mtools(5) MTOOLS mtools(5)

mtools.conf - پرونده‌های پیکربندی mtools

این صفحهٔ راهنما پرونده‌های پیکربندی mtools را شرح می‌دهد. این پرونده‌ها `/etc/mtools.conf' و `~/.mtoolsrc' نامیده می‌شوند. اگر متغیر محیطی MTOOLSRC تنظیم شده باشد، مقدار آن به‌عنوان نام پرونده برای پروندهٔ پیکربندی سوم استفاده می‌شود. این پرونده‌های پیکربندی موارد زیر را شرح می‌دهند:

*  پرچم‌ها و متغیرهای پیکربندی سراسری.TP
*  پرچم‌ها و متغیرهای مختص هر درایو.PP

`/etc/mtools.conf' پروندهٔ پیکربندی سراسری سیستم است، و `~/.mtoolsrc' پروندهٔ پیکربندی خصوصی کاربر است.

در برخی سیستم‌ها، پروندهٔ پیکربندی سراسری سیستم در عوض `/etc/default/mtools.conf' نامیده می‌شود.

پرونده‌های پیکربندی از بخش‌ها تشکیل شده‌اند. هر بخش با یک کلیدواژه که بخش را مشخص می‌کند آغاز شده و پس از آن یک دو‌نقطه قرار می‌گیرد. سپس انتساب‌های متغیر و پرچم‌ها می‌آیند. انتساب‌های متغیر شکل زیر را دارند:

name=value

پرچم‌ها کلیدواژه‌های منفرد بدون علامت مساوی و مقدار پس از آن هستند. یک بخش یا در انتهای پرونده و یا در جایی که بخش بعدی آغاز می‌شود به پایان می‌رسد.

خطوطی که با علامت هش (#) آغاز می‌شوند، توضیح هستند. نویسه‌های خط جدید معادل فاصله سفید هستند (مگر در جایی که به یک توضیح پایان دهند). پروندهٔ پیکربندی نسبت به بزرگی و کوچکی حروف حساس نیست، به‌جز مواردی که در نقل‌قول قرار گرفته‌اند (مانند نام پرونده‌ها).

برای اکثر پلتفرم‌ها، mtools شامل مقادیر پیش‌فرض کامپایل‌شدهٔ معقولی برای درایوهای فلاپی فیزیکی است. بنابراین، اگر تنها کاری که می‌خواهید با mtools انجام دهید دسترسی به درایوهای فلاپی‌تان است، معمولاً نیازی به درگیر شدن با پروندهٔ پیکربندی ندارید. از سوی دیگر، اگر می‌خواهید از mtools برای دسترسی به پارتیشن‌های دیسک سخت و پرونده‌های ایمیج DOSEMU خود نیز استفاده کنید، به پروندهٔ پیکربندی نیاز خواهد بود.

پرچم‌های سراسری را می‌توان روی 1 یا 0 تنظیم کرد.

پرچم‌های سراسری زیر شناخته شده‌اند:

برای خواندن برخی از دیسک‌های آتاری که با رام‌های قدیمی‌تر ساخته شده‌اند و در غیر این صورت شناسایی نمی‌شوند، لازم است.
جدول FAT بزرگ‌تری نسبت به نیاز واقعی خود دارند. اگر این گزینه تنظیم نشده باشد، این دیسک‌ها رد می‌شوند.
به صورت حروف کوچک نمایش می‌دهد. این کار برای رفتاری سازگار با نسخه‌های قدیمی‌تر mtools انجام شده است که از بیت‌های وضعیت حروف اطلاعی نداشتند.
اما در غیر این صورت نام‌های مجاز DOS محسوب می‌شوند، مدخل‌های VFAT تولید نمی‌کند. این ویژگی هنگام کار با نسخه‌هایی از DOS که توانایی درک نام‌های بلند VFAT را ندارند، مانند FreeDOS، مفید است.
جداکنندهٔ نام پایه و پسوند چاپ می‌کند.
تولید می‌کند. اگر روی صفر تنظیم شود، تنها در صورتی دنبالهٔ عددی تولید می‌کند که در غیر این صورت تداخل نام رخ می‌داد.
در غیر این صورت از شیوهٔ بریتانیایی/آمریکایی (am/pm) استفاده می‌نماید.
پیش‌فرض 30 است.

مثال: درج خط زیر در پروندهٔ پیکربندی به mtools دستور می‌دهد که بررسی‌های سلامت را نادیده بگیرد:

MTOOLS_SKIP_CHECK=1

متغیرهای سراسری را می‌توان از طریق متغیرهای محیطی نیز تنظیم کرد:

export MTOOLS_SKIP_CHECK=1

متغیرهای رشته‌ای سراسری را می‌توان روی هر مقداری تنظیم کرد:

پرچم‌ها و مقادیر مختص هر درایو را می‌توان در یک بخش درایو شرح داد. یک بخش درایو با این عبارت آغاز می‌شود: drive "driveletter" :

سپس جفت‌های متغیر-مقدار و پرچم‌ها قرار می‌گیرند.

این یک توصیف نمونه برای درایو است:

drive a:
  file="/dev/fd0" use_xdf=1

برای هر درایو، باید مشخص کنید که داده‌های آن از نظر فیزیکی در کجا ذخیره شده‌اند (پروندهٔ ایمیج، دستگاه فیزیکی، پارتیشن، آفست).

اجباری است. نام پرونده باید در گیومه قرار گیرد.
پارتیشن داده‌شده استفاده نماید. تنها پارتیشن‌های اصلی (Primary) با این روش قابل دسترسی هستند و از 1 تا 4 شماره‌گذاری می‌شوند. برای پارتیشن‌های منطقی (Logical)، از متغیر عمومی‌تر offset استفاده کنید. متغیر partition برای رسانه‌های جداشدنی مانند دیسک‌های Syquest، درایوهای ZIP و دیسک‌های مغناطیسی-نوری در نظر گرفته شده است. اگرچه DOS سنتی دیسک‌های Syquest و دیسک‌های مغناطیسی-نوری را به‌عنوان `دیسک‌های فلاپی غول‌پیکر' که پارتیشن‌بندی نشده‌اند می‌بیند، OS/2 و Windows NT با آن‌ها مانند دیسک سخت رفتار می‌کنند، یعنی دستگاه‌های پارتیشن‌بندی‌شده. پرچم partition برای ایمیج‌های دیسک سخت DOSEMU نیز مفید است. استفاده از آن برای دیسک‌های سختی که دسترسی مستقیم به پارتیشن‌های آن‌ها از طریق سوار کردن (Mount) فراهم است توصیه نمی‌شود.
برای پارتیشن‌های منطقی در ایمیج‌های دیسک سخت DOSEMU و دیسک‌های رم ATARI مفید است. به‌طور پیش‌فرض، این مقدار صفر است؛ یعنی سامانهٔ پرونده دقیقاً در ابتدای دستگاه یا پرونده آغاز می‌شود.

اطلاعات هندسه ویژگی‌های فیزیکی دیسک را شرح می‌دهد. این اطلاعات سه هدف دارد:

قالب‌بندی (formatting)اطلاعات هندسه در سکتور بوت دیسک تازه‌ساخته‌شده نوشته می‌شود. با این حال،
می‌توانید اطلاعات هندسه را در خط فرمان نیز شرح دهید. برای جزئیات به بخش mformat مراجعه کنید.
فیلتر کردن (filtering)در برخی سیستم‌های یونیکس گره‌های دستگاهی وجود دارند که تنها از یک هندسهٔ
فیزیکی پشتیبانی می‌کنند. برای نمونه، ممکن است برای دسترسی به یک دیسک با چگالی بالا یا چگالی پایین به گره متفاوتی نیاز داشته باشید. هندسه با هندسهٔ واقعی ذخیره‌شده در سکتور بوت مقایسه می‌شود تا اطمینان حاصل گردد این گره دستگاه قادر به خواندن درست دیسک است. اگر هندسه مطابقت نداشته باشد، این مدخل درایو با شکست مواجه می‌شود و مدخل درایو بعدی با همان حرف درایو امتحان می‌شود. برای جزئیات بیشتر درباره ارائه چندین توصیف برای یک حرف درایو، به بخش توصیف‌های چندگانه مراجعه کنید.
اگر هیچ اطلاعات هندسه‌ای در پروندهٔ پیکربندی ارائه نشود، تمامی دیسک‌ها پذیرفته می‌شوند. در لینوکس (و در SPARC) گره‌های دستگاه با هندسهٔ قابل‌پیکربندی وجود دارند (`/dev/fd0'، `/dev/fd1' و غیره)، و بنابراین فیلتر کردن برای درایوهای دیسک مورد نیاز نیست (و نادیده گرفته می‌شود). (mtools همچنان فیلتر کردن را روی پرونده‌های معمولی (ایمیج‌های دیسک) در لینوکس انجام می‌دهد؛ این امر عمدتاً برای اهداف آزمایشی است، زیرا من به سیستم یونیکسی که واقعاً به فیلتر کردن نیاز داشته باشد دسترسی ندارم).
اگر به فیلتر کردن نیاز ندارید، اما همچنان یک هندسهٔ پیش‌فرض برای قالب‌بندی با mformat می‌خواهید، می‌توانید فیلتر کردن را با استفاده از پرچم mformat_only غیرفعال کنید.
اگر فیلتر کردن می‌خواهید، باید پرچم filter را ارائه دهید. اگر یک هندسه ارائه می‌دهید، باید یکی از این دو پرچم را مشخص کنید.
هندسهٔ اولیه (initial geometry)در دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند (معمولاً دستگاه‌های فلاپی)، از اطلاعات
هندسه برای تنظیم هندسهٔ اولیه نیز استفاده می‌شود. این هندسهٔ اولیه هنگام خواندن سکتور بوت، که حاوی هندسهٔ واقعی است، اعمال می‌شود. اگر هیچ اطلاعات هندسه‌ای در پروندهٔ پیکربندی ارائه نشود، یا اگر پرچم mformat_only ارائه شده باشد، هیچ پیکربندی اولیه‌ای انجام نمی‌شود.
در لینوکس، هندسهٔ اولیه واقعاً مورد نیاز نیست، زیرا دستگاه‌های قابل‌پیکربندی قادرند نوع دیسک را با دقت کافی (برای اکثر قالب‌های متداول) جهت خواندن سکتور بوت به‌طور خودکار تشخیص دهند.

اطلاعات هندسهٔ نادرست ممکن است به خطاهای بسیار عجیبی منجر شود. به همین دلیل اکیداً توصیه می‌کنم که پرچم mformat_only را به توصیف درایو خود اضافه کنید، مگر اینکه واقعاً به فیلتر کردن یا هندسهٔ اولیه نیاز داشته باشید.

متغیرهای مربوط به هندسه زیر در دسترس هستند:

tracks تعداد استوانه‌ها (سیلندرها). (cylinders شکل ترجیحی است، و tracks منسوخ در نظر گرفته می‌شود)

مثال: بخش درایو زیر یک درایو 1.44M را شرح می‌دهد:

drive a:
    file="/dev/fd0H1440"
    fat_bits=12
    cylinders=80 heads=2 sectors=18
    mformat_only

توصیف‌های کوتاه‌نویسی هندسه زیر در دسترس هستند:

1.44mدیسک 3 1/2 با چگالی بالا. معادل با:
fat_bits=12 cylinders=80 heads=2 sectors=18
1.2mدیسک 5 1/4 با چگالی بالا. معادل با:
fat_bits=12 cylinders=80 heads=2 sectors=15
720kدیسک 3 1/2 با چگالی دوبرابر. معادل با:
fat_bits=12 cylinders=80 heads=2 sectors=9
360kدیسک 5 1/4 با چگالی دوبرابر. معادل با:
fat_bits=12 cylinders=40 heads=2 sectors=9

توصیف‌های قالب کوتاه‌نویسی را می‌توان اصلاح کرد. به عنوان مثال، 360k sectors=8 یک دیسک 320k را توصیف می‌کند و معادل است با: fat_bits=12 cylinders=40 heads=2 sectors=8

علاوه بر این، پرچم‌های زیر در دسترس هستند:

از معماری‌های غیرلینوکسی لازم است.
دسترسی انحصاری به درایو فلاپی را تضمین می‌کند. در بیشتر معماری‌های دیگر و برای پرونده‌های معمولی، این گزینه هیچ تاثیری ندارد.

متغیرهای عمومی درایو زیر در دسترس هستند. بسته به نوع، این متغیرها را می‌توان روی یک رشته (precmd، postcmd) یا یک عدد صحیح (تمام موارد دیگر) تنظیم کرد.

مورد نیاز است، زیرا تقریباً همیشه می‌توان آن را از اطلاعات موجود در سکتور بوت استخراج کرد. برعکس، مشخص کردن تعداد بیت‌های FAT در صورت اشتباه بودن ممکن است آسیب‌رسان باشد. تنها در صورتی باید از آن استفاده کنید که mtools تعداد بیت‌های FAT را در تشخیص خودکار اشتباه تعیین کند، یا بخواهید دیسکی با تعداد نامتعارفی از بیت‌های FAT را قالب‌بندی (mformat) کنید.
بین 1 تا 999 است. به‌طور پیش‌فرض، صفحهٔ کد 850 استفاده می‌شود. دلیل این امر این است که این صفحهٔ کد بیشتر نویسه‌های موجود در ISO-Latin-1 را شامل می‌شود. همچنین می‌توانید با استفاده از پارامتر سراسری default_codepage (خارج از هرگونه توصیف درایو)، یک صفحهٔ کد سراسری برای تمامی درایوها تعیین کنید. این پارامتر از نسخهٔ 4.0.0 به بعد وجود دارد.
که ممکن است نیاز به درج سکتورهای پرشده با صفر اضافی داشته باشند. برای نمونه، این مورد در ایمیج‌های فلاپی IBM 3174 رخ می‌دهد. این ایمیج‌ها نشان‌دهندهٔ دیسک‌های فلاپی با سکتورهای کمتری در اولین استوانهٔ خود هستند. این سکتورهای ناموجود در ایمیج ذخیره نشده‌اند، اما همچنان در چیدمان سامانهٔ پرونده شمارش می‌شوند. قابلیت data_map امکان شبیه‌سازی این سکتورهای ناموجود را برای لایه‌های بالایی mtools فراهم می‌کند. یک data_map دنباله‌ای با جداکنندهٔ ویرگول از نوع منبع و اندازه است. نوع منبع ممکن است zero برای سکتورهای پرشده با صفر ایجادشده توسط نگاشت، skip برای نادیده گرفتن (رد کردن) داده‌ها در ایمیج خام، و هیچ‌چیز برای استفاده از داده‌ها به همان صورت موجود (رونوشت‌شده) از ایمیج خام باشد. نگاشت داده‌ها به‌طور خودکار با یک عنصر پایانی ضمنی از داده‌ها تکمیل می‌شود که به همان صورت از آفست فعلی تا انتهای پرونده استفاده خواهد شد. هر اندازه یک عدد است که پس از آن یک واحد قرار دارد: s برای یک سکتور ۵۱۲ بایتی، K برای کیلوبایت، M برای مگابایت، G برای گیگابایت، و هیچ‌چیز برای تک‌بایت‌ها.
مثال:
data_map=1s,zero31s,28s,skip1s نگاشتی برای استفاده با ایمیج‌های فلاپی IBM 3174 خواهد بود. اولین سکتور (1s، سکتور بوت) به همان صورت استفاده می‌شود. سپس ۳۱ سکتور ساختگی پرشده با صفر (zero31s) قرار می‌گیرند، سپس ۲۸ سکتور بعدی از ایمیج (28s) به همان صورت استفاده می‌شوند (آن‌ها حاوی FAT و دایرکتوری ریشه هستند)، سپس یک سکتور از ایمیج نادیده گرفته می‌شود (skip1s)، و در نهایت بقیهٔ ایمیج به همان صورت استفاده می‌شود (به‌طور ضمنی).
در برخی از مشتقات Solaris، لازم است پیش از باز کردن دستگاه فلاپی، دستور 'volcheck -v' فراخوانی شود تا سیستم متوجه شود که واقعاً یک دیسک در درایو قرار دارد. درج precmd="volcheck -v" در بند درایو، رفتار مورد نظر را ایجاد می‌کند.
اگر mtools پروندهٔ ایمیج را با برنامهٔ دیگری به اشتراک بگذارد، ممکن است برای آزاد کردن پروندهٔ ایمیج برای آن برنامه مفید باشد.
استفاده شود. تمام ورودی/خروجی‌ها بدون وابستگی به اندازهٔ سکتور ثبت‌شده در سکتور بوت سامانهٔ پرونده، با مضاربی از این اندازهٔ بلوک انجام می‌شوند. این گزینه برای دستگاه‌های نویسه‌ای که اندازهٔ سکتور آن‌ها 512 نیست، مانند درایوهای CD-ROM در Solaris، مفید است.

تنها متغیر file اجباری است. سایر پارامترها را می‌توان حذف کرد. در این صورت از یک مقدار پیش‌فرض یا مقداری که به‌طور خودکار تشخیص داده شده است استفاده می‌شود.

یک پرچم را می‌توان روی 1 (فعال) یا 0 (غیرفعال) تنظیم کرد. اگر مقدار حذف شود، فعال در نظر گرفته می‌شود. به عنوان مثال، scsi معادل است با scsi=1

سیستم‌هایی با معناشناسی قفل‌گذاری معیوب لازم است. با این حال، فعال کردن آن در مواردی که چند کاربر ممکن است هم‌زمان به یک درایو دسترسی داشته باشند، ایمنی عملیات را کاهش می‌دهد.
استاندارد خواندن/نوشتن، از ورودی/خروجی مستقیم SCSI برای دسترسی به دستگاه استفاده کند. در حال حاضر، این قابلیت در HP-UX، Solaris و SunOS پشتیبانی می‌شود. این ویژگی از آن جهت لازم است که در برخی معماری‌ها، مانند SunOS یا Solaris، رسانه‌های رایانهٔ شخصی (PC) را نمی‌توان با استفاده از فراخوانی‌های سیستمی read و write مورد دسترسی قرار داد، زیرا سیستم‌عامل انتظار دارد آن‌ها حاوی یک «برچسب دیسک» مخصوص سان باشند.
از آنجا که دسترسی مستقیم SCSI همیشه از کل دستگاه استفاده می‌کند، باید علاوه بر آن پرچم "partition" را نیز تعیین کنید.
در برخی معماری‌ها مانند Solaris، ابزار mtools برای استفاده از گزینهٔ scsi به مجوزهای ریشه (root) نیاز دارد. بنابراین اگر می‌خواهید به درایوهای Zip/Jaz دسترسی داشته باشید، mtools باید در Solaris به صورت setuid root نصب شود. از این رو، اگر پرچم scsi داده شود، گزینهٔ privileged به‌طور خودکار لحاظ می‌شود، مگر اینکه صراحتاً با privileged=0 غیرفعال شده باشد.
ابزار mtools از دسترسی ریشهٔ خود برای باز کردن دستگاه و ارسال فراخوانی‌های واقعی ورودی/خروجی SCSI استفاده می‌کند. علاوه بر این، دسترسی ریشه تنها برای درایوهایی استفاده می‌شود که در پروندهٔ پیکربندی سراسری سیستم مانند `/etc/mtools.conf' توصیف شده باشند، و نه برای مواردی که در `~/.mtoolsrc' یا `$MTOOLSRC' شرح داده شده‌اند.
برای باز کردن درایو داده‌شده استفاده کند. این گزینه تنها برای درایوهایی معتبر است که در پرونده‌های پیکربندی سراسری سیستم (مانند `/etc/mtools.conf'، نه `~/.mtoolsrc' یا `$MTOOLSRC') توصیف شده باشند. بدیهی است که اگر mtools به‌صورت setuid یا setgid نصب نشده باشد، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت. این گزینه توسط 'scsi=1' به‌طور ضمنی فعال می‌شود، اما مجدداً فقط برای درایوهای تعریف‌شده در پرونده‌های پیکربندی سراسری سیستم. گزینهٔ Privileged را می‌توان صراحتاً روی 0 نیز تنظیم کرد تا به mtools اعلام شود که حتی اگر scsi=1 تنظیم شده باشد، از مجوزهای خود برای درایو مشخص استفاده نکند.
تنها در صورتی نیاز است mtools به صورت setuid نصب شود که از متغیرهای درایو privileged یا scsi استفاده کنید. اگر از این گزینه‌ها استفاده نمی‌کنید، mtools حتی بدون نصب به صورت setuid root نیز کاملاً خوب کار می‌کند.
به mtools دستور می‌دهد که نام دستگاه را به جای نام پرونده، به عنوان شناسهٔ vold تفسیر کند. شناسهٔ vold با استفاده از توابع media_findname() و media_oldaliases() از کتابخانهٔ volmgt به یک نام پروندهٔ واقعی ترجمه می‌شود. این پرچم تنها در صورتی در دسترس است که mtools را پیش از کامپایل با گزینهٔ --enable-new-vold پیکربندی کرده باشید.
رسانه را به عنوان یک دیسک آتاری با کلمات جابجا شده (word-swapped) در نظر می‌گیرد.
یک دیسک XDF دسترسی پیدا کند. فرمت XDF یک قالب با ظرفیت بالا است که توسط OS/2 استفاده می‌شد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. برای جزئیات بیشتر به بخش XDF مراجعه کنید.
نه برای فیلتر کردن استفاده کند.
هم فیلتر کردن استفاده کند.

امکان ارائه چندین توصیف برای یک درایو وجود دارد. در این حالت، توصیف‌ها به ترتیب امتحان می‌شوند تا یکی پیدا شود که مناسب باشد. توصیف‌ها ممکن است به چند دلیل با شکست مواجه شوند:

1.به دلیل مناسب نبودن هندسه،
2.به دلیل نبودن دیسک در درایو،
3.یا به دلیل مشکلات دیگر.

تعاریف چندگانه هنگام استفاده از دستگاه‌های فیزیکی که تنها قادر به پشتیبانی از یک هندسهٔ دیسک واحد هستند مفید است. مثال:

drive a: file="/dev/fd0H1440" 1.44m
drive a: file="/dev/fd0H720" 720k

این دستور به mtools می‌گوید که از /dev/fd0H1440 برای دیسک‌های 1.44m (چگالی بالا) و از /dev/fd0H720 برای دیسک‌های 720k (چگالی دوبرابر) استفاده کند. در لینوکس این ویژگی واقعاً مورد نیاز نیست، زیرا دستگاه /dev/fd0 قادر به مدیریت هر هندسه‌ای است.

همچنین می‌توانید از توصیف‌های چندگانهٔ درایو برای دسترسی به هر دو درایو فیزیکی خود از طریق یک حرف درایو استفاده کنید:

drive z: file="/dev/fd0"
drive z: file="/dev/fd1"

با این توصیف، دستور mdir z: در صورتی که درایو فیزیکی اول حاوی دیسک باشد به آن دسترسی پیدا می‌کند. اگر درایو اول حاوی دیسک نباشد، mtools درایو دوم را بررسی می‌کند.

هنگام استفاده از چندین پروندهٔ پیکربندی، توصیف‌های درایو در پرونده‌هایی که در آخر تجزیه می‌شوند، توصیف‌های مربوط به همان درایو در پرونده‌های قبلی را رونویسی می‌کنند. برای جلوگیری از این موضوع، به جای کلیدواژهٔ drive از کلیدواژه‌های drive+ یا +drive استفاده کنید. اولی توصیفی را به انتهای فهرست اضافه می‌کند (یعنی در آخر امتحان خواهد شد)، و دومی آن را به ابتدای فهرست می‌افزاید.

پرونده‌های پیکربندی به ترتیب زیر تجزیه می‌شوند:

1.پیش‌فرض‌های کامپایل‌شده
2.`/etc/mtools.conf'
3.`~/.mtoolsrc'.
4.`$MTOOLSRC' (پرونده‌ای که متغیر محیطی MTOOLSRC به آن اشاره می‌کند)

گزینه‌های شرح داده‌شده در پرونده‌های بعدی، گزینه‌های شرح داده‌شده در پرونده‌های قبلی را رونویسی می‌کنند. درایوهای تعریف‌شده در پرونده‌های قبلی در صورتی که در پرونده‌های بعدی رونویسی نشوند باقی می‌مانند. برای مثال، ممکن است درایوهای A و B در `/etc/mtools.conf' و درایوهای C و D در `~/.mtoolsrc' تعریف شوند. با این حال، اگر `~/.mtoolsrc' نیز درایو A را تعریف کند، این توصیف جدید به جای اضافه شدن به توصیف قبلی، توصیف درایو A در `/etc/mtools.conf' را رونویسی می‌کند. اگر می‌خواهید توصیف جدیدی به درایوی که از قبل در پروندهٔ قبلی شرح داده شده است اضافه کنید، باید از کلیدواژهٔ +drive یا drive+ استفاده نمایید.

دستور زبان شرح داده شده در این راهنما برای نسخهٔ mtools-3.0 جدید است. از دستور زبان خط‌محور قدیمی همچنان پشتیبانی می‌شود. هر خطی که با یک حرف تنها آغاز شود، یک توصیف درایو با دستور زبان قدیمی در نظر گرفته می‌شود. بخش‌های درایو سبک قدیم و سبک جدید را می‌توان در همان پروندهٔ پیکربندی با هم ترکیب کرد تا ارتقا آسان‌تر شود. در نهایت پشتیبانی از دستور زبان قدیمی متوقف خواهد شد، و برای جلوگیری از استفاده از آن، عمداً از شرح آن در اینجا خودداری می‌کنم.

mtools

14Jun25 MTOOLS