dunst(1) Dunst Reference dunst(1)

dunst - دیمن اعلان سبک و با قابلیت سفارشی‌سازی بالا

dunst [--config FILE] [--verbosity v] [--print] [--startup_notification]

dunst یک دیمن اعلان بسیار سبک و با قابلیت پیکربندی و سفارشی‌سازی بالا است.

در بیشتر نصب‌ها، dunst باید بتواند هنگام ارسال یک اعلان، به‌طور خودکار توسط D-Bus راه‌اندازی شود. در صورتی که چند دیمن اعلان نصب شده باشد این روش توصیه نمی‌شود، زیرا D-Bus نخواهد دانست کدام‌یک را باید اجرا کند. روش‌های دیگر برای راه‌اندازی خودکار dunst شامل اجرای آن همراه با قابلیت راه‌اندازی خودکار محیط رومیزی یا مدیر پنجره، یا از طریق سرویس ارائه‌شده systemd است.

فهرست کردن تمام پرچم‌ها و گزینه‌های خط فرمان.
استفاده از فایل پیکربندی جایگزین. این گزینه جستجو برای سایر فایل‌های پیکربندی را غیرفعال می‌کند. اگر باز کردن فایل امکان‌پذیر نباشد، dunst یک هشدار صادر کرده و به مقادیر پیش‌فرض داخلی خود بازمی‌گردد. (نکته: دستور `dunst -conf - </dev/null` می‌تواند برای اعمال اجباری مقادیر پیش‌فرض، مثلاً برای آزمایش، استفاده شود).
چاپ اطلاعات نسخه.
پیام‌های گزارشی (log) را که اولویت کمتری نسبت به سطح پرگویی (verbosity) مشخص‌شده دارند نمایش نمی‌دهد. این گزینه بر چاپ اعلان‌ها در ترمینال تأثیری نخواهد داشت؛ برای این منظور از گزینه '-print' استفاده کنید.
چاپ اعلان‌ها در خروجی استاندارد (stdout). این گزینه می‌تواند برای ثبت گزارش، تنظیم قواعد یا استفاده از خروجی در سایر اسکریپت‌ها مفید باشد.
نمایش یک اعلان هنگام راه‌اندازی برنامه.

یک فایل پیکربندی پیش‌فرض همراه بسته ارائه شده است (معمولاً در مسیر /etc/dunst/dunstrc) و به عنوان کم‌اهمیت‌ترین فایل پیکربندی عمل می‌کند. توجه: این فایل قبلاً در مسیر /usr/share/dunst/dunstrc قرار داشت. می‌توانید این فایل را برای تغییر تنظیمات پیش‌فرض سراسری سیستم ویرایش کنید یا آن را در مکانی با اولویت بالاتر کپی کنید تا تنظیمات آن را بازنویسی کند. برای جزئیات بیشتر درباره مکان‌هایی که dunst به دنبال فایل‌های پیکربندی خود می‌گردد و نحوه اعمال تنظیمات، بخش فایل‌ها (FILES) را ببینید.

برای مشاهده تمام تنظیمات ممکن، به dunst(5) مراجعه کنید.

برنامه dunst می‌تواند از طریق notify-send رنگ‌های متفاوتی را برای یک پیام دریافت کند. برای انجام این کار باید با استفاده از گزینه -h یک سرنخ (hint) اضافه کنید. مقدار پیشرفت (progress) نیز می‌تواند با یک سرنخ تنظیم شود.

برای مشاهده فهرست سرنخ‌های پذیرفته‌شده به dunst(5) مراجعه کنید.

چند مثال:

notify-send -h string:fgcolor:#ff4444
notify-send -h string:bgcolor:#4444ff -h string:fgcolor:#ff4444 -h string:frcolor:#44ff44
notify-send -h int:value:42 "Working ..."

اجرای dunst را می‌توان با دستور `dunstctl set-paused true` موقتاً متوقف کرد (مکث). برای از سرگیری اجرای dunst از دستور `dunstctl set-paused false` استفاده کنید. روش دیگر، ارسال سیگنال‌های SIGUSR1 و SIGUSR2 به ترتیب برای مکث و از سرگیری است. متوقف کردن موقت با استفاده از dunstctl نسبت به استفاده از سیگنال‌ها ترجیح داده می‌شود، زیرا معنای سیگنال‌ها پایدار نبوده و ممکن است در آینده تغییر کند.

هنگامی که dunst در حالت مکث قرار دارد، هیچ اعلانی را نمایش نمی‌دهد، اما تمام اعلان‌ها را در یک صف نگه می‌دارد. به عنوان مثال می‌توان از این قابلیت همراه با قفل‌کننده‌های صفحه نمایش (مانند i3lock یا slock) استفاده کرد تا از نمایان شدن اعلان‌ها از پشت صفحه قفل جلوگیری شود و پس از بازگشت به رایانه بتوان تمام اعلان‌های از دست‌رفته را مرور کرد.

این‌ها دایرکتوری‌های پایه‌ای هستند که dunst در آن‌ها به ترتیب اهمیت نزولی به دنبال فایل‌های پیکربندی می‌گردد:

$XDG_CONFIG_HOME
این دایرکتوری بالاترین اهمیت را دارد (اگر خالی باشد یا تنظیم نشده باشد، مسیر پیش‌فرض "$HOME/.config" خواهد بود).
$XDG_CONFIG_DIRS
این متغیر، مشابه متغیر $PATH، فهرستی از دایرکتوری‌های پایه جداشده با دو‌نقطه (:) به ترتیب اهمیت نزولی است. (اگر خالی باشد یا تنظیم نشده باشد، مسیر پیش‌فرض /etc خواهد بود).

برنامه dunst این دایرکتوری‌ها را برای مسیرهای نسبی زیر جستجو می‌کند:

این فایل، پیکربندی پایه است و از این رو کم‌اهمیت‌ترین فایل در یک دایرکتوری پایه معین به شمار می‌آید.
این‌ها فایل‌های تکمیلی («drop-in») هستند (به پسوند «.d» در نام دایرکتوری دقت کنید). این فایل‌ها نسبت به dunstrc پایه در دایرکتوری والد اولویت بیشتری دارند، زیرا به عنوان قطعه‌های پیکربندی کوچک برای بازنویسی تنظیمات در نظر گرفته می‌شوند. آخرین فایل بر اساس ترتیب الفبایی بالاترین اهمیت را دارد، بنابراین می‌توانید به سادگی با تغییر نام آن‌ها اولویت‌شان را عوض کنید. روشی معمول برای نام‌گذاری این فایل‌ها، افزودن یک پیشوند عددی به نام آن‌هاست، به عنوان نمونه:
00-least-important.conf
01-foo.conf
20-bar.conf
99-most-important.conf

تنها فایل‌های دارای پسوند .conf خوانده خواهند شد.

تنها تنظیمات آخرین پیکربندی پایه و فایل‌های تکمیلی متناظر با آن اعمال می‌شوند. بنابراین اگر یک dunstrc ابتدا در ~/.config/dunst/dunstrc پیدا شود، فایل‌های تکمیلی در مسیر ~/.config/dunst/dunstrc.d/* جستجو خواهند شد. تنظیمات موجود در فایل‌های بااهمیت‌تر، مقادیر موجود در فایل‌های کم‌اهمیت‌تر را بازنویسی می‌کنند.

اگر می‌خواهید پیکربندی را به‌صورت پویا تغییر دهید، می‌توانید به سادگی از دستور dunstctl reload برای بارگذاری مجدد فایل‌های تغییریافته استفاده کنید. برای اطلاعات بیشتر به dunst(5) مراجعه کنید.

ایرادات و پیشنهادها باید در گیت‌هاب در نشانی https://github.com/dunst-project/dunst/issues گزارش شوند.

Copyright 2011-2014 Sascha Kruse

Copyright 2014-2026 Dunst contributors

Dunst تحت مجوز BSD 3-Clause منتشر شده است؛ برای اطلاعات بیشتر فایل LICENSE را ببینید.

اگر احساس می‌کنید کپی‌رایت نقض شده است، لطفاً به نگهدارندگان ایمیل بفرستید.

dunst(5), dunstctl(1), dmenu(1), notify-send(1), dunstify(1)

2026-08-10 1.13.2 (2026-03-18)