فایل بدون هیچ تغییری کپی می‌شود. نام فایل مقصد را می‌توان با استفاده از گزینه --save-filename تعیین کرد، در غیر این صورت از مشخصات منبع گرفته می‌شود. اگر پسوند .repo در نام فایل مقصد وجود نداشته باشد، اضافه خواهد شد.

مسیر دایرکتوری مقصد اولین مسیر ذخیره‌شده در گزینه reposdir است (به‌طور پیش‌فرض /etc/yum.repos.d). بازنویسی یا جایگزینی فایل موجود را می‌توان با استفاده از گزینه --overwrite فعال کرد. پیش از آنکه فایل پیکربندی مخازن جدید در نهایت ذخیره شود، تجزیه‌وتحلیل شده و صحت اعتبار آن سنجیده می‌شود. شناسه‌های مخزن نیز بررسی می‌شوند. مخازنی با شناسه یکسان نباید در فایل‌های پیکربندی دیگر تعریف شده باشند.

حداقل یکی از گزینه‌های --set=baseurl=<URL>، --set=mirrorlist=<URL> یا --set=metalink=<URL> باید روی یک نشانی اینترنتی (URL) غیرخالی تنظیم شود. شناسه مخزن را می‌توان با استفاده از گزینه --id تعریف کرد، در غیر این صورت از نشانی اینترنتی تولید می‌شود. نام فایل مقصد را می‌توان با استفاده از گزینه --save-filename تعیین کرد، در غیر این صورت روی شناسه مخزن تنظیم می‌شود. اگر پسوند .repo در نام فایل مقصد وجود نداشته باشد، اضافه خواهد شد.

مسیر دایرکتوری مقصد اولین مسیر ذخیره‌شده در گزینه reposdir است (به‌طور پیش‌فرض /etc/yum.repos.d). بازنویسی یا جایگزینی فایل موجود را می‌توان با استفاده از گزینه --overwrite فعال کرد. تغییر دادن یک فایل موجود را می‌توان با استفاده از گزینه --add-or-replace فعال ساخت. تغییر دادن به این معنی است که مخزن جدید به فایل موجود اضافه می‌شود یا مخزنی با همان شناسه در فایل جایگزین می‌گردد. پیش از آنکه پیکربندی مخزن جدید در نهایت ذخیره شود، شناسه مخزن بررسی می‌شود. مخزنی با شناسه یکسان نباید در فایل پیکربندی دیگری تعریف شده باشد.

پیکربندی اصلی ابتدا از فایل‌های موجود در دایرکتوری‌های دراپ‌این (drop-in) و سپس از فایل پیکربندی اصلی (به‌طور پیش‌فرض /etc/dnf/dnf.conf) خوانده می‌شود. بنابراین، گزینه‌های فایل پیکربندی اصلی در انتها خوانده شده و مقادیر همان گزینه‌های تعریف‌شده در دایرکتوری‌های دراپ‌این را بازنویسی (override) می‌کنند.

پیکربندی مخازن از فایل‌های پیکربندی مخزن خوانده شده و سپس با استفاده از بازنویسی‌های پیکربندی مخزن تنظیم می‌شود. فایل‌های بازنویسی پیکربندی مخزن از دایرکتوری بازنویسی مخازن توزیع (/usr/share/dnf5/repos.override.d) و از دایرکتوری بازنویسی مخازن سیستم (/etc/dnf/repos.override.d) خوانده می‌شوند. اگر فایلی با همان نام در هر دو دایرکتوری بازنویسی وجود داشته باشد، فقط فایل دایرکتوری بازنویسی سیستم استفاده می‌شود. بدین ترتیب، فایل بازنویسی توزیع را می‌توان به‌سادگی با ایجاد فایلی با همان نام در دایرکتوری بازنویسی سیستم ماسک کرد. تمام فایل‌های بازنویسی مورداستفاده بر اساس نامشان به ترتیب الفبایی مرتب شده و سپس به همان ترتیب اعمال می‌شوند. بازنویسی فایل بعدی فایل قبلی را رونویسی می‌کند؛ آخرین بازنویسی اولویت دارد.

دستور setopt بازنویسی‌های پیکربندی مخازن را در فایلی به نام 99-config_manager.repo واقع در دایرکتوری بازنویسی مخازن سیستم می‌نویسد. تنظیمات مخزن تنها در این فایل بازنویسی نوشته می‌شوند. فایل پیکربندی اصلی مخزن تغییری نمی‌کند. شناسه مخزن ممکن است شامل الگوهای گلوب (globs) باشد. فایل‌های بازنویسی نیز از الگوهای گلوب پشتیبانی می‌کنند. اما دستور setopt الگوی repoid را تفکیک کرده و بازنویسی‌ها برای هر مخزن منطبق به‌طور مستقل تنظیم می‌شوند. این بدان معناست که مخازنی که بعداً اضافه شوند تحت تأثیر این بازنویسی‌ها قرار نخواهند گرفت.

دستور unsetopt گزینه‌ها را از فایل پیکربندی اصلی (به‌طور پیش‌فرض /etc/dnf/dnf.conf) حذف می‌کند. با این حال، ممکن است این گزینه‌ها همچنان در فایل‌های پیکربندی دایرکتوری‌های دراپ‌این (برای مثال، پیکربندی پیش‌فرض توزیع) تعریف شده باشند.

دستور unsetopt بازنویسی‌های پیکربندی مخزن را از فایل 99-config_manager.repo واقع در دایرکتوری بازنویسی مخازن سیستم حذف می‌کند. با این حال، این بازنویسی‌ها ممکن است همچنان در سایر فایل‌های بازنویسی مخزن (برای مثال، بازنویسی‌های پیش‌فرض توزیع) تعریف شده باشند. بخش‌های خالی از فایل بازنویسی پیکربندی حذف می‌شوند. شناسه مخزن ممکن است شامل الگوهای گلوب باشد. در این حالت، الگوی repoid تفکیک شده و بازنویسی از تمام بخش‌های منطبق حذف می‌گردد.

متغیرها از چندین دایرکتوری بارگذاری می‌شوند. فهرست مسیرهای دایرکتوری از گزینه varsdir گرفته می‌شود. دستور setvar متغیرها را در آخرین دایرکتوری موجود در فهرست ذخیره می‌کند (به‌طور پیش‌فرض /etc/dnf/vars). متغیرهای این دایرکتوری در انتها خوانده شده و مقادیر همان متغیرهای تعریف‌شده در دایرکتوری‌های قبلی را بازنویسی (override) می‌کنند. به عبارت دیگر، آخرین دایرکتوری بالاترین اولویت را دارد.

نکته: متغیرهای releasever_major و releasever_minor هر زمان که متغیر releasever تنظیم شود، به‌طور خودکار از آن مشتق می‌شوند.

متغیرها از چندین دایرکتوری بارگذاری می‌شوند. فهرست مسیرهای دایرکتوری از گزینه varsdir گرفته می‌شود. دستور unsetvar متغیرها را از آخرین دایرکتوری فهرست حذف می‌کند (به‌طور پیش‌فرض /etc/dnf/vars). بنابراین، ممکن است متغیر همچنان در دایرکتوری دیگری از فهرست (برای مثال، مقدار پیش‌فرض توزیع) وجود داشته باشد.

دستور enable مخازن را از طریق فایلی به نام 99-config_manager.repo واقع در دایرکتوری بازنویسی مخازن سیستم فعال می‌کند. فایل پیکربندی اصلی مخزن تغییری نمی‌کند. شناسه مخزن ممکن است شامل الگوهای گلوب باشد. دستور enable الگوی repoid را تفکیک کرده و هر مخزن منطبق به‌طور مستقل فعال می‌شود. این بدان معناست که مخازنی که بعداً اضافه شوند تحت تأثیر این دستور قرار نخواهند گرفت.

دستور disable مخازن را از طریق فایلی به نام 99-config_manager.repo واقع در دایرکتوری بازنویسی مخازن سیستم غیرفعال می‌کند. فایل پیکربندی اصلی مخزن تغییری نمی‌کند. شناسه مخزن ممکن است شامل الگوهای گلوب باشد. دستور disable الگوی repoid را تفکیک کرده و هر مخزن منطبق به‌طور مستقل غیرفعال می‌شود. این بدان معناست که مخازنی که بعداً اضافه شوند تحت تأثیر این دستور قرار نخواهند گرفت.

dnf5.conf(5)، مرجع پیکربندی DNF5 <#dnf5-conf-label>