نام (NAME)

gvpr - زبان پویش و پردازش الگوی گراف

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

gvpr [-icnqV?] [ -o outfile ] [ -a args ] [ 'prog' | -f progfile ] [ files ]

توضیحات (DESCRIPTION)

دستور gvpr (که پیش‌تر با نام gpr شناخته می‌شد) یک ویرایشگر جریان گراف با الهام از awk است. این ابزار گراف‌های ورودی را به خروجی کپی کرده و در صورت نیاز ساختار و ویژگی‌های آن‌ها را دگرگون می‌سازد، گراف‌های جدیدی می‌سازد یا اطلاعات دلخواهی را چاپ می‌کند. مدل گراف همان مدلی است که توسط libcgraph(3) ارائه شده است. به‌ویژه، gvpr گراف‌ها را با استفاده از زبان dot می‌خواند و می‌نویسد.

به‌طور کلی، gvpr هر گراف ورودی را که با $G مشخص می‌شود پیمایش کرده، تک‌تک گره‌ها و یال‌ها را بررسی می‌کند و آن‌ها را با قواعد گزاره‐عمل (predicate‐action) ارائه‌شده در برنامهٔ ورودی تطبیق می‌دهد. قواعد به ترتیب ارزیابی می‌شوند. به ازای هر گزاره که نتیجهٔ آن «درست» (true) ارزیابی شود، عمل متناظر اجرا می‌گردد. در طول پیمایش، گره یا یال جاریِ در حال پیمایش با $ نشان داده می‌شود.

برای هر گراف ورودی، یک زیرگرافِ هدف وجود دارد که با $T مشخص می‌شود و در ابتدا خالی است و برای جمع‌آوری موجودیت‌های برگزیده استفاده می‌شود؛ همچنین یک گراف خروجی با نماد $O وجود دارد که برای پردازش نهایی به کار رفته و سپس در خروجی نوشته می‌شود. به‌طور پیش‌فرض، گراف خروجی همان گراف هدف است. گراف خروجی را می‌توان درون برنامه یا، به شکلی محدود، از طریق خط فرمان تنظیم کرد.

گزینه‌ها (OPTIONS)

گزینه‌های زیر پشتیبانی می‌شوند:

-a args

رشتهٔ args به نشانه‌های جداشده با فاصله (whitespace) تقسیم می‌شود و هر یک از این نشانه‌ها به صورت رشته‌هایی با نام‌های ARGV[0],...,ARGV[ARGC-1] در برنامهٔ gvpr در دسترس خواهند بود. نویسه‌های فاصله در زیررشته‌های داخل گیومهٔ تکی یا دوتایی، یا آن‌هایی که پس از یک بک‌اسلش قرار دارند، به عنوان جداکننده نادیده گرفته می‌شوند. به‌طور کلی، نویسهٔ بک‌اسلش هرگونه معنای ویژهٔ نویسهٔ بعدی را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که نشانه‌های حاصل از چندین پرچم -a به یکدیگر الحاق می‌شوند.

-c

استفاده از گراف مبدأ به عنوان گراف خروجی.

-i

استخراج گسترش زیرگراف القاشده با گره (node‐induced subgraph extension) برای گراف خروجی در بستر گراف ریشهٔ آن.

-o outfile

باعث می‌شود جریان خروجی در فایل مشخص‌شده نوشته شود؛ به‌طور پیش‌فرض، خروجی در stdout نوشته می‌شود.

-f progfile

استفاده از محتویات فایل مشخص‌شده به عنوان برنامه‌ای که باید روی ورودی اجرا شود. اگر progfile شامل نویسهٔ اسلش باشد، نام به عنوان مسیر فایل در نظر گرفته می‌شود. در غیر این صورت، gvpr از دایرکتوری‌های مشخص‌شده در متغیر محیطی GVPRPATH برای یافتن فایل استفاده خواهد کرد. اگر -f داده نشود، gvpr از نخستین آرگومان غیرگزینه‌ای به عنوان برنامه استفاده می‌کند.

-q

پیام‌های هشدار را خاموش می‌کند.

-n

پیش‌خوانی گراف (read-ahead) را غیرفعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، متغیر $NG روی گراف بعدی که باید پردازش شود تنظیم می‌شود. این کار نیازمند خواندن گراف بعدی پیش از پردازش گراف جاری است، که اگر گراف بعدی تنها در پاسخ به عملیاتی در حین پردازش گراف جاری تولید شود، ممکن است باعث مسدود شدن (block) فرایند گردد.

-v

فعال‌سازی پیام‌های مشروح (verbose).

-V

باعث می‌شود برنامه اطلاعات نسخه را چاپ کرده و خارج شود.

-?

باعث می‌شود برنامه اطلاعات نحوهٔ استفاده را چاپ کرده و خارج شود..SH "عملوندها (OPERANDS)" عملوند زیر پشتیبانی می‌شود:

files

نام فایل‌هایی شامل ۱ یا چند گراف در زبان dot. اگر هیچ گزینهٔ -f مشخص نشده باشد، نخستین نام از فهرست حذف شده و به عنوان برنامهٔ ورودی استفاده می‌شود. اگر فهرست فایل‌ها خالی باشد، از stdin استفاده خواهد شد.

برنامه‌ها (PROGRAMS)

یک برنامهٔ gvpr از فهرستی از بندهای گزاره‐کنش تشکیل شده است که یکی از قالب‌های زیر را دارند:

BEGIN { action }

BEG_G { action }

N [ predicate ] { action }

E [ predicate ] { action }

END_G { action }

END { action }

یک برنامه می‌تواند حداکثر شامل یک مورد از هر یک از بندهای BEGIN، END_G و END باشد. می‌تواند هر تعداد دستور BEG_G، N و E وجود داشته باشد؛ اولی بر روی گراف‌ها اعمال می‌شود، دومی بر روی گره‌ها، و سومی بر روی یال‌ها. این‌ها به بلوک‌هایی تفکیک می‌شوند؛ یک بلوک شامل یک دستور اختیاری BEG_G و تمامی دستورهای N و E تا دستور BEG_G بعدی (در صورت وجود) است. معناشناسی سطح‌بالای یک برنامهٔ gvpr عبارت است از:

ارزیابی بند BEGIN، در صورت وجود.
به ازای هر گراف ورودی G {
    به ازای هر بلوک {
        تنظیم G به عنوان گراف جاری و شیء جاری.
        ارزیابی بند BEG_G، در صورت وجود.
        به ازای هر گره و یال در G {
            تنظیم گره یا یال به عنوان شیء جاری.
            ارزیابی بندهای N یا E، حسب مورد.
        } 
    } 
    تنظیم G به عنوان شیء جاری.
    ارزیابی بند END_G، در صورت وجود.
} 
ارزیابی بند END، در صورت وجود.

کنش‌های بندهای BEGIN، BEG_G، END_G و END هنگام ارزیابی این بندها اجرا می‌شوند. برای بندهای N یا E، گزاره یا کنش را می‌توان حذف کرد. اگر کنشی بدون گزاره باشد، آن کنش بسته به مورد بر روی هر گره یا یال اجرا می‌شود. اگر کنشی وجود نداشته باشد و گزاره برابر با درست (true) ارزیابی شود، گره یا یال مربوطه به گراف مقصد اضافه می‌گردد.

بلوک‌ها به همان ترتیبی که ظاهر می‌شوند ارزیابی می‌گردند. درون یک بلوک، بندهای N (و به همین ترتیب، بندهای E) به ترتیبی که ظاهر می‌شوند ارزیابی می‌گردند. با این حال توجه داشته باشید که درون یک بلوک، بسته به ترتیب پیمایش، بندهای N یا E ممکن است به صورت درهم‌تنیده اجرا شوند.

گزاره‌ها و کنش‌ها دنباله‌ای از دستورها در گویش C هستند که توسط کتابخانهٔ expr(3) پشتیبانی می‌شود. تنها تفاوت میان گزاره‌ها و کنش‌ها این است که مورد اول باید دارای نوعی باشد که بتوان آن را به عنوان درست یا نادرست تفسیر کرد. در اینجا قواعد معمول C رعایت می‌شود که در آن مقادیر غیرصفر (non‐zero) درست در نظر گرفته می‌شوند. این شامل رشته‌های غیرخالی و ارجاع‌های غیرخالی به گره‌ها، یال‌ها و غیره می‌شود. با این حال، اگر بتوان یک رشته را به یک عدد صحیح تبدیل کرد، این مقدار استفاده می‌شود.

علاوه بر انواع پایهٔ معمول در زبان C (void، int، char، float، long، unsigned و double)، gvpr نوع string را به عنوان مترادفی برای char* و نیز انواع مبتنی بر گراف node_t، edge_t، graph_t و obj_t را فراهم می‌کند. نوع obj_t می‌تواند به عنوان یک ابرنوع از ۳ نوع عینی دیگر در نظر گرفته شود؛ نوع پایهٔ صحیح به صورت پویا حفظ می‌شود. به جز این انواع پایه، تنها عبارت‌های نوعِ پشتیبانی‌شدهٔ دیگر، آرایه‌های (انجمنی) هستند.

ثابت‌ها از نحو C پیروی می‌کنند، اما رشته‌ها می‌توانند در "..." یا '...' قرار گیرند. gvpr هم کامنت‌های ++C و هم کامنت‌های نوع cpp را می‌پذیرد. برای مورد دوم، اگر خطی با نویسهٔ '#' آغاز شود، بقیهٔ خط نادیده گرفته می‌شود.

یک دستور می‌تواند اعلان یک تابع، یک متغیر یا یک آرایه، یا یک دستور اجرایی باشد. برای اعلان‌ها، تنها یک حوزهٔ دید (scope) وجود دارد. اعلان‌های آرایه دارای شکل زیر هستند:

 type array [ type0 ]

که در آن type0 اختیاری است. اگر مشخص شود، تجزیه‌کننده (parser) اجبار خواهد کرد که تمام اندیس‌های آرایه دارای نوع مشخص‌شده باشند. اگر مشخص نشود، اشیائی از تمام انواع می‌توانند به عنوان اندیس به کار روند. همانند C، متغیرها و آرایه‌ها باید اعلان شوند. به ویژه، یک متغیر اعلان‌نشده بسته به متن، به عنوان نام یک مشخصه از یک گره، یال یا گراف تفسیر خواهد شد.

دستورهای اجرایی می‌توانند یکی از موارد زیر باشند:

در شکل دوم دستور for و دستور forr، متغیر var بر روی هر مقداری که به عنوان نمایه (اندیس) در آرایهٔ مشخص‌شده استفاده شده تنظیم می‌شود و سپس statement مرتبط ارزیابی می‌گردد. برای نمایه‌های عددی و رشته‌ای، نمایه‌ها برای for (و به همین ترتیب برای forr) به ترتیب عددی یا الفبایی افزایشی (کاهشی) بازگردانده می‌شوند. این قابلیت می‌تواند برای مرتب‌سازی استفاده شود.

تعریف‌های تابع تنها می‌توانند در بند BEGIN ظاهر شوند.

عبارت‌ها شامل عبارت‌های معمول C هستند. مقایسه‌های رشته‌ای با استفاده از == و != عملوند سمت راست را به عنوان یک الگو به منظور تطبیق عبارات باقاعده در نظر می‌گیرند. الگوها از نحو الگوی تطبیق فایل ksh(1) استفاده می‌کنند. (برای برابری سادهٔ رشته‌ها، از تابع strcmp استفاده کنید).

gvpr تلاش خواهد کرد تا در صورت لزوم از یک عبارت به عنوان یک مقدار رشته‌ای یا عددی استفاده کند. تبدیل نوع‌های شبیه به C و قالب‌های توابع، در صورت امکان، باعث انجام تبدیل‌ها خواهند شد.

عبارت‌های دارای نوع گرافیکی (یعنی graph_t، node_t، edge_t، obj_t) می‌توانند با یک ارجاع فیلد به شکل .name همراه باشند. مقدار حاصل، مقدار مشخصه‌ای به نام name از شیء داده‌شده است. علاوه بر این، در زمینه‌های خاصی یک شناسهٔ اعلان‌نشده و تغییرنیافته به عنوان نام یک مشخصه در نظر گرفته می‌شود. به ویژه، چنین شناسه‌هایی به ترتیب نشان‌دهندهٔ مشخصه‌های گره یا یال جاری در بندهای N و E، و گراف جاری در بندهای BEG_G و END_G هستند.

طبق روال معمول در مدل libcgraph(3)، مشخصه‌ها دارای مقدار رشته‌ای هستند. علاوه بر این، gvpr از برخی شبه‌مشخصه‌های اشیاء گراف پشتیبانی می‌کند که لزوماً دارای مقدار رشته‌ای نیستند. این‌ها خصوصیات ذاتی اشیاء گراف را بازتاب می‌دهند و توسط کاربر قابل تنظیم نیستند.

head : node_t

سر یک یال..TP tail : node_t دمِ یک یال.

name : string

نام یک یال، گره یا گراف. نام یک یال به فرم "<tail‐name><edge‐op><head‐name>[<key>]" است، که در آن <edge‐op> بسته به جهت‌دار بودن یا نبودن گراف، برابر با "->" یا "--" است. بخش درون قلاب [<key>] تنها زمانی ظاهر می‌شود که یال دارای کلیدی غیربدیهی (غیرساده) باشد.

indegree : int

درجهٔ ورودی یک گره.

outdegree : int

درجهٔ خروجی یک گره.

degree : int

درجهٔ یک گره.

X : double

مختصات X یک گره. (فرض می‌کند که گره دارای مشخصهٔ pos است.)

Y : double

مختصات Y یک گره. (فرض می‌کند که گره دارای مشخصهٔ pos است.)

root : graph_t

گراف ریشهٔ یک شیء. ریشهٔ یک گراف ریشه، خودش است.

parent : graph_t

گراف والد یک زیرگراف. والد یک گراف ریشه برابر با NULL است.

n_edges : int

تعداد یال‌های موجود در گراف.

n_nodes : int

تعداد گره‌های موجود در گراف.

directed : int

در صورتی که گراف جهت‌دار باشد، مقدار درست (غیرصفر) است.

strict : int

در صورتی که گراف اکید (strict) باشد، مقدار درست (غیرصفر) است.

توابع توکار (BUILT‐IN FUNCTIONS)

توابع زیر به‌صورت توکار در gvpr تعریف شده‌اند. توابعی که ارجاعاتی به اشیاء گراف بازمی‌گردانند، در صورت بروز خطا NULL برمی‌گردانند.

متغیرهای توکار (BUILT‐IN VARIABLES)

gvpr متغیرهای توکار خاصی فراهم می‌کند که مقادیر آن‌ها بسته به زمینه (context) به‌طور خودکار توسط gvpr تنظیم می‌شود. به‌جز در موارد ذکر شده، کاربر نمی‌تواند مقادیر آن‌ها را تغییر دهد.

$ : obj_t

بسته به زمینه، نشان‌دهنده شیء فعلی (گره، یال، گراف) است. این متغیر در بندهای BEGIN یا END در دسترس نیست.

$F : string

نام فایل ورودی فعلی است.

$G : graph_t

نشان‌دهنده گراف فعلی در حال پردازش است. در بندهای BEGIN یا END در دسترس نیست.

$NG : graph_t

نشان‌دهنده گراف بعدی برای پردازش است. اگر $NG برابر با NULL باشد، گراف فعلی $G آخرین گراف است. توجه داشته باشید که اگر ورودی از stdin دریافت شود، آخرین گراف تا زمانی که لوله (pipe) ورودی بسته نشود قابل تشخیص نیست. این متغیر در بندهای BEGIN یا END، یا در صورت استفاده از گزینه -n در دسترس نیست.

$O : graph_t

نشان‌دهنده گراف خروجی است. پیش از پیمایش گراف، با گراف هدف مقداردهی اولیه می‌شود. پس از پیمایش و هرگونه عملیات END_G، اگر به یک گراف غیر‐خالی اشاره کند، آن گراف در جریان خروجی چاپ می‌شود. این متغیر فقط در بندهای N، E و END_G معتبر است. گراف خروجی می‌تواند توسط کاربر تنظیم شود.

$T : graph_t

نشان‌دهنده گراف هدف فعلی است. این یک زیرگراف از $G است و تنها در بندهای N، E و END_G در دسترس است.

$tgtname : string

نشان‌دهنده نام گراف هدف است. به‌طور پیش‌فرض روی "gvpr_result" تنظیم شده است. اگر چندین بار در طول اجرای gvpr استفاده شود، یک عدد صحیح به انتهای نام افزوده خواهد شد. این متغیر می‌تواند توسط کاربر تنظیم شود.

$tvroot : node_t

گره آغازین را برای پیمایش اول‌عمق یا اول‌سطح (جهت‌دار یا بدون‌جهت) از گراف مشخص می‌کند (مقایسه کنید با $tvtype در زیر). مقدار پیش‌فرض برای هر گراف ورودی NULL است. پس از پیمایش در ریشه مشخص‌شده، اگر مقدار $tvroot تغییر کرده باشد، پیمایش جدیدی با مقدار جدید $tvroot آغاز خواهد شد. همچنین به $tvnext در زیر مراجعه کنید.

$tvnext : node_t

گره آغازین بعدی را برای پیمایش اول‌عمق یا اول‌سطح (جهت‌دار یا بدون‌جهت) از گراف مشخص می‌کند (مقایسه کنید با $tvtype در زیر). اگر پیمایشی به پایان برسد و $tvroot بازنشانی نشده باشد، اما $tvnext مقداردهی شده ولی استفاده نشده باشد، این گره به‌عنوان انتخاب بعدی برای $tvroot استفاده خواهد شد. مقدار پیش‌فرض برای هر گراف ورودی NULL است.

$tvedge : edge_t

برای پیمایش‌های BFS و DFS، روی یالی تنظیم می‌شود که برای رسیدن به گره یا یال فعلی پیموده شده است. در ابتدای پیمایش، یا برای سایر انواع پیمایش، مقدار آن NULL است.

$tvtype : tvtype_t

نحوه پیمایش گراف توسط gvpr را مشخص می‌کند. این متغیر تنها می‌تواند یکی از مقادیر ثابت با پیشوند "TV_" که در زیر شرح داده شده است را بپذیرد. TV_flat مقدار پیش‌فرض است.

در کتابخانه گراف زیربنایی cgraph(3)، به یال‌ها در گراف‌های بدون‌جهت یک جهت دلخواه اختصاص داده می‌شود. این ویژگی برای پیمایش‌هایی نظیر TV_fwd که نیازمند یال‌های جهت‌دار هستند، استفاده می‌شود.

ARGC : int

تعداد آرگومان‌های مشخص‌شده با آرگومان خط فرمان -a args را نشان می‌دهد.

ARGV : string array

آرایه آرگومان‌های مشخص‌شده با آرگومان خط فرمان -a args را نشان می‌دهد. آرگومان i-ام توسط ARGV[i] ارائه می‌شود..SH "ثابت‌های توکار (BUILT‐IN CONSTANTS)"

چندین ثابت نمادین توسط gvpr تعریف شده است.

NULL : obj_t

یک ارجاع شیء تهی، معادل با 0.

TV_flat : tvtype_t

یک پیمایش ساده و تخت، که در آن اشیای گراف به ترتیبی ظاهراً دلخواه پیمایش می‌شوند.

TV_ne : tvtype_t

پیمایشی که ابتدا همه گره‌ها و سپس همه یال‌ها را بررسی می‌کند.

TV_en : tvtype_t

پیمایشی که ابتدا همه یال‌ها و سپس همه گره‌ها را بررسی می‌کند.

TV_dfs : tvtype_t

TV_postdfs : tvtype_t

TV_prepostdfs : tvtype_t

پیمایش گراف با استفاده از جستجوی اول‌عمق بر روی گراف بدون‌جهت زیرین. برای انجام این پیمایش، gvpr مقدار $tvroot را بررسی می‌کند. اگر این متغیر همان مقداری را داشته باشد که قبلاً داشت (در ابتدا، مقدار قبلی برابر با NULL مقداردهی اولیه می‌شود)، gvpr صرفاً به دنبال یک گره پیمایش‌نشده می‌گردد و مؤلفه همبند آن را پیمایش می‌کند. از سوی دیگر، اگر $tvroot تغییر کرده باشد، مؤلفه همبند آن پیمایش خواهد شد، با این فرض که قبلاً پیمایش نشده باشد یا، اگر $tvroot برابر NULL باشد، پیمایش متوقف خواهد شد. توجه داشته باشید که با استفاده از TV_dfs و $tvroot، امکان ایجاد یک حلقه بی‌پایان وجود دارد.

به‌طور پیش‌فرض، پیمایش به صورت پیش‌ترتیب (pre-order) انجام می‌شود؛ بدین معنا که یک گره قبل از تمام یال‌های پیمایش‌نشده‌اش بررسی می‌شود. برای TV_postdfs، تمام یال‌های پیمایش‌نشده یک گره پیش از خود گره بررسی می‌شوند. برای TV_prepostdfs، یک گره دو بار بررسی می‌شود: یک‌بار قبل و یک‌بار بعد از تمام یال‌های پیمایش‌نشده‌اش.

TV_fwd : tvtype_t

TV_postfwd : tvtype_t

TV_prepostfwd : tvtype_t

پیمایش گراف با استفاده از جستجوی اول‌عمق روی گراف، تنها با دنبال کردن کمان‌های رو به جلو. انتخاب ریشه‌ها برای پیمایش همانند آنچه در بالا برای TV_dfs توضیح داده شد است. ترتیب‌های مختلف بررسی مشخص‌شده توسط TV_fwd، TV_postfwd و TV_prepostfwd همانند مواردی هستند که توسط پیمایش‌های متناظر TV_dfs، TV_postdfs و TV_prepostdfs مشخص شده‌اند.

TV_rev : tvtype_t

TV_postrev : tvtype_t

TV_prepostrev : tvtype_t

پیمایش گراف با استفاده از جستجوی اول‌عمق روی گراف، تنها با دنبال کردن کمان‌های معکوس. انتخاب ریشه‌ها برای پیمایش همانند آنچه در بالا برای TV_dfs توضیح داده شد است. ترتیب‌های مختلف بررسی مشخص‌شده توسط TV_rev، TV_postrev و TV_prepostrev همانند مواردی هستند که توسط پیمایش‌های متناظر TV_dfs، TV_postdfs و TV_prepostdfs مشخص شده‌اند.

TV_bfs : tvtype_t

پیمایش گراف با استفاده از جستجوی اول‌سطح روی گراف با نادیده گرفتن جهت یال‌ها. برای آگاهی از نقش $tvroot، به مورد TV_dfs در بالا مراجعه کنید.

مثال‌ها (EXAMPLES)

gvpr -i 'N[color=="blue"]' file.gv

تولید زیرگراف القاشده توسط گره‌ها (node‐induced) برای تمام گره‌های دارای رنگ آبی.

gvpr -c 'N[color=="blue"]{color = "red"}' file.gv

تبدیل تمام گره‌های آبی به قرمز.

BEGIN { int n, e; int tot_n = 0; int tot_e = 0; }
BEG_G {
  n = nNodes($G);
  e = nEdges($G);
  printf ("%d nodes %d edges %s\n", n, e, $G.name);
  tot_n += n;
  tot_e += e;
}
END { printf ("%d nodes %d edges total\n", tot_n, tot_e) }

نسخه‌ای از برنامه gc.

BEG_G { graph_t g = graph ("merge", "S"); }
E {
  node_t h = clone(g,$.head);
  node_t t = clone(g,$.tail);
  edge_t e = edge(t,h,"");
  e.weight = e.weight + 1;
}
END_G { $O = g; }

تولید یک نسخه صریح (strict) از گراف ورودی، که در آن صفت weight یک یال نشان می‌دهد که آن یال بیانگر چه تعداد یال از گراف ورودی است.

BEGIN {node_t n; int deg[]}
E{deg[head]++; deg[tail]++; }
END_G {
  for (deg[n]) {
    printf ("deg[%s] = %d\n", n.name, deg[n]);
  }
}

محاسبه درجه گره‌های دارای یال.

BEGIN {
  int i, indent;
  int seen[string];
  void prInd (int cnt) {
    for (i = 0; i < cnt; i++) printf ("  ");
  }
}
BEG_G {
   $tvtype = TV_prepostfwd;
   $tvroot = node($,ARGV[0]);
}
N {
  if (seen[$.name]) indent--;
  else {
    prInd(indent);
      print ($.name);
    seen[$.name] = 1;
    indent++;
  }
}

چاپ پیمایش اول‌عمق گراف، با شروع از گره‌ای با نام ARGV[0]، به صورت یک فهرست دارای تورفتگی..SH "محیط (ENVIRONMENT)"

GVPRPATH

فهرستی از دایرکتوری‌های جداشده با دونقطه (“:”) که برای یافتن فایل مشخص‌شده با گزینهٔ -f جستجو می‌شوند. gvpr یک فهرست پیش‌فرض داخلی دارد. اگر GVPRPATH تعریف نشده باشد، از فهرست پیش‌فرض استفاده می‌شود. اگر GVPRPATH با دونقطه آغاز شود، فهرست با افزودن GVPRPATH به انتهای فهرست پیش‌فرض تشکیل می‌شود. اگر GVPRPATH با دونقطه پایان یابد، فهرست با افزودن فهرست پیش‌فرض به انتهای GVPRPATH تشکیل می‌شود. در غیر این صورت، از GVPRPATH برای فهرست استفاده می‌شود.

در سیستم‌های Windows، در بند پیشین “semicolon” (نقطه‌ویرگول) را جایگزین “colon” (دونقطه) کنید.

گزارش باگ‌ها و هشدارها (BUGS AND WARNINGS)

اسکریپت‌ها هنگام حذف گره‌ها در طول بلوک‌های N{} و E{} با استفاده از پیمایش‌های BFS و DFS باید محتاط باشند، زیرا این پیمایش‌ها بر پشته‌ها و صف‌های گره‌ها متکی هستند.

هنگامی که برنامه به عنوان یک آرگومان خط فرمان ارائه می‌شود، تفسیر معمول پوسته رخ می‌دهد که ممکن است بر برخی از نام‌های ویژه در gvpr تأثیر بگذارد. برای جلوگیری از این موضوع، بهتر است برنامه درون علامت‌های نقل‌قول تکی (single quotes) قرار گیرد.

اگر ثابت‌های رشته‌ای حاوی فرانویسه‌های الگو هستند و می‌خواهید برای جلوگیری از تطبیق الگو آن‌ها را گریزدهی (escape) کنید، احتمالاً استفاده از دو بک‌اسلش ضروری خواهد بود؛ زیرا هنگام پویش اولیهٔ رشته، یک بک‌اسلش منفرد از بین می‌رود. معمولاً برای اجتناب از تطبیق الگو، استفاده از strcmp ساده‌تر است.

از ۲۴ آوریل ۲۰۰۸، gvpr به استفاده از یک کتابخانهٔ گراف زیرینِ جدید روی آورد که از مدل ساده‌تری استفاده می‌کند؛ مدلی که در آن تنها یک رونوشت از یک گره وجود دارد، نه یک رونوشت به ازای هر زیرگرافی که منطقاً شامل آن است. این بدان معناست که تکرارکننده‌هایی مانند nxtnode نمی‌توانند صرفاً با استفاده از یک آرگومان گره، یک زیرگراف را بپیمایند. به همین دلیل، پیمایش زیرگراف به توابع جدیدی با پسوند «_sg» نیاز دارد که یک آرگومان زیرگراف را نیز دریافت می‌کنند. نسخه‌های فاقد این پسوند همیشه گراف ریشه (root graph) را می‌پیمایند.

به‌جز پارامترهای صوری توابع، تنها یک حوزهٔ سراسری (global scope) وجود دارد و حتی این پارامترها نیز می‌توانند با سامانهٔ نوع‌ها تداخل پیدا کنند. همچنین، طول عمر (extent) تمام متغیرها برابر با کل مدت اجرای برنامه است. شاید بهتر می‌بود که حوزهٔ دید بیانگر آشیانه‌بندی طبیعی بندها باشد، یا برنامه دست‌کم متغیرهای محلی اعلام‌شده را بازنشانی کند. در حال حاضر، توصیه می‌شود برای تمام متغیرها از نام‌های متمایز استفاده شود.

اگر تابعی به یک دستور پیچیده، مانند دستور IF ختم شود که در آن هر شاخه عمل return را انجام می‌دهد، ممکن است بررسی نوع (type checking) با شکست مواجه شود. توابع باید در انتهای خود از یک return استفاده کنند.

کتابخانهٔ expr از مقادیر رشته‌ای (char*)0 پشتیبانی نمی‌کند. این بدان معناست که نمی‌توان بین کلیدهای یال "" و (char*)0 تمایز قائل شد. برای اهداف جستجو و ایجاد یال‌ها، ما "" را به (char*)0 تبدیل می‌کنیم؛ زیرا این مقدار اخیر جهت جستجوی هر یالی با ابتدا و انتهای منطبق ضروری است.

در همین رابطه، رشته‌هایی که به عدد صحیح (integer) تبدیل می‌شوند مانند اشاره‌گرهای char عمل می‌کنند و بسته به اینکه رشته صرفاً از صفر تشکیل شده باشد یا خیر، مقدار ۰ یا ۱ می‌گیرند. بنابراین، مقدار عبارت ((int)"2") برابر با ۱ خواهد بود.

این زبان مشکلات معمول زبان C، مانند ارجاعات معلق (dangling references) و اشتباه گرفتن '=' با '==' را به ارث برده است.

نویسندگان (AUTHORS)

Emden R. Gansner <erg@research.att.com>

همچنین ببینید (SEE ALSO)

awk(1), gc(1), dot(1), nop(1), expr(3), cgraph(3)