CDRSKIN(1) General Commands Manual CDRSKIN(1)

cdrskin - داده‌های پیش‌قالب‌بندی‌شده را از طریق libburn بر روی CD، DVD و BD رایت می‌کند.

cdrskin [options|track_source_addresses]

cdrskin برنامه‌ای است که برخی از گزینه‌های cdrecord را به شیوه‌ای سازگار برای رسانه‌های CD ارائه می‌دهد. با DVD و BD شیوه‌های خاص خود را دارد. برای استفادهٔ روزمره از آن نیازی به دسترسی کاربر ریشه (superuser) ندارید.

پاک‌کردن دیسک‌های CD-RW و DVD-RW.
قالب‌بندی دیسک‌های DVD-RW، DVD+RW، DVD-RAM و BD.
رایت قطعه‌های داده یا قطعه‌های صوتی به همراه CD-TEXT روی CD،
خواه در حالت همه‌کارهٔ Track at Once (TAO)
یا در حالت Session at Once برای قطعه‌های بدون وقفه.
چندنشستی (Multi session) روی CD (نشست‌های بعدی فقط در TAO)
یا روی DVD-R[W] (در حالت افزایشی یا Incremental) یا DVD+R[/DL] یا BD-R.
تک‌نشستی Disk-at-once روی DVD-RW، DVD-R و DVD-R DL.
تک‌نشستی یا چندنشستی شبیه‌سازی‌شدهٔ ISO-9660
روی دیسک‌های بازنویسی‌پذیر DVD+RW، DVD-RW، DVD-RAM و BD-RE
یا روی فایل داده یا دستگاه بلوکی (block device).
استخراج قطعه‌های صوتی و CD-TEXT به فایل‌های دیسک سخت.
پویش گذرگاه (Bus scan)، burnfree، گزینه‌های سرعت، دریافت اطلاعات رسانه، پدینگ (padding) و fifo.
بخش «مثال‌ها (EXAMPLES)» را در انتهای این متن ببینید.

مدل ضبط قطعه
انتخاب حالت نوشتن
رسانه‌های CD با قابلیت ضبط
رسانه‌های DVD یا BD با قابلیت ضبط ترتیبی
رسانه‌های DVD یا BD بازنویسی‌پذیر
آماده‌سازی و آدرس‌دهی درایو
درایوهای شبیه‌سازی‌شده

موجودیت‌های ورودی-خروجی که پردازش می‌شوند قطعه (track) نام دارند. یک قطعه جریانی از بایت‌ها را ذخیره می‌کند.
بیش از یک قطعه را می‌توان در یک بار اجرای cdrskin رایت کرد. در اصطلاحات استاندارد MMC، تمام قطعه‌های نوشته‌شده در همان اجرا یک نشست (session) را تشکیل می‌دهند.
به‌طور معمول، هر قطعه با یک آرگومان آدرس منبع قطعه آغاز می‌شود که می‌تواند «-» برای ورودی استاندارد یا آدرس یک فایل خواندنی باشد. به‌علاوه، گزینهٔ cuefile= می‌تواند برای خواندن شرح نشست از یک فایل متنی و خواندن محتوای نشست از یک فایل دادهٔ منفرد استفاده شود.
اگر هیچ حالت نوشتنی به‌صراحت مشخص نشود، حالتی انتخاب خواهد شد که با ویژگی‌های منابع قطعه و وضعیت رسانهٔ خروجی مطابقت داشته باشد.

برخی از انواع رسانه‌ها را می‌توان در وضعیت قابل‌افزودن (appendable) نگه داشت تا قطعه‌های بیشتری در اجراهای بعدی cdrskin روی آن‌ها نوشته شود (گزینهٔ -multi را ببینید). اطلاعات مربوط به نشانی‌های قطعه‌های رایت‌شده در جدول محتویات (TOC) روی رسانه نگهداری می‌شود و از طریق گزینهٔ -toc در cdrskin قابل بازیابی است. این اطلاعات همچنین توسط درایورهای خواندن CD-ROM در سیستم‌عامل‌ها استفاده می‌شود.

به‌طور کلی دو نوع قطعه وجود دارد: داده (data) و صوتی (audio). تفاوت آن‌ها در اندازهٔ سکتور، توان عملیاتی (throughput) و قابلیت خوانده‌شدن توسط درایورهای CD-ROM سیستم و دستگاه‌های پخش CD صوتی است. در DVD و BD فقط نوع داده وجود دارد.
اگر گزینهٔ -audio به‌صراحت داده نشود، هر قطعه‌ای به عنوان نوع داده رایت می‌شود، مگر اینکه منبع قطعه فایلی با پسوند «.wav» یا «.au» باشد. چنین فایل‌هایی به‌طور پیش‌فرض به عنوان قطعه‌های صوتی رایت می‌شوند.

در حالی که قطعه‌های صوتی صرفاً شامل بازهٔ زمانی معینی از نوسانات صوتی هستند، قطعه‌های داده می‌توانند معنای دلخواهی داشته باشند. با این حال، سیستم‌های فایل ISO-9660 به عنوان قالبی تثبیت شده‌اند که می‌تواند درختی از دایرکتوری‌ها و فایل‌ها را در تمام سیستم‌عامل‌های اصلی نشان دهد. چنین ایمیج‌های سیستم فایلی می‌توانند توسط برنامه‌های mkisofs یا genisoimage یا xorriso تولید شوند. در صورت آماده‌سازی مناسب، آن‌ها می‌توانند با قطعه‌های بعدی نیز گسترش یابند. به صفحات راهنمای برنامه‌های مذکور مراجعه کنید. cdrskin قادر است نیازمندی‌های مربوط به گزینهٔ -C آن‌ها را برآورده سازد.
نوع دیگری از محتوای قطعه‌های داده، قالب‌های آرشیو هستند که در ابتدا برای نوارهای مغناطیسی توسعه یافته بودند. با این حال، تنها قالب‌هایی مناسب هستند که پایان آرشیو (end-of-archive) قابل تشخیصی را در داده‌های خود علامت‌گذاری کنند. برنامه‌های آرشیوساز afio و star به‌خوبی آزمایش شده‌اند. به‌نظر می‌رسد GNU tar مناسب نباشد..SS گزینش حالت نوشتن:
به‌طور کلی دو رویکرد برای نوشتن روی رسانه وجود دارد:
یک حالت آسان‌گیر که با گزینهٔ -tao انتخاب می‌شود و نیازی به پیش‌بینی اندازهٔ شیار ندارد و در صورت پشتیبانی درایو و رسانه، می‌تواند از قابلیت‌های multi-session استفاده کند.
یک حالت محدودکننده‌تر -sao (نام مستعار -dao) که معمولاً به اندازهٔ شیار قابل پیش‌بینی نیاز دارد و لزوماً از multi-session پشتیبانی نمی‌کند. از آن می‌توان برای نوشتن CD-TEXT استفاده کرد و تنها حالتی است که با گزینهٔ cuefile= کار می‌کند.
اگر هیچ‌یک از گزینه‌های -dao، -tao یا -sao مشخص نشده باشند، برنامه تلاش خواهد کرد حالت نوشتنی را برگزیند که با عملیات ضبط تعریف‌شده، قابلیت‌های درایو و وضعیت رسانهٔ موجود همخوانی داشته باشد.
بنابراین ذکر حالت‌های نوشتن در بندهای پسین و در مثال‌ها، بیش از آنکه الزامی برای انتخاب صریح یکی از آن‌ها توسط کاربر باشد، توضیحی دربارهٔ آن است که از انواع خاص رسانه چه انتظاری باید داشت.

روی CD-R در ابتدا تنها یک‌بار می‌توان نوشت و در ادامه می‌توان به آن داده افزود تا زمانی که بسته شوند (یا به دلیل پر شدن بیش از حد خراب شوند). پس از آن، فقط‌خواندنی می‌شوند. بستن دیسک به‌طور خودکار انجام می‌شود مگر اینکه گزینهٔ -multi داده شود که رسانه را قابل الصاق (appendable) نگه می‌دارد.
حالت نوشتن -tao قادر است از منابع شیار با طول پیش‌بینی‌نشده (مانند stdin) استفاده کند و نشست‌های بیشتری را روی رسانه‌های قابل الصاق بنویسد. -sao نشست‌های صوتی با شیارهای پیوسته تولید می‌کند، اما به اندازه‌های پیش‌بینی‌شده برای شیارها نیاز دارد و نمی‌تواند نشست‌هایی را به رسانه الصاق کند.
رسانه‌های CD-RW را می‌توان پاک (blank) کرد تا برای دور دیگری از بازنویسی مجدداً قابل استفاده شوند. معمولاً blank=fast گزینهٔ مناسب است. پاک‌سازی به محتوای پیشین آسیب می‌زند اما آن را کاملاً ناخوانا نمی‌کند. این اقدام تدبیر مؤثری برای حفظ حریم خصوصی نیست. ممکن است به چندین چرخه پاک‌سازی و بازنویسی با اعداد تصادفی نیاز باشد.

در حال حاضر DVD-RW، DVD-R[DL]، DVD+R[DL] و BD-R می‌توانند برای مدل ضبط ترتیبی (Sequential) استفاده شوند. این مدل مشابه مدل رسانه‌های CD است. تنها DVD-RW را می‌توان پاک کرد و از ابتدا مجدداً استفاده نمود.
دیسک‌های DVD-RW در صورتی رسانهٔ ترتیبی محسوب می‌شوند که در وضعیت «Sequential Recording» باشند. رسانه باید یا خالی (blank) یا قابل الصاق (appendable) باشد. دیسک‌های DVD-RW و DVD-R تازه خریداری‌شده در این وضعیت هستند. دیسک‌های DVD-RW استفاده‌شده با گزینهٔ blank=deformat_sequential . به وضعیت ترتیبی خالی درمی‌آیند.
با DVD-R[W] ممکن است دو حالت نوشتن در دسترس باشد:
حالت DAO محدودیت‌های زیادی دارد. با رسانه‌های قابل الصاق کار نمی‌کند، نمی‌تواند -multi را انجام دهد و تنها یک شیار منفرد می‌نویسد. اندازهٔ شیار باید از پیش دانسته شده باشد. بنابراین یا منبع آن باید یک فایل دیسک با اندازهٔ قابل تشخیص باشد یا اینکه اندازه باید صریحاً با گزینه‌های tsize= یا tao_to_sao_tsize= . اعلام شود.
حالت DAO تنها حالت برای رسانه‌های DVD-R است که ویژگی 21h Incremental Streaming را ارائه نمی‌دهند (مانند DVD-R DL). حالت DAO همچنین می‌تواند صریحاً با گزینهٔ -sao . انتخاب شود. برنامهٔ growisofs برای بیشترین سازگاری با DVD-ROM/-Video از حالت DAO روی رسانه‌های ترتیبی DVD-R[W] استفاده می‌کند.
حالت دیگر، Incremental Streaming، در صورتی که در دسترس باشد و محدودیت‌های DAO مانع انجام کار شوند، حالت پیش‌فرض نوشتن است. Incremental Streaming می‌تواند صریحاً با گزینهٔ -tao انتخاب شود، زیرا با پذیرش منابع شیار با طول پیش‌بینی‌نشده شباهت زیادی به CD TAO دارد و می‌تواند رسانه را قابل الصاق نگه دارد با گزینهٔ -multi . این حالت با DVD-R DL و DVD-RW با پاک‌سازی حداقلی کار نمی‌کند. تنها محدودیت در مقایسه با CD-R[W] عدم پشتیبانی از شیارهای -audio است. وجود چندین شیار در هر نشست مجاز است.
حالت‌های نوشتن برای DVD+R[/DL] و BD-R شبیه به حالت‌های DVD-R هستند، با این تفاوت که هر شیار در یک نشست اختصاصی قرار می‌گیرد. با DVD+R[/DL] یا BD-R، نوشتن آزمایشی -dummy وجود ندارد.
حالت نوشتن -sao کاملاً عامدانه بر سنت اندازهٔ پیش‌بینی‌شده برای شیار و رسانهٔ خالی پافشاری می‌کند، در حالی که -tao شیارها را با انتهای باز می‌نویسد و می‌تواند روی رسانه‌های قابل الصاق اعمال شود.
دیسک‌های BD-R را می‌توان پیش از نخستین استفاده قالب‌بندی کرد تا Defect Management فعال شود، که ممکن است به بهای کاهش سرعت، برخی نقاط معیوب را حتی روی رسانه‌های بی‌نقص شناسایی و ترمیم کند.
نکته: گزینهٔ -multi ممکن است رسانهٔ DVD را در برخی درایوهای DVD-ROM ناخوانا کند. بیشترین سازگاری با خواننده‌ها بدون آن به دست می‌آید (یعنی از طریق رسانه‌های تک‌نشستی / single session).

در حال حاضر انواع DVD+RW، DVD-RW، DVD-RAM و BD-RE می‌توانند از طریق cdrskin بازنویسی شوند.
گزینهٔ -audio مجاز نیست. تنها یک شیار مجاز است. گزینهٔ -multi نمی‌تواند پایانی قابل تشخیص برای رسانه‌های با قابلیت بازنویسی مشخص کند. بنابراین -multi ممنوع است مگر اینکه ایمیج‌های ISO-9660 قرار باشد به کمک گزینهٔ --grow_overwriteable_iso . قابل گسترش باشند. بدون این گزینه یا بدون وجود یک ایمیج سیستم‌فایل ISO-9660 روی رسانه، -toc اطلاعاتی دربارهٔ محتوای رسانه برنمی‌گرداند و صرف‌نظر از اینکه رسانه داده‌ای دارد یا خیر، با آن مانند دیسک خالی رفتار می‌شود.
در حال حاضر هیچ تفاوتی میان -sao و -tao وجود ندارد. اگر تغییری رخ دهد، -tao حالتی خواهد بود که رفتار فعلی را حفظ می‌کند.

رسانه‌های DVD+RW و DVD-RAM به قالب‌بندی اولیهٔ ویژه‌ای نیاز ندارند. آن‌ها یک ناحیهٔ داده‌ای پیوسته و منفرد را برای دسترسی تصادفی بلوک‌به‌بلوک فراهم می‌کنند. دیسک‌های BD-RE پیش از استفاده به قالب‌بندی صریح نیاز دارند. ببینید: blank=as_needed یا blank=format_defectmgt .
دیسک‌های DVD-RW در وضعیت «Sequential Recording» فروخته می‌شوند. برای آنکه برای مدل ضبط DVD با قابلیت بازنویسی مناسب شوند، باید به وضعیت «Restricted Overwrite» قالب‌بندی شوند. آن‌گاه رفتار آن‌ها بسیار شبیه به DVD+RW خواهد بود. این قالب‌بندی می‌تواند با گزینهٔ blank=format_overwrite . انجام شود.
برنامه‌های مختلفی مانند dvd+rw-format، cdrecord، wodim یا cdrskin می‌توانند دیسک DVD-RW را از وضعیت با قابلیت بازنویسی خارج کنند، به‌طوری که باید دوباره قالب‌بندی شود. در صورت تردید، کافی است آن را امتحان کنید..SS آماده‌سازی و نشانی‌دهی درایو:
دسترسی به درایوها، شامل رایترهای CD، DVD یا BD، از طریق نشانی‌هایی صورت می‌گیرد که مختص libburn و سیستم‌عامل هستند. این نشانی‌ها با اجرای cdrskin --devices یا cdrskin --device_links فهرست می‌شوند.
در لینوکس، آن‌ها فایل‌های دستگاهی هستند که به طور سنتی مجوز نوشتن (w) را به کاربران عادی نمی‌دهند. از آنجا که libburn به مجوز خواندن و نوشتن (rw) نیاز دارد، ممکن است تنها کاربر ریشه بدون انجام تمهیدات بیشتر بتواند این فهرست را دریافت کند.
توافق عمومی بر این است که chmod a+rw /dev/sr0 یا chmod a+rw /dev/hdc از دیدگاه امنیتی حساسیت کمتری نسبت به chmod u+s,a+x /usr/bin/cdrskin دارد. خطر متوجه درایو تا حدودی بیشتر است، اما کل سیستم به مراتب کمتر به خطر می‌افتد. توصیه می‌شود دسترسی rw را به یک گروه واحد که کاربرانی با دسترسی به درایو رایتر را در بر می‌گیرد محدود کنید (مانند گروه "floppy").
برای مثال‌هایی از مجوزهای درایو در Linux، FreeBSD و Solaris، فایل cdrskin/README را ببینید.

اگر تنها یک درایو با قابلیت CD دارید، می‌توانید از گزینه dev= در cdrskin صرف‌نظر کنید. در غیر این صورت باید از این گزینه برای مشخص کردن نشانی درایو مورد نظر استفاده نمایید.
گزینه dev= در cdrskin نه تنها نشانی‌های فهرست‌شده، بلکه نشانی‌های سنتی SCSI در cdrecord را که شامل سه عدد هستند نیز می‌پذیرد: Bus,Target,Lun. در لینوکس همچنین یک خانواده نشانی مرتبط با نام "ATA" وجود دارد که به درایوهای IDE خارج از کنترل درایورهای SCSI لینوکس دسترسی دارد: ATA:Bus,Target,Lun.
برای دریافت فهرستی از نشانی‌ها به سبک cdrecord، گزینه -scanbus را ببینید.
علاوه بر این موارد، گزینه‌های زیر نیز پذیرفته می‌شوند: پیوندها به فایل‌های دستگاه مناسب برای libburn، فایل‌های دستگاهی که شماره دستگاه عمده (major) و جزئی (minor) یکسانی دارند، و فایل‌های دستگاهی که پارامترهای نشانی SCSI یکسانی دارند (مانند /dev/sg0).

گزینه --allow_emulated_drives نشانی‌دهی شبه‌درایوهایی را فعال می‌کند که بر روی اشیاء سیستم‌فایل شبیه‌سازی می‌شوند. فایل‌های داده معمولی و دستگاه‌های بلوکی (block devices) منجر به شبه‌درایوهایی می‌شوند که رفتاری بسیار شبیه به DVD-RAM دارند. اگر نشانی ارائه‌شده هنوز وجود نداشته باشد اما دایرکتوری آن موجود باشد، به صورت یک فایل معمولی ایجاد می‌شود. انواع دیگر فایل‌ها مانند دستگاه‌های نویسه‌ای (character devices) یا لوله‌ها (pipes) منجر به شبه‌درایوهایی می‌شوند که رفتاری شبیه به یک DVD-R خام دارند. نشانی فایل هدف پس از پیشوند "stdio:" مشخص می‌شود.
برای مثال: dev=stdio:/tmp/my_pseudo_drive
با نشانی‌هایی به شکل "stdio:/dev/fd/<number>" به طور ویژه برخورد می‌شود. عدد به صورت تحت‌اللفظی خوانده شده و به عنوان یک توصیف‌کننده فایل (file descriptor) باز استفاده می‌شود. با dev="stdio:/dev/fd/1"، خروجی استاندارد معمول برنامه به stderr بازهدایت شده و داده‌های جریانی حاصل از رایت در stdout ظاهر خواهند شد.
برای ترمینال‌ها مناسب نیست! آن را بازهدایت کنید.
شبه‌درایوها از -dummy پشتیبانی می‌کنند. پاسخ آن‌ها به --tell_media_space می‌تواند غیرواقعی باشد. اجرای رایت با -dummy فایل را لمس (touch) می‌کند اما محتوای داده‌های آن را تغییر نمی‌دهد.
نکته: اگر cdrskin توسط کاربر ریشه اجرا شود یا هویت کاربری آن از طریق بیت setuid مجوزهای دسترسی تغییر کرده باشد، گزینه --allow_emulated_drives به stdio:/dev/null محدود می‌شود. این ممنوعیت برای کاربر ریشه می‌تواند از طریق یک فایل ماهرانه ایجادشده برداشته شود. بخش FILES در زیر را ببینید.

نمایش گزینه‌های ناسازگار با cdrecord.
نمایش گزینه‌های سازگار با cdrecord.
توجه داشته باشید که برخی از متون راهنما کاملاً نادرست هستند - هم برای cdrecord و هم برای cdrskin (مانند -format، blank=، -load). با این حال، آن‌ها نشانگرهای سنتی برای در دسترس بودن گزینه‌های فهرست‌شده هستند. برخی از برنامه‌های پیش‌خوان (frontend) پس از خواندن آن‌ها تصمیم‌گیری می‌کنند.
چاپ خط شناسه cdrskin، خط جلب سازگاری، نسخه libburn، نسخه cdrskin، برچسب زمانی نسخه، برچسب زمانی ساخت (در صورت موجود بودن)، و سپس خروج.

فهرست الفبایی از گزینه‌هایی که هدف آن‌ها سازگاری با cdrecord اصلی اثر Joerg Schilling است:

دریافت برخی اطلاعات درباره وضعیت دیسک/رسانه. برای CD-RW عبارت "Is erasable" چاپ می‌شود. برای رسانه‌های DVD عبارت "book type:" و متنی از نوع رسانه چاپ می‌شود. برای رسانه‌های BD عبارت "Mounted Media:" و متن نوع رسانه چاپ می‌شود.
اعلام می‌کند که شیارهای بعدی باید به عنوان صوت (audio) رایت شوند. فرض بر این است که منبع، PCM فشرده‌نشده بدون سرایند، ۴۴۱۰۰ هرتز، ۱۶ بیت و استریو است. برای ترتیب بایت little-endian (که در رایانه‌های شخصی معمول است) از گزینه -swab استفاده کنید.
مگر اینکه به طور صریح توسط گزینه -data مشخص شده باشد، فایل‌های ورودی با پسوند ".wav" به عنوان فایل‌های صوتی رایت می‌شوند. همچنین بررسی می‌شوند که آیا دارای سرایندی در قالب MS-WAVE هستند که پارامترهای بالا را اعلام کند یا خیر. در این صورت، داده‌های صوتی خام با ترتیب بایت مناسب استخراج شده و رایت می‌شوند. در صورت شناسایی پارامترهای نامناسب MS-WAVE، اجرای برنامه بدون رایت به پایان خواهد رسید.
همین کار برای پسوند ".au" و SUN Audio نیز انجام می‌شود.
گزینه -audio فقط می‌تواند برای رسانه‌های CD استفاده شود و نه با DVD یا BD.
الزام می‌کند که تمام منابع شیارهای صوتی، فایل‌های قابل تشخیص MS-WAVE یا SUN Audio با پارامترهای مناسب باشند. اگر این الزام برآورده نشود، اجرای برنامه بدون رایت خاتمه می‌یابد.
همه فایل‌های منبع شیار صوتی بدون در نظر گرفتن پسوند نام فایلشان برای قالب‌های درخواستی بررسی خواهند شد. داده‌های صوتی خام متناسب با قالب فایل شناسایی‌شده استخراج می‌شوند.
بدون این گزینه، هر منبع شیار صوتی غیرقابل تشخیص به عنوان داده‌های صوتی خام تلقی شده و به همان صورت رایت می‌شود. تنها منابع شیار شناخته‌شده با قالب WAVE یا SUN Audio با پارامترهای نامناسب موجب رد رایت می‌شوند. تنها فایل‌های منبع شیار با پسوند ".wav" یا ".au" برای شناسایی در نظر گرفته می‌شوند.
پاک‌سازی یک CD-RW یا DVD-RW، یا قالب‌بندی یک DVD-RW، DVD+RW، DVD-RAM، BD. این گزینه می‌تواند در همان اجرای cdrskin با رایت ترکیب شود. نوع ارائه‌شده با blank= رفتار خاص را تعیین می‌کند:
تلاش برای آماده‌سازی رسانه برای نوشتن از صفر. اگر نیاز به قالب‌بندی داشته باشد، آن را قالب‌بندی می‌کند. اگر خام نباشد، تلاش می‌کند blank=fast را اعمال کند. اگر رسانه نتواند وضعیتی کاملاً قابل نوشتن به خود بگیرد، مثلاً اگر رسانه یک‌بارنوشتنی غیرخام باشد، دلیلی برای لغو عملیات خواهد بود.
این گزینه DVD-RW قالب‌بندی‌نشده را در وضعیت خامِ قالب‌بندی‌نشده باقی می‌گذارد. برای قالب‌بندی DVD-RW از blank=format_overwriteable استفاده کنید. رسانه‌های BD-R خامِ قالب‌بندی‌نشده به صورت قالب‌بندی‌نشده باقی می‌مانند.
(نکته: blank=as_needed جزو گزینه‌های cdrecord اصلی نیست.)
انواع پاک‌سازی زیر مختص خانواده‌های رسانه‌ای خاصی هستند. اگر ویژگی‌های خاصی مد نظر است، از آن‌ها استفاده کنید.
پاک‌سازی کامل یک CD-RW یا یک DVD-RW قالب‌بندی‌نشده. (همچنین --prodvd_cli_compatible و --grow_overwriteable_iso را ببینید)
پاک‌سازی حداقلی یک CD-RW کامل یا پاک‌سازی یک DVD-RW قالب‌بندی‌نشده. (همچنین --prodvd_cli_compatible و --grow_overwriteable_iso را ببینید)
مانند blank=all، اما با قابلیت افزوده پاک‌سازی DVD-RW رونویسی‌پذیر (overwriteable). این کار قالب‌بندی آن‌ها را از بین برده و آن‌ها را به صورت ترتیبی قابل ضبط می‌کند. یکی دیگر از ویژگی‌های خاص، قابلیت پاک‌سازی رسانه‌هایی است که از قبل خام به نظر می‌رسند. این گزینه شبیه به گزینه -force است اما تلاشی برای پاک‌سازی رسانه‌هایی غیر از CD-RW و DVD-RW قابل تشخیص نمی‌کند.
(نکته: blank=deformat_* جزو گزینه‌های cdrecord اصلی نیستند.)
مانند blank=deformat_sequential اما DVD-RW را تنها به صورت حداقلی پاک‌سازی می‌کند. این روش سریع‌تر از پاک‌سازی کامل است اما ممکن است رسانه‌ای ایجاد کند که از جریان‌یابی افزایشی (-tao) پشتیبانی نکند.
قالب‌بندی یک رسانه در صورتی که هنوز قالب‌بندی نشده باشد، cdrskin از قالب‌بندی برای آن نوع رسانه پشتیبانی کند، و قالب‌بندی به طور خودکار در حین نوشتن رخ ندهد. این در حال حاضر برای DVD-RW، DVD-RAM، BD-RE قالب‌بندی‌نشده و BD-R خامِ قالب‌بندی‌نشده اعمال می‌شود. در نهایت قالب‌بندی پیش‌فرض مناسب انتخاب خواهد شد. در صورت برخورد با رسانه‌ها یا وضعیت‌های دیگر، هیچ اتفاقی رخ نمی‌دهد.
انواع قالب‌بندی زیر برای خانواده‌های رسانه‌ای خاص تخصصی‌تر هستند.
قالب‌بندی یک DVD-RW به حالت «Restricted Overwrite». کاربر باید مقداری صبوری به خرج دهد.
(نکته: blank=format_* جزو گزینه‌های cdrecord اصلی نیستند.)
مانند format_overwrite بدون ایجاد نشست پیشگام ۱۲۸ مبی‌بایتی (trailblazer session). منجر به یک وضعیت «واسطه» (intermediate) می‌شود که تنها از نوشتن ترتیبی با شروع از نشانی ۰ پشتیبانی می‌کند. وضعیت «واسطه» پس از اولین نشست نوشتن داده‌ها پایان می‌یابد.
برای DVD-RW این شبیه format_overwrite است اما به جای فقط ۱۲۸ مبی‌بایت، کل ظرفیت رسانه را در بر می‌گیرد. سنتی‌ترین شیوه قالب‌بندی تلاش می‌شود. هیچ داده‌ای نوشته نمی‌شود. به شکیبایی زیادی نیاز است.
این گزینه حتی در صورتی که گزینه -force داده نشده باشد، رسانه‌های از قبل قالب‌بندی‌شده را پردازش می‌کند.
برای DVD+RW این تنها نوع قالب‌بندی صریح پشتیبانی‌شده است. این گزینه یک «یخ‌زدایی» (de-icing) کامل فراهم می‌کند تا هیچ دستگاه خواننده‌ای روی نواحی داده نوشته‌نشده دچار لغزش و خطا نشود..TP format_defectmgt قالب‌بندی DVD-RAM یا BD برای رزرو مقدار پیش‌فرض بلوک‌های یدکی جهت مدیریت نقص‌ها (defect management).
موارد format_defectmgt_* زیر به کاربر امکان می‌دهند ترجیحات خود را ارسال کند که با این حال باید با یکی از قالب‌های موجود مطابقت داشته باشد. این قالب‌ها پس از بررسی رسانه توسط درایو ارائه می‌شوند.
غیرفعال کردن تأیید کیفیت (certification) معمول رسانه به‌منظور صرفه‌جویی در زمان و قالب‌بندی به اندازه پیش‌فرض. تنظیم تأیید کیفیت حتی در صورتی که گزینه‌های بعدی blank= اندازه قالب انتخابی را بازنویسی کنند، پایدار می‌ماند.
اینکه آیا قالب‌بندی بدون تأیید کیفیت به‌درستی کار می‌کند یا خیر، تا حد زیادی به درایو بستگی دارد. پس از آن باید "Format status:" را از طریق --list_formats بررسی کرد.
فعال‌سازی مجدد تأیید کیفیت معمول رسانه و قالب‌بندی به اندازه پیش‌فرض. تنظیمات تأیید کیفیت همانند format_defectmgt_cert_off پابرجا می‌ماند.
اینکه آیا اصلاً تأیید کیفیتی انجام شود یا خیر، تا حد زیادی به وضعیت رسانه و توصیف‌گر قالب واقعاً انتخاب‌شده بستگی دارد.
قالب‌بندی DVD-RAM یا BD برای رزرو حداکثر تعداد بلوک‌های یدکی.
قالب‌بندی DVD-RAM یا BD برای رزرو حداقل تعداد بلوک‌های یدکی. ممکن است لازم باشد ابتدا با format_defectmgt_none قالب‌بندی شود تا کمترین اندازه بلوک‌های یدکی برای format_defectmgt_min ارائه گردد.
قالب‌بندی DVD-RAM یا BD-RE با بیشترین داده مفید (payload) موجود، به امید غیرفعال‌سازی کامل مدیریت نقص‌ها. این کار ممکن است اثر افزایش سرعت داشته باشد یا نداشته باشد. دیسک‌های BD-R خامِ قالب‌بندی‌نشده، بدون تغییر رها خواهند شد.
قالب‌بندی DVD-RAM یا BD. متن پس از "format_defectmgt_payload_" تعداد بایت‌ها را مشخص می‌کند که در صورت تمایل می‌تواند پسوندهای "s"، "k" یا "m" داشته باشد. بیشترین تعداد بلوک‌های یدکی که دست‌کم اندازه بار مفید داده‌شده را ممکن سازد، انتخاب خواهد شد.
قالب‌بندی DVD-RW، DVD+RW، DVD-RAM یا BD. عدد پس از "format_by_index_" به‌عنوان اندیس در فهرست توصیف‌گرهای قالب موجود استفاده می‌شود. این فهرست را می‌توان با گزینه --list_formats دریافت کرد. اعداد پس از متن "Format idx" مواردی هستند که باید با format_by_index_ استفاده شوند. فهرست‌های توصیف‌گر قالب فرّار هستند. در فاصله بین اجرای --list_formats و اجرای blank=format_by_index_ رسانه را بیرون نیاورید و روی آن ننویسید، در غیر این صورت ممکن است قالبی متفاوت از آنچه می‌خواستید دریافت کنید.
چاپ این فهرست از انواع پاک‌سازی (blanking).
دریافت اطلاعاتی درباره درایو مشخص‌شده و سپس خروج. اگر درایو پیدا نشود یا باز نشود، با مقداری غیر صفر خارج می‌شود.
ایجاد شیارهای بعدی با مجوز تعداد نامحدود کپی.
خواندن شرح نشست (session description) از یک فایل cue sheet در قالب CDRWIN. پایه‌گذاری شیارها بر اساس یک فایل منفرد که در برگه با دستور FILE مشخص شده است. برای فعال‌سازی CD-TEXT از فایل cue sheet، گزینه -text در cdrskin باید درج شده باشد.
در حال حاضر cdrskin از انواع داده TRACK شامل AUDIO و MODE1/2048 پشتیبانی می‌کند که نباید با یکدیگر ترکیب شوند. منبع داده می‌تواند از نوع FILE مانند BINARY، MOTOROLA یا WAVE باشد.
دستورهای غیر CDRWIN شامل ARRANGER، COMPOSER و MESSAGE پشتیبانی می‌شوند.
دستورهای CATALOG و ISRC در فایل cue sheet ممکن است توسط گزینه mcn= و با مشخص‌کننده‌های هدف "UPC / EAN" و "ISRC" در input_sheet_v07t= بازنویسی شوند. این امر بر نمایش آن‌ها در CD-TEXT تأثیری ندارد و فقط بر زیرکانال Q اعمال می‌شود.
شماره‌های شیار ممکن است با گزینه cd_start_tno= بازنویسی شوند.
نام مستعار برای گزینه -sao. نوشتن CD در حالت Session at Once یا DVD-R[W] در حالت Disc-at-once.
شیارهای بعدی شیارهای داده هستند. این گزینه پیش‌فرض است و تنها برای مشخص کردن پایان محدوده گزینه احتمالی -audio یا -xa1 نیاز است.
گزینه‌های -mode2، -xa و -xa2 به -data نگاشت می‌شوند، از قالب‌های سکتور CD مورد نظر استفاده نمی‌کنند و بنابراین از بار مفید بالاتر احتمالی بهره‌مند نمی‌شوند.
شیارهای بعدی شیارهای داده با ورودی مناسب برای CD-ROM XA mode 2 form 1 هستند. این گزینه با ورودی -data به میزان ۸ بایت سرایند اضافی در هر بلوک تفاوت دارد. برنامه cdrskin دیسک را به‌صورت CD-ROM XA نمی‌نویسد، بلکه بایت‌های سرایند را حذف کرده و به‌صورت شیارهای -data می‌نویسد.
تنظیم نشانی درایو مورد استفاده. حداقل نشانی‌های فهرست‌شده با گزینه‌های --devices یا --device_links، نشانی‌های X,Y,Z فهرست‌شده با گزینه -scanbus، نشانی‌های ATA:X,Y,Z فهرست‌شده با گزینه‌های dev=ATA -scanbus، و شماره‌های ناپایدار درایو در libburn (شماره‌گذاری از "0" آغاز می‌شود) معتبر هستند. سایر نشانی‌های فایل دستگاه که به همان درایو منتهی می‌شوند نیز ممکن است کار کنند.
اگر هیچ dev= داده نشود، نشانی ناپایدار "dev=0" در نظر گرفته می‌شود؛ یعنی اولین درایو دردسترسی که پیدا شود. در سیستم‌هایی با بیش از یک درایو، بهتر است از این ابهام دوری کنید.
مقصد ویژه "help" نکاتی را درباره قالب‌های آدرس‌دهی موجود فهرست می‌کند. توجه داشته باشید که گزینه منسوخ‌شده --old_pseudo_scsi_adr ممکن است معنای نشانی‌های Bus,Target,Lun را تغییر دهد.
تنظیم "driveropts=noburnfree" برای غیرفعال کردن سازوکار حفاظتی احتمالی درایو در برابر کمبود موقت داده‌های منبع (مانند buffer underrun). درایوی که اعلام کند چنین قابلیت‌هایی ندارد، در هر صورت آن‌ها برایش فعال نخواهند شد، حتی اگر صریحاً از طریق "driveropts=burnfree" تلاش شود.
تلاش برای انجام عملیات درایو بدون تأثیرگذاری واقعی بر رسانه قرار داده شده. هیچ تضمینی وجود ندارد که این قابلیت با ترکیب خاصی از درایو، رسانه و حالت نوشتن کار کند. با این حال، از پاک‌سازی (blanking) به‌طور مطمئن جلوگیری می‌شود. برای جلوگیری از رایت واقعی ناخواسته، گزینه -dummy از اجرای رایت بر روی هر چیزی به‌جز CD-R[W]، DVD-R[W] یا درایوهای شبیه‌سازی‌شده stdio خودداری می‌کند.
بیرون دادن دیسک پس از پایان کار.
فرض این که کاربر در شرایطی که cdrskin یا libburn به دلیل نگرانی درباره وضعیت درایو یا رسانه عملیات را رد می‌کنند، بهتر می‌داند.
احتیاط: تنها در صورت نیاز مبرم از گزینه -force استفاده کنید.
این گزینه امکان تلاش برای پاک‌سازی رسانه‌هایی را که به‌عنوان ناشناخته یا نامناسب طبقه‌بندی شده‌اند، و تلاش برای استفاده از حالت‌های نوشتنی که libburn معتقد است توسط درایو پشتیبانی نمی‌شوند، فراهم می‌کند.
کاربرد دیگر آن، اجبار به پاک‌سازی یا قالب‌بندی مجدد رسانه‌هایی است که به نظر می‌رسد از قبل در وضعیت خام یا قالب‌بندی دلخواه هستند.
این گزینه اجرای رایت را با گزینه -dummy ممکن می‌سازد، حتی اگر libburn معتقد باشد درایو و رسانه حالت نوشتن را شبیه‌سازی نکرده و به شکل واقعی خواهند نوشت.
این گزینه اجرای رایت را در حالتی ممکن می‌سازد که cdrskin انتظار دارد از ظرفیت موجود رسانه فراتر رود. این عمل به عنوان "overburn" (رایت بیش از ظرفیت) شناخته می‌شود و ممکن است روی رسانه‌های CD با نوع نوشتن SAO موفقیت‌آمیز باشد. اوربرن بیش از حد ممکن است برای رسانه آسیب‌رسان باشد و ممکن است درایو را غیرقابل استفاده کند (امیدوارانه فقط تا زمانی که خاموش و روشن شود). صفحه راهنمای cdrecord به مقدار ۸۸ ثانیه = ۶۶۰۰ بلوک به‌عنوان مقدار تا حدی ایمن فراتر از ظرفیت رسمی رسانه اشاره می‌کند. ارزیابی اندازه‌های شیار توسط libburn در صورتی که اندازه نوشته‌شده به ۹۰ دقیقه = ۴۰۵۰۰۰ سکتور برسد یا از آن فراتر رود، نادرست خواهد بود. انتظار می‌رود ارزیابی اندازه کلی رسانه توسط هسته Linux تقریباً اندازه نوشته‌شده را به دست دهد، اما باید این مورد را خودتان با هر رسانه اوربرن‌شده‌ای آزمایش کنید.
ابتدا به جای تلاش برای اوربرن کردن یک CD، استفاده از رسانه‌ای با ظرفیت بیشتر را مد نظر قرار دهید.
مشابه blank=format_overwrite_full -force اما محدود به DVD+RW.
تنظیم اندازه fifo به مقدار داده‌شده. ممکن است حروفی به مقدار پیوست شوند که عدد پیشین را ضرب کنند:
"k" یا "K" = 1024 ، "m" یا "M" = 1024k ، "g" یا "G" = 1024m ، "s" یا "S" = 2048
برای غیرفعال کردن fifo اندازه را روی 0 تنظیم کنید (پیش‌فرض "4m" است).
بافر fifo مازاد موقت احتمالی داده‌های منبع شیار را در خود نگه می‌دارد تا در زمان‌های کمبود موقت تامین منبع شیار، جریانی پایدار برای درایو فراهم آورد. هرچه fifo بزرگ‌تر باشد، دوره‌های طولانی‌تری از ضعف تامین منبع را می‌توان جبران کرد. اما یک fifo بزرگ، در صورتی که توسط گزینه fifo_start_at=size مهار نشود، به زمان قابل توجهی برای پر شدن نیاز دارد.
تنظیم زمان مهلت (grace time) پیش از آغاز نوشتن. (پیش‌فرض 0 است)
معادل با:
modesty_on_drive=1:min_percent=75:max_percent=95
نام این گزینه cdrecord از بیت "Immed" سرچشمه می‌گیرد که می‌تواند برخی از دستورهای طولانی‌مدت درایو را ناهمگام سازد و در نتیجه بار روی برخی از انواع سخت‌افزارهای ارتباطی را سبک کند. صرف‌نظر از گزینه -immed، برنامه cdrskin در صورت امکان و مناسب بودن از دستورهای ناهمگام استفاده می‌کند. برای غیرفعال کردن واقعی اجرای دستورات ناهمگام، از گزینه use_immed_bit=off استفاده کنید.
تنظیم فهرستی جداشده با کاما از شماره‌های نشانی شروع اندیس برای شیار بعدی. این مورد تنها برای نشست‌های CD SAO اعمال می‌شود.
نشانی‌ها سکتورها را از ابتدای شیار بعدی می‌شمارند. اولین عدد برای اندیس ۱ است و باید 0 باشد. اعداد بعدی باید بزرگ‌تر از پیشینیان مربوطه خود باشند. تا ۹۹ عدد مجاز است.
شماره‌های سکتور از روی نشانی‌های Min:Sec:Frame به روش زیر محاسبه می‌شوند:
Sector = ((Min*60)+Sec)*75+Frame
برای مثال: "0,7512,20408" اندیس ۲ را روی 01:40:12 و اندیس ۳ را روی 04:32:08 تنظیم می‌کند..TP -inq شناسه‌ی درایو را چاپ کرده و سپس خارج می‌شود.
ترک بعدی پس از این گزینه تلاش خواهد کرد تا اندازه‌ی منبع خود را از اطلاعات سرآیند چند بلوک نخست داده‌های منبع به دست آورد. اگر این بلوک‌ها یک سیستم‌فایل ISO-9660 را نشان دهند، اندازه‌ی اعلام‌شده‌ی آن با فرض این که یک سیستم‌فایل تک‌نشستی (single session) است، استفاده خواهد شد.
در غیر این صورت، عملیات رایت لغو خواهد شد.
محدوده‌ی اثر -isosize دقیقاً یک ترک است. با این حال، ترک‌های بعدی می‌توانند با گزینه‌های -isosize دیگری همراه شوند. حداقل ۱۵ بلوک لایه‌گذاری (padding) به هر ترک -isosize اضافه خواهد شد؛ اما توصیه می‌شود که ترجیحاً از padsize=300k استفاده کنید.
این گزینه می‌تواند روی منابع ترکی اعمال شود که فایل‌های معمولی یا دستگاه‌های بلوکی هستند. برای نخستین ترکِ نشست، در صورتی که یک fifo با حداقل ۶۴ کیبی‌بایت وجود داشته باشد، می‌تواند روی هر نوع منبعی اجرا شود. گزینه‌ی fs= را ببینید.
مقدار ISRC را برای منبع ترک بعدی روی text داده‌شده تنظیم می‌کند که باید دقیقاً ۱۳ نویسه باشد. این مقدار باید از قالب CCOOOYYSSSSS پیروی کند.
مقدار CC کد کشور است. OOO کد مالک است. هر دو می‌توانند شامل حروف بزرگ A تا Z و ارقام ده‌دهی 0 تا 9 باشند. YY سال را نشان می‌دهد (00 تا 99). SSSSS شماره‌ی سریال است (00000 تا 99999).
این گزینه بر CD-TEXT تأثیری ندارد و فقط بر زیرکانال Q اثر می‌گذارد.
بارگذاری رسانه و خروج. در صورت یافتن هر نوع رسانه‌ای، مقدار وضعیت خروج 0 و در غیر این صورت غیرصفر خواهد بود. نکته: گزینه‌ی -eject حتی در صورت مشخص شدن -load رسانه را خارج خواهد کرد.
مانند گزینه‌ی -load عمل می‌کند، اما در صورتی که رسانه‌ای یافت شود و گزینه‌ی -eject داده نشده باشد، دکمه‌ی خروج درایو را غیرفعال باقی می‌گذارد.
برای بیرون آوردن سینی درایو از برنامه‌ی "eject" یا cdrskin -eject استفاده کنید. اجرای برنامه‌هایی مانند cdrecord، growisofs، wodim و cdrskin مختل نخواهد شد و آن‌ها معمولاً پس از پایان کار، دکمه‌ی خروج درایو را فعال می‌کنند.
تنظیم شماره‌ی کاتالوگ رسانه‌ی سی‌دی (CD Media Catalog Number) روی text، که باید دقیقاً ۱۳ نویسه بوده و از ارقام ده‌دهی تشکیل شده باشد.
این گزینه بر CD-TEXT تأثیری ندارد و فقط بر زیرکانال Q اثر می‌گذارد.
معادل با:
modesty_on_drive=1:min_percent=<percentage>:max_percent=95
درصد مجاز بین ۲۵ و ۹۵ است.
چاپ اطلاعات درباره‌ی رسانه‌ی بارگذاری‌شده. این شامل نوع رسانه، وضعیت قابلیت نوشتن، و یک جدول محتوای (TOC) کاملاً خوانا است.
گزینه‌ی -msinfo را اجرا کرده و خط نتیجه را در فایل مشخص‌شده توسط path کپی می‌کند. بر خلاف -msinfo، این گزینه همه‌ی خروجی‌های عادی را از خروجی استاندارد تغییر مسیر نمی‌دهد؛ اما می‌توان آن را با -msinfo ترکیب کرد تا به این هدف رسید.
نکته: msifile=path در واقع گزینه‌ای از wodim است و نه cdrecord.
دریافت اطلاعات چندنشستی (multi-session) برای آماده‌سازی یک نشست بعدی توسط گزینه‌ی -C برنامه‌های mkisofs، genisoimage یا xorriso -as mkisofs. نتیجه را در خروجی استاندارد چاپ می‌کند. این گزینه تمام خروجی پیام‌ها به‌جز خروجی گزینه‌ی --tell_media_space و رشته‌ی نتیجه‌ی خود را که از دو عدد تشکیل شده است، به stderr هدایت می‌کند. رشته‌ی نتیجه باید به‌عنوان آرگومان گزینه‌ی -C در برنامه‌های مذکور استفاده شود. این رشته نشانی آغازین تازه‌ترین نشست و نشانی آغازین پیش‌بینی‌شده‌ی نشست بعدی برای الحاق را مشخص می‌کند. اگر تازه‌ترین نشست با گزینه‌ی -multi نوشته نشده باشد، این رشته خالی خواهد بود.
برای این که امکان کار روی رسانه‌های بازنویسی‌پذیر وجود داشته باشد، این گزینه باید با گزینه‌ی --grow_overwriteable_iso همراه شود.
این گزینه CD، DVD-R[W] قالب‌بندی‌نشده، DVD+R یا BD-R را پس از نوشته شدن نشست فعلی، الحاق‌پذیر نگه می‌دارد. بدون آن، دیسک بسته می‌شود و دیگر نمی‌توان روی آن نوشت - مگر اینکه یک -RW باشد و پاک شود که موجب از دست رفتن محتوای آن می‌گردد.
نشست‌های بعدی تنها در حالت -tao می‌توانند نوشته شوند. استفاده از -multi همراه با حالت نوشتن DAO در DVD-R[W] و روی رسانه‌های DVD-R DL ممنوع است. گزینه‌ی --prodvd_cli_compatible در نهایت -multi را قابل‌تحمل می‌کند اما نمی‌تواند باعث کارکرد آن شود.
به منظور در دسترس بودن تمام محتوای سیستم‌فایل، سیستم‌فایل ISO-9660 احتمالی نشست بعدی باید به روشی ویژه توسط برنامه‌ی قالب‌بندی سیستم‌فایل آماده شود. برنامه‌های mkisofs و genisoimage انتظار اطلاعات خاصی از وضعیت دارند که می‌تواند توسط گزینه‌ی -msinfo در cdrskin دریافت شود.
برای بازیابی یک فایل آرشیو که به عنوان نشست بعدی نوشته شده است، می‌توانید از گزینه‌ی -toc استفاده کنید تا از "lba" شماره‌ی ترک مورد نظر مطلع شوید. این lba نشانی بلوک ۲۰۴۸ بایتی است که آرشیو از آنجا آغاز می‌شود.
در رسانه‌های بازنویسی‌پذیر DVD یا BD، گزینه‌ی -multi نمی‌تواند پایان نشست را علامت‌گذاری کند. بنابراین هنگام افزودن یک نشست جدید، این پایان باید از روی بار داده (payload) مشخص شود. در حال حاضر فقط سیستم‌فایل‌های ISO-9660 می‌توانند به این روش استفاده شوند. برای رفع ممنوعیت -multi، گزینه‌ی --grow_overwriteable_iso را ببینید.
نکته: -multi ممکن است رسانه‌ی DVD را در برخی درایوهای DVD-ROM غیرقابل‌خواندن کند.
ترک‌های بعدی را با اجازه برای یک سطح از رونوشت ایجاد می‌کند. یعنی آن رونوشت‌ها بعداً توسط -scms به عنوان بدون اجازه برای رونوشت‌های بیشتر علامت‌گذاری می‌شوند.
صفرهای انتهایی را به جریان داده اضافه نمی‌کند. با این حال، از آنجا که به نظر می‌رسد هیچ کاربردی برای ترک‌های صوتی با آخرین سکتور ناقص وجود ندارد، این گزینه فقط برای ترک‌های داده اعمال می‌شود. در آنجا این حالت پیش‌فرض است.
برای ترک‌های بعدی نشان می‌دهد که بدون pre-emphasis مستر شده‌اند.
۳۰ کیبی‌بایت صفر انتهایی به هر ترک داده اضافه می‌کند. (این مقدار برای جلوگیری از بروز مشکل با درایورهای مختلف خواندن CD-ROM کافی نیست.)
مقدار مشخص‌شده‌ای از صفرهای انتهایی را به ترک داده‌ی بعدی اضافه می‌کند. این گزینه پس از نوشته شدن آن ترک بعدی، به padsize=0 بازنشانی می‌شود. می‌توان آن را مجدداً پیش از آرگومان ترک بعدی تنظیم کرد. درباره‌ی مشخص‌کننده‌های اندازه، گزینه‌ی fs= را ببینید.
برای ترک‌های بعدی نشان می‌دهد که با pre-emphasis مستر شده‌اند.
نوشتن CD در حالت Session At Once یا DVD-R[W] ترتیبی در حالت Disc-at-once (DAO).
در CD، این حالت قادر است بدون ایجاد وقفه‌های شنیداری میان ترک‌ها، چندین ترک صوتی را روی رسانه قرار دهد.
در DVD-R[W]، این حالت تنها می‌تواند یک ترک منفرد را بنویسد. استفاده از -multi همراه با DVD-R[W] -sao مجاز نیست.
حالت -sao در DVD بازنویسی‌پذیر، یا DVD+R[/DL]، یا BD مجاز است، اما در واقع تنها محدودیت‌هایی را بدون ارائه‌ی مزایای شناخته‌شده تحمیل می‌کند.
حالت -sao تنها می‌تواند برای ترک‌هایی با اندازه‌ی ثابت و پیش‌بینی‌شده استفاده شود. این بدین معناست که آرگومان‌های ترکی که نشان‌دهنده‌ی stdin یا لوله‌های نام‌گذاری‌شده هستند، باید قبل از خود گزینه‌ی tsize= یا گزینه‌ی tao_to_sao_tsize= را داشته باشند.
حالت -sao نمی‌تواند روی رسانه‌های الحاق‌پذیر استفاده شود.
پویش سامانه برای یافتن درایوها. در لینوکس، درایوهای واقع در /dev/s* و /dev/hd* باید با دو اجرای جداگانه پویش شوند؛ یکی بدون dev= برای /dev/s* و دیگری با dev=ATA برای دستگاه‌های /dev/hd*. (گزینه‌ی --drives همه‌ی درایوهای موجود را در یک اجرای واحد فهرست می‌کند.)
درایوهایی که مشغول هستند یا مجوز خواندن/نوشتن (rw) به کاربر cdrskin نمی‌دهند فهرست نمی‌شوند. درایوهای مشغول در قالب پیام‌های هشدار گزارش می‌شوند.
فیلدهای مفید در یک خط نتیجه عبارتند از:
Bus,Target,Lun Number) 'Vendor' 'Mode' 'Revision'
ترک‌های بعدی را بدون اجازه برای کپی شدن ایجاد می‌کند. این کار معمولاً برای ترک‌هایی انجام می‌شود که رونوشت ترک‌های علامت‌گذاری‌شده با -nocopy (ولی هنوز نه با -scms) هستند. بنابراین، رونوشت از رونوشت‌ها ممنوع می‌شود.
این گزینه با گزینه‌ی -copy بازنشانی می‌شود. بنابراین، ترکیب -copy -nocopy به معنای -nocopy و قطعاً بدون -scms است.
تنظیم سرعت درایو. در CD داده، سرعت 1x معادل با نرخ انتقال ۱۵۳٬۶۰۰ بایت بر ثانیه است. در DVD، مقدار 1x معادل ۱٬۳۸۵٬۰۰۰ بایت بر ثانیه است. در BD مقدار 1x معادل ۴٬۴۹۵٬۶۲۵ بایت بر ثانیه است. تنظیم سرعتی بالاتر از آنچه برای درایو و رسانه مناسب است خطا به شمار نمی‌رود. با این وجود، فرد باید در یک محدوده‌ی سرعت واقع‌بینانه بماند. تنظیمات ویژه‌ی سرعت عبارتند از:
0 = حداقل سرعت، -1 = حداکثر سرعت (پیش‌فرض)، متن "any" = مانند -1.
اعلام می‌کند که منبع داده‌های صوتی خام ترک‌های بعدی، بر خلاف انتظارات cdrecord دارای جابه‌جایی بایتی است. این گزینه برای داده‌های صوتی مناسب است که کم‌ارزش‌ترین بایت یک کلمه‌ی ۱۶ بیتی در ابتدا قرار دارد (little-endian، اینتل). بیشتر داده‌های صوتی خام در سامانه‌های PC با این ترتیب بایتی در دسترس هستند. اگر منابع ترک در قالب MS-WAVE در فایلی با پسوند ".wav" باشند، به حدس و گمان کمتری نیاز خواهد بود.
نوشتن CD در حالت Track At Once (TAO)، DVD-R[W] ترتیبی در حالت Incremental Streaming، یا DVD+R[/DL] بدون محدودیت‌های سنتی -sao. این حالت از نظر صوری برای رسانه‌های بازنویسی‌پذیر نیز اعمال می‌شود.
حالت -tao می‌تواند با منابع ترکی با اندازه‌ی غیرقابل‌پیش‌بینی، مانند ورودی استاندارد یا لوله‌های نام‌گذاری‌شده استفاده شود. همچنین تنها حالتی است که می‌تواند برای نوشتن روی رسانه‌های الحاق‌پذیری که هم‌اکنون حاوی داده هستند به کار رود. در DVD-R[W] قالب‌بندی‌نشده، این تنها حالتی است که می‌تواند رسانه را از طریق گزینه‌ی -multi الحاق‌پذیر نگه دارد.
حالت -tao برای DVD-RWهایی که به صورت کمینه پاک شده‌اند و برای DVD-R DL قابل استفاده نیست..TP -text نوشتن مشخصه‌های CD-TEXT خوانده‌شده توسط گزینه cuefile= را فعال می‌کند. بدون گزینه -text، دستور CDTEXTFILE در فایل cue sheet نادیده گرفته خواهد شد و هیچ مشخصه CD-TEXT از فایل خوانده نمی‌شود. با این وجود، CATALOG و ISRC همان اثر گزینه‌های mcn= و isrc= را خواهند داشت.
بسته‌های CD-TEXT را از فایلی که با path مشخص شده می‌خواند و آن‌ها را در Lead-in نشست در حال ایجاد قرار می‌دهد. این نشست باید در حالت Session At Once (SAO) انجام شود و فقط می‌تواند شامل شیارهای صوتی باشد.
مسیر path باید به یک فایل معمولی منتهی شود که از یک سرآیند اختیاری ۴ بایتی و یک یا چند بسته متنی ۱۸ بایتی تشکیل شده است. فایل مناسب می‌تواند 'cdtext.dat' باشد که توسط گزینه‌های -vv -toc از رسانه CD استخراج شده و با -vvv -toc به شکل خوانا برای انسان نمایش داده می‌شود.
سرآیند، در صورت وجود، باید اندازه فایل منهای ۲ را مشخص کند که به صورت کلمه ۱۶ بیتی با ترتیب بایت بزرگ‌اندیان (big-endian) کدگذاری شده است. دو بایت دیگر باید 0 باشند.
اگر سرآیند ۴ بایتی وجود نداشته باشد، یک بایت پایانی 0، طبق مشخصات Sony، قابل تحمل بوده و نادیده گرفته می‌شود.
یک بسته متنی شامل یک بایت نوع بسته، یک بایت شماره شیار، یک بایت شمارنده، یک بایت شماره بلوک و نشانگر نویسه، ۱۲ نویسه متنی یا بایت‌های داده، و دو بایت CRC اختیاری است. برای جزئیات، فایل مستندات libburn به نام doc/cdtext.txt را ببینید.
به‌طور پیش‌فرض، فایل ورودی برای بایت‌های CRC صحیح بررسی می‌شود. اگر تمام بایت‌های CRC برابر 0 باشند، مقادیر صحیح بدون اعلام درج می‌شوند. اگر بایت‌های CRC غیرصفر وجود داشته باشند، عدم تطابق باعث لغو عملیات رایت می‌شود. این بررسی می‌تواند توسط گزینه -force غیرفعال شود.
توجه داشته باشید که این گزینه، گزینه input_sheet_v07t= را لغو می‌کند.
جدول محتوا (TOC) را که شیارهای ضبط‌شده روی دیسک را توصیف می‌کند چاپ می‌کند. خروجی شامل تمام اطلاعات حاصل از گزینه -atip به علاوه خطوطی است که با "track:"، شماره شیار، کلمه "lba:" و عددی که آدرس آغازین شیار را نشان می‌دهد شروع می‌شوند. آدرس‌ها بر حسب بخش‌های CD شمارش می‌شوند که در شیارهای داده SAO یا TAO هر کدام شامل ۲۰۴۸ بایت هستند.
اگر سطح پرگویی روی ۲ (-v -v) تنظیم شود، در صورت عدم وجود فایل 'cdtext.dat'، بسته‌های CD-TEXT از lead-in یک CD صوتی استخراج شده و در آن فایل نوشته می‌شوند. در ابتدا یک سرآیند ۴ بایتی قرار می‌گیرد و به دنبال آن یک یا چند بسته ۱۸ بایتی می‌آید.
سطح پرگویی ۳ باعث می‌شود که بسته‌های CD-TEXT به عنوان اعداد هگزادسیمال در خروجی استاندارد چاپ شوند. بایت‌های ۴ تا ۱۵ از انواع خاصی از بسته‌ها در صورتی که مقادیری در محدوده ۳۲ تا ۱۲۶ داشته باشند، به صورت نویسه‌های ASCII چاپ می‌شوند.
برای اطلاعات بیشتر در مورد قالب بسته متنی، گزینه textfile= را ببینید.
مثال. بازیابی یک بایگانی afio از شیار شماره ۲:

tracknumber=2
lba=$(cdrskin dev=/dev/cdrom -toc 2>&1 | \
grep '^track:[ ]*[ 0-9][0-9]' | \
tail +"$tracknumber" | head -1 | \
awk '{ print $4}' )
dd if=/dev/cdrom bs=2048 skip="$lba" | \
afio -t - | less
اندازه دقیق منبع شیار بعدی را اعلام می‌کند. این کار در هر حالت نوشتنی به جز -tao در صورتی که منبع شیار یک فایل معمولی دیسک نباشد، بلکه به عنوان مثال "-" (ورودی استاندارد) یا یک لوله نام‌گذاری‌شده (named pipe) باشد، ضروری است. در مورد تعیین‌کننده‌های اندازه، گزینه fs= را ببینید.
اگر منبع شیار مقدار بایت‌های پیش‌بینی‌شده را تحویل ندهد، باقی‌مانده شیار با صفر پر می‌شود. این یک خطا در نظر گرفته نمی‌شود. اگر از طرف دیگر منبع شیار بیش از بایت‌های اعلام‌شده تحویل دهد، شیار روی رسانه به اندازه پیش‌بینی‌شده بریده می‌شود و cdrskin با مقداری غیرصفر خارج می‌شود.
سطح پرگویی را یک واحد افزایش می‌دهد. سطح شروع 0 است که تنها چند پیام دارد. سطح ۱ گزارش پیشرفت را در عملیات‌های طولانی‌مدت چاپ می‌کند و همچنین باعث می‌شود خطوط اضافی با گزینه‌های بازیابی اطلاعات در خروجی قرار گیرند. سطح ۲ علاوه بر این درباره تنظیمات گزینه‌های مشتق‌شده از آرگومان‌ها یا فایل‌های راه‌اندازی گزارش می‌دهد. سطح ۳ برای اشکال‌زدایی است و عمدتاً در ارتباط با کسی که به کد منبع برنامه نگاهی انداخته باشد مفید است.
ثبت گزارش دستورات SCSI را در stderr فعال می‌کند. این قابلیت برای بررسی تخصصی تعامل بین libburn و درایو مفید است. دستورات در استانداردهای SCSI-3 شامل SPC، SBC و MMC مشخص شده‌اند.
صبر می‌کند تا داده‌های ورودی در stdin در دسترس قرار گیرند یا EOF در stdin رخ دهد. تنها پس از آن دسترسی به هر درایوی آغاز می‌شود.
اگر cdrskin در انتهای یک لوله کار می‌کند که در آن فرآیند تغذیه‌کننده قبل از شروع نوشتن خروجی خود در cdrskin از درایو می‌خواند، باید از این گزینه استفاده کرد. مثال:
mkisofs ... -C 0,12800 -M /dev/sr0 | \
cdrskin dev=/dev/sr0 ... -waiti -
این گزینه حتی اگر stdin در بین منابع شیار نباشد نیز کار می‌کند. اگر هیچ فرآیندی داده‌ها را هدایت نکند، کلید Enter پایانه شما به عنوان محرک برای cdrskin عمل خواهد کرد. توجه داشته باشید که اگر stdin در میان منابع شیار نباشد، این خط ورودی توسط cdrskin مصرف نخواهد شد؛ معمولاً به عنوان یک دستور شل خاتمه می‌یابد.

فهرست الفبایی گزینه‌هایی که مختص cdrskin هستند و برای استفاده عادی در نظر گرفته شده‌اند:

مقادیر صراحتاً داده‌شده speed= را به حداکثری که توسط درایو برای رسانه بارگذاری‌شده اعلام شده است محدود می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، چنین تنظیمی تنها با شبه‌سرعت‌های 0 و -1 انجام می‌شود، در حالی که تنظیمات سرعت > 0 بدون تغییر به درایو ارسال می‌شوند که سپس خود درایو سرعت مناسب را انتخاب خواهد کرد.
آدرس‌های درایو به شکل dev=stdio:<path> را فعال می‌کند. به بند «Drive preparation and addressing» در بالا مراجعه کنید.
هشدار بلند درباره مغایرت ناامن بین کاربر ورود و کاربر مؤثر را غیرفعال می‌کند؛ مغایرتی که نشان‌دهنده اعمال chmod u+s روی فایل اجرایی باینری برنامه است. نباید chmod u+s را اعمال کرد، اما این یک سنت قدیمی cdrecord است.
به source_addresses اجازه می‌دهد با "-" (به همراه نویسه‌های بعدی) شروع شوند یا شامل نویسه "=" باشند. به‌طور پیش‌فرض چنین آرگومان‌هایی به عنوان گزینه‌هایی با املای نادرست در نظر گرفته می‌شوند. با این حال استفاده از گزینه‌های فهرست‌شده با --list_ignored_options ممکن نخواهد بود.
اگر آدرس نوشتنی که با این گزینه داده شده است با آنچه درست پیش از شروع نشست نوشتن پیش‌بینی شده یکسان نباشد، عملیات را لغو می‌کند. این گزینه می‌تواند اطمینان حاصل کند که آدرس آغازی که توسط یک قالب‌ساز مانند mkisofs -C فرض شده بود، واقعاً توسط درایو برای نوشتن استفاده می‌شود. مقدار assert_write_lba=0 عملاً رسانه خام را طلب می‌کند و رسانه‌های قابل الحاق (appendable) را نمی‌پذیرد.
شماره‌گذاری بلوک‌ها خاص است: اگر آخرین نویسه رشته گزینه یک حرف [a-zA-Z] باشد، مقیاس‌بندی معمول واحدها با "s"، "k"، "m" و غیره اعمال می‌شود و نتیجه بر ۲۰۴۸ تقسیم می‌گردد. در غیر این صورت مقدار عددی رشته به عنوان شماره بلوک ساده با اندازه بلوک ۲۰۴۸ بایت در نظر گرفته می‌شود. (به عنوان مثال ...=1000 یا ...=1000s به معنی بلوک ۱۰۰۰، ...=1m به معنی بلوک ۵۱۲، و ...=4096b به معنی بلوک شماره ۲ است)
شماره‌ای را تنظیم می‌کند که باید به عنوان شماره شیار CD همراه با نخستین شیار نشست نوشته شود. سپس شیارهای بعدی با شماره شیارهای CD متوالی نوشته خواهند شد. شماره حاصل از آخرین شیار نباید از ۹۹ تجاوز کند. کمترین شماره شروع ممکن ۱ است که پیش‌فرض نیز می‌باشد.
این تنظیم تنها برای نوشتن CD SAO اعمال می‌شود. این گزینه تنظیمات شماره شیار ناشی از گزینه‌های cuefile= یا input_sheet_v07t= را لغو می‌کند.
بسته‌های CD-TEXT را از lead-in یک CD صوتی استخراج کرده و آن‌ها را در فایلی با مسیر داده‌شده می‌نویسد. اگر CD-TEXT قابل بازیابی باشد، این فایل برای گزینه textfile= مناسب خواهد بود.
همه درایوها قادر به خواندن CD-TEXT نیستند و همه CDهای صوتی حامل CD-TEXT نیستند. در صورتی که هیچ CD-TEXT در دسترس نباشد، این امر به عنوان خطا تلقی نمی‌شود.
بسته‌های CD-TEXT را از lead-in یک CD صوتی استخراج کرده و آن‌ها را به صورت نسخه 0.7T برگ ورودی سونی (Sony Input Sheet Version 0.7T) که برای انسان قابل خواندن است در فایلی با مسیر داده‌شده می‌نویسد. اگر CD-TEXT قابل بازیابی باشد، این فایل برای گزینه input_sheet_v07t= مناسب خواهد بود.
اگر مسیر داده‌شده "-" باشد، نتیجه در خروجی استاندارد چاپ می‌شود.
همه درایوها قادر به خواندن CD-TEXT نیستند و همه CDهای صوتی حامل CD-TEXT نیستند. در صورتی که هیچ CD-TEXT در دسترس نباشد، این امر به عنوان خطا تلقی نمی‌شود.
اگر در طول پویش گذرگاه هیچ درایوی پیدا نشود، با یک مقدار غیرصفر خارج می‌شود.
آدرس فایل دستگاه همه درایوهای CD قابل دسترس را فهرست می‌کند. برای قرار گرفتن در فهرست، درایو باید مجوز rw را برای کاربر cdrskin ارائه دهد و نباید مشغول باشد. مدیر سیستم (root/superuser) باید بتواند تمام درایوهای بیکار فهرست‌شده را ببیند و درایوهای مشغول به عنوان پیام‌های "SORRY" گزارش می‌شوند.
هر درایو موجود در یک سطر حاوی فیلدهای زیر فهرست می‌شود:
Number dev='Devicefile' rw-Permissions : 'Vendor' 'Model'
هر دو مورد Number و Devicefile را می‌توان با گزینه dev= استفاده کرد، اما number ناپایدار است (اگر درایوها مشغول شوند شماره‌گذاری تغییر می‌کند).
مانند --devices، اما درایوها را با آدرس پیوندهای نمادینی نمایش می‌دهد که به فایل‌های دستگاه واقعی اشاره دارند.
سیستم‌های مدرن گنو/لینوکس ممکن است آدرس‌های درایو را از راه‌اندازی تا راه‌اندازی بعدی جابه‌جا کنند. دیمن udev موظف است پیوندهایی ایجاد کند که صرف‌نظر از آدرس سیستمی درایو، همیشه به همان درایو اشاره کنند. گزینه --device_links آدرس‌های این‌گونه پیوندها را در صورتی که با "/dev/dvd" یا "/dev/cd" آغاز شوند نشان می‌دهد. اولویت به این ترتیب است: "dvdrw"، "cdrw"، "dvd"، "cdrom"، "cd"..TP direct_write_amount=size به جای نوشتن یک نشست (session) همراه با قطعه‌ها، تعداد مناسبی از عملیات نوشتن مستقیم را بدون هیچ‌گونه آماده‌سازی انجام می‌دهد. تخلیه بافر درایو تنها مرحله نهایی‌سازی خواهد بود. توصیه می‌شود پس از اتمام، رسانه خارج شود (eject)، زیرا عملیات نوشتن، ورودی/خروجی (I/O) معمول سیستم را به همراه کَش‌ها و بافرهایش دور می‌زند. با خارج کردن رسانه، این رونوشت‌های نامعتبر حافظه قطعاً دور ریخته می‌شوند.
تنها رسانه‌های معدودی را می‌توان به این روش نوشت: DVD-RAM، BD-RE، RVD+RW و DVD-RW با قابلیت رونویسی مجدد. نوشتن به ناحیه از پیش قالب‌بندی‌شده‌ی رسانه محدود است.
نوشتن از بایت ۰ رسانه یا از آدرسی که توسط گزینه write_start_address= مشخص شده است آغاز می‌شود. تنها منبع قطعه‌ی اول به عنوان ورودی عملیات نوشتن استفاده می‌شود. صف fifo (fs=) غیرفعال است.
پارامتر size میزان داده‌ای را که باید نوشته شود کنترل می‌کند. اندازه 0 بدان معناست که منبع قطعه تا رسیدن به EOF (پایان فایل) استفاده خواهد شد. در این حالت، آخرین تراکنش نوشتن تا اندازه لازم با صفر پر می‌شود (padding). اندازه -1 نوشتن مستقیم را لغو کرده و به نوشتن عادی مبتنی بر نشست بازمی‌گرداند.
هر دو مقدار write_start_address و اندازه direct_write_amount باید با اندازه تراکنش وابسته به رسانه تراز (align) شوند. در DVD-RAM، BD-RE و DVD+RW این مقدار 2k و در DVD-RW با قابلیت بازنویسی 32k است.
تعداد بایت‌هایی را که باید در هر عملیات نوشتن به رسانه DVD یا BD ارسال شود تنظیم می‌کند. در بیشتر انواع نوشتن، قطعه‌ها تا مضرب بعدی این اندازه نوشتن پد (تکمیل) می‌شوند (گزینه --obs_pad را ببینید). مقدار 64 KB ممکن است توان عملیاتی را در سیستم‌هایی که مشکل تاخیر (latency) دارند بهبود بخشد. مقدار پیش‌فرض به نوع رسانه، گزینه stream_recording=، و گزینه‌های زمان کامپایل بستگی دارد.
استخراج قطعه‌ها از یک CD صوتی به عنوان فایل‌های صوتی مجزای WAVE در دایرکتوری مشخص‌شده. این دایرکتوری باید از قبل وجود داشته باشد، اما هیچ‌یک از فایل‌های قطعه نباید وجود داشته باشند. این گزینه در صورت وجود فایل، به جای رونویسی روی آن با خطا مواجه خواهد شد.
به طور پیش‌فرض، تمام قطعه‌های CD در فایل‌هایی با نام NN.wav استخراج می‌شوند که در آن NN شماره قطعه از 01 تا حداکثر 99 است.
پیشوند نام فایلی را تعیین می‌کند که باید توسط extract_audio_to= به جای پیشوند خالی پیش‌فرض استفاده شود.
سازوکارهای پوشش عیوب پخش صوت دیجیتال (Digital Audio Play) مانند بی‌صدا کردن (mute) داده‌های صوتی و درون‌یابی (interpolate) را فعال می‌کند.
فهرستی از شماره قطعه‌ها را برای تعیین اینکه کدام قطعه‌ها توسط extract_audio_to= استخراج شوند تعیین می‌کند. اگر هیچ extract_tracks= مشخص نشود، تمام قطعه‌های صوتی استخراج می‌شوند. مجاز است بیش از یک گزینه extract_tracks= تعیین شود تا یک فهرست طولانی به بخش‌های کوتاه‌تر تقسیم گردد.
کمترین شماره قطعه مجاز 1 و بیشترین آن 99 است.
نام دستوری را تعیین می‌کند تا در صورتی که cdrskin با یک گزینه شناخته‌شده از cdrecord مواجه شد که هنوز از آن پشتیبانی نمی‌کند، اجرا شود. اگر دستور غیرخالی با fallback_program= مشخص شود، و اگر هیچ گزینه اساسی مختص cdrskin تعیین نشده باشد، آن‌گاه cdrskin انجام کار را به دستور مذکور محول خواهد کرد.
دستورهای معمول برای تعیین cdrecord یا wodim هستند، اما می‌توان آدرس یک برنامه اختصاصی را نیز وارد کرد.
برنامه جایگزین (fallback program) تمام آرگومان‌های cdrskin را که با الگوهای پوسته --?* یا *_*=* تطابق ندارند دریافت خواهد کرد. این امر در نهایت مسیر منابع قطعه‌هایی را که با این الگوها مطابقت دارند حذف می‌کند. گزینه‌های موجود در فایل‌های راه‌اندازی (startup files) به برنامه جایگزین تحویل داده نمی‌شوند.
اگر cdrskin با مجوز setuid اجرا شود و گزینه --allow_setuid داده نشده باشد، اجرای برنامه جایگزین غیرفعال می‌شود. به طور کلی، فایل‌های دستگاه درایو و برنامه‌های درگیر باید طوری تنظیم شوند که هر برنامه تحت شرایط توصیه‌شده خود اجرا گردد. (برای نمونه، cdrskin به عنوان عضوی از گروه floppy، و cdrecord به صورت setuid root).
دو نام مستعار (alias) برای cdrskin با برنامه‌های جایگزین پیش‌فرض از پیش تعریف شده‌اند:
unicord به معنای fallback_program=cdrecord است
codim به معنای fallback_program=wodim است
برای قطعه‌های بعدی مشخص می‌کند که به صورت چهارکاناله مستر شده‌اند.
منتظر پر شدن بافر fifo نمی‌ماند بلکه به محض خوانده شدن تعداد بایت‌های مشخص‌شده، عملیات رایت را آغاز می‌کند. این گزینه ممکن است برای نزدیک کردن میانگین توان عملیاتی به حداکثر توان درایو مفید باشد. یک مقدار بزرگ fs= و یک fifo_start_at= کوچک شروع سریع رایت و یک بافر ذخیره بزرگ را با هم ترکیب می‌کنند تا کمبود موقت داده‌های منبع جبران شود. در ابتدای رایت، حفاظت نرم‌افزاری در برابر تخلیه بافر (buffer underrun) به اندازه حجم fifo_start_at= ضعیف خواهد بود. بنابراین بهتر است که درایو از حفاظت سخت‌افزاری برخوردار باشد که در صورت عدم تعیین driveropts=noburnfree به طور خودکار فعال می‌شود.
شبیه‌سازی نوشتن چندنشستی (multi-session) را روی رسانه‌های با قابلیت بازنویسی که حاوی یک سیستم‌فایل ISO-9660 هستند فعال می‌کند. این شبیه‌سازی از growisofs -M الگوبرداری شده اما با الگوی استفاده زیر تطبیق یافته است:
cdrskin -msinfo
mkisofs -C -M | cdrskin -waiti [-multi] -
گزینه --grow_overwriteable_iso مانع از استفاده از رسانه‌های چندنشستی واقعی نمی‌شود. یعنی در صورت نیاز به نوشتن ایمیج‌های سیستم‌فایل ISO-9660، می‌توان از گزینه‌های مشابه cdrskin برای هر دو نوع رسانه استفاده کرد و به نتایج یکسانی دست یافت. این گزینه مستلزم گزینه -isosize است و بنابراین ایجاب می‌کند که منبع قطعه یک ایمیج سیستم‌فایل ISO-9660 باشد.
در رسانه‌های با قابلیت بازنویسی در صورتی که گزینه blank=fast|all وجود نداشته باشد، سیستم‌فایل ISO-9660 احتمالی روی رسانه را گسترش می‌دهد. فرض بر این است که توصیف اندازه درونی این ایمیج به انتهای داده‌های ارزشمند اشاره دارد. رسانه‌های بازنویسی‌پذیر با اندازه قابل تشخیص ISO-9660، به جای اینکه خام تلقی شوند، به عنوان رسانه‌های قابل افزودن (appendable) در نظر گرفته خواهند شد؛ به این معنی که گزینه‌های -msinfo و -toc کار خواهند کرد. گزینه -toc همیشه یک نشست منفرد را نشان می‌دهد که اندازه آن با هر ایمیج اضافه شده توسط mkisofs افزایش می‌یابد.
اگر توسط گزینه write_start_address= بازنویسی نشود، قطعه حاوی ایمیج جدید پس از انتهای ایمیج قبلی قرار خواهد گرفت. می‌توان از گزینه assert_write_lba= استفاده کرد تا اطمینان حاصل شود که وضعیت رسانه و عملیات mkisofs مطابقت دارند.
گزینه --grow_overwriteable_iso باعث می‌شود که گزینه blank=fast|all با تغییر دادن چند بایت نخست از بلوک ۱۶ در رسانه‌های بازنویسی‌پذیر، ایمیج ISO-9660 احتمالی را باطل کند. گزینه -multi پذیرفته می‌شود تا مانع رسانه‌های چندنشستی واقعی نشود.
معادل growisofs -Z برای رسانه‌های با قابلیت بازنویسی عبارت است از:
mkisofs | cdrskin --grow_overwriteable_iso blank=fast [-multi] -
در DVDهای چندنشستی، گزینه blank=fast مانند dvd+rw-format -blank=full عمل خواهد کرد.
دستور growisofs -dvd-compat تقریباً معادل cdrskin بدون گزینه -multi است.
تعاریف CD-TEXT را از یک Sony Input Sheet نسخه 0.7T می‌خواند. حداکثر هفت یا هشت برگه از این نوع را می‌توان با چندین گزینه input_sheet_v07t= خواند. هر کدام یک بلوک زبان CD-TEXT را تعریف می‌کنند.
خط نخست فایل برگه مشخص می‌کند که آیا بیش از یک برگه می‌تواند توسط این فایل تعریف شود یا خیر. اگر برابر با:
Input Sheet Version = 0.7T
باشد، آن‌گاه هر خط بعدی حاوی این متن، به برگه بعدی برای بلوک بعدی جابه‌جا می‌شود. در غیر این صورت، تمام تعاریف برای یک بلوک واحد اعمال می‌شوند.
اطلاعات در چنین برگه‌ای به صورت خطوط متنی با قالب زیر ارائه می‌شود:
purpose specifier [whitespace] = [whitespace] content text
عبارت [whitespace] بیانگر صفر یا چند نویسه ASCII 32 (فاصله) یا ASCII 9 (تب) است. مشخص‌کننده هدف (purpose specifier) مفهوم متن محتوا را بیان می‌کند. متن محتوای خالی باعث پیوست شدن ویژگی CD-TEXT نمی‌شود.
مشخص‌کننده‌های هدف زیر برای کل نشست اعمال می‌شوند:
Purpose specifier | Content example
-------------------------------------------------------------
Text Code = 8859
Language Code = English
Album Title = Joyful Nights
Artist Name = United Cat Orchestra
Songwriter = Various Songwriters
Composer = Various Composers
Arranger = Tom Cat
Album Message = For all our fans
Catalog Number = 1234567890
Genre Code = Classical
Genre Information = Feline classic music
Closed Information = This is not to be shown by CD players
UPC / EAN = 1234567890123
Text Data Copy Protection = OFF
First Track Number = 1
Last Track Number = 3
مشخص‌کننده‌های هدف زیر برای قطعه‌های خاص اعمال می‌شوند:
Purpose specifier | Content example
-------------------------------------------------------------
Track 01 Title = Song of Joy
Track 01 Artist = Felix and The Purrs
Track 01 Songwriter = Friedrich Schiller
Track 01 Composer = Ludwig van Beethoven
Track 01 Arranger = Tom Cat
Track 01 Message = Fritz and Louie once were punks
ISRC 01 = XYCRR1101234
شماره‌های قطعه علی‌رغم 0 ابتدایی، ده‌دهی (decimal) هستند. باید به تعداد فایل‌های منبع قطعه ارائه‌شده، تعریف قطعه وجود داشته باشد.
برای تعریف تفصیلی 0.7T و مقادیر ممکن برای Text Code، Language Code، Genre Code و Text Data Copy Protection به doc/cdtext.txt در libburn مراجعه کنید.
تنظیمات زیرکانال Q توسط «UPC / EAN» و «ISRC» ممکن است توسط گزینه‌های mcn= و isrc= بازنویسی (override) شوند. این امر روی ظاهر آن‌ها به عنوان CD-TEXT تأثیری نخواهد داشت. آن‌ها ممکن است به همین ترتیب دستورهای CATALOG و ISRC در cuefile= را نیز بازنویسی کنند.
اگر گزینه‌های -text cuefile= داده شوند و فایل cue sheet ویژگی CD-TEXT را تعریف کند، آن‌گاه تنها هفت گزینه input_sheet_v07t= را می‌توان مشخص کرد. سپس آن‌ها به عنوان بلوک‌های زبان ۱ تا ۷ برای CD-TEXT استفاده خواهند شد.
این گزینه تنها در صورتی اثرگذار خواهد بود که گزینه textfile= داده نشده باشد. حالت نوشتن روی CD باید SAO باشد. همه قطعه‌ها باید قطعه‌های -audio باشند.
شماره‌های قطعه ممکن است توسط گزینه cd_start_tno= بازنویسی شوند..TP --list_formats فهرست کردن توصیف‌کننده‌های قالب‌بندی (format descriptors) موجود، همان‌گونه که توسط درایو برای رسانه بارگذاری‌شده گزارش شده است. هر خط توصیف‌کننده با "Format idx" و نمایه فهرستِ توصیف‌کننده آغاز می‌شود، و در ادامه یک ":"، نوع قالب‌بندی، تعداد بلوک‌های بار مفید (payload) و همان تعداد تبدیل‌شده به MiB می‌آید.
معنای نوع‌های قالب‌بندی توسط استاندارد MMC و دستور FORMAT UNIT تعریف شده است. برای کاربر، اندازه‌ها معمولاً جالب‌تر از انواع قالب‌بندی هستند.
فهرست کردن تمام گزینه‌های نادیده‌گرفته‌شده‌ی cdrecord. گزینه‌های "-" نمی‌توانند به عنوان نشانی منابع شیار (track sources) استفاده شوند. هیچ نشانی منبع شیاری نمی‌تواند با متنی مساوی با گزینه‌ای که به "=" ختم می‌شود آغاز گردد. این فهرست با یک خط خالی خاتمه می‌یابد.
ارائه فهرستی از مقادیر سرعت همان‌گونه که توسط درایو خروجی برای رسانه بارگذاری‌شده گزارش شده است. این الزاماً بدان معنا نیست که رسانه قابل‌نوشتن است یا این سرعت‌ها واقعاً دست‌یافتنی هستند. به‌ویژه فهرست‌های گزارش‌شده هنگام خالی بودن درایو یا برای رسانه‌های ROM، مشخصاً سرعت‌های مناسب برای سایر رسانه‌ها را نشان می‌دهند.
استفاده از مقادیر سرعتی خارج از محدوده فهرست‌شده اجباری نیست. فرض بر این است که درایو سرعتی امن را انتخاب می‌کند که تا حد ممکن به سرعت دلخواه نزدیک باشد.
در پایان فهرست، "Write speed L" و "Write speed H" بهترین برآوردها برای حد پایین و بالای سرعت هستند. "Write speed l" و "Write speed h" ممکن است فقط برای CD ظاهر شوند و در نهایت بر فهرست سایر پیشنهادهای سرعت اولویت یابند.
تنها در صورتی که درایو اطلاعات سرعت متناقضی گزارش کند، "Write speed 0" یا "Write speed-1" نمایان می‌شوند، که نتیجه انتخاب سرعت توسط گزینه‌های speed=0 یا speed=-1 را در صورتی که به ترتیب با "Write speed L" یا "Write speed H" مغایرت داشته باشند اعلام می‌کنند.
مانند گزینه -toc اما با مشخص کردن آغاز هر نشست توسط خطی به صورت "first: X last: Y" و پایان هر نشست با "track:lout ...".
هنگام در اختیار گرفتن درایو نوری، برای بستن یا بارگذاری سینی آن تلاش نکن. این کار در درایوهای رومیزیِ دارای سینی متحرک، رفتاری مشابه با درایوهای لپ‌تاپ ایجاد می‌کند که معمولاً فاقد سینیِ بارگذاری موتوردار هستند.
تنها در صورتی که به عنوان نخستین آرگومان خط فرمان استفاده شود، این گزینه از خواندن و پردازش فایل‌های احتمالی راه‌اندازی جلوگیری می‌کند. بخش «فایل‌ها (FILES)» در زیر را ببینید.
افزودن یک نویسه خط جدید (newline) به هر خط پیشرفت (pacifier line) که در غیر این صورت با خط پیشرفت بعدی رونویسی می‌شد. چنین خطوطی در طول فرایند نوشتن، قالب‌بندی، یا پاک کردن (blanking) در صورت استفاده از گزینه -v صادر می‌شوند.
دستور دادن به درایو برای انجام «کالیبراسیون توان بهینه» (Optimum Power Calibration یا OPC) پیش از آغاز نوشتن. بسیاری از درایوها حتی بدون دستور صریح، کالیبراسیون توان خود را انجام می‌دهند.
بنابراین این گزینه ممکن است مفید باشد یا نباشد. تنها در صورتی از این گزینه استفاده کنید که گمان می‌برید خطاهای رایت به دلیل سازگاری ضعیف میان درایو و رسانه رخ داده‌اند.
دستور دادن به درایو برای انجام کالیبراسیون توان بهینه پیش از آغاز نوشتن، اما فقط برای DVD-R و DVD-RW قالب‌بندی‌نشده و تنها در صورتی که درایو هیچ مدخلی در جدول OPC ارائه ندهد. این همان رفتاری است که growisofs به‌طور پیش‌فرض انجام می‌دهد.
ممکن است مفید باشد یا نباشد. تنها در صورتی از این گزینه استفاده کنید که گمان می‌برید خطاهای رایت ناشی از سازگاری ضعیف میان درایو و رسانه رخ داده‌اند.
تغییراتی در رفتار برنامه در برخی شرایط DVD اعمال می‌کند که cdrskin را به رفتار cdrecord-ProDVD نزدیک‌تر می‌سازد:
گزینه -multi با رسانه‌های نامناسب دیگر خطا نیست بلکه صرفاً هیچ اثری ندارد.
گزینه‌های blank=fast و blank=all قالب‌بندی رسانه‌های DVD-RW بازنویسی‌پذیر را حذف می‌کنند (deformat).
گزینه blank=fast در واقع پاک‌سازی حداقلی (minimal blanking) را برای DVD-RW انجام می‌دهد. این ممکن است منجر به رسانه‌ای شود که فقط می‌تواند DAO انجام دهد و نه Incremental Streaming.
تنها آخرین آرگومان خط فرمان را به عنوان نشانی منبع شیار (track source) بپذیر.
تنظیم تعداد بایت‌هایی که پس از آن، خروجی اجباری به درایوهای دارای پیشوند "stdio:" ارسال شود. این اجبار مانع از اشغال حافظه توسط داده‌های معلق فراوان برای دستگاه‌های کند می‌شود. مقدار پیش‌فرض "on" همان "16m" است. خروجی اجباری را می‌توان با "off" غیرفعال کرد.
با تنظیم "on" درخواست می‌شود که رعایت سرعت انتخابی، بر مدیریت خطاهای نوشتن ترجیح داده شود. در DVD-RAM و BD این می‌تواند سرعت نوشتن مؤثر را به سرعت نامی رسانه نزدیک کند. اما همچنین استفاده خودکار از بلوک‌های جایگزین را در صورت وقوع خطاهای نوشتن غیرفعال می‌کند. این مورد ممکن است توسط درایو نادیده گرفته شده یا پشتیبانی نشود.
اگر یک عدد داده شود، مدیریت خطا برای تمام نشانی‌های بایتی کمتر از آن عدد فعال باقی می‌ماند. هر عددی کمتر از 16s معادل "off" است.
تنظیم یک اندازه ثابت و دقیق برای شیار بعدی که تنها زمانی مؤثر است که منبع شیار نتواند پیش‌بینی اندازه ارائه دهد، هیچ tsize= مشخص نشده باشد و حالت نوشتن نیازمند پیش‌بینی دقیق اندازه شیار باشد.
این قابلیت یک راهکار بازگشتی از گذشته است، زمانی که cdrskin قادر به رایت در حالت -tao نبود. این ویژگی مجدداً با DVD-RWهای دارای پاک‌سازی حداقلی که توانایی Incremental Streaming (-tao) ندارند، و با انتخاب صریح حالت نوشتن -sao برای دستیابی به بهترین سازگاری با DVD-ROM بازگشته است.
اگر منبع شیار بایت‌های کمتری نسبت به مقدار اعلام‌شده ارائه دهد، بایت‌های ناموجود با صفر پر خواهند شد.
یک نشست ضبط را آماده کن، آن را انجام نده بلکه حداکثر تعداد بلوک‌های داده ۲۰۴۸ بایتی را که می‌توان در وضعیت فعلی رسانه با پیکربندی آماده‌شده نوشت جویا شو. بنابراین این گزینه ضبط داده را غیرفعال می‌کند. البته پاک‌سازی (blanking) را غیرفعال نمی‌کند و فضای رسانه را پس از آن اندازه خواهد گرفت.
مشخص کردن منابع شیار اجباری نیست اما ماهیت آن‌ها می‌تواند بر ظرفیت در دسترس تأثیر بگذارد. بنابراین برای کسب واقعی‌ترین نتایج، می‌توان تمام نشست رایت را تنظیم کرده و --tell_media_space را اضافه کرد. اما اگر احتمال می‌دهید از نسخه‌ای از cdrskin قبل از 0.3.3 استفاده می‌شود، نباید هیچ منبع شیاری مشخص شود تا از شروع ناخواسته نشست رایت جلوگیری به عمل آید. در این صورت حداقل -sao یا -tao را صریحاً تعیین کنید.
نتیجه در خروجی استاندارد چاپ می‌شود. اگر نوشتن با گزینه‌های داده‌شده ممکن نباشد، مقدار 0 یا خالی خواهد بود. این گزینه تمام پیام‌های خروجی را به استثنای رشته نتیجه خود و خروجی احتمالی -msinfo به stderr هدایت می‌کند.
خواندن یک فایل بسته CD-TEXT (مانند cdtext.dat حاصل از اجرا با -v -v -toc) و چاپ محتوای آن در قالبی خوانا برای انسان که با گزینه input_sheet_v07t= شرح داده شده است.
اجرای برنامه بلافاصله پس از آن به پایان می‌رسد. هیچ پویش درایوی انجام نخواهد شد و هیچ درایوی در اختیار گرفته نمی‌شود.
برای جلوگیری از نمایش پیام آغازین cdrskin در خروجی، اجرا کنید:
cdrskin textfile_to_v07t=cdtext.dat | grep -v '^cdrskin'
برای شیارهای بعدی مشخص کن که با دو کانال مستر شده‌اند.
تنظیم نشانی روی رسانه که نوشتن شیار از آنجا آغاز شود. در DVD+RW، DVD-RAM یا BD-RE، آرگومان byte_offset باید روی بلوک‌های ۲ کیبی‌بایتی (2 kiB) تراز شود، اما ۳۲ کیبی‌بایت (32 kiB) بهتر است. در DVD-RW تراز ۳۲ کیبی‌بایتی اجباری است.
سایر رسانه‌ها هنوز برای این گزینه مناسب نیستند.
حالت 1 برنامه را از تلاش برای نوشتن روی درایو رایتر در زمانی که بافر آن در معرض خطر پر شدن بیش از پارامتر "max_percent" باشد بازمی‌دارد. اگر این میزان پرشدگی فراتر رود، برنامه صبر خواهد کرد تا پرشدگی حداکثر به مقدار پارامتر "min_percent" برسد.
درصدها در محدوده ۲۵ تا ۱۰۰ مجاز هستند.
این کار می‌تواند بار روی سیستم‌عامل و کنترل‌کننده درایو را کاهش دهد و بنابراین در صورت عدم استقلال کنترل‌کننده‌های دیسک و رایتر (مانند hda و hdb) به دستیابی به پهنای باند ورودی بهتر کمک کند. ناکافی بودن پهنای باند ورودی با خروجی "(fifo xy%)" گزینه -v مشخص می‌شود اگر xy برای مدتی کمتر از ۹۰ باشد. گزینه modesty_on_drive= ممکن است پهنای باند خروجی را کاهش داده و باعث سرریز منفی بافر (buffer underrun) شود.
یک کاربرد جدید، دور زدن کارایی ضعیف هم‌زمانِ چندین فرایند رایت در هسته لینوکس 3.16 و موارد مشابه است. در اینجا مسئله دادن فرصت کافی به دیسک سخت برای پر کردن fifo نیست، بلکه جلوگیری از مسدود شدن ioctl(SG_IO) برای مدتی طولانی و در نتیجه مسدود شدن سایر فرایندهای رایت است.
تنظیم max_percent بزرگ‌تر از بهترین میزان واقعی پرشدگی بافر درایو، اثری مشابه min_percent==max_percent دارد. برخی رایترها برای همه انواع رسانه‌ها از ظرفیت کامل بافر خود استفاده نمی‌کنند. برای بررسی مصرف واقعی بافر، خروجی "[buf xy%]" در گزینه -v را بررسی کنید. برخی رایترها مناسب نیستند زیرا پرشدگی بافر را با دانه‌بندی (granularity) بسیار بزرگ از نظر حجم یا زمان گزارش می‌دهند، یا فقط زمانی به سرعت نهایی می‌رسند که بافرشان کاملاً پر باشد.
اگر یک تلاش برای نوشتن به تعویق بیفتد، برنامه پیش از بررسی مجدد بافر، به میزان میکروثانیه‌های مشخص‌شده با پارامتر "min_usec" صبر می‌کند. در صورت تکرار تلاش‌ها، این زمان انتظار میان بررسی‌ها تا مقدار پارامتر "max_usec" افزایش می‌یابد.
اگر تأخیر بیش از تعداد ثانیه‌های مشخص‌شده با پارامتر "timeout_sec" طول بکشد، حالت 1 به 0 تغییر می‌یابد و رایت عادی ادامه پیدا می‌کند.
حالت 0 این ویژگی را غیرفعال می‌کند. حالت -1 آن را بدون تغییر رها می‌کند. پیش‌فرض عبارت است از:
0:min_percent=65:max_percent=95:timeout_sec=120:
min_usec=10000:max_usec=100000
مقادیر پیش‌فرض cdrskin برای مشکلات IDE مناسب هستند. در مواجهه با مشکلات هم‌زمانی SG_IO در لینوکس روی سخت‌افزارهای مدرن، مقادیر بالاتر min_percent و مقادیر کمتر usec ممکن است ضمن پیشگیری از مشکل، پرشدگی بافر بهتری به همراه داشته باشند:
min_percent=90:max_percent=95:min_usec=5000:max_usec=25000

فهرست الفبایی گزینه‌هایی که صرفاً برای موقعیت‌های بسیار خاص طراحی شده‌اند و برای استفاده عادی نیستند:.TP --abort_handler برقراری مدیریت سیگنال پیش‌فرض به گونه‌ای که درایو در وضعیت مشغول (busy) رها نشود، بلکه خاموش شده و تا پایان عملیات نهایی منتظر بماند. این گزینه تنها برای لغو اثر احتمالی --ignore_signals یا --no_abort_handler مورد نیاز است.

فعال‌سازی استفاده از نمایه‌های رسانه که پیاده‌سازی شده اما هنوز آزمایش نشده‌اند. در حال حاضر این گزینه بی‌اثر است چرا که هیچ نوع رسانه‌ای در وضعیت رزرو آزمایشی قرار ندارد.
(اگر واقعاً رسانه‌های آزمایشی را تست می‌کنید، لطفاً نتیجه را به pkg-libburnia-devel@alioth-lists.debian.net گزارش دهید)
آماده‌سازی یک فرآیند رایت، گزارش آرایه مؤثر بسته‌های CD-TEXT در خروجی استاندارد (stdout)، و سپس پایان دادن به اجرای برنامه بدون آغاز رایت نشست (session). با این وجود، یک CD-R یا CD-RW خام باید در درایو وجود داشته باشد.
خروجی در خطوطی قالب‌بندی می‌شود که ۱۸ بایت را به صورت اعداد هگزادسیمال ۲ رقمی یا کاراکترهای تکی قابل چاپ شرح می‌دهند. برای اطلاع از قالب این رکوردها، سند doc/cdtext.txt در libburn را ببینید.
مانند --cdtext_dummy اما بدون جلوگیری از اجرای رایت. قابل ترکیب با گزینه -dummy برای آزمودن اجرای رایت CD بدون اثر ماندگار روی رسانه.
تنظیم نام مستعار برای آدرس درایو. این کار پیش از cdrskin-0.2.4 برای ترجمه دستی آدرس‌های cdrecord به آدرس‌های cdrskin ضروری بود.
<sep> یک کاراکتر تکی است که نباید در رشته آدرس <from> وجود داشته باشد. <from> آدرسی است که انتظار می‌رود کاربر از طریق گزینه dev= وارد کند. <to> آدرسی است که هر زمان <from> داده شد، به جای آن استفاده می‌شود. می‌توان بیش از یک دستور ترجمه را در یک اجرای cdrskin مشخص کرد.
به عنوان مثال: dev_translation=+ATA:1,0,0+/dev/sr1 dev_translation=+ATA:1,1,0+/dev/sr2
مختص لینوکس: در صورت مواجهه با درایو مشغول، فرآیند لغو شود.
مختص لینوکس: تلاش برای انتظار تا زمان آزاد شدن درایو مشغول. تضمینی وجود ندارد که این کار با همه راه‌اندازها کار کند. برخی به ورودی/خروجی غیرمسدودکننده (nonblocking i/o) نیاز دارند.
مختص لینوکس: تلاش برای دریافت قفل انحصاری روی فایل دستگاه درایو از طریق fcntl(2).
مختص لینوکس: ترکیب --drive_not_f_setlk و --drive_not_o_excl.
مختص لینوکس: برای دریافت قفل انحصاری روی فایل دستگاه درایو از طریق fcntl(2) تلاشی نشود.
مختص لینوکس: از سیستم‌عامل درخواست نشود که از باز کردن درایوهای مشغول جلوگیری کند. اینکه این کار منجر به رفتار معقول شود، به سیستم‌عامل و هسته بستگی دارد.
مختص لینوکس: انتخاب یک خانواده از فایل‌های دستگاه SCSI برای پایش توسط گزینه‌های --devices، --device_links و -scanbus. معمولاً در نگارش‌های هسته کمتر از ۲.۶ این مقدار /dev/sgN و در هسته‌های بزرگتر مساوی ۲.۶ مقدار /dev/srN است. این گزینه صراحتاً آن مقدار پیش‌فرض را لغو می‌کند تا با سایر برنامه‌ها روی یک فایل دستگاه مشترک برای هر درایو هماهنگ شود. در هسته ۲.۴، خانواده‌های sr و scd هیچ درایوی پیدا نخواهند کرد.
خانواده فایل دستگاه /dev/hdX در هسته‌های بزرگتر مساوی ۲.۶ تحت تأثیر این تنظیم قرار نمی‌گیرد.
مختص لینوکس: تلاش برای رزرو انحصاری فایل‌های دستگاه /dev/srN، /dev/scdM، /dev/sgK درایوها. این کار برای محافظت در برابر تداخل با برنامه growisofs مفید خواهد بود. متأسفانه در هسته لینوکس ۲.۴ به همراه شبیه‌سازی ide-scsi به نظر می‌رسد این قابلیت کار نمی‌کند. اینکه در سیستم‌های لینوکس جدید مفید واقع شود باید ارزیابی شود.
غیرفعال‌سازی fifo علی‌رغم هرگونه تنظیم fs=.
استفاده از یک fifo جداگانه برای هر شیار (track).
گسترش آخرین شیار نشست به گونه‌ای که تمام فضای خالی باقی‌مانده روی رسانه را اشغال کند.
این گزینه بر گزینه -multi ارجحیت دارد. در صورت تعیین گزینه -sao همراه با رسانه CD، رسانه را پر نخواهد کرد.
هشدار: در رسانه‌های چندنشستی (multi-session)، این گزینه ممکن است خوانایی را در درایوهای DVD-ROM افزایش دهد، اما با برخی از ضبط‌کننده‌های DVD و انواع رسانه‌ها ممکن است در تولید رسانه خوانا کاملاً ناموفق باشد. «ممکن است نتیجه برای شما متفاوت باشد».
در صورتی که اصلاً از -multi استفاده نکنید، می‌توانید انتظار بیشترین سازگاری ممکن در خواندن را داشته باشید.
باز کردن درایو مشخص‌شده، انتظار به تعداد ثانیه‌های تعیین‌شده، آزادسازی درایو، و انجام کارهای عادی طبق سایر گزینه‌های استفاده‌شده. این گزینه به بررسی رفتار برنامه هنگام مواجهه با درایوهای مشغول کمک می‌کند. کافی است یک cdrskin دوم را با گزینه --devices در حالی که grab_drive_and_wait= هنوز فعال است، اجرا کنید.
تلاش برای نادیده گرفتن تمام سیگنال‌ها به جای لغو برنامه. این کار ایده چندان خوبی نیست؛ ممکن است در نهایت زمان بسیار زیادی را منتظر اتمام کار cdrskin بمانید.
فهرست کردن ویژگی‌های SCSI/MMC که هنگام آخرین تصاحب یا ارزیابی مجدد از درایو دریافت شده‌اند. اگرچه خوانایی این اطلاعات بهتر از پاسخ خام به دستور SCSI با عنوان GET CONFIGURATION است، اما متن مشخصات MMC همچنان برای تفسیر آن مورد نیاز است.
این فهرست شامل گروه‌هایی از خطوط به شکل زیر است:
Code +/- : Name : Version,P/N
بایت‌های داده ویژگی خام به صورت اعداد هگزادسیمال
اطلاعات تجزیه‌شده به صورت جفت‌های Name=Value
خط عنوان تنها خطی است که در آغاز آن فاصله خالی وجود ندارد. مقدار Code به صورت یک عدد هگزادسیمال ۱۶ بیتی ارائه می‌شود.
علامت «+» نشان‌دهنده ویژگی است که در حال حاضر ارائه می‌شود. علامت «-» آن‌هایی را مشخص می‌کند که ممکن است در شرایط دیگری ارائه شوند.
مقدار Name نام ویژگی طبق فهرست مشخصات MMC است.
حرف «P» نشان‌دهنده ویژگی‌های پایدار (persistent) و «N» ویژگی‌های ناپایدار (non-persistent) است.
داده‌های خام (Raw data) می‌توانند بیش از یک خط را اشغال کنند. هیچ علامت «=» در چنین خطوطی ظاهر نمی‌شود. اگر هیچ داده خامی وجود نداشته باشد، در عوض یک خط با چند فاصله خالی فهرست می‌شود.
اطلاعات تجزیه‌شده (Parsed info) برخی مقادیر فیلدهای استخراج‌شده را با نام‌هایی نمایش می‌دهد که شبیه به نام‌های استفاده‌شده در توصیف MMC آن ویژگی خاص است. خطوط اطلاعات تجزیه‌شده حداقل شامل یک جفت Name=Value هستند. امکان وجود بیش از یک خط وجود دارد. اگر هیچ اطلاعات تجزیه‌شده‌ای تولید نشود، در عوض یک خط با چند فاصله خالی فهرست می‌شود.
مثال:
0107 - : Real Time Streaming : 4,N
1f 00 00 00
RBCB=1 , SCS=1 , MP2A=1 , WSPD=1 , SW=1
هنگام دریافت سیگنال‌ها، خروج صورت گیرد حتی اگر درایو در وضعیت مشغول باشد. این کار ایده چندان خوبی نیست؛ ممکن است با درایوی قفل‌شده مواجه شوید که از بیرون دادن دیسک خودداری می‌کند.
عدم پذیرش پاک‌سازی (blank کردن) رسانه‌های افزون‌پذیر (appendable) نوع CD-RW یا DVD-RW. این قابلیتی بود که زمانی به صورت توکار در libburn وجود داشت. هیچ اطلاعاتی در مورد اینکه برای چه کاربردی لازم بوده، در دست نیست.
تنها ترجمه‌های تحت‌اللفظی dev= انجام شود. این کار مانع از آن می‌شود که cdrskin فایل‌های دستگاه را به صورت آزمایشی باز کند تا فایلی مطابق با شناسه dev= داده‌شده پیدا کند.
تا حدی مختص لینوکس: چنین باز کردنی برای آدرس‌های Bus,Target,Lun لازم است مگر اینکه گزینه --old_pseudo_scsi_adr داده شده باشد. همچنین برای برطرف کردن آدرس‌های فایل دستگاهی که در cdrskin --devices فهرست نشده‌اند اما به یک درایو قابل استفاده اشاره دارند، مورد نیاز است (مانند /dev/sg0 که از همان آدرس SCSI مشابه با /dev/sr0 استفاده می‌کند).
پُر کردن (Pad) داده‌های آخرین عملیات نوشتن یک نشست DVD-R[W] DAO یا نشست BD-R یا نشست شبه‌درایو stdio: تا اندازه کامل یک تکه خروجی (output chunk). این پر کردن باید به طور خودکار برای سایر انواع رسانه‌های DVD و BD اعمال شود، که در آن‌ها به عنوان مثال باعث می‌شود ایمیج‌های ISO دارای بلوک‌های بدون صاحب در انتها باشند. اعمال خودکار آن بر BD-R به گزینه --bdr_obs_exempt بستگی دارد.
اگر این گمان وجود دارد که نشست‌های DVD-R[W] DAO یا BD-R در صورت مضرب ۱۶ بلوک نبودن اندازه‌شان، در هسته یا درایو DVD شما متوقف می‌شوند، از این گزینه استفاده کنید.
این گزینه همچنین ممکن است در زمان کامپایل libburn فعال شود.
معاف کردن رسانه‌های BD-R از پر کردن خودکار و بی‌قیدوشرط انتهای تراکنش، مشروط بر اینکه این پر کردن توسط --obs_pad درخواست نشده باشد و هیچ stream_recording نیز درخواست نگردد.
این قابلیتی جدید است که با نگارش ۱.۵.۶ معرفی شده است. ممکن است در نگارش‌های بعدی به پیش‌فرض تبدیل شود.
مختص لینوکس: استفاده و گزارش آدرس‌های عینی Bus,Target,Lun به جای آدرس‌های واقعی SCSI و شبه ATA. این روش منسوخ است و هرگز با cdrecord اصلی سازگار نبوده است.
مشخص کردن اینکه آیا یک فاصله پایانی (post-gap) در انتهای شیار نوشته شود و این فاصله چند سکتور باشد. یک post-gap محدوده یک ایندکس اضافی از شیار را اشغال می‌کند. این فاصله حاوی صفرها است. هیچ بایتی از منبع شیار برای نوشتن post-gap خوانده نخواهد شد.
این تنظیم تنها بر فرآیندهای نوشتن CD SAO تأثیر می‌گذارد..TP sao_pregap=off|number مشخص می‌کند که آیا باید یک پیش‌فاصله (pre-gap) پیش از ترک نوشته شود و این‌که این پیش‌فاصله چند سکتور داشته باشد. یک پیش‌فاصله در محدودهٔ نمایهٔ ۰ ترک نوشته می‌شود و حاوی صفرها است. هیچ بایتی از منبع ترک برای نوشتن پیش‌فاصله خوانده نخواهد شد.
این تنظیم تنها بر فرآیندهای نوشتن CD SAO اثر می‌گذارد.
ترک نخست به‌طور خودکار پیش‌فاصله‌ای با حداقل ۱۵۰ سکتور دریافت می‌کند. اندازهٔ آن تنها می‌تواند با این فراخوانی افزایش یابد.
کنترل می‌کند که آیا چندین دستور طولانی‌مدت SCSI با بیت Immed اجرا شوند یا خیر؛ این بیت موجب می‌شود دستورها در حالی که عملیات درایو همچنان در جریان است زودتر به پایان برسند. سپس cdrskin تا زمانی که درایو دوباره آماده بودن خود را گزارش دهد، نشانگر پیشرفت را استعلام می‌کند. اگر این ویژگی خاموش باشد، عملیات پاک‌سازی و قالب‌بندی هیچ نشانگر پیشرفتی نمایش نخواهند داد.
این‌که use_immed_bit= به‌طور پیش‌فرض روی "off" تنظیم شده باشد یا خیر، ممکن است به سیستم‌عامل بستگی داشته باشد.
گزینهٔ -xa1 را بی‌صدا به عنوان -data تفسیر می‌کند. این ممکن است در حالتی لازم باشد که یک واسط کاربری (frontend) سرایند بلوک‌های -xa1 را آماده نمی‌کند اما بر استفاده از گزینهٔ -xa1 اصرار دارد.

cdrskin -scanbus
cdrskin dev=ATA -scanbus
cdrskin --device_links

cdrskin dev=0,1,0 -checkdrive
cdrskin dev=ATA:1,0,0 -v -atip
cdrskin dev=/dev/hdc -minfo

cdrskin -v dev=/dev/sg1 blank=as_needed -eject

cdrskin -v dev=/dev/sr0 blank=format_overwrite

cdrskin -v dev=/dev/sr0 blank=deformat_sequential

cdrskin -v dev=/dev/hdc speed=12 fs=8m \
blank=as_needed -eject padsize=300k my_image.iso

find . | afio -oZ - | \
cdrskin -v dev=0,1,0 fs=32m speed=8 \
blank=as_needed padsize=300k -

cdrskin dev=/dev/sr0 -v padsize=300k -multi 1.iso
cdrskin dev=/dev/sr0 -v padsize=300k -multi 2.iso
cdrskin dev=/dev/sr0 -v padsize=300k -multi 3.iso
cdrskin dev=/dev/sr0 -v padsize=300k 4.iso

c_values=$(cdrskin dev=/dev/hdc -msinfo 2>/dev/null)
mkisofs ... -C "$c_values" ...

x=$(cdrskin dev=/dev/sr0 -multi \
--tell_media_space 2>/dev/null)
echo "Available: $x blocks of 2048 data bytes"

cdrskin -v dev=ATA:1,0,0 speed=48 -sao \
input_sheet_v07t=cdtext.v07t \
track1.wav track2.au -audio -swab track3.raw

mkdir /home/me/my_cd
cdrskin -v dev=/dev/sr0 extract_audio_to=/home/me/my_cd \
cdtext_to_v07t=/home/me/my_cd/cdtext.v07t

اگر --no_rc به عنوان نخستین آرگومان داده نشود، cdrskin هنگام راه‌اندازی تلاش می‌کند تا آرگومان‌ها را از فایل‌های زیر بخواند:

/etc/default/cdrskin
/etc/opt/cdrskin/rc
/etc/cdrskin/cdrskin.conf
$HOME/.cdrskinrc

فایل‌ها به ترتیبی که در بالا ذکر شده خوانده می‌شوند، اما هیچ‌یک از آن‌ها برای عملکرد درست cdrskin الزامی نیستند. هر خط خوانا به عنوان یک آرگومان واحد در نظر گرفته می‌شود؛ بدون فاصله‌های خالی اضافی. نویسهٔ نخست '#' نشان‌دهندهٔ کامنت است، خطوط خالی نادیده گرفته می‌شوند.
محتوای نمونه از یک فایل راه‌اندازی:
# This is the default device
dev=0,1,0
# Some more options
fifo_start_at=0
fs=16m غیرفعال‌سازی تدابیر امنیتی کاربر ریشه: کاربر ریشه به‌طور معمول از استفاده از هر درایو شبیه‌سازی‌شده‌ای به‌جز /dev/null منع شده است. این ممنوعیت می‌تواند با وجود فایل

/root/cdrskin_permissions/allow_emulated_drives

برداشته شود، جایی که مالکیت دایرکتوری حتماً باید متعلق به کاربر ریشه باشد و نباید مجوز نوشتن (w-permissions) را به گروه یا دیگران بدهد.
هشدار: کاربران ریشه باید مراقب باشند که دیسک سخت خود را از طریق دستگاه بلوکی خام آن (مانند stdio:/dev/hda یا stdio:/dev/sd0) خراب نکنند.

قالب‌بندی منابع ترک‌های داده برای cdrskin:

mkisofs(8), genisoimage(8), xorriso(1), afio(1), star(1)
سایر برنامه‌های رایت CD/DVD/BD:

cdrecord(1), wodim(1), xorriso(1)
برای رایت DVD/BD (همچنین راهنمای قابلیت‌های DVD/BD در libburn):

growisofs(1)

برنامه cdrskin توسط Thomas Schmitt <scdbackup@gmx.net> نوشته شده است.

نگارش این صفحهٔ راهنما توسط George Danchev <danchev@spnet.net> آغاز شد و اکنون توسط Thomas Schmitt نگهداری می‌شود.

Version 1.5.8, Mar 31, 2026