نام (NAME)

readelf - نمایش اطلاعات فایل‌های ELF

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

readelf [-a|--all]
[-h|--file-header]
[-l|--program-headers|--segments]
[-S|--section-headers|--sections]
[-g|--section-groups]
[-t|--section-details]
[-e|--headers]
[-s|--syms|--symbols]
[--dyn-syms|--lto-syms]
[--sym-base=[0|8|10|16]]
[--demangle=style|--no-demangle]
[--quiet]
[--recurse-limit|--no-recurse-limit]
[-U method|--unicode=method]
[-X|--extra-sym-info|--no-extra-sym-info]
[-n|--notes]
[-r|--relocs]
[-u|--unwind]
[-d|--dynamic]
[-V|--version-info]
[-A|--arch-specific]
[-D|--use-dynamic]
[-L|--lint|--enable-checks]
[-x <number or name>|--hex-dump=<number or name>]
[-p <number or name>|--string-dump=<number or name>]
[-R <number or name>|--relocated-dump=<number or name>]
[-j <number or name>|--display-section=<number or name>]
[-z|--decompress]
[-c|--archive-index]
[-w[lLiaprmfFsoORtUuTgAck]|
--debug-dump[=rawline,=decodedline,=info,=abbrev,=pubnames,=aranges,=macro,=frames,=frames-interp,=str,=str-offsets,=loc,=Ranges,=pubtypes,=trace_info,=trace_abbrev,=trace_aranges,=gdb_index,=addr,=cu_index,=links]]
[-wK|--debug-dump=follow-links]
[-wN|--debug-dump=no-follow-links]
[-wD|--debug-dump=use-debuginfod]
[-wE|--debug-dump=do-not-use-debuginfod]
[-P|--process-links]
[--dwarf-depth=n]
[--dwarf-start=n]
[--ctf=section]
[--ctf-parent=section]
[--ctf-symbols=section]
[--ctf-strings=section]
[--sframe=section]
[-I|--histogram]
[-v|--version]
[-W|--wide]
[-T|--silent-truncation]
[-H|--help]
elffile....SH "توضیحات (DESCRIPTION)" دستور readelf اطلاعات مربوط به یک یا چند فایل شیء (object file) در قالب ELF را نمایش می‌دهد. گزینه‌ها مشخص می‌کنند که چه اطلاعات خاصی نمایش داده شود.

elffile... فایل‌های شیئی هستند که باید بررسی شوند. فایل‌های ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی ELF و همچنین بایگانی‌های حاوی فایل‌های ELF پشتیبانی می‌شوند.

این برنامه عملکردی مشابه objdump دارد، اما جزئیات بیشتری ارائه می‌دهد و مستقل از کتابخانهٔ BFD عمل می‌کند؛ بنابراین در صورت وجود باگ در BFD، عملکرد readelf تحت تأثیر قرار نخواهد گرفت.

گزینه‌ها (OPTIONS)

فرم‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها که در اینجا به عنوان معادل ذکر شده‌اند، یکسان هستند. دست‌کم یک گزینه غیر از -v یا -H باید مشخص شود.

-a

--all

معادل مشخص کردن گزینه‌های --file-header، --program-headers، --sections، --symbols، --relocs، --dynamic، --notes، --version-info، --arch-specific، --unwind، --section-groups و --histogram است.

نکته - این گزینه به خودی خود --use-dynamic را فعال نمی‌کند، بنابراین اگر آن گزینه در خط فرمان مشخص نشده باشد، نمادهای پویا و جابه‌جایی‌های پویا (dynamic relocs) نمایش داده نخواهند شد.

-h

--file-header

اطلاعات موجود در سرایند (header) ELF در ابتدای فایل را نمایش می‌دهد.

-l

--program-headers

--segments

اطلاعات موجود در سرایندهای قطعهٔ (segment headers) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

--quiet

از نمایش پیام تشخیصی «no symbols» (نمادی وجود ندارد) جلوگیری می‌کند.

-S

--sections

--section-headers

اطلاعات موجود در سرایندهای بخشِ (section headers) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-g

--section-groups

اطلاعات موجود در گروه‌های بخشِ (section groups) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-t

--section-details

اطلاعات تفصیلی بخش‌ها را نمایش می‌دهد. مستلزم گزینهٔ -S است.

-s

--symbols

--syms

درایه‌های موجود در بخش جدول نمادهای (symbol table) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. اگر نمادی دارای اطلاعات نگارش باشد، آن اطلاعات نیز نمایش داده می‌شود. رشتهٔ نگارش به صورت یک پسوند به نام نماد اضافه شده و پیش از آن نویسهٔ @ قرار می‌گیرد؛ برای نمونه foo@VER_1. اگر نگارش، نسخهٔ پیش‌فرض مورد استفاده هنگام حل ارجاعات بدون نگارش به نماد باشد، به صورت پسوندی نمایش داده می‌شود که قبل از آن دو نویسهٔ @ قرار دارد؛ برای نمونه foo@@VER_2.

--dyn-syms

درایه‌های موجود در بخش جدول نمادهای پویای فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. قالب خروجی همانند قالب مورد استفاده در گزینهٔ --syms است.

--lto-syms

محتوای هرگونه جدول نمادهای LTO را در فایل نمایش می‌دهد.

--sym-base=[0|8|10|16]

فیلد اندازه در جدول نمادها را وادار به استفاده از مبنای مشخص‌شده می‌کند. هر گزینهٔ ناشناخته به عنوان 0 در نظر گرفته می‌شود. گزینهٔ --sym-base=0 نشان‌دهندهٔ رفتار پیش‌فرض و سنتی است؛ در این حالت، اندازه‌ها برای مقادیر کمتر از ۱۰۰۰۰۰ در مبنای ده‌دهی و برای مقادیر ۱۰۰۰۰۰ و بیشتر با نمادگذاری شانزده‌شانزدهی (هگزادسیمال) همراه با پیشوند 0x نمایش داده می‌شوند. --sym-base=8 اندازهٔ نمادها را در مبنای هشت (اکتال) ارائه می‌دهد. --sym-base=10 همواره اندازهٔ نمادها را در مبنای ده (ده‌دهی) ارائه می‌دهد. --sym-base=16 همواره اندازهٔ نمادها را در مبنای شانزده با پیشوند 0x ارائه می‌دهد.

-C

--demangle[=style]

نام‌های سطح پایین نمادها را به نام‌های سطح کاربر رمزگشایی (demangle) می‌کند. این کار نام توابع ++C را خوانا می‌سازد. کامپایلرهای مختلف شیوه‌های متفاوتی برای درهم‌سازی نام‌ها (mangling) دارند. از آرگومان اختیاری شیوه می‌توان برای انتخاب شیوهٔ مناسب کدگشایی متناسب با کامپایلر خود استفاده کرد.

--no-demangle

نام‌های سطح پایین نمادها را رمزگشایی نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

محدودیت میزان بازگشت (recursion) انجام‌شده هنگام رمزگشایی رشته‌ها را فعال یا غیرفعال می‌کند. از آنجا که ساختارهای درهم‌سازی نام‌ها سطوح نامحدودی از بازگشت را مجاز می‌دانند، ممکن است رشته‌هایی تولید شوند که رمزگشایی آن‌ها تمام فضای پشتهٔ (stack) موجود در دستگاه میزبان را تمام کرده و موجب بروز خطای حافظه (memory fault) شود. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو، سعی می‌کند از این رخداد پیشگیری کند.

به طور پیش‌فرض این محدودیت فعال است، اما برای رمزگشایی نام‌های واقعاً پیچیده ممکن است غیرفعال کردن آن ضروری باشد. توجه داشته باشید که در صورت غیرفعال کردن محدودیت بازگشت، امکان اتمام فضای پشته وجود دارد و هرگونه گزارش باگ در مورد چنین پیشامدی رد خواهد شد.

-U [d|i|l|e|x|h]

--unicode=[default|invalid|locale|escape|hex|highlight]

نمایش نویسه‌های غیر ASCII در نام شناسه‌ها را کنترل می‌کند. حالت پیش‌فرض (--unicode=locale یا --unicode=default) این است که با آن‌ها به عنوان نویسه‌های چندبایتی رفتار شده و در محلی‌سازی (locale) جاری نمایش داده شوند. سایر حالت‌های این گزینه، بایت‌ها را به صورت مقادیر کدگذاری‌شده با UTF-8 تفسیر می‌کنند. اگر قابل تفسیر نباشند یا اگر گزینهٔ --unicode=invalid مشخص شده باشد، به صورت دنباله‌ای از بایت‌های هگزادسیمال درون نویسه‌های آکولاد نمایش داده می‌شوند.

استفاده از گزینهٔ --unicode=escape نویسه‌ها را به صورت دنباله‌های گریز یونیکد (\uxxxx) نمایش می‌دهد. استفاده از گزینهٔ --unicode=hex نویسه‌ها را به صورت دنباله‌ای از بایت‌های هگزادسیمال محصور میان قلاب‌های زاویه‌دار (<>) نمایش می‌دهد.

استفاده از گزینهٔ --unicode=highlight نویسه‌ها را به صورت دنباله‌های گریز یونیکد نمایش می‌دهد و در عین حال در صورتی که دستگاه خروجی از رنگ پشتیبانی کند، آن‌ها را با رنگ قرمز برجسته می‌سازد. این رنگ‌آمیزی به منظور جلب توجه نسبت به وجود توالی‌های یونیکد در مواردی است که شاید حضور آن‌ها دور از انتظار باشد.

-X

--extra-sym-info

هنگام نمایش جزئیات نمادها، اطلاعات اضافه‌ای را که به طور معمول نمایش داده نمی‌شوند، شامل می‌کند. در حال حاضر این گزینه فقط نام بخشی را که فیلد نمایهٔ (index) نماد به آن ارجاع دارد، در صورت وجود، اضافه می‌کند. در آینده ممکن است با فعال بودن این گزینه اطلاعات بیشتری نمایش داده شود.

فعال کردن این گزینه دست‌کم هنگام نمایش اطلاعات نمادها، گزینهٔ --wide را نیز عملاً فعال می‌کند..IP --no-extra-sym-info 4 تأثیر گزینهٔ --extra-sym-info را غیرفعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-e

--headers

تمام سرآیندهای موجود در فایل را نمایش می‌دهد. معادل با -h -l -S است.

-n

--notes

محتوای قطعه‌ها و/یا بخش‌های NOTE را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-r

--relocs

محتوای بخش بازآرایی (relocation) فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-u

--unwind

محتوای بخش unwind فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد. در حال حاضر تنها بخش‌های unwind برای فایل‌های IA64 ELF و جدول‌های unwind مربوط به ARM (".ARM.exidx" / ".ARM.extab") پشتیبانی می‌شوند. اگر پشتیبانی برای معماری شما هنوز پیاده‌سازی نشده است، می‌توانید تخلیهٔ محتوای بخش .eh_frames را با استفاده از گزینه‌های --debug-dump=frames یا --debug-dump=frames-interp امتحان کنید.

-d

--dynamic

محتوای بخش dynamic فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-V

--version-info

محتوای بخش‌های نگارش (version) در فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-A

--arch-specific

اطلاعات وابسته به معماری موجود در فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-D

--use-dynamic

هنگام نمایش نمادها، این گزینه باعث می‌شود readelf به جای بخش‌های جدول نماد، از جدول‌های درهم‌سازی نماد در بخش dynamic فایل استفاده کند.

هنگام نمایش بازآرایی‌ها، این گزینه باعث می‌شود readelf بازآرایی‌های پویا را به جای بازآرایی‌های ایستا نمایش دهد.

-L

--lint

--enable-checks

پیام‌های هشداری را دربارهٔ مشکلات احتمالی فایل(های) در حال بررسی نمایش می‌دهد. اگر به‌تنهایی استفاده شود، تمام محتویات فایل(ها) بررسی خواهد شد. اگر همراه با یکی از گزینه‌های تخلیه استفاده شود، پیام‌های هشدار تنها برای مواردی تولید می‌شوند که نمایش داده می‌شوند.

-x <number or name>

--hex-dump=<number or name>;

محتوای بخش مشخص‌شده را به صورت بایت‌های هگزادسیمال نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش خاصی را با اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگر، تمام بخش‌های با آن نام را در فایل شیء مشخص می‌کند. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین تخلیهٔ هگزادسیمال درخواست شود.

-R <number or name>

--relocated-dump=<number or name>;

محتوای بخش مشخص‌شده را به صورت بایت‌های هگزادسیمال نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش خاصی را با اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگر، تمام بخش‌های با آن نام را در فایل شیء مشخص می‌کند. محتویات بخش پیش از نمایش، بازآرایی خواهند شد. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین تخلیهٔ بازآرایی‌شده درخواست شود.

-p <number or name>

--string-dump=<number or name>;

محتوای بخش مشخص‌شده را به صورت رشته‌های قابل چاپ نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش خاصی را با اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگر، تمام بخش‌های با آن نام را در فایل شیء مشخص می‌کند. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین تخلیهٔ رشته‌ای درخواست شود.

-j <number or name>

--display-section

محتوای بخش مشخص‌شده را با توجه به نوع سرآیند بخش آن نمایش می‌دهد. بخش‌های شامل بازآرایی‌ها به گونه‌ای نمایش داده می‌شوند که گویی گزینهٔ --relocations استفاده شده است، بخش‌های حاوی نمادها به گونه‌ای نمایش داده می‌شوند که گویی گزینهٔ --syms استفاده شده است و به همین ترتیب.

یک عدد، بخش خاصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگر، تمام بخش‌های با آن نام را در فایل(های) ورودی مشخص می‌کند.

این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین تخلیهٔ بخش درخواست شود.

-z

--decompress

درخواست می‌کند بخش(هایی) که توسط گزینه‌های x، R یا p تخلیه می‌شوند، پیش از نمایش از حالت فشرده خارج شوند. اگر بخش(ها) فشرده نباشند، همان‌طور که هستند نمایش داده می‌شوند.

-c

--archive-index

اطلاعات نمایهٔ نماد فایل موجود در بخش سرآیند آرشیوهای باینری را نمایش می‌دهد. عملکردی مشابه دستور t در ar دارد، اما بدون استفاده از کتابخانهٔ BFD.

-w[lLiaprmfFsOoRtUuTgAckK]

--debug-dump[=rawline,=decodedline,=info,=abbrev,=pubnames,=aranges,=macro,=frames,=frames-interp,=str,=str-offsets,=loc,=Ranges,=pubtypes,=trace_info,=trace_abbrev,=trace_aranges,=gdb_index,=addr,=cu_index,=links,=follow-links]

محتوای بخش‌های اشکال‌زدایی DWARF را در صورت وجود در فایل نمایش می‌دهد. بخش‌های اشکال‌زدایی فشرده‌شده پیش از نمایش به‌طور خودکار (به صورت موقت) از حالت فشرده خارج می‌شوند. اگر یک یا چند حرف یا کلمهٔ اختیاری بعد از سوئیچ بیاید، تنها همان نوع از داده‌ها تخلیه خواهند شد. حروف و کلمات به اطلاعات زیر اشاره دارند:

--dwarf-depth=n

تخلیهٔ (dump) بخش ".debug_info" را به n فرزند محدود می‌کند. این گزینه فقط با --debug-dump=info کاربرد دارد. حالت پیش‌فرض، چاپ تمام DIEها است؛ مقدار ویژهٔ 0 برای n نیز همین اثر را خواهد داشت.

با یک مقدار غیر صفر برای n، نمادهای DIE در عمق برابر یا عمیق‌تر از n سطح چاپ نخواهند شد. محدودهٔ n بر پایهٔ صفر (zero-based) است.

--dwarf-start=n

تنها DIEهایی را چاپ می‌کند که با DIE شمارهٔ n آغاز می‌شوند. این گزینه فقط همراه با --debug-dump=info مفید است.

در صورت مشخص شدن، این گزینه از چاپ هرگونه اطلاعات سرآیند و تمام DIEهای پیش از DIE شمارهٔ n جلوگیری می‌کند. فقط همتاها (siblings) و فرزندان DIE تعیین‌شده چاپ خواهند شد.

این گزینه می‌تواند همراه با --dwarf-depth استفاده شود.

-P

--process-links

محتویات بخش‌های غیرخطایابی (non-debug) یافت‌شده در فایل‌های debuginfo مجزا که به فایل اصلی پیوند داده شده‌اند را نمایش می‌دهد. این گزینه به‌طور خودکار مستلزم گزینهٔ -wK است، و تنها بخش‌هایی که توسط گزینه‌های دیگر خط فرمان درخواست شده باشند نمایش داده خواهند شد.

--ctf[=section]

محتویات بخش CTF مشخص‌شده را نمایش می‌دهد. بخش‌های CTF خود شامل زیربخش‌های زیادی هستند که همگی به ترتیب نمایش داده می‌شوند.

به‌طور پیش‌فرض، بخشی با نام .ctf را که همان نام ایجادشده توسط ld است نمایش می‌دهد.

--ctf-parent=member

اگر بخش CTF حاوی انواع مبهم تعریف‌شده باشد، از یک آرشیو متشکل از دیکشنری‌های CTF متعددی تشکیل خواهد شد که همگی از یک دیکشنری حاوی انواع صریح و غیرمبهم ارث‌بری می‌کنند. این عضو به‌طور پیش‌فرض مانند بخش دربرگیرندهٔ آن، .ctf نام دارد، اما تغییر این نام با استفاده از تابع "ctf_link_set_memb_name_changer" در زمان پیوند امکان‌پذیر است. هنگام بررسی آرشیوهای CTF ساخته‌شده توسط پیونددهنده‌ای که از تغییردهندهٔ نام برای تغییر نام عضو والد آرشیو استفاده می‌کند، می‌توان از --ctf-parent برای مشخص کردن نام استفاده‌شده برای والد بهره برد.

--ctf-parent-section=section

این گزینه به شما اجازه می‌دهد برای دیکشنری والد CTF حاوی انواع غیرمبهم، بخشی کاملاً متفاوت نسبت به دیکشنری‌های فرزند که شامل باقیمانده‌های مبهم هستند انتخاب کنید. پیونددهنده اشیاء ELF با این ساختار تولید نمی‌کند، اما برخی پیونددهنده‌های متفرقه ممکن است این کار را انجام دهند. همچنین برای بررسی CTFهایی که به صورت چندین فایل خام ذخیره شده‌اند تا با objcopy ترکیب شوند مناسب است؛ چرا که objcopy می‌تواند آن‌ها را در بخش‌های ELF متفاوتی قرار دهد، اما نمی‌تواند در اعضای متفاوتی از یک دیکشنری CTF واحد جای دهد.

--ctf-symbols=section

--ctf-strings=section

نام بخش دیگری را مشخص می‌کند که فایل CTF می‌تواند رشته‌ها و نمادها را از آن به ارث ببرد. به‌طور پیش‌فرض، ".symtab" و جدول رشتهٔ پیوندیافتهٔ آن استفاده می‌شوند.

اگر هر یک از گزینه‌های --ctf-symbols یا --ctf-strings مشخص شود، دیگری نیز باید مشخص گردد.

-I

--histogram

هنگام نمایش محتویات جدول‌های نماد، یک نمودار فراوانی (هیستوگرام) از طول فهرست سطل‌ها (bucket list) را نمایش می‌دهد.

-v

--version

شمارهٔ نسخهٔ readelf را نمایش می‌دهد.

-W

--wide

خطوط خروجی را برای جا شدن در 80 ستون نمی‌شکند. به‌طور پیش‌فرض، readelf خطوط فهرست سرآیند بخش‌ها و قطعه‌ها را برای فایل‌های ELF ۶۴ بیتی می‌شکند تا در 80 ستون جا شوند. این گزینه باعث می‌شود که readelf هر سرآیند بخش و هر قطعه را به ترتیب در یک خط واحد چاپ کند، که در پایانه‌های عریض‌تر از 80 ستون بسیار خواناتر است.

-T

--silent-truncation

به‌طور معمول هنگامی که readelf در حال نمایش نام یک نماد است و مجبور است نام را برای جا شدن در یک نمایشگر 80 ستونی کوتاه کند، پسوند "[...]" را به نام می‌افزاید. این گزینهٔ خط فرمان این رفتار را غیرفعال کرده و اجازه می‌دهد 5 نویسهٔ دیگر از نام نمایش داده شود و رفتار قدیمی readelf (پیش از نگارش 2.35) بازیابی گردد..IP -H 4

--help

گزینه‌های خط فرمان قابل درک برای readelf را نمایش می‌دهد.

@file

گزینه‌های خط فرمان را از file می‌خواند. گزینه‌های خوانده‌شده به‌جای گزینه اصلی @file جایگزین می‌شوند. اگر file وجود نداشته باشد یا قابل خواندن نباشد، با آن گزینه به‌صورت تحت‌اللفظی برخورد شده و حذف نخواهد شد.

گزینه‌ها در file با فاصله‌های خالی (whitespace) از یکدیگر جدا می‌شوند. یک نویسه فاصله خالی می‌تواند با احاطه کردن کل گزینه در علامت‌های نقل‌قول تکی یا دوتایی درون یک گزینه قرار گیرد. هر نویسه‌ای (از جمله بک‌اسلش) را می‌توان با پیشوند قرار دادن یک بک‌اسلش قبل از آن درج کرد. خود file ممکن است شامل گزینه‌های @file دیگری باشد؛ هر یک از این گزینه‌ها به‌صورت بازگشتی پردازش خواهند شد.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

objdump(1) و مدخل‌های Info برای binutils.

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

کپی‌رایت (c) 1991-2025 متعلق به Free Software Foundation, Inc. است.

اجازه کپی، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط مجوز مستندات آزاد گنو (GNU Free Documentation License)، نسخه 1.3 یا هر نسخه بالاتر منتشر شده توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد (Free Software Foundation)؛ بدون بخش‌های تغییرناپذیر، بدون متون روی جلد و بدون متون پشت جلد اعطا می‌شود. نسخه‌ای از این مجوز در بخشی با عنوان "GNU Free Documentation License" گنجانده شده است.