومی LoongArch.
loongarch64: پردازندهٔ ۶۴ بیتی عمومی LoongArch.
la464: هستهٔ LoongArch LA464.
la664: هستهٔ LoongArch LA664.

-mabi=base-abi-type: تولید کد برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده. base-abi-type می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lp64d: استفاده از ثبات‌های ۶۴ بیتی عمومی و ثبات‌های ۳۲/۶۴ بیتی ممیز شناور برای ارسال پارامترها. مدل داده LP64 است، که در آن int ۳۲ بیتی، و long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند..IP lp64f 4 برای ارسال پارامترها از ثبات‌های همه‌منظورهٔ ۶۴ بیتی و ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت و long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.
lp64s: برای ارسال پارامترها از ثبات‌های همه‌منظورهٔ ۶۴ بیتی استفاده کرده و از ثبات‌های ممیز شناور استفاده نمی‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت و long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.

-mfpu=fpu-type: تولید کد برای نوع مشخص‌شدهٔ FPU، که می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

64: اجازه دادن به استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای عملیات‌های ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی.
32: اجازه دادن به استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای عملیات‌های ۳۲ بیتی.
none
0: جلوگیری از استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور.

-msimd=simd-type: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های SIMD برای LoongArch جهت برداری‌سازی و از طریق توابع توکار (builtin functions). این مقدار می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lasx: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌ها از افزونهٔ ۲۵۶ بیتی LoongArch Advanced SIMD Extension (LASX) و افزونهٔ ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX).
lsx: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌ها از افزونهٔ ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX).
none: هیچ دستورالعمل LoongArch SIMD تولید نخواهد شد.

-msoft-float: اجبار به -mfpu=none و جلوگیری از استفاده از ثبات‌های ممیز شناور برای ارسال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-msingle-float: اجبار به -mfpu=32 و مجاز دانستن استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی برای ارسال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mdouble-float: اجبار به -mfpu=64 و مجاز دانستن استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲/۶۴ بیتی برای ارسال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mlasx
-mno-lasx
-mlsx
-mno-lsx: محدودهٔ افزونه‌های SIMD (شامل none / LSX / LASX) را که توسط کامپایلر برای تولید کد قابل استفاده هستند، به‌صورت تدریجی تنظیم می‌کند. فعال‌سازی LASX با mlasx به‌طور خودکار LSX را فعال می‌کند، و غیرفعال کردن LSX با mno-lsx به‌طور خودکار LASX را غیرفعال می‌سازد. این گزینه‌های مخصوص درایور بر روی وضعیت پیکربندی نهایی msimd اعمال می‌شوند و به ترتیبی که در خط فرمان درایور GCC ظاهر شده‌اند تغییرات تدریجی ایجاد می‌کنند، تا گزینهٔ نهایی / استانداردسازی‌شدهٔ msimd را که به خود کامپایلر تحویل داده می‌شود استخراج کنند.
-mbranch-cost=n: هزینهٔ انشعاب‌ها را تقریباً برابر با n دستورالعمل تعیین می‌کند.
-maddr-reg-reg-cost=n: هزینهٔ ADDRESS_REG_REG را برابر با مقدار محاسبه‌شده توسط n قرار می‌دهد.
-mcheck-zero-division
-mno-check-zero-divison: تله‌گذاری (یا عدم تله‌گذاری) هنگام تقسیم عدد صحیح بر صفر. مقدار پیش‌فرض برای -O0 یا -Og برابر -mcheck-zero-division، و برای سایر سطوح بهینه‌سازی -mno-check-zero-division است.
-mcond-move-int
-mno-cond-move-int: انتقال‌های شرطی برای داده‌های صحیح در ثبات‌های همه‌منظوره فعال (غیرفعال) می‌شوند. پیش‌فرض -mcond-move-int است.
-mcond-move-float
-mno-cond-move-float: انتقال‌های شرطی برای ثبات‌های ممیز شناور فعال (غیرفعال) می‌شوند. پیش‌فرض -mcond-move-float است.
-mmemcpy
-mno-memcpy: اجبار (عدم اجبار) به استفاده از "memcpy" برای انتقال بلوک‌های غیربدیهی. پیش‌فرض -mno-memcpy است که به GCC امکان می‌دهد بیشتر رونوشت‌های با اندازهٔ ثابت را درون‌خطی کند. تنظیم سطح بهینه‌سازی به -Os نیز استفاده از "memcpy" را اجباری می‌کند، اما در صورت مشخص شدن صریح، -mno-memcpy بدون توجه به ترتیب این گزینه‌ها در خط فرمان می‌تواند این رفتار را لغو کند.
-mstrict-align
-mno-strict-align: اجتناب از یا مجاز دانستن تولید دسترسی‌های حافظه‌ای که ممکن است بر مرز طبیعی شیء، آن‌طور که در مشخصات معماری بیان شده، تراز نشده باشند. مقدار پیش‌فرض -mno-strict-align است.
-G num: قرار دادن داده‌های سراسری و ایستا با اندازهٔ کوچک‌تر از num بایت در بخش داده‌های کوچک (small data section). مقدار پیش‌فرض 0 است.
-mmax-inline-memcpy-size=n: درون‌خطی‌سازی تمامی انتقال‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا رونوشت ساختارها) با اندازهٔ کوچک‌تر یا مساوی n بایت. مقدار پیش‌فرض n برابر 1024 است.
-mcmodel=code-model: تنظیم مدل کد به یکی از موارد زیر:

tiny-static (هنوز پیاده‌سازی نشده)
tiny (هنوز پیاده‌سازی نشده)
normal: بخش کد (text segment) باید در فضای آدرس‌دهی 128MB باشد. بخش داده (data segment) باید در فضای آدرس‌دهی 2GB باشد.
medium: بخش کد و بخش داده باید در فضای آدرس‌دهی 2GB باشند.
large (هنوز پیاده‌سازی نشده)
extreme: این حالت اندازهٔ بخش کد و بخش داده را محدود نمی‌کند. گزینهٔ -mcmodel=extreme با -fplt و/یا -mexplicit-relocs=none ناسازگار است.

مدل کد پیش‌فرض "normal" است.

-mexplicit-relocs=style: تعیین زمان استفاده از عملگرهای بازمکانی اسمبلر هنگام کار با آدرس‌های نمادین. روش جایگزین، استفاده از ماکروهای اسمبلر به جای آن‌ها است که ممکن است زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را محدود کند اما امکان بهینه‌سازی پیونددهنده (linker relaxation) را فراهم می‌آورد. با -mexplicit-relocs=none همواره از ماکروهای اسمبلر استفاده می‌شود، با -mexplicit-relocs=always همواره عملگرهای بازمکانی اسمبلر به کار می‌روند، با -mexplicit-relocs=auto کامپایلر برای بهبود کیفیت کد در جایی که امکان بهینه‌سازی پیونددهنده وجود ندارد از عملگرهای بازمکانی و در جاهای دیگر از ماکروها استفاده می‌کند. مقدار پیش‌فرض این گزینه بر اساس قابلیت‌های اسمبلر که هنگام ساخت GCC تشخیص داده شده و نیز تنظیمات -mrelax مشخص می‌شود: -mexplicit-relocs=none در صورتی که اسمبلر اصلاً از عملگرهای بازمکانی پشتیبانی نکند، -mexplicit-relocs=always در صورتی که اسمبلر از عملگرهای بازمکانی پشتیبانی کند اما -mrelax فعال نباشد، -mexplicit-relocs=auto در صورتی که اسمبلر از عملگرهای بازمکانی پشتیبانی کند و -mrelax فعال باشد..IP -mexplicit-relocs 4 نام مستعاری برای -mexplicit-relocs=always جهت سازگاری با نسخه‌های پیشین.
-mno-explicit-relocs: نام مستعاری برای -mexplicit-relocs=none جهت سازگاری با نسخه‌های پیشین.
-mdirect-extern-access
-mno-direct-extern-access: عدم استفاده یا استفاده از GOT برای دسترسی به نمادهای خارجی (external symbols). حالت پیش‌فرض -mno-direct-extern-access است: از GOT برای نمادهای خارجی با دیداری (visibility) پیش‌فرض استفاده می‌شود، اما برای سایر نمادهای خارجی استفاده نمی‌شود.
با -mdirect-extern-access، از GOT استفاده نمی‌شود و همهٔ نمادهای خارجی به صورت نسبت به PC آدرس‌دهی می‌شوند. این گزینه فقط برای محیط‌هایی مناسب است که در آن‌ها هیچ پیوند پویایی صورت نمی‌گیرد، مانند میان‌افزارها، هسته‌های سیستم‌عامل، یا فایل‌های اجرایی پیوند خورده با -static یا -static-pie. گزینهٔ -mdirect-extern-access با -fPIC یا -fpic سازگار نیست.
-mrelax
-mno-relax: بهره‌گیری (عدم بهره‌گیری) از بهینه‌سازی‌های ساده‌سازی پیونددهنده (linker relaxations). اگر -mpass-mrelax-to-as فعال باشد، این گزینه به اسمبلر نیز فرستاده می‌شود. حالت پیش‌فرض در زمان ساخت GCC با تشخیص پشتیبانی اسمبلر مربوطه تعیین می‌شود: اگر اسمبلر از هر دوی گزینهٔ -mrelax و ساده‌سازی پرش شرطی پشتیبانی کند (این مورد لازم است، در غیر این صورت دستورهای ".align" و دستورهای پرش شرطی در کد اسمبلی خروجی GCC ممکن است به دلیل سرریز بازنشانی توسط اسمبلر رد شوند)، مقدار پیش‌فرض -mrelax خواهد بود، و در غیر این صورت -mno-relax است.
-mpass-mrelax-to-as
-mno-pass-mrelax-to-as: ارسال (عدم ارسال) گزینهٔ -mrelax یا -mno-relax به اسمبلر. حالت پیش‌فرض در زمان ساخت GCC با تشخیص پشتیبانی اسمبلر مربوطه تعیین می‌شود: اگر اسمبلر از گزینهٔ -mrelax پشتیبانی کند، مقدار -mpass-mrelax-to-as خواهد بود، و در غیر این صورت -mno-pass-mrelax-to-as است. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی یا تعامل با اسمبلرهایی متفاوت از اسمبلر زمان ساخت کاربرد دارد.
-mrecip: این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های تخمین معکوس و تخمین معکوس ریشهٔ دوم را با گام‌های تکمیلی نیوتن-رافسون جهت افزایش دقت، به جای انجام تقسیم یا ریشهٔ دوم و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال شده باشد. این گزینه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است. پیش از استفاده از این گزینه، باید مطمئن شوید که پردازندهٔ مقصد از دستورهای frecipe و frsqrte پشتیبانی می‌کند. توجه داشته باشید که هرچند توان عملیاتی (throughput) این توالی دستورها بالاتر از توان عملیاتی دستورالعمل غیرمعکوس است، اما دقت توالی می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (یعنی معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 خواهد شد).
-mrecip=opt: این گزینه تعیین می‌کند که کدام دستورالعمل‌های تخمین معکوس می‌توانند استفاده شوند. opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند و می‌توان یک ! را برای معکوس کردن عملکرد گزینه در ابتدای آن قرار داد:

all: فعال‌سازی تمام دستورالعمل‌های تخمین.
default: فعال‌سازی دستورالعمل‌های پیش‌فرض، معادل با -mrecip.
none: غیرفعال‌سازی تمام دستورالعمل‌های تخمین، معادل با -mno-recip.
div: فعال‌سازی تقریب برای تقسیم اسکالر (عددی).
vec-div: فعال‌سازی تقریب برای تقسیم برداری.
sqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشهٔ دوم اسکالر.
vec-sqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشهٔ دوم برداری.
rsqrt: فعال‌سازی تقریب برای معکوس ریشهٔ دوم اسکالر.
vec-rsqrt: فعال‌سازی تقریب برای معکوس ریشهٔ دوم برداری.

بنابراین، به عنوان مثال، -mrecip=all,!sqrt تمام تقریب‌های معکوس را به جز ریشهٔ دوم اسکالر فعال می‌کند.

-mfrecipe
-mno-frecipe: استفاده (عدم استفاده) از دستورهای "frecipe.{s/d}" و "frsqrte.{s/d}". هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-frecipe است.
-mdiv32
-mno-div32: استفاده (عدم استفاده) از دستورهای "div.w[u]" و "mod.w[u]" با ورودی‌هایی که علامت آن‌ها بسط داده نشده باشد (sign-extended نباشند). هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-div32 است.
-mlam-bh
-mno-lam-bh: استفاده (عدم استفاده) از دستورهای "am{swap/add}[_db].{b/h}". هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-lam-bh است.
-mlamcas
-mno-lamcas: استفاده (عدم استفاده) از دستورهای "amcas[_db].{b/h/w/d}". هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-lamcas است.
-mld-seq-sa
-mno-ld-seq-sa: نیاز یا عدم نیاز به یک مانع بارگذاری-بارگذاری با نشانی یکسان ("dbar 0x700"). هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-ld-seq-sa است، که یعنی مانع بارگذاری-بارگذاری مورد نیاز است.
-mtls-dialect=opt: این گزینه مشخص می‌کند که کدام گویش TLS برای مدل‌های TLS پویا عمومی (general dynamic) و پویا محلی (local dynamic) استفاده شود.

trad: استفاده از TLS سنتی. این مقدار پیش‌فرض است.
desc: استفاده از توصیف‌گرهای TLS.

-mannotate-tablejump
-mno-annotate-tablejump: ایجاد یک بخش حاشیه‌نویسی به نام ".discard.tablejump_annotate" جهت برقراری ارتباط میان دستور "jirl" و جدول پرش، در زمانی که از یک جدول پرش برای بهینه‌سازی عبارت "switch" استفاده می‌شود. برخی ابزارهای خارجی، برای مثال objtool در سامانهٔ ساخت هستهٔ لینوکس، برای تحلیل جریان کنترل به این حاشیه‌نویسی نیاز دارند. حالت پیش‌فرض -mno-annotate-tablejump است.
--param loongarch-vect-unroll-limit=n: بردارساز (vectorizer) از اطلاعات تنظیم کارایی موجود برای تشخیص این‌که آیا باز کردن حلقهٔ برداری اصلی سودمند است یا خیر و به چه میزان، استفاده خواهد کرد. این پارامتر کران بالای میزان باز کردن حلقهٔ اصلی توسط بردارساز را تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض شش است..PP گزینه‌های M32C
-mcpu=name: پردازنده‌ای را که کد برای آن تولید می‌شود انتخاب می‌کند. name می‌تواند یکی از مقادیر r8c برای سری R8C/Tiny، m16c برای سری M16C (تا 60/)، m32cm برای سری M16C/80، یا m32c برای سری M32C/80 باشد.
-msim: مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این کار باعث پیوند خوردن یک کتابخانهٔ زمان اجرای جایگزین می‌شود که برای نمونه از ورودی/خروجی فایل پشتیبانی می‌کند. هنگام تولید برنامه‌هایی که روی سخت‌افزار واقعی اجرا خواهند شد نباید از این گزینه استفاده کنید؛ باید کتابخانهٔ زمان اجرای اختصاصی خود را برای هرگونه توابع ورودی/خروجی مورد نیاز ارائه دهید.
-memregs=number: تعداد شبه‌ثبات‌های مبتنی بر حافظه را که GCC هنگام تولید کد استفاده می‌کند مشخص می‌سازد. این شبه‌ثبات‌ها مانند ثبات‌های واقعی استفاده می‌شوند، بنابراین موازنه‌ای میان توانایی GCC در جا دادن کد در ثبات‌های موجود و افت کاراییِ ناشی از استفاده از حافظه به جای ثبات‌ها وجود دارد. توجه داشته باشید که تمام پودمان‌های یک برنامه باید با مقدار یکسانی برای این گزینه همگردانی شوند. به همین دلیل، نباید از این گزینه همراه با کتابخانه‌های زمان اجرای پیش‌فرض GCC استفاده کنید.

گزینه‌های M32R/D

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Renesas M32R/D تعریف شده‌اند:

-m32r2: تولید کد برای M32R/2.
-m32rx: تولید کد برای M32R/X.
-m32r: تولید کد برای M32R. این پیش‌فرض است.
-mmodel=small: فرض می‌کند همهٔ اشیاء در ۱۶ مگابایت ابتدایی حافظه قرار دارند (به طوری که نشانی آن‌ها بتواند با دستورالعمل "ld24" بارگذاری شود)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی هستند. این پیش‌فرض است.
نشانی‌پذیری یک شیء خاص را می‌توان با مشخصهٔ "model" تعیین کرد.
-mmodel=medium: فرض می‌کند اشیاء ممکن است در هر کجای فضای نشانی ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر دستورالعمل‌های "seth/add3" را برای بارگذاری نشانی‌های آن‌ها تولید می‌کند)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی هستند.
-mmodel=large: فرض می‌کند اشیاء ممکن است در هر کجای فضای نشانی ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر دستورالعمل‌های "seth/add3" را برای بارگذاری نشانی‌های آن‌ها تولید می‌کند)، و فرض می‌کند زیرروال‌ها ممکن است با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی نباشند (کامپایلر دنباله دستورالعمل‌های بسیار کندترِ "seth/add3/jl" را تولید می‌کند).
-msdata=none: استفاده از ناحیهٔ داده‌های کوچک را غیرفعال می‌کند. متغیرها در یکی از بخش‌های ".data"، ".bss" یا ".rodata" قرار می‌گیرند (مگر اینکه مشخصهٔ "section" تعیین شده باشد). این پیش‌فرض است.
ناحیهٔ داده‌های کوچک شامل بخش‌های ".sdata" و ".sbss" است. اشیاء را می‌توان با مشخصهٔ "section" و با استفاده از یکی از این بخش‌ها به‌طور صریح در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار داد.
-msdata=sdata: داده‌های سراسری و ایستا کوچک را در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار می‌دهد، اما کد خاصی برای ارجاع به آن‌ها تولید نمی‌کند.
-msdata=use: داده‌های سراسری و ایستا کوچک را در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار می‌دهد و دستورالعمل‌های ویژه‌ای برای ارجاع به آن‌ها تولید می‌کند.
-G num: اشیاء سراسری و ایستا که کوچکتر یا مساوی num بایت باشند را به جای بخش‌های عادی داده یا BSS، در بخش‌های داده‌های کوچک یا BSS قرار می‌دهد. مقدار پیش‌فرض num برابر ۸ است. گزینهٔ -msdata باید روی یکی از مقادیر sdata یا use تنظیم شده باشد تا این گزینه اثرگذار شود.
همهٔ پودمان‌ها باید با مقدار -G num یکسانی همگردانی شوند. همگردانی با مقادیر مختلف num ممکن است کار کند یا نکند؛ اگر کار نکند، پیونددهنده یک پیام خطا می‌دهد---کد نادرست تولید نمی‌شود.
-mdebug: باعث می‌شود کد ویژهٔ M32R در کامپایلر آماره‌هایی را نمایش دهد که ممکن است در اشکال‌زدایی برنامه‌ها مفید باشد.
-malign-loops: تمام حلقه‌ها را روی مرز ۳۲ بایتی تراز می‌کند.
-mno-align-loops: تراز ۳۲ بایتی را برای حلقه‌ها اجباری نمی‌کند. این پیش‌فرض است.
-missue-rate=number: در هر چرخه number دستورالعمل صادر می‌کند. number تنها می‌تواند ۱ یا ۲ باشد.
-mbranch-cost=number: number تنها می‌تواند ۱ یا ۲ باشد. اگر ۱ باشد، انشعاب‌ها به کدهای شرطی ترجیح داده می‌شوند؛ اگر ۲ باشد، عکس آن اعمال می‌گردد.
-mflush-trap=number: شمارهٔ تله‌ای را که برای تخلیهٔ حافظهٔ نهان استفاده می‌شود مشخص می‌کند. پیش‌فرض ۱۲ است. شماره‌های معتبر بین ۰ تا ۱۵ (شامل هر دو) هستند.
-mno-flush-trap: مشخص می‌کند که حافظهٔ نهان با استفاده از یک تله تخلیه‌پذیر نیست.
-mflush-func=name: نام تابع سیستم‌عامل را برای فراخوانی جهت تخلیهٔ حافظهٔ نهان مشخص می‌کند. پیش‌فرض _flush_cache است، اما فراخوانی تابع تنها در صورتی استفاده می‌شود که تله در دسترس نباشد.
-mno-flush-func: نشان می‌دهد که هیچ تابعی در سیستم‌عامل برای تخلیهٔ حافظهٔ نهان وجود ندارد.

گزینه‌های M680x0

این‌ها گزینه‌های -m تعریف‌شده برای پردازنده‌های M680x0 و ColdFire هستند. تنظیمات پیش‌فرض بستگی دارد به این که هنگام پیکربندی کامپایلر کدام معماری انتخاب شده باشد؛ پیش‌فرض‌های مربوط به متداول‌ترین گزینه‌ها در زیر آمده است.

-march=arch

تولید کد برای یک معماری مجموعه دستورالعمل خاصِ M680x0 یا ColdFire. مقادیر مجاز برای arch در معماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. معماری‌های ColdFire مطابق با دسته‌بندی ISA شرکت Freescale انتخاب می‌شوند و مقادیر مجاز عبارتند از: isaa، isaaplus، isab و isac.

کامپایلر GCC هر زمان که کدی برای مقصد ColdFire تولید کند، ماکروی "__mcfarch__" را تعریف می‌کند. مقدار arch در این ماکرو یکی از آرگومان‌های -march است که در بالا ذکر شد.

هنگامی که گزینه‌های -march و -mtune با هم استفاده شوند، کدی را انتخاب می‌کنند که روی خانواده‌ای از پردازنده‌های مشابه اجرا می‌شود اما برای یک ریزمعماری خاص بهینه‌سازی شده است.

-mcpu=cpu

تولید کد برای یک پردازندهٔ خاصِ M680x0 یا ColdFire. پردازنده‌های cpu در M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060، 68302، 68332 و cpu32. پردازنده‌های cpu در ColdFire در جدول زیر آورده شده‌اند، که پردازنده‌ها را در قالب خانواده‌ها نیز دسته‌بندی می‌کند:

خانواده : آرگومان‌های -mcpu
51 : 51 51ac 51ag 51cn 51em 51je 51jf 51jg 51jm 51mm 51qe 51qm
5206 : 5202 5204 5206
5206e : 5206e
5208 : 5207 5208
5211a : 5210a 5211a
5213 : 5211 5212 5213
5216 : 5214 5216
52235 : 52230 52231 52232 52233 52234 52235
5225 : 5224 5225
52259 : 52252 52254 52255 52256 52258 52259
5235 : 5232 5233 5234 5235 523x
5250 : 5250
5271 : 5270 5271
5272 : 5272
5275 : 5274 5275
5282 : 5280 5281 5282 528x
53017 : 53011 53012 53013 53014 53015 53016 53017
5307 : 5307
5329 : 5327 5328 5329 532x
5373 : 5372 5373 537x
5407 : 5407
5475 : 5470 5471 5472 5473 5474 5475 547x 5480 5481 5482 5483 5484 5485

در صورتی که arch با cpu سازگار باشد، -mcpu=cpu بر -march=arch اولویت یافته و جایگزین آن می‌شود. سایر ترکیب‌های -mcpu و -march رد می‌شوند.

هنگامی که هدف ColdFire cpu انتخاب شود، GCC ماکروی "__mcf_cpu_cpu" را تعریف می‌کند. همچنین "__mcf_family_family" را نیز تعریف می‌کند که در آن مقدار family توسط جدول بالا مشخص شده است.

-mtune=tune

کد را برای یک ریزمعماری خاص در چارچوب محدودیت‌های تعیین‌شده توسط -march و -mcpu بهینه‌سازی (tune) می‌کند. ریزمعماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. ریزمعماری‌های ColdFire عبارتند از: cfv1، cfv2، cfv3، cfv4 و cfv4e.

شما همچنین می‌توانید از -mtune=68020-40 برای کدی استفاده کنید که لازم است به طور نسبتاً مناسبی روی اهداف 68020، 68030 و 68040 اجرا شود. -mtune=68020-60 نیز مشابه است اما اهداف 68060 را نیز شامل می‌شود. این دو گزینه به ترتیب همان تصمیمات بهینه‌سازی -m68020-40 و -m68020-60 را برمی‌گزینند.

هنگام بهینه‌سازی برای معماری 680x0 arch، GCC ماکروهای "__mcarch" و "__mcarch__" را تعریف می‌کند. همچنین ماکروی "mcarch" را نیز تعریف می‌کند، مگر آنکه گزینهٔ -ansi یا یک گزینهٔ غیر گنوی -std استفاده شده باشد. چنانچه GCC در حال بهینه‌سازی برای محدوده‌ای از معماری‌ها باشد (مانند آنچه توسط -mtune=68020-40 یا -mtune=68020-60 تعیین می‌شود)، ماکروها را برای تک‌تک معماری‌های موجود در آن بازه تعریف خواهد کرد.

همچنین GCC هنگام بهینه‌سازی برای ریزمعماری ColdFire uarch، ماکروی "__muarch__" را تعریف می‌کند که در آن uarch یکی از آرگومان‌های ارائه‌شده در بالا است.

-m68000

-mc68000

تولید خروجی برای پردازندهٔ 68000. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68000 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68000 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهای دارای هستهٔ 68000 یا EC000 استفاده کنید، شامل 68008، 68302، 68306، 68307، 68322، 68328 و 68356.

-m68010

تولید خروجی برای پردازندهٔ 68010. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68010 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68010 است.

-m68020

-mc68020

تولید خروجی برای پردازندهٔ 68020. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68020 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68020 است.

-m68030

تولید خروجی برای پردازندهٔ 68030. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68030 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68030 است.

-m68040

تولید خروجی برای پردازندهٔ 68040. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68040 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68040 است.

این گزینه از به‌کارگیری دستورالعمل‌های 68881/68882 که باید در 68040 توسط نرم‌افزار شبیه‌سازی شوند جلوگیری می‌کند. اگر پردازندهٔ 68040 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد، از این گزینه استفاده کنید.

-m68060

تولید خروجی برای پردازندهٔ 68060. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68060 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68060 است.

این گزینه از به‌کارگیری دستورالعمل‌های 68020 و 68881/68882 که باید در 68060 توسط نرم‌افزار شبیه‌سازی شوند جلوگیری می‌کند. اگر پردازندهٔ 68060 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد، از این گزینه استفاده کنید.

-mcpu32

تولید خروجی برای یک CPU32. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر CPU32 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=cpu32 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهای دارای هستهٔ CPU32 یا +CPU32 استفاده کنید، شامل 68330، 68331، 68332، 68333، 68334، 68336، 68340، 68341، 68349 و 68360.

-m5200

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 520X. این حالت پیش‌فرض در زمانی است که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 520X پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -mcpu=5206 است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهای دارای هستهٔ 5200 استفاده کنید، شامل MCF5202، MCF5203، MCF5204 و MCF5206.

-m5206e

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 5206e. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5206e منسوخ شده است.

-m528x

تولید خروجی برای عضوی از خانوادهٔ ColdFire 528X. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=528x منسوخ شده است.

-m5307

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 5307. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5307 منسوخ شده است.

-m5407

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 5407. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5407 منسوخ شده است.

-mcfv4e

تولید خروجی برای پردازنده‌ای از خانوادهٔ ColdFire V4e (مانند 547x/548x). این شامل استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور می‌شود. این گزینه معادل -mcpu=547x است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است.

-m68020-40

تولید خروجی برای یک 68040، بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به تولید کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً مناسبی روی 68020/68881، 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68040 شبیه‌سازی می‌شوند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-40 است.

-m68020-60

تولید خروجی برای یک 68060، بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به تولید کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً مناسبی روی 68020/68881، 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68060 شبیه‌سازی می‌شوند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-60 است.

-m68881

تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور. این حالت پیش‌فرض برای 68020 و بالاتر، و برای دستگاه‌های ColdFire دارای FPU است. این گزینه ماکروی "__HAVE_68881__" را روی اهداف M680x0 و ماکروی "__mcffpu__" را روی اهداف ColdFire تعریف می‌کند.

عدم تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور؛ به جای آن از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای استفاده می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای اهداف 68000، 68010 و 68832 است. همچنین پیش‌فرض برای دستگاه‌های ColdFire فاقد FPU محسوب می‌شود..IP -mdiv 4

-mno-div

دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تقسیم و باقیمانده ColdFire را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر -march بدون -mcpu استفاده شود، مقدار پیش‌فرض برای معماری‌های ColdFire برابر "on" (روشن) و برای معماری‌های M680x0 برابر "off" (خاموش) است. در غیر این صورت، مقدار پیش‌فرض از پردازنده هدف (یا پردازنده پیش‌فرض، یا پردازنده مشخص‌شده توسط -mcpu) گرفته می‌شود. برای مثال، مقدار پیش‌فرض برای -mcpu=5206 برابر "off" و برای -mcpu=5206e برابر "on" است.

هنگامی که این گزینه فعال باشد، GCC ماکروی "__mcfhwdiv__" را تعریف می‌کند.

-mshort

نوع "int" را همانند "short int" دارای عرض ۱۶ بیتی در نظر می‌گیرد. علاوه بر این، پارامترهای ارسال‌شده روی پشته نیز در مرز ۱۶ بیتی تراز می‌شوند، حتی در اهدافی که API آن‌ها ارتقا به ۳۲ بیتی را الزامی می‌کند.

-mno-short

نوع "int" را ۱۶ بیتی در نظر نمی‌گیرد. این مقدار پیش‌فرض است.

-mnobitfield

-mno-bitfield

از دستورالعمل‌های بیتی (bit-field) استفاده نمی‌کند. گزینه‌های -m68000، -mcpu32 و -m5200 مستلزم -mnobitfield هستند.

-mbitfield

از دستورالعمل‌های بیتی استفاده می‌کند. گزینه -m68020 مستلزم -mbitfield است. اگر از پیکربندی طراحی‌شده برای 68020 استفاده کنید، این حالت پیش‌فرض است.

-mrtd

از یک قرارداد فراخوانی تابع متفاوت استفاده می‌کند که در آن، توابعی که تعداد ثابتی آرگومان می‌گیرند با دستورالعمل "rtd" بازمی‌گردند؛ این دستورالعمل آرگومان‌های آن‌ها را هنگام بازگشت از پشته برمی‌دارد. این کار یک دستورالعمل در فراخواننده صرفه‌جویی می‌کند، زیرا در آنجا نیازی به پاپ کردن آرگومان‌ها نیست.

این قرارداد فراخوانی با قراردادی که معمولاً در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است، بنابراین اگر نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، باید پیش‌نمونه تابع (prototype) را برای تمام توابعی که تعداد متغیری آرگومان می‌گیرند (از جمله "printf") ارائه دهید؛ در غیر این صورت برای فراخوانی‌های آن توابع، کد نادرستی تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کد به شدت نادرستی تولید خواهد شد. (به‌طور معمول، آرگومان‌های اضافی بدون آسیب نادیده گرفته می‌شوند.)

دستورالعمل "rtd" توسط پردازنده‌های 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و CPU32 پشتیبانی می‌شود، اما توسط 68000 یا 5200 پشتیبانی نمی‌شود.

پیش‌فرض -mno-rtd است.

-malign-int

-mno-align-int

کنترل می‌کند که آیا GCC متغیرهای "int"، "long"، "long long"، "float"، "double" و "long double" را روی مرز ۳۲ بیتی تراز کند (-malign-int) یا روی مرز ۱۶ بیتی (-mno-align-int). تراز کردن متغیرها روی مرزهای ۳۲ بیتی، به قیمت مصرف حافظه بیشتر، کدی تولید می‌کند که روی پردازنده‌های دارای گذرگاه ۳۲ بیتی تا حدودی سریع‌تر اجرا می‌شود.

هشدار: در صورت استفاده از گزینه -malign-int، کامپایلر GCC ساختارهای حاوی انواع فوق را به گونه‌ای تراز می‌کند که با بیشتر مشخصات رابط باینری کاربردی (ABI) منتشرشده برای m68k متفاوت است.

به جای استفاده از جدول افست سراسری (GOT)، مستقیماً از حالت آدرس‌دهی وابسته به pc پردازنده 68000 استفاده می‌کند. در حال حاضر، این گزینه مستلزم -fpic است که حداکثر یک افست ۱۶ بیتی را برای آدرس‌دهی وابسته به pc مجاز می‌داند. در حال حاضر -fPIC به همراه -mpcrel پشتیبانی نمی‌شود، هرچند که این امکان برای پردازنده‌های 68020 و بالاتر می‌تواند پشتیبانی شود.

-mno-id-shared-library

فرض نمی‌کند (فرض می‌کند) که ارجاعات حافظه ناتراز توسط سیستم مدیریت می‌شوند.

-msep-data

کدی تولید می‌کند که اجازه می‌دهد بخش داده (data segment) در ناحیه‌ای از حافظه متفاوت از بخش کد (text segment) قرار گیرد. این امر اجرای درجا (execute-in-place) را در محیط‌های بدون مدیریت حافظه مجازی امکان‌پذیر می‌سازد. این گزینه مستلزم -fPIC است.

-mno-sep-data

کدی تولید می‌کند که فرض می‌کند بخش داده بلافاصله پس از بخش کد قرار می‌گیرد. این حالت پیش‌فرض است.

-mid-shared-library

کدی تولید می‌کند که از طریق روش شناسه کتابخانه (library ID) از کتابخانه‌های اشتراکی پشتیبانی می‌کند. این ویژگی امکان اجرای درجا و استفاده از کتابخانه‌های اشتراکی را در محیط‌های بدون مدیریت حافظه مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه مستلزم -fPIC است.

کدی تولید می‌کند که فرض نمی‌کند کتابخانه‌های اشتراکی مبتنی بر شناسه در حال استفاده هستند. این مقدار پیش‌فرض است.

-mshared-library-id=n

شماره شناسایی کتابخانه اشتراکی مبتنی بر شناسه‌ای را که در حال کامپایل است مشخص می‌کند. تعیین مقدار 0 کد فشرده‌تری تولید می‌کند؛ تعیین مقادیر دیگر تخصیص آن شماره را به کتابخانه فعلی تحمیل می‌کند، اما از نظر فضا یا زمان کارآمدتر از نادیده گرفتن این گزینه نیست.

-mxgot

-mno-xgot

هنگام تولید کد مستقل از موقعیت (position-independent code) برای ColdFire، کدی تولید می‌کند که در صورت داشتن بیش از ۸۱۹۲ مدخل در جدول GOT کار کند. این کد بزرگ‌تر و کندتر از کد تولیدشده بدون این گزینه است. در پردازنده‌های M680x0، این گزینه مورد نیاز نیست؛ -fPIC کفایت می‌کند.

کامپایلر GCC معمولاً از یک دستورالعمل برای بارگذاری مقادیر از GOT استفاده می‌کند. اگرچه این روش نسبتاً کارآمد است، اما تنها در صورتی کار می‌کند که اندازه GOT کمتر از حدود 64k باشد. هر اندازه‌ای بزرگ‌تر از آن باعث می‌شود که پیونددهنده خطایی مانند زیر گزارش دهد:

relocation truncated to fit: R_68K_GOT16O foobar

در صورت وقوع این اتفاق، باید کد خود را با -mxgot دوباره کامپایل کنید. سپس باید با GOTهای بسیار بزرگ کار کند. با این حال، کد تولیدشده با -mxgot کارایی کمتری دارد، زیرا واکشی مقدار یک نماد سراسری ۴ دستورالعمل طول می‌کشد.

توجه داشته باشید که برخی از پیونددهنده‌ها، از جمله نسخه‌های جدیدتر پیونددهنده GNU، می‌توانند چندین GOT ایجاد کنند و مدخل‌های GOT را مرتب نمایند. اگر چنین پیونددهنده‌ای دارید، تنها زمانی نیاز به استفاده از -mxgot خواهید داشت که یک فایل شیء منفرد را کامپایل کنید که به بیش از ۸۱۹۲ مدخل GOT دسترسی داشته باشد. موارد بسیار کمی این‌گونه هستند.

این گزینه‌ها هیچ تاثیری ندارند مگر اینکه GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد.

-mlong-jump-table-offsets

از افست‌های ۳۲ بیتی در جدول‌های "switch" استفاده می‌کند. پیش‌فرض استفاده از افست‌های ۱۶ بیتی است.

گزینه‌های MCore

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای پردازنده‌های Motorola M*Core تعریف شده‌اند.

-mhardlit
-mno-hardlit: ثابت‌ها را در جریان کد به‌صورت درون‌خطی (inline) قرار می‌دهد اگر این کار در دو دستورالعمل یا کمتر امکان‌پذیر باشد.
-mdiv
-mno-div: از دستورالعمل تقسیم استفاده می‌کند. (به‌طور پیش‌فرض فعال است).
-mrelax-immediate
-mno-relax-immediate: مقادیر بی‌واسطه (immediate) با اندازه دلخواه را در عملیات بیتی مجاز می‌شمارد.
-mwide-bitfields
-mno-wide-bitfields: همیشه با میدان‌های بیتی (bit-fields) به اندازهٔ "int" رفتار می‌کند.
-m4byte-functions
-mno-4byte-functions: تراز شدن تمام توابع در مرز ۴ بایتی را اجباری می‌کند.
-mcallgraph-data
-mno-callgraph-data: اطلاعات گراف فراخوانی (callgraph) را صادر می‌کند.
-mslow-bytes
-mno-slow-bytes: هنگام خواندن مقادیر بایتی، دسترسی کلمه‌ای (word access) را ترجیح می‌دهد.
-mlittle-endian
-mbig-endian: کد را برای یک مقصد با ترتیب بایت کم‌ارزش (little-endian) تولید می‌کند.
-m210
-m340: کد را برای پردازندهٔ 210 تولید می‌کند.
-mno-lsim: فرض می‌کند که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است، بنابراین کتابخانهٔ شبیه‌ساز (libsim.a) را از خط فرمان پیونددهنده حذف می‌کند.
-mstack-increment=size: حداکثر مقدار برای یک عملیات افزایش پشته را تعیین می‌کند. مقادیر بزرگ می‌توانند سرعت برنامه‌هایی را که شامل توابعی با نیاز به فضای پشتهٔ زیاد هستند افزایش دهند، اما در صورتی که پشته بیش از اندازه گسترش یابد، می‌توانند خطای دسترسی به حافظه (segmentation fault) نیز ایجاد کنند. مقدار پیش‌فرض 0x1000 است.

گزینه‌های MicroBlaze

-msoft-float: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری برای ممیز شناور (پیش‌فرض).
-mhard-float: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور.
-mmemcpy: انتقال بلوک‌ها را بهینه‌سازی نمی‌کند، از "memcpy" استفاده می‌کند.
-mno-clearbss: این گزینه منسوخ شده است. به جای آن از -fno-zero-initialized-in-bss استفاده کنید.
-mcpu=cpu-type: از ویژگی‌های CPU مشخص‌شده استفاده کرده و کد را برای آن زمان‌بندی می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده در قالب vX.YY.Z هستند، که در آن X نسخهٔ اصلی، YY نسخهٔ فرعی و Z کد سازگاری است. مقادیر نمونه عبارتند از v3.00.a، v4.00.b، v5.00.a، v5.00.b، v6.00.a.
-mxl-soft-mul: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری ضرب (پیش‌فرض).
-mxl-soft-div: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری تقسیم (پیش‌فرض).
-mxl-barrel-shift: استفاده از شیفت‌دهندهٔ بشکه‌ای سخت‌افزاری.
-mxl-pattern-compare: استفاده از دستورالعمل‌های مقایسهٔ الگو.
-msmall-divides: استفاده از بهینه‌سازی جدول جستجو برای تقسیم اعداد صحیح علامت‌دار کوچک.
-mxl-stack-check: این گزینه منسوخ شده است. به جای آن از -fstack-check استفاده کنید.
-mxl-gp-opt: استفاده از بخش‌های ".sdata"/".sbss" وابسته به GP.
-mxl-multiply-high: استفاده از دستورالعمل‌های ضرب بالا برای بخش بالایی ضرب 32x32.
-mxl-float-convert: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تبدیل ممیز شناور.
-mxl-float-sqrt: استفاده از دستورالعمل سخت‌افزاری جذر ممیز شناور.
-mbig-endian: کد را برای یک مقصد با ترتیب بایت پرارزش (big-endian) تولید می‌کند.
-mlittle-endian: کد را برای یک مقصد با ترتیب بایت کم‌ارزش (little-endian) تولید می‌کند.
-mxl-reorder: استفاده از دستورالعمل‌های بازآرایی (swap و بارگذاری/ذخیره‌سازی با بایت معکوس).
-mxl-mode-app-model: مدل برنامهٔ app-model را انتخاب می‌کند. مدل‌های معتبر عبارتند از:

executable: برنامهٔ اجرایی معمولی (پیش‌فرض)، از کد راه‌اندازی crt0.o استفاده می‌کند.
xmdstub: برای استفاده با عامل اشکال‌زدای تهاجمی نرم‌افزاری مبتنی بر Xilinx Microprocessor Debugger (XMD) موسوم به xmdstub. این مدل از فایل راه‌اندازی crt1.o استفاده کرده و نشانی شروع برنامه را روی 0x800 تنظیم می‌کند.
bootstrap: برای برنامه‌هایی که با استفاده از بارگذار بوت بارگذاری می‌شوند. این مدل از فایل راه‌اندازی crt2.o استفاده می‌کند که شامل گردانندهٔ بردار راه‌اندازی مجدد پردازنده نیست. این حالت برای واگذاری کنترل هنگام راه‌اندازی مجدد پردازنده به بارگذار بوت به جای برنامه مناسب است.
novectors: برای برنامه‌هایی که به هیچ‌یک از بردارهای MicroBlaze نیازی ندارند. این گزینه ممکن است برای برنامه‌هایی که درون یک برنامهٔ نظارتی اجرا می‌شوند مفید باشد. این مدل از crt3.o به عنوان فایل راه‌اندازی استفاده می‌کند.

گزینهٔ -xl-mode-app-model یک نام مستعار منسوخ برای -mxl-mode-app-model است.

-mpic-data-is-text-relative: فرض می‌کند که جابه‌جایی بین بخش‌های text و data در زمان پیوند ایستا ثابت است. این امر به داده‌ها اجازه می‌دهد به جای GOT، با آفست از نشانی شروع text ارجاع داده شوند؛ زیرا آدرس‌دهی وابسته به PC پشتیبانی نمی‌شود.

گزینه‌های MIPS

-EB

کد با ترتیب بایت پرارزش (big-endian) تولید می‌کند.

-EL

کد با ترتیب بایت کم‌ارزش (little-endian) تولید می‌کند. این گزینه برای پیکربندی‌های mips*el-*-* پیش‌فرض است.

-march=arch

کدی تولید می‌کند که روی arch اجرا شود، که می‌تواند نام یک ISA عمومی MIPS یا نام یک پردازندهٔ خاص باشد. نام‌های ISA عبارتند از: mips1، mips2، mips3، mips4، mips32، mips32r2، mips32r3، mips32r5، mips32r6، mips64، mips64r2، mips64r3، mips64r5 و mips64r6. نام‌های پردازنده عبارتند از: 4kc، 4km، 4kp، 4ksc، 4kec، 4kem، 4kep، 4ksd، 5kc، 5kf، 20kc، 24kc، 24kf2_1، 24kf1_1، 24kec، 24kef2_1، 24kef1_1، 34kc، 34kf2_1، 34kf1_1، 34kn، 74kc، 74kf2_1، 74kf1_1، 74kf3_2، 1004kc، 1004kf2_1، 1004kf1_1، i6400، i6500، interaptiv، loongson2e، loongson2f، loongson3a، gs464، gs464e، gs264e، m4k، m14k، m14kc، m14ke، m14kec، m5100، m5101، octeon، octeon+، octeon2، octeon3، orion، p5600، p6600، r2000، r3000، r3900، r4000، r4400، r4600، r4650، r4700، r5900، r6000، r8000، rm7000، rm9000، r10000، r12000، r14000، r16000، sb1، sr71000، vr4100، vr4111، vr4120، vr4130، vr4300، vr5000، vr5400، vr5500، xlr و xlp. مقدار ویژهٔ from-abi سازگارترین معماری را برای ABI انتخاب‌شده برمی‌گزیند (یعنی mips1 برای ABIهای ۳۲ بیتی و mips3 برای ABIهای ۶۴ بیتی).

مجموعه‌ابزار بومی Linux/GNU همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کند، که بهترین گزینهٔ معماری را برای پردازندهٔ میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -march=native هیچ تأثیری ندارد.

در نام‌های پردازنده، 000 پایانی می‌تواند به صورت k خلاصه شود (برای مثال، -march=r2k). پیشوندها اختیاری هستند و vr ممکن است به صورت r نوشته شود.

نام‌هایی با قالب nf2_1 به پردازنده‌هایی با FPUهایی اشاره دارند که با نیمی از فرکانس هسته کار می‌کنند، نام‌هایی با قالب nf1_1 به پردازنده‌هایی با FPUهایی اشاره دارند که با همان فرکانس هسته کار می‌کنند، و نام‌هایی با قالب nf3_2 به پردازنده‌هایی با FPUهایی اشاره دارند که نسبت فرکانس کلاک آن‌ها با هسته ۳:۲ است. به دلایل سازگاری، nf به عنوان مترادفی برای nf2_1 پذیرفته می‌شود در حالی که nx و bfx به عنوان مترادف‌هایی برای nf1_1 پذیرفته می‌شوند.

کامپایلر GCC بر اساس مقدار این گزینه، دو ماکرو تعریف می‌کند. ماکروی اول "_MIPS_ARCH" است، که نام معماری هدف را به عنوان یک رشته ارائه می‌دهد. ماکروی دوم قالبی به صورت "_MIPS_ARCH_foo" دارد، که در آن foo مقدار بزرگ‌نویسی‌شدهٔ "_MIPS_ARCH" است. برای مثال، -march=r2000 مقدار "_MIPS_ARCH" را روی "r2000" تنظیم کرده و ماکروی "_MIPS_ARCH_R2000" را تعریف می‌کند.

توجه داشته باشید که ماکروی "_MIPS_ARCH" از نام‌های پردازندهٔ ارائه‌شده در بالا استفاده می‌کند. به عبارت دیگر، دارای پیشوند کامل بوده و 000 را به صورت k خلاصه نمی‌کند. در مورد from-abi، این ماکرو نام معماری حل‌شده (یا "mips1" یا "mips3") را مشخص می‌سازد. در حالتی که هیچ گزینهٔ -march مشخص نشده باشد، نام معماری پیش‌فرض را تعیین می‌کند..IP -mtune=arch 4 برای arch بهینه‌سازی می‌کند. در میان موارد دیگر، این گزینه نحوه زمان‌بندی دستورالعمل‌ها و هزینه برآوردشده عملیات حسابی را کنترل می‌کند. فهرست مقادیر arch مشابه با -march است.

هنگامی که این گزینه استفاده نشود، GCC برای پردازنده‌ای که توسط -march مشخص شده بهینه‌سازی می‌کند. با استفاده هم‌زمان از -march و -mtune، می‌توان کدی تولید کرد که روی یک خانواده از پردازنده‌ها اجرا شود، اما برای یکی از اعضای خاص آن خانواده بهینه‌سازی شده باشد.

گزینه -mtune ماکروهای "_MIPS_TUNE" و "_MIPS_TUNE_foo" را تعریف می‌کند که همانند ماکروهای -march که در بالا توضیح داده شد کار می‌کنند.

-mips1

معادل با -march=mips1 است.

-mips2

معادل با -march=mips2 است.

-mips3

معادل با -march=mips3 است.

-mips4

معادل با -march=mips4 است.

-mips32

معادل با -march=mips32 است.

-mips32r3

معادل با -march=mips32r3 است.

-mips32r5

معادل با -march=mips32r5 است.

-mips32r6

معادل با -march=mips32r6 است.

-mips64

معادل با -march=mips64 است.

-mips64r2

معادل با -march=mips64r2 است.

-mips64r3

معادل با -march=mips64r3 است.

-mips64r5

معادل با -march=mips64r5 است.

-mips64r6

معادل با -march=mips64r6 است.

-mips16

-mno-mips16

کد MIPS16 تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر GCC یک معماری MIPS32 یا MIPS64 را هدف قرار دهد، از MIPS16e ASE استفاده می‌کند.

تولید کد MIPS16 می‌تواند به ازای هر تابع نیز به وسیله صفت‌های "mips16" و "nomips16" کنترل شود.

-mmips16e2

-mno-mips16e2

از MIPS16e2 ASE استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این گزینه رفتار گزینه -mips16 را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که MIPS16e2 ASE را هدف قرار دهد.

-mflip-mips16

تولید کد MIPS16 را به صورت یک‌درمیان روی توابع انجام می‌دهد. این گزینه برای آزمون پس‌رفت (regression testing) تولید کد ترکیبی MIPS16/غیر-MIPS16 ارائه شده است، و برای استفاده عادی در کامپایل کد کاربر در نظر گرفته نشده است.

-minterlink-compressed

-mno-interlink-compressed

الزام می‌کند (الزام نمی‌کند) که کدهای استفاده‌کننده از MIPS ISA استاندارد (فشرده‌نشده) از نظر پیوند با کدهای MIPS16 و microMIPS سازگار باشند، و بالعکس.

برای مثال، کدی که از کدگذاری ISA استاندارد استفاده می‌کند نمی‌تواند مستقیماً به کد MIPS16 یا microMIPS پرش کند؛ بلکه باید از یک فراخوانی یا یک پرش غیرمستقیم استفاده کند. بنابراین -minterlink-compressed پرش‌های مستقیم را غیرفعال می‌کند، مگر اینکه GCC بداند مقصد پرش فشرده نیست.

-minterlink-mips16

-mno-interlink-mips16

نام‌های مستعار -minterlink-compressed و -mno-interlink-compressed هستند. این گزینه‌ها پیش از microMIPS ASE وجود داشته‌اند و برای سازگاری با گذشته حفظ شده‌اند.

برای ABI داده‌شده کد تولید می‌کند.

توجه داشته باشید که EABI دارای یک گونه ۳۲-بیتی و یک گونه ۶۴-بیتی است. GCC به طور معمول هنگام انتخاب یک معماری ۶۴-بیتی، کد ۶۴-بیتی تولید می‌کند، اما می‌توانید به جای آن از -mgp32 برای دریافت کد ۳۲-بیتی استفاده کنید.

برای اطلاعات در مورد O64 ABI، به https://gcc.gnu.org/projects/mipso64-abi.html مراجعه کنید.

GCC از گونه‌ای از o32 ABI پشتیبانی می‌کند که در آن ثبات‌های ممیز شناور به جای ۳۲ بیت، ۶۴ بیت پهنا دارند. می‌توانید این ترکیب را با -mabi=32 -mfp64 انتخاب کنید. این ABI به دستورالعمل‌های "mthc1" و "mfhc1" متکی است و بنابراین فقط برای پردازنده‌های MIPS32R2، MIPS32R3 و MIPS32R5 پشتیبانی می‌شود.

تخصیص‌های ثبات برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی یکسان باقی می‌ماند، اما هر مقدار اسکالر به جای یک جفت ثبات ۳۲-بیتی، در یک ثبات منفرد ۶۴-بیتی ارسال می‌شود. برای مثال، مقادیر ممیز شناور اسکالر فقط در $f0 بازگردانده می‌شوند، نه در یک جفت $f0/$f1. مجموعه ثبات‌های حفظ‌شده در فراخوانی (call-saved) نیز از این جهت که ثبات‌های زوج با دقت مضاعف ذخیره می‌شوند، یکسان باقی می‌ماند.

دو گونه دیگر از o32 ABI برای امکان‌پذیر ساختن گذار از ثبات‌های ۳۲-بیتی به ۶۴-بیتی پشتیبانی می‌شوند. این‌ها FPXX (-mfpxx) و FP64A (-mfp64 -mno-odd-spreg) هستند. افزونه FPXX الزام می‌کند که همه کدها هنگام اجرا با ثبات‌های ۳۲-بیتی یا ۶۴-بیتی باید به درستی اجرا شوند. این کد می‌تواند با FP32 یا FP64 پیوند متقابل داشته باشد، اما نه با هر دو. افزونه FP64A شبیه به افزونه FP64 است اما استفاده از ثبات‌های دقت منفرد فرد را ممنوع می‌کند. این گزینه می‌تواند در کنار حالت "FRE" در FPUهای پردازنده‌های MIPS32R5 استفاده شود و به هر دو کد FP32 و FP64A اجازه می‌دهد بدون تغییر حالت‌های FPU، در یک فرایند پیوند یافته و اجرا شوند.

-mabicalls

-mno-abicalls

کدی مناسب برای شیءهای پویا به سبک SVR4 تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mabicalls پیش‌فرض برای سیستم‌های مبتنی بر SVR4 است.

-mshared

-mno-shared

کدی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که کاملاً مستقل از موقعیت (position-independent) است، و بنابراین می‌تواند در کتابخانه‌های مشترک پیوند داده شود. این گزینه فقط بر -mabicalls اثر می‌گذارد.

تمام کدهای -mabicalls به طور سنتی، صرف‌نظر از گزینه‌هایی مانند -fPIC و -fpic، مستقل از موقعیت بوده‌اند. با این حال، به عنوان یک افزونه، زنجیره ابزار GNU به فایل‌های اجرایی اجازه می‌دهد از دسترسی‌های مطلق برای نمادهای با پیوند محلی استفاده کنند. همچنین می‌تواند از دنباله‌های کوتاه‌تر مقداردهی اولیه GP استفاده کرده و فراخوانی‌های مستقیم به توابع با تعریف محلی تولید کند. این حالت توسط -mno-shared انتخاب می‌شود.

گزینه -mno-shared به binutils نسخه 2.16 یا بالاتر وابسته است و شیءهایی تولید می‌کند که فقط توسط پیونددهنده GNU می‌توانند پیوند داده شوند. با این حال، این گزینه بر ABI فایل اجرایی نهایی تأثیری ندارد؛ بلکه فقط بر ABI شیءهای بازآدرس‌پذیر تأثیر می‌گذارد. استفاده از -mno-shared عموماً فایل‌های اجرایی را هم کوچک‌تر و هم سریع‌تر می‌کند.

گزینه -mshared پیش‌فرض است..IP -mplt 4

-mno-plt

فرض کردن (یا فرض نکردن) این‌که پیونددهنده‌های ایستا و پویا از PLTها و بازنشانی‌های کپی (copy relocations) پشتیبانی می‌کنند. این گزینه تنها بر -mno-shared -mabicalls تأثیر می‌گذارد. برای n64 ABI، این گزینه بدون -msym32 هیچ تأثیری ندارد.

می‌توانید با پیکربندی GCC با --with-mips-plt، گزینهٔ -mplt را پیش‌فرض کنید. در غیر این صورت، پیش‌فرض -mno-plt است.

-mxgot

-mno-xgot

برداشتن (یا برنداشتن) محدودیت‌های معمول روی اندازهٔ جدول آفست سراسری (GOT).

کامپایلر GCC معمولاً از یک تک‌دستورالعمل برای بارگذاری مقادیر از GOT استفاده می‌کند. اگرچه این کار نسبتاً کارآمد است، اما تنها زمانی کار می‌کند که GOT کوچک‌تر از حدود 64k باشد. هر اندازه‌ای بزرگ‌تر از آن باعث می‌شود پیونددهنده خطایی مانند زیر گزارش کند:

relocation truncated to fit: R_MIPS_GOT16 foobar

اگر این اتفاق رخ داد، باید کد خود را با -mxgot دوباره کامپایل کنید. این گزینه با GOTهای بسیار بزرگ کار می‌کند، گرچه کد تولیدی کارایی کمتری دارد، زیرا برای واکشی مقدار یک نماد سراسری به سه دستورالعمل نیاز است.

توجه داشته باشید که برخی پیونددهنده‌ها می‌توانند چندین GOT ایجاد کنند. اگر از چنین پیونددهنده‌ای استفاده می‌کنید، تنها زمانی باید از -mxgot استفاده کنید که یک فایل شیء (object file) منفرد به بیش از 64k ورودی GOT دسترسی داشته باشد، که این مورد بسیار نادر است.

این گزینه‌ها هیچ تأثیری ندارند مگر این‌که GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد.

-mgp32

فرض کردن این‌که پهنای ثبات‌های همه‌منظوره ۳۲ بیت است.

-mgp64

فرض کردن این‌که پهنای ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیت است.

-mfp32

فرض کردن این‌که پهنای ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیت است.

-mfp64

فرض کردن این‌که پهنای ثبات‌های ممیز شناور ۶۴ بیت است.

-mfpxx

در نظر نگرفتن هیچ پیش‌فرضی دربارهٔ پهنای ثبات‌های ممیز شناور.

استفاده از دستورالعمل‌های پردازندهٔ کمکی ممیز شناور.

-muninit-const-in-rodata

عدم استفاده از دستورالعمل‌های پردازندهٔ کمکی ممیز شناور. در عوض، پیاده‌سازی محاسبات ممیز شناور با استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای انجام می‌شود.

-mno-float

معادل با -msoft-float، اما همچنین تضمین می‌کند برنامهٔ در حال کامپایل هیچ‌گونه عملیات ممیز شناوری انجام ندهد. این گزینه در حال حاضر تنها در برخی پیکربندی‌های MIPS برهنه (bare-metal) پشتیبانی می‌شود، جایی که ممکن است مجموعهٔ ویژه‌ای از کتابخانه‌ها را انتخاب کند که فاقد هرگونه پشتیبانی ممیز شناور هستند (برای نمونه، قالب‌های ممیز شناور در "printf"). اگر کدی که با -mno-float کامپایل شده است به طور تصادفی شامل عملیات ممیز شناور باشد، احتمالاً در زمان پیوند یا زمان اجرا با شکست مواجه خواهد شد.

-msingle-float

فرض کردن این‌که پردازندهٔ کمکی ممیز شناور تنها از عملیات با دقت یگانه (single-precision) پشتیبانی می‌کند.

-mdouble-float

فرض کردن این‌که پردازندهٔ کمکی ممیز شناور از عملیات با دقت مضاعف (double-precision) پشتیبانی می‌کند. این پیش‌فرض است.

-modd-spreg

-mno-odd-spreg

فعال کردن استفاده از ثبات‌های ممیز شناور دقت یگانه با شماره‌های فرد برای o32 ABI. این گزینه برای پردازنده‌هایی که مشخصاً از این ثبات‌ها پشتیبانی می‌کنند پیش‌فرض است. هنگام استفاده از o32 FPXX ABI، گزینهٔ -mno-odd-spreg به صورت پیش‌فرض فعال است.

-mabs=2008

-mabs=legacy

این گزینه‌ها نحوهٔ رفتار با داده‌های ممیز شناور ویژهٔ غیرعدد (NaN) در IEEE 754 را توسط دستورالعمل‌های ماشینی "abs.fmt" و "neg.fmt" کنترل می‌کنند.

به طور پیش‌فرض یا زمانی که از -mabs=legacy استفاده می‌شود، رفتار موروثی (legacy) انتخاب می‌شود. در این حالت این دستورالعمل‌ها حسابی در نظر گرفته می‌شوند و در جاهایی که عملکرد صحیح نیاز است و عملوند ورودی ممکن است یک NaN باشد، از آن‌ها اجتناب می‌شود. در عوض توالی طولانی‌تری از دستورالعمل‌ها که بیت علامت دادهٔ ممیز شناور را به صورت دستی تغییر می‌دهند استفاده می‌شود، مگر این‌که گزینهٔ -ffinite-math-only نیز مشخص شده باشد.

گزینهٔ -mabs=2008 رفتار IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت این دستورالعمل‌ها غیرحسابی تلقی می‌شوند و بنابراین در تمام شرایط، از جمله به‌ویژه زمانی که عملوند ورودی یک NaN باشد، به درستی عمل می‌کنند. در نتیجه این دستورالعمل‌ها همواره برای عملیات مربوطه استفاده می‌شوند.

-mnan=2008

-mnan=legacy

این گزینه‌ها کدگذاری داده‌های ممیز شناور ویژهٔ غیرعدد (NaN) در IEEE 754 را کنترل می‌کنند.

گزینهٔ -mnan=legacy کدگذاری موروثی را انتخاب می‌کند. در این حالت، NaNهای ساکت (qNaNs) با 0 بودن بیت اول فیلد معنادار انتهایی (trailing significand) نشان داده می‌شوند، در حالی که NaNهای علامت‌دهنده (sNaNs) با 1 بودن اولین بیت فیلد معنادار انتهایی مشخص می‌شوند.

گزینهٔ -mnan=2008 کدگذاری IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت، qNaNها با 1 بودن بیت اول فیلد معنادار انتهایی و sNaNها با 0 بودن اولین بیت فیلد معنادار انتهایی مشخص می‌گردند.

پیش‌فرض -mnan=legacy است، مگر این‌که GCC با --with-nan=2008 پیکربندی شده باشد.

-mllsc

-mno-llsc

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های ll، sc و sync برای پیاده‌سازی توابع توکار حافظهٔ اتمیک. اگر هیچ‌یک از این گزینه‌ها مشخص نشود، چنانچه معماری مقصد از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی کند، GCC از آن‌ها استفاده خواهد کرد.

-mllsc در مواردی مفید است که محیط زمان اجرا بتواند این دستورالعمل‌ها را شبیه‌سازی کند، و -mno-llsc می‌تواند هنگام کامپایل برای ISAهای غیراستاندارد کاربرد داشته باشد. شما می‌توانید با پیکربندی GCC به ترتیب با --with-llsc و --without-llsc هر یک از این گزینه‌ها را به صورت پیش‌فرض درآورید. --with-llsc در برخی پیکربندی‌ها پیش‌فرض است؛ برای جزئیات بیشتر به مستندات نصب مراجعه کنید.

-mdsp

-mno-dsp

استفاده از (یا عدم استفاده از) نگارش ۱ افزونهٔ MIPS DSP ASE. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را برابر با 1 تعریف می‌کند.

-mdspr2

-mno-dspr2

استفاده از (یا عدم استفاده از) نگارش ۲ افزونهٔ MIPS DSP ASE. این گزینه ماکروهای پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" و "__mips_dspr2" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را برابر با 2 قرار می‌دهد.

-msmartmips

-mno-smartmips

استفاده از (یا عدم استفاده از) MIPS SmartMIPS ASE.

-mpaired-single

-mno-paired-single

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های ممیز شناور paired-single. این گزینه نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mdmx

-mno-mdmx

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Digital Media Extension. این گزینه فقط هنگام تولید کد ۶۴-بیتی قابل استفاده است و نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mips3d

-mno-mips3d

استفاده از (یا عدم استفاده از) MIPS-3D ASE. گزینهٔ -mips3d مستلزم -mpaired-single است.

-mmicromips

-mno-micromips

تولید (یا عدم تولید) کد microMIPS.

تولید کد MicroMIPS همچنین می‌تواند بر پایهٔ هر تابع به‌طور جداگانه از طریق مشخصه‌های "micromips" و "nomicromips" کنترل شود.

-mmt

-mno-mt

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های چندنخی MT Multithreading.

-mmcu

-mno-mcu

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS MCU ASE.

-meva

-mno-eva

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Enhanced Virtual Addressing.

-mvirt

-mno-virt

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های مجازی‌سازی MIPS Virtualization (VZ).

-mxpa

-mno-xpa

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS eXtended Physical Address (XPA).

-mcrc

-mno-crc

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Cyclic Redundancy Check (CRC).

-mginv

-mno-ginv

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Global INValidate (GINV).

-mloongson-mmi

-mno-loongson-mmi

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های چندرسانه‌ای MIPS Loongson MultiMedia extensions Instructions (MMI).

-mloongson-ext

-mno-loongson-ext

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Loongson EXTensions (EXT).

-mloongson-ext2

-mno-loongson-ext2

استفاده از (یا عدم استفاده از) دستورالعمل‌های MIPS Loongson EXTensions r2 (EXT2).

-mlong64

اجبار انواع "long" به داشتن اندازهٔ ۶۴ بیتی. برای توضیح حالت پیش‌فرض و چگونگی تعیین اندازهٔ اشاره‌گرها، به -mlong32 مراجعه کنید.

-mlong32

اجبار انواع "long"، "int" و اشاره‌گر به داشتن اندازهٔ ۳۲ بیتی.

اندازهٔ پیش‌فرض "int"ها، "long"ها و اشاره‌گرها به ABI بستگی دارد. همهٔ ABIهای پشتیبانی‌شده از "int"های ۳۲-بیتی استفاده می‌کنند. ABI با نام n64 از "long"های ۶۴-بیتی استفاده می‌کند، مانند EABI ۶۴-بیتی؛ بقیه از "long"های ۳۲-بیتی استفاده می‌کنند. اشاره‌گرها هم‌اندازه با "long"ها یا هم‌اندازه با ثبات‌های عدد صحیح (integer registers) هستند، هر کدام که کوچک‌تر باشد.

-msym32

-mno-sym32

فرض کردن (یا عدم فرض) این که همهٔ نمادها صرف‌نظر از ABI انتخاب‌شده دارای مقادیر ۳۲-بیتی هستند. این گزینه در ترکیب با -mabi=64 و -mno-abicalls مفید است زیرا به GCC اجازه می‌دهد ارجاع‌های کوتاه‌تر و سریع‌تری به آدرس‌های نمادین ایجاد کند.

-G num

قرار دادن تعاریف داده‌های با دید بیرونی (externally-visible) در یک بخش داده‌های کوچک (small data section) در صورتی که آن داده‌ها بزرگ‌تر از num بایت نباشند. در این حالت GCC می‌تواند دسترسی‌های کارآمدتری به داده‌ها تولید کند؛ برای جزئیات به -mgpopt مراجعه کنید.

گزینهٔ -G پیش‌فرض به پیکربندی بستگی دارد.

-mlocal-sdata

-mno-local-sdata

گسترش دادن (یا ندادن) رفتار -G به داده‌های محلی، مانند متغیرهای static در C. گزینهٔ -mlocal-sdata در تمام پیکربندی‌ها حالت پیش‌فرض است.

اگر پیونددهنده هشدار دهد که برنامه بیش از اندازه از داده‌های کوچک استفاده می‌کند، می‌توانید بازسازی بخش‌هایی را که از نظر کارایی کمتر حیاتی هستند با -mno-local-sdata امتحان کنید. همچنین ممکن است بخواهید کتابخانه‌های بزرگ را با -mno-local-sdata بسازید تا کتابخانه‌ها فضای بیشتری برای برنامهٔ اصلی باقی بگذارند.

-mextern-sdata

-mno-extern-sdata

فرض کردن (یا عدم فرض) این که داده‌های با تعریف بیرونی (externally-defined) در صورت قرار داشتن اندازه‌شان درون محدودهٔ -G، در یک بخش داده‌های کوچک قرار دارند. -mextern-sdata برای تمام پیکربندی‌ها حالت پیش‌فرض است.

اگر پودمان Mod را با -mextern-sdata -G num -mgpopt کامپایل کنید، و Mod به متغیر Var که بزرگ‌تر از num بایت نیست ارجاع دهد، باید مطمئن شوید که Var در یک بخش داده‌های کوچک قرار گرفته است. اگر Var توسط پودمان دیگری تعریف شده است، باید آن پودمان را یا با تنظیم -G به‌اندازهٔ کافی بزرگ کامپایل کنید یا مشخصهٔ "section" را به تعریف Var ضمیمه نمایید. اگر Var مشترک (common) است، باید برنامه را با تنظیم -G به‌اندازهٔ کافی بزرگ پیوند دهید.

ساده‌ترین راه برای برآورده کردن این محدودیت‌ها، کامپایل و پیوند دادن همهٔ پودمان‌ها با گزینهٔ یکسان -G است. با این حال، ممکن است بخواهید کتابخانه‌ای بسازید که از چندین حد مختلف داده‌های کوچک پشتیبانی کند. می‌توانید این کار را با کامپایل کتابخانه با بالاترین حد پشتیبانی‌شدهٔ -G و علاوه‌بر آن استفاده از -mno-extern-sdata برای جلوگیری از فرض کتابخانه دربارهٔ داده‌های با تعریف بیرونی انجام دهید..IP -mgpopt 4

-mno-gpopt

استفاده (عدم استفاده) از دسترسی‌های وابسته به GP برای نمادهایی که مشخص است در بخش داده‌های کوچک (small data) قرار دارند؛ گزینه‌های -G، -mlocal-sdata و -mextern-sdata را ببینید. گزینهٔ -mgpopt پیش‌فرض تمام پیکربندی‌ها است.

گزینهٔ -mno-gpopt برای مواردی مفید است که رجیستر $gp ممکن است حاوی مقدار "_gp" نباشد. برای نمونه، اگر کد بخشی از کتابخانه‌ای باشد که ممکن است در یک پایشگر راه‌اندازی (boot monitor) استفاده شود، برنامه‌هایی که توابع پایشگر راه‌اندازی را فراخوانی می‌کنند مقداری نامشخص در $gp ارسال می‌کنند. (در چنین شرایطی، خودِ پایشگر راه‌اندازی معمولاً با -G0 کامپایل می‌شود.)

گزینهٔ -mno-gpopt مستلزم گزینه‌های -mno-local-sdata و -mno-extern-sdata است.

-membedded-data

-mno-embedded-data

تخصیص متغیرها در صورت امکان ابتدا در بخش داده‌های فقط‌خواندنی (read-only data section)، سپس در صورت امکان در بخش داده‌های کوچک، و در غیر این صورت در بخش data. این کار کدی اندکی کُندتر از حالت پیش‌فرض تولید می‌کند، اما میزان RAM مورد نیاز هنگام اجرا را کاهش می‌دهد، و بنابراین ممکن است برای برخی از سامانه‌های تعبیه‌شده (embedded) ترجیح داده شود.

-mno-uninit-const-in-rodata

قرار دادن متغیرهای مقداردهی‌نشدهٔ "const" در بخش داده‌های فقط‌خواندنی. این گزینه تنها همراه با -membedded-data معنا دارد.

-mcode-readable=setting

مشخص می‌کند که آیا GCC مجاز است کدی تولید کند که از بخش‌های قابل‌اجرا بخواند یا خیر. سه مقدار ممکن برای این تنظیم وجود دارد:

-mcode-readable=yes: دستورالعمل‌ها آزادند به بخش‌های قابل‌اجرا دسترسی پیدا کنند. این تنظیمِ پیش‌فرض است.
-mcode-readable=pcrel: دستورالعمل‌های بارگذاری وابسته به PC در MIPS16 می‌توانند به بخش‌های قابل‌اجرا دسترسی داشته باشند، اما سایر دستورالعمل‌ها نباید چنین کنند. این گزینه روی پردازنده‌های 4KSc و 4KSd هنگامی که بیت Read Inhibit در TLBهای کد تنظیم شده باشد مفید است. همچنین روی پردازنده‌هایی که می‌توان آن‌ها را برای داشتن رابط دوگانهٔ SRAM دستورالعمل/داده پیکربندی کرد و مانند M4K، بارگذاری‌های وابسته به PC را به‌طور خودکار به RAM دستورالعمل هدایت می‌کنند، کاربرد دارد.
-mcode-readable=no: دستورالعمل‌ها نباید به بخش‌های قابل‌اجرا دسترسی داشته باشند. این گزینه می‌تواند در مقصدهایی مفید باشد که برای داشتن رابط دوگانهٔ SRAM دستورالعمل/داده پیکربندی شده‌اند، اما (برخلاف M4K) بارگذاری‌های وابسته به PC را به‌طور خودکار به RAM دستورالعمل هدایت نمی‌کنند.

-msplit-addresses
-mno-split-addresses: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از عملگرهای بازآرایی (relocation) اسمبلی %hi() و %lo(). این گزینه با -mexplicit-relocs جایگزین شده است، اما برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده است.
-mexplicit-relocs=none
-mexplicit-relocs=base
-mexplicit-relocs=pcrel
-mexplicit-relocs
-mno-explicit-relocs: این گزینه‌ها استفاده از بازآرایی‌های صریح (مانند %gp_rel) را کنترل می‌کنند. مقدار پیش‌فرض به نسخهٔ GAS در زمان ساخته‌شدن خودِ GCC بستگی دارد.
پشتیبانی از بازآرایی‌های صریح "base" در سال 2001 به GAS اضافه شد. پشتیبانی از بازآرایی‌های صریح "pcrel" در سال 2014 به GAS اضافه شد که از %pcrel_hi و %pcrel_lo پشتیبانی می‌کند.
-mcheck-zero-division
-mno-check-zero-division: ایجاد (عدم ایجاد) تله (trap) هنگام تقسیم عدد صحیح بر صفر.
پیش‌فرض -mcheck-zero-division است.
-mdivide-traps
-mdivide-breaks: سامانه‌های MIPS تقسیم بر صفر را با تولید یک تلهٔ شرطی یا یک دستورالعمل break بررسی می‌کنند. استفاده از trap منجر به تولید کد کوچک‌تری می‌شود، اما تنها در MIPS II و نسخه‌های پس از آن پشتیبانی می‌شود. همچنین، برخی از نسخه‌های هستهٔ لینوکس دارای باگی هستند که مانع از تولید سیگنال مناسب ("SIGFPE") توسط تله می‌شود. برای مجاز کردن تله‌های شرطی روی معماری‌هایی که از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند از -mdivide-traps و برای اجبار به استفاده از breakها از -mdivide-breaks استفاده کنید.
پیش‌فرض معمولاً -mdivide-traps است، اما می‌توان در زمان پیکربندی با استفاده از --with-divide=breaks آن را تغییر داد. بررسی‌های تقسیم بر صفر را می‌توان با استفاده از -mno-check-zero-division به‌طور کامل غیرفعال کرد.
-mload-store-pairs
-mno-load-store-pairs: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) بهینه‌سازی‌ای که دستورالعمل‌های متوالی بارگذاری (load) یا ذخیره‌سازی (store) را جفت می‌کند تا پیوند بارگذاری/ذخیره‌سازی (load/store bonding) فعال شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است اما تنها زمانی اعمال می‌شود که مشخص باشد معماری انتخاب‌شده از پیوند (bonding) پشتیبانی می‌کند.
-mstrict-align
-mno-strict-align
-munaligned-access
-mno-unaligned-access: غیرفعال‌سازی (فعال‌سازی) دسترسی مستقیم ترازنشده (unaligned access) برای MIPS Release 6. معماری MIPSr6 به پشتیبانی از دسترسی ترازنشده برای بارگذاری/ذخیره‌سازی نیاز دارد، چه توسط سخت‌افزار یا از طریق trap&emulate. بنابراین ممکن است هسته به -mstrict-align نیاز داشته باشد. گزینه‌های -munaligned-access و -mno-unaligned-access منسوخ شده‌اند و صرفاً برای سازگاری با گذشته هستند.
-mmemcpy
-mno-memcpy: اجبار (عدم اجبار) به استفاده از "memcpy" برای جابه‌جایی‌های بلوکیِ غیرجزئی. پیش‌فرض -mno-memcpy است که به GCC اجازه می‌دهد بیشتر کپی‌های با اندازهٔ ثابت را درون‌خطی (inline) کند.
-mlong-calls
-mno-long-calls: غیرفعال‌سازی (عدم غیرفعال‌سازی) استفاده از دستورالعمل "jal". فراخوانی توابع با استفاده از "jal" کارآمدتر است اما نیازمند آن است که فراخواننده (caller) و فراخوانده‌شده (callee) در یک بخشِ (segment) یکسانِ 256 مگابایتی قرار داشته باشند.
این گزینه هیچ تأثیری بر کدهای abicalls ندارد. پیش‌فرض -mno-long-calls است.
-mmad
-mno-mad: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از دستورالعمل‌های "mad"، "madu" و "mul"، به شکلی که توسط ISA پردازندهٔ R4650 ارائه شده است.
-mimadd
-mno-imadd: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از دستورالعمل‌های اعداد صحیح "madd" و "msub". پیش‌فرض روی معماری‌هایی که از "madd" و "msub" پشتیبانی می‌کنند -mimadd است، به‌جز در معماری 74k که مشخص شد در آن کدی کُندتر تولید می‌کند..IP -mfused-madd 4
-mno-fused-madd: استفاده از دستورالعمل‌های ضرب-انباشت (multiply-accumulate) ممیز شناور را در صورت در دسترس بودن، فعال (یا غیرفعال) می‌کند. پیش‌فرض -mfused-madd است.
روی پردازندهٔ R8000 هنگام استفاده از دستورالعمل‌های ضرب-انباشت، حاصل‌ضرب میانی با دقت نامحدود محاسبه می‌شود و تابع بیت FCSR Flush to Zero نیست. این امر ممکن است در برخی شرایط نامطلوب باشد. در پردازنده‌های دیگر، نتیجه از نظر عددی با محاسبهٔ معادل با استفاده از دستورالعمل‌های جداگانهٔ ضرب، جمع، تفریق و نقیض یکسان است.
-nocpp: به اسمبلر MIPS می‌گوید هنگام اسمبل کردن فایل‌های اسمبلی کاربر (با پسوند .s)، پیش‌پردازندهٔ خود را روی آن‌ها اجرا نکند.
-mfix-24k
-mno-fix-24k: خطای سخت‌افزاری 24K E48 (از دست رفتن داده در ذخیره‌سازی‌ها هنگام بازپُر کردن) را دور می‌زند. این راه‌حل‌ها به‌جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی می‌شوند.
-mfix-r4000
-mno-fix-r4000: برخی خطاهای سخت‌افزاری پردازندهٔ R4000 را دور می‌زند:

یک تغییر مکان (shift) کلمهٔ مضاعف یا متغیر، در صورتی که بلافاصله پس از شروع یک تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی تولید کند.
یک تغییر مکان کلمهٔ مضاعف یا متغیر، در صورتی که در حین انجام یک ضرب عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی تولید کند.
یک تقسیم عدد صحیح در صورتی که در شکاف تاخیر (delay slot) یک انشعاب محقق‌شده یا یک پرش آغاز شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی تولید کند.

-mfix-r4400
-mno-fix-r4400: برخی خطاهای سخت‌افزاری پردازندهٔ R4400 را دور می‌زند:

-: یک تغییر مکان کلمهٔ مضاعف یا متغیر، در صورتی که بلافاصله پس از شروع یک تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی تولید کند.

-mfix-r10000
-mno-fix-r10000: برخی خطاهای سخت‌افزاری R10000 را دور می‌زند:

-: توالی‌های "ll"/"sc" ممکن است در بازبینی‌های پیش از 3.0 رفتار اتمیک نداشته باشند. آن‌ها در بازبینی‌های 2.6 و قدیمی‌تر ممکن است دچار بن‌بست شوند.

این گزینه تنها زمانی قابل استفاده است که معماری هدف از دستورالعمل‌های branch-likely پشتیبانی کند. هنگام استفاده از -march=r10000، گزینهٔ -mfix-r10000 پیش‌فرض است؛ در غیر این صورت پیش‌فرض -mno-fix-r10000 خواهد بود.

-mfix-r5900
-mno-fix-r5900: تلاشی برای زمان‌بندی دستورالعمل قبلی در شکاف تاخیر یک دستورالعمل انشعاب که در انتهای یک حلقهٔ کوتاه با شش یا کمتر از شش دستورالعمل قرار دارد انجام نمی‌دهد و در عوض همواره یک دستورالعمل "nop" را در آنجا زمان‌بندی می‌کند. باگ حلقهٔ کوتاه تحت شرایط خاصی به دلیل یک نقص سخت‌افزاری در تراشهٔ R5900، باعث می‌شود حلقه‌ها تنها یک یا دو بار اجرا شوند. این راه‌حل به‌جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی می‌شود.
-mfix-rm7000
-mno-fix-rm7000: خطاهای سخت‌افزاری "dmult"/"dmultu" در RM7000 را دور می‌زند. این راه‌حل‌ها به‌جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی می‌شوند.
-mfix-vr4120
-mno-fix-vr4120: برخی خطاهای سخت‌افزاری VR4120 را دور می‌زند:

دستور "dmultu" همیشه نتیجهٔ صحیح تولید نمی‌کند.
دستورهای "div" و "ddiv" اگر یکی از عملوندها منفی باشد، همیشه نتیجهٔ صحیح تولید نمی‌کنند.

راه‌حل‌ها برای خطاهای سخت‌افزاری تقسیم به توابع ویژه‌ای در libgcc.a وابسته هستند. در حال حاضر، این توابع فقط توسط پیکربندی‌های "mips64vr*-elf" ارائه می‌شوند.

سایر خطاهای سخت‌افزاری VR4120 مستلزم درج یک NOP میان جفت‌های خاصی از دستورالعمل‌ها هستند. این خطاها توسط اسمبلر مدیریت می‌شوند، نه خود GCC.

-mfix-vr4130

خطاهای سخت‌افزاری "mflo"/"mfhi" در VR4130 را دور می‌زند. این راه‌حل‌ها به‌جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی می‌شوند، هرچند اگر دستورالعمل‌های "macc"، "macchi"، "dmacc" و "dmacchi" در VR4130 در دسترس باشند، GCC از استفاده از "mflo" و "mfhi" خودداری می‌کند.

-mfix-sb1

-mno-fix-sb1

برخی خطاهای سخت‌افزاری هستهٔ پردازندهٔ SB-1 را دور می‌زند. (این پرچم در حال حاضر خطاهای سخت‌افزاری ممیز شناور «F1» و «F2» در بازبینی ۲ پردازندهٔ SB-1 را دور می‌زند.)

-mr10k-cache-barrier=setting

مشخص می‌کند که آیا GCC باید برای جلوگیری از عوارض جانبی اجرای گمانه‌زنانه (speculation) در پردازنده‌های R10K، مانع‌های حافظهٔ نهان (cache barriers) را درج کند یا خیر.

مشابه بسیاری از پردازنده‌ها، R10K تلاش می‌کند نتیجهٔ یک انشعاب شرطی را پیش‌بینی کند و دستورالعمل‌های شاخهٔ اتخاذشده را به‌صورت گمانه‌زنانه اجرا نماید. در صورتی که نتیجهٔ پیش‌بینی‌شده نادرست باشد، پردازنده بعداً این دستورالعمل‌ها را لغو می‌کند. با این حال، در R10K حتی دستورالعمل‌های لغوشده نیز می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند.

این مشکل تنها بر ذخیره‌سازی‌های هسته و بسته به سیستم، بر بارگذاری‌های هسته تأثیر می‌گذارد. به عنوان مثال، یک ذخیره‌سازی که به‌صورت گمانه‌زنانه اجرا شده است ممکن است حافظهٔ مقصد را در حافظهٔ نهان بارگذاری کند و خط حافظهٔ نهان را به عنوان تغییریافته (dirty) علامت بزند، حتی اگر خودِ عملیات ذخیره بعداً لغو شود. اگر یک عملیات DMA پیش از تخلیه شدن خط «dirty» روی همان ناحیه از حافظه بنویسد، داده‌های موجود در حافظهٔ نهان، داده‌های نوشته‌شده توسط DMA را بازنویسی خواهند کرد. برای توضیحات کامل، از جمله سایر مشکلات احتمالی، به دفترچهٔ راهنمای پردازندهٔ R10K مراجعه کنید.

یکی از راه‌حل‌ها درج دستورالعمل‌های مانع حافظهٔ نهان پیش از هر دسترسی به حافظه است که ممکن است به‌صورت گمانه‌زنانه اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن نیز عوارض جانبی داشته باشد. گزینهٔ -mr10k-cache-barrier=setting پیاده‌سازی این راه‌حل توسط GCC را کنترل می‌کند. این گزینه فرض می‌کند دسترسی‌های لغوشده به هر بایتی در نواحی زیر فاقد عوارض جانبی است:

1.: حافظهٔ اشغال‌شده توسط فریم پشتهٔ تابع جاری؛
2.: حافظهٔ اشغال‌شده توسط یک آرگومان ورودی پشته؛
3.: حافظهٔ اشغال‌شده توسط شیئی با آدرس ثابت در زمان پیوند (link-time-constant).

اطمینان از ایمن بودن دسترسی‌های گمانه‌زنانه به این نواحی بر عهدهٔ هسته است.

اگر برنامهٔ ورودی شامل اعلان تابعی مانند زیر باشد: void foo (void);

آنگاه پیاده‌سازی "foo" باید به "j foo" و "jal foo" اجازه دهد که به‌صورت حدسی اجرا شوند. GCC این محدودیت را برای توابعی که خودش کامپایل می‌کند رعایت می‌نماید. این کامپایلر انتظار دارد توابع غیر GCC (مانند کدهای اسمبلی دست‌نویس) نیز همین کار را انجام دهند.

این گزینه دارای سه حالت است:

-mr10k-cache-barrier=load-store: درج یک حائل حافظه موقت (cache barrier) پیش از عملیات load یا store که ممکن است به‌صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن نیز اثرات جانبی داشته باشد.
-mr10k-cache-barrier=store: درج یک حائل حافظه موقت پیش از عملیات store که ممکن است به‌صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن نیز اثرات جانبی داشته باشد.
-mr10k-cache-barrier=none: غیرفعال کردن درج حائل‌های حافظه موقت. این مقدار پیش‌فرض است.

-mflush-func=func

-mno-flush-func

تابعی را برای فراخوانی جهت تخلیه حافظه‌های موقت I و D مشخص می‌کند، یا تعیین می‌کند که هیچ تابعی فراخوانی نشود. در صورت فراخوانی، تابع باید همان آرگومان‌های تابع متداول "_flush_func" را بپذیرد، یعنی نشانی محدوده حافظه‌ای که حافظه موقت آن تخلیه می‌شود، اندازه محدوده حافظه، و عدد ۳ (برای تخلیه هر دو حافظه موقت). مقدار پیش‌فرض به مقصدی که GCC برای آن پیکربندی شده بستگی دارد، اما معمولاً "_flush_func" یا "__cpu_flush" است.

-mbranch-cost=num

تنظیم هزینه پرش‌ها تقریباً برابر با num دستورالعمل «ساده». این هزینه صرفاً یک تقریب (heuristic) است و تضمینی برای ایجاد نتایج یکسان در نگارش‌های مختلف وجود ندارد. هزینه صفر به‌طور اضافی مقدار پیش‌فرض را که بر اساس تنظیمات -mtune است انتخاب می‌کند.

-mbranch-likely

-mno-branch-likely

فعال یا غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های Branch Likely، صرف‌نظر از پیش‌فرض معماری انتخاب‌شده. به‌طور پیش‌فرض، اگر دستورالعمل‌های Branch Likely توسط معماری انتخاب‌شده پشتیبانی شوند، ممکن است تولید شوند. یک استثنا برای معماری‌های MIPS32 و MIPS64 و پردازنده‌هایی است که این معماری‌ها را پیاده‌سازی می‌کنند؛ برای آنها، دستورالعمل‌های Branch Likely به‌طور پیش‌فرض تولید نمی‌شوند، زیرا معماری‌های MIPS32 و MIPS64 صراحتاً استفاده از آنها را منسوخ اعلام کرده‌اند.

-mcompact-branches=never

-mcompact-branches=optimal

-mcompact-branches=always

این گزینه‌ها شکل پرش‌های تولیدی را کنترل می‌کنند. مقدار پیش‌فرض -mcompact-branches=optimal است.

گزینه -mcompact-branches=never تضمین می‌کند که دستورالعمل‌های پرش فشرده هرگز تولید نشوند.

گزینه -mcompact-branches=always تضمین می‌کند که در صورت موجود بودن برای MIPS Release 6 به بعد، یک دستورالعمل پرش فشرده تولید شود. اگر دستورالعمل پرش فشرده در دسترس نباشد (یا در نسخه‌های پیش از R6)، به‌جای آن شکلی از پرش با شکاف تأخیر (delay slot) استفاده خواهد شد.

اگر برای مقصدهای MIPS16/microMIPS استفاده شود، در حال حاضر نادیده گرفته خواهد شد. رفتار برای MIPS16/microMIPS ممکن است در آینده تغییر کند، چرا که آنها دارای برخی دستورالعمل‌های پرش فشرده هستند.

گزینه -mcompact-branches=optimal باعث می‌شود در صورتی که یک پرش با شکاف تأخیر در ISA فعلی موجود بوده و شکاف تأخیر با موفقیت پر شود، از آن استفاده گردد. اگر شکاف تأخیر پر نشود، در صورت موجود بودن، یک پرش فشرده انتخاب خواهد شد.

-mfp-exceptions

-mno-fp-exceptions

مشخص می‌کند که آیا استثناهای ممیز شناور (FP exceptions) فعال هستند یا خیر. این گزینه بر نحوه زمان‌بندی دستورالعمل‌های FP برای برخی پردازنده‌ها تأثیر می‌گذارد. پیش‌فرض این است که استثناهای FP فعال هستند.

برای نمونه در SB-1، اگر استثناهای FP غیرفعال باشند و کد ۶۴ بیتی تولید کنیم، می‌توانیم از هر دو خط‌لوله (pipe) ممیز شناور استفاده کنیم. در غیر این صورت، تنها می‌توان از یک خط‌لوله FP استفاده کرد.

-mvr4130-align

-mno-vr4130-align

خط‌لوله پردازنده VR4130 از نوع سوپراسکالر دوخطه (two-way superscalar) است، اما تنها در صورتی می‌تواند دو دستورالعمل را هم‌زمان صادر کند که دستورالعمل نخست با مرز ۸ بایتی تراز باشد. با فعال بودن این گزینه، GCC جفت دستورالعمل‌هایی را که به تشخیص آن باید به‌طور موازی اجرا شوند تراز می‌کند.

این گزینه تنها هنگام بهینه‌سازی برای VR4130 اثرگذار است. این گزینه معمولاً کد را سریع‌تر می‌کند، اما به قیمت افزایش حجم آن. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در سطح بهینه‌سازی -O3 فعال است.

-msynci

-mno-synci

فعال (غیرفعال) کردن تولید دستورالعمل‌های "synci" در معماری‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند. دستورالعمل‌های "synci" (در صورت فعال بودن) هنگام کامپایل "__builtin___clear_cache" تولید می‌شوند.

پیش‌فرض این گزینه -mno-synci است، اما این مقدار پیش‌فرض می‌تواند با پیکربندی GCC با --with-synci بازنویسی شود.

هنگام کامپایل کد برای سیستم‌های تک‌پردازنده‌ای، استفاده از "synci" عموماً ایمن است. با این حال، در بسیاری از سیستم‌های چند‌هسته‌ای (SMP)، این دستورالعمل حافظه موقت دستورالعمل را روی تمام هسته‌ها نامعتبر (invalidate) نمی‌کند و ممکن است به رفتار تعریف‌نشده بینجامد.

-mrelax-pic-calls

-mno-relax-pic-calls

تلاش برای تبدیل فراخوانی‌های PIC که معمولاً از طریق ثبات $25 ارسال می‌شوند، به فراخوانی‌های مستقیم. این کار تنها در صورتی ممکن است که پیونددهنده بتواند مقصد را در زمان پیوند حل و فصل کند و مقصد در محدوده مجاز برای یک فراخوانی مستقیم باشد.

در صورتی که GCC برای استفاده از یک اسمبلر و پیونددهنده‌ای پیکربندی شده باشد که از دستور اسمبلی ".reloc" پشتیبانی می‌کنند و -mexplicit-relocs برقرار باشد، -mrelax-pic-calls پیش‌فرض خواهد بود. با -mno-explicit-relocs، این بهینه‌سازی می‌تواند تنها توسط اسمبلر و پیونددهنده بدون کمک کامپایلر انجام شود.

-mmcount-ra-address

-mno-mcount-ra-address

تولید (عدم تولید) کدی که به "_mcount" امکان می‌دهد نشانی بازگشت تابع فراخواننده را تغییر دهد. با فعال بودن، این گزینه رابط معمول "_mcount" را با یک پارامتر جدید ra-address گسترش می‌دهد که دارای نوع "intptr_t *" بوده و در ثبات $12 ارسال می‌شود. آنگاه "_mcount" می‌تواند با انجام هر دو مورد زیر، نشانی بازگشت را تغییر دهد:

بازگرداندن نشانی جدید در ثبات $31.
ذخیره نشانی جدید در "*ra-address"، در صورتی که ra-address غیرتهی باشد.

پیش‌فرض -mno-mcount-ra-address است.

-mframe-header-opt
-mno-frame-header-opt: فعال (غیرفعال) کردن بهینه‌سازی سرآیند فریم (frame header) در o32 ABI. هنگام استفاده از o32 ABI، توابع فراخواننده ۱۶ بایت روی پشته برای تابع فراخوانی‌شده تخصیص می‌دهند تا آرگومان‌های ثبات را بنویسد. با فعال بودن، در صورتی که مشخص شود سرآیند فریم بدون استفاده است، این بهینه‌سازی از تخصیص آن جلوگیری خواهد کرد.
این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض در تمام سطوح بهینه‌سازی خاموش است..IP -mlxc1-sxc1 4
-mno-lxc1-sxc1: در صورت امکان، تولید دستورالعمل‌های "lwxc1"، "swxc1"، "ldxc1" و "sdxc1" را فعال (غیرفعال) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mmadd4
-mno-madd4: در صورت امکان، تولید دستورالعمل‌های ۴-عملوندی "madd.s"، "madd.d" و دستورالعمل‌های مرتبط را فعال (غیرفعال) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های MMIX

این گزینه‌ها برای MMIX تعریف شده‌اند:

-mlibfuncs
-mno-libfuncs: مشخص می‌کند که توابع ذاتی کتابخانه در حال کامپایل هستند، که تمام مقادیر را بدون توجه به اندازه‌شان در ثبات‌ها ارسال می‌کند.
-mepsilon
-mno-epsilon: دستورالعمل‌های مقایسه ممیز شناور را تولید می‌کند که با توجه به ثبات اپسیلون "rE" مقایسه را انجام می‌دهند.
-mabi=mmixware
-mabi=gnu: کدی تولید می‌کند که پارامترهای تابع و مقادیر بازگشتی را به‌گونه‌ای ارسال می‌کند که (در تابع فراخوانی‌شده) به صورت ثبات‌های $0 به بالا دیده می‌شوند، در مقابل GNU ABI که از ثبات‌های سراسری $231 به بالا استفاده می‌کند.
-mzero-extend
-mno-zero-extend: هنگام خواندن داده‌ها از حافظه در اندازه‌های کوچک‌تر از ۶۴ بیت، به‌طور پیش‌فرض به جای دستورالعمل‌های بارگذاری گسترش با علامت، از دستورالعمل‌های بارگذاری گسترش با صفر استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).
-mknuthdiv
-mno-knuthdiv: باعث می‌شود علامت باقی‌مانده حاصل از تقسیم با علامت مقسوم‌علیه یکسان باشد. در حالت پیش‌فرض، یعنی -mno-knuthdiv، علامت باقی‌مانده از علامت مقسوم پیروی می‌کند. هر دو روش از نظر محاسباتی معتبر هستند، اما روش دوم تقریباً به‌طور اختصاصی استفاده می‌شود.
-mtoplevel-symbols
-mno-toplevel-symbols: یک : را به ابتدای تمام نمادهای سراسری اضافه می‌کند (اضافه نمی‌کند)، تا کد اسمبلی بتواند با دستور اسمبلی "PREFIX" استفاده شود.
-melf: یک فایل اجرایی در قالب ELF تولید می‌کند، به جای قالب پیش‌فرض mmo که توسط شبیه‌ساز mmix استفاده می‌شود.
-mbranch-predict
-mno-branch-predict: هنگامی که پیش‌بینی ایستان انشعاب یک انشعاب محتمل را نشان می‌دهد، از دستورالعمل‌های انشعاب محتمل استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند).
-mbase-addresses
-mno-base-addresses: کدی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که از آدرس‌های پایه استفاده می‌کند. استفاده از یک آدرس پایه به‌طور خودکار درخواستی را (که توسط اسمبلر و پیونددهنده رسیدگی می‌شود) برای تنظیم یک مقدار ثابت در یک ثبات سراسری تولید می‌کند. این ثبات برای یک یا چند درخواست آدرس پایه در محدوده ۰ تا ۲۵۵ از مقدار نگهداری‌شده در ثبات استفاده می‌شود. این کار عموماً منجر به کدی کوتاه‌تر و سریع‌تر می‌شود، اما تعداد داده‌های مختلفی که می‌توان آدرس‌دهی کرد محدود است. این بدان معناست که برنامه‌ای که از داده‌های ایستان زیادی استفاده می‌کند ممکن است به -mno-base-addresses نیاز داشته باشد.
-msingle-exit
-mno-single-exit: کد تولیدشده را مجبور می‌کند (مجبور نمی‌کند) که در هر تابع تنها یک نقطه خروج داشته باشد.

گزینه‌های MN10300

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Matsushita MN10300 تعریف شده‌اند:

-mmult-bug: کدی تولید می‌کند که از باگ‌های موجود در دستورالعمل‌های ضرب برای پردازنده‌های MN10300 جلوگیری کند. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-mult-bug: کدی برای جلوگیری از باگ‌های موجود در دستورالعمل‌های ضرب برای پردازنده‌های MN10300 تولید نمی‌کند.
-mam33: با استفاده از ویژگی‌های خاص پردازنده AM33 کد تولید می‌کند.
-mno-am33: با استفاده از ویژگی‌های خاص پردازنده AM33 کد تولید نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است.
-mam33-2: با استفاده از ویژگی‌های خاص پردازنده AM33/2.0 کد تولید می‌کند.
-mam34: با استفاده از ویژگی‌های خاص پردازنده AM34 کد تولید می‌کند.
-mtune=cpu-type: هنگام زمان‌بندی دستورالعمل‌ها، از ویژگی‌های زمان‌بندی نوع CPU مشخص‌شده استفاده می‌کند. این کار نوع پردازنده هدف را تغییر نمی‌دهد. نوع CPU باید یکی از mn10300، am33، am33-2 یا am34 باشد.
-mreturn-pointer-on-d0: هنگام تولید تابعی که یک اشاره‌گر را برمی‌گرداند، اشاره‌گر را در هر دو ثبات "a0" و "d0" برمی‌گرداند. در غیر این صورت، اشاره‌گر فقط در "a0" بازگردانده می‌شود، و تلاش برای فراخوانی چنین توابعی بدون پیش‌نمونه منجر به خطا خواهد شد. توجه داشته باشید که این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ برای غیرفعال کردن آن از -mno-return-pointer-on-d0 استفاده کنید.
-mno-crt0: فایل شیء مقداردهی اولیه زمان اجرای C را پیوند نمی‌زند.
-mrelax: به پیونددهنده اعلام می‌کند که باید یک مرحله بهینه‌سازی بازآرایی (relaxation) را برای کوتاه کردن انشعاب‌ها، فراخوانی‌ها و آدرس‌های حافظه مطلق انجام دهد. این گزینه فقط زمانی تأثیر دارد که در خط فرمان برای مرحله نهایی پیوند استفاده شود.
این گزینه اشکال‌زدایی نمادین را غیرممکن می‌کند.
-mliw: به کامپایلر اجازه می‌دهد در صورتی که هدف AM33 یا جدیدتر باشد، دستورالعمل‌های کلمه دستورالعمل طولانی (LIW) را تولید کند. این حالت پیش‌فرض است. این گزینه ماکروی پیش‌پردازنده "__LIW__" را تعریف می‌کند.
-mno-liw: به کامپایلر اجازه نمی‌دهد دستورالعمل‌های کلمه دستورالعمل طولانی (LIW) را تولید کند. این گزینه ماکروی پیش‌پردازنده "__NO_LIW__" را تعریف می‌کند.
-msetlb: به کامپایلر اجازه می‌دهد در صورتی که هدف AM33 یا جدیدتر باشد، دستورالعمل‌های SETLB و Lcc را تولید کند. این حالت پیش‌فرض است. این گزینه ماکروی پیش‌پردازنده "__SETLB__" را تعریف می‌کند.
-mno-setlb: به کامپایلر اجازه نمی‌دهد دستورالعمل‌های SETLB یا Lcc را تولید کند. این گزینه ماکروی پیش‌پردازنده "__NO_SETLB__" را تعریف می‌کند.

گزینه‌های Moxie

-meb: کد بزرگ‌پایان (big-endian) تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های moxie-*-* است..IP -mel 4 تولید کد little-endian.
-mmul.x: دستورالعمل‌های mul.x و umul.x را تولید می‌کند. این گزینه در پیکربندی‌های moxiebox-*-* حالت پیش‌فرض است.
-mno-crt0: فایل شیء راه‌اندازی زمان اجرای C را پیوند نمی‌زند.

گزینه‌های MSP430

این گزینه‌ها برای MSP430 تعریف شده‌اند:

-masm-hex

خروجی اسمبلی را وادار می‌کند تا همیشه از ثابت‌های هگزادسیمال استفاده کند. به‌طور معمول چنین ثابت‌هایی به‌صورت ده‌دهی علامت‌دار هستند، اما این گزینه برای مجموعهٔ آزمون (testsuite) و/یا مقاصد زیبایی‌شناختی در دسترس است.

-mmcu=

انتخاب MCU هدف. از این گزینه برای ایجاد یک نماد پیش‌پردازندهٔ C بر پایهٔ نام MCU استفاده می‌شود که به حروف بزرگ تبدیل شده و پیشوند و پسوند __ به آن اضافه می‌شود. این نماد به نوبهٔ خود توسط فایل سرآیند msp430.h برای انتخاب یک فایل سرآیند تکمیلی مختص به آن MCU به کار می‌رود.

این گزینه همچنین ISA مورد استفاده را تعیین می‌کند. اگر نام MCU از مواردی باشد که مشخصاً تنها از 430 ISA پشتیبانی می‌کند، همان انتخاب می‌شود؛ در غیر این صورت 430X ISA انتخاب خواهد شد. نام عمومی MCU به‌صورت msp430 نیز می‌تواند برای انتخاب 430 ISA استفاده شود. به همین ترتیب، نام عمومی msp430x برای MCU، معماری 430X ISA را انتخاب می‌کند.

علاوه بر این، یک اسکریپت پیونددهندهٔ مختص MCU به خط فرمان پیونددهنده اضافه می‌شود. نام اسکریپت همان نام MCU همراه با پسوند .ld است. بنابراین تعیین -mmcu=xxx در خط فرمان gcc، نماد پیش‌پردازندهٔ C با عنوان "__XXX__" را تعریف کرده و باعث می‌شود پیونددهنده به دنبال اسکریپتی به نام xxx.ld بگردد.

پشتیبانی از ISA و ضرب سخت‌افزاری برای MCUهای مختلف به‌صورت درون‌کد (hard-coded) در GCC گنجانده شده است. با این حال، می‌توان از یک فایل خارجی devices.csv برای گسترش پشتیبانی از دستگاه‌ها فراتر از موارد درون‌کد شده استفاده کرد.

برنامهٔ GCC فایل devices.csv را با استفاده از روش‌های زیر و با رعایت ترتیب اولویت جستجو می‌کند، به‌طوری که روش اول بر روش دوم و روش دوم بر روش سوم اولویت دارد.

مسیر include مشخص‌شده با "-I" و "-L": فایل devices.csv در هر یک از دایرکتوری‌های مشخص‌شده توسط مسیرهای include و مسیرهای جستجوی کتابخانهٔ پیونددهنده جستجو می‌شود.
مسیر مشخص‌شده توسط متغیر محیطی MSP430_GCC_INCLUDE_DIR: مقدار متغیر محیطی سراسری MSP430_GCC_INCLUDE_DIR را برابر با مسیر کامل دایرکتوری حاوی devices.csv تنظیم کنید تا GCC این دایرکتوری را برای devices.csv جستجو کند. اگر devices.csv پیدا شود، این دایرکتوری همچنین به عنوان مسیر include و مسیر کتابخانهٔ پیونددهنده ثبت می‌شود. بنابراین فایل‌های سرآیند و اسکریپت‌های پیونددهنده در این دایرکتوری می‌توانند بدون تعیین دستی "-I" و "-L" در خط فرمان استفاده شوند.
دایرکتوری msp430-elf{,bare}/include/devices: در نهایت، GCC مسیر msp430-elf{,bare}/include/devices را از دایرکتوری ریشهٔ زنجیره ابزار بررسی می‌کند. این دایرکتوری در نصب پیش‌فرض وجود ندارد، اما اگر کاربر آن را ایجاد کرده و devices.csv را در آنجا کپی کرده باشد، داده‌های MCU خوانده می‌شوند. همانند بالا، این دایرکتوری نیز به عنوان مسیر include و مسیر کتابخانهٔ پیونددهنده ثبت می‌شود.

اگر هیچ‌یک از روش‌های جستجوی بالا فایل devices.csv را پیدا نکنند، داده‌های درون‌کد شدهٔ MCU استفاده می‌شوند.

-mwarn-mcu

-mno-warn-mcu

این گزینه هشدارهای مربوط به تداخل میان نام MCU مشخص‌شده توسط گزینهٔ -mmcu و ISA تعیین‌شده با گزینهٔ -mcpu و/یا پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری تعیین‌شده با گزینهٔ -mhwmult را فعال یا غیرفعال می‌کند. همچنین هشدارهای مربوط به نام‌های ناشناختهٔ MCU را تغییر وضعیت می‌دهد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mcpu=

معماری ISA مورد استفاده را مشخص می‌کند. مقادیر پذیرفته‌شده عبارتند از msp430، msp430x و msp430xv2. این گزینه منسوخ شده است. برای انتخاب ISA باید از گزینهٔ -mmcu= استفاده شود.

پیوند به کتابخانه‌های زمان اجرای شبیه‌ساز و اسکریپت پیونددهنده. این گزینه هر اسکریپتی را که توسط گزینهٔ -mmcu= انتخاب شود نادیده می‌گیرد و جایگزین می‌کند.

-mlarge

استفاده از آدرس‌دهی مدل بزرگ (اشاره‌گرهای ۲۰ بیتی، "size_t" ۲۰ بیتی).

-msmall

استفاده از آدرس‌دهی مدل کوچک (اشاره‌گرهای ۱۶ بیتی، "size_t" ۱۶ بیتی).

-msilicon-errata-warn=

این گزینه به اسمبلر و پیونددهنده ارسال می‌شود و به پیونددهنده اجازه می‌دهد تا بهینه‌سازی‌های خاصی را که تا زمان پیوند نهایی قابل انجام نیستند، اعمال کند.

mhwmult=

نوع ضرب سخت‌افزاری پشتیبانی‌شده توسط هدف را مشخص می‌کند. مقادیر پذیرفته‌شده عبارتند از none برای عدم وجود ضرب سخت‌افزاری، 16bit برای ضرب اولیه و صرفاً ۱۶ بیتی پشتیبانی‌شده در MCUهای نخستین، 32bit برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده در MCUهای بعدی و f5series برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده در MCUهای سری F5. مقدار auto نیز می‌تواند داده شود؛ این مقدار به GCC اعلام می‌کند تا پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری را بر اساس نام MCU مشخص‌شده با گزینهٔ -mmcu استنتاج کند. اگر هیچ گزینهٔ -mmcu مشخص نشده باشد یا نام MCU شناسایی نشود، هیچ پشتیبانی سخت‌افزاری برای ضرب فرض نخواهد شد. مقدار "auto" تنظیم پیش‌فرض است.

عملیات ضرب سخت‌افزاری معمولاً با فراخوانی یک روال کتابخانه‌ای انجام می‌شود. این کار در فضای کد تولیدشده صرفه‌جویی می‌کند. با این حال هنگام کامپایل با -O3 یا بالاتر، ضرب سخت‌افزاری به‌صورت درون‌خطی (inline) فراخوانی می‌شود. این امر کدی حجیم‌تر اما سریع‌تر تولید می‌کند.

روال‌های ضرب سخت‌افزاری هنگام اجرا وقفه‌ها را غیرفعال کرده و پس از اتمام، وضعیت پیشین وقفه را بازمی‌گردانند. این ویژگی استفاده از آن‌ها را هم درون گرداننده‌های وقفه و هم در کدهای عادی ایمن می‌سازد.

-minrt

فعال‌سازی استفاده از محیط زمان اجرای کمینه - بدون مقداردهنده‌های اولیه یا سازنده‌های ایستا (static). این گزینه برای دستگاه‌های با محدودیت شدید حافظه در نظر گرفته شده است. کامپایلر نمادهای خاصی را در برخی اشیاء می‌گنجاند که به پیونددهنده و زمان اجرا اعلام می‌کنند کدام قطعه‌های کد مورد نیاز هستند.

-mtiny-printf

فعال‌سازی توابع کتابخانه‌ای "printf" و "puts" با حجم کد کاهش‌یافته. پیاده‌سازی‌های tiny این توابع بازبسته‌ناپذیر (non-reentrant) هستند، بنابراین در برنامه‌های چندنخی باید با احتیاط استفاده شوند.

پشتیبانی از جریان‌ها (streams) حذف شده است و رشته‌ای که باید چاپ شود همواره از طریق فراخوانی سیستمی "write" به stdout ارسال خواهد شد. این رشته پیش از ارسال به write بافر نمی‌شود.

این گزینه به Newlib Nano IO نیاز دارد، بنابراین GCC باید با --enable-newlib-nano-formatted-io پیکربندی شده باشد.

-mmax-inline-shift=

این گزینه یک عدد صحیح بین ۰ تا ۶۴ (شامل هر دو) دریافت می‌کند و حداکثر تعداد دستورالعمل‌های شیفت درون‌خطی را که باید برای انجام عملیات شیفت با مقداری ثابت صادر شوند، تعیین می‌کند. هنگامی که نیاز به فراتر رفتن از این مقدار باشد، به‌جای آن از یک تابع کمکی mspabi استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض ۴ است.

این ویژگی تنها بر مواردی اثر می‌گذارد که شیفت به چندین موقعیت نتواند با یک دستور واحد انجام شود (مانند همهٔ شیفت‌های >1 در 430 ISA).

شیفت‌های یک مقدار ۳۲ بیتی دست‌کم دو برابر هزینه‌برتر هستند، بنابراین مقدار داده‌شده به این گزینه بر ۲ تقسیم شده و مقدار حاصل استفاده می‌شود.

-mcode-region=

-mdata-region=

این گزینه‌ها به کامپایلر اعلام می‌کنند توابع و داده‌هایی را که فاقد یکی از مشخصه‌های "lower"، "upper"، "either" یا "section" هستند، در کجا قرار دهد. مقادیر ممکن عبارتند از "lower"، "upper"، "either" یا "any". سه مقدار نخست مانند مشخصهٔ متناظر خود عمل می‌کنند. چهارمین مقدار ممکن - "any" - حالت پیش‌فرض است. این مقدار، جای‌گذاری را کاملاً به اسکریپت پیونددهنده و نحوهٔ تخصیص بخش‌های استاندارد (".text"، ".data" و غیره) به نواحی حافظه واگذار می‌کند.

-msilicon-errata=

این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا اصلاحات مربوط به اشکالات سخت‌افزاری تراشه (silicon errata) مشخص‌شده را فعال سازد.

این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا پیام‌های هشدار را در مواردی که ممکن است نیاز به اعمال یک اصلاح اشکال سخت‌افزاری تراشه (silicon errata) باشد، فعال کند.

-mwarn-devices-csv

-mno-warn-devices-csv

اگر devices.csv یافت نشود یا مشکلی در تجزیه آن وجود داشته باشد، هشدار می‌دهد (پیش‌فرض: فعال).

گزینه‌های NDS32

این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های NDS32 تعریف شده‌اند:

-mbig-endian: تولید کد در حالت big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد در حالت little-endian.
-mreduced-regs: استفاده از مجموعه کاهش‌یافته ثبات‌ها برای تخصیص ثبات.
-mfull-regs: استفاده از مجموعه کامل ثبات‌ها برای تخصیص ثبات.
-mcmov: تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی.
-mno-cmov: عدم تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی.
-mext-perf: تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی.
-mno-ext-perf: عدم تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی.
-mext-perf2: تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی ۲.
-mno-ext-perf2: عدم تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی ۲.
-mext-string: تولید دستورالعمل‌های افزونه رشته.
-mno-ext-string: عدم تولید دستورالعمل‌های افزونه رشته.
-mv3push: تولید دستورالعمل‌های push25/pop25 در نسخه v3.
-mno-v3push: عدم تولید دستورالعمل‌های push25/pop25 در نسخه v3.
-m16-bit: تولید دستورالعمل‌های ۱۶ بیتی.
-mno-16-bit: عدم تولید دستورالعمل‌های ۱۶ بیتی.
-misr-vector-size=num: اندازه هر بردار وقفه را مشخص می‌کند، که باید ۴ یا ۱۶ باشد.
-mcache-block-size=num: اندازه هر بلوک حافظه موقت (cache block) را مشخص می‌کند، که باید توانی از ۲ بین ۴ و ۵۱۲ باشد.
-march=arch: نام معماری مقصد را مشخص می‌کند.
-mcmodel=code-model: مدل کد را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

small: همه بخش‌های داده و بخش‌های داده فقط‌خواندنی باید در فضای آدرس‌دهی ۵۱۲ کیلوبایت باشند. بخش کد (text segment) باید در فضای آدرس‌دهی ۱۶ مگابایت باشد.
medium: بخش داده باید در محدوده ۵۱۲ کیلوبایت باشد در حالی که بخش داده فقط‌خواندنی می‌تواند در فضای آدرس‌دهی ۴ گیگابایت قرار گیرد. بخش کد همچنان باید در فضای آدرس‌دهی ۱۶ مگابایت باشد.
large: همه بخش‌های داده و کد می‌توانند در فضای آدرس‌دهی ۴ گیگابایت قرار گیرند.

-mctor-dtor: قابلیت سازنده/ویرانگر (constructor/destructor) را فعال می‌کند.
-mrelax: پیونددهنده (linker) را برای تخفیف (relax) دستورالعمل‌ها هدایت می‌کند.

گزینه‌های Nvidia PTX

این گزینه‌ها برای Nvidia PTX تعریف شده‌اند:

-m64: نادیده گرفته می‌شود، اما برای سازگاری عقبروی حفظ شده است. تنها ABI شصت و چهار بیتی پشتیبانی می‌شود.
-march=architecture-string: تولید کد برای معماری مقصد PTX ISA مشخص‌شده. رشته‌های معماری معتبر عبارتند از: sm_30، sm_35، sm_37، sm_52، sm_53، sm_61، sm_70، sm_75، sm_80، و sm_89. مقدار پیش‌فرض بستگی به نحوه پیکربندی کامپایلر دارد، به --with-arch مراجعه کنید.
این گزینه مقدار ماکروی پیش‌پردازنده "__PTX_SM__" را تنظیم می‌کند؛ به عنوان مثال، برای sm_35 مقدار 350 را دارد.
-misa=architecture-string: نام مستعار -march=.
-march-map=architecture-string: نزدیک‌ترین مقدار ممکن برای -march= را انتخاب می‌کند که توانمندتر از مقدار مشخص‌شده نباشد. برای نمونه، برای -march-map=sm_50 مقدار -march=sm_37 و برای -march-map=sm_53 مقدار -march=sm_53 انتخاب می‌شود.
-mptx=version-string: تولید کد برای نسخه مشخص‌شده PTX ISA. رشته‌های نسخه معتبر عبارتند از: 3.1، 4.1، 4.2، 5.0، 6.0، 6.3، 7.0، 7.3، و 7.8. نسخه پیش‌فرض PTX ISA نسخه‌ای است که پشتیبانی از معماری مقصد PTX ISA انتخاب‌شده را افزوده است (به -march= مراجعه کنید)، اما دست‌کم 6.3، یا برای -march=sm_52 و بالاتر حداقل 7.3 خواهد بود.
این گزینه مقادیر ماکروهای پیش‌پردازنده "__PTX_ISA_VERSION_MAJOR__" و "__PTX_ISA_VERSION_MINOR__" را تعیین می‌کند؛ به عنوان مثال، برای 3.1 این ماکروها به ترتیب مقادیر 3 و 1 را خواهند داشت.
-mmainkernel: کد مورد نیاز برای یک کرنل __main را پیوند می‌دهد. این مورد برای اجرای مستقل (stand-alone) به جای اجرای باراندازی‌شده (offloading) به کار می‌رود.
-moptimize: بهینه‌سازی‌های اجرای تفکیک‌شده (partitioned execution) را اعمال می‌کند. در صورت انتخاب هر سطحی از بهینه‌سازی، این گزینه به عنوان پیش‌فرض فعال است.
-msoft-stack
-mno-soft-stack: در صورت استفاده از -mno-soft-stack (حالت پیش‌فرض، مگر آنکه -mgomp مشخص شده باشد)، از پشته‌های «محلی» (native) در PTX استفاده می‌شود، یعنی کدی تولید می‌شود که از حافظه ".local" یا دستور "alloca" در PTX به صورت مستقیم برای ذخیره‌سازی پشته استفاده می‌کند. مگر اینکه -mptx=7.3 یا بالاتر و -march=sm_52 یا بالاتر فعال باشند، آرایه‌های با طول متغیر و تخصیص پویای حافظه روی پشته با استفاده از "alloca" پشتیبانی نمی‌شوند.
در صورت استفاده از -msoft-stack (که توسط -mgomp به طور ضمنی اعمال می‌شود)، کدی تولید می‌شود که از حافظه ".local" یا دستور "alloca" در PTX به صورت مستقیم برای ذخیره‌سازی پشته استفاده نمی‌کند. در عوض، یک اشاره‌گر پشته به ازای هر warp به صورت صریح نگهداری می‌شود. این کار امکان تخصیص پشته با طول متغیر (با آرایه‌های با طول متغیر یا "alloca") را فراهم می‌آورد، و هنگامی که از حافظه سراسری (global memory) برای ذخیره‌سازی پایه‌ای استفاده شود، دسترسی به متغیرهای خودکار را از طریق سایر رشته‌ها یا با دستورالعمل‌های اتمیک ممکن می‌سازد. این شیوه تولید کد برای باراندازی (offloading) در OpenMP استفاده می‌شود، اما این گزینه به منظور آزمایش کامپایلر به صورت مجزا نیز در دسترس قرار گرفته است؛ برای تولید کد مناسب جهت پیوند در برنامه‌هایی که از باراندازی OpenMP استفاده می‌کنند، گزینه -mgomp را به کار ببرید.
-muniform-simt: به شیوه تولید کدی تغییر وضعیت می‌دهد که به تمام رشته‌ها در هر warp اجازه اجرا می‌دهد، در حالی که وضعیت حافظه و عوارض جانبی را طوری حفظ می‌کند که گویی تنها یک رشته در هر warp در خارج از نواحی OpenMP SIMD فعال است. تمام عملیات‌های اتمیک و فراخوانی‌های زمان اجرا (مانند malloc، free، vprintf) به صورت مشروط اجرا می‌شوند (تنها در صورتی که شاخص lane جاری با شاخص lane اصلی برابر باشد)، و ثباتی که مقداردهی می‌شود، از طریق دستورالعمل shuffle از lane اصلی کپی می‌شود. در خارج از نواحی SIMD، مقدار lane 0 به عنوان اصلی عمل می‌کند؛ در درون آن، هر رشته خود را به عنوان اصلی تلقی می‌کند. آرایه حافظه اشتراکی "int __nvptx_uni[]" ماسک‌های بیتی سراسر-صفر یا سراسر-یک را برای هر warp نگهداری می‌کند که نشان‌دهنده حالت فعلی است (۰ در خارج از نواحی SIMD). هر رشته می‌تواند ماسک بیتی واقع در موقعیت "tid.y" را با شاخص lane جاری AND بیتی کند تا شاخص lane اصلی محاسبه شود..IP -mgomp 4 تولید کد برای استفاده در برون‌سپاری محاسبات به OpenMP: گزینه‌های -msoft-stack و -muniform-simt را فعال کرده و گونهٔ چندکتابخانه‌ای (multilib) متناظر را برمی‌گزیند.

گزینه‌های OpenRISC

این گزینه‌ها برای OpenRISC تعریف شده‌اند:

-mboard=name: پیکربندی محیط زمان اجرای ویژهٔ برد. این مقدار برای پیوند زدن کتابخانهٔ برد newlib به پیونددهنده ارسال خواهد شد. پیش‌فرض "or1ksim" است.
-mnewlib: این گزینه نادیده گرفته می‌شود؛ و صرفاً برای اهداف سازگاری است. این گزینه قبلاً گزینه‌های پیونددهنده و پیش‌پردازنده را برای استفاده با newlib انتخاب می‌کرد.
-msoft-div
-mhard-div: انتخاب دستورالعمل‌های تقسیم نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.div"، "l.divu"). پیش‌فرض، تقسیم سخت‌افزاری است.
-msoft-mul
-mhard-mul: انتخاب دستورالعمل‌های ضرب نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.mul"، "l.muli"). پیش‌فرض، ضرب سخت‌افزاری است.
-msoft-float
-mhard-float: انتخاب حالت نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری برای عملیات ممیز شناور. پیش‌فرض، نرم‌افزاری است.
-mdouble-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع موجود در libgcc برای انجام عملیات‌های ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده می‌شود.
-munordered-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های مقایسهٔ نامرتب ممیز شناور و تنظیم پرچم ("lf.sfun*") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض از توابع موجود در libgcc برای انجام عملیات مقایسهٔ نامرتب ممیز شناور و تنظیم پرچم استفاده می‌شود.
-mcmov: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی ("l.cmov"). به‌طور پیش‌فرض معادل آن با استفاده از تنظیم و پرش (set and branch) تولید خواهد شد.
-mror: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست ("l.ror"). به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات‌های چرخش به راست استفاده می‌شود.
-mrori: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست با مقدار بی‌واسطه ("l.rori"). به‌طور پیش‌فرض از توابع libgcc برای انجام عملیات چرخش به راست با مقدار بی‌واسطه استفاده می‌شود.
-msext: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های بسط علامت ("l.ext*"). به‌طور پیش‌فرض از بارگذاری‌های حافظه برای انجام بسط علامت استفاده می‌شود.
-msfimm: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های مقایسه و تنظیم پرچم با مقدار بی‌واسطه ("l.sf*i"). به‌طور پیش‌فرض دستورالعمل‌های اضافه‌ای تولید می‌شوند تا ابتدا مقدار بی‌واسطه را در یک ثبات ذخیره کنند.
-mshftimm: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های شیفت با مقدار بی‌واسطه ("l.srai"، "l.srli"، "l.slli"). به‌طور پیش‌فرض دستورالعمل‌های اضافه‌ای تولید می‌شوند تا ابتدا مقدار بی‌واسطه را در یک ثبات ذخیره کنند.
-mcmodel=small: تولید کد OpenRISC برای مدل کوچک (small): جدول GOT به 64k محدود است. این مدل پیش‌فرض است.
-mcmodel=large: تولید کد OpenRISC برای مدل بزرگ (large): اندازهٔ جدول GOT می‌تواند تا 4G رشد کند.

گزینه‌های PDP-11

این گزینه‌ها برای PDP-11 تعریف شده‌اند:

-mfpu: استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری FPP. این پیش‌فرض است. (ممیز شناور FIS در PDP-11/40 پشتیبانی نمی‌شود.) مستلزم -m45 است.
-msoft-float: عدم استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری.
-mac0: بازگرداندن نتایج ممیز شناور در ac0 (در نحو اسمبلر Unix معادل fr0 است).
-mno-ac0: بازگرداندن نتایج ممیز شناور در حافظه. این پیش‌فرض است.
-m40: تولید کد برای یک PDP-11/40. مستلزم -msoft-float -mno-split است.
-m45: تولید کد برای یک PDP-11/45. این پیش‌فرض است.
-m10: تولید کد برای یک PDP-11/10. مستلزم -msoft-float -mno-split است.
-mint16
-mno-int32: استفاده از "int" ۱۶-بیتی. این پیش‌فرض است.
-mint32
-mno-int16: استفاده از "int" ۳۲-بیتی.
-msplit: مقصد دارای فضای دستورالعمل و دادهٔ تفکیک‌شده (split) است. مستلزم -m45 است.
-munix-asm: استفاده از نحو اسمبلر Unix.
-mdec-asm: استفاده از نحو اسمبلر DEC.
-mgnu-asm: استفاده از نحو اسمبلر GNU. این پیش‌فرض است.
-mlra: استفاده از تخصیص‌دهندهٔ جدید ثبات LRA. به‌طور پیش‌فرض، تخصیص‌دهندهٔ قدیمی “reload” به کار می‌رود.

گزینه‌های PowerPC

این موارد در بخش زیر فهرست شده‌اند

گزینه‌های PRU

این گزینه‌های خط فرمان برای معماری مقصد PRU تعریف شده‌اند:

-minrt

پیوند با حداقل محیط زمان اجرا. این کار می‌تواند اندازهٔ باینری نهایی ELF را به طور چشمگیری کاهش دهد، اما برخی از ویژگی‌های استاندارد زمان اجرای C حذف می‌شوند.

این گزینه پشتیبانی از مقداردهنده‌های اولیه و سازنده‌های ایستا را غیرفعال می‌کند. آگاه باشید که کامپایلر همچنان ممکن است کدی با مقداردهنده‌های اولیه و سازنده‌های ایستا تولید کند. این وظیفه برنامه‌نویس است که اطمینان حاصل کند برنامهٔ مبدأ از این قابلیت‌ها استفاده نمی‌کند.

کد راه‌اندازی حداقلی آرگومان‌های "argc" و "argv" را به "main" منتقل نمی‌کند، بنابراین تابع اخیر باید به صورت "int main (void)" اعلان شود. این موضوع در اکثر پروژه‌های سفت‌افزار (firmware) یک قاعدهٔ معمول است.

-mmcu=mcu

گونهٔ سخت‌افزاری PRU مورد استفاده را مشخص می‌کند. یک پروندهٔ مشخصات (spec) با نام متناظر بارگذاری خواهد شد که اندازه‌های ناحیهٔ حافظه را به پیونددهنده ارسال کرده و ماکروهای C ویژهٔ سخت‌افزار را تعریف می‌کند.

کتابخانهٔ Newlib تنها مشخصهٔ "sim" را فراهم می‌کند که برای اجرای آزمون‌های پس‌رفت (regression) با استفاده از یک شبیه‌ساز در نظر گرفته شده است. مشخصات مربوط به سخت‌افزار واقعی را می‌توان با نصب بستهٔ GnuPruMcu ("https://github.com/dinuxbg/gnuprumcu") به دست آورد.

-mno-relax

باعث می‌شود GCC به‌جای گزینهٔ --relax، گزینهٔ خط فرمان --no-relax را به پیونددهنده ارسال کند..IP -mloop 4 به GCC اجازه می‌دهد (یا نمی‌دهد) که از دستورالعمل LOOP استفاده کند.

-mabi=variant

گونهٔ ABI را برای تولید کد خروجی مشخص می‌کند. گزینهٔ -mabi=ti گونهٔ دست‌نخوردهٔ TI ABI را انتخاب می‌کند، در حالی که -mabi=gnu گونه‌ای از GNU را برمی‌گزیند که با فرضیات خاص GCC سازگاری طبیعی‌تری دارد. تفاوت‌ها از این قرارند:

اندازهٔ اشاره‌گر تابع: مشخصات TI ABI تعیین می‌کند که اشاره‌گرهای تابع (کد) ۱۶ بیتی هستند، در حالی که GNU فقط از اشاره‌گرهای داده و کد ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کند.
اشاره‌گر اختیاری مقدار بازگشتی: مقادیر بازگشتی تابع که بزرگ‌تر از ۶۴ بیت باشند، با استفاده از یک اشاره‌گر پنهان به عنوان نخستین آرگومان تابع ارسال می‌شوند. با این حال، TI ABI الزامی می‌کند که اگر فراخواننده از مقدار بازگشتی استفاده نکند، این اشاره‌گر می‌تواند NULL باشد. GNU همواره یک اشاره‌گر معتبر برای مقدار بازگشتی ارسال کرده و انتظار دارد.

پیاده‌سازی فعلی -mabi=ti هنگام شناسایی هر یک از ساختارهای کد بالا، صرفاً یک خطای کامپایل ایجاد می‌کند. در نتیجه، کتابخانهٔ استاندارد C قابل ساخت نبوده و هنگام پیوند دادن (link) با -mabi=ti کنار گذاشته می‌شود.

ویژگی Relaxation قابلیتی در GNU است و به دلایل ایمنی هنگام استفاده از -mabi=ti غیرفعال می‌شود. زنجیره ابزار TI بازنشانی‌ها (relocations) را برای دستورالعمل‌های QBBx تولید نمی‌کند، بنابراین پیونددهندهٔ GNU هنگام کوتاه کردن دستورالعمل‌های شبه‌کد LDI32 مجاور، نمی‌تواند آن‌ها را تطبیق دهد.

گزینه‌های RISC-V

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای RISC-V تعریف شده‌اند:

-mbranch-cost=n: هزینهٔ انشعاب‌ها را تقریباً برابر با n دستورالعمل تعیین می‌کند.
-mplt
-mno-plt: هنگام تولید کد PIC، اجازهٔ استفاده از PLTها را می‌دهد یا نمی‌دهد. برای کدهای غیر PIC نادیده گرفته می‌شود. مقدار پیش‌فرض -mplt است.
-mabi=ABI-string: قرارداد فراخوانی اعداد صحیح و ممیز شناور را مشخص می‌کند. رشتهٔ ABI-string شامل دو بخش است: اندازهٔ انواع صحیح، و ثبات‌های مورد استفاده برای انواع ممیز شناور. برای نمونه، -march=rv64ifd -mabi=lp64d به این معناست که long و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند (که به‌طور ضمنی int را ۳۲ بیتی تعریف می‌کند)، و مقادیر ممیز شناور تا پهنای ۶۴ بیت در ثبات‌های F منتقل می‌شوند. این را مقایسه کنید با -march=rv64ifd -mabi=lp64f، که همچنان به کامپایلر اجازه می‌دهد کدی تولید کند که از افزونه‌های F و D استفاده می‌کند، اما تنها به مقادیر ممیز شناور با طول حداکثر ۳۲ بیت اجازهٔ انتقال در ثبات‌ها را می‌دهد؛ یا -march=rv64ifd -mabi=lp64، که در آن هیچ آرگومان ممیز شناوری در ثبات‌ها منتقل نخواهد شد.
پیش‌فرض این آرگومان وابسته به سیستم است؛ کاربرانی که خواهان قرارداد فراخوانی خاصی هستند باید آن را صراحتاً مشخص کنند. قراردادهای فراخوانی معتبر عبارتند از: ilp32، ilp32f، ilp32d، lp64، lp64f و lp64d. پیاده‌سازی برخی از قراردادهای فراخوانی روی بعضی از ISAها غیرممکن است: برای نمونه، -march=rv32if -mabi=ilp32d نامعتبر است زیرا این ABI الزامی می‌کند مقادیر ۶۴ بیتی در ثبات‌های F منتقل شوند، در حالی که ثبات‌های F تنها ۳۲ بیت پهنا دارند. همچنین ABIهای ilp32e وجود دارند که فقط با معماری rv32e قابل استفاده‌اند و lp64e که فقط با rv64e می‌تواند استفاده شود. این ABIها در حال حاضر به‌خوبی استانداردسازی نشده‌اند و دستخوش تغییر هستند.
-mfdiv
-mno-fdiv: از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تقسیم و جذر ممیز شناور استفاده می‌کند یا نمی‌کند. این امر نیازمند افزونه‌های F یا D برای ثبات‌های ممیز شناور است. حالت پیش‌فرض در صورتی که معماری مشخص‌شده دارای این دستورالعمل‌ها باشد، استفاده از آن‌هاست.
-mfence-tso
-mno-fence-tso: از دستورالعمل fence.tso استفاده می‌کند یا نمی‌کند؛ این دستورالعمل در برخی پردازنده‌ها (از جمله پردازنده‌های شرکت T-Head) پیاده‌سازی نشده است. اگر دستورالعمل fence.tso در دسترس نباشد، به‌جای آن از یک fence قوی‌تر استفاده می‌شود.
-mdiv
-mno-div: از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای تقسیم اعداد صحیح استفاده می‌کند یا نمی‌کند. این امر نیازمند افزونهٔ M است. حالت پیش‌فرض در صورتی که معماری مشخص‌شده دارای این دستورالعمل‌ها باشد، استفاده از آن‌هاست.
-misa-spec=ISA-spec-string: نسخهٔ مشخصات ISA غیرممتاز RISC-V (پیش‌تر سطح کاربر یا User-Level) را مشخص می‌کند تا کد مطابق با آن تولید شود. مقادیر ممکن برای ISA-spec-string عبارتند از:

2.2: تولید کد منطبق بر نسخهٔ 2.2.
20190608: تولید کد منطبق بر نسخهٔ 20190608.
20191213: تولید کد منطبق بر نسخهٔ 20191213.

پیش‌فرض -misa-spec=20191213 است، مگر آنکه GCC با گزینهٔ --with-isa-spec= برای تعیین نسخهٔ پیش‌فرض متفاوتی پیکربندی شده باشد.

-march=ISA-string: برای ISA مشخص‌شدهٔ RISC-V (مانند rv64im) کد تولید می‌کند. رشته‌های ISA باید با حروف کوچک باشند. نمونه‌ها شامل rv64i، rv32g، rv32e و rv32imaf هستند. علاوه بر این، مقدار ویژهٔ help (-march=help) برای فهرست کردن تمام افزونه‌های پشتیبانی‌شده پذیرفته می‌شود.
نحو رشتهٔ ISA به صورت زیر تعریف می‌شود:

"رشته باید با rv32 یا rv64 آغاز شود، و به دنبال آن": i، e، یا g بیاید، که به عنوان ISA پایه نامیده می‌شود.
"بخش بعدی رشته، فهرستی از نام‌های افزونه است. نام‌های": افزونه می‌توانند به صورت چندحرفی (مانند zba) و تک‌حرفی (مانند v) دسته‌بندی شوند. افزونه‌های تک‌حرفی می‌توانند پشت سر هم ظاهر شوند، اما افزونه‌های چندحرفی باید با زیرخط (underscore) از یکدیگر جدا شوند.
"یک خط زیر (underscore) می‌تواند در هر جایی پس از ISA پایه بیاید. این نویسه اثر": خاصی ندارد، اما برای بهبود خوانایی استفاده می‌شود و می‌تواند به عنوان یک جداکننده عمل کند.
"نام‌های افزونه ممکن است شامل یک شماره نسخهٔ اختیاری باشند، که از ساختار": نحوی <major>p<minor> یا <major> پیروی می‌کند (مانند m2p1 یا m2).

افزونه‌های پشتیبانی‌شده در زیر فهرست شده‌اند:

نام افزونه : نسخهٔ پشتیبانی‌شده : توضیحات
i: @tab 2.0, 2.1 @tab افزونهٔ پایهٔ اعداد صحیح.
e: @tab 2.0 @tab افزونهٔ پایهٔ کاهش‌یافتهٔ اعداد صحیح.
g: @tab - @tab افزونهٔ پایهٔ محاسبات همه‌منظوره؛ g به i، m، a، f، d، zicsr و zifencei گسترش می‌یابد.
m: @tab 2.0 @tab افزونهٔ ضرب و تقسیم اعداد صحیح.
a: @tab 2.0, 2.1 @tab افزونهٔ اتمیک..IP f 4 @tab 2.0, 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه.
d: @tab 2.0, 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت مضاعف.
c: @tab 2.0 @tab افزونهٔ فشرده.
h: @tab 1.0 @tab افزونهٔ هایپروایزر.
v: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری.
zicsr: @tab 2.0 @tab افزونهٔ دسترسی به ثبات کنترل و وضعیت.
zifencei: @tab 2.0 @tab افزونهٔ سد واکشی دستورالعمل.
zicond: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های شرطی عدد صحیح.
za64rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعهٔ رزرو ۶۴ بایت.
za128rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعهٔ رزرو ۱۲۸ بایت.
zawrs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ درنگ روی مجموعهٔ رزرو.
zba: @tab 1.0 @tab افزونهٔ محاسبات آدرس.
zbb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستکاری بیت پایه.
zbc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب بدون رقم نقلی.
zbs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات تک‌بیتی.
zfinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه در ثبات‌های عدد صحیح.
zdinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت مضاعف در ثبات‌های عدد صحیح.
zhinx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با نیم‌دقت در ثبات‌های عدد صحیح.
zhinxmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور حداقلی با نیم‌دقت در ثبات‌های عدد صحیح.
zbkb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستکاری بیت برای رمزنگاری.
zbkc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب بدون رقم نقلی برای رمزنگاری.
zbkx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ جایگشت متقاطع برای رمزنگاری.
zkne: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمزگذاری AES.
zknd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمزگشایی AES.
zknh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ تابع درهم‌سازی.
zkr: @tab 1.0 @tab افزونهٔ منبع آنتروپی.
zksed: @tab 1.0 @tab افزونهٔ رمز قالبی SM4.
zksh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ تابع درهم‌سازی SM3.
zkt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ زمان اجرای مستقل از داده.
zk: @tab 1.0 @tab افزونهٔ استاندارد رمزنگاری اسکالر.
zkn: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مجموعه الگوریتم‌های NIST.
zks: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مجموعه الگوریتم‌های ShangMi.
zihintntl: @tab 1.0 @tab افزونهٔ راهنماهای محلی‌بودن غیرزمانی.
zihintpause: @tab 1.0 @tab افزونهٔ راهنمای مکث.
zicboz: @tab 1.0 @tab افزونهٔ صفرسازی بلوک حافظهٔ نهان.
zicbom: @tab 1.0 @tab افزونهٔ مدیریت بلوک حافظهٔ نهان.
zicbop: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پیش‌واکشی بلوک حافظهٔ نهان.
zic64b: @tab 1.0 @tab اندازهٔ بلوک حافظهٔ نهان ۶۴ بایت است.
ziccamoa: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از تمام عملیات‌های اتمی در A پشتیبانی می‌کند.
ziccif: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از واکشی دستورالعمل با نیازمندی اتمی‌بودن پشتیبانی می‌کند.
zicclsm: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از بارگذاری‌ها/ذخیره‌سازی‌های غیرهم‌تراز پشتیبانی می‌کند.
ziccrse: @tab 1.0 @tab حافظهٔ اصلی از پیشرفت رو به جلو در توالی‌های LR/SC پشتیبانی می‌کند.
zicntr: @tab 2.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای شمارنده‌ها و زمان‌سنج‌های پایه.
zihpm: @tab 2.0 @tab افزونهٔ استاندارد برای شمارنده‌های عملکرد سخت‌افزاری.
ztso: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ترتیب کلی ذخیره‌سازی..IP zve32x 4 @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve32f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve64x: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve64f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve64d: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zvl32b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvl64b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvl128b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvl256b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvl512b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvl1024b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvl2048b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvl4096b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینهٔ طول بردار.
zvbb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری دستکاری بیتی پایه.
zvbc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری ضرب بدون رقم نقلی.
zvkb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری دستکاری بیتی رمزنگاری.
zvkg: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری GCM/GMAC.
zvkned: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری رمز قالبی AES.
zvknha: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری درهم‌سازی امن SHA-2.
zvknhb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری درهم‌سازی امن SHA-2.
zvksed: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری رمز قالبی SM4.
zvksh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری درهم‌سازی امن SM3.
zvkn: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم NIST؛ zvkn به zvkned، zvknhb، zvkb و zvkt بسط می‌یابد.
zvknc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم NIST با ضرب بدون رقم نقلی؛ zvknc به zvkn و zvbc بسط می‌یابد.
zvkng: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم NIST با GCM؛ zvkng به zvkn و zvkg بسط می‌یابد.
zvks: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم ShangMi؛ zvks به zvksed، zvksh، zvkb و zvkt بسط می‌یابد.
zvksc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم ShangMi با ضرب بدون رقم نقلی؛ zvksc به zvks و zvbc بسط می‌یابد.
zvksg: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری مجموعه الگوریتم ShangMi با GCM؛ zvksg به zvks و zvkg بسط می‌یابد.
zvkt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری تأخیر اجرای مستقل از داده.
zfh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت نیمه.
zfhmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ کمینهٔ ممیز شناور با دقت نیمه.
zvfh: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری ممیز شناور با دقت نیمه.
zvfhmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری کمینهٔ ممیز شناور با دقت نیمه.
zvfbfmin: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری تبدیل‌های BF16.
zfa: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ممیز شناور اضافی.
zmmul: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب عدد صحیح.
zca: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورهای فشردهٔ عدد صحیح.
zcf: @tab 1.0 @tab افزونهٔ بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های فشردهٔ ممیز شناور با دقت یگانه.
zcd: @tab 1.0 @tab افزونهٔ بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های فشردهٔ ممیز شناور با دقت دوگانه.
zcb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورهای فشردهٔ ساده.
zce: @tab 1.0 @tab افزونه‌های دستورهای فشرده برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zcmp: @tab 1.0 @tab افزونهٔ push و pop فشرده.
zcmt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستور پرش جدول.
smaia: @tab 1.0 @tab افزونهٔ معماری وقفهٔ پیشرفته..IP smepmp 4 @tab 1.0 @tab بهبودهای PMP برای دسترسی به حافظه و جلوگیری از اجرا در Machine mode.
smstateen: @tab 1.0 @tab افزونهٔ فعال‌سازی وضعیت (State enable).
ssaia: @tab 1.0 @tab افزونهٔ معماری پیشرفتهٔ وقفه برای supervisor-mode.
sscofpmf: @tab 1.0 @tab افزونهٔ شمارش سرریز و فیلترگذاری.
ssstateen: @tab 1.0 @tab افزونهٔ فعال‌سازی وضعیت برای supervisor-mode.
sstc: @tab 1.0 @tab افزونهٔ وقفه‌های زمان‌سنج supervisor-mode.
svinval: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ابطال دقیق حافظهٔ پنهانِ ترجمهٔ آدرس (Fine-grained).
svnapot: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پیوستگی ترجمهٔ NAPOT.
svpbmt: @tab 1.0 @tab افزونهٔ انواع حافظهٔ مبتنی بر صفحه.
xcvmac: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب و انباشت (multiply-accumulate) در Core-V.
xcvalu: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات متفرقهٔ ALU در Core-V.
xcvelw: @tab 1.0 @tab افزونهٔ بارگذاری کلمهٔ رخداد (event load word) در Core-V.
xtheadba: @tab 1.0 @tab افزونهٔ محاسبهٔ آدرس T-head.
xtheadbb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ پایه‌ای دستکاری بیت T-head.
xtheadbs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های تک‌بیتی T-head.
xtheadcmo: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات مدیریت حافظهٔ پنهان T-head.
xtheadcondmov: @tab 1.0 @tab افزونهٔ انتقال شرطی T-head.
xtheadfmemidx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات حافظهٔ نمایه‌شده برای ثبات‌های ممیز شناور T-head.
xtheadfmv: @tab 1.0 @tab افزونهٔ انتقال داده‌های بیت‌های بالایی ممیز شناور با دقت مضاعف T-head.
xtheadint: @tab 1.0 @tab افزونهٔ شتاب‌دهی به وقفهٔ T-head.
xtheadmac: @tab 1.0 @tab افزونهٔ ضرب و انباشت T-head.
xtheadmemidx: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات حافظهٔ نمایه‌شدهٔ T-head.
xtheadmempair: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات حافظهٔ دو-GPR در T-head.
xtheadsync: @tab 1.0 @tab افزونهٔ همگام‌سازی چند‌هسته‌ای T-head.
xventanacondops: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات شرطی اعداد صحیح Ventana.

هنگامی که -march= مشخص نشده باشد، از تنظیمات تعیین‌شده در -mcpu استفاده می‌شود.

اگر هر دو گزینهٔ -march و -mcpu= مشخص نشده باشند، مقدار پیش‌فرض این آرگومان وابسته به سیستم است؛ کاربرانی که خواهان افزونه‌های معماری خاصی هستند باید آن را به‌طور صریح مشخص کنند.

هنگامی که مشخصات RISC-V یک افزونه را وابسته به افزونه‌های دیگر تعریف کرده باشد، چنانچه این افزونه‌های وابسته به‌طور صریح اضافه نشده باشند، GCC آن‌ها را به‌طور ضمنی به مجموعه افزونه‌های فعال‌شده می‌افزاید.

-mcpu=processor-string

استفاده از معماری پردازندهٔ ارائه‌شده و بهینه‌سازی خروجی برای آن، که با نام پردازندهٔ خاص (CPU) مشخص می‌شود. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: sifive-e20، sifive-e21، sifive-e24، sifive-e31، sifive-e34، sifive-e76، sifive-s21، sifive-s51، sifive-s54، sifive-s76، sifive-u54، sifive-u74، sifive-x280، sifive-xp450، sifive-x670، thead-c906، tt-ascalon-d8، xiangshan-nanhu.

توجه داشته باشید که -mcpu گزینه‌های -march یا -mtune را لغو و بازنویسی نمی‌کند.

-mtune=processor-string

بهینه‌سازی خروجی برای پردازندهٔ ارائه‌شده، که بر اساس ریزمعماری یا نام پردازندهٔ خاص مشخص می‌شود. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: generic-ooo، rocket، sifive-3-series، sifive-5-series، sifive-7-series، size، sifive-p400-series، sifive-p600-series و تمام گزینه‌های معتبر برای -mcpu=.

هنگامی که -mtune= مشخص نشده باشد، از تنظیمات -mcpu استفاده می‌شود؛ در صورتی که هیچ‌کدام مشخص نشده باشند، پیش‌فرض rocket است.

انتخاب size برای استفاده توسط کاربران نهایی در نظر گرفته نشده است. این مورد زمانی استفاده می‌شود که -Os مشخص شده باشد. این انتخاب اطلاعات هزینهٔ دستورالعمل‌ها را که توسط -mtune= ارائه می‌شود بازنویسی می‌کند، اما اطلاعات خط لوله (pipeline) را بازنویسی نمی‌کند. این قابلیت به کاهش حجم کد ضمن حفظ عملکرد مناسب کمک می‌کند.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش برای نگه‌داشتن تراز مرز پشته بر روی مرز ۲ به توان num بایت. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقدار پیش‌فرض 4 است (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت).

هشدار: اگر از این گزینه استفاده می‌کنید، باید تمام پودمان‌ها از جمله هرگونه کتابخانه را با همین مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و پودمان‌های راه‌اندازی (startup) نیز می‌شود.

-msmall-data-limit=n

قرار دادن داده‌های سراسری و ایستا که کوچک‌تر از n بایت هستند در یک بخش (section) ویژه (در برخی هدف‌ها).

-msave-restore

-mno-save-restore

استفاده یا عدم استفاده از کد کوچک‌تر اما کندترِ مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) که از فراخوانی توابع کتابخانه‌ای بهره می‌برد. مقدار پیش‌فرض استفاده از مقدمه و مؤخره‌های سریعِ درون‌خطی (inline) است.

-mmovcc

-mno-movcc

تولید یا عدم تولید توالی‌های کدِ انتقال شرطی بدون انشعاب (branchless)، حتی در هدف‌هایی که دستورالعمل‌های خاصی برای عملیات شرطی ندارند. در صورت فعال بودن، در جاهایی که سودمند باشد توالی‌هایی از عملیات ALU با استفاده از دستورالعمل‌های پایهٔ عدد صحیح ISA تولید می‌شود.

-minline-atomics

-mno-inline-atomics

استفاده یا عدم استفاده از کد کوچک‌تر اما کندترِ شبیه‌سازی اتمیک زیرکلمه (subword atomic) که از فراخوانی توابع libatomic استفاده می‌کند. پیش‌فرض، استفاده از عملیات اتمیک زیرکلمهٔ سریع درون‌خطی است که نیازی به libatomic ندارند..IP -minline-strlen 4

-mno-inline-strlen

تلاش برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های strlen در صورت امکان، یا عدم انجام آن. درون‌خطی‌سازی تنها زمانی انجام می‌شود که رشته به‌درستی تراز شده باشد و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. حالت پیش‌فرض، درون‌خطی نکردن فراخوانی‌های strlen است.

-minline-strcmp

-mno-inline-strcmp

تلاش برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های strcmp در صورت امکان، یا عدم انجام آن. درون‌خطی‌سازی تنها زمانی انجام می‌شود که رشته‌ها به‌درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. حالت پیش‌فرض، درون‌خطی نکردن فراخوانی‌های strcmp است.

پارامتر --param riscv-strcmp-inline-limit=n حداکثر تعداد بایت‌های مقایسه‌شده توسط کد درون‌خطی را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض 64 است.

-minline-strncmp

-mno-inline-strncmp

تلاش برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های strncmp در صورت امکان، یا عدم انجام آن. درون‌خطی‌سازی تنها زمانی انجام می‌شود که رشته‌ها به‌درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های پردازش شتاب‌یافته در دسترس باشند. حالت پیش‌فرض، درون‌خطی نکردن فراخوانی‌های strncmp است.

-mshorten-memrefs

-mno-shorten-memrefs

تلاش برای استفاده بیشتر از دستورالعمل‌های بارگذاری/ذخیره‌سازی (load/store) فشرده‌شده، یا عدم انجام آن، با جایگزین کردن یک بارگذاری/ذخیره از نوع 'base register + large offset' با یک بارگذاری/ذخیره جدید از نوع 'new base + small offset'. اگر پایه جدید در یک ثبات فشرده‌شده ذخیره شود، آن‌گاه بارگذاری/ذخیره جدید می‌تواند فشرده شود. در حال حاضر فقط بارگذاری/ذخیره‌سازی‌های عدد صحیح ۳۲ بیتی را هدف قرار می‌دهد.

-mscalar-strict-align

تولید نکردن یا تولید کردن دسترسی‌های حافظه ناتراز. حالت پیش‌فرض بسته به این‌که پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم از دسترسی سریع ناتراز پشتیبانی می‌کند یا خیر تعیین می‌شود.

-mno-scalar-strict-align

-mvector-strict-align

-mno-vector-strict-align

تولید نکردن یا تولید کردن دسترسی‌های برداری ناتراز به حافظه. مقدار پیش‌فرض غیرفعال است، مگر این‌که پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم صراحتاً از دسترسی برداری به حافظه با عناصر ناتراز پشتیبانی کند.

-mcmodel=medlow

تولید کد برای مدل کد medium-low. برنامه و نمادهای تعریف‌شده به‌صورت ایستا باید در یک بازه آدرس ۲ گیبی‌بایتی (2 GiB) قرار بگیرند و باید بین آدرس‌های مطلق -2 GiB و +2 GiB باشند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند. این مدل کد پیش‌فرض است مگر این‌که GCC با گزینه --with-cmodel= مشخص‌کننده یک مدل کد پیش‌فرض دیگر پیکربندی شده باشد.

-mcmodel=medany

تولید کد برای مدل کد medium-any. برنامه و نمادهای تعریف‌شده به‌صورت ایستا باید در هر بازه آدرس منفرد ۲ گیبی‌بایتی قرار بگیرند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.

کد تولیدشده توسط مدل کد medium-any مستقل از موقعیت است، اما تضمین نمی‌شود هنگام پیوند در فایل‌های اجرایی یا کتابخانه‌های مستقل از موقعیت به‌درستی کار کند.

تولید کد برای مدل کد بزرگ (large)، که هیچ محدودیتی در اندازه یا جایابی نمادها ندارد.

-mexplicit-relocs

-mno-exlicit-relocs

استفاده یا عدم استفاده از عملگرهای بازآرایی اسمبلر هنگام کار با آدرس‌های نمادین. روش جایگزین، استفاده از ماکروهای اسمبلر است که ممکن است بهینه‌سازی را محدود کند.

-mno-relax

بهره‌گیری از ساده‌سازی‌های پیونددهنده (linker relaxations) برای کاهش تعداد دستورالعمل‌های مورد نیاز جهت تحقق آدرس‌های نمادین. حالت پیش‌فرض، بهره‌گیری از ساده‌سازی‌های پیونددهنده است.

-mriscv-attribute

-mno-riscv-attribute

درج کردن (درج نکردن) مشخصه RISC-V برای ثبت اطلاعات اضافی در اشیاء ELF. این قابلیت حداقل به binutils 2.32 نیاز دارد.

-mcsr-check

-mno-csr-check

بررسی CSR را فعال یا غیرفعال می‌کند.

-malign-data=type

کنترل نحوه تراز کردن متغیرها و مقادیر ثابت انواع آرایه، ساختار یا اجتماع توسط GCC. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از xlen که از عرض ثبات x به‌عنوان مقدار تراز استفاده می‌کند، و natural که از تراز طبیعی بهره می‌برد. xlen مقدار پیش‌فرض است.

تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌پایان (big-endian). این حالت پیش‌فرض است زمانی که GCC برای یک هدف riscv64be-*-* یا riscv32be-*-* پیکربندی شده باشد.

تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌پایان (little-endian). این حالت پیش‌فرض است زمانی که GCC برای یک هدف riscv64-*-* یا riscv32-*-* پیکربندی شده باشد اما برای اهداف riscv64be-*-* یا riscv32be-*-* نباشد.

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر رشته در بلوک TLS.

با انتخاب حالت دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که از کدام ثبات به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری استفاده شود، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد چرا که این گزینه کاملاً برای استفاده درون هسته لینوکس در نظر گرفته شده است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS به عنوان سازوکار ذخیره‌سازی محلی رشته (TLS) برای دسترسی‌های پویا به متغیرهای TLS.

-mtls-dialect=trad

استفاده از TLS سنتی به عنوان سازوکار ذخیره‌سازی محلی رشته برای دسترسی‌های پویا به متغیرهای TLS. این مقدار پیش‌فرض است.

گزینه‌های RL78

-msave-mduc-in-interrupts

کتابخانه‌های هدف اضافی را برای پشتیبانی از عملکرد درون یک شبیه‌ساز پیوند می‌دهد.

نوع پشتیبانی سخت‌افزاری از ضرب و تقسیم را برای استفاده مشخص می‌کند. ساده‌ترین حالت "none" است که از نرم‌افزار برای هر دو عمل ضرب و تقسیم بهره می‌برد. این حالت پیش‌فرض است. مقدار "g13" مربوط به جانبی سخت‌افزاری ضرب/تقسیم موجود در اهداف RL78/G13 (هسته S2) است. مقدار "g14" استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و تقسیم پشتیبانی‌شده توسط قطعات RL78/G14 (هسته S3) را انتخاب می‌کند. مقدار "rl78" نام مستعاری برای "g14" و مقدار "mg10" نام مستعاری برای "none" است.

علاوه بر این، بر اساس تنظیم این گزینه یک ماکروی پیش‌پردازندهٔ C تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: "__RL78_MUL_NONE__"، "__RL78_MUL_G13__" یا "__RL78_MUL_G14__".

هستهٔ RL78 هدف را مشخص می‌کند. پیش‌فرض هستهٔ G14 است که به عنوان هستهٔ S3 یا صرفاً RL78 نیز شناخته می‌شود. هستهٔ G13 یا S2 دستورالعمل‌های ضرب یا تقسیم ندارد، بلکه برای این عملیات از یک جانبی سخت‌افزاری استفاده می‌کند. هستهٔ G10 یا S1 فاقد بانک‌های ثبات است، بنابراین از یک قرارداد فراخوانی (calling convention) متفاوت استفاده می‌کند.

اگر این گزینه تنظیم شود، نوع پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری مورد استفاده را نیز مشخص می‌کند، مگر اینکه با یک گزینهٔ صریح -mmul=none در خط فرمان لغو شود. بدین ترتیب، مشخص کردن -mcpu=g13 استفاده از جانبی سخت‌افزاری ضرب G13 را فعال می‌کند و مشخص کردن -mcpu=g10 استفاده از ضرب‌های سخت‌افزاری را به‌طور کامل غیرفعال می‌سازد.

توجه داشته باشید گرچه هستهٔ RL78/G14 هدف پیش‌فرض است، مشخص کردن -mcpu=g14 یا -mcpu=rl78 در خط فرمان رفتار زنجیره‌ابزار را تغییر می‌دهد چرا که پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری G14 را نیز فعال می‌کند. اگر این گزینه‌ها در خط فرمان مشخص نشوند، حتی با وجود اینکه کد هستهٔ RL78 را هدف قرار می‌دهد، از روتین‌های ضرب نرم‌افزاری استفاده خواهد شد. این امر به منظور سازگاری پس‌رو با زنجیره‌ابزارهای قدیمی‌تر است که پشتیبانی ضرب و تقسیم سخت‌افزاری را نداشتند.

علاوه بر این، بر اساس تنظیم این گزینه یک ماکروی پیش‌پردازندهٔ C تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: "__RL78_G10__"، "__RL78_G13__" یا "__RL78_G14__".

این‌ها نام‌های مستعاری برای گزینهٔ متناظر -mcpu= هستند. آن‌ها برای سازگاری پس‌رو ارائه شده‌اند.

-mallregs

به کامپایلر اجازه می‌دهد از همهٔ ثبات‌های در دسترس استفاده کند. به‌طور پیش‌فرض ثبات‌های "r24..r31" برای استفاده در گرداننده‌های وقفه رزرو شده‌اند. با فعال بودن این گزینه، این ثبات‌ها می‌توانند در توابع معمولی نیز استفاده شوند.

-m64bit-doubles

-m32bit-doubles

اندازه نوع دادهٔ "double" را ۶۴ بیت (-m64bit-doubles) یا ۳۲ بیت (-m32bit-doubles) قرار می‌دهد. پیش‌فرض -m32bit-doubles است.

-mno-save-mduc-in-interrupts

مشخص می‌کند که توابع گردانندهٔ وقفه باید ثبات‌های MDUC را حفظ کنند. این امر تنها در صورتی ضروری است که کدهای عادی ممکن است از ثبات‌های MDUC استفاده کنند، برای مثال به این دلیل که عملیات ضرب و تقسیم را انجام می‌دهند. پیش‌فرض نادیده گرفتن ثبات‌های MDUC است زیرا این کار گرداننده‌های وقفه را سریع‌تر می‌کند. برای کارکرد این قابلیت باید گزینهٔ هدف -mg13 ارسال شود چرا که این ویژگی تنها روی هدف G13 (هسته S2) در دسترس است. ثبات‌های MDUC تنها در صورتی ذخیره خواهند شد که گردانندهٔ وقفه یک عملیات ضرب یا تقسیم انجام دهد یا تابع دیگری را فراخوانی کند.

گزینه‌های IBM RS/6000 و PowerPC

این گزینه‌های -m برای IBM RS/6000 و PowerPC تعریف شده‌اند:

-mpowerpc-gpopt

-mno-powerpc-gpopt

-mpowerpc-gfxopt

-mno-powerpc-gfxopt

شما از این گزینه‌ها برای مشخص کردن این‌که کدام دستورالعمل‌ها روی پردازندهٔ مورد استفاده شما در دسترس هستند، بهره می‌برید. مقدار پیش‌فرض این گزینه‌ها هنگام پیکربندی GCC تعیین می‌شود. مشخص کردن -mcpu=cpu_type مشخصات این گزینه‌ها را لغو می‌کند. توصیه می‌کنیم به جای گزینه‌های فهرست‌شده در بالا از گزینهٔ -mcpu=cpu_type استفاده کنید.

مشخص کردن -mpowerpc-gpopt به GCC اجازه می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه کاربرد عمومی (General Purpose)، از جمله جذر ممیز شناور استفاده کند. مشخص کردن -mpowerpc-gfxopt به GCC امکان می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه گرافیک، از جمله انتخاب ممیز شناور استفاده کند.

گزینهٔ -mmfcrf به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل «انتقال از فیلد ثبات وضعیت» (move from condition register field) را که روی پردازندهٔ POWER4 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.01 پیاده‌سازی شده است، تولید کند. گزینهٔ -mpopcntb به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل popcount و تخمین معکوس ممیز شناور با دقت مضاعف را که روی پردازندهٔ POWER5 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.02 پیاده‌سازی شده است، تولید کند. گزینهٔ -mpopcntd به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل popcount را که روی پردازندهٔ POWER7 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.06 پیاده‌سازی شده است، تولید کند. گزینهٔ -mfprnd به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های گرد کردن ممیز شناور به عدد صحیح را که روی پردازندهٔ +POWER5 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.03 پیاده‌سازی شده است، تولید کند. گزینهٔ -mcmpb به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل مقایسهٔ بایت‌ها را که روی پردازندهٔ POWER6 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.05 پیاده‌سازی شده است، تولید کند. گزینهٔ -mhard-dfp به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ممیز شناور ده‌دهی را که روی برخی پردازنده‌های POWER پیاده‌سازی شده است، تولید کند.

گزینهٔ -mpowerpc64 به GCC امکان می‌دهد دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی اضافی موجود در معماری کامل PowerPC64 را تولید کند و با ثبات‌های همه‌منظوره (GPRها) به عنوان مقادیر ۶۴ بیتی و کلمه‌مضاعف (doubleword) رفتار کند. پیش‌فرض GCC گزینهٔ -mno-powerpc64 است..IP -mcpu=cpu_type 4 تنظیم نوع معماری، نحوهٔ استفاده از ثبات‌ها، و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین cpu_type. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از 401، 403، 405، 405fp، 440، 440fp، 464، 464fp، 476، 476fp، 505، 601، 602، 603، 603e، 604، 604e، 620، 630، 740، 7400، 7450، 750، 801، 821، 823، 860، 970، 8540، a2، e300c2، e300c3، e500mc، e500mc64، e5500، e6500، ec603e، G3، G4، G5، titan، power3، power4، power5، power5+، power6، power6x، power7، power8، power9، power10، power11، powerpc، powerpc64، powerpc64le، rs64، و native.

گزینه‌های -mcpu=powerpc، -mcpu=powerpc64، و -mcpu=powerpc64le انواع ماشین با معماری PowerPC خالص ۳۲-بیتی (هر ترتیب بایتی)، PowerPC ۶۴-بیتی big endian و PowerPC ۶۴-بیتی little endian را مشخص می‌کنند، که یک مدل پردازندهٔ عمومی و مناسب برای اهداف زمان‌بندی برای آن‌ها فرض می‌شود.

مشخص کردن native به عنوان نوع پردازنده، گزینهٔ معماری مربوط به پردازندهٔ میزبان سامانهٔ انجام‌دهندهٔ کامپایل را شناسایی و انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ اثری ندارد.

گزینه‌های دیگر یک پردازندهٔ خاص را مشخص می‌کنند. کدی که تحت این گزینه‌ها تولید می‌شود روی همان پردازنده بهترین اجرا را دارد و ممکن است روی پردازنده‌های دیگر اصلاً اجرا نشود.

گزینه‌های -mcpu به‌طور خودکار گزینه‌های زیر را فعال یا غیرفعال می‌کنند:

-maltivec -mfprnd -mhard-float -mmfcrf -mmultiple -mpopcntb -mpopcntd -mpowerpc64 -mpowerpc-gpopt -mpowerpc-gfxopt -mmulhw -mdlmzb -mmfpgpr -mvsx -mcrypto -mhtm -mpower8-fusion -mquad-memory -mquad-memory-atomic -mfloat128 -mfloat128-hardware -mprefixed -mpcrel -mmma -mrop-protect

گزینه‌های خاص تنظیم‌شده برای هر پردازندهٔ مشخص بین نسخه‌های مختلف کامپایلر متفاوت است، بسته به این که چه تنظیمی به نظر می‌رسد کد بهینه‌ای برای آن پردازنده تولید می‌کند؛ این لزوماً نشان‌دهندهٔ توانایی‌های واقعی سخت‌افزار نیست. اگر می‌خواهید یک گزینهٔ منفرد را روی مقدار خاصی تنظیم کنید، می‌توانید آن را پس از گزینهٔ -mcpu مشخص کنید، مانند -mcpu=970 -mno-altivec.

در AIX، در حال حاضر گزینه‌های -maltivec و -mpowerpc64 توسط گزینهٔ -mcpu فعال یا غیرفعال نمی‌شوند، چرا که AIX پشتیبانی کاملی از این گزینه‌ها ندارد. اگر مطمئن هستید که در محیط شما کار خواهد کرد، همچنان می‌توانید آن‌ها را به‌طور جداگانه فعال یا غیرفعال کنید.

-mtune=cpu_type

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما برخلاف -mcpu=cpu_type نوع معماری یا نحوهٔ استفاده از ثبات‌ها را تنظیم نمی‌کند. همان مقادیر cpu_type که برای -mcpu استفاده می‌شوند برای -mtune نیز به کار می‌روند. اگر هر دو مشخص شوند، کد تولیدشده از معماری و ثبات‌های تعیین‌شده توسط -mcpu استفاده می‌کند، اما پارامترهای زمان‌بندی تنظیم‌شده توسط -mtune را اعمال می‌کند.

-mcmodel=small

کد PowerPC64 را برای مدل کوچک (small) تولید می‌کند: جدول TOC به 64k محدود می‌شود.

-mcmodel=medium

کد PowerPC64 را برای مدل متوسط (medium) تولید می‌کند: جدول TOC و سایر داده‌های ایستا می‌توانند در مجموع تا 4G حجم داشته باشند. این پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴-بیتی است.

-mno-quad-memory-atomic

کد PowerPC64 را برای مدل بزرگ (large) تولید می‌کند: جدول TOC می‌تواند تا حجم 4G باشد. سایر داده‌ها و کد تنها توسط فضای آدرس‌دهی ۶۴-بیتی محدود می‌شوند.

-maltivec

-mno-altivec

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های AltiVec استفاده می‌کند (یا نمی‌کند)، و همچنین استفاده از توابع توکار (built-in) را فعال می‌کند که اجازهٔ دسترسی مستقیم‌تر به مجموعه دستورالعمل‌های AltiVec را می‌دهند. همچنین ممکن است لازم باشد -mabi=altivec را برای تنظیم ABI کنونی با قابلیت‌های افزودهٔ AltiVec ABI تعیین کنید.

هنگامی که -maltivec استفاده می‌شود، ترتیب عناصر برای توابع درونی AltiVec مانند "vec_splat"، "vec_extract"، و "vec_insert" با ترتیب عناصر آرایه متناسب با ترتیب بایت (endianness) مقصد مطابقت دارد. بدین معنا که هنگام هدف قرار دادن پلتفرم big-endian، عنصر صفر نشان‌دهندهٔ چپ‌ترین عنصر در یک ثبات برداری است، و هنگام هدف قرار دادن پلتفرم little-endian، عنصر صفر نشان‌دهندهٔ راست‌ترین عنصر در یک ثبات برداری است.

-mvrsave

-mno-vrsave

تولید دستورالعمل‌های VRSAVE هنگام تولید کد AltiVec.

-msecure-plt

کدی تولید می‌کند که به ld و ld.so اجازه می‌دهد فایل‌های اجرایی و کتابخانه‌های اشتراکی را با بخش‌های غیرقابل‌اجرای ".plt" و ".got" ایجاد کنند. این یک گزینهٔ PowerPC 32-bit SYSV ABI است.

-mbss-plt

کدی تولید می‌کند که از یک بخش BSS ".plt" استفاده می‌کند که ld.so آن را پر می‌کند، و به بخش‌های ".plt" و ".got" نیاز دارد که هم قابل نوشتن و هم قابل اجرا باشند. این یک گزینهٔ PowerPC 32-bit SYSV ABI است.

-msplit-patch-nops

هنگام افزودن NOPها برای یک ناحیهٔ وصله‌پذیر از طریق گزینهٔ -fpatchable-function-entry، دستورهای NOP «قبل» را پیش از نقطهٔ ورود سراسری (global entry point) و NOPهای «بعد» را پس از نقطهٔ ورود محلی (local entry point) قرار می‌دهد. این کار باعث می‌شود در صورت تولید نقطهٔ ورود سراسری، توالی NOPها پشت‌سرهم نباشد. بدون این گزینه، NOPها مستقیماً قبل و بعد از نقطهٔ ورود محلی قرار می‌گیرند که آن‌ها را متوالی می‌کند اما نقطهٔ ورود سراسری و محلی را از یکدیگر دورتر می‌سازد. اگر فقط یک نقطهٔ ورود تولید شده باشد، این گزینه هیچ اثری ندارد.

-misel

-mno-isel

این سوئیچ تولید دستورالعمل‌های ISEL را فعال یا غیرفعال می‌کند.

-mvsx

-mno-vsx

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های برداری/اسکالر (VSX) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند)، و همچنین استفاده از توابع توکار را که دسترسی مستقیم‌تر به مجموعه دستورالعمل‌های VSX را ممکن می‌سازند، فعال می‌کند.

-mcrypto

-mno-crypto

فعال کردن (یا غیرفعال کردن) استفاده از توابع توکار که اجازهٔ دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های رمزنگاری که در نسخهٔ 2.07 از PowerPC ISA اضافه شده‌اند را می‌دهند.

-mhtm

-mno-htm

فعال کردن (یا غیرفعال کردن) استفاده از توابع توکار که اجازهٔ دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های حافظهٔ تراکنشی سخت‌افزاری (HTM) که در نسخهٔ 2.07 از PowerPC ISA اضافه شده‌اند را می‌دهند.

-mpower8-fusion

-mno-power8-fusion

کدی تولید می‌کند که برخی از عملیات اعداد صحیح را کنار هم نگه می‌دارد (یا نگه نمی‌دارد) تا این دستورالعمل‌ها بتوانند در پردازنده‌های power8 و بعد از آن با یکدیگر ادغام شوند.

-mquad-memory

-mno-quad-memory

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های غیراتمیک حافظه با کلمهٔ چهارتایی (quad word) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). گزینهٔ -mquad-memory نیازمند استفاده از حالت ۶۴-بیتی است..IP -mquad-memory-atomic 4

تولید کدی که از دستورالعمل‌های حافظهٔ اتمیک چهارکلمه‌ای (quad word) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). گزینهٔ -mquad-memory-atomic نیازمند استفاده از حالت 64-bit است.

-mfloat128

-mno-float128

فعال/غیرفعال کردن کلیدواژهٔ __float128 برای ممیز شناور 128 بیتی IEEE و استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری یا دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای ممیز شناور 128 بیتی IEEE.

مجموعه دستورالعمل VSX (-mvsx) برای استفاده از پشتیبانی ممیز شناور 128 بیتی IEEE باید فعال باشد. ممیز شناور 128 بیتی IEEE تنها روی Linux پشتیبانی می‌شود.

مقدار پیش‌فرض برای -mfloat128 روی سیستم‌های PowerPC Linux با استفاده از مجموعه دستورالعمل VSX فعال، و روی سایر سیستم‌ها غیرفعال است.

اگر از مجموعه دستورالعمل ISA 3.0 (-mcpu=power9) روی یک سیستم ۶۴ بیتی استفاده کنید، پشتیبانی ممیز شناور 128 بیتی IEEE همچنین تولید دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور 128 بیتی IEEE در ISA 3.0 را فعال خواهد کرد. در غیر این صورت، چنانچه تولید دستورالعمل‌های ISA 3.0 را مشخص نکنید یا یک سیستم ۳۲ بیتی big-endian را هدف قرار دهید، ممیز شناور 128 بیتی IEEE با شبیه‌سازی نرم‌افزاری انجام خواهد شد.

-mfloat128-hardware

-mno-float128-hardware

فعال/غیرفعال کردن استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ISA 3.0 برای پشتیبانی از نوع دادهٔ __float128.

مقدار پیش‌فرض برای -mfloat128-hardware روی سیستم‌های PowerPC Linux با استفاده از مجموعه دستورالعمل ISA 3.0 فعال، و روی سایر سیستم‌ها غیرفعال است.

-m32

-m64

تولید کد برای محیط‌های ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی مقصدهای Darwin و SVR4 (شامل GNU/Linux). محیط ۳۲ بیتی int، long و pointer را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی تولید می‌کند که روی هر گونه‌ای از PowerPC اجرا می‌شود. محیط ۶۴ بیتی int را روی ۳۲ بیت و long و pointer را روی ۶۴ بیت تنظیم کرده و کدی برای PowerPC64 تولید می‌کند، مانند -mpowerpc64.

تغییر شیوهٔ تولید TOC (جدول محتویات)، که برای هر فایل اجرایی ایجاد می‌شود. گزینهٔ -mfull-toc به‌طور پیش‌فرض انتخاب شده است. در این حالت، GCC حداقل یک مدخل TOC برای هر ارجاع یکتای متغیر غیرخودکار (non-automatic) در برنامهٔ شما تخصیص می‌دهد. GCC همچنین مقادیر ثابت ممیز شناور را در TOC قرار می‌دهد. با این حال، تنها ۱۶٬۳۸۴ مدخل در TOC در دسترس است.

اگر پیام خطایی از پیونددهنده دریافت کردید مبنی بر این که فضای موجود TOC سرریز شده است، می‌توانید مقدار فضای مصرفی TOC را با گزینه‌های -mno-fp-in-toc و -mno-sum-in-toc کاهش دهید. گزینهٔ -mno-fp-in-toc مانع از قرار دادن مقادیر ثابت ممیز شناور در TOC توسط GCC می‌شود و -mno-sum-in-toc کامپایلر GCC را وادار می‌کند تا به جای قرار دادن مجموع یک آدرس و یک مقدار ثابت در TOC، کدی برای محاسبهٔ آن در زمان اجرا تولید کند. می‌توانید یک یا هر دوی این گزینه‌ها را مشخص کنید. هر کدام باعث می‌شوند GCC به بهای صرفه‌جویی در فضای TOC، کدی اندکی کندتر و حجیم‌تر تولید کند.

اگر حتی با مشخص کردن هر دوی این گزینه‌ها همچنان فضای TOC تمام شد، به جای آن -mminimal-toc را مشخص کنید. این گزینه باعث می‌شود GCC فقط یک مدخل TOC برای هر فایل ایجاد کند. با مشخص کردن این گزینه، GCC کدی کندتر و بزرگ‌تر تولید می‌کند که البته فضای بسیار ناچیزی از TOC را مصرف می‌نماید. شاید ترجیح دهید از این گزینه فقط برای فایل‌هایی استفاده کنید که شامل کدهای با اجرای کمتر هستند.

-maix64

-maix32

فعال کردن ABI و قرارداد فراخوانی ۶۴ بیتی AIX: اشاره‌گرهای ۶۴ بیتی، نوع "long" شصت و چهار بیتی، و زیرساخت لازم برای پشتیبانی از آن‌ها. مشخص کردن -maix64 مستلزم -mpowerpc64 است، در حالی که -maix32 رابط ABI شصت و چهار بیتی را غیرفعال کرده و مستلزم -mno-powerpc64 است. پیش‌فرض GCC بر روی -maix32 است.

-mxl-compat

-mno-xl-compat

تولید کدی که در هنگام استفاده از ABI سازگار با AIX، تطابق بیشتری با معناشناسی کامپایلر IBM XL داشته باشد. ارسال آرگومان‌های ممیز شناور به توابع دارای پیش‌نمونه علاوه بر FPRهای آرگومان، روی پشته و فراتر از ناحیهٔ ذخیرهٔ ثبات (RSA). عدم فرض این که باارزش‌ترین double در مقدار long double صد و بیست و هشت بیتی هنگام مقایسهٔ مقادیر و تبدیل به double به‌درستی گرد شده است. استفاده از نام نمادهای XL برای روال‌های پشتیبانی long double.

قرارداد فراخوانی AIX برای مدیریت یک حالت مبهم در K&R C که تابعی آدرس آرگومان‌هایش را با آرگومان‌های کمتری نسبت به آنچه اعلان شده می‌گیرد، توسعه یافت اما در ابتدا مستندسازی نشد. کامپایلرهای IBM XL زمانی که یک زیرروال بدون بهینه‌سازی کامپایل می‌شود، به آرگومان‌های ممیز شناوری که در RSA جا نمی‌شوند از روی پشته دسترسی پیدا می‌کنند. از آنجا که ذخیره همیشگی آرگومان‌های ممیز شناور روی پشته ناکارآمد بوده و به‌ندرت مورد نیاز است، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال نیست و تنها هنگام فراخوانی زیرروال‌های کامپایل‌شده توسط کامپایلرهای IBM XL بدون بهینه‌سازی ضرورت دارد.

-mpe

پشتیبانی از IBM RS/6000 SP Parallel Environment (PE). پیوند دادن برنامه‌ای که برای استفاده از تبادل پیام (message passing) با کد راه‌اندازی خاصی نوشته شده است تا برنامه بتواند اجرا شود. سیستم باید PE را در محل استاندارد (/usr/lpp/ppe.poe/) نصب داشته باشد، یا فایل specs باید با گزینهٔ -specs= جهت مشخص کردن مسیر دایرکتوری مناسب بازنویسی شود. محیط Parallel Environment از ریسه‌ها (threads) پشتیبانی نمی‌کند، بنابراین گزینهٔ -mpe و گزینهٔ -pthread ناسازگار هستند.

-malign-natural

-malign-power

در AIX، سیستم ۳۲ بیتی Darwin و سیستم ۶۴ بیتی PowerPC GNU/Linux، گزینهٔ -malign-natural تراز تعریف‌شده در ABI برای انواع بزرگ‌تر، مانند doubleهای ممیز شناور را لغو کرده و آن‌ها را بر اساس مرز اندازهٔ طبیعی‌شان تراز می‌کند. گزینهٔ -malign-power به GCC دستور می‌دهد از قواعد تراز مشخص‌شده در ABI پیروی کند. پیش‌فرض GCC تراز استاندارد تعریف‌شده در ABI است.

در Darwin شصت و چهار بیتی، تراز طبیعی حالت پیش‌فرض است و -malign-power پشتیبانی نمی‌شود.

-mno-avoid-indexed-addresses

تولید کدی که از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده نمی‌کند (استفاده می‌کند). در صورتی که از گزینهٔ -msoft-float استفاده کرده و هنگام پیوند دادن این گزینه را به GCC ارسال کنید، شبیه‌سازی نرم‌افزاری ممیز شناور فراهم می‌شود.

-mmultiple

-mno-multiple

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری چندکلمه‌ای (load multiple word) و ذخیرهٔ چندکلمه‌ای (store multiple word) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض روی سیستم‌های POWER تولید می‌شوند، و روی سیستم‌های PowerPC تولید نمی‌شوند. از -mmultiple روی سیستم‌های PowerPC با ترتیب بایت little-endian استفاده نکنید، زیرا این دستورالعمل‌ها هنگامی که پردازنده در حالت little-endian است کار نمی‌کنند. استثناها PPC740 و PPC750 هستند که این دستورالعمل‌ها را در حالت little-endian مجاز می‌دانند.

-mupdate

-mno-update

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری یا ذخیره‌ای استفاده می‌کند (یا نمی‌کند) که ثبات پایه (base register) را به آدرس مکان محاسبه‌شده در حافظه به‌روزرسانی می‌کنند. این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. اگر از -mno-update استفاده کنید، شکاف زمانی کوتاهی بین زمان به‌روزرسانی اشاره‌گر پشته و زمان ذخیرهٔ آدرس فریم قبلی وجود دارد، بدین معنا که کدی که فریم پشته را در هنگام وقفه‌ها یا سیگنال‌ها پیمایش می‌کند ممکن است داده‌های نامعتبر دریافت نماید..IP -mavoid-indexed-addresses 4

کدی تولید می‌کند که سعی در اجتناب (عدم اجتناب) از استفاده از دستورالعمل‌های بارگذاری یا ذخیره‌سازی نمایه‌شده (indexed load/store) دارد. این دستورالعمل‌ها ممکن است در پردازنده‌های Power6 در شرایط خاصی، مانند پیمایش در آرایه‌های بزرگی که از مرز 16M عبور می‌کنند، باعث افت کارایی شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض هنگام هدف‌گذاری Power6 فعال و در غیر این صورت غیرفعال است.

-mfused-madd

-mno-fused-madd

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ضرب و انباشت (multiply and accumulate) ممیز شناور استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. گزینه وابسته به ماشین -mfused-madd اکنون به گزینه مستقل از ماشین -ffp-contract=fast نگاشت شده است، و -mno-fused-madd به -ffp-contract=off نگاشت می‌شود.

-mmulhw

-mno-mulhw

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ضرب و ضرب-انباشت نیم‌کلمه (half-word) روی پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض هنگام هدف‌گذاری این پردازنده‌ها تولید می‌شوند.

-mdlmzb

-mno-dlmzb

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل جستجوی رشته‌ای dlmzb روی پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل به‌طور پیش‌فرض هنگام هدف‌گذاری این پردازنده‌ها تولید می‌شود.

-mno-bit-align

-mbit-align

در سیستم‌های System V.4 و سامانه‌های توکار PowerPC ساختارها و اجتماع‌هایی (unions) که دارای میدان‌های بیتی (bit-fields) هستند را مجبور به تراز شدن با نوع پایه میدان بیتی نمی‌کند (می‌کند).

به‌عنوان مثال، به‌طور پیش‌فرض ساختاری که تنها شامل ۸ میدان بیتی "unsigned" به طول ۱ است در یک مرز ۴ بایتی تراز شده و اندازه‌ای برابر با ۴ بایت دارد. با استفاده از -mno-bit-align، این ساختار در یک مرز ۱ بایتی تراز شده و اندازه آن ۱ بایت خواهد بود.

در سیستم‌های System V.4 و سامانه‌های توکار PowerPC فرض نمی‌کند (می‌کند) که ارجاعات حافظه ترازنشده توسط سیستم مدیریت می‌شوند.

-mrelocatable

-mno-relocatable

کدی تولید می‌کند که به یک فایل اجرایی ایستا اجازه بازآرایی (relocate) به یک آدرس دیگر در زمان اجرا را می‌دهد (نمی‌دهد). یک بارگذار ساده در سامانه توکار PowerPC باید کل محتویات ".got2" و موقعیت‌های ۴ بایتی فهرست‌شده در بخش ".fixup" (جدولی از آدرس‌های ۳۲ بیتی که توسط این گزینه تولید شده است) را بازآرایی کند. برای کارکرد صحیح، تمام اشیای پیوندخورده باید با -mrelocatable یا -mrelocatable-lib کامپایل شوند. کد -mrelocatable پشته را در یک مرز ۸ بایتی تراز می‌کند.

-mrelocatable-lib

-mno-relocatable-lib

همانند -mrelocatable، گزینه -mrelocatable-lib یک بخش ".fixup" برای امکان بازآرایی فایل‌های اجرایی ایستا در زمان اجرا تولید می‌کند، اما -mrelocatable-lib از تراز پشته کوچک‌تر -mrelocatable استفاده نمی‌کند. اشیای کامپایل‌شده با -mrelocatable-lib ممکن است با اشیایی که با هر ترکیبی از گزینه‌های -mrelocatable کامپایل شده‌اند پیوند داده شوند.

-mno-toc

-mtoc

در سیستم‌های System V.4 و سامانه‌های توکار PowerPC فرض نمی‌کند (می‌کند) که ثبات ۲ حاوی اشاره‌گری به یک ناحیه سراسری است که به آدرس‌های مورد استفاده در برنامه اشاره دارد.

-mlittle

در سیستم‌های System V.4 و سامانه‌های توکار PowerPC کد را برای پردازنده در حالت ریزانتهایی (little-endian) کامپایل می‌کند. گزینه -mlittle-endian مشابه -mlittle است.

-mbig

-mprioritize-restricted-insns=priority

در سیستم‌های System V.4 و سامانه‌های توکار PowerPC کد را برای پردازنده در حالت کلان‌انتهایی (big-endian) کامپایل می‌کند. گزینه -mbig-endian مشابه -mbig است.

-mdynamic-no-pic

در سیستم‌های Darwin / macOS، کد را به نحوی کامپایل می‌کند که خود قابل بازآرایی نباشد، اما ارجاعات خارجی آن قابل بازآرایی باشند. کد حاصل برای برنامه‌های کاربردی مناسب است، اما برای کتابخانه‌های اشتراکی مناسب نیست.

-msingle-pic-base

با ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC به عنوان فقط‌خواندنی رفتار می‌کند، به جای اینکه در مقدمه (prologue) هر تابع بارگذاری شود. سامانه زمان اجرا مسئول مقداردهی اولیه این ثبات با یک مقدار مناسب پیش از شروع اجرا است.

این گزینه اولویتی را کنترل می‌کند که در طی دومین دور زمان‌بندی به دستورالعمل‌های دارای محدودیت در شیار ارسال (dispatch-slot restricted) اختصاص می‌یابد. آرگومان priority مقادیر 0، 1 یا 2 را دریافت می‌کند تا به ترتیب هیچ، بالاترین، یا دومین اولویت بالا را به این دستورالعمل‌ها اختصاص دهد.

-msched-costly-dep=dependence_type

این گزینه کنترل می‌کند که کدام وابستگی‌ها در حین زمان‌بندی دستورالعمل‌ها توسط هدف پرهزینه در نظر گرفته شوند. آرگومان dependence_type یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: هیچ وابستگی‌ای پرهزینه نیست.
all: تمام وابستگی‌ها پرهزینه هستند.
true_store_to_load: وابستگی واقعی (true dependence) از ذخیره به بارگذاری پرهزینه است.
store_to_load: هرگونه وابستگی از ذخیره به بارگذاری پرهزینه است.
number: هر وابستگی که تأخیر (latency) آن بزرگ‌تر یا مساوی با number باشد پرهزینه است.

-minsert-sched-nops=scheme: این گزینه کنترل می‌کند که کدام طرح درج NOP در طی دومین دور زمان‌بندی استفاده شود. آرگومان scheme یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: هیچ NOP درج نشود.
pad: طبق گروه‌بندی زمان‌بند، هر گروه ارسالی که دارای شیارهای صدور خالی باشد با NOP پر شود.
regroup_exact: دستورهای NOP را برای انتقال اجباری دستورالعمل‌های دارای وابستگی پرهزینه به گروه‌های جداگانه درج کند. دقیقاً به تعداد لازم NOP درج می‌شود تا بر اساس گروه‌بندی تخمینی پردازنده، دستور به یک گروه جدید رانده شود..IP number 4 درج دستورهای NOP برای راندن دستورالعمل‌های وابستهٔ هزینه‌بر به گروه‌های مجزا. درج number دستور NOP برای مجبور کردن یک دستورالعمل به رفتن به یک گروه جدید.

-mcall-sysv

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده (embedded)، کد را با استفاده از قراردادهای فراخوانی (calling conventions) منطبق بر پیش‌نویس مارس ۱۹۹۵ از رابط باینری کاربردی System V (System V Application Binary Interface)، ضمیمهٔ پردازندهٔ PowerPC کامپایل می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه GCC را با استفاده از powerpc-*-eabiaix پیکربندی کرده باشید.

-mcall-sysv-eabi

-mcall-eabi

مشخص کردن هر دو گزینهٔ -mcall-sysv و -meabi.

-mcall-sysv-noeabi

مشخص کردن هر دو گزینهٔ -mcall-sysv و -mno-eabi.

-mcall-aixdesc

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را برای سیستم‌عامل AIX کامپایل می‌کند.

-mcall-linux

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را برای سامانهٔ GNU مبتنی بر Linux کامپایل می‌کند.

-mcall-freebsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را برای سیستم‌عامل FreeBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-netbsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را برای سیستم‌عامل NetBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-openbsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را برای سیستم‌عامل OpenBSD کامپایل می‌کند.

-mtraceback=traceback_type

انتخاب نوع جدول traceback. مقادیر معتبر برای traceback_type عبارتند از full، part و no.

-maix-struct-return

بازگرداندن تمام ساختارها در حافظه (همان‌طور که توسط ABI سیستم‌عامل AIX مشخص شده است).

-msvr4-struct-return

بازگرداندن ساختارهای کوچک‌تر از ۸ بایت در ثبات‌ها (همان‌طور که توسط SVR4 ABI مشخص شده است).

-mabi=abi-type

گسترش ABI فعلی با یک افزونهٔ خاص، یا حذف چنین افزونه‌ای. مقادیر معتبر عبارتند از: altivec، no-altivec، ibmlongdouble، ieeelongdouble، elfv1، elfv2، و برای AIX: vec-extabi، vec-default.

-mabi=ibmlongdouble

تغییر ABI فعلی برای استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM. اگر سامانهٔ شما به‌طور پیش‌فرض از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE استفاده کند، بعید است این گزینه کار کند. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE تغییر دهید، کامپایلر هشداری صادر می‌کند مگر اینکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=ieeelongdouble

تغییر ABI فعلی برای استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE. اگر سامانهٔ شما به‌طور پیش‌فرض از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM استفاده کند، بعید است این گزینه کار کند. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IBM تغییر دهید، کامپایلر هشداری صادر می‌کند مگر اینکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=elfv1

تغییر ABI فعلی برای استفاده از ELFv1 ABI. این ABI پیش‌فرض برای سامانه‌های ۶۴ بیتی big-endian مبتنی بر معماری PowerPC در Linux است. نادیده‌گرفتن ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی ویژه در سامانه بوده و به احتمال قوی منجر به خطاهای فاحش خواهد شد.

-mabi=elfv2

تغییر ABI فعلی برای استفاده از ELFv2 ABI. این ABI پیش‌فرض برای سامانه‌های ۶۴ بیتی little-endian مبتنی بر معماری PowerPC در Linux است. نادیده‌گرفتن ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی ویژه در سامانه بوده و به احتمال قوی منجر به خطاهای فاحش خواهد شد.

-mgnu-attribute

-mno-gnu-attribute

تولید دستورالعمل‌های اسمبلی .gnu_attribute برای تنظیم جفت‌های برچسب/مقدار در یک بخش .gnu.attributes که تغییرات ABI را در پارامترهای تابع یا مقادیر بازگشتی مشخص می‌کند.

-mprototype

-mno-prototype

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، فرض می‌کند که تمام فراخوانی‌های توابع با تعداد متغیر آرگومان به درستی پیش‌نمونه‌سازی (prototyped) شده‌اند. در غیر این صورت، کامپایلر باید پیش از هر فراخوانی فاقد پیش‌نمونه، یک دستورالعمل برای تنظیم یا پاک کردن بیت ۶ از ثبات کد وضعیت ("CR") درج کند تا مشخص شود آیا در صورت پذیرش آرگومان‌های متغیر توسط تابع، مقادیر ممیز شناور در ثبات‌های ممیز شناور ارسال شده‌اند یا خیر. با -mprototype، تنها فراخوانی‌های توابعِ پیش‌نمونه‌سازی‌شده با آرگومان‌های متغیر، این بیت را تنظیم یا پاک می‌کنند.

-mblock-move-inline-limit=num

در سامانه‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، فرض می‌کند که ماژول راه‌انداز sim-crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libsim.a و libc.a هستند. این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های powerpc-*-eabisim است.

-mmvme

در سامانه‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، فرض می‌کند که ماژول راه‌انداز crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libmvme.a و libc.a هستند.

-mads

در سامانه‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، فرض می‌کند که ماژول راه‌انداز crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libads.a و libc.a هستند.

-myellowknife

در سامانه‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، فرض می‌کند که ماژول راه‌انداز crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libyk.a و libc.a هستند.

-mvxworks

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، مشخص می‌کند که کامپایل برای سامانهٔ VxWorks انجام می‌شود.

-memb

در سامانه‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، بیت "PPC_EMB" را در سرآیند پرچم‌های ELF تنظیم می‌کند تا نشان دهد از بازآرایی‌های (relocations) گسترش‌یافتهٔ eabi استفاده شده است.

-meabi

-mno-eabi

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، از رابط باینری کاربردی تعبیه‌شده (EABI) که مجموعه‌ای از اصلاحات بر مشخصات System V.4 است، پیروی می‌کند (یا نمی‌کند). انتخاب -meabi به این معنی است که پشته بر روی یک مرز ۸ بایتی هم‌تراز می‌شود، تابع "__eabi" از تابع "main" برای آماده‌سازی محیط EABI فراخوانی می‌شود، و گزینهٔ -msdata می‌تواند از هر دو ثبات "r2" و "r13" برای اشاره به دو ناحیهٔ دادهٔ کوچک (small data) مجزا استفاده کند. انتخاب -mno-eabi به این معنی است که پشته بر روی یک مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز می‌شود، هیچ تابع مقداردهی اولیهٔ EABI از "main" فراخوانی نمی‌شود، و گزینهٔ -msdata تنها از "r13" برای اشاره به یک ناحیهٔ دادهٔ کوچکِ واحد استفاده می‌کند. اگر GCC را با استفاده از یکی از گزینه‌های powerpc*-*-eabi* پیکربندی کرده باشید، گزینهٔ -meabi به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-msdata=eabi

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، داده‌های عمومی و ایستای کوچکِ مقداردهی‌شده از نوع "const" را در بخش ".sdata2" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r2" به آن اشاره می‌شود. داده‌های عمومی و ایستای کوچکِ مقداردهی‌شدهٔ غیر-"const" را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r13" به آن اشاره می‌شود. داده‌های عمومی و ایستای کوچکِ مقداردهی‌نشده را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=eabi با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است. گزینهٔ -msdata=eabi همچنین گزینهٔ -memb را فعال می‌کند.

-msdata=sysv

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، داده‌های عمومی و ایستای کوچک را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r13" به آن اشاره می‌شود. داده‌های عمومی و ایستای کوچکِ مقداردهی‌نشده را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=sysv با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است.

-msdata=default

-msdata

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، چنانچه -meabi استفاده شود، کد را همانند -msdata=eabi کامپایل می‌کند؛ در غیر این صورت کد را همانند -msdata=sysv کامپایل می‌کند.

-msdata=data

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، داده‌های سراسری کوچک را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. داده‌های سراسری مقداردهی‌نشدهٔ کوچک را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد. با این حال، از ثبات "r13" برای آدرس‌دهی داده‌های کوچک استفاده نمی‌کند. این رفتار پیش‌فرض است مگر اینکه از سایر گزینه‌های -msdata استفاده شود.

-msdata=none

-mno-sdata

در سامانه‌های PowerPC تعبیه‌شده، تمامی داده‌های سراسری و ایستا مقداردهی‌شده را در بخش ".data"، و تمامی داده‌های مقداردهی‌نشده را در بخش ".bss" قرار می‌دهد.

-mreadonly-in-sdata

اشیای فقط‌خواندنی را نیز در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. این رفتار پیش‌فرض است.

تمامی انتقال‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا رونوشت‌های ساختار) که کمتر یا مساوی num بایت باشند را درون‌خطی می‌کند. کمینهٔ مقدار برای num در مقصدهای ۳۲ بیتی برابر با ۳۲ بایت و در مقصدهای ۶۴ بیتی برابر با ۶۴ بایت است. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری مقصد است.

-mblock-compare-inline-limit=num

برای تمامی مقایسه‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcmp" یا مقایسه‌های ساختار) که کمتر یا مساوی num بایت باشند، کد درون‌خطی بدون حلقه تولید می‌کند. اگر num برابر با ۰ باشد، تمامی بسط‌های درون‌خطی (حلقه‌ای و بدون حلقه) برای مقایسهٔ بلوک غیرفعال می‌شوند. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری مقصد است.

-mblock-compare-inline-loop-limit=num

یک بسط درون‌خطی با استفاده از کد حلقه‌ای برای تمامی مقایسه‌های بلوکی تولید می‌کند که کمتر یا مساوی num بایت بوده، اما از حد بسط مقایسهٔ بلوکی درون‌خطیِ بدون حلقه بزرگ‌تر باشند. اگر طول بلوک ثابت نباشد، حداکثر num بایت پیش از فراخوانی "memcmp" جهت مقایسهٔ باقی‌ماندهٔ بلوک مقایسه خواهد شد. مقدار پیش‌فرض وابسته به معماری مقصد است.

-mstring-compare-inline-limit=num

حداکثر num بایت از رشته را با کد درون‌خطی مقایسه می‌کند. اگر تفاوت یا پایان رشته در انتهای مقایسهٔ درون‌خطی یافت نشود، یک فراخوانی به "strcmp" یا "strncmp" باقی‌ماندهٔ مقایسه را انجام خواهد داد. مقدار پیش‌فرض ۶۴ بایت است.

-G num

در سامانه‌های PowerPC تعبیه‌شده، مؤلفه‌های سراسری و ایستای کمتر یا مساوی num بایت را به‌جای بخش‌های عادی داده یا BSS، در بخش‌های دادهٔ کوچک یا BSS قرار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض، num برابر با ۸ است. گزینهٔ -G num به پیونددهنده نیز ارسال می‌شود. تمامی ماژول‌ها باید با یک مقدار یکسان برای -G num کامپایل شوند.

-mregnames

-mno-regnames

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، نام ثبات‌ها را در خروجی زبان اسمبلی با قالب‌های نمادین درج می‌کند (درج نمی‌کند).

-mlongcall

-mno-longcall

به‌طور پیش‌فرض فرض می‌کند تمام فراخوانی‌ها دوردست هستند، به‌گونه‌ای که به یک دنبالهٔ فراخوانی طولانی‌تر و پرهزینه‌تر نیاز است. این امر برای فراخوانی‌های دورتر از ۳۲ مگابایت (۳۳٬۵۵۴٬۴۳۲ بایت) از مکان جاری الزامی است. اگر کامپایلر بداند که فراخوانی نمی‌تواند تا این حد دور باشد، یک فراخوانی کوتاه تولید می‌شود. این تنظیم را می‌توان توسط صفت تابع "shortcall" یا به‌وسیلهٔ #pragma longcall(0) لغو کرد.

برخی پیونددهنده‌ها قادر به تشخیص فراخوانی‌های خارج از محدوده و تولید بی‌درنگ کد واسط (glue code) هستند. در این سامانه‌ها، فراخوانی‌های دوردست غیرضروری بوده و کد کندتری تولید می‌کنند. در زمان نگارش این متن، پیونددهندهٔ AIX و همچنین پیونددهندهٔ GNU برای PowerPC/64 قادر به انجام این کار هستند. برنامه‌ریزی شده است که این قابلیت به پیونددهندهٔ GNU برای سامانه‌های ۳۲ بیتی PowerPC نیز افزوده شود.

در سامانه‌های PowerPC64 ELFv2 و سامانه‌های ۳۲ بیتی PowerPC با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU، ابزار GCC می‌تواند فراخوانی‌های دوردست را با استفاده از یک دنبالهٔ فراخوانی درون‌خطی PLT تولید کند (گزینهٔ -mpltseq را ببینید). معماری PowerPC با -mbss-plt و PowerPC64 ELFv1 (موتور بزرگ یا big-endian) از فراخوانی‌های درون‌خطی PLT پشتیبانی نمی‌کنند.

در سامانه‌های Darwin/PPC، دستور "#pragma longcall" عبارت "jbsr callee, L42" را به همراه یک branch island (کد واسط) تولید می‌کند. این دو نشانی مقصد نشان‌دهندهٔ تابع فراخوانده‌شده و جزیرهٔ انشعاب هستند. پیونددهندهٔ Darwin/PPC نشانی اول را ترجیح می‌دهد و چنانچه دستور "bl" در PPC مستقیماً به تابع فراخوانده‌شده برسد، دستور "bl callee" را تولید می‌کند؛ در غیر این صورت، پیونددهنده "bl L42" را برای فراخوانی جزیرهٔ انشعاب تولید خواهد کرد. جزیرهٔ انشعاب به بدنهٔ تابع فراخواننده ضمیمه می‌شود؛ این بخش نشانی کامل ۳۲ بیتی تابع فراخوانده‌شده را محاسبه کرده و به آن پرش می‌کند.

در سامانه‌های Mach-O (Darwin)، این گزینه کامپایلر را هدایت می‌کند تا برای هر فراخوانی مستقیم کد واسط را درج کند، و پیونددهندهٔ Darwin تصمیم می‌گیرد که از آن استفاده کند یا آن را کنار بگذارد.

در آینده، زمانی که مشخص باشد پیونددهنده کد واسط را تولید می‌کند، ممکن است GCC تمام مشخصه‌های longcall را نادیده بگیرد.

-mpltseq

-mno-pltseq

پیاده‌سازی (عدم پیاده‌سازی) -fno-plt و فراخوانی‌های دوردست با استفاده از دنبالهٔ فراخوانی PLT درون‌خطی که از پیوند تنبل (lazy linking) و فراخوانی‌های دوردست به توابع در کتابخانه‌های اشتراکی بارگذاری‌شده با dlopen پشتیبانی می‌کند. فراخوانی‌های PLT درون‌خطی تنها در سامانه‌های PowerPC64 ELFv2 و سامانه‌های ۳۲ بیتی PowerPC با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU پشتیبانی می‌شوند، و چنانچه در زمان پیکربندی GCC پشتیبانی از آن شناسایی شود به‌طور پیش‌فرض فعال هستند؛ همچنین در مورد PowerPC ۳۲ بیتی، در صورتی که GCC با --enable-secureplt پیکربندی شده باشد فعال خواهند بود. کدهای -mpltseq و اشیای بازنشانی‌پذیر ۳۲ بیتی PowerPC با -mbss-plt را نباید با یکدیگر پیوند داد.

-mtls-markers

-mno-tls-markers

نشانه‌گذاری (عدم نشانه‌گذاری) فراخوانی‌های "__tls_get_addr" با یک بازنشانی (relocation) که آرگومان تابع را مشخص می‌کند. بازنشانی به پیونددهنده اجازه می‌دهد تا برای بهینه‌سازی TLS، فراخوانی تابع را به‌طور مطمئن با دستورهای آماده‌سازی آرگومان مرتبط سازد، که این امر به نوبهٔ خود به GCC اجازه می‌دهد ترتیب اجرای دنباله را بهتر زمان‌بندی کند.

-mrecip

-mno-recip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های تخمین معکوس و تخمین ریشهٔ دوم معکوس با مراحل اضافی نیوتن-رافسون را برای افزایش دقت، به‌جای انجام تقسیم یا ریشهٔ دوم و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور فعال می‌کند. هنگام استفاده از -mrecip باید از گزینهٔ -ffast-math (یا دست‌کم -funsafe-math-optimizations، -ffinite-math-only، -freciprocal-math و -fno-trapping-math) استفاده کنید. توجه داشته باشید در حالی که توان عملیاتی دنباله به‌طور کلی بیشتر از توان عملیاتی دستورالعمل‌های غیرمعکوس است، دقت دنباله برای ریشه‌های دوم معکوس می‌تواند تا 2 ulp کاهش یابد (به‌عنوان مثال، معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 خواهد بود).

-mrecip=opt

این گزینه کنترل می‌کند که کدام دستورالعمل‌های تخمین معکوس می‌توانند استفاده شوند. opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند، و ممکن است یک "!" در ابتدای آن‌ها برای معکوس کردن حالت گزینه قرار گیرد:

all: تمامی دستورالعمل‌های تخمین را فعال می‌کند.
default: دستورالعمل‌های پیش‌فرض را فعال می‌کند که معادل با -mrecip است.
none: تمامی دستورالعمل‌های تخمین را غیرفعال می‌کند که معادل با -mno-recip است.
div: دستورالعمل‌های تقریب معکوس را برای هر دو دقت یگانه و دقت مضاعف فعال می‌کند.
divf: دستورالعمل‌های تقریب معکوس با دقت یگانه را فعال می‌کند.
divd: دستورالعمل‌های تقریب معکوس با دقت مضاعف را فعال می‌کند.
rsqrt: دستورالعمل‌های تقریب ریشهٔ دوم معکوس را برای هر دو دقت یگانه و دقت مضاعف فعال می‌کند..IP rsqrtf 4 دستورالعمل‌های تقریب جذر معکوس با دقت یگانه را فعال می‌کند.
rsqrtd: دستورالعمل‌های تقریب جذر معکوس با دقت دوگانه را فعال می‌کند.

بنابراین، برای مثال، -mrecip=all,!rsqrtd تمام دستورالعمل‌های تخمین معکوس را به جز دستورالعمل‌های "FRSQRTE"، "XSRSQRTEDP" و "XVRSQRTEDP" که محاسبات جذر معکوس با دقت دوگانه را مدیریت می‌کنند، فعال می‌سازد.

-mrecip-precision

-mno-recip-precision

فرض می‌کند (فرض نمی‌کند) که دستورالعمل‌های تخمین معکوس، تخمین‌هایی با دقت بالاتر از آنچه توسط ABI در PowerPC تعیین شده ارائه می‌دهند. انتخاب -mcpu=power6، -mcpu=power7 یا -mcpu=power8 به طور خودکار -mrecip-precision را فعال می‌کند. دستورالعمل‌های تخمین جذر با دقت دوگانه به طور پیش‌فرض روی ماشین‌های با دقت پایین تولید نمی‌شوند، زیرا تخمینی ارائه نمی‌دهند که پس از سه مرحله همگرا شود.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده برای برداری‌سازی توابع درونی (intrinsics) با استفاده از یک کتابخانه خارجی را مشخص می‌کند. در حال حاضر تنها نوع پشتیبانی‌شده mass است که استفاده از کتابخانه‌های زیرسیستم شتاب‌دهی ریاضی شرکت IBM (موسوم به MASS) را برای برداری‌سازی توابع درونی با استفاده از کتابخانه‌های خارجی تعیین می‌کند. در حال حاضر GCC هنگام تولید کد برای power7، فراخوانی‌هایی را به "acosd2"، "acosf4"، "acoshd2"، "acoshf4"، "asind2"، "asinf4"، "asinhd2"، "asinhf4"، "atan2d2"، "atan2f4"، "atand2"، "atanf4"، "atanhd2"، "atanhf4"، "cbrtd2"، "cbrtf4"، "cosd2"، "cosf4"، "coshd2"، "coshf4"، "erfcd2"، "erfcf4"، "erfd2"، "erff4"، "exp2d2"، "exp2f4"، "expd2"، "expf4"، "expm1d2"، "expm1f4"، "hypotd2"، "hypotf4"، "lgammad2"، "lgammaf4"، "log10d2"، "log10f4"، "log1pd2"، "log1pf4"، "log2d2"، "log2f4"، "logd2"، "logf4"، "powd2"، "powf4"، "sind2"، "sinf4"، "sinhd2"، "sinhf4"، "sqrtd2"، "sqrtf4"، "tand2"، "tanf4"، "tanhd2" و "tanhf4" صادر می‌کند. هر دو گزینه -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations نیز باید فعال باشند. کتابخانه‌های MASS باید در زمان پیوند مشخص شوند.

-mfriz

-mno-friz

دستورالعمل "friz" را هنگامی که از گزینه -funsafe-math-optimizations برای بهینه‌سازی گرد کردن مقادیر ممیز شناور به عدد صحیح ۶۴ بیتی و بازگشت به ممیز شناور استفاده می‌شود، تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر عدد ممیز شناور برای جا شدن در یک عدد صحیح بیش از حد بزرگ باشد، دستورالعمل "friz" مقدار یکسانی را بازنمی‌گرداند.

-mpointers-to-nested-functions

-mno-pointers-to-nested-functions

کدی را برای بارگذاری ثبات زنجیره ایستا ("r11") هنگام فراخوانی از طریق یک اشاره‌گر در سیستم‌های AIX و لینوکس ۶۴ بیتی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند)؛ جایی که یک اشاره‌گر تابع به یک توصیف‌گر ۳ کلمه‌ای حاوی آدرس تابع، مقدار TOC برای بارگذاری در ثبات "r2"، و مقدار زنجیره ایستا برای بارگذاری در ثبات "r11" اشاره دارد. گزینه -mpointers-to-nested-functions به طور پیش‌فرض فعال است. اگر از -mno-pointers-to-nested-functions استفاده کنید، نمی‌توانید از طریق اشاره‌گرها به توابع تودرتو یا اشاره‌گرها به توابعی که در سایر زبان‌ها کامپایل شده و از زنجیره ایستا استفاده می‌کنند، فراخوانی انجام دهید.

-msave-toc-indirect

-mno-save-toc-indirect

در صورتی که تابع در سیستم‌های AIX و لینوکس ۶۴ بیتی از طریق یک اشاره‌گر فراخوانی کند، کدی برای ذخیره مقدار TOC در مکان رزروشده پشته در پیش‌درآمد تابع (prologue) تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر مقدار TOC در پیش‌درآمد ذخیره نشود، دقیقاً پیش از فراخوانی از طریق اشاره‌گر ذخیره خواهد شد. گزینه -mno-save-toc-indirect پیش‌فرض است.

-mcompat-align-parm

-mno-compat-align-parm

کدی را برای ارسال پارامترهای ساختار با حداکثر تراز ۶۴ بیتی، جهت سازگاری با نسخه‌های قدیمی‌تر GCC تولید می‌کند (تولید نمی‌کند).

نسخه‌های قدیمی‌تر GCC (پیش از 4.9.0) زمانی که یک ساختار شامل عضوی نیازمند تراز ۱۲۸ بیتی بود، به اشتباه پارامتر ساختار را روی مرز ۱۲۸ بیتی تراز نمی‌کردند. این مورد در نسخه‌های جدیدتر GCC اصلاح شده است. این گزینه می‌تواند برای تولید کدی استفاده شود که با توابع کامپایل‌شده توسط نسخه‌های قدیمی‌تر GCC سازگار است.

گزینه -mno-compat-align-parm پیش‌فرض است.

-mblock-ops-unaligned-vsx

کد محافظت از پشته را با استفاده از قناری در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر ریسه در بلوک TLS (پیش‌فرض در GNU libc نسخه 2.4 یا بالاتر).

با انتخاب مورد دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset افزون بر این مشخص می‌کنند که از کدام ثبات به عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. مقدار پیش‌فرض آن‌ها همان است که در ABI مربوطه مشخص شده است.

-mpcrel

-mno-pcrel

آدرس‌دهی وابسته به شمارنده برنامه (pc-relative) را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mpcrel نیازمند فعال بودن گزینه‌های مدل کد متوسط (-mcmodel=medium) و آدرس‌دهی پیشوندی (-mprefixed) است.

-mprefixed

-mno-prefixed

حالت‌های آدرس‌دهی را با استفاده از دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی پیشوندی تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mprefixed مستلزم فعال بودن گزینه -mcpu=power10 (یا جدیدتر) است.

-mmma

-mno-mma

دستورالعمل‌های MMA را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینه -mma مستلزم فعال بودن گزینه -mcpu=power10 (یا جدیدتر) است.

-mrop-protect

-mno-rop-protect

دستورالعمل‌های محافظت در برابر ROP را در صورتی که پردازنده هدف از آن‌ها پشتیبانی کند، تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). در حال حاضر این گزینه بهینه‌سازی shrink-wrap (-fshrink-wrap) را غیرفعال می‌کند.

-mprivileged

-mno-privileged

کدی را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند) که در وضعیت ممتاز (privileged state) اجرا خواهد شد.

-mno-block-ops-unaligned-vsx

بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های ترازنشده vsx را برای بسط درون‌خطی توابع "memcpy" و "memmove" تولید می‌کند (تولید نمی‌کند).

--param rs6000-vect-unroll-limit=

بردارساز با بررسی اطلاعات هدف تعیین می‌کند که آیا باز کردن حلقه اصلی برداری‌شده سودمند خواهد بود یا خیر و به چه میزان. این پارامتر کران بالای میزان باز کردن حلقه اصلی توسط بردارساز را تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض چهار است..PP گزینه‌های RX

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای RX تعریف شده‌اند:

-m64bit-doubles

-m32bit-doubles

اندازه نوع دادهٔ "double" را ۶۴ بیتی (-m64bit-doubles) یا ۳۲ بیتی (-m32bit-doubles) می‌کند. پیش‌فرض -m32bit-doubles است. نکته: سخت‌افزار ممیز شناور RX تنها روی مقادیر ۳۲ بیتی کار می‌کند، به همین دلیل پیش‌فرض -m32bit-doubles است.

-fpu

-nofpu

استفاده از سخت‌افزار ممیز شناور RX را فعال (-fpu) یا غیرفعال (-nofpu) می‌کند. پیش‌فرض برای سری RX600 فعال و برای سری RX200 غیرفعال است.

با این حال، دستورالعمل‌های ممیز شناور فقط برای مقادیر ممیز شناور ۳۲ بیتی تولید می‌شوند، بنابراین اگر از گزینهٔ -m64bit-doubles استفاده شود، سخت‌افزار FPU برای doubleها استفاده نمی‌شود.

نکته: اگر گزینهٔ -fpu فعال باشد، -funsafe-math-optimizations نیز به‌طور خودکار فعال می‌شود. دلیل این امر این است که دستورالعمل‌های FPU در RX ذاتاً ناامن هستند.

-mcpu=name

نوع پردازندهٔ RX مورد نظر برای هدف‌گیری را انتخاب می‌کند. در حال حاضر سه نوع پشتیبانی می‌شوند: سخت‌افزار عمومی سری RX600 و RX200، و پردازندهٔ خاص RX610. پیش‌فرض RX600 است.

تنها تفاوت بین RX600 و RX610 این است که RX610 از دستورالعمل "MVTIPL" پشتیبانی نمی‌کند.

سری RX200 دارای واحد سخت‌افزاری ممیز شناور نیست و بنابراین هنگام انتخاب این نوع، -nofpu به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mbig-endian-data

-mlittle-endian-data

داده‌ها (نه کد) را در قالب big-endian ذخیره می‌کند. پیش‌فرض -mlittle-endian-data است، یعنی ذخیره داده‌ها در قالب little-endian.

-msmall-data-limit=N

حداکثر اندازه (بر حسب بایت) متغیرهای سراسری و ایستا را که می‌توانند در ناحیهٔ داده‌های کوچک (small data area) قرار گیرند مشخص می‌کند. استفاده از ناحیهٔ داده‌های کوچک می‌تواند به کدی کوچک‌تر و سریع‌تر منجر شود، اما اندازهٔ این ناحیه محدود است و بر عهدهٔ برنامه‌نویس است که اطمینان حاصل کند ناحیه سرریز نشود. همچنین هنگامی که از ناحیهٔ داده‌های کوچک استفاده می‌شود، یکی از ثبات‌های RX (معمولاً "r13") برای اشاره به این ناحیه رزرو می‌شود، بنابراین دیگر برای استفاده توسط کامپایلر در دسترس نیست. این امر در صورتی که متغیرها به جای نگهداری در این ثبات به درون پشته فرستاده شوند، می‌تواند منجر به کدی کُندتر و/یا بزرگ‌تر شود.

توجه: متغیرهای عمومی (متغیرهایی که مقداردهی اولیه نشده‌اند) و ثابت‌ها در ناحیهٔ داده‌های کوچک قرار نمی‌گیرند، چرا که به بخش‌های دیگر در فایل اجرایی خروجی تخصیص داده می‌شوند.

مقدار پیش‌فرض صفر است که این ویژگی را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید این ویژگی با سطوح بهینه‌سازی بالاتر (-O2 و غیره) به‌طور پیش‌فرض فعال نمی‌شود، زیرا رزرو یک ثبات اثرات مخرب احتمالی دارد. این به عهدهٔ برنامه‌نویس است که آزمایش کرده و دریابد آیا این ویژگی به نفع برنامهٔ اوست یا خیر. برای شرح نحوهٔ انتخاب ثبات واقعی جهت نگهداری اشاره‌گر ناحیهٔ داده‌های کوچک، توضیحات گزینهٔ -mpid را ببینید.

-mmax-constant-size=N

-mno-sim

از زمان اجرای شبیه‌ساز (simulator runtime) استفاده می‌کند. پیش‌فرض، استفاده از زمان اجرای خاصِ برد libgloss است.

-mas100-syntax

-mno-as100-syntax

هنگام تولید خروجی اسمبلی، از نحو سازگار با اسمبلر AS100 شرکت Renesas استفاده می‌کند. این نحو توسط اسمبلر GAS نیز قابل پردازش است، اما محدودیت‌هایی دارد، بنابراین به‌طور پیش‌فرض تولید نمی‌شود.

حداکثر اندازه (بر حسب بایت) ثابتی را مشخص می‌کند که می‌تواند به عنوان یک عملوند در یک دستورالعمل RX استفاده شود. اگرچه مجموعه دستورالعمل‌های RX اجازه می‌دهد ثابت‌هایی با طول حداکثر ۴ بایت در دستورالعمل‌ها استفاده شوند، مقدار طولانی‌تر معادل با دستورالعمل طولانی‌تر است. بنابراین در برخی شرایط محدود کردن اندازهٔ ثابت‌های مورد استفاده در دستورالعمل‌ها می‌تواند سودمند باشد. ثابت‌هایی که بیش از حد بزرگ هستند، در عوض در یک مخزن ثابت (constant pool) قرار گرفته و از طریق ارجاع باواسطهٔ ثبات به آن‌ها دسترسی پیدا می‌شود.

مقدار N می‌تواند بین ۰ و ۴ باشد. مقدار ۰ (پیش‌فرض) یا ۴ بدان معناست که ثابت‌ها با هر اندازه‌ای مجاز هستند.

-msave-acc-in-interrupts

بازآرایی پیونددهنده (linker relaxation) را فعال می‌کند. بازآرایی پیونددهنده فرآیندی است که طی آن پیونددهنده تلاش می‌کند با یافتن نگارش‌های کوتاه‌ترِ دستورالعمل‌های گوناگون، حجم برنامه را کاهش دهد. به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mint-register=N

تعداد ثبات‌های رزرو شده برای توابع گردانندهٔ وقفهٔ سریع را مشخص می‌کند. مقدار N می‌تواند بین ۰ و ۴ باشد. مقدار ۱ بدین معناست که ثبات "r13" برای استفادهٔ اختصاصی گرداننده‌های وقفهٔ سریع رزرو می‌شود. مقدار ۲ ثبات‌های "r13" و "r12" را رزرو می‌کند. مقدار ۳ ثبات‌های "r13"، "r12" و "r11"، و مقدار ۴ ثبات‌های "r13" تا "r10" را رزرو می‌کند. مقدار ۰ که پیش‌فرض است، هیچ ثباتی را رزرو نمی‌کند.

مشخص می‌کند که توابع گردانندهٔ وقفه باید ثبات انباشتگر (accumulator) را حفظ کنند. این امر تنها در صورتی لازم است که کد عادی ممکن باشد از ثبات انباشتگر استفاده کند، به عنوان مثال چون ضرب‌های ۶۴ بیتی انجام می‌دهد. پیش‌فرض نادیده گرفتن انباشتگر است زیرا این کار گرداننده‌های وقفه را سریع‌تر می‌کند.

-mpid

-mno-pid

تولید داده‌های مستقل از موقعیت (position independent data) را فعال می‌کند. هنگام فعال بودن، هرگونه دسترسی به داده‌های ثابت از طریق آفست نسبت به یک آدرس پایهٔ نگهداری‌شده در یک ثبات انجام می‌شود. این امکان می‌دهد مکان داده‌های ثابت در زمان اجرا بدون نیاز به بازنشانی (relocate) فایل اجرایی تعیین شود، که مزیتی برای برنامه‌های تعبیه‌شده با محدودیت‌های شدید حافظه است. داده‌هایی که قابل اصلاح هستند تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند.

توجه: استفاده از این ویژگی یک ثبات، معمولاً "r13"، را برای آدرس پایهٔ داده‌های ثابت رزرو می‌کند. این می‌تواند منجر به کدی کُندتر و/یا بزرگ‌تر، به‌ویژه در توابع پیچیده، شود.

ثبات واقعیِ انتخاب‌شده برای نگهداری آدرس پایهٔ داده‌های ثابت به این بستگی دارد که آیا گزینه‌های خط فرمان -msmall-data-limit و/یا -mint-register فعال هستند یا خیر. تخصیص ثبات‌ها از ثبات "r13" آغاز شده و رو به پایین ادامه می‌یابد؛ ابتدا برای برآورده کردن نیازمندی‌های -mint-register، سپس -mpid و در نهایت -msmall-data-limit تخصیص می‌یابند. بنابراین اگر هر دو گزینهٔ -mint-register=4 و -mpid در خط فرمان مشخص شده باشند، ممکن است ثبات ناحیهٔ داده‌های کوچک "r8" باشد.

این ویژگی به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. مقدار پیش‌فرض را می‌توان از طریق گزینهٔ خط فرمان -mno-pid بازگرداند.

-mno-warn-multiple-fast-interrupts

-mwarn-multiple-fast-interrupts

از صدور پیام هشدار توسط GCC در صورتی که هنگام کامپایل یک فایل بیش از یک گردانندهٔ وقفهٔ سریع پیدا کند، جلوگیری می‌کند. پیش‌فرض این است که به ازای هر گردانندهٔ وقفهٔ سریع اضافیِ یافت‌شده یک هشدار صادر شود، زیرا RX تنها از یک وقفه از این نوع پشتیبانی می‌کند.

-mallow-string-insns

-mno-allow-string-insns

استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری رشتهٔ "SMOVF"، "SCMPU"، "SMOVB"، "SMOVU"، "SUNTIL"، "SWHILE" و همچنین دستورالعمل "RMPA" را فعال یا غیرفعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها ممکن است داده‌ها را از پیش واکشی (prefetch) کنند که در صورت دسترسی به یک ثبات I/O ایمن نیست. (برای اطلاعات بیشتر به بخش 12.2.7 در RX62N Group User's Manual مراجعه کنید).

پیش‌فرض مجاز بودن این دستورالعمل‌ها است، اما برای GCC ممکن نیست که همهٔ شرایطی را که ممکن است از یک دستورالعمل رشته برای دسترسی به یک ثبات I/O استفاده شود به‌طور مطمئن تشخیص دهد، بنابراین استفاده از آن‌ها نمی‌تواند به‌طور خودکار غیرفعال شود. در عوض به برنامه‌نویس واگذار شده است که در صورت دسترسی برنامه‌اش به فضای I/O، از گزینهٔ -mno-allow-string-insns استفاده کند.

هنگامی که این دستورالعمل‌ها فعال هستند، GCC نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__RX_ALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌کند، و در غیر این صورت نماد "__RX_DISALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌نماید..IP -mjsr 4

-mno-jsr

فقط (یا نه فقط) از دستورالعمل‌های "JSR" برای دسترسی به توابع استفاده می‌کند. این گزینه را می‌توان زمانی استفاده کرد که اندازه کد از دامنه دستورالعمل‌های "BSR" فراتر می‌رود. توجه داشته باشید که -mno-jsr به معنای عدم استفاده از "JSR" نیست، بلکه بدین معناست که از هر نوع انشعابی می‌توان استفاده کرد.

نکته: گزینه خط فرمان عمومی GCC با عنوان -ffixed-reg در صورت استفاده با ویژگی تابع "interrupt" اهمیت خاصی برای پورت RX دارد. این ویژگی نشان‌دهنده تابعی است که برای پردازش وقفه‌های سریع در نظر گرفته شده است. GCC تضمین می‌کند که تنها از ثبات‌های "r10"، "r11"، "r12" و/یا "r13" استفاده کند و این تنها در صورتی است که استفاده معمول از ثبات‌های متناظر از طریق گزینه‌های خط فرمان -ffixed-reg یا -mint-register محدود شده باشد.

گزینه‌های S/390 و zSeries

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای معماری S/390 و zSeries تعریف شده‌اند.

-mwarn-framesize=framesize

برای عملیات ممیز شناور از دستورالعمل‌ها و ثبات‌های ممیز شناور سخت‌افزاری استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). وقتی -msoft-float مشخص شود، از توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور استفاده می‌شود. وقتی -mhard-float مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور IEEE را تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mhard-dfp

-mno-hard-dfp

برای عملیات ممیز شناور ده‌دهی از دستورالعمل‌های ممیز شناور ده‌دهی سخت‌افزاری استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). وقتی -mno-hard-dfp مشخص شود، از توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور ده‌دهی استفاده می‌شود. وقتی -mhard-dfp مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ده‌دهی تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای -march=z9-ec یا بالاتر است.

-mlong-double-64

-mlong-double-128

این سوئیچ‌ها اندازه نوع "long double" را کنترل می‌کنند. اندازه ۶۴ بیت باعث می‌شود نوع "long double" معادل نوع "double" شود. این حالت پیش‌فرض است.

-mbackchain

-mno-backchain

آدرس فریم فراخواننده را به عنوان اشاره‌گر زنجیره بازگشتی (backchain pointer) در فریم پشته فراخوانده‌شده ذخیره می‌کند (یا نمی‌کند). ممکن است برای امکان اشکال‌زدایی با استفاده از ابزارهایی که اطلاعات فریم فراخوانی DWARF را درک نمی‌کنند، یک backchain مورد نیاز باشد. هنگامی که -mno-packed-stack فعال باشد، اشاره‌گر backchain در انتهای فریم پشته ذخیره می‌شود؛ هنگامی که -mpacked-stack فعال باشد، backchain در بالاترین کلمه ناحیه ذخیره ثبات ۹۶/۱۶۰ بایتی قرار می‌گیرد.

به طور کلی، کدی که با -mbackchain کامپایل شده است، با کدی که با -mno-backchain کامپایل شده از نظر فراخوانی سازگار است؛ با این حال، استفاده از backchain برای اهداف اشکال‌زدایی معمولاً نیازمند آن است که کل باینری با -mbackchain ساخته شود. توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت کرنل لینوکس از -msoft-float استفاده کنید.

پیش‌فرض این است که backchain نگهداری نشود.

-mpacked-stack

-mno-packed-stack

از طرح‌بندی پشته فشرده (packed stack layout) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند). وقتی -mno-packed-stack مشخص شود، کامپایلر از تمام فیلدهای ناحیه ذخیره ثبات ۹۶/۱۶۰ بایتی تنها برای هدف پیش‌فرض آن‌ها استفاده می‌کند؛ فیلدهای بلااستفاده همچنان فضای پشته را اشغال می‌کنند. وقتی -mpacked-stack مشخص شود، شیارهای ذخیره ثبات به طور متراکم در بالای ناحیه ذخیره ثبات بسته‌بندی می‌شوند؛ فضای استفاده‌نشده برای اهداف دیگر مجدداً استفاده می‌شود و امکان استفاده بهینه‌تر از فضای پشته در دسترس را فراهم می‌کند. با این حال، هنگامی که -mbackchain نیز فعال باشد، بالاترین کلمه ناحیه ذخیره همیشه برای ذخیره backchain استفاده می‌شود و ثبات آدرس بازگشت همیشه دو کلمه پایین‌تر از backchain ذخیره می‌شود.

تا زمانی که از backchain فریم پشته استفاده نشود، کد تولید شده با -mpacked-stack با کد تولید شده با -mno-packed-stack از نظر فراخوانی سازگار است. توجه داشته باشید که برخی از نسخه‌های غیر FSF از GCC 2.95 برای S/390 یا zSeries کدی تولید می‌کردند که از backchain فریم پشته در زمان اجرا استفاده می‌کرد، نه صرفاً برای اهداف اشکال‌زدایی. چنین کدی با کد کامپایل شده با -mpacked-stack از نظر فراخوانی سازگار نیست. همچنین، توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت کرنل لینوکس از -msoft-float استفاده کنید.

پیش‌فرض این است که از طرح‌بندی پشته فشرده استفاده نشود.

-msmall-exec

-mno-small-exec

کدی تولید می‌کند (یا تولید نمی‌کند) که از دستورالعمل "bras" برای فراخوانی زیرروال‌ها استفاده می‌کند. این کار تنها در صورتی با قابلیت اطمینان کار می‌کند که اندازه کل فایل اجرایی از 64k فراتر نرود. پیش‌فرض این است که به جای آن از دستورالعمل "basr" استفاده شود که این محدودیت را ندارد.

-m64

-m31

هنگامی که -m31 مشخص شود، کدی مطابق با ABI گنو/لینوکس برای S/390 تولید می‌کند. هنگامی که -m64 مشخص شود، کدی مطابق با ABI گنو/لینوکس برای zSeries تولید می‌کند. این امر به ویژه به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی تولید کند. برای مقصدهای s390، پیش‌فرض -m31 است، در حالی که مقصدهای s390x به طور پیش‌فرض روی -m64 هستند.

-mzarch

-mesa

هنگامی که -mzarch مشخص شود، کدی را با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در z/Architecture تولید می‌کند. هنگامی که -mesa مشخص شود، کدی را با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در ESA/390 تولید می‌کند. توجه داشته باشید که -mesa همراه با -m64 امکان‌پذیر نیست. هنگام تولید کد سازگار با ABI گنو/لینوکس برای S/390، پیش‌فرض -mesa است. هنگام تولید کد سازگار با ABI گنو/لینوکس برای zSeries، پیش‌فرض -mzarch است.

-mhtm

-mno-htm

گزینه -mhtm مجموعه‌ای از توابع درونی را فعال می‌کند که از دستورالعمل‌های موجود در امکانات اجرای تراکنشی معرفی‌شده با نسل ماشین IBM zEnterprise EC12 بهره می‌برند (بخش S/390 System z Built-in Functions). -mhtm هنگام استفاده از -march=zEC12 به طور پیش‌فرض فعال است.

-mvx

-mno-vx

هنگامی که -mvx مشخص شود، کدی را با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در امکانات افزونه برداری معرفی‌شده با نسل ماشین IBM z13 تولید می‌کند. این گزینه ABI را برای برخی از مقادیر نوع برداری با توجه به هم‌ترازی و قراردادهای فراخوانی تغییر می‌دهد. در صورتی که مقادیر نوع برداری در زمینه‌ای مرتبط با ABI استفاده شوند، یک دستور GAS با نام .gnu_attribute برای نشانه‌گذاری باینری حاصل با ABI مورد استفاده اضافه خواهد شد. -mvx هنگام استفاده از -march=z13 به طور پیش‌فرض فعال است.

-mzvector

-mno-zvector

گزینه -mzvector افزونه‌های زبانی برداری و توابع درونی را با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در امکانات افزونه برداری معرفی‌شده با نسل ماشین IBM z13 فعال می‌کند. این گزینه امکان استفاده از vector را به عنوان کلمه کلیدی برای تعریف متغیرها و آرگومان‌های نوع برداری اضافه می‌کند. vector تنها زمانی در دسترس است که افزونه‌های GNU فعال باشند. در صورت درخواست انطباق دقیق با استاندارد مثلاً با -std=c99، بسط داده نخواهد شد. علاوه بر توابع درونی سطح پایین GCC، گزینه -mzvector مجموعه‌ای از توابع درونی اضافه‌شده برای سازگاری با پیاده‌سازی‌های سبک AltiVec مانند Power و Cell را نیز فعال می‌کند. برای استفاده از این توابع درونی، فایل سرآیند vecintrin.h باید گنجانده شود. -mzvector به طور پیش‌فرض غیرفعال است..IP -mmvcle 4

-mno-mvcle

تولید (یا عدم تولید) کدی که از دستور "mvcle" برای انجام جابه‌جایی‌های بلوکی استفاده می‌کند. هنگامی که -mno-mvcle مشخص شده باشد، به جای آن از یک حلقهٔ "mvc" استفاده می‌شود. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه بهینه‌سازی برای اندازه فعال باشد.

-mdebug

-mno-debug

چاپ کردن (یا عدم چاپ) اطلاعات اشکال‌زدایی اضافی هنگام کامپایل. حالت پیش‌فرض، عدم چاپ اطلاعات اشکال‌زدایی است.

-march=cpu-type

تولید کدی که بر روی cpu-type اجرا می‌شود، که نام سیستمی است که نوع خاصی از پردازنده را نشان می‌دهد. مقادیر ممکن برای cpu-type عبارتند از z900/arch5، z990/arch6، z9-109، z9-ec/arch7، z10/arch8، z196/arch9، zEC12، z13/arch11، z14/arch12، z15/arch13، z16/arch14، z17/arch15، و native.

مقدار پیش‌فرض -march=z900 است.

مشخص کردن native به عنوان نوع پردازنده می‌تواند برای انتخاب بهترین گزینهٔ معماری برای پردازندهٔ میزبان استفاده شود. در صورتی که GCC پردازنده را شناسایی نکند، -march=native هیچ اثری ندارد.

-mtune=cpu-type

میزان‌سازی تمام جنبه‌های ممکن در کد تولیدشده متناسب با cpu-type، به جز ABI و مجموعه دستورالعمل‌های دردسترس. فهرست مقادیر ممکن برای cpu-type همانند -march است. مقدار پیش‌فرض همان مقداری است که برای -march استفاده شده است.

-mtpf-trace

-mno-tpf-trace

تولید کدی که انشعاب‌های اختصاصی TPF OS را به روتین‌های ردیابی در سیستم‌عامل اضافه می‌کند (یا اضافه نمی‌کند). این گزینه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS.

-mtpf-trace-skip

-mno-tpf-trace-skip

تولید کدی که مقصدهای انشعاب پیش‌فرضِ فعال‌شده توسط -mtpf-trace را تغییر می‌دهد (یا تغییر نمی‌دهد) تا به روتین‌های ردیابی تخصصی اشاره کنند که امکان نادیده گرفتن انتخابیِ مدخل‌های ردیابی تابع را برای TPF OS فراهم می‌سازند. این گزینه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS و مشخص کردن -mtpf-trace.

-mfused-madd

-mno-fused-madd

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و جمع ممیز شناور (multiply and accumulate) استفاده می‌کند (یا استفاده نمی‌کند). در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری، این دستورالعمل‌ها به صورت پیش‌فرض تولید می‌شوند.

ارائه یک هشدار در صورتی که تابع جاری از اندازهٔ فریم داده‌شده فراتر رود. از آنجا که این بررسی در زمان کامپایل انجام می‌شود، لزوماً به این معنی نیست که هنگام اجرای برنامه مشکلی واقعی رخ خواهد داد. هدف از آن شناسایی توابعی است که به احتمال زیاد باعث سرریز پشته (stack overflow) می‌شوند. این گزینه برای استفاده در محیط‌هایی با اندازهٔ پشتهٔ محدود، مانند هسته لینوکس، کاربردی است.

-mwarn-dynamicstack

ارائه یک هشدار در صورتی که تابع "alloca" را فراخوانی کند یا از آرایه‌های با اندازهٔ پویا استفاده نماید. این کار معمولاً در شرایطی با اندازهٔ پشتهٔ محدود، ایدهٔ نامناسبی است.

-mstack-guard=stack-guard

-mstack-size=stack-size

اگر این گزینه‌ها مشخص شوند، بک‌اند S/390 دستورالعمل‌های اضافه‌ای در مقدمهٔ تابع صادر می‌کند که در صورتی که اندازهٔ پشته stack-guard بایت فراتر از stack-size باشد، یک تله (trap) ایجاد می‌کنند (به یاد داشته باشید که پشته در S/390 رو به پایین رشد می‌کند). اگر گزینهٔ stack-guard مشخص نشود، کوچک‌ترین توان ۲ بزرگ‌تر از اندازهٔ فریم تابع کامپایل‌شده انتخاب می‌شود. این گزینه‌ها برای کمک به اشکال‌زدایی مشکلات سرریز پشته در نظر گرفته شده‌اند. کد اضافی تولیدشده سربار اندکی ایجاد می‌کند و بنابراین می‌تواند در سیستم‌های مشابه محیط عملیاتی نیز بدون افت چشمگیر کارایی استفاده شود. مقادیر داده‌شده باید دقیقاً توانی از ۲ باشند و stack-size باید بزرگ‌تر از stack-guard باشد بدون اینکه از 64k تجاوز کند. به منظور دستیابی به کارایی مناسب، کد اضافی این فرض را در نظر می‌گیرد که پشته در آدرسی هم‌تراز با مقدار ارائه‌شده توسط stack-size آغاز می‌شود. گزینهٔ stack-guard تنها همراه با stack-size قابل استفاده است.

-mhotpatch=pre-halfwords,post-halfwords

اگر گزینهٔ hotpatch فعال باشد، یک مقدمهٔ تابع برای «وصله‌زنی زنده» (hot-patching) برای تمام توابع موجود در واحد ترجمه تولید می‌شود. قبل از برچسب تابع، تعداد مشخصی از دستورالعمل‌های دو بایتی NOP قرار می‌گیرد (pre-halfwords، حداکثر ۱۰۰۰۰۰۰). پس از برچسب، با استفاده از بزرگ‌ترین دستورالعمل‌های شبیه به NOP که معماری اجازه می‌دهد، به میزان 2 * post-halfwords بایت اضافه می‌شود (حداکثر ۱۰۰۰۰۰۰).

اگر هر دو آرگومان صفر باشند، وصله‌زنی زنده غیرفعال می‌شود.

این گزینه می‌تواند برای توابع مجزا با استفاده از صفت "hotpatch" بازنویسی شود.

گزینه‌های SH

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های SH تعریف شده‌اند:

-m1: تولید کد برای SH1.
-m2: تولید کد برای SH2.
-m2e: تولید کد برای SH2e.
-m2a-nofpu: تولید کد برای SH2a بدون FPU، یا برای یک SH2a-FPU به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m2a-single-only: تولید کد برای SH2a-FPU به گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) استفاده نشود.
-m2a-single: تولید کد برای SH2a-FPU با این فرض که واحد ممیز شناور به صورت پیش‌فرض در حالت دقت یگانه (single-precision) است.
-m2a: تولید کد برای SH2a-FPU با این فرض که واحد ممیز شناور به صورت پیش‌فرض در حالت دقت مضاعف است.
-m3: تولید کد برای SH3.
-m3e: تولید کد برای SH3e.
-m4-nofpu: تولید کد برای SH4 بدون واحد ممیز شناور.
-m4-single-only: تولید کد برای SH4 با واحد ممیز شناوری که تنها از محاسبات دقت یگانه پشتیبانی می‌کند.
-m4-single: تولید کد برای SH4 با این فرض که واحد ممیز شناور به صورت پیش‌فرض در حالت دقت یگانه است.
-m4: تولید کد برای SH4.
-m4-100: تولید کد برای SH4-100.
-m4-100-nofpu: تولید کد برای SH4-100 به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-100-single: تولید کد برای SH4-100 با این فرض که واحد ممیز شناور به صورت پیش‌فرض در حالت دقت یگانه است.
-m4-100-single-only: تولید کد برای SH4-100 به گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-200: تولید کد برای SH4-200..IP -m4-200-nofpu 4 تولید کد برای SH4-200 به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-200-single: تولید کد برای SH4-200 با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد (single-precision) قرار دارد.
-m4-200-single-only: تولید کد برای SH4-200 به گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) استفاده نشود.
-m4-300: تولید کد برای SH4-300.
-m4-300-nofpu: تولید کد برای SH4-300 به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-300-single: تولید کد برای SH4-300 به گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-300-single-only: تولید کد برای SH4-300 به گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-340: تولید کد برای SH4-340 (بدون MMU، بدون FPU).
-m4-500: تولید کد برای SH4-500 (بدون FPU). گزینهٔ -isa=sh4-nofpu را به اسمبلر منتقل می‌کند.
-m4a-nofpu: تولید کد برای SH4al-dsp یا برای یک SH4a به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4a-single-only: تولید کد برای SH4a، به گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4a-single: تولید کد برای SH4a با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت منفرد قرار دارد.
-m4a: تولید کد برای SH4a.
-m4al: مشابه -m4a-nofpu، به جز اینکه به‌طور ضمنی -dsp را به اسمبلر ارسال می‌کند. GCC در حال حاضر هیچ دستورالعمل DSP تولید نمی‌کند.
-mb: کامپایل کد برای پردازنده در حالت بزرگ‌پایان (big-endian).
-ml: کامپایل کد برای پردازنده در حالت کوچک‌پایان (little-endian).
-mdalign: تراز کردن متغیرهای double در مرزهای ۶۴ بیتی. توجه داشته باشید که این کار قراردادهای فراخوانی (calling conventions) را تغییر می‌دهد و بنابراین برخی از توابع کتابخانهٔ استاندارد C کار نخواهند کرد، مگر اینکه ابتدا آن را با -mdalign دوباره کامپایل کنید.
-mrelax: کوتاه‌تر کردن برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند، در صورت امکان؛ از گزینهٔ لینکر -relax استفاده می‌کند.
-mbigtable: استفاده از آفست‌های ۳۲ بیتی در جدول‌های "switch". پیش‌فرض استفاده از آفست‌های ۱۶ بیتی است.
-mbitops: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری بیتی روی SH2A.
-mfmovd: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل "fmovd". برای محدودیت‌های ترازسازی، -mdalign را بررسی کنید.
-mrenesas: پیروی از قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده توسط Renesas.
-mno-renesas: پیروی از قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده برای GCC پیش از دردسترس قرار گرفتن قراردادهای Renesas. این گزینه پیش‌فرض برای همهٔ مقصدهای زنجیره ابزار SH است.
-mnomacsave: علامت‌گذاری ثبات "MAC" به عنوان call-clobbered، حتی اگر -mrenesas مشخص شده باشد.
-mieee
-mno-ieee: کنترل انطباق با استاندارد IEEE در مقایسه‌های ممیز شناور، که بر نحوهٔ مدیریت مواردی که نتیجه مقایسه نامرتب (unordered) است تأثیر می‌گذارد. به‌طور پیش‌فرض -mieee به‌صورت ضمنی فعال است. اگر -ffinite-math-only فعال باشد، -mno-ieee به‌طور ضمنی تنظیم می‌شود که منجر به مقایسه‌های ممیز شناور سریع‌تر برای بزرگتر یا مساوی و کوچکتر یا مساوی می‌گردد. تنظیمات ضمنی را می‌توان با تعیین -mieee یا -mno-ieee بازنویسی کرد.
-minline-ic_invalidate: درون‌خط‌سازی (Inline) کد برای بی‌اعتبار کردن مدخل‌های حافظهٔ نهان دستورالعمل پس از برپایی ترامپولین‌های توابع تو در تو. این گزینه در صورتی که -musermode اعمال شده باشد و گزینهٔ تولید کدِ انتخاب‌شده (مانند -m4) اجازهٔ استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد، هیچ اثری ندارد. اگر گزینهٔ تولید کدِ انتخاب‌شده اجازهٔ استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد و -musermode اعمال نشده باشد، کدِ درون‌خط‌شده مستقیماً آرایهٔ آدرس حافظهٔ نهان دستورالعمل را با یک نوشتن انجمنی دستکاری می‌کند. این کار نه‌تنها در زمان اجرا به حالت ممتاز (privileged mode) نیاز دارد، بلکه اگر خط کَش از طریق TLB نگاشت شده و سپس نگاشت آن حذف شده باشد، با شکست مواجه می‌شود.
-misize: تخلیه اندازه و مکان دستورالعمل در کد اسمبلی.
-mpadstruct: این گزینه منسوخ شده است. این گزینه ساختارها را به مضربی از ۴ بایت تراز/پد (pad) می‌کند، که با ABI معماری SH ناسازگار است.
-matomic-model=model: مدل عملیات اتمی و پارامترهای اضافی را به صورت فهرستی جداشده با کاما تعیین می‌کند. برای جزئیات در مورد توابع درونی (built-in) اتمی، به __atomic Builtins مراجعه کنید. مدل‌ها و پارامترهای زیر پشتیبانی می‌شوند:

none: غیرفعال کردن توالی‌های اتمیِ تولیدشده توسط کامپایلر و تولید فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات اتمی. این حالت در صورتی که مقصد "sh*-*-linux*" نباشد پیش‌فرض است.
soft-gusa: تولید توالی‌های نرم‌افزاری اتمی gUSA سازگار با GNU/Linux برای توابع درونی اتمی. توالی‌های اتمی تولیدشده نیاز به پشتیبانی اضافی از کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم دارند و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای SH3* و SH4* مناسب هستند. این گزینه زمانی که مقصد "sh*-*-linux*" و SH3* یا SH4* باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال است. هنگامی که مقصد SH4A باشد، این گزینه همچنین به منظور ایجاد کدی بهینه‌تر، تا حدی از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری اتمی "movli.l" و "movco.l" بهره می‌برد، مگر اینکه strict تعیین شده باشد.
soft-tcb: تولید توالی‌های نرم‌افزاری اتمی که از یک متغیر در بلوک کنترل نخ (thread control block) استفاده می‌کنند. این گزینه‌ای دگرگون‌شده از توالی‌های gUSA است که می‌تواند روی مقصدهای SH1* و SH2* نیز استفاده شود. توالی‌های اتمی تولیدشده نیاز به پشتیبانی اضافی از سوی کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم دارند و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب هستند. هنگام استفاده از این مدل، پارامتر gbr-offset= نیز باید مشخص شود.
soft-imask: تولید توالی‌های نرم‌افزاری اتمی که با تنظیم "SR.IMASK = 1111" به‌طور موقت وقفه‌ها را غیرفعال می‌کنند. این مدل تنها زمانی کار می‌کند که برنامه در حالت ممتاز (privileged mode) اجرا شود و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب است. پشتیبانی اضافی از کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم مورد نیاز نیست. این مدل زمانی که مقصد "sh*-*-linux*" و SH1* یا SH2* باشد به‌طور پیش‌فرض فعال است.
hard-llcs: تولید توالی‌های سخت‌افزاری اتمی صرفاً با استفاده از دستورالعمل‌های "movli.l" و "movco.l". این مورد فقط در SH4A موجود است و برای سیستم‌های چندهسته‌ای مناسب است. از آنجا که دستورالعمل‌های سخت‌افزاری فقط از متغیرهای اتمی ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کنند، دسترسی به متغیرهای ۸ یا ۱۶ بیتی با دسترسی‌های ۳۲ بیتی شبیه‌سازی (emulate) می‌شود. کد کامپایل‌شده با این گزینه، در صورت اجرا روی سیستم SH4A، با سیستم‌های مدیریت وقفه/استثنای دیگر مدل‌های نرم‌افزاری اتمی نیز سازگار است. برای این مدل پشتیبانی اضافی از کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم لازم نیست.
gbr-offset=: این پارامتر آفست (بر حسب بایت) متغیر موجود در ساختار بلوک کنترل نخ را مشخص می‌کند که باید توسط توالی‌های اتمی تولیدشده در صورت انتخاب مدل soft-tcb مورد استفاده قرار گیرد. برای سایر مدل‌ها این پارامتر نادیده گرفته می‌شود. مقدار مشخص‌شده باید یک مضرب صحیح از چهار و در محدودهٔ ۰-۱۰۲۰ باشد.
strict: این پارامتر از استفادهٔ ترکیبی چندین مدل اتمی، حتی در صورت سازگاری، جلوگیری می‌کند و کامپایلر را وادار می‌سازد تا توالی‌های اتمی را فقط طبق مدل تعیین‌شده تولید کند.

آپ‌کد "tas.b" را برای "__atomic_test_and_set" تولید می‌کند. توجه داشته باشید که بسته به پیکربندی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خاص، این امر می‌تواند به دلیل تخلیه خط حافظه نهان عملوند که ناشی از دستور "tas.b" است، کارایی کلی را کاهش دهد. در پردازنده‌های چند‌هسته‌ای SH4A، دستور "tas.b" باید با احتیاط استفاده شود، چرا که برای برخی از پیکربندی‌های حافظه نهان می‌تواند منجر به خرابی داده‌ها شود.

-mprefergot: هنگام تولید کد مستقل از موقعیت، فراخوانی‌های توابع را به جای جدول پیوند رویه (PLT) با استفاده از جدول آفست سراسری (GOT) صادر می‌کند.
-musermode
-mno-usermode: به کامپایلر اجازه تولید کد حالت ممتازه (privileged mode) را نمی‌دهد (اجازه می‌دهد). تعیین -musermode همچنین در صورتی که کد درون‌خطی‌شده در حالت کاربر کار نکند، مستلزم -mno-inline-ic_invalidate است. هنگامی که هدف "sh*-*-linux*" باشد، -musermode پیش‌فرض است. اگر هدف *SH1 یا *SH2 باشد، گزینه -musermode هیچ تأثیری ندارد، زیرا حالت کاربر وجود ندارد.
-multcost=number: هزینه فرضی برای یک دستور ضرب را تعیین می‌کند.
-mdiv=strategy: راهبرد تقسیم مورد استفاده برای عملیات تقسیم عدد صحیح را تعیین می‌کند. strategy می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

call-div1: تابعی از کتابخانه را فراخوانی می‌کند که از دستور تقسیم تک‌مرحله‌ای "div1" برای انجام عملیات استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر نتیجه‌ای نامشخص محاسبه کرده و تله (trap) ایجاد نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است، مگر برای SH4، SH2A و SHcompact.
call-fp: تابعی از کتابخانه را فراخوانی می‌کند که عملیات را با ممیز شناور با دقت مضاعف انجام می‌دهد. تقسیم بر صفر باعث ایجاد یک استثنای ممیز شناور می‌شود. این حالت پیش‌فرض برای SHcompact دارای FPU است. تعیین این گزینه برای اهدافی که FPU با دقت مضاعف ندارند، به طور پیش‌فرض به "call-div1" تغییر می‌یابد.
call-table: تابعی از کتابخانه را فراخوانی می‌کند که از یک جدول جستجو برای مقسوم‌علیه‌های کوچک و از دستور "div1" با تفکیک حالات برای مقسوم‌علیه‌های بزرگتر استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر نتیجه‌ای نامشخص محاسبه کرده و trap ایجاد نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض برای SH4 است. تعیین این گزینه برای اهدافی که دستورهای شیفت پویا ندارند، به طور پیش‌فرض به "call-div1" برمی‌گردد.

هنگامی که راهبرد تقسیم مشخص نشده باشد، راهبرد پیش‌فرض بر اساس هدف جاری انتخاب می‌شود. برای SH2A، راهبرد پیش‌فرض استفاده از دستورهای "divs" و "divu" به جای فراخوانی‌های توابع کتابخانه‌ای است.

-maccumulate-outgoing-args: فضا را برای آرگومان‌های خروجی یک بار در مقدمه تابع (function prologue) رزرو می‌کند، نه در اطراف هر فراخوانی. این کار به طور کلی برای کارایی و اندازه کد مفید است. همچنین برای باز کردن پشته (unwinding) جهت جلوگیری از تغییر چارچوب پشته در اطراف کدهای شرطی مورد نیاز است.
-mdivsi3_libfunc=name: نام تابع کتابخانه‌ای مورد استفاده برای تقسیم علامت‌دار ۳۲ بیتی را روی name تنظیم می‌کند. این گزینه فقط بر نام استفاده‌شده در راهبردهای تقسیم call تأثیر می‌گذارد و کامپایلر همچنان انتظار همان مجموعه‌های ثبات‌های ورودی/خروجی/تخریب‌شده (clobbered) را دارد که گویی این گزینه وجود نداشته است.
-mfixed-range=register-range: کدی تولید می‌کند که با محدوده ثبات‌های ارائه‌شده به عنوان ثبات‌های ثابت برخورد می‌کند. یک ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهنده ثبات (register allocator) نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کد هسته کاربرد دارد. یک محدوده ثبات به صورت دو ثبات جدا شده با خط تیره مشخص می‌شود. چندین محدوده ثبات را می‌توان با کاما از یکدیگر جدا کرد.
-mbranch-cost=num: مقدار num را به عنوان هزینه یک دستور پرش (branch) در نظر می‌گیرد. مقادیر بالاتر باعث می‌شوند کامپایلر تلاش کند در صورت امکان کدهای بدون پرش بیشتری تولید کند. در صورت عدم تعیین، این مقدار بسته به نوع پردازنده‌ای که برای آن کامپایل انجام می‌شود، انتخاب می‌گردد.
-mzdcbranch
-mno-zdcbranch: فرض می‌کند (فرض نمی‌کند) که دستورهای پرش شرطی با جابه‌جایی صفر (zero displacement) "bt" و "bf" سریع هستند. اگر -mzdcbranch مشخص شود، کامپایلر توالی‌های کد پرش با جابه‌جایی صفر را ترجیح می‌دهد. این گزینه هنگام تولید کد برای SH4 و SH4A به طور پیش‌فرض فعال است. می‌توان آن را با تعیین صریح -mno-zdcbranch غیرفعال کرد.
-mcbranch-force-delay-slot: استفاده از شکاف‌های تأخیر (delay slots) را برای پرش‌های شرطی اجباری می‌کند؛ که در صورت پیدا نشدن دستور مناسب، شکاف تأخیر را با یک "nop" پر می‌کند. به طور پیش‌فرض این گزینه غیرفعال است. می‌توان آن را برای دور زدن اشکالات سخت‌افزاری مانند آنچه در SH7055 اصلی یافت می‌شود فعال کرد.
-mfused-madd
-mno-fused-madd: کدی تولید می‌کند که از دستورهای ضرب و جمع ممیز شناور استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری، این دستورها به طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. گزینه وابسته به ماشین -mfused-madd اکنون به گزینه مستقل از ماشین -ffp-contract=fast و -mno-fused-madd به -ffp-contract=off نگاشت شده است.
-mfsca
-mno-fsca: به کامپایلر اجازه می‌دهد یا نمی‌دهد که دستور "fsca" را برای تقریب سینوس و کسینوس صادر کند. گزینه -mfsca باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations استفاده شود. این گزینه به طور پیش‌فرض هنگام تولید کد برای SH4A فعال است. استفاده از -mno-fsca تقریب‌های سینوس و کسینوس را غیرفعال می‌کند، حتی اگر -funsafe-math-optimizations اعمال شده باشد.
-mfsrra
-mno-fsrra: به کامپایلر اجازه می‌دهد یا نمی‌دهد که دستور "fsrra" را برای تقریب جذر معکوس (reciprocal square root) صادر کند. گزینه -mfsrra باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only استفاده شود. این گزینه به طور پیش‌فرض هنگام تولید کد برای SH4A فعال است. استفاده از -mno-fsrra تقریب جذر معکوس را غیرفعال می‌کند حتی اگر -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only اعمال شده باشند.
-mpretend-cmove: پرش‌های شرطی با جابه‌جایی صفر را برای الگوهای دستور انتقال شرطی (conditional move) ترجیح می‌دهد. این امر می‌تواند منجر به کدهای سریع‌تر در پردازنده SH4 شود.
-mfdpic: کد را با استفاده از ABI مربوط به FDPIC تولید می‌کند.

گزینه‌های Solaris 2

این گزینه‌های -m در Solaris 2 پشتیبانی می‌شوند:

-mclear-hwcap: گزینه -mclear-hwcap به کامپایلر اعلام می‌کند قابلیت‌های سخت‌افزاری تولیدشده توسط اسمبلر Solaris را حذف کند. این گزینه فقط زمانی ضروری است که فایل‌های شیء از افزونه‌های معماری مجموعه دستورات (ISA) استفاده کنند که توسط ماشین فعلی پشتیبانی نمی‌شود، اما در زمان اجرا بررسی می‌کنند که آیا باید از آن‌ها استفاده شود یا خیر.
-mimpure-text: گزینه -mimpure-text که علاوه بر -shared استفاده می‌شود، به کامپایلر می‌گوید هنگام پیوند یک شیء اشتراکی، -z text را به پیونددهنده ارسال نکند. با استفاده از این گزینه، می‌توانید کدهای وابسته به موقعیت را در یک شیء اشتراکی پیوند دهید.
گزینه -mimpure-text پیام خطای پیونددهنده مبنی بر "relocations remain against allocatable but non-writable sections" را سرکوب می‌کند. با این حال، بازنشانی‌های ضروری باعث فعال شدن رونویسی در زمان نوشتن (copy-on-write) می‌شوند و شیء اشتراکی در واقع بین فرایندها به اشتراک گذاشته نمی‌شود. به جای استفاده از -mimpure-text، باید تمام کد منبع را با -fpic یا -fPIC کامپایل کنید.

علاوه بر موارد بالا، این سوئیچ‌ها در Solaris 2 پشتیبانی می‌شوند:

-pthreads: این یک مترادف برای -pthread است.

گزینه‌های SPARC

این گزینه‌های -m در SPARC پشتیبانی می‌شوند:

-mno-app-regs

مشخص کردن -mapp-regs باعث تولید خروجی با استفاده از ثبات‌های سراسری (global registers) ۲ تا ۴ می‌شود، که SPARC SVR4 ABI آنها را برای برنامه‌های کاربردی رزرو کرده است. مشابه ثبات سراسری ۱، هر یک از ثبات‌های سراسری ۲ تا ۴ به عنوان یک ثبات قابل‌تخصیص در نظر گرفته می‌شوند که فراخوانی توابع مقدار آن‌ها را بازنویسی (clobber) می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

برای سازگاری کامل با SVR4 ABI به قیمت مقداری افت کارایی، گزینه -mno-app-regs را مشخص کنید. شما باید کتابخانه‌ها و نرم‌افزارهای سیستمی را با این گزینه کامپایل کنید.

-mflat

-mno-flat

با -mflat، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را تولید نمی‌کند و از یک مدل «مسطح» (flat) یا پنجره ثبات تکی استفاده می‌کند. این مدل با مدل پنجره ثبات معمولی سازگار است. ثبات‌های محلی و ثبات‌های ورودی (۰--۵) همچنان به عنوان ثبات‌های «حفظ‌شده در فراخوانی» (call-saved) در نظر گرفته می‌شوند و در صورت نیاز روی پشته ذخیره می‌شوند.

با -mno-flat (حالت پیش‌فرض)، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را (به جز برای توابع برگ یا leaf) تولید می‌کند. این حالت کارکرد عادی است.

-mfpu

تولید خروجیِ حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور (floating-point). این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

-mno-unaligned-doubles

تولید خروجیِ حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور. هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز برای تمام اهداف SPARC در دسترس نیستند. به طور معمول از امکانات کامپایلر C پیش‌فرض ماشین استفاده می‌شود، اما این کار در کامپایل متقاطع (cross-compilation) به طور مستقیم امکان‌پذیر نیست. برای کامپایل متقاطع، باید تمهیدات لازم را برای ارائه توابع کتابخانه‌ای مناسب فراهم کنید. اهداف توکار (embedded) شامل sparc-*-aout و sparclite-*-* از ممیز شناور نرم‌افزاری پشتیبانی می‌کنند.

گزینه -msoft-float شیوه فراخوانی (calling convention) را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین، تنها در صورتی مفید است که تمام برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به ویژه، برای کارکرد درست لازم است libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-mhard-quad-float

تولید خروجیِ حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای (quad-word یا long double).

-msoft-quad-float

تولید خروجیِ حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای (quad-word یا long double). توابع فراخوانی‌شده همان‌هایی هستند که در SPARC ABI مشخص شده‌اند. این حالت پیش‌فرض است.

تا زمان نگارش این متن، هیچ پیاده‌سازی از SPARC وجود ندارد که پشتیبانی سخت‌افزاری از دستورالعمل‌های ممیز شناور quad-word داشته باشد. همه آن‌ها برای چنین دستورالعمل‌هایی یک گرداننده تله (trap handler) را فراخوانی می‌کنند، و سپس گرداننده تله اثر دستورالعمل را شبیه‌سازی می‌کند. به دلیل سربار گرداننده تله، این روش بسیار کندتر از فراخوانی توابع کتابخانه‌ای ABI است. بنابراین گزینه -msoft-quad-float پیش‌فرض است.

-munaligned-doubles

فرض می‌کند که مقادیر double هم‌ترازی (alignment) ۸ بایتی دارند. این حالت پیش‌فرض است.

با -munaligned-doubles، کامپایلر GCC تنها زمانی فرض می‌کند که مقادیر double هم‌ترازی ۸ بایتی دارند که در نوع داده دیگری قرار گرفته باشند، یا دارای آدرس مطلق باشند. در غیر این صورت، فرض می‌کند که هم‌ترازی ۴ بایتی دارند. تعیین این گزینه از برخی مشکلات نادر سازگاری با کدهای تولیدشده توسط کامپایلرهای دیگر جلوگیری می‌کند. این گزینه به عنوان پیش‌فرض نیست زیرا باعث افت کارایی، به ویژه برای کدهای ممیز شناور، می‌شود.

-muser-mode

-mno-user-mode

کدی را که فقط می‌تواند در حالت ناظر (supervisor mode) اجرا شود، تولید نمی‌کند. این موضوع فقط برای دستورالعمل "casa" که برای پردازنده LEON3 صادر می‌شود صدق می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mfaster-structs

-mno-faster-structs

با -mfaster-structs، کامپایلر فرض می‌کند که ساختارها (structures) باید هم‌ترازی ۸ بایتی داشته باشند. این امر استفاده از جفت‌دستورالعمل‌های "ldd" و "std" را برای کپی‌ها در انتساب ساختار، به جای دو برابر جفت‌های "ld" و "st" ممکن می‌سازد. با این حال، استفاده از این هم‌ترازیِ تغییریافته مستقیماً SPARC ABI را نقض می‌کند. از این رو، این گزینه فقط برای اهدافی در نظر گرفته شده است که توسعه‌دهنده می‌داند کد حاصل مستقیماً با قواعد ABI مطابقت ندارد.

-mstd-struct-return

-mno-std-struct-return

با -mstd-struct-return، کامپایلر کدهای کنترلی را در توابعی که ساختار (structure) یا اجتماع (union) برمی‌گردانند تولید می‌کند تا بر اساس ABI ۳۲ بیتی، عدم تطابق اندازه میان دو طرف فراخوانی تابع را تشخیص دهد.

حالت پیش‌فرض -mno-std-struct-return است. این گزینه در حالت ۶۴ بیتی هیچ تاثیری ندارد.

-mcpu=cpu_type

مجموعه دستورالعمل، مجموعه ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از: v7، cypress، v8، supersparc، hypersparc، leon، leon3، leon3v7، leon5، sparclite، f930، f934، sparclite86x، sparclet، tsc701، v9، ultrasparc، ultrasparc3، niagara، niagara2، niagara3، niagara4، niagara7 و m8.

زنجیره ابزارهای بومی Solaris و GNU/Linux از مقدار native نیز پشتیبانی می‌کنند، که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native تاثیری نخواهد داشت.

برای مقادیری که یک معماری و نه یک پیاده‌سازی را انتخاب می‌کنند، از پارامترهای پیش‌فرض زمان‌بندی دستورالعمل استفاده می‌شود. این مقادیر عبارتند از: v7، v8، sparclite، sparclet، v9.

در اینجا فهرستی از هر یک از معماری‌های پشتیبانی‌شده و پیاده‌سازی‌های مربوط به آن‌ها آورده شده است:

v7: cypress, leon3v7
v8: supersparc, hypersparc, leon, leon3, leon5
sparclite: f930, f934, sparclite86x
sparclet: tsc701
v9: ultrasparc, ultrasparc3, niagara, niagara2, niagara3, niagara4, niagara7, m8

به طور پیش‌فرض (مگر اینکه به شکل دیگری پیکربندی شده باشد)، GCC کدی برای نسخه V7 از معماری SPARC تولید می‌کند. با -mcpu=cypress، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه Cypress CY7C602 (که در سری SPARCStation/SPARCServer 3xx به کار رفته) بهینه‌سازی می‌کند. این مقدار برای سیستم‌های قدیمی‌تر مانند SPARCStation 1، 2، IPX و غیره نیز مناسب است.

با -mcpu=v8، کامپایلر GCC کد را برای نسخه V8 از معماری SPARC تولید می‌کند. تنها تفاوت آن با کد V7 در این است که کامپایلر دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح و تقسیم عدد صحیح را صادر می‌کند که در SPARC-V8 وجود دارند اما در SPARC-V7 نیستند. با -mcpu=supersparc، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه SuperSPARC (که در سری SPARCStation 10، 1000 و 2000 استفاده شده) بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=sparclite، کامپایلر GCC کد را برای نسخه SPARClite از معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، گام تقسیم عدد صحیح (integer divide step) و پویش ("ffs") را اضافه می‌کند که در SPARClite موجودند اما در SPARC-V7 نیستند. با -mcpu=f930، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه Fujitsu MB86930 (که همان SPARClite اصلی و فاقد FPU است) بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=f934، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه Fujitsu MB86934 (که SPARClite جدیدتر و دارای FPU است) بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=sparclet، کامپایلر GCC کد را برای نسخه SPARClet از معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، ضرب/انباشت (multiply/accumulate)، گام تقسیم عدد صحیح و پویش ("ffs") را اضافه می‌کند که در SPARClet وجود دارند اما در SPARC-V7 نیستند. با -mcpu=tsc701، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه TEMIC SPARClet بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=v9، کامپایلر GCC کد را برای نسخه V9 از معماری SPARC تولید می‌کند. این گزینه دستورالعمل‌های انتقال ۶۴ بیتی عدد صحیح و ممیز شناور، ۳ ثبات کد وضعیت ممیز شناور اضافی، و دستورالعمل‌های انتقال شرطی را اضافه می‌کند. با -mcpu=ultrasparc، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC I/II/IIi بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=ultrasparc3، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC III/III+/IIIi/IIIi+/IV/IV+ بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T1 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara2، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T2 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara3، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T3 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara4، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T4 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara7، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Oracle SPARC M7 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=m8، کامپایلر علاوه بر آن، کد را برای تراشه‌های Oracle M8 بهینه‌سازی می‌کند. پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما بر خلاف گزینهٔ -mcpu=cpu_type، مجموعه دستورالعمل‌ها یا مجموعه ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد.

همان مقادیر مجاز برای -mcpu=cpu_type می‌توانند برای -mtune=cpu_type نیز استفاده شوند، اما تنها مقادیر مفید آن‌هایی هستند که یک پیاده‌سازی خاص از پردازنده را انتخاب می‌کنند. این مقادیر عبارتند از cypress، supersparc، hypersparc، leon، leon3، leon3v7، leon5، f930، f934، sparclite86x، tsc701، ultrasparc، ultrasparc3، niagara، niagara2، niagara3، niagara4، niagara7 و m8. در زنجیره‌ابزارهای بومی Solaris و GNU/Linux، می‌توان از مقدار native نیز استفاده کرد.

-mv8plus
-mno-v8plus: با فعال بودن -mv8plus، کامپایلر GCC برای ABI مربوط به SPARC-V8+ کد تولید می‌کند. تفاوت آن با V8 ABI در این است که ثبات‌های سراسری (global) و خروجی (out) به‌صورت ۶۴ بیتی در نظر گرفته می‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در Solaris در حالت ۳۲ بیتی برای تمام پردازنده‌های SPARC-V9 فعال است.
-mvis
-mno-vis: با فعال بودن -mvis، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های بصری (Visual Instruction Set) در UltraSPARC بهره می‌برد. مقدار پیش‌فرض -mno-vis است.
-mvis2
-mno-vis2: با فعال بودن -mvis2، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 2.0 افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های بصری UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند UltraSPARC-III و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mvis2 است. فعال‌سازی -mvis2 همچنین باعث فعال شدن -mvis نیز می‌شود.
-mvis3
-mno-vis3: با فعال بودن -mvis3، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 3.0 افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های بصری UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-3 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mvis3 است. فعال‌سازی -mvis3 همچنین باعث فعال شدن -mvis2 و -mvis می‌شود.
-mvis3b
-mno-vis3b: با فعال بودن -mvis3b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که علاوه بر نسخهٔ 3.0 افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های بصری UltraSPARC، از دستورالعمل‌های الحاقی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2011 نیز بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-7 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mvis3b است. فعال‌سازی -mvis3b همچنین باعث فعال شدن -mvis3، -mvis2 و -mvis می‌شود.
-mvis4
-mno-vis4: با فعال بودن -mvis4، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 4.0 افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های بصری UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-7 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mvis4 است. فعال‌سازی -mvis4 همچنین باعث فعال شدن -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis می‌شود.
-mvis4b
-mno-vis4b: با فعال بودن -mvis4b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که علاوه بر نسخهٔ 4.0 افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های بصری UltraSPARC، از دستورالعمل‌های الحاقی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2017 نیز بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند m8 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mvis4b است. فعال‌سازی -mvis4b همچنین باعث فعال شدن -mvis4، -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis می‌شود.
-mcbcond
-mno-cbcond: با فعال بودن -mcbcond، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های مقایسه و انشعاب شرطی (Compare-and-Branch-on-Condition) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-4 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mcbcond است.
-mfmaf
-mno-fmaf: با فعال بودن -mfmaf، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ممیز شناور ضرب-جمع ادغام‌شده (Fused Multiply-Add Floating-point) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل‌ها پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-3 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mfmaf است.
-mfsmuld
-mno-fsmuld: با فعال بودن -mfsmuld، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل ضرب ممیز شناور دقت‌تکی به دقت‌مضاعف (FsMULd) بهره می‌برد. مقدار پیش‌فرض هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از نسخه‌های معماری V8 یا V9 با FPU پشتیبانی می‌کند، به جز در مورد -mcpu=leon، برابر با -mfsmuld است.
-mpopc
-mno-popc: با فعال بودن -mpopc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل شمارش تعداد بیت‌های فعال (Population Count) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-2 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -mpopc است.
-msubxc
-mno-subxc: با فعال بودن -msubxc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل تفریق گسترش‌یافته با رقم نقلی (Subtract-Extended-with-Carry) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از این دستورالعمل پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-7 و جدیدتر)، مقدار پیش‌فرض -msubxc است.
-mfix-at697f: راهکار مستندشده برای رفع تک‌نقص سخت‌افزاری (erratum) پردازندهٔ Atmel AT697F (که متناظر با نقص شمارهٔ ۱۳ پردازندهٔ AT697E است) را فعال می‌کند.
-mfix-ut699: راهکارهای مستندشده برای رفع نقایص سخت‌افزاری ممیز شناور و نقایص باطل‌سازی حافظهٔ نهان داده (data cache nullify) در پردازندهٔ UT699 را فعال می‌کند.
-mfix-ut700: راهکار مستندشده برای رفع نقایص سخت‌افزاری ذخیره‌سازی متوالی (back-to-back store) در پردازندهٔ UT699E/UT700 را فعال می‌کند.
-mfix-gr712rc: راهکار مستندشده برای رفع نقایص سخت‌افزاری ذخیره‌سازی متوالی (back-to-back store) در پردازندهٔ GR712RC را فعال می‌کند.

علاوه بر موارد بالا، گزینه‌های -m زیر نیز در پردازنده‌های SPARC-V9 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند:

-m32
-m64: تولید کد برای یک محیط ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. محیط ۳۲ بیتی اندازه‌های int، long و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند. محیط ۶۴ بیتی اندازهٔ int را ۳۲ بیت و اندازه‌های long و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌نماید.
-mcmodel=which: مدل کد را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

medlow: مدل کد Medium/Low: آدرس‌های ۶۴ بیتی، برنامه‌ها باید در ۳۲ بیت پایینی حافظه پیوند (link) داده شوند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند شوند..IP medmid 4 مدل کد Medium/Middle: آدرس‌های ۶۴ بیتی، برنامه‌ها باید در ۴۴ بیت پایینی حافظه پیوند یابند، اندازه قطعه‌های text و data باید کمتر از ۲ گیگابایت باشد و قطعه data باید در فاصله حداکثر ۲ گیگابایتی از قطعه text قرار گیرد.
medany: مدل کد Medium/Anywhere: آدرس‌های ۶۴ بیتی، برنامه‌ها می‌توانند در هر کجای حافظه پیوند یابند، اندازه قطعه‌های text و data باید کمتر از ۲ گیگابایت باشد و قطعه data باید در فاصله حداکثر ۲ گیگابایتی از قطعه text قرار گیرد.
embmedany: مدل کد Medium/Anywhere برای سامانه‌های تعبیه‌شده: آدرس‌های ۶۴ بیتی، اندازه قطعه‌های text و data باید کمتر از ۲ گیگابایت باشد و هر دو می‌توانند از هر کجای حافظه آغاز شوند (تعیین‌شده در زمان پیوند). ثبات سراسری %g4 به ابتدای قطعه data اشاره می‌کند. برنامه‌ها به‌صورت ایستا پیوند داده می‌شوند و PIC پشتیبانی نمی‌شود.

-mmemory-model=mem-model: مدل حافظه فعال روی پردازنده را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

default: مدل حافظه پیش‌فرض برای پردازنده و سیستم‌عامل.
rmo: ترتیب حافظه آسان‌گیر (Relaxed Memory Order)
pso: ترتیب ذخیره‌سازی جزئی (Partial Store Order)
tso: ترتیب ذخیره‌سازی کامل (Total Store Order)
sc: سازگاری ترتیبی (Sequential Consistency)

این مدل‌های حافظه به‌طور رسمی در پیوست D راهنمای معماری SPARC-V9، همان‌طور که در فیلد "PSTATE.MM" پردازنده مقداردهی می‌شود، تعریف شده‌اند.

-mstack-bias
-mno-stack-bias: با فعال بودن -mstack-bias، کامپایلر GCC فرض می‌کند که اشاره‌گر پشته (stack pointer)، و اشاره‌گر فریم در صورت وجود، دارای آفست -2047 هستند که هنگام ارجاع به فریم پشته باید مجدداً اضافه شود. این حالت در حالت ۶۴ بیتی پیش‌فرض است. در غیر این صورت، فرض می‌شود که چنین آفستی وجود ندارد.

گزینه‌های System V

این گزینه‌های اضافی در System V Release 4 برای سازگاری با سایر کامپایلرها در آن سیستم‌ها در دسترس هستند:

-G: ایجاد یک شیء اشتراکی (shared object). توصیه می‌شود در عوض از -symbolic یا -shared استفاده شود.
-Qy: نسخه‌های هر ابزار استفاده‌شده توسط کامپایلر را در یک دستورالعمل اسمبلی ".ident" در خروجی مشخص می‌کند.
-Qn: از افزودن دستورالعمل‌های ".ident" به فایل خروجی خودداری می‌کند (این حالت پیش‌فرض است).
-YP,dirs: برای کتابخانه‌های مشخص‌شده با -l، تنها دایرکتوری‌های dirs را جستجو می‌کند و دایرکتوری‌های دیگر را نادیده می‌گیرد.
-Ym,dir: برای یافتن پیش‌پردازنده M4 در دایرکتوری dir جستجو می‌کند. اسمبلر از این گزینه استفاده می‌کند.

گزینه‌های V850

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های V850 تعریف شده‌اند:

-mno-long-calls

تمام فراخوانی‌ها را به عنوان دوردست (نزدیک) در نظر می‌گیرد. اگر فرض شود فراخوانی‌ها دوردست هستند، کامپایلر همیشه آدرس تابع را در یک ثبات بارگذاری کرده و به‌صورت غیرمستقیم از طریق اشاره‌گر فراخوانی می‌کند.

-mno-ep

-mep

بلوک‌های پایه‌ای را که از یک اشاره‌گر شاخص یکسان ۴ بار یا بیشتر استفاده می‌کنند بهینه‌سازی نمی‌کند (می‌کند) تا اشاره‌گر در ثبات "ep" کپی شده و از دستورالعمل‌های کوتاه‌تر "sld" و "sst" استفاده شود. گزینه -mep در صورت بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mno-prolog-function

-mprolog-function

از توابع خارجی برای ذخیره و بازیابی ثبات‌ها در مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) تابع استفاده نمی‌کند (استفاده می‌کند). توابع خارجی کندتر هستند، اما اگر بیش از یک تابع تعداد یکسانی از ثبات‌ها را ذخیره کنند، فضای کد کمتری مصرف می‌کنند. گزینه -mprolog-function در صورت بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mspace

تلاش می‌کند تا حجم کد تا حد امکان کوچک شود. در حال حاضر، این گزینه صرفاً گزینه‌های -mep و -mprolog-function را فعال می‌کند.

-mtda=n

متغیرهای ایستا یا سراسری را که اندازه آن‌ها n بایت یا کمتر است در ناحیه داده بسیار کوچک (tiny data area) که ثبات "ep" به آن اشاره می‌کند، قرار می‌دهد. ناحیه داده بسیار کوچک در مجموع می‌تواند تا ۲۵۶ بایت را در خود جای دهد (۱۲۸ بایت برای ارجاعات بایتی).

-msda=n

متغیرهای ایستا یا سراسری را که اندازه آن‌ها n بایت یا کمتر است در ناحیه داده کوچک (small data area) که ثبات "gp" به آن اشاره می‌کند، قرار می‌دهد. ناحیه داده کوچک می‌تواند تا ۶۴ کیلوبایت را در خود جای دهد.

-mzda=n

متغیرهای ایستا یا سراسری را که اندازه آن‌ها n بایت یا کمتر است در ۳۲ کیلوبایت اول حافظه قرار می‌دهد.

-mv850

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850 است.

-mv850e3v5

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850E3V5 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازنده "__v850e3v5__" تعریف می‌شود.

-mv850e2v4

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850E3V5 است. این یک نام مستعار برای گزینه -mv850e3v5 است.

-mv850e2v3

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850E2V3 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازنده "__v850e2v3__" تعریف می‌شود.

-mv850e2

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850E2 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازنده "__v850e2__" تعریف می‌شود.

-mv850e1

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850E1 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت‌های پیش‌پردازنده "__v850e1__" و "__v850e__" تعریف می‌شوند.

-mv850es

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850ES است. این یک نام مستعار برای گزینه -mv850e1 است.

-mv850e

مشخص می‌کند که پردازنده هدف V850E است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازنده "__v850e__" تعریف می‌شود.

اگر هیچ‌یک از گزینه‌های -mv850، -mv850e، -mv850e1، -mv850e2، -mv850e2v3 و -mv850e3v5 مشخص نشده باشند، یک پردازنده هدف پیش‌فرض انتخاب شده و ثابت پیش‌پردازنده مربوطه __v850*__ تعریف می‌شود.

ثابت‌های پیش‌پردازنده "__v850" و "__v851__" فارغ از این‌که کدام گونه پردازنده هدف باشد، همیشه تعریف می‌شوند.

-mdisable-callt

-mno-disable-callt

این گزینه از تولید دستورالعمل "CALLT" برای گونه‌های v850e، v850e1، v850e2، v850e2v3 و v850e3v5 از معماری v850 جلوگیری می‌کند.

این گزینه هنگام استفاده از ABI مربوط به RH850 به‌طور پیش‌فرض فعال است (نگاه کنید به -mrh850-abi)، و هنگام استفاده از ABI مربوط به GCC به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. اگر دستورالعمل‌های "CALLT" تولید شوند، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_CALLT__" تعریف می‌شود.

-mno-relax

گزینهٔ خط فرمان -mrelax را به اسمبلر منتقل می‌کند (یا منتقل نمی‌کند).

-mlong-jumps

-mno-long-jumps

تولید دستورالعمل‌های پرش وابسته به PC را غیرفعال (یا دوباره فعال) می‌کند.

تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را غیرفعال (یا دوباره فعال) می‌کند. این گزینه تنها زمانی اهمیت دارد که معماری مقصد V850E2V3 یا بالاتر باشد. اگر دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری تولید شوند، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__FPU_OK__" تعریف می‌شود؛ در غیر این صورت نماد "__NO_FPU__" تعریف خواهد شد.

-mloop

استفاده از دستورالعمل LOOP در e3v5 را فعال می‌کند. هنگام انتخاب معماری e3v5 استفاده از این دستورالعمل به‌طور پیش‌فرض فعال نیست، زیرا به‌کارگیری آن هنوز آزمایشی است.

-mrh850-abi

-mghs

پشتیبانی از نسخهٔ RH850 رابط باینری برنامه (ABI) مربوط به V850 را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است. با این نسخه از ABI، قواعد زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های هم‌اندازه با عدد صحیح، به‌جای ثبات، از طریق یک اشاره‌گر حافظه بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازهٔ بیشتر از ۸ بایت) از طریق مقدار (by value) ارسال می‌شوند.
توابع روی مرزهای ۱۶-بیتی هم‌تراز می‌شوند.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی می‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt به‌طور پیش‌فرض فعال است. گزینهٔ خط فرمان -mno-disable-callt پشتیبانی نمی‌شود.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_RH850_ABI__" تعریف می‌شود.

-mgcc-abi: پشتیبانی از نسخهٔ قدیمی GCC رابط باینری برنامه (ABI) مربوط به V850 را فعال می‌کند. با این نسخه از ABI، قواعد زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های هم‌اندازه با عدد صحیح در ثبات "r10" بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازهٔ بیشتر از ۸ بایت) از طریق ارجاع (by reference) ارسال می‌شوند.
توابع روی مرزهای ۳۲-بیتی هم‌تراز می‌شوند، مگر آن‌که بهینه‌سازی برای اندازه انجام شود.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی نمی‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt پشتیبانی می‌شود اما به‌طور پیش‌فرض فعال نیست.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_GCC_ABI__" تعریف می‌شود.

-m8byte-align
-mno-8byte-align: پشتیبانی از هم‌ترازی انواع "double" و "long long" روی مرزهای ۸-بایتی را فعال می‌کند. حالت پیش‌فرض، محدود کردن هم‌ترازی تمام اشیاء به حداکثر ۴-بایت است. هنگامی که -m8byte-align در حال اجرا باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ سی "__V850_8BYTE_ALIGN__" تعریف می‌شود.
-mbig-switch: کد مناسب برای جدول‌های سوئیچ بزرگ تولید می‌کند. تنها زمانی از این گزینه استفاده کنید که اسمبلر یا پیونددهنده در مورد انشعاب‌های خارج از محدوده در یک جدول switch خطا دهد.
-mapp-regs: این گزینه باعث می‌شود که r2 و r5 در کدهای تولیدشده توسط کامپایلر استفاده شوند. این تنظیم حالت پیش‌فرض است.
-mno-app-regs: این گزینه باعث می‌شود که با r2 و r5 به عنوان ثبات‌های ثابت رفتار شود.

گزینه‌های VAX

این گزینه‌های -m برای VAX تعریف شده‌اند:

-munix: از درج برخی دستورالعمل‌های پرش خاص (مانند "aobleq" و غیره) که اسمبلر Unix برای VAX نمی‌تواند آن‌ها را در دامنه‌های طولانی مدیریت کند، خودداری می‌کند.
-mgnu: با فرض اینکه از اسمبلر GNU استفاده می‌شود، آن دستورالعمل‌های پرش را تولید می‌کند.
-md
-md-float: به‌جای G_floating، از قالب داده‌ای D_floating برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده می‌کند.
-mg
-mg-float: به‌جای D_floating، از قالب داده‌ای G_floating برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده می‌کند.
-mlra
-mno-lra: تخصیص محلی ثبات‌ها (Local Register Allocation) را فعال می‌کند. این قابلیت برای VAX هنوز در مرحلهٔ آزمایشی است، بنابراین کامپایلر به‌طور پیش‌فرض از reload استاندارد استفاده می‌کند.

گزینه‌های Visium

-mdebug

برنامه‌ای که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهد و قرار است روی یک مقصد MCM اجرا شود، باید با این گزینه پیوند داده شود. این کار باعث می‌شود کتابخانه‌های libc.a و libdebug.a پیوند یابند. برنامه باید روی مقصد و تحت کنترل استاب اشکال‌زدایی از راه دور GDB اجرا شود.

برنامه‌ای که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهد و قرار است روی شبیه‌ساز اجرا شود، باید با این گزینه پیوند داده شود. این کار باعث پیوند خوردن کتابخانه‌های libc.a و libsim.a می‌شود.

-mfpu

کدهایی حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

تولید کد حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور (floating-point).

گزینهٔ -msoft-float شیوهٔ فراخوانی (calling convention) را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی کاربرد دارد که تمام برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، برای این‌که این قابلیت به درستی کار کند، لازم است کتابخانهٔ libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-mcpu=cpu_type

مجموعه دستورالعمل‌ها، مجموعه ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از mcm، gr5 و gr6.

مقدار mcm هم‌معنی gr5 است که به منظور سازگاری رو به عقب در نظر گرفته شده است.

به‌طور پیش‌فرض (مگر این‌که به گونه‌ای دیگر پیکربندی شده باشد)، GCC کدی برای گونهٔ GR5 از معماری Visium تولید می‌کند.

با گزینهٔ -mcpu=gr6، کامپایلر GCC برای گونهٔ GR6 از معماری Visium کد تولید می‌کند. تنها تفاوت با کد GR5 در این است که کامپایلر دستورالعمل‌های انتقال بلوکی (block move) را نیز تولید خواهد کرد.

-mtune=cpu_type

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما بر خلاف گزینهٔ -mcpu=cpu_type، مجموعه دستورالعمل یا مجموعه ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد.

-msv-mode

تولید کد برای حالت ناظر (supervisor mode)، جایی که هیچ محدودیتی در دسترسی به ثبات‌های عمومی وجود ندارد. این حالت پیش‌فرض است.

-muser-mode

تولید کد برای حالت کاربر (user mode)، جایی که دسترسی به برخی از ثبات‌های عمومی ممنوع است: روی GR5، ثبات‌های r24 تا r31 در این حالت قابل دسترسی نیستند؛ روی GR6، تنها ثبات‌های r29 تا r31 متأثر می‌شوند.

گزینه‌های VMS

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های VMS تعریف شده‌اند:

-mvms-return-codes: بازگرداندن کدهای وضعیت VMS از تابع "main". پیش‌فرض، بازگرداندن کدهای وضعیت (مانند خطا) به سبک POSIX است.
-mdebug-main=prefix: اولین روالی را که نام آن با prefix آغاز می‌شود، به عنوان روال اصلی برای اشکال‌زدا (debugger) نشانه‌گذاری می‌کند.
-mmalloc64: استفاده از روال‌های تخصیص حافظهٔ ۶۴ بیتی به عنوان پیش‌فرض.
-mpointer-size=size: تنظیم اندازهٔ پیش‌فرض اشاره‌گرها. مقادیر ممکن برای size عبارتند از 32 یا short برای اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی، 64 یا long برای اشاره‌گرهای ۶۴ بیتی، و no برای پشتیبانی انحصاری از اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی. گزینهٔ آخر دستور "pragma pointer_size" را غیرفعال می‌کند.

گزینه‌های VxWorks

گزینه‌های این بخش برای تمامی مقصدهای VxWorks تعریف شده‌اند. گزینه‌های خاص سخت‌افزار مقصد، به همراه دیگر گزینه‌های مربوط به آن مقصد فهرست شده‌اند.

-mrtp: کامپایلر GCC می‌تواند برای هر دو هستهٔ VxWorks و فرآیندهای بی‌درنگ (RTPها) کد تولید کند. این گزینه حالت را از مورد نخست به دومی تغییر می‌دهد. همچنین ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__RTP__" را تعریف می‌کند.
-msmp: انتخاب زمان‌های اجرای (runtimes) چندپردازشی متقارن (SMP) برای پیوند دادن. روی معماری‌هایی غیر از PowerPC و همچنین در VxWorks نسخهٔ ۷ به بعد موجود نیست؛ در این موارد، این انتخاب بخشی از پیکربندی ساخت VxWorks بوده و مسیرهای کتابخانه‌ای برای هر دو گزینه یکسان هستند.
-non-static: پیوند دادن یک فایل اجرایی RTP با کتابخانه‌های مشترک (shared) به جای کتابخانه‌های ایستا (static). گزینه‌های -static و -shared را نیز می‌توان برای RTPها به کار برد؛ گزینهٔ -static پیش‌فرض است.
-Bstatic
-Bdynamic: این گزینه‌ها به پیونددهنده (linker) ارسال می‌شوند و برای سازگاری با Diab تعریف شده‌اند.
-Xbind-lazy: فعال‌سازی مقیدسازی تنبل (lazy binding) فراخوانی توابع. این گزینه معادل -Wl,-z,now است و برای سازگاری با Diab تعریف شده است.
-Xbind-now: غیرفعال‌سازی مقیدسازی تنبل فراخوانی توابع. این گزینه پیش‌فرض است و برای سازگاری با Diab تعریف شده است.

گزینه‌های x86

این گزینه‌های -m برای خانوادهٔ رایانه‌های x86 تعریف شده‌اند.

-march=cpu-type: تولید دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین cpu-type. بر خلاف -mtune=cpu-type که صرفاً کد تولیدشده را برای cpu-type مشخص‌شده بهینه‌سازی (tune) می‌کند، گزینهٔ -march=cpu-type به GCC امکان می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است روی پردازنده‌هایی غیر از نوع مشخص‌شده اصلاً اجرا نشود. مشخص کردن -march=cpu-type به معنای اعمال -mtune=cpu-type نیز هست، مگر مواردی که خلاف آن تصریح شده باشد.
انتخاب‌های موجود برای cpu-type عبارتند از:

native: این گزینه با تشخیص نوع پردازندهٔ ماشین کامپایل‌کننده در هنگام کامپایل، پردازندهٔ مقصد برای تولید کد را انتخاب می‌کند. استفاده از -march=native تمام زیرمجموعه‌های دستورالعملی را که توسط ماشین محلی پشتیبانی می‌شوند فعال می‌کند (از این رو ممکن است خروجی روی ماشین‌های دیگر اجرا نشود). استفاده از -mtune=native کدی بهینه‌شده برای ماشین محلی در چارچوب محدودیت‌های مجموعه دستورالعمل انتخاب‌شده تولید می‌کند.
x86-64: یک پردازندهٔ عمومی با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
x86-64-v2
x86-64-v3
x86-64-v4: این گزینه‌ها برای cpu-type، سطح ریزمعماری متناظر را از psABI مربوط به x86-64 برمی‌گزینند. در ABIهایی غیر از psABI برای x86-64، این گزینه‌ها همان ویژگی‌های پردازنده‌ای را انتخاب می‌کنند که اسناد psABI مربوط به x86-64 برای آن سطح ریزمعماری خاص مشخص کرده‌اند.
از آن‌جا که این مقادیر cpu-type تنظیم متناظری در -mtune ندارند، استفاده از -march با این مقادیر، بهینه‌سازی عمومی (generic tuning) را فعال می‌کند. بهینه‌سازی خاص را می‌توان با استفاده از گزینهٔ -mtune=other-cpu-type به همراه مقدار مناسب other-cpu-type فعال کرد.
i386: پردازندهٔ اصلی Intel i386.
i486: پردازندهٔ Intel i486. (هیچ زمان‌بندی دستورالعملی برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
i586
pentium: پردازندهٔ Intel Pentium بدون پشتیبانی از MMX.
lakemont: میکروکنترلر Intel Lakemont، مبتنی بر پردازندهٔ Intel Pentium.
pentium-mmx: پردازندهٔ Intel Pentium MMX، مبتنی بر هستهٔ Pentium به همراه پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل MMX.
pentiumpro: پردازندهٔ Intel Pentium Pro بدون پشتیبانی از MMX.
i686: هنگامی که همراه با -march به کار رود، مجموعه دستورالعمل Pentium Pro استفاده می‌شود، در نتیجه کد روی تمامی تراشه‌های خانوادهٔ i686 اجرا خواهد شد. هنگامی که با -mtune استفاده شود، مفهومی مشابه با generic دارد.
pentium2: پردازندهٔ Intel Pentium II، مبتنی بر هستهٔ Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و FXSR.
pentium3: پردازنده Intel Pentium III، مبتنی بر هسته Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، FXSR و SSE.
pentium-m: پردازنده Intel Pentium M؛ نسخه کم‌مصرف پردازنده Intel Pentium III با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR. مورد استفاده در نوت‌بوک‌های Centrino.
pentium4
pentium4m: پردازنده Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
prescott: نسخه بهبودیافته پردازنده Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3 و FXSR.
nocona: نسخه بهبودیافته پردازنده Intel Pentium 4 با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3 و FXSR.
core2: پردازنده Intel Core 2 با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، CX16، SAHF و FXSR.
nehalem
corei7: پردازنده Intel Nehalem با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF و FXSR.
westmere: پردازنده Intel Westmere با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR و PCLMUL.
sandybridge
corei7-avx: پردازنده Intel Sandy Bridge با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE و PCLMUL.
ivybridge
core-avx-i: پردازنده Intel Ivy Bridge با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND و F16C.
haswell
core-avx2: پردازنده Intel Haswell با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE و HLE.
broadwell: پردازنده Intel Broadwell با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX و PREFETCHW.
skylake: پردازنده Intel Skylake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES و SGX.
skylake-avx512: پردازنده سرور Intel Skylake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ و AVX512CD.
cascadelake: پردازنده Intel Cascade Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD و AVX512VNNI.
cannonlake: پردازنده سرور Intel Cannon Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA و SHA.
cooperlake: پردازنده Intel Cooper Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، AVX512VNNI و AVX512BF16.
icelake-client: پردازنده کلاینت Intel Ice Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
icelake-server: پردازنده سرور Intel Ice Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD و CLWB.
tigerlake: پردازنده Intel Tiger Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLWB، AVX512VP2INTERSECT و KEYLOCKER.
rocketlake: پردازنده Intel Rocket Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
alderlake
raptorlake
meteorlake
gracemont: پردازنده‌های Intel Alder Lake/Raptor Lake/Meteor Lake/Gracemont با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL و AVX-VNNI.
arrowlake: پردازنده Intel Arrow Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT و CMPCCXADD.
arrowlake-s
lunarlake: پردازنده‌های Intel Arrow Lake S/Lunar Lake با افزونه‌های 64 بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3 و SM4..IP pantherlake 4 پردازنده Intel Panther Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4 و PREFETCHI.
sapphirerapids
emeraldrapids: پردازنده Intel Sapphire Rapids/Emerald Rapids با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16 و AVX512BF16.
graniterapids: پردازنده Intel Granite Rapids با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16، AVX512BF16، AMX-FP16 و PREFETCHI.
graniterapids-d: پردازنده Intel Granite Rapids D با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI و AMX-COMPLEX.
diamondrapids: پردازنده Intel Diamond Rapids با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI، AMX-COMPLEX، AVX10.1-512، AVX-IFMA، AVX-NE-CONVERT، AVX-VNNI-INT16، AVX-VNNI-INT8، CMPccXADD، SHA512، SM3، SM4، AVX10.2-512، APX_F، AMX-AVX512، AMX-FP8، AMX-TF32، AMX-TRANSPOSE، MOVRS، AMX-MOVRS و USER_MSR.
bonnell
atom: پردازنده Intel Bonnell با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3.
silvermont
slm: پردازنده Intel Silvermont با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW و RDRND.
goldmont: پردازنده Intel Goldmont با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT و FSGSBASE.
goldmont-plus: پردازنده Intel Goldmont Plus با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID و SGX.
tremont: پردازنده Intel Tremont با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، CLWB، GFNI-SSE، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE و WAITPKG.
sierraforest: پردازنده Intel Sierra Forest با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR.
grandridge: پردازنده Intel Grand Ridge با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR.
clearwaterforest: پردازنده Intel Clearwater Forest با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، ENQCMD، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4، USER_MSR و PREFETCHI.
k6: پردازنده AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل MMX.
k6-2
k6-3: نسخه‌های بهبودیافته پردازنده AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX و 3DNow!.
athlon
athlon-tbird: پردازنده AMD Athlon با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، ‏3dNOW!، ‏enhanced 3DNow! و دستورالعمل‌های پیش‌واکشی SSE.
athlon-4
athlon-xp
athlon-mp: پردازنده بهبودیافته AMD Athlon با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل‌های MMX، ‏3DNow!، ‏enhanced 3DNow! و پشتیبانی کامل از مجموعه‌دستورالعمل SSE.
k8
opteron
athlon64
athlon-fx: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل x86-64، شامل پردازنده‌های AMD Opteron، Athlon 64 و Athlon 64 FX. (این مورد ابرمجموعه‌ای از MMX، SSE، SSE2، 3DNow!، enhanced 3DNow! و افزونه‌های مجموعه‌دستورالعمل 64-bit است.)
k8-sse3
opteron-sse3
athlon64-sse3: نسخه‌های بهبودیافته هسته‌های AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل SSE3.
amdfam10
barcelona: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 10h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورالعمل x86-64. (این مورد ابرمجموعه‌ای از MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، 3DNow!، enhanced 3DNow!، ABM و افزونه‌های مجموعه‌دستورالعمل 64-bit است.).IP bdver1 4 پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
bdver2: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
bdver3: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
bdver4: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، AVX2، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
znver1: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
znver2: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
znver3: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
znver4: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
znver5: پردازنده‌های مبتنی بر هستهٔ AMD Family 1ah با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI، AVXVNNI، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512VP2INTERSECT، PREFETCHI و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
btver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 14h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. (این گزینه ابرمجموعه‌ای از MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4A، CX16، ABM و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit است.)
btver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 16h با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64. این شامل MOVBE، F16C، BMI، AVX، PCLMUL، AES، SSE4.2، SSE4.1، CX16، ABM، SSE4A، SSSE3، SSE3، SSE2، SSE، MMX و افزونه‌های مجموعه دستورالعمل‌های 64-bit می‌شود.
winchip-c6: پردازندهٔ IDT WinChip C6، که همانند i486 به همراه پشتیبانی بیشتر از مجموعه دستورالعمل‌های MMX با آن رفتار می‌شود.
winchip2: پردازندهٔ IDT WinChip 2، که همانند i486 به همراه پشتیبانی بیشتر از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و 3DNow! با آن رفتار می‌شود.
c3: پردازندهٔ VIA C3 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و 3DNow!. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
c3-2: پردازندهٔ VIA C3-2 (Nehemiah/C5XL) با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و SSE. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
c7: پردازندهٔ VIA C7 (Esther) با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
samuel-2: پردازندهٔ VIA Eden Samuel 2 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و 3DNow!. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nehemiah: پردازندهٔ VIA Eden Nehemiah با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و SSE. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
esther: پردازندهٔ VIA Eden Esther با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x2: پردازندهٔ VIA Eden X2 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x4: پردازندهٔ VIA Eden X4 با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و AVX2. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano: پردازندهٔ عمومی VIA Nano با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-1000: پردازندهٔ VIA Nano 1xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-2000: پردازندهٔ VIA Nano 2xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-3000: پردازندهٔ VIA Nano 3xxx با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-x2: پردازندهٔ VIA Nano Dual Core با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-x4: پردازندهٔ VIA Nano Quad Core با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
lujiazui: پردازندهٔ ZHAOXIN lujiazui با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، FXSR، RDSEED. اگرچه این پردازنده‌ها از AVX و F16C پشتیبانی می‌کنند، اما به دلایل کارایی توسط "-march=lujiazui" فعال نشده‌اند.
yongfeng: پردازندهٔ ZHAOXIN yongfeng با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA، LZCNT.
shijidadao: پردازندهٔ ZHAOXIN shijidadao با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA، LZCNT.
geode: پردازندهٔ توکار AMD Geode با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های MMX و 3DNow!.

-mtune=cpu-type: همهٔ موارد قابل‌اعمال در کد تولیدشده، به‌جز ABI و مجموعهٔ دستورالعمل‌های دردسترس را برای cpu-type بهینه‌سازی می‌کند. در حالی که انتخاب یک cpu-type خاص زمان‌بندی را متناسب با آن تراشهٔ ویژه تنظیم می‌کند، کامپایلر هیچ کدی تولید نمی‌کند که نتواند روی نوع ماشین پیش‌فرض اجرا شود، مگر اینکه از گزینهٔ -march=cpu-type استفاده کنید. برای مثال، اگر GCC برای i686-pc-linux-gnu پیکربندی شده باشد، گزینهٔ -mtune=pentium4 کدی تولید می‌کند که برای Pentium 4 بهینه‌سازی شده اما همچنان روی ماشین‌های i686 اجرا می‌شود.
گزینه‌های قابل‌انتخاب برای cpu-type مشابه با گزینه‌های -march هستند. علاوه بر این، -mtune از ۲ گزینهٔ اضافی دیگر برای cpu-type پشتیبانی می‌کند:

تولید کد بهینه‌سازی‌شده برای رایج‌ترین پردازنده‌های IA32/AMD64/EM64T. اگر از پردازنده‌ای که کد شما روی آن اجرا خواهد شد اطلاع دارید، باید به جای -mtune=generic از گزینه متناظر -mtune یا -march استفاده کنید. اما اگر دقیقاً نمی‌دانید کاربران برنامه شما چه پردازنده‌ای خواهند داشت، باید این گزینه را به کار ببرید.

با ورود پردازنده‌های جدید به بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخه جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کد هدایت‌شده توسط این گزینه تغییر خواهد کرد تا منعکس‌کننده پردازنده‌هایی باشد که در زمان انتشار آن نسخه از GCC بیشترین عمومیت را دارند.

گزینه‌ای به نام -march=generic وجود ندارد، چرا که -march مشخص‌کننده مجموعه دستورالعمل‌هایی است که کامپایلر می‌تواند استفاده کند، و هیچ مجموعه دستورالعمل عمومی (generic) که برای همه پردازنده‌ها قابل اعمال باشد وجود ندارد. در مقابل، -mtune پردازنده (یا در این حالت، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) را تعیین می‌کند که کد برای آن بهینه‌سازی می‌شود.

intel

تولید کد بهینه‌سازی‌شده برای جدیدترین پردازنده‌های Intel، که برای این نسخه از GCC شامل Haswell و Silvermont هستند. اگر پردازنده‌ای را که کد شما روی آن اجرا خواهد شد می‌شناسید، باید به جای -mtune=intel از گزینه متناظر -mtune یا -march استفاده کنید. اما اگر می‌خواهید برنامه‌تان روی هر دوی Haswell و Silvermont عملکرد بهتری داشته باشد، باید از این گزینه استفاده کنید.

با عرضه پردازنده‌های جدید Intel در بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخه جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کد هدایت‌شده توسط این گزینه برای بازتاب جدیدترین پردازنده‌های Intel در زمان انتشار آن نسخه از GCC تغییر خواهد کرد.

گزینه‌ای به نام -march=intel وجود ندارد زیرا -march نشان‌دهنده مجموعه دستورالعمل‌هایی است که کامپایلر مجاز به استفاده از آن‌هاست، و هیچ مجموعه دستورالعمل مشترکی که برای همه پردازنده‌ها معتبر باشد وجود ندارد. در مقابل، -mtune پردازنده (یا در این مورد، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) را تعیین می‌کند که کد برای آن بهینه‌سازی شده است.

-mcpu=cpu-type: یک مترادف منسوخ‌شده برای -mtune.
-mfpmath=unit: تولید محاسبات ممیز شناور برای واحد انتخاب‌شده unit. گزینه‌های قابل انتخاب برای unit عبارتند از:

387

استفاده از کمک‌پردازنده ممیز شناور استاندارد 387 موجود روی اکثر تراشه‌ها که در غیر این صورت شبیه‌سازی می‌شود. کدی که با این گزینه کامپایل شود تقریباً در همه‌جا اجرا می‌گردد. نتایج موقت به جای دقت تعیین‌شده توسط نوع داده، با دقت ۸۰ بیتی محاسبه می‌شوند که منجر به نتایجی با تفاوت اندک در مقایسه با اکثر تراشه‌های دیگر می‌شود. برای توضیحات دقیق‌تر، -ffloat-store را ببینید.

این گزینه پیش‌فرض برای اهداف غیرِ Darwin روی x86-32 است.

sse

استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور اسکالر (scalar) موجود در مجموعه دستورالعمل SSE. این مجموعه دستورالعمل توسط Pentium III و تراشه‌های جدیدتر، و در خانواده AMD توسط تراشه‌های Athlon-4، Athlon XP و Athlon MP پشتیبانی می‌شود. نسخه اولیه مجموعه دستورالعمل SSE تنها از محاسبات با دقت یگانه (single-precision) پشتیبانی می‌کند، بنابراین محاسبات با دقت مضاعف (double) و دقت بسط‌یافته (extended-precision) همچنان با استفاده از 387 انجام می‌گیرند. نسخه بعدی، که تنها در پردازنده‌های Pentium 4 و AMD x86-64 موجود است، از محاسبات با دقت مضاعف نیز پشتیبانی می‌کند.

برای کامپایلر x86-32، باید از سوئیچ‌های -march=cpu-type، -msse یا -msse2 استفاده کنید تا افزونه‌های SSE فعال شده و این گزینه اثرگذار شود. برای کامپایلر x86-64، این افزونه‌ها به طور پیش‌فرض فعال هستند.

کد حاصل در بیشتر موارد به طور قابل‌توجهی سریع‌تر خواهد بود و از مشکلات ناپایداری محاسباتی کد 387 دوری می‌جوید، اما ممکن است برخی کدهای موجود را که انتظار دارند متغیرهای موقت ۸۰ بیتی باشند دچار مشکل کند.

این گزینه پیش‌فرض برای کامپایلر x86-64، اهداف Darwin x86-32، و انتخاب پیش‌فرض برای اهداف x86-32 مجهز به مجموعه دستورالعمل SSE2 هنگام فعال بودن -ffast-math است.

sse,387

sse+387

both

تلاش برای استفاده هم‌زمان از هر دو مجموعه دستورالعمل. این کار عملاً تعداد ثبات‌های در دسترس را دو برابر می‌کند، و در تراشه‌های دارای واحدهای اجرای مجزا برای 387 و SSE منابع پردازشی را نیز دوچندان می‌سازد. از این گزینه با احتیاط استفاده کنید، چرا که هنوز آزمایشی است، زیرا تخصیص‌دهنده ثبات GCC واحدهای عملیاتی مجزا را به خوبی مدل‌سازی نمی‌کند که منجر به عملکردی ناپایدار می‌شود.

-masm=dialect

خروجی دادن دستورالعمل‌های اسمبلی با استفاده از گویش (dialect) انتخاب‌شده. همچنین بر این نکته تأثیر می‌گذارد که کدام گویش برای "asm" پایه و "asm" بسط‌یافته استفاده شود. گزینه‌های پشتیبانی‌شده (به ترتیب گویش) عبارتند از att یا intel. پیش‌فرض att است. Darwin از intel پشتیبانی نمی‌کند.

-mieee-fp

-mno-ieee-fp

کنترل اینکه آیا کامپایلر از مقایسه‌های ممیز شناور IEEE استفاده کند یا خیر. این مقایسه‌ها حالتی را که نتیجه یک مقایسه نامرتب (unordered) است به درستی مدیریت می‌کنند.

-m80387

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های 80387 برای ممیز شناور.

-mno-80387

-mlarge-data-threshold=threshold

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور.

هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز بخشی از GCC نیستند. به طور معمول از امکانات کامپایلر C مرسومِ سیستم استفاده می‌شود، اما این کار در کامپایل متقابل (cross-compilation) به طور مستقیم امکان‌پذیر نیست. شما باید تمهیدات لازم را برای فراهم آوردن توابع کتابخانه‌ای مناسب جهت کامپایل متقابل شخصاً مهیا کنید.

روی ماشین‌هایی که یک تابع مقادیر ممیز شناور را در پشته ثبات‌های 80387 بازمی‌گرداند، ممکن است حتی در صورت استفاده از -msoft-float نیز برخی آپ‌کدهای ممیز شناور تولید شوند.

-mno-fp-ret-in-387

عدم استفاده از ثبات‌های FPU برای مقادیر بازگشتی توابع.

قرارداد فراخوانی معمول بدین صورت است که توابع، مقادیر از نوع "float" و "double" را در یک ثبات FPU بازمی‌گردانند، حتی اگر هیچ FPU وجود نداشته باشد. فرضیه این است که سیستم‌عامل باید یک FPU را شبیه‌سازی کند.

گزینه -mno-fp-ret-in-387 باعث می‌شود این‌گونه مقادیر در عوض در ثبات‌های معمولی CPU بازگردانده شوند.

-mno-fancy-math-387

برخی از شبیه‌سازهای 387 از دستورالعمل‌های "sin"، "cos" و "sqrt" برای 387 پشتیبانی نمی‌کنند. این گزینه را برای جلوگیری از تولید این دستورالعمل‌ها تعیین کنید. این گزینه زمانی که -march مشخص کند CPU هدف همواره دارای یک FPU است و بنابراین دستورالعمل نیازی به شبیه‌سازی ندارد، نادیده گرفته می‌شود. این دستورالعمل‌ها تولید نمی‌شوند مگر اینکه هم‌زمان از سوئیچ -funsafe-math-optimizations نیز استفاده کنید.

-malign-double

-mno-align-double

کنترل اینکه آیا GCC متغیرهای "double"، "long double"، و "long long" را روی مرز دو کلمه‌ای تراز کند یا روی مرز یک کلمه‌ای. تراز کردن متغیرهای "double" روی یک مرز دو کلمه‌ای کدی تولید می‌کند که روی یک Pentium تا حدی سریع‌تر اجرا می‌شود، هرچند به بهای مصرف حافظه بیشتر.

روی x86-64، گزینه -malign-double به صورت پیش‌فرض فعال است.

هشدار: در صورت استفاده از سوئیچ -malign-double، ساختارهایی که شامل انواع فوق باشند، متفاوت از مشخصاتِ منتشرشده‌ی واسط باینری کاربردی (ABI) برای x86-32 تراز می‌شوند و با ساختارها در کدهای کامپایل‌شده بدون این سوئیچ از نظر باینری سازگار نخواهند بود.

-m96bit-long-double

این گزینه‌ها اندازهٔ نوع داده "long double" را کنترل می‌کنند. رابط باینری کاربردی (ABI) در x86-32 این اندازه را ۹۶ بیت مشخص می‌کند، بنابراین -m96bit-long-double در حالت ۳۲ بیتی پیش‌فرض است.

معماری‌های جدید (Pentium و تازه‌تر) ترجیح می‌دهند "long double" با یک مرز ۸ یا ۱۶ بایتی هم‌تراز شود. در آرایه‌ها یا ساختارهای منطبق با ABI، این امر امکان‌پذیر نیست. بنابراین تعیین -m128bit-long-double با افزودن ۳۲ بیت صفرِ اضافی به "long double"، آن را با یک مرز ۱۶ بایتی تراز می‌کند.

در کامپایلر x86-64، گزینهٔ -m128bit-long-double انتخاب پیش‌فرض است، زیرا ABI آن مشخص می‌کند که "long double" روی یک مرز ۱۶ بایتی تراز شود.

توجه داشته باشید که هیچ‌یک از این گزینه‌ها دقتی فراتر از استاندارد ۸۰ بیتی x87 برای "long double" ارائه نمی‌دهند.

هشدار: اگر مقدار پیش‌فرض را برای ABI هدف خود تغییر دهید، اندازهٔ ساختارها و آرایه‌های حاوی متغیرهای "long double" دگرگون می‌شود و همچنین قرارداد فراخوانی برای توابعی که آرگومان "long double" می‌گیرند تغییر می‌کند. از این رو، آن‌ها با کدهایی که بدون این گزینه کامپایل شده‌اند سازگاری باینری نخواهند داشت.

-mlong-double-64

-mlong-double-80

-mlong-double-128

این گزینه‌ها اندازهٔ نوع داده "long double" را کنترل می‌کنند. اندازهٔ ۶۴ بیتی نوع "long double" را معادل نوع "double" می‌سازد. این حالت پیش‌فرض برای کتابخانه ۳۲ بیتی Bionic C است. اندازهٔ ۱۲۸ بیتی نوع "long double" را معادل نوع "__float128" قرار می‌دهد. این مقدار پیش‌فرض برای کتابخانه ۶۴ بیتی Bionic C است.

هشدار: اگر مقدار پیش‌فرض را برای ABI هدف خود بازنویسی کنید، این کار اندازهٔ ساختارها و آرایه‌های حاوی متغیرهای "long double" را تغییر داده و همچنین قرارداد فراخوانی را برای توابعی که آرگومان "long double" می‌پذیرند اصلاح می‌کند. در نتیجه، آن‌ها با کدهایی که بدون این گزینه کامپایل شده‌اند سازگاری باینری نخواهند داشت.

-malign-data=type

چگونگی تراز کردن متغیرها توسط GCC را کنترل می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از: compat از مقدار تراز افزایش‌یافتهٔ سازگار با GCC 4.8 و پیش از آن استفاده می‌کند، abi از مقدار تراز مشخص‌شده توسط psABI بهره می‌برد، و cacheline از مقدار تراز افزایش‌یافته جهت تطابق با اندازهٔ خط حافظهٔ نهان (cache line) استفاده می‌کند. مقدار پیش‌فرض compat است.

هنگامی که -mcmodel=medium یا -mcmodel=large مشخص شده باشد، اشیاء داده‌ای بزرگ‌تر از threshold در بخش‌های داده‌های بزرگ (large data sections) قرار می‌گیرند. مقدار پیش‌فرض ۶۵۵۳۵ است.

-mrtd

از یک قرارداد فراخوانی توابع متفاوت استفاده می‌کند که در آن توابعی با تعداد ثابتی از آرگومان‌ها با دستورالعمل "ret num" برمی‌گردند، که آرگومان‌های آن‌ها را هنگام بازگشت از پشته خارج (pop) می‌کند. این کار یک دستورالعمل در تابع فراخواننده صرفه‌جویی می‌کند، زیرا در آنجا نیازی به خارج کردن آرگومان‌ها نخواهد بود.

می‌توانید تعیین کنید که یک تابع خاص با استفاده از ویژگی تابع "stdcall" با این توالی فراخوانی صدا زده شود. همچنین می‌توانید گزینهٔ -mrtd را با استفاده از ویژگی تابع "cdecl" لغو و خنثی کنید.

هشدار: این قرارداد فراخوانی با قراردادی که معمولاً در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است؛ بنابراین اگر نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، باید اعلان پیش‌نمونه (prototype) را برای تمام توابعی که تعداد متغیری آرگومان می‌گیرند (از جمله "printf") مشخص کنید؛ در غیر این صورت کدهای نادرستی برای فراخوانی آن توابع تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کد به شدت نادرستی حاصل خواهد شد. (در حالت عادی، آرگومان‌های اضافی بدون آسیب نادیده گرفته می‌شوند.)

-mregparm=num

تعداد ثبات‌هایی را که برای ارسال آرگومان‌های عدد صحیح استفاده می‌شوند کنترل می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، هیچ ثباتی برای ارسال آرگومان‌ها استفاده نمی‌شود و حداکثر می‌توان از ۳ ثبات استفاده کرد. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از ویژگی تابع "regparm" کنترل کنید.

هشدار: اگر از این گزینه استفاده کنید و مقدار num غیرصفر باشد، باید تمام پودمان‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با همان مقدار بسازید. این امر کتابخانه‌های سیستم و پودمان‌های راه‌اندازی (startup modules) را نیز در بر می‌گیرد.

-msseregparm

از قراردادهای ارسال ثبات SSE برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی float و double استفاده می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از ویژگی تابع "sseregparm" تعیین کنید.

هشدار: اگر از این گزینه استفاده کنید، باید تمام پودمان‌ها از جمله هرگونه کتابخانه را با همان مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و پودمان‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mvect8-ret-in-mem

بردارهای ۸ بایتی را به‌جای ثبات‌های MMX در حافظه برمی‌گرداند. این مورد در VxWorks برای تطابق با ABI کامپایلرهای Sun Studio تا نسخهٔ ۱۲ پیش‌فرض است. تنها زمانی از این گزینه استفاده کنید که نیازمند حفظ سازگاری با کدهای موجود تولیدشده توسط آن نسخه‌های قبلی کامپایلر یا نسخه‌های قدیمی‌تر GCC باشید.

-mpc32

-mpc64

-mpc80

دقت ممیز شناور 80387 را روی ۳۲، ۶۴ یا ۸۰ بیت تنظیم می‌کند. زمانی که -mpc32 مشخص شود، مانتیس‌های نتایج عملیات ممیز شناور تا ۲۴ بیت (دقت منفرد) گرد می‌شوند؛ -mpc64 مانتیس‌های نتایج عملیات ممیز شناور را تا ۵۳ بیت (دقت مضاعف) گرد می‌کند و -mpc80 مانتیس‌های نتایج عملیات ممیز شناور را تا ۶۴ بیت (دقت مضاعف گسترش‌یافته) گرد می‌نماید که حالت پیش‌فرض است. هنگام استفاده از این گزینه، عملیات ممیز شناور با دقت‌های بالاتر بدون تنظیم صریح واژهٔ کنترل FPU در دسترس برنامه‌نویس نخواهد بود.

تنظیم گرد کردن عملیات ممیز شناور به کمتر از ۸۰ بیتِ پیش‌فرض می‌تواند سرعت اجرای برخی برنامه‌ها را تا ۲٪ یا بیشتر افزایش دهد. توجه داشته باشید که برخی از کتابخانه‌های ریاضی فرض می‌کنند عملیات ممیز شناور با دقت گسترش‌یافته (۸۰ بیتی) به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ هنگام استفاده از این گزینه برای تنظیم دقت به مقداری کمتر از دقت گسترش‌یافته، روال‌های موجود در چنین کتابخانه‌هایی ممکن است دچار افت شدید دقت شوند، که معمولاً «ابطال فاجعه‌بار» (catastrophic cancellation) نامیده می‌شود.

-mdaz-ftz

پرچم‌های flush-to-zero (FTZ) و denormals-are-zero (DAZ) در ثبات MXCSR برای کنترل محاسبات ممیز شناور به کار می‌روند. دستورالعمل‌های SSE و AVX از جمله دستورالعمل‌های اسکالر و برداری در صورت مشخص شدن -mdaz-ftz می‌توانند از فعال‌سازی پرچم‌های FTZ و DAZ بهره‌مند شوند. زمانی که -mno-daz-ftz یا -shared مشخص شده باشد، پرچم‌های FTZ/DAZ را تنظیم نکنید؛ گزینهٔ -mdaz-ftz حتی در صورت حضور -shared پرچم‌های FTZ/DAZ را تنظیم خواهد کرد.

-mstackrealign

تراز کردن مجدد پشته در بدو ورود. در x86، گزینهٔ -mstackrealign یک پرولوگ و اپیلوگ جایگزین تولید می‌کند که در صورت نیاز پشتهٔ زمان اجرا را مجدداً تراز می‌نماید. این کار از ادغام کدهای قدیمی که تراز پشتهٔ ۴ بایتی را حفظ می‌کنند با کدهای جدیدی که تراز پشتهٔ ۱۶ بایتی را برای سازگاری با SSE رعایت می‌کنند پشتیبانی می‌کند. همچنین ویژگی "force_align_arg_pointer" را ببینید که برای توابع منفرد قابل اعمال است.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش می‌کند تا مرز پشته را هم‌تراز با مرز بایتی ۲ به توان num نگه دارد. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقدار پیش‌فرض ۴ است (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت).

هشدار: هنگام تولید کد برای معماری x86-64 با افزونه‌های غیرفعال SSE، می‌توان از -mpreferred-stack-boundary=3 برای نگه داشتن مرز پشته روی مرز ۸ بایتی استفاده کرد. از آنجا که ABI در x86-64 نیازمند تراز پشتهٔ ۱۶ بایتی است، این کار مغایر با ABI بوده و هدف آن استفاده در محیط‌های کنترل‌شده‌ای است که در آن‌ها فضای پشته یک محدودیت جدی به شمار می‌رود. این گزینه هنگامی که توابع کامپایل‌شده با تراز پشتهٔ ۱۶ بایتی (مانند توابع یک کتابخانهٔ استاندارد) با پشتهٔ ترازنشده فراخوانی شوند، منجر به کدهای اشتباه خواهد شد. در این صورت، دستورالعمل‌های SSE ممکن است باعث بروز تله‌های دسترسی ترازنشده به حافظه شوند. علاوه بر این، آرگومان‌های متغیر برای اشیاء با تراز ۱۶ بایتی (از جمله x87 long double و __int128) به نادرستی مدیریت می‌شوند که منجر به نتایج اشتباه خواهد شد. شما باید تمام پودمان‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با -mpreferred-stack-boundary=3 بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و پودمان‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mincoming-stack-boundary=num

فرض می‌کند که پشتهٔ ورودی با یک مرز بایتی ۲ به توان num تراز شده است. اگر -mincoming-stack-boundary مشخص نشده باشد، از مقدار تعیین‌شده توسط -mpreferred-stack-boundary استفاده می‌شود.

در پردازنده‌های Pentium و Pentium Pro، مقادیر "double" و "long double" باید با یک مرز ۸ بایتی تراز شوند (گزینهٔ -malign-double را ببینید)، در غیر این صورت مشمول افت عملکرد چشمگیری در زمان اجرا می‌شوند. در Pentium III، نوع داده Streaming SIMD Extension (SSE) با نام "__m128" در صورتی که با مرز ۱۶ بایتی تراز نباشد ممکن است به درستی کار نکند.

برای اطمینان از هم‌ترازی صحیح این مقادیر روی پشته، مرز پشته باید به اندازهٔ مورد نیاز هر مقداری که روی آن ذخیره می‌شود تراز باشد. افزون بر این، هر تابع باید به شکلی تولید شود که پشته را تراز نگه دارد. بنابراین، فراخوانی تابعی که با مرز پشتهٔ ترجیحی بالاتری کامپایل شده است از درون تابعی که با مرز پشتهٔ ترجیحی پایین‌تری کامپایل شده، به احتمال زیاد تراز پشته را به هم می‌زند. توصیه می‌شود کتابخانه‌هایی که از بازفراخوانی‌ها (callbacks) استفاده می‌کنند همواره از تنظیمات پیش‌فرض بهره ببرند.

این تراز اضافی فضای بیشتری از پشته مصرف می‌کند و به‌طور کلی اندازهٔ کد را افزایش می‌دهد. کدهایی که به مصرف فضای پشته حساس هستند، مانند سیستم‌های تعبیه‌شده (embedded systems) و هسته‌های سیستم‌عامل، ممکن است مایل باشند تراز ترجیحی را به -mpreferred-stack-boundary=2 کاهش دهند..IP -mmmx 4

-mavx512vpopcntdq

-mavx512vp2intersect

این سوئیچ‌ها استفاده از دستورالعمل‌ها را در مجموعه‌دستورالعمل‌های توسعه‌یافتهٔ MMX، SSE، AVX512CD، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512VBMI، SHA، AES، PCLMUL، CLFLUSHOPT، CLWB، FSGSBASE، PTWRITE، RDRND، F16C، FMA، PCONFIG، WBNOINVD، FMA4، PREFETCHW، RDPID، RDSEED، SGX، XOP، LWP، 3DNow!، enhanced 3DNow!، POPCNT، ABM، ADX، BMI، BMI2، LZCNT، FXSR، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، XSAVES، RTM، HLE، TBM، MWAITX، CLZERO، PKU، AVX512VBMI2، GFNI، VAES، WAITPKG، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512BF16، ENQCMD، AVX512VPOPCNTDQ، AVX512VNNI، SERIALIZE، UINTR، HRESET، AMXTILE، AMXINT8، AMXBF16، KL، WIDEKL، AVXVNNI، AVX512-FP16، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AMX-FP16، PREFETCHI، RAOINT، AMX-COMPLEX، AVXVNNIINT16، SM3، SHA512، SM4، APX_F، USER_MSR، AVX10.1، AVX10.2، AMX-AVX512، AMX-TF32، AMX-TRANSPOSE، AMX-FP8، MOVRS، AMX-MOVRS یا CLDEMOTE فعال می‌کنند. هر کدام یک گزینهٔ متناظر -mno- برای غیرفعال کردن استفاده از این دستورالعمل‌ها دارند.

این افزونه‌ها همچنین به عنوان توابع توکار در دسترس هستند: برای جزئیات توابعی که توسط این سوئیچ‌ها فعال و غیرفعال می‌شوند، به x86 Built-in Functions مراجعه کنید.

توجه داشته باشید که -msse4 پشتیبانی از هر دو SSE4.1 و SSE4.2 را فعال می‌کند، در حالی که -mno-sse4 این ویژگی‌ها را غیرفعال می‌سازد؛ هیچ‌یک از دو حالت این گزینه بر پشتیبانی از SSE4A، که به‌طور جداگانه توسط -msse4a کنترل می‌شود، تأثیری ندارند.

برای تولید خودکار دستورالعمل‌های SSE/SSE2 از کدهای ممیز شناور (در مقابل دستورالعمل‌های 387)، به -mfpmath=sse مراجعه کنید.

هنگامی که -mavx استفاده می‌شود، GCC از تولید دستورالعمل‌های SSEx خودداری می‌کند. در عوض، در صورت نیاز دستورالعمل‌های جدید AVX یا معادل‌های AVX را برای همهٔ دستورالعمل‌های SSEx تولید می‌نماید.

این گزینه‌ها به GCC امکان می‌دهند تا حتی بدون -mfpmath=sse نیز از این دستورالعمل‌های توسعه‌یافته در کد تولیدشده استفاده کند. برنامه‌هایی که تشخیص CPU را در زمان اجرا انجام می‌دهند، باید با استفاده از پرچم‌های مناسب، فایل‌های جداگانه‌ای را برای هر معماری پشتیبانی‌شده کامپایل کنند. به ویژه، فایلی که شامل کد تشخیص CPU است باید بدون این گزینه‌ها کامپایل شود.

-mdump-tune-features

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا نام ویژگی‌های تنظیم کارایی x86 و تنظیمات پیش‌فرض آن‌ها را تخلیه (dump) کند. این نام‌ها می‌توانند در -mtune-ctrl=feature-list استفاده شوند.

-mtune-ctrl=feature-list

این گزینه برای اعمال کنترل دقیق روی ویژگی‌های تولید کد x86 استفاده می‌شود. feature-list فهرستی از نام‌های feature است که با کاما از هم جدا شده‌اند. همچنین به -mdump-tune-features مراجعه کنید. در صورت تعیین، اگر قبل از feature نویسهٔ ^ نیامده باشد فعال می‌شود، در غیر این صورت خاموش خواهد شد. -mtune-ctrl=feature-list برای استفاده توسط توسعه‌دهندگان GCC در نظر گرفته شده است. استفاده از آن ممکن است به مسیرهایی از کد منجر شود که آزمایش نشده‌اند و می‌تواند موجب بروز ICE در کامپایلر یا خطاهای زمان اجرا شود.

-mno-default

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا تمام ویژگی‌های قابل تنظیم را غیرفعال کند. همچنین به -mtune-ctrl=feature-list و -mdump-tune-features مراجعه کنید.

-mcld

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا یک دستور "cld" در مقدمهٔ (prologue) توابعی که از دستورالعمل‌های رشته‌ای استفاده می‌کنند درج کند. دستورالعمل‌های رشته‌ای برای انتخاب بین حالت افزایش خودکار یا کاهش خودکار به پرچم DF وابسته‌اند. در حالی که ABI مشخص می‌کند پرچم DF باید در هنگام ورود به تابع پاک شود، برخی از سیستم‌عامل‌ها با پاک نکردن پرچم DF در توزیع‌کننده‌های استثنای خود، این مشخصه را نقض می‌کنند. ممکن است گردانندهٔ استثنا در حالی که پرچم DF تنظیم شده است فراخوانی شود که هنگام استفاده از دستورالعمل‌های رشته‌ای به جهت‌گیری اشتباه منجر می‌شود. این گزینه می‌تواند روی هدف‌های ۳۲ بیتی x86 با پیکربندی GCC از طریق گزینهٔ پیکربندی --enable-cld به صورت پیش‌فرض فعال شود. در این حالت، تولید دستورالعمل‌های "cld" را می‌توان با گزینهٔ کامپایلر -mno-cld متوقف کرد.

-mvzeroupper

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا پیش از انتقال جریان کنترل به خارج از تابع، یک دستور "vzeroupper" درج کند تا جریمهٔ انتقال از AVX به SSE به حداقل برسد و همچنین توابع ذاتی "zeroupper" غیرضروری حذف شوند.

-mprefer-avx128

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا در بردارساز خودکار (auto-vectorizer)، به جای دستورالعمل‌های ۲۵۶ بیتی AVX از دستورالعمل‌های ۱۲۸ بیتی AVX استفاده کند.

-mprefer-vector-width=opt

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا به جای مقدار پیش‌فرض روی پلتفرم انتخاب‌شده، از عرض بردار opt بیتی در دستورالعمل‌ها استفاده کند.

-mpartial-vector-fp-math

این گزینه به GCC امکان می‌دهد تا عملیات‌های ممیز شناوری تولید کند که ممکن است بر مجموعه‌ای از پرچم‌های وضعیت ممیز شناور روی بردارهای جزئی تأثیر بگذارند، جایی که عناصر بردار در بخش پایینی ثبات ۱۲۸ بیتی SSE قرار دارند. مگر اینکه -fno-trapping-math مشخص شده باشد، کامپایلر با پاک‌سازی تمام عملوندهای ورودی به طوری که در بخش بالاییِ استفاده‌نشدهٔ ثبات برداری صفر قرار گیرد، رفتار صحیح را تضمین می‌کند. توجه داشته باشید که با استفاده از توابع توکار یا اسمبلی درون‌خطی با آرگومان‌های بردار جزئی، مقادیر NaN، ناهنجار (denormal) یا نامعتبر می‌توانند به بخش بالایی بردار نشت کنند و در زمان فعال بودن -fno-trapping-math باعث مشکلات عملکردی احتمالی شوند. این مشکلات را می‌توان با پاک‌سازی دستی بخش بالایی ثبات آرگومان بردار جزئی یا با استفاده از -mdaz-ftz برای تنظیم پرچم DAZ (مخفف denormals-are-zero) در ثبات MXCSR برطرف کرد.

این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است.

-mmove-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا حداکثر تعداد بیت‌هایی را که می‌توان به‌طور کارآمد از حافظه به حافظه منتقل کرد، بر روی bits تنظیم کند. مقادیر معتبر برای bits عبارتند از 128، 256 و 512.

-mstore-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد تا حداکثر تعداد بیت‌هایی را که می‌توان به‌طور کارآمد در حافظه ذخیره کرد، بر روی bits تنظیم کند. مقادیر معتبر برای bits عبارتند از 128، 256 و 512.

none: هیچ محدودیت اضافی فراتر از آنچه توسط پلتفرم انتخاب‌شده تعریف شده، به GCC اعمال نمی‌شود.
128: اولویت دادن به عرض بردار ۱۲۸ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
256: اولویت دادن به عرض بردار ۲۵۶ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
512: اولویت دادن به عرض بردار ۵۱۲ بیتی برای دستورالعمل‌ها.

-mnoreturn-no-callee-saved-registers

این گزینه توابع دارای ویژگی "noreturn" یا مشخصه‌ساز "_Noreturn" را با ذخیره نکردن ثبات‌های ذخیره‌شونده توسط فراخوانده‌شده (callee-saved) که در تابع استفاده شده‌اند (به جز ثبات "BP") در مقدمهٔ تابع، بهینه‌سازی می‌کند. این گزینه می‌تواند در اشکال‌زدایی فراخوانندهٔ تابع "noreturn" یا هر تابع بالاتر در پشتهٔ فراخوانی تداخل ایجاد کند، بنابراین به طور پیش‌فرض فعال نیست.

-mcx16

این گزینه به GCC امکان می‌دهد تا در کد ۶۴ بیتی، دستورالعمل‌های "CMPXCHG16B" را برای پیاده‌سازی عملیات‌های مقایسه و جا‌به‌جایی روی اشیاء ۱۲۸ بیتی هم‌تراز با ۱۶ بایت تولید کند. این ویژگی برای به‌روزرسانی‌های اتمیک ساختارهای داده‌ای که اندازهٔ آن‌ها از یک کلمهٔ ماشین فراتر می‌رود مفید است. کامپایلر از این دستور برای پیاده‌سازی __sync Builtins استفاده می‌کند. با این حال، برای __atomic Builtins که روی اعداد صحیح ۱۲۸ بیتی عمل می‌کنند، همیشه از یک فراخوانی کتابخانه‌ای استفاده می‌شود.

-msahf

این گزینه تولید دستورالعمل‌های "SAHF" را در کد ۶۴ بیتی فعال می‌کند. پردازنده‌های اولیهٔ Intel Pentium 4 دارای پشتیبانی از Intel 64، پیش از معرفی استپینگ Pentium 4 G1 در دسامبر ۲۰۰۵، فاقد دستورالعمل‌های "LAHF" و "SAHF" بودند که توسط AMD64 پشتیبانی می‌شوند. این‌ها به ترتیب دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی برای برخی پرچم‌های وضعیت هستند. در حالت ۶۴ بیتی، دستور "SAHF" برای بهینه‌سازی توابع توکار "fmod"، "drem" و "remainder" استفاده می‌شود؛ برای جزئیات به Other Builtins مراجعه کنید..IP -mmovbe 4 این گزینه استفاده از دستورالعمل "movbe" را برای بهینه‌سازی جابه‌جایی بایت‌های (byte swapping) داده‌های چهار و هشت بایتی فعال می‌کند.

-mshstk

گزینهٔ -mshstk توابع توکار (built-in) پشتهٔ سایه (shadow stack) از فناوری Control-flow Enforcement Technology (CET) در x86 را فعال می‌کند.

-mcrc32

این گزینه توابع توکار "__builtin_ia32_crc32qi"، "__builtin_ia32_crc32hi"، "__builtin_ia32_crc32si" و "__builtin_ia32_crc32di" را برای تولید دستورالعمل ماشین "crc32" فعال می‌کند.

-mmwait

این گزینه توابع توکار "__builtin_ia32_monitor" و "__builtin_ia32_mwait" را برای تولید دستورالعمل‌های ماشین "monitor" و "mwait" فعال می‌کند.

-mrecip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های "RCPSS" و "RSQRTSS" (و متغیرهای برداری‌شدهٔ آن‌ها "RCPPS" و "RSQRTPS") همراه با یک گام اضافی نیوتن-رافسون (Newton-Raphson) برای افزایش دقت به جای "DIVSS" و "SQRTSS" (و متغیرهای برداری‌شدهٔ آن‌ها) را برای آرگومان‌های ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision) فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال باشد. توجه داشته باشید که هرچند توان عملیاتی (throughput) این دنباله بیشتر از توان عملیاتی دستورالعمل غیرمعکوس است، دقت دنباله ممکن است تا ۲ ulp کاهش یابد (به عنوان مثال معکوس ۱٫۰ برابر است با ۰٫۹۹۹۹۹۹۹۴).

توجه داشته باشید که GCC عبارت "1.0f/sqrtf(x)" را با استفاده از "RSQRTSS" (یا "RSQRTPS") پیشاپیش در -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) پیاده‌سازی می‌کند و نیازی به -mrecip ندارد.

همچنین توجه داشته باشید که GCC دنبالهٔ فوق را با گام اضافی نیوتن-رافسون برای تقسیم ممیز شناور تکی برداری و sqrtf(x) برداری‌شده پیشاپیش همراه با -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) صادر می‌کند و نیازی به -mrecip ندارد.

-mrecip=opt

این گزینه مشخص می‌کند کدام دستورالعمل‌های برآورد معکوس می‌توانند استفاده شوند. opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند، و ممکن است یک ! پیش از آن‌ها برای نقیض کردن گزینه بیاید:

all: فعال کردن تمام دستورالعمل‌های برآورد.
default: فعال کردن دستورالعمل‌های پیش‌فرض، معادل با -mrecip.
none: غیرفعال کردن تمام دستورالعمل‌های برآورد، معادل با -mno-recip.
div: فعال کردن تقریب برای تقسیم نرده‌ای (scalar).
vec-div: فعال کردن تقریب برای تقسیم برداری‌شده.
sqrt: فعال کردن تقریب برای جذر (ریشه دوم) نرده‌ای.
vec-sqrt: فعال کردن تقریب برای جذر (ریشه دوم) برداری‌شده.

بنابراین، برای مثال، -mrecip=all,!sqrt تمام تقریب‌های معکوس را به جز جذر فعال می‌کند.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده برای برداری‌سازی توابع درونی (intrinsics) با استفاده از یک کتابخانهٔ خارجی را تعیین می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از svml برای کتابخانه محاسبات برداری کوتاه اینتل (Intel short vector math library)، aocl برای کتابخانه ریاضیاتی (LibM) از مجموعهٔ AMD Optimizing CPU Libraries (AOCL)، و acml برای کتابخانهٔ منسوخ‌شدهٔ AMD core math library (که AOCL-LibM جانشین آن است). برای استفاده از این گزینه، باید هر دو گزینهٔ -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations فعال باشند، و یک کتابخانهٔ سازگار با ABI مربوط به SVML یا ACML در زمان پیوند (link time) مشخص شده باشد.

در حال حاضر GCC فراخوانی‌هایی را به "vmldExp2"، "vmldLn2"، "vmldLog102"، "vmldPow2"، "vmldTanh2"، "vmldTan2"، "vmldAtan2"، "vmldAtanh2"، "vmldCbrt2"، "vmldSinh2"، "vmldSin2"، "vmldAsinh2"، "vmldAsin2"، "vmldCosh2"، "vmldCos2"، "vmldAcosh2"، "vmldAcos2"، "vmlsExp4"، "vmlsLn4"، "vmlsLog104"، "vmlsPow4"، "vmlsTanh4"، "vmlsTan4"، "vmlsAtan4"، "vmlsAtanh4"، "vmlsCbrt4"، "vmlsSinh4"، "vmlsSin4"، "vmlsAsinh4"، "vmlsAsin4"، "vmlsCosh4"، "vmlsCos4"، "vmlsAcosh4" و "vmlsAcos4" برای نوع تابع متناظر در صورت استفاده از -mveclibabi=svml صادر می‌کند، "amd_vrs4_acosf"، "amd_vrs16_acosf"، "amd_vrd8_asin"، "amd_vrs4_asinf"، "amd_vrs8_asinf"، "amd_vrs16_asinf"، "amd_vrd2_atan"، "amd_vrd8_atan"، "amd_vrs4_atanf"، "amd_vrs8_atanf"، "amd_vrs16_atanf"، "amd_vrd2_cos"، "amd_vrd4_cos"، "amd_vrd8_cos"، "amd_vrs4_cosf"، "amd_vrs8_cosf"، "amd_vrs16_cosf"، "amd_vrs4_coshf"، "amd_vrs8_coshf"، "amd_vrd2_erf"، "amd_vrd4_erf"، "amd_vrd8_erf"، "amd_vrs4_erff"، "amd_vrs8_erff"، "amd_vrs16_erff"، "amd_vrd2_exp"، "amd_vrd4_exp"، "amd_vrd8_exp"، "amd_vrs4_expf"، "amd_vrs8_expf"، "amd_vrs16_expf"، "amd_vrd2_exp10"، "amd_vrs4_exp10f"، "amd_vrd2_exp2"، "amd_vrd4_exp2"، "amd_vrd8_exp2"، "amd_vrs4_exp2f"، "amd_vrs8_exp2f"، "amd_vrs16_exp2f"، "amd_vrs4_expm1f"، "amd_vrd2_log"، "amd_vrd4_log"، "amd_vrd8_log"، "amd_vrs4_logf"، "amd_vrs8_logf"، "amd_vrs16_logf"، "amd_vrd2_log10"، "amd_vrs4_log10f"، "amd_vrs8_log10f"، "amd_vrs16_log10f"، "amd_vrd2_log1p"، "amd_vrs4_log1pf"، "amd_vrd2_log2"، "amd_vrd4_log2"، "amd_vrd8_log2"، "amd_vrs4_log2f"، "amd_vrs8_log2f"، "amd_vrs16_log2f"، "amd_vrd2_pow"، "amd_vrd4_pow"، "amd_vrd8_pow"، "amd_vrs4_powf"، "amd_vrs8_powf"، "amd_vrs16_powf"، "amd_vrd2_sin"، "amd_vrd4_sin"، "amd_vrd8_sin"، "amd_vrs4_sinf"، "amd_vrs8_sinf"، "amd_vrs16_sinf"، "amd_vrd2_tan"، "amd_vrd4_tan"، "amd_vrd8_tan"، "amd_vrs16_tanf"، "amd_vrs4_tanhf"، "amd_vrs8_tanhf"، "amd_vrs16_tanhf" را برای نوع تابع متناظر در صورت استفاده از -mveclibabi=aocl صادر می‌کند، و "__vrd2_sin"، "__vrd2_cos"، "__vrd2_exp"، "__vrd2_log"، "__vrd2_log2"، "__vrd2_log10"، "__vrs4_sinf"، "__vrs4_cosf"، "__vrs4_expf"، "__vrs4_logf"، "__vrs4_log2f"، "__vrs4_log10f" و "__vrs4_powf" را برای نوع تابع متناظر در صورت استفاده از -mveclibabi=acml صادر می‌کند.

-mabi=name

تولید کد برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده. مقادیر مجاز عبارتند از sysv برای ABI مورد استفاده در GNU/Linux و سایر سیستم‌ها، و ms برای Microsoft ABI. در صورت هدف قرار دادن Microsoft Windows، مقدار پیش‌فرض Microsoft ABI است و روی تمام سیستم‌های دیگر SysV ABI می‌باشد. می‌توان این رفتار را برای توابع خاص با استفاده از ویژگی‌های تابع "ms_abi" و "sysv_abi" کنترل کرد.

-mforce-indirect-call

اجبار تمام فراخوانی‌های توابع به صورت غیرمستقیم (indirect). این گزینه هنگام استفاده از Intel Processor Trace که در آن اطلاعات زمان‌بندی دقیق‌تری برای فراخوانی‌های توابع تولید می‌شود، مفید است.

-mmanual-endbr

درج دستورالعمل ENDBR در ورودی تابع فقط از طریق مشخصهٔ تابع "cf_check". این ویژگی هنگام استفاده با گزینهٔ -fcf-protection=branch برای کنترل درج ENDBR در ورودی تابع مفید است.

-mcet-switch

به‌طور پیش‌فرض، ابزارگذاری (instrumentation) CET در دستورات switch که از یک جدول پرش (jump table) استفاده می‌کنند خاموش است و ردیابی شاخهٔ غیرمستقیم غیرفعال است. از آن‌جا که جدول‌های پرش در حافظهٔ فقط‌خواندنی ذخیره می‌شوند، این امر مستقیماً منجر به کاهش مقاوم‌سازی نمی‌شود. اما اگر شاخص جدول پرش توسط مهاجم کنترل شود، پرش غیرمستقیم ممکن است توسط CET محدود نشود. این گزینه ابزارگذاری CET را روشن می‌کند تا ردیابی شاخهٔ غیرمستقیم را برای دستورات switch دارای جدول پرش فعال کند، که سبب می‌شود اهداف پرش از طریق هر پرش غیرمستقیمی قابل دستیابی باشند.

-mcall-ms2sysv-xlogues

به‌دلیل تفاوت‌ها در ABIهای ۶۴بیتی، هر تابع با Microsoft ABI که یک تابع System V ABI را فراخوانی می‌کند باید RSI، RDI و XMM6-15 را به عنوان مخدوش‌شده (clobbered) در نظر بگیرد. به‌طور پیش‌فرض، کد ذخیره و بازیابی این ثبات‌ها به‌صورت درون‌خطی (inline) صادر می‌شود که منجر به مقدمه‌ها و موخره‌های (prologues and epilogues) نسبتاً طولانی می‌گردد. استفاده از -mcall-ms2sysv-xlogues مقدمه‌ها و موخره‌هایی صادر می‌کند که از تکه‌کدهای واسط (stubs) در بخش ایستان libgcc برای انجام این ذخیره‌ها و بازیابی‌ها استفاده می‌کنند، و بدین ترتیب اندازهٔ تابع را با هزینهٔ چند دستورالعمل اضافی کاهش می‌دهد.

-mtls-dialect=type

تولید کد برای دسترسی به حافظهٔ محلی رشته (thread-local storage) با استفاده از قراردادهای gnu یا gnu2. مقدار gnu گزینهٔ پیش‌فرضِ محافظه‌کارانه است؛ gnu2 کارآمدتر است، اما ممکن است نیازمندی‌هایی در زمان ترجمه و زمان اجرا اضافه کند که در همهٔ سیستم‌ها قابل برآورده شدن نباشد.

-mpush-args

-mno-push-args

استفاده از عملیات‌های PUSH برای ذخیرهٔ پارامترهای ارسالی. این روش کوتاه‌تر است و معمولاً سرعتی برابر با روش استفاده از عملیات‌های SUB/MOV دارد و به‌طور پیش‌فرض فعال است. در برخی موارد، غیرفعال کردن آن ممکن است به دلیل بهبود زمان‌بندی و کاهش وابستگی‌ها کارایی را افزایش دهد..IP -maccumulate-outgoing-args 4 در صورت فعال بودن، بیشترین فضای مورد نیاز برای آرگومان‌های خروجی در مقدمهٔ تابع (function prologue) محاسبه می‌شود. این کار در بیشتر پردازنده‌های مدرن به دلیل کاهش وابستگی‌ها، زمان‌بندی بهتر و کاهش استفاده از پشته در شرایطی که مرز ترجیحی پشته برابر ۲ نباشد، سریع‌تر است. عیب آن افزایش چشمگیر در اندازهٔ کد است. این سوییچ متضمن -mno-push-args است.

-mthreads

پشتیبانی از مدیریت استثنای امن در برابر ریسه (thread-safe) در MinGW. برنامه‌هایی که به مدیریت استثنای امن در برابر ریسه وابسته‌اند باید تمام کدها را با گزینهٔ -mthreads کامپایل و پیوند دهند. هنگام کامپایل، -mthreads عبارت -D_MT را تعریف می‌کند؛ هنگام پیوند دادن، کتابخانهٔ کمکی ریسهٔ ویژهٔ -lmingwthrd را پیوند می‌دهد که داده‌های مدیریت استثنا به ازای هر ریسه را پاک‌سازی می‌کند.

-mms-bitfields

-mno-ms-bitfields

فعال/غیرفعال کردن چینش فیلدهای بیتی (bit-field layout) سازگار با کامپایلر بومی Microsoft Windows.

اگر "packed" روی یک ساختار به کار رود، یا اگر از فیلدهای بیتی استفاده شود، ممکن است ABI مایکروسافت ساختار را متفاوت از شیوهٔ معمول GCC بچیند. به‌ویژه هنگام جابه‌جایی داده‌های فشرده‌شده (packed) بین توابع کامپایل‌شده با GCC و کامپایلر بومی مایکروسافت (چه از طریق فراخوانی تابع یا به صورت داده در یک فایل)، ممکن است دسترسی به هر دو قالب ضروری باشد.

این گزینه به طور پیش‌فرض برای مقصدهای Microsoft Windows فعال است. این رفتار را می‌توان به صورت محلی نیز با استفاده از مشخصه‌های متغیر یا نوع داده کنترل کرد. برای اطلاعات بیشتر، x86 Variable Attributes و x86 Type Attributes را ببینید.

الگوریتم چینش ساختار در مایکروسافت، به استثنای بسته‌بندی فیلدهای بیتی، نسبتاً ساده است. فاصله‌گذاری (padding) و هم‌ترازی (alignment) اعضای ساختارها و اینکه آیا یک فیلد بیتی می‌تواند از مرز یک واحد ذخیره‌سازی عبور کند یا خیر، با این قوانین تعیین می‌شود:

1. اعضای ساختار به صورت ترتیبی و به همان ترتیبی که

اعلان شده‌اند ذخیره می‌شوند: عضو نخست کمترین نشانی حافظه و عضو پایانی بیشترین نشانی را دارد.

2. هر شیء داده‌ای نیازمندی هم‌ترازی دارد. نیازمندی هم‌ترازی

برای تمام داده‌ها به جز ساختارها، یونیون‌ها و آرایه‌ها، اندازهٔ شیء یا اندازهٔ بسته‌بندی فعلی (مشخص‌شده با مشخصهٔ "aligned" یا دستور عمل‌کرد "pack")، هرکدام که کمتر باشد، است. برای ساختارها، یونیون‌ها و آرایه‌ها، نیازمندی هم‌ترازی برابر با بزرگ‌ترین نیازمندی هم‌ترازی اعضای آن است. به هر شیء یک آفست تخصیص می‌یابد به گونه‌ای که:

offset % alignment_requirement == 0

3. فیلدهای بیتی مجاور در یک واحد تخصیص ۱، ۲ یا ۴ بایتی

بسته‌بندی می‌شوند، در صورتی که نوع‌های صحیح هم‌اندازه باشند و اگر فیلد بیتی بعدی بدون عبور از مرز تحمیل‌شده توسط نیازمندی‌های هم‌ترازی مشترک فیلدهای بیتی، در واحد تخصیص جاری جای گیرد.

کامپایلر MSVC فیلدهای بیتی با طول صفر را به روش‌های زیر تفسیر می‌کند:

1. اگر یک فیلد بیتی با طول صفر بین دو فیلد بیتی درج شود که

به طور معمول ادغام می‌شوند، فیلدهای بیتی ادغام نخواهند شد.

برای مثال:

struct
 {
   unsigned long bf_1 : 12;
   unsigned long : 0;
   unsigned long bf_2 : 12;
 } t1;

اندازهٔ "t1" همراه با فیلد بیتی با طول صفر، ۸ بایت است. اگر فیلد بیتی با طول صفر حذف می‌شد، اندازهٔ "t1" برابر با ۴ بایت می‌بود.

2. اگر یک فیلد بیتی با طول صفر پس از یک فیلد بیتی، "foo"، درج شود و

هم‌ترازی فیلد بیتی با طول صفر بزرگ‌تر از عضوی باشد که پس از آن می‌آید ("bar")، آن‌گاه "bar" مطابق نوع فیلد بیتی با طول صفر هم‌تراز می‌شود.

برای مثال:

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   char bar;
 } t2;

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   double bar;
 } t3;

برای "t2"، عضو "bar" به جای آفست ۱، در آفست ۲ قرار می‌گیرد. بر این اساس، اندازهٔ "t2" برابر با ۴ است. برای "t3"، فیلد بیتی با طول صفر روی هم‌ترازی "bar" یا در نتیجه اندازهٔ ساختار تأثیری نمی‌گذارد.

با در نظر گرفتن این موضوع، توجه به موارد زیر اهمیت دارد:

1. اگر یک فیلد بیتی با طول صفر پس از یک فیلد بیتی معمولی بیاید، نوعِ

فیلد بیتی با طول صفر ممکن است بر هم‌ترازی کل ساختار تأثیر بگذارد. برای مثال، "t2" اندازه‌ای برابر با ۴ بایت دارد، زیرا فیلد بیتی با طول صفر پس از یک فیلد بیتی معمولی آمده و از نوع short است.

2. حتی اگر پس از یک فیلد بیتی با طول صفر، یک فیلد بیتی معمولی نیاید،

ممکن است همچنان بر هم‌ترازی ساختار تأثیر بگذارد:

struct
 {
   char foo : 6;
   long : 0;
 } t4;

در اینجا، "t4" مقدار ۴ بایت فضا اشغال می‌کند.

3. فیلدهای بیتی با طول صفر که پس از اعضای غیر فیلد بیتی می‌آیند نادیده گرفته می‌شوند:

struct
 {
   char foo;
   long : 0;
   char bar;
 } t5;

در اینجا، "t5" مقدار ۲ بایت فضا اشغال می‌کند.

-mno-align-stringops: مقصد عملیات رشته‌ای درون‌خطی‌شده را هم‌تراز نمی‌کند. این سوییچ اندازهٔ کد را کاهش می‌دهد و در مواردی که مقصد از قبل هم‌تراز باشد اما GCC از آن آگاه نباشد، کارایی را بهبود می‌بخشد.
-minline-all-stringops: به طور پیش‌فرض GCC تنها هنگامی عملیات رشته‌ای را درون‌خطی می‌کند که مشخص باشد مقصد حداقل روی یک مرز ۴ بایتی هم‌تراز است. این گزینه درون‌خطی‌سازی بیشتری را فعال کرده و اندازهٔ کد را افزایش می‌دهد، اما ممکن است کارایی کدی را که برای طول‌های کوتاه به "memcpy" و "memset" سریع وابسته است بهبود بخشد. این گزینه بسط درون‌خطیِ "strlen" را برای تمامی هم‌ترازی‌های اشاره‌گر فعال می‌کند.
-minline-stringops-dynamically: برای عملیات رشته‌ای با اندازهٔ نامشخص، از بررسی‌های زمان اجرا همراه با کد درون‌خطی برای بلوک‌های کوچک و فراخوانی کتابخانه برای بلوک‌های بزرگ استفاده می‌کند.
-mstringop-strategy=alg: قواعد مکاشفه‌ای تصمیم‌گیری داخلی را برای الگوریتم خاص مورد استفاده جهت درون‌خطی‌سازی عملیات رشته بازنویسی (override) می‌کند. مقادیر مجاز برای alg عبارت‌اند از:

rep_byte
rep_4byte
rep_8byte: بسط با استفاده از پیشوند "rep" پردازندهٔ i386 با اندازهٔ مشخص‌شده..IP byte_loop 4
loop
unrolled_loop: گسترش به یک حلقهٔ درون‌خطی (inline loop).
libcall: همیشه از فراخوانی کتابخانه استفاده شود.

-mmemcpy-strategy=strategy

اکتشافیِ تصمیم‌گیری داخلی را لغو و جایگزین می‌کند تا مشخص کند که آیا "__builtin_memcpy" باید به‌صورت درون‌خطی درآید و در صورت مشخص بودن اندازهٔ مورد انتظار عملیات کپی، از چه الگوریتم درون‌خطی‌ای استفاده شود. strategy فهرستی از سه‌گانه‌های alg:max_size:dest_align است که با ویرگول از هم جدا شده‌اند. alg در -mstringop-strategy مشخص می‌شود، و max_size حداکثر اندازه برحسب بایت را مشخص می‌کند که الگوریتم درون‌خطی alg برای آن مجاز است. برای آخرین سه‌گانه، مقدار max_size باید -1 باشد. مقدار max_size سه‌گانه‌ها در فهرست باید به ترتیب صعودی مشخص شود. حداقل اندازه برحسب بایت برای alg برای اولین سه‌گانه برابر با 0 و برای موارد بعد برابر با "max_size + 1" محدودهٔ قبلی است.

-mmemset-strategy=strategy

این گزینه مشابه -mmemcpy-strategy= است با این تفاوت که برای کنترل گسترش "__builtin_memset" به کار می‌رود.

-momit-leaf-frame-pointer

اشاره‌گر چارچوب (frame pointer) را در یک ثبات برای توابع برگ (leaf functions) نگه نمی‌دارد. این کار از دستورالعمل‌های ذخیره، راه‌اندازی و بازگردانی اشاره‌گرهای چارچوب جلوگیری کرده و یک ثبات اضافی در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد. گزینهٔ -fomit-leaf-frame-pointer اشاره‌گر چارچوب را برای توابع برگ حذف می‌کند که ممکن است اشکال‌زدایی را دشوارتر سازد.

-mtls-direct-seg-refs

-mno-tls-direct-seg-refs

کنترل می‌کند که آیا دسترسی به متغیرهای TLS با آفست‌هایی از ثبات قطعهٔ TLS (%gs برای ۳۲ بیتی، %fs برای ۶۴ بیتی) مجاز است یا اینکه باید اشاره‌گر پایهٔ رشته (thread base pointer) اضافه شود. معتبر بودن یا نبودن این رفتار به سیستم‌عامل و اینکه آیا قطعه را برای پوشش کل ناحیهٔ TLS نگاشت می‌کند یا خیر، بستگی دارد.

برای سیستم‌هایی که از GNU C Library استفاده می‌کنند، مقدار پیش‌فرض روشن است.

-msse2avx

-mno-sse2avx

مشخص می‌کند که اسمبلر باید دستورالعمل‌های SSE را با پیشوند VEX کدگذاری کند. گزینهٔ -mavx این ویژگی را به‌طور پیش‌فرض فعال می‌کند.

-mfentry

-mno-fentry

اگر تحلیل کارایی (profiling) فعال باشد (-pg)، فراخوانی شمارندهٔ تحلیل کارایی را قبل از پیش‌درآمد (prologue) قرار می‌دهد. توجه: در معماری‌های x86، مشخصهٔ "ms_hook_prologue" در حال حاضر برای -mfentry و -pg امکان‌پذیر نیست.

-mrecord-mcount

-mno-record-mcount

اگر تحلیل کارایی فعال باشد (-pg)، یک بخش __mcount_loc تولید می‌کند که حاوی اشاره‌گرهایی به هر فراخوانی تحلیل کارایی است. این برای وصله کردن خودکار فراخوانی‌ها به داخل و خارج (patching in and out) مفید است.

-mnop-mcount

-mno-nop-mcount

اگر تحلیل کارایی فعال باشد (-pg)، فراخوانی‌های توابع تحلیل کارایی را به‌صورت دستورهای NOP تولید می‌کند. این در صورتی مفید است که قرار باشد بعداً به‌طور پویا وصله‌گذاری شوند. این گزینه احتمالاً تنها همراه با -mrecord-mcount مفید است.

-minstrument-return=type

خروج تابع را در توابع ابزارگذاری‌شده با -pg -mfentry، با فراخوانی تابع مشخص‌شده ابزارگذاری می‌کند. این فقط بازگشت‌های واقعیِ منتهی به ret را ابزارگذاری می‌کند، نه فراخوانی‌های هم‌سطح (sibling calls) منتهی به jump را. انواع معتبر عبارتند از none برای عدم ابزارگذاری، call برای ایجاد فراخوانی به __return__، یا nop5 برای ایجاد یک nop ۵ بایتی.

-mrecord-return

-mno-record-return

یک بخش __return_loc تولید می‌کند که به تمام کدهای ابزارگذاری بازگشت اشاره دارد.

-mfentry-name=name

نام نماد __fentry__ را که هنگام ورود به تابع برای توابع -pg -mfentry فراخوانی می‌شود، تعیین می‌کند.

-mfentry-section=name

نام بخش را برای ثبت فراخوانی‌های -mrecord-mcount تعیین می‌کند (پیش‌فرض __mcount_loc).

-mskip-rax-setup

-mno-skip-rax-setup

هنگام تولید کد برای معماری x86-64 با افزونه‌های غیرفعال SSE، می‌توان از -mskip-rax-setup برای صرف‌نظر کردن از راه‌اندازی ثبات RAX در حالتی که هیچ آرگومان متغیری در ثبات‌های برداری ارسال نمی‌شود، استفاده کرد.

هشدار: از آنجا که از ثبات RAX برای جلوگیری از ذخیرهٔ غیرضروری ثبات‌های برداری روی پشته هنگام ارسال آرگومان‌های متغیر استفاده می‌شود، پیامدهای این گزینه این است که توابع فراخوانده‌شده (callees) ممکن است مقداری فضای پشته را هدر دهند، رفتار نادرستی داشته باشند یا به مکانی تصادفی بپرند. کامپایلر GCC 4.4 یا جدیدتر صرف‌نظر از مقدار ثبات RAX چنین مشکلاتی ندارند.

-m8bit-idiv

-mno-8bit-idiv

در برخی پردازنده‌ها، مانند Intel Atom، تقسیم اعداد صحیح بدون علامت ۸ بیتی بسیار سریع‌تر از تقسیم اعداد صحیح ۳۲ بیتی/۶۴ بیتی است. این گزینه یک بررسی در زمان اجرا تولید می‌کند. اگر هر دو مقسوم و مقسوم‌علیه در محدودهٔ 0 تا 255 باشند، تقسیم صحیح بدون علامت ۸ بیتی به‌جای تقسیم صحیح ۳۲ بیتی/۶۴ بیتی استفاده می‌شود.

-mavx256-split-unaligned-load

-mavx256-split-unaligned-store

عملیات بارگذاری (load) و ذخیره‌سازی (store) ناترازِ ۳۲ بایتی AVX را تفکیک می‌کند.

-mstack-protector-guard-symbol=symbol

کد حفاظت از پشته را با استفاده از قناری (canary) در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض). این گزینه فقط زمانی اعمال می‌شود که -fstack-protector یا -fstack-protector-all مشخص شده باشد.

با انتخاب حالت دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات قطعه (%fs یا %gs) به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری استفاده شود، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه خوانده شود. مقدار پیش‌فرض آن‌ها همان است که در ABI مربوطه مشخص شده است.

-mstack-protector-guard-symbol=symbol مقدار آفست را با یک ارجاع نمادین به قناری در بلوک TLS لغو و جایگزین می‌کند.

-mgeneral-regs-only

کدی تولید می‌کند که فقط از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار کامپایلر را از استفاده از ثبات‌های ممیز شناور، برداری، ماسک و ثبات‌های کران (bound registers) بازمی‌دارد.

-mrelax-cmpxchg-loop

هنگام تولید حلقهٔ مقایسه و جابجایی (compare-and-swap) برای توابع توکار __sync Builtins و __atomic Builtins که فاقد دستورالعمل بومی هستند، با صدور یک بارگذاری اتمی پیش از دستورالعمل "CMPXCHG" و استفاده از دستورالعمل "PAUSE" برای صرفه‌جویی در مصرف توان پردازنده هنگام شروع مجدد حلقه، کد را برای مواردی با رقابت شدید بهینه‌سازی می‌کند.

-mindirect-branch=choice

فراخوانی و پرش غیرمستقیم را با choice تبدیل می‌کند. مقدار پیش‌فرض keep است که فراخوانی و پرش غیرمستقیم را بدون تغییر نگه می‌دارد. مقدار thunk فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به فراخوانی و بازگشت thunk تبدیل می‌کند. مقدار thunk-inline فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به thunk فراخوانی و بازگشت درون‌خطی‌شده تبدیل می‌کند. مقدار thunk-extern فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به thunk فراخوانی و بازگشت خارجی که در یک فایل شیء جداگانه ارائه شده است تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از مشخصهٔ تابع "indirect_branch" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mindirect-branch=thunk و -mindirect-branch=thunk-extern ناسازگار است زیرا تابع thunk ممکن است در مدل کد بزرگ قابل دستیابی نباشد.

توجه داشته باشید که -mindirect-branch=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است زیرا می‌توان thunk خارجی را به‌گونه‌ای ساخت که بررسی جریان کنترل فعال شود..IP -mfunction-return=choice 4 بازگشت تابع را با choice تبدیل می‌کند. پیش‌فرض keep است که بازگشت تابع را دست‌نخورده نگه می‌دارد. مقدار thunk بازگشت تابع را به thunk فراخوانی و بازگشت (call and return thunk) تبدیل می‌کند. مقدار thunk-inline بازگشت تابع را به thunk فراخوانی و بازگشت درون‌خطی تبدیل می‌کند. مقدار thunk-extern بازگشت تابع را به thunk فراخوانی و بازگشت خارجی که در یک فایل شیء جداگانه ارائه شده تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از مشخصه تابع "function_return" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mindirect-return=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است زیرا می‌توان thunk خارجی را طوری ساخت که بررسی جریان کنترل (control-flow check) را فعال کند.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mfunction-return=thunk و -mfunction-return=thunk-extern ناسازگار است چرا که تابع thunk ممکن است در مدل کد بزرگ (large code model) در دسترس نباشد.

-mindirect-branch-register

فراخوانی و پرش غیرمستقیم از طریق ثبات را اجباری می‌کند.

-mharden-sls=choice

کدی برای کاهش خطرات حدس مستقیم خطی (SLS یا straight line speculation) با choice تولید می‌کند. پیش‌فرض none است که تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌کند. مقدار return مقاوم‌سازی SLS را برای بازگشت‌های تابع فعال می‌کند. مقدار indirect-jmp مقاوم‌سازی SLS را برای پرش‌های غیرمستقیم فعال می‌سازد. مقدار all تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند.

-mindirect-branch-cs-prefix

پیشوند CS را به call و jmp به سمت thunk غیرمستقیم با مقصد انشعاب در ثبات‌های r8-r15 اضافه می‌کند تا طول دستورالعمل call و jmp برابر با ۶ بایت شود و امکان جایگزینی آن‌ها با lfence; call *%r8-r15 یا lfence; jmp *%r8-r15 در زمان اجرا فراهم گردد.

-mapx-inline-asm-use-gpr32

برای پشتیبانی از اسمبلی درون‌خطی (inline asm) با APX، به‌طور پیش‌فرض ویژگی EGPR غیرفعال شده است تا از بروز دستورالعمل‌های غیرمجاز احتمالی با EGPR جلوگیری شود. برای به‌کارگیری egpr در اسمبلی درون‌خطی، از گزینه جدید کامپایلر -mapx-inline-asm-use-gpr32 استفاده کنید و کاربر باید اطمینان حاصل کند که دستورالعمل از EGPR پشتیبانی می‌کند.

-mevex512

-mno-evex512

بردار ۵۱۲ بیتی را فعال/غیرفعال می‌کند. اگر AVX512F فعال باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال خواهد بود.

این سوئیچ‌های -m علاوه بر موارد فوق، روی پردازنده‌های x86-64 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند.

تولید کد برای یک محیط ۱۶ بیتی، ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. گزینه -m32 نوع‌های "int"، "long" و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی تولید می‌کند که در حالت ۳۲ بیتی اجرا می‌شود.

گزینه -m64 نوع "int" را روی ۳۲ بیت و نوع‌های "long" و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند و برای معماری x86-64 کد تولید می‌کند. تنها در Darwin، گزینه -m64 گزینه‌های -fno-pic و -mdynamic-no-pic را نیز خاموش می‌کند.

گزینه -mx32 نوع‌های "int"، "long" و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و برای معماری x86-64 کد تولید می‌کند.

گزینه -m16 همانند -m32 است، به‌جز اینکه دستور اسمبلی ".code16gcc" را در ابتدای خروجی اسمبلی درج می‌کند تا فایل اجرایی بتواند در حالت ۱۶ بیتی اجرا شود.

گزینه -miamcu کدی مطابق با Intel MCU psABI تولید می‌کند. این گزینه مستلزم فعال بودن گزینه -m32 است.

-mno-red-zone

از اصطلاحاً «red zone» (منطقه سرخ) برای کد x86-64 استفاده نمی‌کند. منطقه سرخ توسط ABI معماری x86-64 الزامی شده است؛ ناحیه‌ای ۱۲۸ بایتی فراتر از موقعیت اشاره‌گر پشته است که توسط گرداننده‌های سیگنال یا وقفه دستکاری نمی‌شود و بنابراین می‌تواند برای داده‌های موقت بدون نیاز به تنظیم اشاره‌گر پشته استفاده شود. پرچم -mno-red-zone این منطقه سرخ را غیرفعال می‌کند.

-mcmodel=small

تولید کد برای مدل کد کوچک (small code model): برنامه و نمادهای آن باید در ۲ گیگابایت پایینی فضای آدرس پیوند داده شوند. اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند. برنامه‌ها را می‌توان به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داد. این مدل کد پیش‌فرض است.

-mcmodel=kernel

تولید کد برای مدل کد هسته (kernel code model). هسته در ۲ گیگابایت منفی فضای آدرس اجرا می‌شود. این مدل باید برای کد هسته لینوکس استفاده شود.

-mcmodel=medium

تولید کد برای مدل متوسط (medium model): برنامه در ۲ گیگابایت پایینی فضای آدرس پیوند می‌خورد. نمادهای کوچک نیز در آنجا قرار می‌گیرند. نمادهایی با اندازه‌های بزرگ‌تر از -mlarge-data-threshold در بخش‌های داده یا BSS بزرگ قرار داده می‌شوند و می‌توانند بالای ۲ گیگابایت مستقر شوند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.