دستور darcs initialize یک مخزن خالی در دایرکتوری جاری ایجاد می‌کند. این مخزن در دایرکتوری جدیدی به نام _darcs قرار می‌گیرد که فراداده‌ها و تنظیمات کنترل نسخه را در خود نگهداری می‌کند.

فایل‌ها و زیردایرکتوری‌های موجود دست‌نخورده باقی می‌مانند. می‌توانید آن‌ها را با دستور darcs record --look-for-adds ثبت کنید.

دستور Initialize معمولاً به صورت init خلاصه می‌شود.

در حال حاضر Darcs از سه نوع معناشناسی وصله (patch semantics) پشتیبانی می‌کند. این‌ها به نام‌های darcs-1، darcs-2 و darcs-3 شناخته می‌شوند. آن‌ها با یکدیگر ناسازگارند، به این معنا که نمی‌توانید وصله‌ها را میان مخازنی با معناشناسی‌های متفاوت تبادل کنید.

به‌طور پیش‌فرض، وصله‌های مخزن جدید دارای معناشناسی darcs-2 هستند. با این وجود، ایجاد مخزن با معناشناسی darcs-1 با استفاده از فلگ --darcs-1 امکان‌پذیر است؛ هرچند این کار توصیه نمی‌شود، مگر به منظور تبادل وصله با پروژه‌ای که از وصله‌هایی با معناشناسی darcs-1 استفاده می‌کند.

معناشناسی darcs-3 آزمایشی (EXPERIMENTAL) بوده و در نسخه 2.16 جدید است. این ویژگی تنها به عنوان پیش‌نمایش فناوری گنجانده شده و ما استفاده از آن را برای هیچ کار جدی‌ای توصیه نمی‌کنیم. قالب داده روی دیسک هنوز نهایی نشده است و ما نمی‌توانیم و قول نخواهیم داد که نسخه‌های بعدی با مخازن darcs-3 ایجادشده با نسخه‌های پیش از 3.0 کار کنند.

دستورهای initialize و clone فایل‌های ترجیحات را در دایرکتوری _darcs/prefs/ از مخزن تازه ایجادشده می‌سازند. با گزینه --with-prefs-templates فایل‌های ترجیحات boring و binaries با الگوهای پیش‌فرض پر خواهند شد. اگر می‌خواهید این فایل‌ها خالی بمانند از گزینه --no-prefs-templates استفاده کنید. اگر ترجیح می‌دهید تنظیمات مربوطه را به صورت سراسری نگه دارید، اضافه کردن عبارت 'ALL no-prefs-templates' به فایل ~/darcs/defaults شما سودمند خواهد بود.

به‌طور کلی، درخت کاری (working tree) هم شامل فایل‌هایی است که باید تحت کنترل نسخه قرار گیرند (مانند کد منبع) و هم فایل‌هایی که Darcs باید آن‌ها را نادیده بگیرد (مانند فایل‌های اجرایی کامپایل‌شده از روی کد منبع). دستور darcs add برای این استفاده می‌شود که به Darcs بگویید کدام فایل‌ها را تحت کنترل نسخه قرار دهد.

هنگامی که یک پروژه موجود برای نخستین بار به یک مخزن Darcs وارد می‌شود، اجرای دستور darcs add -r * یا darcs record -l برای افزودن تمام فایل‌های منبع اولیه به darcs امری معمول است.

افزودن پیوندهای نمادین (symlinks) پشتیبانی نمی‌شود.

برنامه Darcs تمام فایل‌ها و پوشه‌هایی را که «کسل‌کننده» (boring) به نظر می‌رسند نادیده می‌گیرد. گزینه --boring این رفتار را بازنویسی (override) می‌کند.

برنامه Darcs در صورتی که فایل دیگری در همان پوشه دارای نام یکسانی صرف‌نظر از بزرگی و کوچکی حروف باشد، آن فایل را اضافه نخواهد کرد. گزینه --case-ok این رفتار را بازنویسی می‌کند. سیستم‌های عامل ویندوز و OS X معمولاً از سیستم‌فایل‌هایی استفاده می‌کنند که اجازه نمی‌دهند فایل‌های درون یک پوشه نام‌های یکسانی داشته باشند که فقط در بزرگی و کوچکی حروف متفاوتند (برای نمونه، ReadMe و README). اگر از --case-ok استفاده شود، ممکن است مخزن در آن سیستم‌ها غیرقابل استفاده گردد!

دستور darcs whatsnew تغییرات ثبت‌نشده در درخت کاری را فهرست می‌کند. اگر مجموعه‌ای از فایل‌ها و دایرکتوری‌ها را مشخص کنید، تنها تغییرات ثبت‌نشده مربوط به همان فایل‌ها و دایرکتوری‌ها فهرست می‌شوند.

با گزینه --summary، تغییرات به یک خط برای هر فایل خلاصه می‌شوند، همراه با نشانه‌های اختصاری که ماهیت و گستره تغییر را مشخص می‌کنند. گزینه --look-for-adds باعث می‌شود موارد کاندیدا برای darcs add نیز در خروجی خلاصه گنجانده شوند. نشانه‌های اختصاری خلاصه به شرح زیر هستند:

• عبارت‌های `A f` و `A d/` به ترتیب نمایانگر یک فایل یا دایرکتوری اضافه‌شده هستند.
• عبارت‌های `R f` و `R d/` به ترتیب نمایانگر یک فایل یا دایرکتوری حذف‌شده هستند.
• عبارت `M f -N +M rP` نمایانگر یک فایل ویرایش‌شده است، با `N` خط حذف‌شده، `M` خط اضافه‌شده، و `P` جایگزینی واژگانی.
• عبارت `f -> g` نمایانگر یک فایل یا دایرکتوری جابه‌جاشده است.
• عبارت‌های `a f` و `a d/` هنگام استفاده از گزینه --look-for-adds به ترتیب نمایانگر یک فایل یا دایرکتوری جدید اما اضافه‌نشده هستند.
• علامت تعجب (!) مانند `R! foo.c` نشان می‌دهد که این تغییر با تغییری در یک وصله قبلی تداخل دارد. عبارت `duplicated` به این معناست که تغییر مورد نظر دقیقاً مشابه با تغییری در یک وصله قبلی است.

گزینه --machine-readable حاوی مفهوم --summary است، در حالی که خروجی را برای تجزیه ماشینی مناسب‌تر می‌کند. فایل‌های تغییریافته تنها به صورت `M f` نمایش داده می‌شوند و جابه‌جایی‌ها در دو خط نشان داده می‌شوند: `F f` و `T g` (برگرفته از 'From f To g').

به‌طور پیش‌فرض، darcs whatsnew از قالب درونی Darcs برای تغییرات استفاده می‌کند. برای مشاهده مقداری از زمینه (خطوط تغییرنیافته) پیرامون هر تغییر، از گزینه --unified استفاده کنید (این گزینه در حالت تعاملی اثری ندارد). برای مشاهده تغییرات در قالب متعارف diff، از دستور darcs diff استفاده کنید؛ اما توجه داشته باشید که darcs diff هنگامی که تغییر نام فایل‌ها در میان باشد، نمی‌تواند تغییرات را به درستی نمایش دهد.

در صورتی که هیچ تغییر ثبت‌نشده‌ای وجود نداشته باشد، این دستور با وضعیت ناموفق (یک کد خروج غیر صفر) پایان می‌یابد.

دستور darcs record برای ایجاد یک وصله (patch) از تغییرات موجود در درخت کاری به کار می‌رود. اگر مجموعه‌ای از فایل‌ها و دایرکتوری‌ها را مشخص کنید، تغییرات سایر فایل‌ها نادیده گرفته خواهند شد.

هر وصله دارای یک نام، یک توضیحات اختیاری، یک نویسنده و یک تاریخ است.

برنامه Darcs پس از انتخاب تعاملی، یک ویرایشگر متن را اجرا می‌کند (به darcs help environment مراجعه کنید) تا بتوانید نام وصله (خط اول) و توضیحات وصله (خط‌های بعدی) را وارد نمایید.

می‌توانید نام وصله را از پیش با استفاده از گزینه -m ارائه دهید که در این حالت ویرایشگر متنی اجرا نخواهد شد، مگر اینکه از --edit-long-comment استفاده کنید.

توضیحات وصله یک بلوک متنی اختیاری به صورت آزاد است. این بخش برای ارائه اطلاعات اضافی به کار می‌رود که در نام وصله جا نمی‌شوند؛ برای نمونه، می‌تواند شامل چرایی و منطق ضروری بودن تغییر باشد.

یک تفاوت فنی میان نام وصله و توضیحات وصله این است که تطبیق با فلگ -p تنها بر روی نام وصله‌ها انجام می‌گیرد.

در نهایت، گزینه --logfile به شما اجازه می‌دهد فایلی را مشخص کنید که از پیش شامل نام و توضیحات وصله است. این قابلیت در صورتی که ثبت قبلی ناموفق بوده و فایل _darcs/patch_description.txt را بر جای گذاشته باشد، سودمند است.

هر وصله به نویسنده آن منتسب می‌شود، که معمولاً با نشانی ایمیل مشخص می‌گردد (برای نمونه، `Fred Bloggs <fred@example.net>`). برنامه Darcs برای یافتن این رشته نویسنده چندین مکان را بررسی می‌کند: گزینه --author، فایل‌های _darcs/prefs/author (درون مخزن) و ~/.darcs/author (در دایرکتوری خانگی شما)، و متغیرهای محیطی $DARCS_EMAIL و $EMAIL. اگر هیچ‌کدام از این‌ها وجود نداشته باشند، Darcs از شما یک رشته نویسنده درخواست کرده و آن را در ~/.darcs/author می‌نویسد. توجه داشته باشید که اگر بیش از یک نشانی ایمیل دارید، می‌توانید همه آن‌ها را در ~/.darcs/author قرار دهید (هر نویسنده در یک خط). برنامه Darcs باز هم از شما نام نویسنده را خواهد پرسید، اما به شما امکان می‌دهد آن را از فهرست انتخاب کنید یا مقدار دیگری را تایپ نمایید.

اگر می‌خواهید وابستگی‌های صریح را به صورت دستی برای وصله خود تعریف کنید، می‌توانید از فلگ --ask-deps استفاده کنید. برخی از وابستگی‌ها ممکن است به‌طور خودکار از محتوای وصله استنتاج شوند و امکان حذف آن‌ها وجود ندارد. یک وصله با وابستگی‌های مشخص می‌تواند خالی باشد.

تاریخ وصله به‌طور خودکار تولید می‌شود. این تاریخ را تنها می‌توان با استفاده از گزینه --pipe تغییر داد (جعل کرد).

اگر دستور record را با گزینه --pipe اجرا کنید، تاریخ وصله، نویسنده، و توضیحات بلند (long comment) از شما پرسیده خواهد شد. توضیحات بلند تا انتهای فایل یا پایان ورودی استاندارد (stdin) ادامه خواهد یافت. این رابط کاربری برای اسکریپت‌نویسی darcs و به ویژه برای نوشتن اسکریپت‌های تبدیل مخزن در نظر گرفته شده است. اعلان‌ها بیشتر به عنوان یک راهنمای مفید هستند (چرا که اسکریپت‌ها به آن‌ها نیازی ندارند) تا به درک قالب ورودی کمک کنند. در اینجا نمونه‌ای از اعلان‌های --pipe آورده شده است:

What is the date? Mon Nov 15 13:38:01 EST 2004
Who is the author? David Roundy
What is the log? One or more comment lines

اگر یک دستور آزمون با darcs setpref تعریف شده باشد، تلاش برای ثبت یک وصله باعث اجرای دستور آزمون در یک نسخه تمیز از درخت کاری خواهد شد (یعنی نسخه‌ای که تنها شامل تغییرات ثبت‌شده است). در صورت شکست آزمون، لغو عملیات ثبت به شما پیشنهاد می‌شود.

گزینه --set-scripts-executable باعث می‌شود پیش از اجرای آزمون، اسکریپت‌ها در نسخه تمیز درخت کاری قابل اجرا شوند. برای توضیحی درباره شیوه تشخیص اسکریپت به darcs clone مراجعه کنید.

اگر دستور آزمون شما بسیار کند است (مانند `make all`) و در حال ثبت چندین وصله متوالی هستید، ممکن است بخواهید از --no-test برای صرف‌نظر کردن از همه آزمون‌ها به جز آزمون نهایی استفاده کنید.

برای مشاهده مقداری از زمینه (خطوط تغییرنیافته) در اطراف هر تغییر، از گزینه --unified استفاده کنید.

دستور Clone یک رونوشت از یک مخزن ایجاد می‌کند. آرگومان دوم و اختیاری، دایرکتوری مقصد را برای رونوشت جدید مشخص می‌نماید؛ اگر مشخص نشود، بر اساس مکان مبدأ استنتاج خواهد شد.

به‌طور پیش‌فرض، Darcs تمام وصله‌ها را از مخزن اصلی کپی می‌کند. اگر انتظار دارید مخزن اصلی همچنان در دسترس باقی بماند، می‌توانید از --lazy استفاده کنید تا از کپی کردن وصله‌ها تا زمان نیاز به آن‌ها جلوگیری شود («کپی بر حسب تقاضا»). این ویژگی به ویژه هنگام کپی کردن یک مخزن دوردست با تاریخچه‌ای طولانی که به آن نیازی ندارید بسیار کاربردی است.

هنگام کلون کردن محلی، Darcs در صورت امکان به‌طور خودکار از پیوند سخت (hard link) استفاده می‌کند. این کار افزون بر صرفه‌جویی در زمان و فضا، امکان جابه‌جایی یا حذف مخزن اصلی را بدون تأثیر گذاشتن بر روی نسخه کپی‌شده فراهم می‌کند. پیوند سخت مستلزم آن است که رونوشت بر روی همان سیستم‌فایل مخزن اصلی قرار داشته باشد و سیستم‌فایل از پیوند سخت پشتیبانی کند. این شامل NTFS، HFS+ و تمام سیستم‌فایل‌های همه‌منظوره یونیکس (مانند ext، UFS و ZFS) می‌شود. سیستم‌فایل FAT از پیوند سخت پشتیبانی نمی‌کند.

هنگام کلون کردن از یک مکان دوردست، Darcs بسته‌های (packs) ایجادشده توسط darcs optimize http در مخزن دوردست را جستجو کرده و تلاش می‌کند از آن‌ها استفاده کند. بسته‌ها فایل‌های تکی و بزرگی هستند که می‌توانند با سرعتی بیشتر از فایل‌های کوچک متعدد دانلود شوند.

دستور Darcs clone تغییرات ثبت‌نشده در درخت کاری مخزن مبدأ را کپی نخواهد کرد.

می‌توانید یک مخزن را در نشانی ssh کپی کنید که در این حالت مخزن جدید همیشه کامل خواهد بود.

غالباً مطلوب است که رونوشتی از یک مخزن ایجاد شود که برخی از وصله‌ها را در بر نگیرد. برای نمونه، اگر انتشارها برچسب‌گذاری (tag) شده باشند، darcs clone --tag . رونوشتی از مخزن را در وضعیت آخرین انتشار ایجاد خواهد کرد. وضعیت یک مخزن برچسب‌گذاری‌نشده را نیز می‌توان از طریق یک فایل زمینه (context file) تولیدشده توسط darcs log --context به‌طور کاملاً شفاف شناسایی کرد. با دادن نام چنین فایلی، گزینه --context مخزنی ایجاد می‌کند که تنها شامل وصله‌های موجود در آن زمینه است. هنگامی که یک کاربر اشکالی را در نسخه‌ای منتشرنشده از پروژه شما گزارش می‌دهد، شیوه توصیه‌شده برای تشخیص دقیق نسخه‌ای که او در حال اجرای آن بوده این است که از او بخواهید یک فایل زمینه را در گزارش اشکال بگنجاند. همچنین می‌توانید با استفاده از گزینه‌های --to-patch یا --to-match یک رونوشت از وضعیت بدون برچسب ایجاد کنید، که وصله‌های بعد از نخستین وصله منطبق را مستثنی می‌کنند. از آنجا که این گزینه‌ها با مجموعه وصله‌ها به عنوان یک دنباله مرتب‌شده رفتار می‌کنند، ممکن است پس از مرتب‌سازی مجدد با darcs optimize reorder نتایج متفاوتی به دست آورید.

گزینه --set-scripts-executable باعث می‌شود اسکریپت‌ها در درخت کاری قابل اجرا شوند. اسکریپت به هر فایلی گفته می‌شود که با یک شه‌بنگ («#!») شروع شود.

گزینه --inherit-default برای پشتیبانی از یک گردش کار طراحی شده است که در آن شاخه‌های متفاوتی از همان مخزن بالادستی دارید و می‌خواهید تمام شاخه‌هایتان همان مخزن بالادستی را به عنوان defaultrepo داشته باشند. این گزینه بیش از همه زمانی سودمند است که با افزودن 'ALL --inherit-default' به فایل ~/darcs/defaults شما به صورت سراسری فعال شود.

برای دستور clone این گزینه مفهوم زیر را دارد: اگر مخزن مبدأ از پیش دارای defaultrepo تنظیم‌شده باشد (خواه به این دلیل که آن را کلون کرده‌اید یا به صراحت از گزینه --set-default استفاده کرده‌اید)، و هر دو مبدأ و مقصد مسیرهای معتبر محلی روی یک میزبان باشند، مخزن مقصد همان defaultrepo مخزن مبدأ را دریافت خواهد کرد. در غیر این صورت، مخزن مقصد خودِ مخزن مبدأ را به عنوان defaultrepo دریافت می‌کند، یعنی به رفتار پیش‌فرض (--no-inherit-default) بازمی‌گردد.

دستورهای initialize و clone فایل‌های ترجیحات را در دایرکتوری _darcs/prefs/ از مخزن تازه ایجادشده می‌سازند. با گزینه --with-prefs-templates فایل‌های ترجیحات boring و binaries با الگوهای پیش‌فرض پر خواهند شد. اگر می‌خواهید این فایل‌ها خالی بمانند از گزینه --no-prefs-templates استفاده کنید. اگر ترجیح می‌دهید تنظیمات مربوطه را به صورت سراسری نگه دارید، اضافه کردن عبارت 'ALL no-prefs-templates' به فایل ~/darcs/defaults شما کار را راحت‌تر خواهد کرد.

دستور Pull برای آوردن وصله‌های ایجادشده در یک مخزن دیگر به مخزن جاری (یعنی یا مخزن موجود در دایرکتوری جاری، یا مخزن مشخص‌شده با گزینه --repodir) استفاده می‌شود. دستور Pull آرگومان‌هایی را می‌پذیرد که نشانی‌های اینترنتی (URLs) هستند که باید از آن‌ها دریافت صورت گیرد؛ و هنگامی که بدون آرگومان فراخوانی شود، از مخزن مشخص‌شده در _darcs/prefs/defaultrepo استفاده خواهد کرد.

رفتار پیش‌فرض (--union) دریافت هر وصله‌ای است که در هر یک از مخازن مشخص‌شده وجود دارد. اگر فلگ --intersection را مشخص کنید، darcs تنها آن وصله‌هایی را دریافت می‌کند که در تمام مخازن مبدأ وجود داشته باشند. اگر فلگ --complement را مشخص کنید، darcs تنها عناصری از نخستین مخزن را دریافت خواهد کرد که در هیچ‌یک از مخازن باقی‌مانده وجود نداشته باشند.

اگر --reorder مشخص شود، مجموعه وصله‌هایی که تنها در مخزن جاری وجود دارند به بالای تاریخچه جاری آورده می‌شوند. این قابلیت حتی اگر هیچ وصله جدیدی برای دریافت وجود نداشته باشد نیز کار خواهد کرد.

گزینه --inherit-default برای پشتیبانی از گردش کاری طراحی شده است که در آن شاخه‌های متفاوتی از همان مخزن بالادستی دارید و می‌خواهید تمام شاخه‌هایتان همان مخزن بالادستی را به عنوان defaultrepo داشته باشند. این قابلیت بیش از همه زمانی سودمند است که با افزودن 'ALL --inherit-default' به فایل ~/darcs/defaults شما به صورت سراسری فعال شود.

برای دستورهای push، pull و send این گزینه به معنای زیر است: مفهوم گزینه --set-default را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که defaultrepo (محلی) را به جای خودِ مخزن دوردست، برابر با defaultrepo مخزن دوردست قرار دهد. این امر تنها زمانی رخ می‌دهد که مخزن دوردست یک defaultrepo تنظیم‌شده داشته باشد و هر دو مخزن محلی و دوردست مسیرهای محلی معتبری روی یک میزبان باشند؛ در غیر این صورت به رفتار پیش‌فرض (--no-inherit-default) بازمی‌گردد.

برای شرح تفصیلی بسیاری از گزینه‌ها به darcs help apply مراجعه کنید.

دستور Push نقطه مقابل دستور pull است. Push به شما امکان می‌دهد وصله‌ها را از مخزن جاری به یک مخزن دیگر کپی کنید.

گزینه --reorder-patches به همان روشی عمل می‌کند که برای pull و apply عمل می‌کرد: به جای قرار دادن وصله‌های جدید (که از مخزن محلی شما می‌آیند) در بالای (یعنی بعد از) وصله‌های موجود (دوردست)، وصله‌های مختص دوردست را در بالای وصله‌هایی که ارسال می‌کنید قرار می‌دهد. این کار می‌تواند برای نمونه در حالتی سودمند باشد که یک برچسب (tag) را به صورت محلی ثبت کرده‌اید و می‌خواهید این برچسب پس از ارسال، در مخزن دوردست دست‌نخورده و بدون تداخل بماند.

اگر فلگ --apply-as را مشخص کنید، darcs از sudo برای اعمال وصله‌ها در قالب یک کاربر دیگر استفاده خواهد کرد. این ویژگی در حالتی سودمند است که بخواهید سیستمی راه‌اندازی کنید که در آن چند کاربر بتوانند یک مخزن را تغییر دهند، اما نمی‌خواهید به آن‌ها دسترسی کامل برای نوشتن بدهید. این شیوه در برابر مهاجمان مخرب و حرفه‌ای امن نیست، اما دست‌کم می‌تواند مخزن شما را از خطاهای کاربران ناشی، بی‌دقت یا سهل‌انگار مصون نگه دارد.

دستور darcs push پیش از ارسال داده‌های وصله به یک مکان دوردست از طریق ssh، آن‌ها را فشرده می‌کند. این کار تا زمانی پاسخگو است که نسخه darcs دوردست قدیمی‌تر از 2.5 نباشد. اگر خطاهایی دریافت کردید که نشان‌دهنده یک بسته وصله خراب است، باید دوباره با گزینه --no-compress تلاش کنید.

گزینه --inherit-default برای پشتیبانی از گردش کاری طراحی شده است که در آن شاخه‌های متفاوتی از همان مخزن بالادستی دارید و می‌خواهید تمام شاخه‌هایتان همان مخزن بالادستی را به عنوان defaultrepo داشته باشند. این قابلیت بیش از همه زمانی سودمند است که با افزودن 'ALL --inherit-default' به فایل ~/darcs/defaults شما به صورت سراسری فعال شود.

برای دستورهای push، pull و send این گزینه مفهوم زیر را دارد: مفهوم گزینه --set-default را تغییر می‌دهد تا defaultrepo (محلی) را به جای خودِ مخزن دوردست، برابر با defaultrepo مخزن دوردست قرار دهد. این امر تنها زمانی رخ می‌دهد که مخزن دوردست یک defaultrepo تنظیم‌شده داشته باشد و هر دو مخزن محلی و دوردست مسیرهای محلی معتبری روی یک میزبان باشند؛ در غیر این صورت به رفتار پیش‌فرض (--no-inherit-default) بازمی‌گردد.

سیستم Darcs نمی‌تواند به طور قابل اعتمادی بین حالتی که فایلی حذف شده و فایلی جدید اضافه شده است، با حالتی که فایل جابه‌جا شده تمایز قائل شود. بنابراین، Darcs همواره حالت اول را فرض می‌کند و دستور `darcs mv` را ارائه می‌دهد تا هرگاه حالت دوم مد نظر شما بود، به Darcs اطلاع دهید. این دستور همچنین فایل را در درخت کاری جابه‌جا می‌کند (برخلاف `darcs remove` )، مگر اینکه قبلاً جابه‌جا شده باشد.

اگر فایل دیگری در همان پوشه نامی یکسان داشته باشد و تفاوت تنها در بزرگی و کوچکی حروف باشد، Darcs فایل را تغییر نام نخواهد داد. گزینه --case-ok این رفتار را لغو می‌کند. سیستم‌عامل‌های ویندوز و OS X معمولاً از سیستم‌فایل‌هایی استفاده می‌کنند که اجازه نمی‌دهند فایل‌های یک پوشه نامی یکسان و فقط با تفاوت در بزرگی و کوچکی حروف داشته باشند (برای نمونه، `ReadMe` و `README`).` اگر از گزینه --case-ok استفاده شود، ممکن است مخزن در آن سیستم‌ها غیرقابل استفاده گردد!

دستور `darcs remove` اساساً برای تقارن با `darcs add` وجود دارد، چرا که روش معمول برای حذف یک فایل از کنترل نسخه، صرفاً حذف آن از درخت کاری است. این دستور تنها در شرایط غیرمعمولی کاربرد دارد که فرد بخواهد پچ حذف را بدون پاک کردن نسخه موجود در درخت کاری ثبت کند (که بعداً بتوان آن را مجدداً اضافه کرد).

توجه داشته باشید که اعمال یک پچ حذف روی یک مخزن (مثلاً با واکشی پچ از طریق pull) همواره بر درخت کاری آن مخزن تأثیر خواهد گذاشت.

افزون بر پچ‌های مبتنی بر خط، Darcs از شکل محدودی از جایگزینی واژگانی (Lexical substitution) نیز پشتیبانی می‌کند. با فایل‌ها مانند توالی‌هایی از کلمات رفتار می‌شود و هر بار تکرار کلمه قدیمی با کلمه جدید جایگزین می‌گردد. هدف از این قابلیت، فراهم کردن روشی تمیز برای تغییر نام یک تابع یا متغیر است. چنین تغییر نام‌هایی معمولاً خطوط متعددی را در سراسر کد منبع تحت تأثیر قرار می‌دهند؛ بنابراین یک پچ سنتی مبتنی بر خط با احتمال بسیار بالا با سایر شاخه‌ها دچار تداخل شده و نیازمند ادغام دستی خواهد بود.

فایل‌ها بر اساس یک قاعده ساده نشانه‌گذاری (Tokenize) می‌شوند: کلمات رشته‌هایی از نویسه‌های توکن معتبر هستند و هر آنچه میان آن‌ها قرار دارد (علائم نگارشی و فاصله‌های خالی) نادیده گرفته می‌شود. به طور پیش‌فرض، نویسه‌های توکن معتبر شامل حروف، اعداد و زیرخط هستند (یعنی `[A-Za-z0-9_]`).` با این حال اگر توکن قدیمی یا جدید حاوی خط تیره یا نقطه باشد، هر دو نویسه خط تیره و نقطه معتبر در نظر گرفته می‌شوند (یعنی `[A-Za-z0-9_.-]`).`

مجموعه نویسه‌های معتبر را می‌توان با استفاده از گزینه --token-chars شخصی‌سازی کرد. آرگومان باید در میان کروشه محصور شده باشد. اگر خط تیره میان دو نویسه در این مجموعه قرار گیرد، به عنوان بازه مجموعه در نظر گرفته می‌شود. برای نمونه، در بیشتر محلی‌سازی‌ها عبارت `[A-Z]` بیانگر تمامی حروف بزرگ است. اگر اولین نویسه علامت هشتک (Caret یا ^) باشد، توکن‌های معتبر به عنوان متمم نویسه‌های باقی‌مانده در نظر گرفته می‌شوند. برای مثال، `[^:0` می‌تواند برای تطبیق فیلدها در passwd(5) به کار رود، جایی که رکوردها با خط جدید و فیلدها با دو نقطه از یکدیگر جدا می‌شوند.

اگر تصمیم به استفاده از --token-chars دارید، اکیداً توصیه می‌شود که این کار را به صورت یکدست و هماهنگ انجام دهید. پیامدهای استفاده از چندین پچ جایگزینی با آرگومان‌های متفاوت --token-chars روی یک فایل یکسان، نه به خوبی آزمایش شده و نه به درستی شناخته شده است.

به طور پیش‌فرض اگر توکن جدید از قبل استفاده شده باشد، Darcs از انجام جایگزینی خودداری می‌کند؛ زیرا موارد جایگزین‌شده از توکن‌های موجود قبلی قابل تشخیص نخواهند بود. این رفتار را می‌توان با ارائه گزینه --force نادیده گرفت، اما تلاش برای بازگردانی پچ حاصل با دستور `darcs rollback` بر این توکن‌های از پیش موجود تأثیر خواهد گذاشت.

محدودیت‌ها:

بخش توکن‌ساز با فایل‌ها مانند رشته‌های بایتی رفتار می‌کند؛ بنابراین امکان‌پذیر نیست که --token-chars شامل نویسه‌های چندبایتی، مانند بخش‌های غیر ASCII در UTF-8 باشد. به همین ترتیب، تلاش برای جایگزینی یک نویسه با «بیت بالا» (High-bit) از یک کدگذاری تک‌بایتی، منجر به جایگزینی همان بایت در فایل‌هایی با کدگذاری‌های متفاوت خواهد شد. برای نمونه، نویسه á از ISO 8859-1 با نویسه آلفا (α) از ISO 8859-7 نیز تطبیق خواهد یافت.

به دلیل محدودیت‌های موجود در قالب فایل پچ، آرگومان‌های --token-chars نمی‌توانند حاوی فاصله خالی واقعی (Literal whitespace) باشند. برای نمونه، نمی‌توان از `[^ 0t]` برای تعریف تمام نویسه‌ها به جز فاصله، تب و خط جدید به عنوان نویسه‌های معتبر درون یک کلمه استفاده کرد، زیرا حاوی یک فاصله واقعی است.

برخلاف عبارات کروشه‌ای regex(7) در استاندارد POSIX، کلاس‌های نویسه (مانند `[[:alnum:]]`) توسط --token-chars پشتیبانی نمی‌شوند و بدون هشدار به عنوان مجموعه‌ای ساده از نویسه‌ها در نظر گرفته خواهند شد.

دستور `darcs log` پچ‌های مخزن جاری یا در صورت استفاده از --repo، یک مخزن دوردست را فهرست می‌کند. بدون گزینه‌ها یا آرگومان‌ها، تمام پچ‌ها فهرست خواهند شد.

هنگامی که مسیرهای فایل‌ها یا دایرکتوری‌ها به عنوان آرگومان داده شوند، فقط پچ‌هایی که بر آن مسیرها تأثیر می‌گذارند فهرست می‌شوند. این شامل پچ‌هایی که پیش از جابه‌جا شدن یا تغییر نام فایل‌ها روی آن‌ها اعمال شده‌اند نیز می‌شود.

هنگام استفاده از --from-tag یا --from-patch، تنها پچ‌های ثبت‌شده از زمان آن برچسب یا پچ به بعد فهرست می‌شوند. به طور مشابه، گزینه‌های --to-tag و --to-patch فهرست را به پچ‌های قدیمی‌تر محدود می‌کنند.

گزینه‌های --last و --max-count هر دو تعداد پچ‌های فهرست‌شده را محدود می‌کنند. گزینه اول پیش از سایر فیلترها اعمال می‌شود، در حالی که گزینه دوم پس از سایر فیلترها اعمال می‌گردد. برای نمونه، `darcs log foo.c --max-count 3` سه پچ آخر را که بر foo.c تأثیر گذاشته‌اند چاپ می‌کند، در حالی که `darcs log --last 3 foo.c` تنها پچ‌هایی از میان سه پچ آخر کل مخزن را چاپ می‌کند که بر foo.c تأثیر دارند.

چهار قالب خروجی وجود دارد. حالت پیش‌فرض --human-readable است. قالب اندکی متفاوت --machine-readable امکان مشاهده وابستگی‌های پچ را در حالت غیرتعاملی فراهم می‌سازد. همچنین می‌توانید گزینه --context را انتخاب کنید که یک قالب داخلی است و می‌تواند مجدداً توسط Darcs خوانده شود (مانند `darcs clone --context`).`

در نهایت، گزینه --xml-output وجود دارد که خروجی معتبر XML تولید می‌کند... مگر آنکه متادیتای پچ (نویسنده، نام یا توضیحات) حاوی نویسه‌ای غیر ASCII باشد و در یک محلی‌سازی غیر UTF-8 ثبت شده باشد.

هنگامی که `darcs annotate` روی یک فایل فراخوانی می‌شود، پچی را پیدا می‌کند که آخرین بار هر خط از آن فایل را تغییر داده است. این قابلیت روی پوشه‌ها (دایرکتوری‌ها) نیز کار می‌کند.

گزینه --machine-readable می‌تواند برای تولید خروجی مناسب پردازش پسین ماشینی استفاده شود.

دستور `darcs diff` دو نسخه از درخت کاری مخزن جاری را با یکدیگر مقایسه می‌کند. بدون گزینه‌ها، درخت کاری دست‌نخورده (ثبت‌شده) با درخت کاری ثبت‌نشده مقایسه می‌شود. این مقایسه در سطح پایین‌تری نسبت به دستور `darcs whatsnew` انجام می‌گیرد، زیرا تفاوت‌ها را خط‌به‌خط نمایش می‌دهد و همچنین کندتر است. همانند `darcs whatsnew`، اگر فایل‌ها یا دایرکتوری‌هایی را مشخص کنید، تغییرات سایر فایل‌ها فهرست نخواهند شد. این دستور همیشه از یک ابزار خارجی diff استفاده می‌کند.

با گزینه --patch، مقایسه میان درخت‌های کاری با آن پچ و بدون آن پچ انجام خواهد شد. پچ‌های پس از پچ انتخاب‌شده در هیچ‌یک از درخت‌های کاری مقایسه‌شده حضور ندارند. گزینه‌های --from-patch و --to-patch اجازه می‌دهند مجموعه پچ‌ها در درخت‌های کاری «قدیمی» و «جدید» به طور جداگانه مشخص شوند.

گزینه‌های مرتبط با برچسب (Tag) و تطبیق (Match) نیز پشتیبانی می‌شوند، مانند `darcs diff --from-tag 1.0 --to-tag 1.1`. تمام این گزینه‌ها ترتیبی را برای مجموعه پچ‌ها فرض می‌کنند، بنابراین نتایج ممکن است تحت تأثیر عملیاتی مانند `darcs optimize reorder` قرار گیرند.

دستور diff(1) همیشه با آرگومان‌های -rN و به طور پیش‌فرض همچنین با -u فراخوانی می‌شود تا تفاوت‌ها را در قالب یکپارچه (Unified format) نمایش دهد. این قالب را می‌توان با ارسال --no-unified غیرفعال کرد. یک آرگومان اضافی را می‌توان با استفاده از --diff-opts ارسال کرد، مانند --diff-opts=-ud یا --diff-opts=-wU9.

گزینه --diff-command می‌تواند برای تعیین یک ابزار جایگزین استفاده شود. آرگومان‌ها را می‌توان به صورت جداشده با فاصله خالی اضافه کرد. این مقدار توسط پوسته (Shell) تفسیر نمی‌شود، بنابراین ساختارهای پوسته قابل استفاده نیستند. آرگومان‌های %1 و %2 باید حتماً گنجانده شوند؛ این آرگومان‌ها با دو درخت کاری که با یکدیگر مقایسه می‌شوند جایگزین خواهند شد. برای نمونه:

darcs diff -p . --diff-command "meld %1 %2"

در صورت استفاده از این گزینه، --diff-opts نادیده گرفته می‌شود.

اطلاعات گوناگونی را درباره یک مخزن نمایش می‌دهد. برای جزئیات به توضیحات زیردستورها مراجعه کنید.

دستور show contents می‌تواند برای نمایش نسخه پیشین یک یا چند فایل استفاده شود. اگر هیچ آرگومان نسخه‌ای به show contents ندهید، نسخه ثبت‌شده فایل(ها) را نمایش می‌دهد.

این دستور گرافی از وابستگی‌های میان پچ‌ها ایجاد می‌کند. قالب خروجی به زبان دات (Dot Language) است، به نشانی https://www.graphviz.org/doc/info/lang.html مراجعه کنید. گراف حاصل به صورت تعدی کاهش یافته است (Transitively reduced)؛ به عبارت دیگر، تنها شامل وابستگی‌های مستقیم است و وابستگی‌های غیرمستقیم را شامل نمی‌شود.

به طور پیش‌فرض تمام پچ‌های موجود در مخزن شما لحاظ می‌شوند. می‌توانید این بازه را با استفاده از گزینه‌های تطبیق پچ محدود کنید؛ به `darcs help patterns` و گزینه‌های در دسترس برای این دستور مراجعه فرمایید. برای نمونه، جهت مصورسازی وابستگی‌های میان تمام پچ‌ها از زمان آخرین برچسب، دستور زیر را اجرا کنید:

darcs show dependencies --from-tag=. | dot -Tpdf -o FILE.pdf

محاسبه نتیجه این دستور بسته به تعداد پچ‌های موجود در بازه انتخابی ممکن است زمان بسیار(!) زیادی ببرد. برای N پچ، در بدترین حالت به محاسباتی از مرتبه N^3 جابه‌جایی پچ (Commutation) نیاز دارد.

دستور `darcs show files` آن دسته از فایل‌ها و دایرکتوری‌های موجود در درخت کاری را که تحت کنترل نسخه هستند فهرست می‌کند. این دستور اساساً برای اهداف اسکریپت‌نویسی کاربرد دارد؛ کاربران نهایی احتمالاً ترجیح می‌دهند از `darcs whatsnew --summary` استفاده کنند.

یک فایل در صورتی «در انتظار» (Pending) است که به سیستم اضافه شده اما هنوز ثبت (Record) نشده باشد. به طور پیش‌فرض، فایل‌ها (و دایرکتوری‌های) در انتظار فهرست می‌شوند؛ گزینه --no-pending از این کار جلوگیری می‌کند.

به طور پیش‌فرض `darcs show files` هم فایل‌ها و هم دایرکتوری‌ها را فهرست می‌کند، اما فلگ‌های --no-files و --no-directories این رفتار را تغییر می‌دهند.

به طور پیش‌فرض هر ورودی در یک خط جداگانه قرار می‌گیرد (یعنی با خط جدید جدا می‌شوند). اگر خود فایل‌ها حاوی خط جدید یا سایر نویسه‌های کنترلی باشند، این امر ممکن است مشکلاتی ایجاد کند. برای حل این مشکل، گزینه --null از نویسه تهی (Null) به جای خط جدید استفاده می‌کند. اسکریپتی که خروجی این دستور را تفسیر می‌کند باید با این شیوه سازگار باشد؛ دستور `xargs -0` نمونه‌ای از چنین دستوری است.

برای نمونه، جهت فهرست کردن فایل‌های تحت کنترل نسخه بر اساس اندازه:

darcs show files -0 | xargs -0 ls -ldS

دستور `darcs show index` تمام فایل‌ها و دایرکتوری‌های تحت کنترل نسخه را همراه با هش‌های آن‌ها همان‌گونه که در `_darcs/index` ذخیره شده‌اند فهرست می‌کند. برای فایل‌ها، فیلدها شامل اندازه فایل، هش sha256 محتوای جاری فایل و نام فایل هستند.

دستور `darcs show pristine` تمام فایل‌ها و دایرکتوری‌های تحت کنترل نسخه را همراه با هش‌های نسخه‌های دست‌نخورده (Pristine) آن‌ها فهرست می‌کند. برای فایل‌ها، فیلدها شامل اندازه فایل، هش sha256 محتوای فایل دست‌نخورده و نام فایل هستند.

دستور `darcs show repo` آمارهایی را درباره مخزن جاری نمایش می‌دهد و به اسکریپت‌های متفرقه اجازه می‌دهد بدون نیاز به بررسی مستقیم `_darcs` (و بدون خطر از کار افتادن در صورت تغییر قالب `_darcs`) به این اطلاعات دسترسی پیدا کنند.

شناسه «هش ضعیف» (Weak Hash) مجموعه پچ‌های یک مخزن را مستقل از ترتیب آن‌ها مشخص می‌کند. از این شناسه می‌توان برای مقایسه آسان دو مخزن از یک پروژه مشابه استفاده کرد. این هش از نظر رمزنگاری ایمن نیست.

به طور پیش‌فرض، خروجی شامل آمارهایی است که نیازمند پیمایش پچ‌های ثبت‌شده در مخزن هستند، به ویژه «هش ضعیف» و تعداد پچ‌ها. اگر به این داده‌ها نیازی ندارید، از گزینه --no-enum-patches استفاده کنید تا زمان اجرای این دستور از مرتبه O(n) به O(1) کاهش یابد.

به طور پیش‌فرض، خروجی در قالبی خوانا برای انسان است. گزینه --xml-output می‌تواند برای تولید خروجی جهت پردازش پسین ماشینی استفاده شود.

دستور `darcs show authors` نویسندگان مخزن جاری را که بر اساس تعداد پچ‌های ارسالی مرتب شده‌اند فهرست می‌کند. با گزینه --verbose، این دستور صرفاً نویسنده هر پچ را (بدون تجمیع یا مرتب‌سازی) فهرست می‌نماید.

ممکن است نام یا نشانی ایمیل یک نویسنده در طول زمان تغییر کند. برای اینکه به Darcs اطلاع دهید چه زمانی چندین رشته نویسنده مختلف به یک فرد یکسان اشاره دارند، فایلی به نام `.authorspellings` در ریشه درخت کاری ایجاد کنید. هر خط از این فایل با نام و نشانی متعارف (اصلی) نویسنده آغاز می‌شود و می‌تواند با فهرستی از عبارت‌های منظم گسترش‌یافته که با کاما از هم جدا شده‌اند ادامه یابد. خطوط خالی و خطوطی که با دو خط تیره آغاز می‌شوند نادیده گرفته خواهند شد. قالب فایل `.authorspelling` را می‌توان با این الگو توصیف کرد:

name <address> [, regexp ]*

در ارتباط با نویسه‌های ویژه نکاتی وجود دارد که باید در نظر گرفت: فاصله‌های خالی حذف می‌شوند؛ بنابراین اگر در عبارت منظم به فاصله نیاز دارید از [ ] استفاده کنید. از آنجا که کاما به عنوان جداکننده عمل می‌کند، اگر می‌خواهید آن را در عبارت منظم به کار ببرید باید آن را اسکیپ کنید. توجه داشته باشید که `.authorspelling` از عبارات منظم گسترش‌یافته استفاده می‌کند، بنابراین +، ؟ و موارد مشابه نویسه‌های متا (Metacharacters) هستند و برای تفسیر لفظی (Literal) باید آن‌ها را اسکیپ نمایید.

هر پچی که رشته نویسنده آن با نشانی متعارف یا هر یک از عبارت‌های منظم مرتبط مطابقت داشته باشد، به عنوان اثر آن نویسنده در نظر گرفته می‌شود. تمام تطبیق‌ها نسبت به بزرگی و کوچکی حروف غیرحساس هستند و به صورت جزئی (تطبیق زیررشته) عمل می‌کنند. برای تطبیق کل رشته در عبارت منظم از ^ و $ استفاده کنید.

در حال حاضر این مرحله یکسان‌سازی تنها در دستور `darcs show authors` انجام می‌شود. سایر دستورات، مانند `darcs log` رشته‌های نویسنده را دقیقاً همان‌گونه که هستند به کار می‌برند.

نمونه‌ای از یک فایل `.authorspelling` به صورت زیر است:

-- This is a comment.
Fred Nurk <fred@example.com>
John Snagge <snagge@bbc.co.uk>, John, snagge@, js@(si|mit).edu
Chuck Jones Jr. <chuck@pobox.com>, cj+user@example.com

دستور tags فهرستی از تمام برچسب‌های موجود در مخزن را در خروجی استاندارد می‌نویسد.

نویسه‌های تب (نویسه کد ۹ در جدول ASCII) در نام برچسب‌ها برای سازگاری بهتر با ابزارهای پوسته به فاصله تبدیل می‌شوند. در صورت وقوع این تبدیل، یک پیام هشدار چاپ خواهد شد.

هنگام استفاده از فلگ --verbose، این دستور تمام محتوای نمایه‌ساز پچ (Patch index) را استخراج کرده و یکپارچگی آن را بررسی می‌کند.

آزمون (تست) را روی وضعیت ثبت‌شده فعلی مخزن اجرا می‌کند. در صورت عدم ارائه آرگومان، از آزمون پیش‌فرض مخزن استفاده می‌کند (به `darcs setpref` مراجعه کنید). در صورت ارائه یک آرگومان، با آن به عنوان دستور آزمون رفتار می‌شود. در صورت ارائه دو آرگومان، اولی دستور راه‌اندازی اولیه و دومی آزمون اصلی است (به این معنی که کد خروج دستور اول برای تعیین موفقیت آزمون لحاظ نمی‌شود). در صورت استفاده از فلگ‌های --linear یا --bisect، تلاش می‌کند تازه‌ترین نسخه‌ای از مخزن را که آزمون را با موفقیت می‌گذراند پیدا کند.

فلگ --linear جستجوی خطی را از مبدأ (head) آغاز کرده و به سمت گذشته حرکت می‌کند. این راهبرد زمانی بهترین بازدهی را دارد که آزمون با سرعت بسیار بالایی اجرا شود یا پچ مورد نظر نزدیک به مبدأ (head) باشد.

فلگ --bisect جستجوی دودویی (باینری) انجام می‌دهد. این راهبرد زمانی بهترین بازدهی را دارد که اجرای آزمون بسیار کند باشد یا پچ مورد نظر احتمالاً در گذشته دور مخزن قرار داشته باشد.

فلگ --backoff جستجو را از مبدأ (head) آغاز کرده و با جهش‌های بیشتر و بیشتر به سمت گذشته پیش می‌رود تا جایی که آزمون موفق شود. سپس یک جستجوی دودویی را روی زیرمجموعه‌ای از آن پچ‌های نادیده‌گرفته‌شده اجرا می‌کند. این راهبرد به خوبی کار می‌کند مگر در شرایطی که پچ مورد نظر در گذشته دور مخزن باشد.

با فرض اینکه بروز شکست رفتاری یکنواخت (Monotonous) داشته باشد، دو گزینه --linear و --bisect نتیجه یکسانی تولید خواهند کرد. (یکنواخت به این معنی است که با دور شدن از head، نتیجه آزمون تنها یک بار از «شکست» به «موفق» تغییر وضعیت می‌دهد). اگر شکست یکنواخت نباشد، یکی از پچ‌هایی که آزمون را با شکست مواجه کرده به صورت تصادفی پیدا خواهد شد.

اگر دستور آزمون کد خروج ۱۲۵ را بازگرداند، وضعیت مخزن به عنوان «غیرقابل آزمایش» (Untestable) تلقی می‌شود؛ برای نمونه ممکن است در صورت بروز خطای بیلد یا موارد دیگری که مشکل اصلی مورد نظر شما برای ردیابی نیست، این وضعیت رخ دهد. این حالت می‌تواند منجر به گزارش چندین پچ به عنوان منشأ شکست شود.

برای نمونه، اگر پچ ۱ موجب شکست در بیلد شود، پچ ۲ آزمونی را در بخش نامرتبطی از کد با شکست مواجه کند و پچ ۳ شکست بیلد را برطرف نماید، پچ‌های ۱، ۲ و ۳ به عنوان عامل شکست شناسایی خواهند شد.

گزینه --shrink-failures، که به طور پیش‌فرض فعال است، یک مرحله پس‌پردازش برای مرتب‌سازی مجدد پچ‌ها اضافه می‌کند تا شکست را با دقت بیشتری محدود سازد. در مثال بالا، احتمال دارد بتوان پچ ۲ را به قبل از پچ ۱ یا بعد از پچ ۳ منتقل کرد و بدین ترتیب آن را به عنوان تنها دلیل شکست شناسایی نمود.

این کاهش دامنه خطا را می‌توان با گزینه --no-shrink-failures غیرفعال کرد.

دستور `darcs revert` تغییرات ثبت‌نشده در درخت کاری را دور می‌ریزد. همانند `darcs record`، از شما پرسیده خواهد شد که کدام قطعه‌تغییرات (تغییرات) بازگردانی شوند. از سوییچ `--all` می‌توان برای جلوگیری از نمایش این اعلان‌ها استفاده کرد. در صورت مشخص شدن فایل‌ها یا دایرکتوری‌ها، سایر بخش‌های درخت کاری بازگردانی نمی‌شوند.

اگر تصادفاً تغییری را که می‌خواستید نگه دارید بازگردانی کردید (برای نمونه، تایپ کردن `darcs rev -a` به جای `darcs rec -a`)، می‌توانید فوراً دستور `darcs unrevert` را برای بازیابی آن اجرا کنید. این کار تنها در صورتی تضمین می‌شود که مخزن پس از اجرای `darcs revert` تغییر نکرده باشد.

دستور `unrevert` یک دستور نجات برای مواقعی است که تصادفاً چیزی را که می‌خواستید نگه دارید بازگردانی کرده‌اید (برای نمونه، تایپ کردن `darcs rev -a` به جای `darcs rec -a`).

این دستور در صورتی که مخزن پس از انجام بازگردانی تغییر کرده باشد، ممکن است با شکست مواجه شود. دارکس (Darcs) پیش از اجرای یک دستور تعاملی که قطعاً مانع از لغو بازگردانی (unreversion) می‌شود، از شما تاییدیه خواهد خواست.

دستور `amend` یک وصله «پیش‌نویس» (draft) را با افزودن‌ها یا بهبودها به‌روزرسانی می‌کند و در نتیجه یک وصله واحد «نهایی‌شده» تولید می‌نماید.

به‌طور پیش‌فرض، `amend` پیشنهاد ثبت تغییرات اضافی را به شما می‌دهد. اگر در عوض می‌خواهید تغییراتی را حذف کنید، از فلگ `--unrecord` استفاده نمایید.

هنگام ثبت یک وصله پیش‌نویس، ایده خوبی است که نام آن را با `DRAFT:` آغاز کنید. پس از پایان کار، آن را با `darcs amend --edit-long-comment` حذف کنید. همچنین، برای تغییر نام وصله بدون باز کردن ویرایشگر، از فلگ `--name`/`-m` استفاده کنید:

darcs amend --match 'name "DRAFT: foo"' --name 'foo2'

همانند `darcs record`، اگر `amend` را با آرگومان‌های فایل فرابخوانید، تنها درباره تغییرات مربوط به آن فایل‌ها از شما سوال خواهد شد. بنابراین برای اصلاح یک وصله در foo.c با استفاده از بهبودهای bar.c، این دستور را اجرا می‌کنید:

darcs amend --match 'touch foo.c' bar.c

توجه داشته باشید که این دستور تاریخچه مخزن شما را ویرایش می‌کند. این دستور اساساً برای استفاده روی وصله‌هایی طراحی شده است که خودتان نوشته‌اید و هنوز منتشر نکرده‌اید. استفاده از آن برای وصله‌هایی که قبلاً منتشر شده‌اند یا حتی وصله‌هایی که خودتان آن‌ها را ننوشته‌اید، ممکن است باعث سردرگمی شده و جریان کاری خودتان و دیگران را مختل کند. البته این موضوع تا حد زیادی به نحوه سازمان‌دهی پروژه شما بستگی دارد، بنابراین ممکن است استثناهای معتبری برای این قاعده وجود داشته باشد.

استفاده از گزینه `--not-in-remote` روش خوبی برای محافظت در برابر ویرایش تصادفی وصله‌های منتشرشده است. بدون آرگومان، این گزینه هر وصله‌ای را که در `defaultrepo` نیز موجود باشد، از حالت انتخاب خارج می‌کند. اگر در یک کپی کلون‌شده از مخزنی با میزبانی عمومی کار می‌کنید، در این صورت `defaultrepo` شما همان مخزن عمومی خواهد بود. همچنین می‌توانید به این گزینه یک آرگومان بدهید که مسیر یا نشانی وب مخزن دیگری باشد؛ می‌توانید از این گزینه چندین بار با مخازن مختلف استفاده کنید، که اثر آن در نظر گرفتن همه آن‌ها به عنوان «بالادست» (upstream) است؛ بدین معنی که از انتخاب هر وصله‌ای که در هر یک از این مخازن وجود دارد جلوگیری می‌کند.

شما همچنین می‌توانید تنها با استفاده از گزینه مناسب `--match` همراه با کلیدواژه `author`، از ویرایش وصله‌های توسعه‌دهنده دیگر جلوگیری کنید. برای مثال، می‌توانید خطی مانند `<cmd> match Your Name` را به فایل `~/.darcs/defaults` خود اضافه نمایید.

دستور `darcs rebase` برای ویرایش مجموعه‌ای از وصله‌های دارکس استفاده می‌شود.

ایده اصلی این است که می‌توانید وصله‌ها را از انتهای یک مخزن به حالت تعلیق درآورید. این وصله‌ها دیگر بخشی از تاریخچه نبوده و هیچ اثری روی درخت کاری ندارند. وصله‌های معلق برای دستوراتی که از بیرون به مخزن دسترسی دارند (مانند push، pull، clone، send و غیره) نامرئی هستند.

توالی وصله‌های معلق را می‌توان به روش‌هایی دستکاری کرد که برای وصله‌های عادی مجاز نیستند. برای نمونه، `darcs rebase obliterate` به شما امکان می‌دهد وصله‌ای را در این توالی حذف کنید، حتی اگر وصله‌های معلق دیگر به آن وابسته باشند. در نتیجه، این وصله‌های دیگر دچار تعارض خواهند شد.

شما همچنین می‌توانید به روش معمول روی وصله‌های عادی عملیات انجام دهید. اگر وصله‌های عادی را اضافه یا حذف کنید، وصله‌های معلق به‌طور خودکار تطبیق داده می‌شوند تا همچنان بر وضعیت اولیه اعمال شوند، و احتمالاً در این فرآیند دچار تعارض گردند.

توجه داشته باشید به محض اینکه یک وصله معلق شود، هویت خود را به‌طور برگشت‌ناپذیری از دست می‌دهد. این بدان معناست که تعلیق یک وصله مشمول هشدارهای معمول درباره ویرایش تاریخچه پروژه شماست.

نقطه مقابل تعلیق یک وصله، خارج کردن آن از حالت تعلیق (unsuspend) است. این کار آن را دوباره به یک وصله عادی تبدیل می‌کند. اگر وصله در نتیجه عملیات قبلی روی وصله‌های عادی یا معلق دچار تعارض شده باشد، خروج از تعلیق نشانه‌گذاری تعارض مناسبی را ایجاد خواهد کرد. با این حال توجه داشته باشید که خودِ وصله خارج‌شده از تعلیق، «دارای تعارض نخواهد بود». این بدان معناست که هیچ راهی برای تولید مجدد نشانه‌گذاری تعارض وجود ندارد. هنگامی که آن را با ویرایش فایل‌ها یا با استفاده از `darcs revert` حذف کردید، هرگونه اطلاعات درباره تعارض از دست می‌رود.

تا زمانی که وصله‌های معلق دارید، دارکس پس از هر دستور پیام کوتاهی را نمایش می‌دهد تا به شما یادآوری کند که عملیات ویرایش وصله شما هنوز در جریان است.

کپی و اعمال وصله‌ها از مخزنی دیگر، با به تعلیق درآوردن هرگونه وصله محلی دارای تعارض.

اعمال یک بسته وصله (patch bundle)، با به تعلیق درآوردن هرگونه وصله محلی دارای تعارض.

انتخاب وصله‌ها برای انتقال به حالت تعلیق در انتهای مخزن.

توجه داشته باشید که این دستور تاریخچه مخزن شما را ویرایش می‌کند. این دستور اساساً برای استفاده روی وصله‌هایی طراحی شده است که خودتان نوشته‌اید و هنوز منتشر نکرده‌اید. استفاده از آن برای وصله‌هایی که قبلاً منتشر شده‌اند یا حتی وصله‌هایی که خودتان آن‌ها را ننوشته‌اید، ممکن است باعث سردرگمی شده و جریان کاری خودتان و دیگران را مختل کند. البته این موضوع تا حد زیادی به نحوه سازمان‌دهی پروژه شما بستگی دارد، بنابراین ممکن است استثناهای معتبری برای این قاعده وجود داشته باشد.

استفاده از گزینه `--not-in-remote` روش خوبی برای محافظت در برابر ویرایش تصادفی وصله‌های منتشرشده است. بدون آرگومان، این گزینه هر وصله‌ای را که در `defaultrepo` نیز موجود باشد، از حالت انتخاب خارج می‌کند. اگر در یک کپی کلون‌شده از مخزنی با میزبانی عمومی کار می‌کنید، در این صورت `defaultrepo` شما همان مخزن عمومی خواهد بود. همچنین می‌توانید به این گزینه یک آرگومان بدهید که مسیر یا نشانی وب مخزن دیگری باشد؛ می‌توانید از این گزینه چندین بار با مخازن مختلف استفاده کنید، که اثر آن در نظر گرفتن همه آن‌ها به عنوان «بالادست» (upstream) است؛ بدین معنی که از انتخاب هر وصله‌ای که در هر یک از این مخازن وجود دارد جلوگیری می‌کند.

شما همچنین می‌توانید تنها با استفاده از گزینه مناسب `--match` همراه با کلیدواژه `author`، از ویرایش وصله‌های توسعه‌دهنده دیگر جلوگیری کنید. برای مثال، می‌توانید خطی مانند `<cmd> match Your Name` را به فایل `~/.darcs/defaults` خود اضافه نمایید.

انتخاب وصله‌های معلق جهت بازگردانی به انتهای مخزن.

ویرایش وصله‌های معلق.

حذف کامل و نابودسازی وصله‌ای که در حال حاضر معلق است.

فهرست کردن تغییرات معلق فعلی.

ارتقای یک مخزن که فرآیند rebase به شیوه قدیمی در آن در حال اجراست.

انجام این کار بدان معناست که تا زمان اتمام rebase، نمی‌توانید از نسخه‌های دارکس کمتر از ۲.۱۵ با این مخزن استفاده کنید.

دستور `rollback` برای لغو اثرات برخی تغییرات حاصل از وصله‌ها در مخزن استفاده می‌شود. تغییرات انتخاب‌شده در درخت کاری شما خنثی می‌شوند، اما مخزن دست‌نخورده باقی می‌ماند. ابتدا گزینه‌ای برای انتخاب این‌که کدام وصله‌ها واگردانی شوند در اختیارتان قرار می‌گیرد و سپس تعیین می‌کنید که کدام تغییرات درون آن وصله‌ها لغو شوند.

پیش از اجرای `rollback`، ممکن است بخواهید موقتاً تغییرات درخت کاری خود را (در صورت وجود) لغو کرده و آن‌ها را برای استفاده بعدی ذخیره کنید. برای انجام این کار، می‌توانید ابتدا `revert` را اجرا کنید، سپس `rollback` را اجرا نمایید، یک وصله ثبت (record) کنید و در نهایت `unrevert` را برای بازیابی تغییرات ذخیره‌شده در درخت کاری خود اجرا نمایید.

دستور `unrecord` عکس عمل `record` را انجام می‌دهد: این دستور بدون تغییر در درخت کاری، وصله‌ها را از مخزن حذف می‌کند. اکنون تغییرات دوباره با دستور `darcs whatsnew` قابل مشاهده هستند و می‌توانید هرطور که مایلید آن‌ها را ثبت (record) کرده یا بازگردانی (revert) نمایید.

توجه داشته باشید که این دستور تاریخچه مخزن شما را ویرایش می‌کند. این دستور اساساً برای استفاده روی وصله‌هایی طراحی شده است که خودتان نوشته‌اید و هنوز منتشر نکرده‌اید. استفاده از آن برای وصله‌هایی که قبلاً منتشر شده‌اند یا حتی وصله‌هایی که خودتان آن‌ها را ننوشته‌اید، ممکن است باعث سردرگمی شده و جریان کاری خودتان و دیگران را مختل کند. البته این موضوع تا حد زیادی به نحوه سازمان‌دهی پروژه شما بستگی دارد، بنابراین ممکن است استثناهای معتبری برای این قاعده وجود داشته باشد.

استفاده از گزینه `--not-in-remote` روش خوبی برای محافظت در برابر ویرایش تصادفی وصله‌های منتشرشده است. بدون آرگومان، این گزینه هر وصله‌ای را که در `defaultrepo` نیز موجود باشد، از حالت انتخاب خارج می‌کند. اگر در یک کپی کلون‌شده از مخزنی با میزبانی عمومی کار می‌کنید، در این صورت `defaultrepo` شما همان مخزن عمومی خواهد بود. همچنین می‌توانید به این گزینه یک آرگومان بدهید که مسیر یا نشانی وب مخزن دیگری باشد؛ می‌توانید از این گزینه چندین بار با مخازن مختلف استفاده کنید، که اثر آن در نظر گرفتن همه آن‌ها به عنوان «بالادست» (upstream) است؛ بدین معنی که از انتخاب هر وصله‌ای که در هر یک از این مخازن وجود دارد جلوگیری می‌کند.

شما همچنین می‌توانید تنها با استفاده از گزینه مناسب `--match` همراه با کلیدواژه `author`، از ویرایش وصله‌های توسعه‌دهنده دیگر جلوگیری کنید. برای مثال، می‌توانید خطی مانند `<cmd> match Your Name` را به فایل `~/.darcs/defaults` خود اضافه نمایید.

دستور `obliterate` وصله‌های ثبت‌شده را به‌طور کامل از مخزن محلی شما حذف می‌کند. تغییرات در درخت کاری شما واگردانی خواهند شد و وصله‌ها دیگر در فهرست تغییرات شما نمایش داده نمی‌شوند. برحذر باشید که با نابودسازی (obliterate) ممکن است کدهای باارزش خود را از دست بدهید!

یک روش برای ذخیره وصله‌های حذف‌شده، استفاده از فلگ ‎-O‎ است. با این کار یک بسته وصله (patch bundle) به‌صورت محلی ایجاد می‌شود که بعداً می‌توانید آن را با `darcs apply` بر روی مخزن خود اعمال کنید. برای توضیحات دقیق‌تر به `darcs send` مراجعه نمایید.

توجه داشته باشید که این دستور تاریخچه مخزن شما را ویرایش می‌کند. این دستور اساساً برای استفاده روی وصله‌هایی طراحی شده است که خودتان نوشته‌اید و هنوز منتشر نکرده‌اید. استفاده از آن برای وصله‌هایی که قبلاً منتشر شده‌اند یا حتی وصله‌هایی که خودتان آن‌ها را ننوشته‌اید، ممکن است باعث سردرگمی شده و جریان کاری خودتان و دیگران را مختل کند. البته این موضوع تا حد زیادی به نحوه سازمان‌دهی پروژه شما بستگی دارد، بنابراین ممکن است استثناهای معتبری برای این قاعده وجود داشته باشد.

استفاده از گزینه `--not-in-remote` روش خوبی برای محافظت در برابر ویرایش تصادفی وصله‌های منتشرشده است. بدون آرگومان، این گزینه هر وصله‌ای را که در `defaultrepo` نیز موجود باشد، از حالت انتخاب خارج می‌کند. اگر در یک کپی کلون‌شده از مخزنی با میزبانی عمومی کار می‌کنید، در این صورت `defaultrepo` شما همان مخزن عمومی خواهد بود. همچنین می‌توانید به این گزینه یک آرگومان بدهید که مسیر یا نشانی وب مخزن دیگری باشد؛ می‌توانید از این گزینه چندین بار با مخازن مختلف استفاده کنید، که اثر آن در نظر گرفتن همه آن‌ها به عنوان «بالادست» (upstream) است؛ بدین معنی که از انتخاب هر وصله‌ای که در هر یک از این مخازن وجود دارد جلوگیری می‌کند.

شما همچنین می‌توانید تنها با استفاده از گزینه مناسب `--match` همراه با کلیدواژه `author`، از ویرایش وصله‌های توسعه‌دهنده دیگر جلوگیری کنید. برای مثال، می‌توانید خطی مانند `<cmd> match Your Name` را به فایل `~/.darcs/defaults` خود اضافه نمایید.

حذف تغییرات ثبت‌نشده از درخت کاری.

این دستور یک نام مستعار برای `darcs revert -l/--look-for-adds` است؛ به این معنی که روی فایل‌هایی که هنوز اضافه نشده‌اند نیز کار می‌کند. علاوه بر این می‌توانید `--boring` را ارسال کنید تا از شر *تمام* فایل‌ها یا دایرکتوری‌های ثبت‌نشده خلاص شوید.

برای جزئیات بیشتر به توضیحات `darcs revert` مراجعه کنید.

دستور `darcs tag` به وضعیت فعلی مخزن نامی اختصاص می‌دهد تا بعداً بتوان به‌راحتی به آن ارجاع داد. این کار با ثبت نوع خاصی از وصله انجام می‌شود که هیچ تغییری ایجاد نمی‌کند و صریحاً به تمام وصله‌های موجود فعلی در مخزن وابسته است (به‌جز وصله‌هایی که برچسب‌های دیگر از قبل در مخزن به آن‌ها وابسته هستند). در حالت معمول یک سری متوالی از برچسب‌ها، این بدان معناست که برچسب به تمام وصله‌های پس از آخرین برچسب، به‌علاوه خودِ آن برچسب وابسته است.

هر وضعیت *مهمی* باید برچسب‌گذاری شود؛ به‌ویژه برچسب‌گذاری هر انتشار پایدار با یک شماره یا نام‌کد، یک روش استاندارد و پسندیده است. توصیه‌ها درباره شماره‌گذاری نسخه‌های انتشار را می‌توانید در http://producingoss.com/en/development-cycle.html بیابید.

برای بازتولید وضعیت یک مخزن `R` در برچسب `t`، از دستور `darcs clone --tag t R` استفاده کنید. با این حال توجه داشته باشید که برچسب‌ها همانند `--patch` به عنوان عبارات باقاعده مطابقت داده می‌شوند. برای اطمینان از دستیابی به برچسب صحیح، بهتر است از `darcs clone --tag '^t$'` استفاده کنید. دستور `darcs show tags` تمام برچسب‌های موجود در مخزن جاری را فهرست می‌کند.

برچسب‌گذاری مزایای عملکردی قابل توجهی نیز به همراه دارد: هنگامی که دارکس به برچسبی می‌رسد که به تمام وصله‌های پیشین وابسته است، اغلب می‌تواند پردازش را متوقف کند. به برچسبی در چنین موقعیتی، برچسب «تمیز» (clean) گفته می‌شود. برای نمونه، عملیاتی مانند push و pull فقط نیاز دارند وصله‌هایی را بررسی کنند که پس از آخرین برچسب تمیزِ مشترک قرار دارند.

همانند وصله‌های عادی، یک برچسب دارای نام، نویسنده، برچسب زمانی و توضیحات طولانی اختیاری است، اما درخت کاری را تغییر نمی‌دهد. یک برچسب می‌تواند هر نامی داشته باشد، اما معمولاً بهتر است یک طرح نام‌گذاری مشخص را انتخاب کرده و به آن پایبند باشید.

به‌طور پیش‌فرض، یک برچسب کل وضعیت مخزن را در زمان ایجاد برچسب نام‌گذاری می‌کند. اگر از گزینه `--ask-deps` استفاده شود، می‌توان وصله‌هایی را که باید به عنوان بخشی از برچسب گنجانده شوند، به‌طور صریح انتخاب کرد.

دستور `darcs tag` گزینه `--pipe` را می‌پذیرد که رفتاری مشابه آنچه در `darcs record` توضیح داده شد دارد.

هنگام کار روی پروژه‌ای با چندین مخزن و مشارکت‌کننده، گاهی اوقات مطلوب است که یک ترجیح (preference) به‌طور یکنواخت در سطح کل پروژه تنظیم شود. این هدف با در نظر گرفتن اولویت تنظیم‌شده با `darcs setpref` به عنوان یک تغییر ثبت‌نشده حاصل می‌شود، که سپس می‌توان آن را ثبت کرده و مانند هر وصله دیگری با آن رفتار نمود.

تنظیمات معتبر عبارتند از:

* test -- یک دستور شل که آزمون‌های رگرسیون را اجرا می‌کند * predist -- یک دستور شل برای اجرا قبل از `darcs dist` * boringfile -- مسیر یک فایل اقلام نادیده‌گرفته‌شده (boring file) تحت کنترل نسخه * binariesfile -- مسیر یک فایل باینری تحت کنترل نسخه

برای مثال، پروژه‌ای که از GNU autotools استفاده می‌کند، با یک هدف `make test` برای اجرای آزمون‌های رگرسیون، می‌تواند آزمون رگرسیون یکپارچه دارکس را با دستور زیر فعال کند:

darcs setpref test 'autoconf && ./configure && make && make test'

توجه داشته باشید که در حال حاضر ادغام (merging) برای تنظیمات پیاده‌سازی نشده است: اگر دو وصله تلاش کنند ترجیح یکسانی را تنظیم کنند، آخرین وصله اعمال‌شده بر روی مخزن همیشه اولویت خواهد داشت. این مورد به عنوان یک باگ با اولویت پایین در نظر گرفته می‌شود، زیرا ترجیحات به‌ندرت تنظیم می‌شوند.

دستور `send` برای آماده‌سازی بسته‌ای از پچ‌ها استفاده می‌شود که می‌توانند روی یک مخزن هدف اعمال شوند. دستور `send` نشانی وب (URL) مخزن را به عنوان یک آرگومان می‌پذیرد. در صورت فراخوانی بدون آرگومان، `send` از آخرین مخزنی که عملیات push، pull یا send به/از آن انجام شده است استفاده خواهد کرد. به‌طور پیش‌فرض، بسته پچ در یک فایل ذخیره می‌شود، اگرچه می‌توانید آن را مستقیماً از طریق ایمیل نیز ارسال کنید.

فلگ‌های --output، --output-auto-name و --to تعیین می‌کنند که دارکس پس از ایجاد بسته پچ با آن چه کاری انجام دهد. اگر یک آرگومان --output ارائه دهید، بسته پچ در آن فایل ذخیره می‌شود. اگر --output-auto-name را مشخص کنید، بسته پچ در فایلی با نامی که به‌طور خودکار تولید می‌شود ذخیره می‌گردد. در صورت ارائه یک یا چند آرگومان --to، بسته پچ‌ها به آن مقاصد ارسال می‌شود. این مقاصد می‌توانند آدرس‌های ایمیل یا نشانی‌های وبی باشند که پچ باید از طریق پروتکل HTTP به آن‌ها ارسال شود.

اگر فلگ --mail را ارائه دهید، دارکس محتویات فایل _darcs/prefs/email را در مخزن هدف بررسی می‌کند (در صورت وجود) و پچ را با ایمیل به آن آدرس می‌فرستد. در این حالت، می‌توانید از گزینه --cc برای تعیین گیرندگان اضافی بدون بازنویسی آدرس ایمیل پیش‌فرض مخزن استفاده کنید.

اگر فایل _darcs/prefs/post در مخزن هدف وجود داشته باشد، دارکس آن را به نشانی (URL) مندرج در آن فایل بارگذاری خواهد کرد، که می‌تواند یک نشانی mailto: یا یک نشانی http:// باشد. در حالت دوم، پچ به آن نشانی ارسال (post) می‌شود.

اگر هیچ آدرس ایمیلی مرتبط با مخزن وجود نداشته باشد، دارکس از شما یک آدرس ایمیل درخواست خواهد کرد.

از فلگ --subject برای تنظیم موضوع ایمیل ارسالی استفاده کنید. اگر موضوعی در خط فرمان مشخص نکنید، دارکس بر اساس نام پچ‌های موجود در بسته پچ، موضوعی را ایجاد می‌کند.

از فلگ --in-reply-to برای تنظیم هدرهای In-Reply-To و References در ایمیل ارسالی استفاده کنید. به‌طور پیش‌فرض هیچ هدر اضافی گنجانده نمی‌شود، بنابراین ایمیل توسط برنامه‌های خواندن ایمیل به عنوان پاسخ (reply) تلقی نخواهد شد.

اگر می‌خواهید توضیحات یا شرحی را همراه با بسته پچ‌ها ضمیمه کنید، باید فلگ --edit-description را مشخص نمایید؛ این کار باعث می‌شود دارکس ویرایشگری را باز کند که می‌توانید در آن پیامی برای همراهی با پچ‌های خود بنویسید.

اگر می‌خواهید از دستوری متفاوت از دستور پیش‌فرض برای ارسال ایمیل استفاده کنید، باید یک خط فرمان را با گزینه --sendmail-command مشخص کنید. خط فرمان می‌تواند شامل مشخص‌کننده‌های قالبی باشد که با مقادیر واقعی جایگزین می‌شوند. مشخص‌کننده‌های قالب مجاز عبارتند از: %s برای موضوع (subject)، %t برای گیرنده (to)، %c برای رونوشت (cc)، %b برای بدنه ایمیل (body)، %f برای فرستنده (from)، %a برای بسته پچ و همان مشخص‌کننده‌ها با حروف بزرگ برای مقادیر کدگذاری‌شده با فرمت نشانی وب (URL-encoded). علاوه بر این، اگر دستور پیام کامل ایمیل را روی ورودی استاندارد انتظار دارد، می‌توانید %< را به انتهای خط فرمان اضافه کنید. برای مثال، خطوط فرمان برای evolution و msmtp به این صورت هستند:

evolution "mailto:%T?subject=%S&attach=%A&cc=%C&body=%B"
msmtp -t %<

گزینه‌های --author را با آدرس بازگشتی (return address) که darcs send برای بسته پچ شما تنظیم می‌کند اشتباه نگیرید.

به عنوان مثال، اگر دو آدرس ایمیل A و B دارید:

• اگر از --author A استفاده کنید اما دستگاه شما طوری پیکربندی شده باشد که ایمیل را به‌طور پیش‌فرض از آدرس B ارسال کند، آدرس بازگشتی روی پیام شما B خواهد بود.
• اگر از --from A استفاده کنید و کلاینت ایمیل شما از تنظیم اختیاری آدرس From: پشتیبانی کند (به‌ویژه برخی از کلاینت‌های ایمیل غیر شبیه به یونیکس ممکن است از این قابلیت پشتیبانی نکنند)، آدرس بازگشتی A خواهد بود؛ اگر از آن پشتیبانی نکند، آدرس بازگشتی B خواهد بود.
• اگر نه --from و نه --author را مشخص نکنید، آدرس بازگشتی B خواهد بود.

علاوه بر این، مگر اینکه دستور sendmail را با گزینه --sendmail-command مشخص کنید، دارکس ایمیل را با استفاده از دستور ایمیل پیش‌فرض روی رایانه شما ارسال می‌کند. این دستور پیش‌فرض توسط اسکریپت configure تعیین می‌شود. بنابراین، در برخی از سیستم‌عامل‌های غیر شبیه به یونیکس، به احتمال زیاد --from اصلاً کار نخواهد کرد.

گزینه --inherit-default برای پشتیبانی از گردش کاری طراحی شده است که در آن شاخه‌های متفاوتی از یک مخزن بالادستی یکسان دارید و می‌خواهید تمام شاخه‌هایتان همان مخزن بالادستی را به عنوان defaultrepo داشته باشند. این گزینه بیشترین کاربرد را در صورتی دارد که با افزودن عبارت 'ALL --inherit-default' به فایل ~/darcs/defaults خود، آن را به‌طور سراسری فعال کنید.

برای دستورهای push، pull و send این گزینه به معنای موارد زیر است: مفهوم گزینه --set-default را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که به جای خود مخزن ریموت، مخزن پیش‌فرض (local defaultrepo) را برابر با defaultrepo مخزن ریموت قرار دهد. این اتفاق تنها زمانی رخ می‌دهد که مخزن ریموت دارای یک defaultrepo تنظیم‌شده باشد و هر دو مخزن محلی و ریموت، مسیرهای محلی معتبر روی یک میزبان (host) یکسان باشند؛ در غیر این صورت به رفتار پیش‌فرض (--no-inherit-default) بازمی‌گردد.

دستور darcs apply یک بسته پچ را دریافت کرده و تلاش می‌کند آن را در مخزن جاری درج کند. علاوه بر فراخوانی مستقیم آن روی بسته‌های ایجادشده توسط darcs send، این دستور به‌طور داخلی توسط darcs push در سمت ریموت یک اتصال SSH نیز به کار می‌رود.

اگر فایلی ارائه نشود، بسته از ورودی استاندارد خوانده خواهد شد.

اگر به جای بسته پچ یک ایمیل داده شود، دارکس به دنبال بسته به عنوان یک ضمیمه MIME در آن ایمیل می‌گردد. در حال حاضر، اگر مرز MIME (MIME boundary) بازنویسی شود، مانند برنامه‌های Courier و Mail.app، این عمل با شکست مواجه می‌شود.

اگر gpg(1) نصب باشد، می‌توانید از --verify pubring.gpg برای رد بسته‌هایی که با کلیدی در pubring.gpg امضا نشده‌اند استفاده کنید.

اگر گزینه --test مشخص شده باشد و آزمایشی تعریف شده باشد (به darcs setpref مراجعه کنید)، در صورتی که آزمایش پس از اعمال بسته شکست بخورد، بسته رد خواهد شد.

برخلاف بیشتر دستورهای دارکس، پیش‌فرض darcs apply گزینه --all است. از گزینه --interactive برای انتخاب پچ‌هایی از بسته که مایل به اعمال آن‌ها هستید استفاده کنید.

یک بسته پچ ممکن است تعارض‌های حل‌نشده‌ای با پچ‌های موجود یا با درخت کاری ایجاد کند. به‌طور پیش‌فرض، دارکس از اعمال پچ‌های دارای تعارض خودداری خواهد کرد (--no-allow-conflicts).

گزینه --mark-conflicts به دارکس دستور می‌دهد که تعارض‌ها را مجاز دانسته و تلاش کند نشانه‌گذاری تعارض را در درخت کاری شما اضافه کند. توجه داشته باشید که این کار ممکن است (تا حدی) با شکست مواجه شود، زیرا برخی تعارض‌ها قابل نشانه‌گذاری نیستند، مانند تعارض بین دو بار افزودن یک فایل یکسان. در این حالت دارکس به شما هشدار می‌دهد و در عوض تغییرات متناقض را نمایش می‌دهد. هنگامی که دارکس تعارض با تغییرات ثبت‌نشده را تشخیص دهد، هشدار بیشتری داده و از شما می‌خواهد تأیید کنید که مایل به ادامه هستید. دلیل این امر آن است که تغییرات ثبت‌نشده اصلی شما نمی‌توانند به‌طور خودکار توسط دارکس بازیابی شوند.

توجه داشته باشید که نشانه‌گذاری تعارض چیزی است که دارکس به فایل‌های درخت کاری شما اضافه می‌کند. با این حال، همیشه می‌توانید آن را با استفاده از darcs mark-conflicts دوباره بازسازی کنید.

گزینه --external-merge به شما امکان می‌دهد تعارض‌ها را با استفاده از یک ابزار ادغام خارجی حل کنید. در این گزینه، %a با جد مشترک (مبنای ادغام)، %1 با نسخه اول، %2 با نسخه دوم، و %o با مسیری که محتوای حل‌شده شما باید در آن قرار گیرد جایگزین می‌شود. برای مثال، برای استفاده از ابزار ادغام بصری xxdiff می‌توانید این عبارت را مشخص کنید: --external-merge='xxdiff -m -O -M %o %1 %a %2'

گزینه --allow-conflicts تعارض‌ها را مجاز می‌شمارد اما نشانه‌گذاری تعارض را اضافه نمی‌کند. این گزینه زمانی مفید است که می‌خواهید با یک مخزن صرفاً به عنوان مجموعه‌ای از پچ‌ها رفتار کنید، مانند استفاده از darcs pull --union برای دریافت تمام پچ‌های همکارانتان پیش از قطع اتصال اینترنت (آفلاین شدن). مجدداً، نشانه‌گذاری تعارض را می‌توان در هر زمان بعداً با استفاده از darcs mark-conflicts اضافه کرد.

برای اطلاعات بیشتر درباره تعارض‌ها در دارکس و نحوه حل آن‌ها، به راهنمای darcs mark-conflicts مراجعه کنید.

دستور darcs optimize ساختارهای داده داخلی مخزن جاری را با هدف کاهش منابع مورد نیاز آن اصلاح می‌کند.

برای جزئیات بیشتر به توضیحات زیردستورها مراجعه کنید.

دارکس معمولاً فایل‌های هش‌شده‌ای را که دیگر توسط وضعیت جاری مخزن ارجاع داده نمی‌شوند حذف نمی‌کند. از این دستور می‌توان برای پاک‌سازی این فایل‌ها به منظور صرفه‌جویی در فضای دیسک استفاده کرد.

استفاده از این گزینه «بسته‌های مخزن» (repository packs) را ایجاد می‌کند که می‌تواند سرعت عملکرد را هنگام کلون کردن مخزن از طریق پروتکل HTTP توسط دستور darcs clone به‌طور چشمگیری افزایش دهد. برای استفاده از این بسته‌ها، کلاینت‌ها باید حداقل دارای نگارش ۲.۱۰ دارکس باشند.

این دستور پچ‌های اخیر (آن‌هایی که در آخرین برچسب گنجانده نشده‌اند) را به «جلو» منتقل می‌کند و حجم داده‌ای را که یک دستور معمول ریموت باید دانلود کند کاهش می‌دهد. همچنین این کار باید زمان پردازنده (CPU) مورد نیاز برای برخی عملیات را کاهش دهد. این رفتار با گزینه --shallow است که به صورت پیش‌فرض فعال می‌باشد.

با گزینه --deep تلاش می‌شود تمام برچسب‌ها در کل مخزن بهینه‌سازی شوند. این کار تاریخچه پچ‌ها را به دسته‌های کوچک‌تر تقسیم می‌کند که می‌تواند کارایی را بهبود بخشد، اما نیازمند حضور تمامی پچ‌ها است. بنابراین، این حالت برای کلون‌های تنبل (lazy clones) مناسبت کمتری دارد.

نمایه پچ (patch index) را می‌سازد؛ یک ساختار داده داخلی که به دستورهایی که باید بدانند چه پچ‌هایی یک فایل خاص را تغییر داده‌اند سرعت می‌بخشد، مانند annotate و log.

نمایه پچ را از مخزن حذف کرده و نگهداری آن را متوقف می‌کند.

پچ‌ها، موجودی‌ها (inventories) و فایل‌های دست‌نخورده (pristine) با استفاده از zlib (RFC 1951) فشرده می‌شوند تا فضای ذخیره‌سازی (و حجم دانلود) کاهش یابد. نگارش‌های قدیمی‌تر دارکس امکان ذخیره آن‌ها را به صورت غیرفشرده می‌دادند و دارکس هنوز هم در صورت فشرده نبودن قادر به خواندن این فایل‌ها است.

دستورهای darcs optimize uncompress و darcs optimize compress می‌توانند برای اطمینان از این مورد استفاده شوند که پچ‌های موجود در مخزن جاری به ترتیب غیرفشرده یا فشرده هستند.

پچ‌ها، موجودی‌ها (inventories) و فایل‌های دست‌نخورده (pristine) با استفاده از zlib (RFC 1951) فشرده می‌شوند تا فضای ذخیره‌سازی (و حجم دانلود) کاهش یابد. نگارش‌های قدیمی‌تر دارکس امکان ذخیره آن‌ها را به صورت غیرفشرده می‌دادند و دارکس هنوز هم در صورت فشرده نبودن قادر به خواندن این فایل‌ها است.

دستورهای darcs optimize uncompress و darcs optimize compress می‌توانند برای اطمینان از این مورد استفاده شوند که پچ‌های موجود در مخزن جاری به ترتیب غیرفشرده یا فشرده هستند.

دستور darcs optimize relink پچ‌هایی را که مخزن جاری با همتایان خود (peers) مشترک دارد، به صورت پیوند سخت (hard-link) متصل می‌کند. همتایان مخازنی هستند که در _darcs/prefs/sources فهرست شده‌اند یا با گزینه --sibling (که می‌تواند چندین بار استفاده شود) تعریف شده‌اند.

دارکس به صورت خودکار از پیوندهای سخت استفاده می‌کند، بنابراین این دستور به ندرت مورد نیاز است. بیشترین کاربرد آن در حالتی است که از cp -r به جای darcs clone برای کپی کردن یک مخزن استفاده کرده باشید، یا پچ یکسانی را از یک مخزن ریموت به چندین مخزن محلی کشیده (pull) باشید.

مخازن قدیمی را به قالب هش‌شده پیش‌فرض فعلی تبدیل می‌کند.

این دستور فایل‌های منسوخ‌شده درون کش سراسری را حذف می‌کند.

همچنین به صورت خودکار کش سراسری را به قالب دسته‌بندی‌شده (bucketed) پیش‌فرض منتقل می‌کند.

دستور darcs dist یک بایگانی فشرده در دایرکتوری ریشه مخزن ایجاد می‌کند که شامل وضعیت ثبت‌شده درخت کاری است (تغییرات ثبت‌نشده و دایرکتوری _darcs مستثنی هستند). این دستور تطبیق‌دهنده‌هایی را می‌پذیرد تا یک بایگانی از وضعیتی در گذشته مخزن ایجاد کند، به عنوان مثال --tag.

به‌طور پیش‌فرض، بایگانی (و دایرکتوری سطح بالا در داخل بایگانی) نامی هم‌نام با مخزن دارد، اما می‌توان آن را با گزینه --dist-name بازنویسی کرد.

اگر یک دستور predist تنظیم شده باشد (به darcs setpref مراجعه کنید)، آن دستور پیش از بایگانی روی وضعیت ثبت‌شده اجرا خواهد شد. به عنوان مثال، پروژه‌های autotools آن را به autoconf && automake تنظیم می‌کنند.

اگر از --zip استفاده شود، تطبیق‌دهنده‌ها و دستور predist نادیده گرفته می‌شوند.

دارکس برای تطبیق تغییرات مستقل در یک بخش یکسان از یک فایل، به راهنمایی کاربر نیاز دارد. هنگامی که تعارضی برای نخستین بار رخ می‌دهد، دارکس وضعیت اولیه و تمام گزینه‌های متناقض را که با نشانگرهای v v v، =====، * * * و ^ ^ ^ جدا شده‌اند، به صورت زیر به درخت کاری اضافه می‌کند:

v v v v v v v
initial state
=============
first choice
*************
...more choices...
*************
last choice
^ ^ ^ ^ ^ ^ ^

اگر این نشانه‌گذاری تعارض را بدون حل واقعی تعارض به صورت تصادفی لغو (revert) کرده یا به صورت دستی حذف کردید، می‌توانید از darcs mark-conflicts برای ایجاد مجدد آن استفاده کنید؛ و همچنین در صورتی که از darcs apply یا darcs pull با گزینه --allow-conflicts استفاده کرده باشید که در آن‌ها تعارض‌ها در ابتدا نشانه‌گذاری نمی‌شوند.

در دارکس، یک تعارض زمانی حل‌شده به شمار می‌رود که تمام تغییرات دخیل در تعارض (که می‌تواند بیش از دو مورد باشد) مورد وابستگی یک یا چند پچ بعدی قرار گرفته باشند. اگر برای تعارضی خاص یک راه‌حل ثبت (record) کنید، darcs mark-conflicts دیگر آن را نشانه‌گذاری نخواهد کرد و نشان می‌دهد که حل شده است. اگر تغییرات ثبت‌نشده‌ای دارید، این تغییرات نیز دقیقاً مانند این است که از قبل آن‌ها را ثبت کرده باشید و به عنوان راه‌حل‌های (بالقوه) تعارض محسوب می‌شوند.

این اصل به وابستگی‌های صریح «معنایی» نیز گسترش می‌یابد. برای نمونه، ثبت یک برچسب (tag) به‌طور خودکار تمام تعارض‌ها را به عنوان حل‌شده علامت‌گذاری می‌کند.

در مثال شماتیک بالا، «initial state» با وضعیت ثبت‌شده فایل در مخزن شما مطابقت دارد. به عبارت دیگر، اثر ثبت‌شده یک تعارض این است که هیچ‌یک از تغییرات متناقض اعمال نمی‌شوند. این معمولاً وضعیتی نیست که شما آن را یک حل موفقیت‌آمیز تعارض در نظر بگیرید؛ اما شرایط استثنایی وجود دارند که ممکن است دقیقاً همان چیزی باشد که می‌خواهید. برای اینکه به دارکس بگویید می‌خواهید این تعارض به عنوان حل‌شده در نظر گرفته شود، از darcs record --ask-deps برای ثبت پچی استفاده کنید که به صراحت به تمام پچ‌های دخیل در تعارض وابسته است.

دستور darcs repair تلاش می‌کند تا خرابی‌های موجود در مخزن جاری را برطرف سازد. این دستور با اعمال متوالی تمام پچ‌های موجود در مخزن روی یک درخت خالی کار می‌کند و هر بار بررسی می‌کند که پچ بتواند بدون نقص روی درخت دست‌نخورده (pristine) فعلی اعمال شود. اگر مشکلی تشخیص داده شود، سعی در ترمیم پچ می‌کند. در نهایت، درخت دست‌نخورده فعلی با درخت بازسازی‌شده جدید مقایسه شده و در صورت تفاوت، درخت فعلی جایگزین می‌شود. هرگونه مشکل مشاهده‌شده گزارش خواهد شد. فلگ --dry-run این عملیات را به حالت فقط‌خواندنی درمی‌آورد و در صورت مواجهه با هرگونه مشکل، باعث خروج ناموفق (با وضعیت خروج غیرصفر) می‌شود.

تبدیل مخازن بین قالب‌های گوناگون.

برای جزئیات به توضیحات زیردستورها مراجعه کنید.

این دستور مخزنی را که از معناشناسی پچ‌های قدیمی darcs-1 استفاده می‌کند، به مخزن جدیدی با معناشناسی فعلی darcs-2 تبدیل می‌نماید.

هشدار: مخزن تولیدشده توسط این دستور برای Darcs 1.x قابل فهم نیست و پچ‌ها نمی‌توانند بین مخازنی با قالب‌های darcs-1 و darcs-2 رد و بدل شوند. همچنین، نباید پچ‌ها را بین مخازنی که با فراخوانی‌های متفاوت این دستور ایجاد شده‌اند مبادله کنید. این بدین معناست:

• پیش از انجام این تبدیل، باید هر پچی را که در جای دیگری وجود دارد و ممکن است بخواهید در آینده ادغام کنید، در این مخزن ادغام نمایید تا قابل ادغام باقی بمانند (همیشه می‌توانید پس از تبدیل دوباره آن‌ها را حذف کنید).
• پس از تبدیل، باید به همه کسانی که فورکی (انشعابی) از این مخزن دارند بگویید که آن را کنار بگذارند و یک فورک جدید از مخزن تبدیل‌شده بسازند.

دستورهای initialize و clone فایل‌های ترجیحات را در دایرکتوری _darcs/prefs/ مخزن تازه ایجادشده ایجاد می‌کنند. با گزینه --with-prefs-templates، فایل‌های ترجیحات boring و binaries با الگوهای پیش‌فرض پر خواهند شد. اگر می‌خواهید این فایل‌ها را خالی بگذارید، از گزینه --no-prefs-templates استفاده کنید. اگر ترجیح می‌دهید تنظیمات مربوطه را به‌طور سراسری نگه دارید، اضافه کردن عبارت 'ALL no-prefs-templates' به فایل ~/darcs/defaults شما مناسب خواهد بود.

این دستور شما را قادر می‌سازد تا مخازن دارکس را به گیت خروجی بگیرید (export).

برای یک بار خروجی گرفتن، می‌توانید از این دستورالعمل استفاده کنید:

$ cd repo
$ git init ../mirror
$ darcs convert export | (cd ../mirror && git fast-import)

برای خروجی گرفتن افزایشی با استفاده از فایل‌های نشانه‌گذاری (marksfiles):

$ cd repo
$ git init ../mirror
$ touch ../mirror/git.marks
$ darcs convert export --read-marks darcs.marks --write-marks darcs.marks
   | (cd ../mirror && git fast-import --import-marks=git.marks --export-marks=git.marks)

در صورت خروجی گرفتن افزایشی، دقت کنید که هرگز پچ‌ها را در مخزن دارکس مبدأ اصلاح (amend)، حذف یا بازآرایی نکنید.

همچنین توجه داشته باشید در صورتی که مخزن دارکس حاوی تعارض باشد، خروجی گرفتن از آن به گیت از نظر تاریخچه کاملاً منطبق و دقیق نخواهد بود.

محدودیت‌ها:

• دایرکتوری‌های خالی توسط پروتکل fast-export پشتیبانی نمی‌شوند.
• نام‌فایل‌های دارای کاراکترهای یونیکد در حال حاضر به‌درستی مدیریت نمی‌شوند. مشاهده کنید: http://bugs.darcs.net/issue2359

این دستور مخازن گیت را به مخازن جدید دارکس وارد می‌کند (import). گزینه‌های دیگری نیز پذیرفته می‌شوند (به darcs help init مراجعه کنید).

برای تبدیل یک مخزن گیت به یک مخزن جدید دارکس می‌توانید این دستور را اجرا کنید:

$ (cd gitrepo && git fast-export --all -M) | darcs convert import darcsmirror

هشدار: مخازن گیت که دارای شاخه هستند نتایج عجیبی تولید خواهند کرد، مسئولیت استفاده بر عهده خودتان است.

واردسازی افزایشی با فایل‌های نشانه‌گذاری در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شود.

دستورهای initialize و clone فایل‌های ترجیحات را در دایرکتوری _darcs/prefs/ مخزن تازه ایجادشده ایجاد می‌کنند. با گزینه --with-prefs-templates، فایل‌های ترجیحات boring و binaries با الگوهای پیش‌فرض پر خواهند شد. اگر می‌خواهید این فایل‌ها را خالی بگذارید، از گزینه --no-prefs-templates استفاده کنید. اگر ترجیح می‌دهید تنظیمات مربوطه را به‌طور سراسری نگه دارید، اضافه کردن عبارت 'ALL no-prefs-templates' به فایل ~/darcs/defaults شما مناسب خواهد بود.

دستور fetch مشابه pull است، با این تفاوت که هیچ پچی را روی مخزن جاری اعمال نمی‌کند. در عوض، یک بسته پچ تولید می‌کند که می‌توانید بعداً آن را با apply اعمال کنید.

رفتار fetch اساساً مشابه دستور pull است، بنابراین لطفاً برای آگاهی بیشتر به راهنمای pull مراجعه کنید.