ابزار SSSD از دو روش برای مشخص کردن سطح اشکال‌زدایی (دیباگ) پشتیبانی می‌کند. ساده‌ترین راه مشخص کردن یک مقدار ده‌دهی از 0 تا 9 است که به منزله فعال‌سازی آن سطح و تمام پیام‌های اشکال‌زدایی سطوح پایین‌تر است. گزینه جامع‌تر مشخص کردن یک بیت‌ماسک هگزادسیمال برای فعال یا غیرفعال کردن سطوح خاص است (مثلاً اگر مایلید یک سطح را مسدود کنید).

سطوح اشکال‌زدایی در حال حاضر پشتیبانی‌شده:

0, 0x0010: خرابی‌های مرگبار (Fatal). هر چیزی که مانع راه‌اندازی SSSD شود یا باعث توقف اجرای آن گردد.

1, 0x0020: خرابی‌های بحرانی (Critical). خطایی که SSSD را متوقف نمی‌کند، اما نشان می‌دهد که دست‌کم یکی از قابلیت‌های اصلی به درستی کار نخواهد کرد.

2, 0x0040: خرابی‌های جدی (Serious). خطایی که اعلام می‌کند یک درخواست یا عملیات خاص ناموفق بوده است.

3, 0x0080: خرابی‌های جزئی (Minor). خطاهایی که به سطوح پایین‌تر نفوذ کرده و باعث شکست عملیات در سطح 2 می‌شوند.

4, 0x0100: تنظیمات پیکربندی.

5, 0x0200: داده‌های توابع.

6, 0x0400: پیام‌های ردگیری (Trace) برای توابع عملیاتی.

7, 0x1000: پیام‌های ردگیری برای توابع کنترلی داخلی.

8, 0x2000: محتویات متغیرهای داخلی توابع که ممکن است جالب توجه باشند.

9, 0x4000: اطلاعات ردگیری بسیار سطح پایین.

10, 0x10000: اطلاعات ردگیری حتی سطح پایین‌تر libldb. تقریباً هرگز واقعاً مورد نیاز نیست.

برای ثبت سطوح اشکال‌زدایی بیت‌ماسک مورد نیاز، کافی است اعداد آن‌ها را مانند مثال‌های زیر با هم جمع کنید:

مثال: برای ثبت خرابی‌های مرگبار، بحرانی، جدی و داده‌های توابع از 0x0270 استفاده کنید.

مثال: برای ثبت خرابی‌های مرگبار، تنظیمات پیکربندی، داده‌های توابع و پیام‌های ردگیری برای توابع کنترلی داخلی از 0x1310 استفاده کنید.

یادداشت: قالب بیت‌ماسک برای سطوح اشکال‌زدایی در نگارش 1.7.0 معرفی شد.

پیش‌فرض: 0x0070 (یعنی خرابی‌های مرگبار، بحرانی و جدی؛ معادل تنظیم 2 در نماد ده‌دهی)