شروع سریع (QUICKSTART)

۱. یک سرور SMTP محلی یا یک عامل تحویل ایمیل مبتنی بر خط فرمان مانند maildrop یا dovecot-lda را راه‌اندازی، پیکربندی، آزمایش و عیب‌یابی کنید. اطمینان حاصل کنید نامه‌هایی که از طریق آن برای خود ارسال می‌کنید در مکان صحیح قرار می‌گیرند. تا زمانی که این بخش به درستی کار نکرده است به هیچ وجه ادامه ندهید، چرا که در غیر این صورت خطر از دست رفتن ایمیل‌ها وجود دارد!

۲. یک فایل .fetchmailrc در پوشه خانگی خود ایجاد کنید که برای دریافت‌های POP3 تقریباً شبیه به این باشد:

poll mailserver.example.org proto POP3 uidl
user joe.sixpack
keep ssl

در اینجا باید چند بخش را تنظیم کنید: mailserver.example.org نام سرور است. joe.sixpack نام کاربری مورد استفاده برای ورود به سرور است. گزینه keep مشخص می‌کند که پیام‌ها باید به جای حذف شدن، روی سرور باقی بمانند. گزینه ssl مشخص می‌کند که اتصال باید رمزگذاری شود. اگر نیاز دارید به جای POP3 از IMAP استفاده کنید، عبارت "proto POP3 uidl" را به "proto IMAP" تغییر دهید.

اگر ترجیح دادید تحویل پیام از طریق یک برنامه خط فرمان صورت گیرد، یک گزینه mda اضافه کنید، برای مثال:

mda "/usr/bin/maildrop -d %T"

۳. و سپس مطمئن شوید که فایل ~/.fetchmailrc برای هیچ‌کس جز خودتان قابل خواندن یا نوشتن نباشد:

chmod 0600 ~/.fetchmailrc

۴. در نهایت، fetchmail را در حالت پرجزئیات اجرا کنید و بررسی نمایید که کار می‌کند. برای محدود کردن پیامدها در صورت بروز خطا، ابتدا با دریافت دو پیام آزمایش می‌کنیم:

fetchmail -v --fetchlimit 2

اگر در این مرحله سرور POP3 دستور UIDL را رد کرد، نمی‌توانید از گزینه "keep" روی آن سرور استفاده کنید و باید گزینه‌های uidl و keep را بردارید؛ اما توجه داشته باشید که در این حالت fetchmail پیام‌هایی را که با موفقیت تحویل داده است از روی سرور حذف خواهد کرد.

گزینه‌های عمومی (General Options)

-? | --help

نمایش راهنمای گزینه‌ها.

-V | --version

اطلاعات نگارش نسخه fetchmail شما را نمایش می‌دهد. هیچ دریافت ایمیلی انجام نمی‌شود. در عوض، برای هر سرور مشخص شده، تمام اطلاعات گزینه‌هایی که در صورت اتصال fetchmail به آن سرور محاسبه می‌شدند، نمایش داده می‌شود. هر نویسه غیرقابل‌چاپ در گذرواژه‌ها یا سایر رشته‌ها به صورت توالی‌های گریز شبیه به زبان C با بک‌اسلش نمایش داده می‌شود. این گزینه برای بررسی اینکه گزینه‌ها طبق نظر شما تنظیم شده‌اند مفید است.

-c | --check

یک کد وضعیت برمی‌گرداند که نشان می‌دهد آیا نامه‌ای در انتظار است یا خیر، بدون اینکه واقعاً نامه‌ای را دریافت یا حذف کند (بخش کدهای خروج را در ادامه ببینید). این گزینه حالت دیمن را خاموش می‌کند (که در آن بی‌فایده بود). این گزینه با بررسی چندین سایت سازگاری خوبی ندارد و با ETRN یا ODMR کار نمی‌کند. اگر نامه‌های خوانده‌شده اما حذف‌نشده را در صندوق پستی سرور باقی بگذارید و پروتکل دریافت نتواند پیام‌های نگهداری‌شده را از پیام‌های جدید تشخیص دهد، مقدار مثبت کاذب (False positive) برمی‌گرداند. این بدان معناست که با IMAP به خوبی کار می‌کند، با POP2 کار نمی‌کند و ممکن است گهگاه تحت POP3 دچار اختلال شود.

-s | --silent

حالت بی‌صدا. تمامی پیام‌های پیشرفت/وضعیت را که معمولاً در حین دریافت در خروجی استاندارد چاپ می‌شوند سرکوب می‌کند (اما پیام‌های خطای واقعی را سرکوب نمی‌کند). گزینه --verbose این حالت را بازنویسی می‌کند.

-v | --verbose

حالت پرجزئیات (Verbose). تمامی پیام‌های کنترلی رد و بدل شده بین fetchmail و سرور ایمیل در خروجی استاندارد چاپ می‌شوند. بر گزینه --silent اولویت دارد. تکرار این گزینه (-v -v) باعث چاپ اطلاعات تشخیصی بیشتری می‌شود.

--nosoftbounce

(از نگارش 6.3.10، کلیدواژه: set no softbounce، از نگارش 6.3.10)
حالت بازگشت قطعی (Hard bounce). تمام خطاهای دائمی تحویل باعث می‌شوند پیام‌ها از سرور بالادست حذف شوند، گزینه "no softbounce" را در ادامه ببینید.

--softbounce

(از نگارش 6.3.10، کلیدواژه: set softbounce، از نگارش 6.3.10)
حالت بازگشت موقت (Soft bounce). در صورت پشتیبانی پروتکل، تمام خطاهای دائمی تحویل باعث می‌شوند پیام‌ها روی سرور بالادست باقی بمانند. این گزینه به صورت پیش‌فرض فعال است تا با مستندات قدیمی fetchmail مطابقت داشته باشد، و در نگارش بعدی fetchmail به حالت hard bounce تغییر خواهد کرد.

گزینه‌های دفع پیام‌ها (Disposal Options)

-a | --all | (از نگارش 6.3.3) --fetchall

(کلیدواژه: fetchall، از نگارش 3.0)
دریافت هر دو نوع پیام‌های قدیمی (دیده‌شده) و جدید از سرور ایمیل. حالت پیش‌فرض فقط دریافت پیام‌هایی است که سرور آن‌ها را دیده‌شده علامت‌گذاری نکرده است. تحت پروتکل POP3، این گزینه همچنین استفاده از RETR را به جای TOP اجبار می‌کند. توجه داشته باشید که دریافت در POP2 به گونه‌ای رفتار می‌کند که گویی --all همیشه روشن است (بخش حالت‌های شکست در دریافت را در زیر ببینید) و این گزینه با ETRN یا ODMR کار نمی‌کند. اگرچه گزینه‌های خط فرمان -a و --all و گزینه فایل کانفیگ fetchall از دیرباز پشتیبانی می‌شدند، گزینه خط فرمان --fetchall در نگارش 6.3.3 اضافه شد.

-k | --keep

(کلیدواژه: keep)
نگهداری پیام‌های دریافت شده بر روی سرور ایمیل راه دور. به طور معمول، پیام‌ها پس از دریافت از پوشه سرور ایمیل حذف می‌شوند. مشخص کردن گزینه keep باعث می‌شود پیام‌های دریافت شده در پوشه شما در سرور ایمیل باقی بمانند. این گزینه با ETRN یا ODMR کار نمی‌کند. اگر با POP3 استفاده شود، توصیه می‌شود گزینه --uidl یا کلیدواژه uidl را نیز مشخص کنید.

-K | --nokeep

(کلیدواژه: nokeep)
حذف پیام‌های دریافت شده از سرور ایمیل راه دور. این گزینه حذف نامه‌های دریافت شده را اجبار می‌کند. اگر در فایل .fetchmailrc خود پیش‌فرض را keep قرار داده باشید ممکن است مفید باشد. این گزینه در ETRN و ODMR به صورت اجباری روشن است.

--moveto <folder>

(کلیدواژه: moveto)
در حالت IMAP، به جای پاکسازی (Flush) پیام، آن را به پوشه IMAP مشخص شده منتقل می‌کند. این گزینه برای جلوگیری از دست رفتن داده‌ها در هنگام آزمایش مفید است و در برخی پیاده‌سازی‌ها روش ترجیحی برای حذف ایمیل‌ها محسوب می‌شود؛ برای نمونه گوگل ترجیح می‌دهد ایمیل‌ها را با انتقال به [Gmail]/Trash حذف کنید. فقط برای سرورهای IMAP در دسترس است. این گزینه فقط همراه با --proto imap پذیرفته می‌شود، اما در صورتی که IMAP به طور خودکار انتخاب شده باشد پذیرفته نمی‌شود. در صورتی که --keep فعال باشد، این گزینه بی‌اثر خواهد بود.

-F | --flush

(کلیدواژه: flush)
فقط POP3/IMAP. این گزینه خطرناک است و در صورت استفاده نادرست می‌تواند باعث از دست رفتن ایمیل‌ها شود. این گزینه قبل از دریافت پیام‌های جدید، پیام‌های قدیمی (دیده‌شده) را از سرور ایمیل حذف می‌کند. هشدار: اگر ایمیل‌های خود را با برنامه‌های کاربری دیگری به جز fetchmail بررسی کنید، این گزینه می‌تواند باعث از دست رفتن نامه‌ها شود و موجب گردد fetchmail پیامی را که قبلاً هرگز دریافت نکرده است حذف کند. همچنین اگر سرور ایمیل پیام را پس از دریافت به عنوان دیده‌شده علامت‌گذاری کند (سرورهای IMAP2)، این گزینه می‌تواند باعث از دست رفتن ایمیل شود. احتمالاً نباید از این گزینه در فایل پیکربندی خود استفاده کنید. اگر از آن با POP3 استفاده می‌کنید، حتماً باید گزینه 'uidl' را به کار ببرید. آنچه شما احتمالاً می‌خواهید همان تنظیم پیش‌فرض است: اگر '-k' را مشخص نکنید، fetchmail پس از تحویل موفق، پیام‌ها را به طور خودکار حذف خواهد کرد.

--limitflush

فقط POP3/IMAP، از نگارش 6.3.0. پیام‌های بزرگتر از حد مجاز را قبل از دریافت پیام‌های جدید از سرور ایمیل حذف می‌کند. حد اندازه باید به طور جداگانه با گزینه --limit مشخص شود. این گزینه با ETRN یا ODMR کار نمی‌کند.

گزینه‌های پروتکل و پرس‌وجو (Protocol and Query Options)

-p <proto> | --proto <proto> | --protocol <proto>

(کلیدواژه: proto[col])
مشخص کردن پروتکل مورد استفاده هنگام برقراری ارتباط با سرور ایمیل راه دور. اگر پروتکلی مشخص نشود، مقدار پیش‌فرض AUTO است. گزینه proto می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

همه این جایگزین‌ها اساساً به یک شیوه عمل می‌کنند (برقراری ارتباط با دیمن‌های استاندارد سرور برای دریافت ایمیلی که قبلاً به صندوق پستی روی سرور تحویل داده شده است)، به جز ETRN و ODMR. حالت ETRN به شما امکان می‌دهد از یک سرور سازگار ESMTP (مانند BSD sendmail نگارش 8.8.0 یا بالاتر) بخواهید که بلافاصله یک اتصال فرستنده SMTP به ماشین کلاینت شما باز کند و فوروارد کردن هرگونه موردی را که در صف نامه‌های تحویل‌نشده سرور برای ماشین شما خطاب شده است آغاز کند. حالت ODMR نیازمند سروری با قابلیت ODMR است و مشابه ETRN عمل می‌کند، با این تفاوت که نیازی به داشتن DNS ایستا برای ماشین کلاینت ندارد.

-U | --uidl

(کلیدواژه: uidl)
اجبار به استفاده از UIDL (فقط با POP3 موثر است). ردیابی وضعیت «تازگی» پیام‌ها در سمت کلاینت را اجبار می‌کند (UIDL مخفف "unique ID listing" است و در RFC1939 توصیف شده است). همراه با 'keep' استفاده می‌شود تا از یک صندوق پستی به عنوان منبع اخبار برای گروهی از کاربران استفاده شود. پرش از روی پیام‌های دیده‌شده در لاگ ثبت می‌شود، مگر اینکه لاگ‌گیری خطاها از طریق syslog در حین اجرا در حالت دیمن انجام شود. توجه داشته باشید که fetchmail ممکن است بسته به قابلیت‌های سرور بالادست این گزینه را به طور خودکار فعال کند. همچنین توجه داشته باشید که این گزینه ممکن است در نگارش‌های بعدی حذف شده و به طور دائمی فعال گردد. همچنین ببینید: --idfile.

--idle (از 6.3.3)

(کلیدواژه: idle، از قبل از 6.0.0)
فعال‌سازی استفاده از دستور IDLE (فقط با IMAP موثر است). توجه داشته باشید که این قابلیت در هر زمان تنها با یک حساب کاربری و یک پوشه کار می‌کند؛ هنگامی که idle در حال اجراست، سایر پوشه‌ها یا حساب‌ها بررسی (Poll) نخواهند شد! اگرچه کلیدواژه idle در فایل کانفیگ مدت‌هاست پشتیبانی می‌شود، گزینه خط فرمان --idle در نگارش 6.3.3 اضافه شد. استفاده از IDLE به این معنی است که fetchmail به سرور IMAP اعلام می‌کند که اعلان پیام‌های جدید را ارسال کند تا بتوان آن‌ها را زودتر از موعد بررسی‌های دوره‌ای دریافت کرد. برنامه Fetchmail همچنین شامل راهکاری برای شبیه‌سازی IDLE است؛ این راهکار از نگارش 6.4.22 بی‌اثر شده بود و در نگارش 6.5.3 اصلاح شد (با کامیت 616e8c70 شکسته شد و در f91923b5 اصلاح گردید)، گزارش گیت‌لب #69.

--forceidle (از 6.5.0)

(کلیدواژه: forceidle، از 6.5.0)
استفاده از IDLE حتی اگر سرور آن را در قابلیت‌های خود اعلام نکرده باشد. این گزینه خطرناک است و باید با احتیاط استفاده شود.

--idletimeout (از 6.5.0)

(کلیدواژه: idletimeout، از 6.5.0)
تنظیم مهلت زمانی (به ثانیه) برای دستور IDLE، زیرا سرورهای زیادی پروتکل را نقض می‌کنند (که به ۳۰ دقیقه زمان نیاز دارد) و پس از چند دقیقه اتصال را قطع می‌کنند. مقدار پیش‌فرض: ۱۶۸۰ ثانیه (= ۲۸ دقیقه).

-P <portnumber> | --service <servicename>

(کلیدواژه: service) از نگارش 6.3.0.
گزینه service به شما امکان می‌دهد نام سرویسی را برای اتصال مشخص کنید. در صورتی که پایگاه‌داده سرویس‌های شما فاقد انتساب‌های درگاه-سرویس مورد نظر باشد، می‌توانید شماره درگاه ده‌دهی را در اینجا وارد کنید. برای جزئیات به مورد R12 در FAQ و مستندات --ssl مراجعه کنید. این گزینه جایگزین گزینه قدیمی‌تر --port شده است.

توجه داشته باشید که این گزینه به طور معجزه‌آسا حالتی میان اتصال‌های پوشش‌یافته با TLS و STARTTLS جابجا نمی‌کند؛ اگر شماره درگاه یا نام سرویسی را در اینجا مشخص کنید که تحت پوشش TLS است (یعنی قبل از ارسال داده‌های برنامه به صورت متن آشکار، مذاکره TLS را آغاز می‌کند)، ممکن است لازم باشد --ssl را در خط فرمان یا ssl را در فایل rc خود تعیین نمایید.

--port <portnumber>

(کلیدواژه: port)
نگارش منسوخ‌شده --service که نام سرویس را نمی‌پذیرد. توجه: این گزینه ممکن است در نگارش‌های آینده حذف شود.

--principal <principal>

(کلیدواژه: principal)
گزینه principal به شما اجازه می‌دهد پرینسیپال سرویس را برای احراز هویت متقابل مشخص کنید. این گزینه تنها برای POP3 یا IMAP با احراز هویت Kerberos 4 کاربرد دارد و برای Kerberos 5 یا GSSAPI کاربرد ندارد. این گزینه ممکن است در نگارش آینده حذف شود.

-t <seconds> | --timeout <seconds>

(کلیدواژه: timeout)
گزینه timeout به شما اجازه می‌دهد مهلت زمانی عدم پاسخگویی سرور را به ثانیه تنظیم کنید. اگر سرور ایمیل پیام خوش‌آمدگویی نفرستد یا به دستورات در مدت ثانیه‌های تعیین‌شده پاسخ ندهد، fetchmail اتصال به آن را قطع خواهد کرد. بدون چنین مهلتی، ممکن است fetchmail تا زمان انقضای اتصال TCP در حالت تعلیق بماند و سعی کند از میزبانی که از کار افتاده است نامه دریافت کند که ممکن است بسیار طول بکشد. این امر به ویژه برای یک fetchmail که در پس‌زمینه اجرا می‌شود آزاردهنده خواهد بود. یک مهلت پیش‌فرض وجود دارد که fetchmail -V آن را گزارش می‌دهد. اگر یک اتصال مشخص پیاپی با مهلت زمانی مواجه شود، fetchmail آن را معلق فرض کرده و تلاش مجدد را متوقف می‌کند. در این صورت به کاربر فراخواننده از طریق ایمیل اطلاع داده خواهد شد.

با شروع از fetchmail 6.3.10، کلاینت SMTP از حداقل زمان‌های توصیه شده در RFC-5321 در هنگام انتظار برای پاسخ سرور SMTP/LMTP استفاده می‌کند. شما می‌توانید این زمان‌ها را بیشتر کنید، اما نمی‌توانید آن‌ها را کوتاه‌تر کنید. این کار برای جلوگیری از شرایط دشواری است که در آن fetchmail با مهلت کوتاهی (یک دقیقه یا کمتر) تنظیم شده باشد، پیامی حجیم (چندین مگابایت) را به MTA محلی ارسال کند و MTA برای پاسخ "OK" بیش از مهلت زمانی وقت نیاز داشته باشد؛ این بدان معناست که نامه به درستی تحویل داده می‌شود اما fetchmail متوجه آن نشده و پیام حجیم را بارها و بارها دریافت می‌کند.

--plugin <command>

(کلیدواژه: plugin)
گزینه plugin به شما اجازه می‌دهد از یک برنامه خارجی برای برقراری اتصال TCP استفاده کنید. این گزینه در صورتی که بخواهید از ssh استفاده کنید یا نیاز به تنظیمات خاص فایروال داشته باشید کاربردی است. برنامه در مسیر $PATH جستجو می‌شود و می‌توان نام میزبان و درگاه را به عنوان آرگومان با استفاده از "%h" و "%p" به آن ارسال کرد (توجه داشته باشید که منطق جایگزینی ابتدایی است و این نشانه‌ها باید توسط فاصله یا ابتدا و انتهای رشته احاطه شده باشند). برنامه Fetchmail در ورودی استاندارد افزونه خواهد نوشت و از خروجی استاندارد آن خواهد خواند.

--plugout <command>

(کلیدواژه: plugout)
کاملاً مشابه گزینه plugin در بالا، اما برای اتصالات SMTP استفاده می‌شود.

-r <name> | --folder <name>

(کلیدواژه: folder[s])
باعث می‌شود یک پوشه ایمیل غیرپیش‌فرض خاص روی سرور ایمیل (یا فهرستی از پوشه‌ها با کاما) بازیابی شود. نحو نام پوشه وابسته به سرور است. این گزینه در POP3، ETRN یا ODMR در دسترس نیست.

--tracepolls

(کلیدواژه: tracepolls)
به fetchmail دستور می‌دهد تا اطلاعات ردیابی بررسی را به شکل 'polling account %s' و 'folder %s' به خط Received که تولید می‌کند اضافه کند، که در آن بخش‌های %s با نام راه دور کاربر، برچسب بررسی، و پوشه (صندوق پستی) جایگزین می‌شوند (سرایند Received به طور معمول نام واقعی سرور را نیز شامل می‌شود). این گزینه می‌تواند برای فیلتر کردن ایمیل‌ها بر اساس حسابی که از آن دریافت شده‌اند مفید باشد. اطلاعات پوشه فقط از نسخه 6.3.4 به بعد نوشته می‌شود.

--ssl

(کلیدواژه: ssl)
باعث می‌شود اتصال به سرور ایمیل از طریق SSL رمزگذاری شود، با مذاکره مستقیم SSL پس از اتصال (که حالت SSL-wrapped یا به اصطلاح RFC-8314، TLS ضمنی نامیده می‌شود). لطفاً توضیحات --sslproto را در ادامه ببینید! اطلاعات بیشتر در فایل README.SSL همراه با fetchmail موجود است.

توجه داشته باشید که حتی اگر این گزینه حذف شود، fetchmail همچنان ممکن است برای POP3 یا IMAP از طریق ویژگی STLS یا STARTTLS اقدام به مذاکره SSL درون‌باندی کند. شما می‌توانید از گزینه --sslproto برای تغییر این رفتار استفاده کنید.

اگر درگاهی مشخص نشود، اتصال به درگاه شناخته‌شده نگارش SSL پروتکل پایه انجام می‌شود. این درگاه عموماً با درگاه پروتکل پایه متفاوت است. برای IMAP، درگاه ۱۴۳ برای پروتکل بدون رمز و درگاه ۹۹۳ برای پروتکل امن با SSL است؛ برای POP3، درگاه ۱۱۰ برای متن آشکار و درگاه ۹۹۵ برای نگارش رمزگذاری‌شده است.

اگر سیستم شما فاقد ورودی‌های متناظر در /etc/services است، گزینه --service را ببینید و شماره درگاه عددی را همانطور که در بند قبلی ذکر شد مشخص کنید.

--nossl

(کلیدواژه: nossl)
پیش‌فرض ssl را که قبلاً در defaults یا فایل rc داده شده است، لغو می‌کند (در صورتی که --nossl در خط فرمان داده شود). برای فعال کردن STARTTLS از --sslproto با آرگومان مناسب استفاده کنید.

--sslcert <name>

(کلیدواژه: sslcert)
برای احراز هویت کلاینت مبتنی بر گواهی. برخی سرورهای رمزگذاری‌شده با SSL برای احراز هویت به کلیدها و گواهی‌های سمت کلاینت نیاز دارند. در بیشتر موارد، این اختیاری است. این گزینه محل گواهی کلید عمومی را که در زمان برقراری نشست SSL به سرور ارائه می‌شود مشخص می‌کند. اگر سرور نیازی به آن نداشته باشد الزامی نیست (اما می‌تواند ارائه شود). این فایل می‌تواند همان فایل کلید خصوصی باشد (فایل ترکیبی کلید و گواهی) اما توصیه نمی‌شود. همچنین --sslkey را در زیر ببینید.

نکته: اگر از احراز هویت کلاینت استفاده کنید، نام کاربری از CommonName گواهی استخراج شده و نام تنظیم شده با --user را بازنویسی می‌کند.

--sslkey <name>

(کلیدواژه: sslkey)
نام فایل کلید خصوصی SSL سمت کلاینت را مشخص می‌کند. برخی سرورهای رمزگذاری‌شده با SSL برای احراز هویت به کلیدها و گواهی‌های سمت کلاینت نیاز دارند. در بیشتر موارد اختیاری است. این گزینه محل کلید خصوصی مورد استفاده برای امضای تراکنش‌ها با سرور در زمان برقراری نشست SSL را تعیین می‌کند.

اگر برای باز کردن قفل کلید به گذرواژه نیاز باشد، درست قبل از برقراری نشست با سرور درخواست خواهد شد. این موضوع می‌تواند در حالت دیمن پیچیدگی‌هایی ایجاد کند.

همچنین --sslcert را در بالا ببینید.

--sslproto <value>

(کلیدواژه: sslproto، نکته: تغییرات معنایی از v6.4.0)
این گزینه به دلیل رفتارهای تاریخی fetchmail کاربرد دوگانه دارد. این گزینه هم نسخه پروتکل SSL/TLS و هم رفتار STARTTLS (در صورتی که --ssl مشخص نشده باشد) را کنترل می‌کند (ارتقای پروتکل به اتصال SSL یا TLS درون‌باندی). با این حال برخی گزینه‌های دیگر ممکن است TLS را اجباری کنند -- به ویژه، --sslcertck اکنون رفتار پیش‌فرض است و به SSL نیاز دارد.

مقادیر مجاز برای --sslproto در ادامه آورده شده‌اند. شما معمولاً باید یکی از گزینه‌های مذاکره خودکار را انتخاب کنید، مانند 'tls1.2+' یا 'auto' یا یکی از گزینه‌هایی که به نویسه به علاوه (+) ختم می‌شوند. توجه داشته باشید که بسته به نگارش و پیکربندی کتابخانه TLS (OpenSSL، AWS-LC، wolfSSL)، برخی گزینه‌ها باعث خطای زمان اجرا می‌شوند زیرا نگارش‌های درخواستی توسط کتابخانه نصب‌شده پشتیبانی نمی‌شوند. پیش از استفاده در حالت بدون مراقبت، حتماً به خوبی آزمایش کنید!

نکته: شما به ندرت به چیزی غیر از '' (برای اجبار به اتصال بدون رمز) یا 'auto' (برای اجبار به TLS) نیاز پیدا خواهید کرد.

--sslcertck

(کلیدواژه: sslcertck، پیش‌فرض فعال از v6.4.0)
گزینه --sslcertck باعث می‌شود fetchmail استفاده از SSL/TLS را الزامی کند و در صورتی که نتواند با موفقیت SSL یا TLS را مذاکره کند، یا نتواند گواهی را تا یک مرجع مورد اعتماد (ریشه معتبر) اعتبارسنجی کند، اتصال را قطع کند. مراجع اعتماد به عنوان مجموعه‌ای از گواهی‌های معتبر محلی ارائه می‌شوند (گزینه‌های sslcertfile و sslcertpath را ببینید). اگر گواهی سرور قابل دریافت نباشد یا توسط یکی از گواهی‌های معتبر امضا نشده باشد، fetchmail اتصال را بدون توجه به تنظیم sslfingerprint قطع خواهد کرد.

--nosslcertck

(کلیدواژه: no sslcertck، فقط در v6.4.X)
نقطه مقابل --sslcertck، این گزینه توصیه نمی‌شود. به fetchmail اجازه می‌دهد حتی در صورت عدم موفقیت گواهی سرور در بررسی‌های اعتبارسنجی، به اتصال ادامه دهد. فقط باید همراه با --sslfingerprint استفاده شود.

--sslcertfile <file>

(کلیدواژه: sslcertfile، از v6.3.17)
فایلی را تنظیم می‌کند که fetchmail برای جستجوی گواهی‌های محلی از آن استفاده می‌کند. پیش‌فرض خالی است. این گزینه می‌تواند علاوه بر --sslcertpath ارائه شود و گواهی‌های موجود در --sslcertfile پیش از موارد موجود در --sslcertpath پردازش خواهند شد.

این فایل یک فایل متنی حاوی مجموعه‌ای از گواهی‌های معتبر CA با فرمت PEM است.

توجه داشته باشید که استفاده از این گزینه مانع از بارگذاری فایل پیش‌فرض گواهی‌های معتبر SSL خواهد شد، مگر اینکه متغیر محیطی FETCHMAIL_INCLUDE_DEFAULT_X509_CA_CERTS را روی مقداری غیرخالی تنظیم کنید.

--sslcertpath <directory>

(کلیدواژه: sslcertpath)
پوشه‌ای را تنظیم می‌کند که fetchmail برای جستجوی گواهی‌های محلی استفاده می‌کند. پیش‌فرض، پوشه پیش‌فرض OpenSSL شما است. این پوشه باید به شیوه‌ای که OpenSSL انتظار دارد هش شده باشد - هر بار که گواهی‌ای را در پوشه اضافه یا ویرایش می‌کنید، باید از ابزار c_rehash استفاده کنید. همچنین پس از ارتقای OpenSSL ممکن است نیاز به اجرای c_rehash باشد.

این گزینه می‌تواند علاوه بر --sslcertfile ذکر شود.

توجه داشته باشید که استفاده از این گزینه مانع از افزودن پوشه پیش‌فرض گواهی‌های معتبر خواهد شد، مگر اینکه متغیر محیطی FETCHMAIL_INCLUDE_DEFAULT_X509_CA_CERTS را روی مقداری غیرخالی تنظیم کنید.

--sslcommonname <common name>

(کلیدواژه: sslcommonname؛ از v6.3.9)
استفاده از این گزینه توصیه نمی‌شود. قبل از استفاده از آن، با مدیر سرور بالادست خود تماس بگیرید و درخواست استفاده از یک گواهی معتبر SSL کنید. اگر این کار ممکن نبود، می‌توان از این گزینه برای تعیین نامی (CommonName) که fetchmail در گواهی سرور انتظار دارد استفاده کرد. یک سرور با پیکربندی درست این نام را برابر با نام میزبانی قرار می‌دهد که با آن در دسترس است، و fetchmail به طور پیش‌فرض همین انتظار را دارد. از این گزینه زمانی استفاده کنید که CommonName روی مقدار دیگری تنظیم شده است، تا از هشدار "Server CommonName mismatch" جلوگیری شود.

--sslfingerprint [{<algo>}]<fingerprint>

(کلیدواژه: sslfingerprint)
اثرانگشت (Fingerprint) کلید سرور را در نماد شانزده‌شانزدهی با دونقطه‌های جداکننده گروه‌های دورقمی مشخص می‌کند. این فرمتی است که fetchmail برای گزارش اثرانگشت هنگام برقراری اتصال SSL استفاده می‌کند. هنگامی که این گزینه تعیین شود، fetchmail اثرانگشت کلید سرور را با مقدار داده‌شده مقایسه می‌کند و اگر مطابقت نداشته باشند، بدون توجه به تنظیم sslcertck، اتصال با شکست مواجه می‌شود. این گزینه می‌تواند برای جلوگیری از حملات مرد میانی به کار رود، اما اثرانگشت سرور باید از کانالی امن دریافت یا تایید شده باشد.

اثرانگشت می‌تواند با پیشوند نام الگوریتم خلاصه پیام EVP_MD در آکولد مشخص شود، برای مثال: {MD5}00:01:...:0F. تمام الگوریتم‌های خلاصه که کتابخانه ارائه‌دهنده SSL شما پشتیبانی می‌کند قابل استفاده هستند. الگوریتمی معقول انتخاب کنید، مانند SHA256. اگر پیشوند {algo} حذف شود، برای سازگاری با fetchmail 6.4 و قدیمی‌تر از MD5 استفاده می‌شود.

استفاده از این گزینه تا زمانی که --nosslcertck فعال باشد، مانع از چاپ خطاهای اعتبارسنجی گواهی می‌شود.

برای دریافت اثرانگشت گواهی ذخیره‌شده در فایل cert.pem، دستور زیر را اجرا کنید:

openssl x509 -in cert.pem -noout -sha256 -fingerprint

برای جزئیات بیشتر، ببینید: x509(1ssl).

گزینه‌های کنترل تحویل (Delivery Control Options)

-S <hosts> | --smtphost <hosts>

(کلیدواژه: smtp[host])
(از نگارش 6.6.0، برنامه fetchmail از TLS و STARTTLS برای میزبان‌های SMTP پشتیبانی می‌کند)
(از نگارش 6.5.6، برنامه fetchmail نحوه تولید آدرس‌های مستقیم IP مطابق با RFC-5321 را از رشته عددی IPv4 یا IPv6 می‌داند)

فهرستی از میزبان‌ها را برای هدایت و فوروارد ایمیل به آن‌ها مشخص می‌کند (یک یا چند نام میزبان با کاما). میزبان‌ها به ترتیب فهرست آزمایش می‌شوند؛ اولین میزبانی که بالا و فعال باشد به عنوان مقصد هدایت برای اجرای جاری انتخاب می‌شود. اگر این گزینه تعیین نشود، مقدار پیش‌فرض 'localhost' خواهد بود. هر نام میزبان می‌تواند یک شماره درگاه پس از نام خود داشته باشد که با یک اسلش (/) جدا می‌شود؛ درگاه پیش‌فرض "smtp" است. اگر یک مسیر مطلق (شروع با /) مشخص کنید، به عنوان نام سوکت یونیکس پذیرنده اتصالات LMTP تفسیر خواهد شد (همانند آنچه توسط دیمن Cyrus IMAP پشتیبانی می‌شود).
مثال:

--smtphost server1,server2/2525,server3,/var/imap/socket/lmtp

این گزینه می‌تواند با ODMR استفاده شود و fetchmail را به یک رله بین سرور ODMR و گیرنده SMTP یا LMTP تبدیل کند.

هر نام میزبان برای سرورهای SMTP تا چهار گزینه را که با اسلش (/) جدا می‌شوند پشتیبانی می‌کند:

نکته ۱: هر متنی که صریحاً شناسایی نشود، به عنوان نام سرویس در نظر گرفته خواهد شد؛ خطاهای نگارشی می‌توانند به صورت خطاهای گیج‌کننده getaddrinfo() نمایش داده شوند.

نکته ۲: در صورت مشخص کردن گزینه‌های متناقض، آخرین گزینه اعمال خواهد شد.

مثال:

--smtphost dnsname.example.org/25/starttls/tlsproto=tls1.3/servername=commonname.example.com

دستور فوق dnsname.example.org را آدرس‌دهی کرده، روی درگاه ۲۵ به آن متصل می‌شود، فرمان STARTTLS صادر می‌کند، به TLS v1.3 ارتقا می‌دهد و انتظار دارد که گواهی X.509 سرور با نام commonname.example.com مطابقت داشته باشد.

--esmtpname <authid>

(از نگارش 6.5.7؛ کلیدواژه: esmtpname، از نگارش 5.9.9) شناسه احراز هویت را برای SMTP AUTH جهت ورود به سرور SMTP تعیین می‌کند. به طور پیش‌فرض از متغیرهای محیطی FETCHMAILUSER، LOGNAME یا USER کاربر جاری گرفته می‌شود.

--esmtppassword <secret>

(از نگارش 6.5.7؛ کلیدواژه: esmtppassword، از نگارش 5.9.9) گذرواژه را برای SMTP AUTH جهت ورود به سرور SMTP تعیین می‌کند. می‌توان به جای فایل rc، آن را در فایل .netrc نیز قرار داد.

--fetchdomains <hosts>

(کلیدواژه: fetchdomains)
در حالت ETRN یا ODMR، فهرستی از دامنه‌هایی را مشخص می‌کند که سرور باید پس از برقراری اتصال نامه‌ها را برای آن‌ها تحویل دهد. پیش‌فرض، نام کامل FQDN ماشینی است که fetchmail را اجرا می‌کند.

-D <domain> | --smtpaddress <domain>

(کلیدواژه: smtpaddress)
دامنه‌ای را که باید به آدرس‌های خطوط RCPT TO ارسالی به SMTP افزوده شود مشخص می‌کند. در صورت عدم تعیین، نام سرور SMTP برای SMTP/LMTP و 'localhost' برای سوکت یونیکس استفاده می‌شود.

--smtpname <user@domain>

(کلیدواژه: smtpname)
کاربر و دامنه‌ای را که باید در خطوط RCPT TO ارسالی به SMTP قرار گیرند تعیین می‌کند. کاربر پیش‌فرض همان کاربر محلی جاری است.

-Z <nnn> | --antispam <nnn[, nnn]...>

(کلیدواژه: antispam)
فهرستی از خطاهای عددی SMTP را مشخص می‌کند که باید به عنوان پاسخ مسدودسازی هرزنامه (Spam-block) تفسیر شوند. مقدار 1- این گزینه را غیرفعال می‌کند.

-m <command> | --mda <command>

(کلیدواژه: mda)
به fetchmail امکان می‌دهد تا به جای ارسال از طریق SMTP یا LMTP، مستقیماً از یک عامل تحویل محلی پیام (MDA یا LDA) استفاده کند.

برای جلوگیری از گم شدن نامه‌ها، از این گزینه فقط با MDAهایی مانند maildrop یا MTAهایی مانند sendmail استفاده کنید که در صورت پر بودن دیسک یا سایر خطاهای تحویل با وضعیت غیرصفر خارج می‌شوند؛ وضعیت غیرصفر به fetchmail اعلام می‌کند که تحویل ناموفق بوده و مانع حذف پیام از سرور می‌شود.

اگر fetchmail به عنوان کاربر ریشه (Root) اجرا شود، شناسه کاربری را هنگام تحویل نامه از طریق MDA به این صورت تنظیم می‌کند: ابتدا متغیرهای FETCHMAILUSER، LOGNAME و USER بررسی می‌شوند. در صورت تعریف نشدن هیچ‌یک، از شناسه کاربری واقعی استفاده می‌شود.

برخی گزینه‌های ممکن برای MDA عبارتند از: "/usr/sbin/sendmail -i -f %F -- %T"، "/usr/bin/deliver" و "/usr/bin/maildrop -d %T". آدرس‌های تحویل محلی در هر جا که %T قرار دهید درج می‌شوند؛ آدرس فرستنده پیام (From) در هر جا که %F قرار دهید درج خواهد شد.

رشته‌های %F یا %T را درون کوتیشن تکی (') قرار ندهید! برنامه fetchmail قبل از ارسال دستور به شل، خود آدرس‌ها را درون کوتیشن تکی محصور می‌کند.

هرگز از فراخوانی MDA به شیوه‌ای که بر اساس محتوای To/Cc/Bcc تصمیم‌گیری می‌کند استفاده نکنید (مانند "sendmail -i -t" یا "qmail-inject")؛ این کار باعث حلقه‌های بی‌پایان پستی خواهد شد.

--lmtp

(کلیدواژه: lmtp)
تحویل را از طریق LMTP انجام می‌دهد. در صورت انتخاب این گزینه، میزبان سرویس و درگاه باید صریحاً برای هر میزبان در فهرست smtphost تعیین شود؛ درگاه پیش‌فرض ۲۵ پذیرفته نخواهد شد.

--bsmtp <filename>

(کلیدواژه: bsmtp)
افزودن نامه‌های دریافت شده به یک فایل BSMTP. این فایل حاوی دستورات SMTP است که معمولاً هنگام ارسال به دیمن شنونده SMTP تولید می‌شدند. آرگومان '-' باعث نوشتن دسته‌ای در خروجی استاندارد می‌شود که عمدتاً برای اشکال‌زدایی کاربرد دارد.

--bad-header {reject|accept}

(کلیدواژه: bad-header؛ از v6.3.15)
تعیین نحوه برخورد fetchmail با پیام‌های دارای سرایندهای نادرست یا نامعتبر (رد کردن با reject یا پذیرش با accept).

گزینه‌های کنترل محدودیت منابع (Resource Limit Control Options)

-l <maxbytes> | --limit <maxbytes>

(کلیدواژه: limit)
حداکثر اندازه بر حسب بایت (Octet) را دریافت می‌کند که ۰ پیش‌فرض و به معنای «بدون محدودیت» است. در صورت غیرصفر بودن، پیام‌های بزرگتر از این اندازه دریافت نشده و روی سرور باقی می‌مانند.

ترکیب آن با --limitflush می‌تواند برای حذف پیام‌های بزرگتر از حد در انتظار روی سرور استفاده شود.

-w <interval> | --warnings <interval>

(کلیدواژه: warnings)
فاصله زمانی هشدارها را به ثانیه تعیین می‌کند. در حالت دیمن، این گزینه فاصله زمانی ارسال ایمیل‌های هشدار در مورد پیام‌های بزرگتر از حد مجاز به کاربر را کنترل می‌کند.

-b <count> | --batchlimit <count>

(کلیدواژه: batchlimit)
حداکثر تعداد پیام‌هایی را که قبل از بستن و برقراری مجدد اتصال به شنونده SMTP ارسال می‌شوند تعیین می‌کند (پیش‌فرض ۰ یعنی نامحدود).

-B <number> | --fetchlimit <number>

(کلیدواژه: fetchlimit)
محدود کردن تعداد پیام‌های پذیرفته‌شده از یک سرور مشخص در یک نوبت بررسی (Poll). پیش‌فرض بدون محدودیت است.

--fetchsizelimit <number>

(کلیدواژه: fetchsizelimit)
تعداد اندازه‌های پیام پذیرفته‌شده از یک سرور معین در یک تراکنش واحد را محدود می‌کند. برای کاهش تاخیر در بارگیری اولین نامه زمانی که نامه‌های زیادی در صندوق پستی وجود دارد مفید است. پیش‌فرض ۱۰۰ است.

--fastuidl <number>

(کلیدواژه: fastuidl)
انجام جستجوی دودویی به جای خطی برای یافتن اولین UID دیده‌نشده. جستجوی دودویی مانع از بارگیری UID تمام نامه‌ها می‌شود و پهنای باند را ذخیره می‌کند. پیش‌فرض مقدار 'n' برابر با ۴ است. فقط برای POP3 کار می‌کند.

-e <count> | --expunge <count>

(کلیدواژه: expunge)
ترتیب نهایی کردن حذف‌ها پس از تعداد معینی پیام را می‌دهد. در POP3 و POP2 با قطع و اتصال مجدد عمل می‌کند، و در IMAP با ارسال دستور EXPUNGE پس از هر N حذف انجام می‌شود.

گزینه‌های احراز هویت (Authentication Options)

-u <name> | --user <name> | --username <name>

(کلیدواژه: user[name])
شناسه کاربری مورد استفاده هنگام ورود به سرور ایمیل را مشخص می‌کند. پیش‌فرض، نام کاربری شما در ماشین محلی اجراکننده fetchmail است.

-I <specification> | --interface <specification>

(کلیدواژه: interface)
الزام به بالا و فعال بودن یک دستگاه رابط شبکه خاص و داشتن یک آدرس IPv4 محلی یا راه دور مشخص پیش از انجام بررسی. در لینوکس و FreeBSD پشتیبانی می‌شود. فرمت:

interface/iii.iii.iii.iii[/mmm.mmm.mmm.mmm]

-M <interface> | --monitor <interface>

(کلیدواژه: monitor)
نظارت بر فعالیت یک رابط شبکه TCP/IP. اگر پیوند فعال باشد اما فعالیتی روی آن انجام نشده باشد، بررسی انجام نخواهد شد.

--auth <type>

(کلیدواژه: auth[enticate])
نوع احراز هویت را مشخص می‌کند. مقادیر ممکن عبارتند از: any، password، kerberos_v5، kerberos (یا kerberos_v4)، gssapi، cram-md5، otp، ntlm، msn (فقط POP3)، external (فقط IMAP) و implicit (یا ssh). مقدار پیش‌فرض any ابتدا روش‌های بدون نیاز به گذرواژه و سپس روش‌های ماسک‌کننده گذرواژه را آزمایش می‌کند. نام‌های سرویس GSSAPI مطابق RFC-2743 هستند، ببینید: Generic Security Service Application Program Interface (GSSAPI) Service Names.

گزینه‌های متفرقه (Miscellaneous Options)

-f <pathname> | --fetchmailrc <pathname>

مشخص کردن نام یا مسیر غیرپیش‌فرض برای فایل کنترل اجرای ~/.fetchmailrc. آرگومان "-" به معنی خواندن از ورودی استاندارد است. این فایل نباید دسترسی بازتر از 0700 داشته باشد.

-i <pathname> | --idfile <pathname>

(کلیدواژه: idfile)
تعیین نام جایگزین برای فایل .fetchids که برای ذخیره UID پیام‌ها استفاده می‌شود.

--pidfile <pathname>

(کلیدواژه: pidfile؛ از v6.3.4)
بازنویسی مکان پیش‌فرض فایل PID که به عنوان فایل قفل استفاده می‌شود.

-n | --norewrite

(کلیدواژه: no rewrite)
غیرفعال کردن بازنویسی سرایندهای آدرس RFC-822 (To, From, Cc, Bcc, Reply-To).

-E <line> | --envelope <line>

(کلیدواژه: envelope؛ فقط در حالت چندمقصده)
سرایندی را که حامل آدرس پاکت نامه است تغییر می‌دهد (مانند 'X-Envelope-To' یا 'Delivered-To').

-Q <prefix> | --qvirtual <prefix>

(کلیدواژه: qvirtual؛ فقط چندمقصده)
پیشوند رشته‌ای انتساب داده شده به این گزینه از نام کاربری یافت‌شده در سرایند پاکت حذف خواهد شد (مفید برای qmail و دامنه‌های مجازی).

--configdump

تجزیه فایل ~/.fetchmailrc و نمایش ساختار داده‌ای گزارش پیکربندی در زبان پایتون روی خروجی استاندارد.

-y | --yydebug

فعال‌سازی اشکال‌زدایی پارسر (مخصوص توسعه‌دهندگان).

گزینه‌های حذف‌شده (Removed Options)

-T | --netsec

قبل از نگارش 6.3.0 حذف شد، زیرا کتابخانه زمینه‌ای inet6_apps منسوخ شده و دیگر در دسترس نیست.

استفاده از فایل‌های netrc (Using netrc files)

اگر گذرواژه‌ای تعیین نکنید و fetchmail نتواند آن را از فایل ~/.fetchmailrc استخراج کند، پیش از درخواست تعاملی، به دنبال فایل ~/.netrc در پوشه خانگی شما می‌گردد؛ اگر مدخلی مطابق با سرور ایمیل در آن پیدا شود، از آن گذرواژه استفاده خواهد شد. نمونه‌ای از فایل .netrc:

machine hermes.example.org
login joe
password topsecret

فایل netrc حاوی اطلاعات ورودی است که در اصل برای ftp(1) تنظیم شده بود، اما fetchmail برای گذرواژه‌ها ساختارهای آن را درک می‌کند:

machine name

نام رایانه راه دور که نشانه‌های بعدی برای آن اعمال می‌شوند.

login name

نام کاربری مورد نظر.

password string

گذرواژه تعیین‌شده.

default

همانند machine است اما با هر نامی مطابقت دارد (fetchmail آن را نادیده می‌گیرد).

account string

توسط fetchmail نادیده گرفته می‌شود.

macdef macro_name

توسط fetchmail نادیده گرفته می‌شود.

لایه‌های سوکت امن (SSL) و امنیت لایه انتقال (TLS) (Secure Socket Layers (SSL) and Transport Layer Security (TLS))

تمامی پروتکل‌های دریافت می‌توانند از پوشش SSL یا TLS برای انتقال داده‌ها استفاده کنند. علاوه بر این، پروتکل‌های POP3 و IMAP می‌توانند از طریق STARTTLS (یا STLS) نیز SSL/TLS را مذاکره نمایند.

می‌توانید با مشخص کردن گزینه‌هایی که با --ssl شروع می‌شوند به سرویس‌های رمزگذاری‌شده دسترسی پیدا کنید (نظیر --ssl، --sslproto، --sslcertck).

اگر TLS یا SSL پیکربندی نشده باشد، fetchmail معمولاً همچنان تلاش می‌کند از STARTTLS استفاده کند. در عمل، استفاده از TLS یا SSL همچنان الزامی است زیرا --sslcertck یک تنظیم پیش‌فرض است و به صورت ضمنی به STARTTLS نیاز دارد.

اجبار به استفاده از STARTTLS با --sslproto auto و غیرفعال‌سازی آن با --sslproto '' ممکن است.

استفاده از --sslcertck توصیه می‌شود: هنگام اتصال به یک سرور رمزگذاری‌شده، سرور گواهی خود را به کلاینت ارائه می‌دهد. در صورتی که هر یک از بررسی‌های اعتبارسنجی شکست بخورد و گزینه --sslcertck فعال باشد، fetchmail اتصال را قطع می‌کند؛ چرا که باید فرض کند حمله مرد میانی در جریان است.

یک نکته احتیاطی در مورد استفاده از SSL: استفاده از گواهی‌های خودامضاشده بدون اعتبارسنجی دقیق شاید در برابر استراق سمع غیرفعال محافظت کند، اما در برابر مهاجم فعال کارساز نیست و حمله مرد میانی با ابزارهایی مانند dsniff امکان‌پذیر است. بررسی دقیق گواهی توسط یک مرجع معتبر CA یا استفاده از تونل SSH اکیداً ترجیح داده می‌شود.

دستور RETR یا TOP (RETR or TOP)

برنامه fetchmail تلاش می‌کند با استفاده از دستور TOP تا جای ممکن طوری رفتار کند که سرور پیام‌ها را دیده‌نشده بداند. در صورتی که گزینه "fetchall" یا در شرایط خاص "keep" بدون "uidl" تنظیم شده باشد، همیشه از دستور RETR استفاده خواهد شد.

احراز هویت ESMTP AUTH (ESMTP AUTH)

برنامه fetchmail از احراز هویت به سرور ESMTP در سمت کلاینت طبق RFC 4952 پشتیبانی می‌کند. سازوکارهای پشتیبانی‌شده شامل CRAM-MD5، PLAIN و LOGIN هستند. نام و گذرواژه را می‌توان با کلیدواژه‌های 'esmtpname' و 'esmtppassword' تعیین کرد.

معرفی حالت دیمن (Introducing the daemon mode)

در حالت دیمن، fetchmail در پس‌زمینه قرار می‌گیرد و به طور مداوم اجرا می‌شود و پس از بررسی هر میزبان، برای مدت زمان معینی به خواب (Sleep) می‌رود.

راه‌اندازی حالت دیمن (Starting the daemon mode)

در خط فرمان با گزینه --daemon <interval> یا -d <interval> می‌توان fetchmail را در حالت دیمن با فاصله زمانی مشخص (به ثانیه) اجرا کرد.

مثال:

fetchmail -d 900

دستور فوق هر ۱۵ دقیقه سرورها را بررسی می‌کند.

همچنین می‌توان با 'set daemon <interval>' در فایل rc فاصله را تعیین نمود. تنها یک فرایند دیمن به ازای هر کاربر مجاز است و fetchmail یک فایل قفل ایجاد می‌کند.

بیدار کردن دیمن پس‌زمینه (Awakening the background daemon)

فراخوانی مجدد fetchmail در خط فرمان باعث ارسال سیگنال SIGUSR1 به دیمن پس‌زمینه شده و آن را فوراً بیدار می‌کند تا چرخه بعدی بررسی را آغاز کند.

پایان دادن به دیمن پس‌زمینه (Terminating the background daemon)

گزینه -q یا --quit فرایند دیمن در حال اجرا را متوقف می‌کند (Kill).

گزینه‌های مفید برای حالت دیمن (Useful options for daemon mode)

گزینه -L <filename> یا --logfile <filename> (کلیدواژه: set logfile) پیام‌های وضعیت را به یک فایل لاگ مشخص هدایت می‌کند. فایل لاگ باید پیش از اجرای برنامه وجود داشته باشد.

گزینه --syslog (کلیدواژه: set syslog) پیام‌های وضعیت و خطا را به دیمن سیستم syslog(3) هدایت می‌کند. گزینه --nosyslog استفاده از syslog را خاموش می‌کند.

گزینه -N یا --nodetach مانع از رفتن فرایند دیمن به پس‌زمینه و جدا شدن از ترمینال می‌شود (مفید برای اشکال‌زدایی یا اجرا تحت نظارت init یا runit).

اگر فایل ~/.fetchmailrc را در حین اجرای دیمن تغییر دهید، در ابتدای چرخه بررسی بعدی شناسایی شده و دیمن مجدداً راه‌اندازی می‌شود.

نحو فایل کنترل اجرا (Run Control Syntax)

توضیحات با '#' آغاز شده و تا انتهای خط ادامه می‌یابند. فایل شامل مجموعه‌ای از مدخل‌های سرور یا دستورات گزینه‌های سراسری با نحو آزاد و نشانه-محور است.

چهار نوع نشانه وجود دارد: کلیدواژه‌های گرامر، اعداد، رشته‌های بدون کوتیشن، و رشته‌های داخل کوتیشن ("...").

هر مدخل سرور از یکی از کلیدواژه‌های 'poll' یا 'skip'، به همراه نام سرور، گزینه‌های سرور، توصیفات کاربران و گزینه‌های کاربر تشکیل می‌شود.

برای سازگاری با گذشته، کلمه 'server' مترادف 'poll' است.

می‌توانید از کلمات اختیاری 'and'، 'with'، 'has'، 'wants' و 'options' برای خوانایی بیشتر متن انگلیسی استفاده کنید. علائم ':'، ';' و ',' نیز نادیده گرفته می‌شوند.

بررسی Poll در برابر Skip (Poll versus Skip)

فعل 'poll' به fetchmail می‌گوید که این میزبان هنگام اجرای بدون آرگومان بررسی شود. فعل 'skip' به fetchmail می‌گوید این میزبان را بررسی نکند مگر اینکه صریحاً در خط فرمان نام برده شود.

کلیدواژه‌های فاقد سوییچ معادل (Keywords Not Corresponding To Option Switches)

گزینه‌های 'folder' و 'smtphost' می‌توانند فهرستی از نام‌ها با فاصله یا کاما بپذیرند.

همه گزینه‌ها متناظر با آرگومان‌های واضح خط فرمان هستند، به جز موارد زیر: 'via'، 'interval'، 'aka'، 'is'، 'to'، 'dns'/'no dns'، 'checkalias'/'no checkalias'، 'password'، 'preconnect'، 'postconnect'، 'localdomains'، 'stripcr'/'no stripcr'، 'forcecr'/'no forcecr'، 'pass8bits'/'no pass8bits'، 'dropstatus/no dropstatus'، 'dropdelivered/no dropdelivered'، 'mimedecode/no mimedecode'، 'no idle' و 'no envelope'.

گزینه 'via' برای زمانی است که بخواهید بیش از یک پیکربندی به یک سایت اشاره داشته باشند. در صورت وجود، آرگومان رشته‌ای به عنوان نام واقعی DNS سرور ایمیل برای پرس‌وجو در نظر گرفته می‌شود.

گزینه 'interval' به شما امکان می‌دهد یک سرور را با بسامدی کمتر از فاصله زمانی پایه بررسی کنید (مثلاً هر N چرخه یک‌بار).

گزینه‌های تک‌مقصده در برابر چندمقصده (Singledrop versus Multidrop options)

اگر قصد استفاده از حالت چندمقصده را دارید، لطفاً حتماً بخش استفاده و سوءاستفاده از صندوق‌های چندمقصده را مطالعه فرمایید.

کلیدواژه‌های 'is' یا 'to' نام(های) محلی کلاینت (یا نگاشت‌های نام سرور به کلاینت با =) را به نام کاربری سرور ایمیل پیوند می‌دهند. اگر انتهای فهرست با '*' باشد، نام‌های ناشناخته مستقیماً عبور داده می‌شوند. از نگارش 6.3.5 به بعد، آدرس‌های کامل ایمیل در سمت چپ این نگاشت‌ها پشتیبانی می‌شوند.

هنگامی که تنها یک نام محلی وجود دارد، ایمیل به آن نام کاربری محلی صرف‌نظر از سرایندهای Received، To، Cc و Bcc هدایت می‌شود و جستجوی DNS انجام نمی‌گیرد.

هنگامی که بیش از یک نام محلی وجود دارد (حالت چندمقصده)، fetchmail به سرایند پاکت نامه (در صورت پیکربندی) و در غیر این صورت به سرایندهای Received، To، Cc و Bcc نگاه می‌کند تا آدرس‌ها را مطابقت دهد.

اگر fetchmail نتواند هیچ نام کاربری یا دامنه‌ای را مطابقت دهد، پیام برگشت داده می‌شود (Bounce).

گزینه 'dns' (پیش‌فرض روشن) بررسی آدرس‌های صندوق‌های چندمقصده را از طریق DNS کنترل می‌کند.

گزینه 'checkalias' بررسی‌های DNS را با مقایسه آدرس‌های IP گسترش می‌دهد تا با MTAهایی که نام‌های متعارف متفاوتی برمی‌گردانند مقابله کند.

گزینه 'aka' به شما اجازه می‌دهد فهرستی از نام‌های مستعار DNS سرور را از پیش تعیین کنید تا سرعت پردازش بالا رود و از جستجوهای غیرضروری DNS جلوگیری شود.

گزینه 'localdomains' فهرستی از دامنه‌هایی را مشخص می‌کند که fetchmail باید آن‌ها را محلی بداند و آدرس‌های منطبق بر آن‌ها بدون تغییر به شنونده یا MDA تحویل داده می‌شوند.

گزینه 'password' گذرواژه مورد نیاز برای ورود به سرور را مشخص می‌کند.

کلیدواژه 'preconnect' اجازه می‌دهد یک دستور شل پیش از هر بار برقراری اتصال با سرور اجرا شود (برای مثال اجرای ssh). اگر دستور وضعیت غیرصفر بازگرداند، بررسی آن سرور متوقف می‌شود.

مشابهاً، 'postconnect' دستوری را مشخص می‌کند که بلافاصله پس از قطع اتصال با سرور اجرا می‌شود.

گزینه 'forcecr' پایان دادن خطوط با CRLF را اجبار می‌کند.

گزینه 'stripcr' حذف کاراکترهای بازگشت به ابتدای سطر (CR) را کنترل می‌کند (پیش‌فرض هنگام استفاده از MDA روشن، و در SMTP خاموش است).

گزینه 'pass8bits' باعث ارسال BODY=8BITMIME به شنونده ESMTP می‌شود تا از خطای کلاینت‌های نامناسب مایکروسافت که برچسب 7bit می‌زنند جلوگیری شود.

گزینه 'dropstatus' مشخص می‌کند آیا خطوط وضعیت Status و X-Mozilla-Status در نامه‌های دریافتی حذف شوند یا خیر.

گزینه 'dropdelivered' تعیین می‌کند آیا خطوط Delivered-To حذف شوند یا خیر (مفید برای جلوگیری از تداخل هنگام آینه‌سازی سرور).

گزینه 'mimedecode' تبدیل پیام‌های quoted-printable به داده‌های ۸ بیتی در پیام‌های MIME را کنترل می‌کند.

گزینه 'idle' برای استفاده از قابلیت IDLE پروتکل IMAP طبق RFC2177 جهت باز نگه داشتن اتصال و دریافت بلادرنگ اعلان‌ها است.

گزینه 'properties' برای ذخیره اطلاعات پیکربندی ویژه اسکریپت‌ها استفاده می‌شود.

گزینه‌های متفرقه فایل کنترل اجرا (Miscellaneous Run Control Options)

کلمات 'here' و 'there' معنای خوانایی شبیه انگلیسی دارند؛ مثلاً 'user eric there is esr here'.

شناسه‌های معتبر پروتکل برای استفاده با کلیدواژه 'protocol' عبارتند از:

auto (یا AUTO)
pop2 (یا POP2)
pop3 (یا POP3)
sdps (یا SDPS)
imap (یا IMAP)
apop (یا APOP)
kpop (یا KPOP)

انواع مجاز احراز هویت عبارتند از: 'any'، 'password'، 'kerberos'، 'kerberos_v4'، 'kerberos_v5'، 'gssapi'، 'cram-md5'، 'otp'، 'msn' (فقط POP3)، 'ntlm'، 'implicit' و 'external' (فقط IMAP).

گزینه‌های سراسری شامل 'set logfile'، 'set daemon'، 'set postmaster' و 'set syslog' هستند.

کِرَش کردن Fetchmail (Fetchmail crashing)

راه‌های مختلفی وجود دارد که ممکن است fetchmail دچار "کِرَش" (خرابی ناگهانی و توقف عملکرد) شود. یک حالت خرابی شناخته‌شده، "خطای دسترسی به حافظه" (Segmentation fault یا سیگنال ۱۱ یا SIGSEGV یا به اختصار segfault) است. این خطاها می‌توانند ناشی از سخت‌افزار یا نرم‌افزار باشند. خطاهای نرم‌افزاری معمولاً به راحتی در همان نقطه بازتولید می‌شوند، در حالی که خطاهای سخت‌افزاری تصادفی رخ می‌دهند.

برای حل خطاهای سخت‌افزاری، قطعه معیوب را تعمیر یا تعویض کنید. پرسش‌های متداول Sig11 می‌تواند در جزئیات به شما کمک کند.

برای حل خطاهای نرم‌افزاری، توسعه‌دهندگان به یک گزارش ردپای پشته ("stack backtrace") نیاز دارند.

فعال‌سازی تخلیه رونوشت حافظه (Core Dumps) در Fetchmail (Enabling fetchmail core dumps)

به طور پیش‌فرض، fetchmail جلوی ایجاد فایل‌های رونوشت حافظه (core dump) را می‌گیرد زیرا این فایل‌ها ممکن است حاوی گذرواژه‌ها و داده‌های حساس باشند. برای اشکال‌زدایی، دریافت backtrace از یک فایل core سریع‌ترین راه حل است:

۱. برنامه fetchmail باید بدون حذف نمادهای کامپایل (strip) نصب شده باشد. برای بررسی می‌توانید دستور زیر را اجرا کنید:

file `which fetchmail`

۲. محیط شل باید ایجاد فایل‌های core را مجاز بداند. در شل bash دستور "ulimit -Sc unlimited"; این اجازه را می‌دهد.

۳. باید به fetchmail نیز اعلام کنید که فایل core تولید کند؛ با گزینه‌های -d0 -v --nosyslog -N اجرا کنید.

پس از رخ دادن کِرَش، با دیباگر GDB فایل را باز کرده و دستور backtrace full را صادر نمایید.

آدرس‌های سرایند در برابر پاکت نامه (Header versus Envelope addresses)

مشکل بنیادین این است که با انداختن نامه‌های افراد متعدد در یک صندوق منفرد، اطلاعات حیاتی در مورد اینکه هر نامه برای چه کسی ارسال شده بوده است (آدرس پاکت نامه، در مقایسه با آدرس‌های سرایند To/Cc طبق RFC822) از بین می‌رود (آدرس Bcc در انتهای دریافت در دسترس نیست). این «آدرس پاکت نامه» همان آدرسی است که برای هدایت صحیح ایمیل به آن نیاز دارید.

گاهی اوقات fetchmail می‌تواند آدرس پاکت نامه را از خطوط Received استخراج کند (به ویژه با sendmail).

به عنوان یک جایگزین بهتر، برخی سرورها سرایندی در پیام درج می‌کنند که حاوی رونوشتی از آدرس پاکت نامه است؛ مانند 'X-Original-To'، 'Delivered-To' یا 'X-Envelope-To'. این فرض را می‌توان با گزینه -E یا 'envelope' تغییر داد.

به طور خلاصه، لیست‌های پستی و نامه‌های Bcc شده تنها زمانی می‌توانند به درستی کار کنند که سرور بالادست:

(1)

یک نسخه از پیام را به ازای هر گیرنده در دامنه شما ذخیره کند، و

(2)

اطلاعات پاکت نامه را در یک سرایند خاص (مانند X-Original-To، Delivered-To، X-Envelope-To) ثبت نماید.

روش‌های مناسب استفاده از صندوق‌های چندمقصده (Good Ways To Use Multidrop Mailboxes)

می‌توان از چندین نام محلی برای مدیریت یک لیست پستی از سمت کلاینت استفاده کرد؛ مثلاً هدایت نامه‌ها به یک نام مستعار محلی در ماشین کلاینت.

روش‌های نامناسب استفاده از صندوق‌های چندمقصده (Bad Ways To Abuse Multidrop Mailboxes)

صندوق‌های پستی چندمقصده و اجرای fetchmail برای چندین کاربر در حالت دیمن به هیچ وجه همخوانی خوبی ندارند. مشکل اساسی نامه‌های لیست‌های پستی است که فاقد آدرس گیرنده مجزا در سرایند هستند و به حساب کاربر اجراکننده (معمولاً root) تحویل داده می‌شوند، و کاربران Bcc شده هرگز نامه‌های خود را دریافت نخواهند کرد. اگر چاره‌ای ندارید، مطمئن شوید که سرور شما سرایند پاکت نامه معتبری درج می‌کند.

سرعت‌بخشی به بررسی چندمقصده (Speeding Up Multidrop Checking)

برای سرعت بخشیدن به فرآیند بررسی، نام‌های مستعار سرور ایمیل را با 'aka' از پیش تعریف کنید و در صورت اطمینان از کامل بودن لیست، با 'no dns' جستجوهای DNS را به طور کامل متوقف نمایید.

حذف ایمیل‌های تکراری در حالت چندمقصده (Duplicate suppression on multidrop)

اگر کد مهار ایمیل‌های تکراری fetchmail برای حساب شما کارساز نبود، می‌توانید از sieve یا برنامه reformail بسته maildrop با گزینه -D به عنوان عامل تحویل استفاده کنید.