&#x0646;&#x0627;&#x0645; (NAME)

تولید کد بزرگ‌پایان (big-endian). این گزینه، حالت پیش‌فرض در زمانی است که GCC برای یک مقصد aarch64_be-*-* پیکربندی شده باشد.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که فقط از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار مانع از استفاده کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور و Advanced SIMD می‌شود، اما هیچ محدودیتی بر اسمبلر اعمال نخواهد کرد.

تولید کد کوچک‌پایان (little-endian). این گزینه، حالت پیش‌فرض در زمانی است که GCC برای یک مقصد aarch64-*-* (و نه یک مقصد aarch64_be-*-*) پیکربندی شده باشد.

-mcmodel=tiny

تولید کد برای مدل کد tiny. برنامه و نمادهای تعریف‌شده به‌صورت ایستا در آن باید در فاصله 1MB از یکدیگر قرار گیرند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.

-mcmodel=small

تولید کد برای مدل کد small. برنامه و نمادهای تعریف‌شده به‌صورت ایستا در آن باید در فاصله 4GB از یکدیگر قرار گیرند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند. این مدل کد پیش‌فرض است.

تولید کد برای مدل کد large. این مدل هیچ فرضی درباره آدرس‌ها و اندازه بخش‌ها در نظر نمی‌گیرد. برنامه‌ها فقط می‌توانند به‌صورت ایستا پیوند داده شوند. گزینه -mcmodel=large با -mabi=ilp32، -fpic و -fPIC ناسازگار است.

-mtp=name

مشخص کردن ثبات سیستمی مورد استفاده به عنوان اشاره‌گر رشته (thread pointer). مقادیر معتبر عبارتند از tpidr_el0، tpidrro_el0، tpidr_el1، tpidr_el2 و tpidr_el3. برای سازگاری با نسخه‌های پیشین، نام‌های مستعار el0، el1، el2 و el3 نیز پذیرفته می‌شوند. تنظیم پیش‌فرض tpidr_el0 است. توصیه می‌شود تمام کدهایی که قرار است با یکدیگر تعامل داشته باشند با مقدار یکسانی از این گزینه کامپایل شوند تا از دسترسی به یک اشاره‌گر رشته متفاوت از سطح استثنای نادرست جلوگیری شود.

-momit-leaf-frame-pointer

جلوگیری یا مجاز دانستن تولید دسترسی‌های به حافظه که ممکن است همان‌طور که در مشخصات معماری شرح داده شده است، روی مرز طبیعی شیء هم‌تراز نشده باشند.

-mno-omit-leaf-frame-pointer

حذف یا نگه‌داشتن اشاره‌گر فریم در توابع برگ (leaf functions). رفتار اولی پیش‌فرض است.

-mtls-dialect=traditional

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از canary در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک canary سراسری یا sysreg برای یک canary در یک ثبات سیستمی مناسب.

با انتخاب گزینه دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که از کدام ثبات سیستمی به عنوان ثبات پایه برای خواندن canary و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد زیرا این مورد کاملاً برای استفاده در هسته لینوکس است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS به عنوان سازوکار حافظه محلی رشته برای دسترسی‌های پویا به متغیرهای TLS. این حالت پیش‌فرض است.

استفاده از TLS سنتی به عنوان سازوکار حافظه محلی رشته برای دسترسی‌های پویا به متغیرهای TLS.

-mtls-size=size

مشخص کردن اندازه بیتی آفست‌های بی‌واسطه TLS. مقادیر معتبر عبارتند از 12، 24، 32، 48. این گزینه به binutils نسخه 2.26 یا جدیدتر نیاز دارد.

-mfix-cortex-a53-835769

-mno-fix-cortex-a53-835769

فعال یا غیرفعال کردن راه‌حل ترمیمی برای ایراد سخت‌افزاری شماره 835769 پردازنده ARM Cortex-A53. این کار شامل قرار دادن یک دستورالعمل NOP بین دستورالعمل‌های حافظه و دستورالعمل‌های ضرب-تجمع صحیح ۶۴ بیتی است. اگر یک معماری یا پردازنده در خط فرمان مشخص شده باشد که به این ترمیم نیازی ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mfix-cortex-a53-843419

-mno-fix-cortex-a53-843419

فعال یا غیرفعال کردن راه‌حل ترمیمی برای ایراد سخت‌افزاری شماره 843419 پردازنده ARM Cortex-A53. این ترمیم ایراد سخت‌افزاری در زمان پیوند انجام می‌شود و این گزینه صرفاً پرچم مربوطه را به پیونددهنده ارسال خواهد کرد. اگر یک معماری یا پردازنده در خط فرمان مشخص شده باشد که به این ترمیم نیازی ندارد، این پرچم نادیده گرفته خواهد شد.

-mlow-precision-recip-sqrt

-mno-low-precision-recip-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب جذر معکوس. این گزینه تنها در صورتی تأثیر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه، دقت نتایج جذر معکوس را برای دقت یگانه به حدود ۱۶ بیت و برای دقت دوگانه به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد.

-mlow-precision-sqrt

-mno-low-precision-sqrt

فعال یا غیرفعال کردن تقریب جذر. این گزینه تنها در صورتی تأثیر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه، دقت نتایج جذر را برای دقت یگانه به حدود ۱۶ بیت و برای دقت دوگانه به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد. در صورت فعال بودن، به‌طور ضمنی -mlow-precision-recip-sqrt را نیز اعمال می‌کند.

-mlow-precision-div

-mno-low-precision-div

فعال یا غیرفعال کردن تقریب تقسیم. این گزینه تنها در صورتی تأثیر دارد که -ffast-math یا -funsafe-math-optimizations نیز استفاده شده باشد. فعال کردن این گزینه، دقت نتایج تقسیم را برای دقت یگانه به حدود ۱۶ بیت و برای دقت دوگانه به ۳۲ بیت کاهش می‌دهد.

-mtrack-speculation

-mno-track-speculation

فعال یا غیرفعال کردن تولید کد اضافی برای ردیابی اجرای حدسی (speculative execution) از طریق شاخه‌های شرطی. سپس وضعیت ردیابی‌شده می‌تواند توسط کامپایلر در هنگام بسط فراخوانی‌ها به "__builtin_speculation_safe_copy" به کار گرفته شود تا امکان تولید دنباله کدی کارآمدتر فراهم شود.

-moutline-atomics

-mno-outline-atomics

فعال یا غیرفعال کردن فراخوانی‌ها به توابع کمکی برون‌خطی (out-of-line helpers) برای پیاده‌سازی عملیات اتمیک. این توابع کمکی، در زمان اجرا تعیین می‌کنند که آیا می‌توان از دستورالعمل‌های LSE از ARMv8.1-A استفاده کرد یا خیر؛ در غیر این صورت، از دستورالعمل‌های load/store-exclusive که در ISA پایه ARMv8.0 وجود دارند استفاده خواهند کرد.

این گزینه تنها در هنگام کامپایل برای مجموعه دستورالعمل پایه ARMv8.0 کاربرد دارد. اگر از نگارش جدیدتری استفاده شود، مانند -march=armv8.1-a یا -march=armv8-a+lse، دستورالعمل‌های ARMv8.1-Atomics مستقیماً استفاده خواهند شد. همین موضوع در هنگام استفاده از -mcpu= نیز در حالتی که پردازنده انتخاب‌شده از ویژگی lse پشتیبانی کند، صدق می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-march=name

مشخص کردن نام معماری مقصد و به‌صورت اختیاری، یک یا چند اصلاح‌کننده ویژگی. این گزینه فرم -march=arch{+[no]feature}* را دارد.

جدول زیر مقادیر مجاز برای arch و ویژگی‌هایی که به‌طور پیش‌فرض فعال می‌کنند را خلاصه می‌کند:

armv8-a : Armv8-A : +fp, +simd
armv8.1-a : Armv8.1-A : armv8-a, +crc, +lse, +rdma
armv8.2-a : Armv8.2-A : armv8.1-a
armv8.3-a : Armv8.3-A : armv8.2-a, +pauth, +fcma, +jscvt
armv8.4-a : Armv8.4-A : armv8.3-a, +flagm, +fp16fml, +dotprod, +rcpc2
armv8.5-a : Armv8.5-A : armv8.4-a, +sb, +ssbs, +predres, +frintts, +flagm2
armv8.6-a : Armv8.6-A : armv8.5-a, +bf16, +i8mm
armv8.7-a : Armv8.7-A : armv8.6-a, +wfxt, +xs
armv8.8-a : Armv8.8-a : armv8.7-a, +mops
armv8.9-a : Armv8.9-a : armv8.8-a
armv9-a : Armv9-A : armv8.5-a, +sve, +sve2
armv9.1-a : Armv9.1-A : armv9-a, +bf16, +i8mm
armv9.2-a : Armv9.2-A : armv9.1-a, +wfxt, +xs
armv9.3-a : Armv9.3-A : armv9.2-a, +mops
armv9.4-a : Armv9.4-A : armv9.3-a, +sve2p1
armv9.5-a : Armv9.4-A : armv9.4-a, cpa, +faminmax, +lut
armv8-r : Armv8-R : armv8-r

مقدار native روی گنو/لینوکس محلی AArch64 در دسترس است و باعث می‌شود کامپایلر معماری سیستم میزبان را انتخاب کند. این گزینه در صورتی که کامپایلر قادر به شناسایی معماری سیستم میزبان نباشد، هیچ اثری نخواهد داشت. هنگامی که -march=native داده شده و هیچ گزینهٔ -mcpu یا -mtune دیگری مشخص نشده باشد، آن‌گاه GCC پردازندهٔ میزبان را به‌عنوان پردازنده هدف برای بهینه‌سازی و همچنین استخراج ویژگی‌های معماری انتخاب خواهد کرد. به عبارت دیگر، با -march=native همانند -mcpu=native رفتار می‌شود.

مقادیر مجاز برای feature در زیربخش مربوط به aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers فهرست شده‌اند. هر جا که تغییردهنده‌های ویژگیِ ناسازگار مشخص شده باشند، راست‌ترین ویژگی اعمال می‌شود.

کامپایلر GCC از name برای تعیین نوع دستورالعمل‌هایی که می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی صادر کند، استفاده می‌نماید. اگر -march بدون تعیین هیچ‌یک از گزینه‌های -mtune یا -mcpu مشخص شود، کد طوری بهینه‌سازی (tune) می‌شود که در طیفی از پردازنده‌های هدفی که معماری مقصد را پیاده‌سازی کرده‌اند عملکرد خوبی داشته باشد.

-mtune=name

نام پردازندهٔ هدف را مشخص می‌کند که GCC باید عملکرد کد را برای آن تنظیم و بهینه‌سازی کند. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: generic، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، cortex-a76، cortex-a76ae، cortex-a77، cortex-a65، cortex-a65ae، cortex-a34، cortex-a78، cortex-a78ae، cortex-a78c، ares، exynos-m1، emag، falkor، oryon-1، neoverse-512tvb، neoverse-e1، neoverse-n1، neoverse-n2، neoverse-v1، neoverse-v2، grace، neoverse-v3، neoverse-v3ae، neoverse-n3، olympus، cortex-a725، cortex-x925، qdf24xx، saphira، phecda، xgene1، vulcan، octeontx، octeontx81، octeontx83، octeontx2، octeontx2t98، octeontx2t96 octeontx2t93، octeontx2f95، octeontx2f95n، octeontx2f95mm، a64fx، fujitsu-monaka، thunderx، thunderxt88، thunderxt88p1، thunderxt81، tsv110، thunderxt83، thunderx2t99، thunderx3t110، zeus، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55، cortex-r82، cortex-r82ae، cortex-x1، cortex-x1c، cortex-x2، cortex-x3، cortex-x4، cortex-a510، cortex-a520، cortex-a520ae، cortex-a710، cortex-a715، cortex-a720، cortex-a720ae، ampere1، ampere1a، ampere1b، cobalt-100، apple-m1، apple-m2، apple-m3 و native.

مقادیر cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55، apple-m1، apple-m2، apple-m3 و gb10 مشخص می‌کنند که GCC باید برای یک سامانهٔ big.LITTLE بهینه‌سازی کند.

مقدار neoverse-512tvb مشخص می‌کند که GCC باید برای هسته‌های Neoverse که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده‌اند و (ب) دارای پهنای باند برداری کل ۵۱۲ بیت در هر چرخه هستند بهینه‌سازی انجام دهد. به عبارت دیگر، این گزینه به GCC اعلام می‌کند برای هسته‌های Neoverse تنظیم شود که می‌توانند ۴ دستورالعمل محاسباتی ۱۲۸ بیتی Advanced SIMD در یک چرخه و تعداد معادلی از دستورالعمل‌های محاسباتی SVE در هر چرخه را اجرا نمایند (۲ عدد برای SVE با طول ۲۵۶ بیت، ۴ عدد برای SVE با طول ۱۲۸ بیت). این تنظیم عمومی‌تر از بهینه‌سازی برای یک هستهٔ خاص مانند Neoverse V1 است، اما خاص‌تر از بهینه‌سازی پیش‌فرضی است که در زیر شرح داده شده است.

علاوه بر این، در سامانه‌های محلی گنو/لینوکس AArch64، مقدار native عملکرد را متناسب با سامانهٔ میزبان تنظیم می‌کند. این گزینه اگر کامپایلر قادر به شناسایی پردازندهٔ سامانهٔ میزبان نباشد، هیچ اثری نخواهد داشت.

در صورتی که هیچ‌یک از گزینه‌های -mtune=، -mcpu= یا -march= مشخص نشده باشند، کد طوری بهینه‌سازی می‌شود که در طیفی از پردازنده‌های هدف عملکرد مناسبی داشته باشد.

این گزینه نمی‌تواند پسوندی از اصلاح‌کننده‌های ویژگی داشته باشد.

-mcpu=name

نام پردازندهٔ هدف را مشخص می‌کند که می‌تواند به‌طور اختیاری با یک یا چند اصلاح‌کنندهٔ ویژگی همراه شود. این گزینه ساختار -mcpu=cpu{+[no]feature}* را دارد، که در آن مقادیر مجاز برای cpu همان مقادیر موجود برای -mtune هستند. مقادیر مجاز برای feature در زیربخش مربوط به aarch64-feature-modifiers,,-march and -mcpu Feature Modifiers مستند شده‌اند. در جاهایی که اصلاح‌کننده‌های ویژگیِ ناسازگار مشخص شده باشند، راست‌ترین ویژگی اعمال می‌شود.

کامپایلر GCC از name برای تعیین نوع دستورالعمل‌هایی که می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی صادر کند (همانند -march) و تعیین پردازندهٔ هدف برای بهینه‌سازی عملکرد (همانند -mtune) استفاده می‌کند. در جاهایی که این گزینه همگام با -march یا -mtune استفاده شود، آن گزینه‌ها بر بخش مربوطه از این گزینه اولویت دارند.

گزینهٔ -mcpu=neoverse-512tvb از این نظر خاص است که به یک هستهٔ معین اشاره ندارد، بلکه به تمام هسته‌های Neoverse اشاره دارد که (الف) SVE را پیاده‌سازی کرده‌اند و (ب) مجموع پهنای باند برداری ۵۱۲ بیت در چرخه دارند. مگر در حالتی که با -march بازنویسی شود، -mcpu=neoverse-512tvb کدی تولید می‌کند که می‌تواند روی یک هستهٔ Neoverse V1 اجرا شود، چرا که Neoverse V1 نخستین هستهٔ Neoverse با این خصوصیات است. مگر در حالتی که با -mtune بازنویسی شود، -mcpu=neoverse-512tvb کد را همانند -mtune=neoverse-512tvb بهینه‌سازی می‌کند.

-moverride=string

تصمیمات بهینه‌سازی گرفته‌شده توسط بخش پشتی (back-end) را در پاسخ به گزینهٔ -mtune= بازنویسی می‌کند. نحو (syntax)، مفاهیم و مقادیر پذیرفته‌شده برای string در این گزینه، برای یکسانی در نگارش‌های مختلف تضمین نمی‌شوند.

این گزینه تنها برای استفاده در هنگام توسعهٔ GCC در نظر گرفته شده است.

-mverbose-cost-dump

تخلیهٔ (dump) مفصل مدل هزینه را در فایل‌های اشکال‌زدایی فعال می‌کند. این گزینه جهت استفاده در اشکال‌زدایی کامپایلر ارائه شده است.

-mpc-relative-literal-loads

-mno-pc-relative-literal-loads

بارگذاری مقادیر ثابت وابسته به PC (شمارندهٔ برنامه) را فعال یا غیرفعال می‌کند. با این گزینه، به مخازن مقادیر ثابت (literal pools) با یک تک‌دستورالعمل دسترسی پیدا می‌شود و پس از هر تابع صادر می‌گردند. این کار حداکثر اندازهٔ توابع را به 1MB محدود می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -mcmodel=tiny فعال است.

-msign-return-address=scope

دامنهٔ توابعی را که امضای آدرس بازگشت بر آن‌ها اعمال خواهد شد، تعیین می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از: none که امضای نشانی بازگشت را غیرفعال می‌کند، non-leaf که امضای اشاره‌گر را برای توابعی که تابع برگ (leaf) نیستند فعال می‌نماید، و all که امضای اشاره‌گر را برای تمامی توابع فعال می‌سازد. مقدار پیش‌فرض none است. این گزینه به نفع -mbranch-protection منسوخ شده است.

-mbranch-protection=none|standard|pac-ret[+leaf+b-key]|bti|gcs

ویژگی‌های محافظت از انشعاب مورد استفاده را انتخاب می‌کند. none پیش‌فرض است و تمام انواع محافظت از انشعاب را خاموش می‌کند. standard تمام انواع ویژگی‌های محافظت از انشعاب را فعال می‌کند. اگر یک ویژگی دارای گزینه‌های بهینه‌سازی بیشتری باشد، standard آن را روی سطح استانداردش قرار می‌دهد. pac-ret[+leaf] امضای آدرس بازگشت را در سطح استاندارد فعال می‌کند: امضای توابعی که آدرس بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند (توابع غیربرگ در عمل همواره این کار را انجام می‌دهند) با استفاده از a-key. آرگومان اختیاری leaf می‌تواند برای گسترش امضا جهت شامل شدن توابع برگ استفاده شود. آرگومان اختیاری b-key می‌تواند برای امضای توابع با کلید B به‌جای کلید A به کار رود. bti سازوکار شناسایی هدف انشعاب (Branch Target Identification) را فعال می‌کند. gcs تولید کد سازگار با پشتهٔ کنترل محافظت‌شده (Guarded Control Stack) را فعال می‌نماید.

-mharden-sls=opts

مقاوم‌سازی کامپایلر را در برابر گمانه‌زنی مستقیم (SLS - straight line speculation) فعال می‌کند. opts فهرستی از گزینه‌های زیر است که با کاما از هم جدا شده‌اند:

retbr
blr

علاوه بر این، -mharden-sls=all تمامی مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند در حالی که -mharden-sls=none تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌سازد. تعیین می‌کند چه زمانی یک گذر زودهنگام تخصیص ثبات فعال شود. این گذر قبل از زمان‌بندی دستورالعمل‌ها اجرا می‌شود و تلاش می‌کند یک تخصیص بدون سرریز (spill-free) برای کدهای ممیز شناور و برداری بیابد. همچنین تلاش می‌کند از دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار (strided multi-register)، مانند LD1 و ST1 گام‌دار در SME2 استفاده کند.

مقادیر ممکن برای scope عبارتند از: all، که گذر را روی تمام توابع اجرا می‌کند؛ strided، که گذر را روی توابعی اجرا می‌کند که به دستورالعمل‌های چندثباتی گام‌دار دسترسی دارند؛ و none، که گذر را غیرفعال می‌کند.

گزینهٔ -mearly-ra=all پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر، و برای -Os است. در غیر این صورت، -mearly-ra=none پیش‌فرض خواهد بود.

-mearly-ldp-fusion

نسخه‌ای از گذر ادغام جفت load/store در AArch64 را که قبل از تخصیص ثبات اجرا می‌شود فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-mlate-ldp-fusion

نسخه‌ای از گذر ادغام جفت load/store در AArch64 را که پس از تخصیص ثبات اجرا می‌شود فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض در -O و بالاتر فعال است.

-msve-vector-bits=bits

تعداد بیت‌ها را در یک ثبات برداری SVE مشخص می‌کند. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که SVE فعال باشد.

کامپایلر GCC از دو شیوهٔ تولید کد SVE پشتیبانی می‌کند: خروجی «مستقل از طول بردار» (vector-length agnostic) که با هر اندازه‌ای از ثبات برداری کار می‌کند و خروجی «وابسته به طول بردار» (vector-length specific) که به GCC اجازه می‌دهد در مواردی که برای بهینه‌سازی سودمند است، فرض‌هایی را دربارهٔ طول بردار در نظر بگیرد. مقادیر ممکن برای bits عبارتند از: scalable، 128، 256، 512، 1024 و 2048. مشخص کردن scalable خروجی مستقل از طول بردار را انتخاب می‌کند. در حال حاضر -msve-vector-bits=128 نیز برای مقصدهای big-endian خروجی مستقل از طول بردار تولید می‌کند. تمامی مقادیر دیگر کدهای وابسته به طول بردار تولید می‌کنند. رفتار این مقادیر ممکن است در نسخه‌های آینده تغییر کند و برای تولید کدی که بین سخت‌افزارهای مختلف با طول‌های بردار متفاوت SVE سازگار و قابل‌حمل باشد، نباید به هیچ مقداری جز scalable اتکا کرد.

پیش‌فرض -msve-vector-bits=scalable است که کد مستقل از طول بردار تولید می‌کند.

-Wexperimental-fmv-target

دربارهٔ استفاده از ویژگی آزمایشی چندنسخه‌ای‌سازی توابع (Function Multi Versioning) هشدار می‌دهد. مشخصات افزونه زبان سی آرم (Arm C Language Extension) برای Function Multi Versioning در مرحلهٔ بتا قرار دارد و دستخوش تغییر است. هرگونه استفاده از FMV با این هشدار همراه است که احتمال تغییر رفتار و ناسازگاری در آینده وجود دارد.

اصلاح‌کننده‌های ویژگی -march و -mcpu

اصلاح‌کننده‌های ویژگی مورد استفاده با -march و -mcpu می‌توانند هر یک از موارد زیر و معکوس آن‌ها یعنی nofeature باشند:

crc: افزونهٔ CRC را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
crypto: افزونهٔ Crypto را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکنِ گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای تمام مقادیر ممکنِ گزینه‌های -march و -mcpu فعال است.
sve: دستورالعمل‌های Scalable Vector Extension را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
lse: دستورالعمل‌های Large System Extension را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
rdma: دستورالعمل‌های Round Double Multiply Accumulate را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.1-a فعال است.
fp16: افزونهٔ FP16 را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند.
fp16fml: افزونهٔ FP16 fmla را فعال می‌کند. این گزینه همچنین افزونه‌های FP16 و دستورالعمل‌های ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.4-a فعال است. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
rcpc: افزونهٔ RCpc را فعال می‌کند. این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های LDAPR را برای معناشناسی اتمیک load-acquire فعال کرده و آن را به اسمبلر منتقل می‌کند، که باعث می‌شود عبارات اسمبلی درون‌برنامه‌ای (inline asm) بتوانند از دستورالعمل‌های افزونهٔ RCpc استفاده کنند.
dotprod: افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
aes: افزونهٔ رمزنگاری aes و pmull در Armv8-a را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha2: افزونهٔ رمزنگاری sha2 در Armv8-a را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
sha3: افزونهٔ رمزنگاری sha512 و sha3 را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
sm4: افزونهٔ رمزنگاری sm3 و sm4 را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
profile: افزونهٔ Statistical Profiling را فعال می‌کند. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
rng: دستورالعمل‌های تولید عدد تصادفی Armv8.5-a را فعال می‌کند. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد.
memtag: افزونه‌های برچسب‌گذاری حافظه (Memory Tagging Extensions) در Armv8.5-a را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.5-A پشتیبانی نمی‌شود.
sb: دستورالعمل Speculation Barrier در Armv8-a را فعال می‌کند. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
ssbs: دستورالعمل Speculative Store Bypass Safe در Armv8-a را فعال می‌کند. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
predres: دستورالعمل‌های Execution and Data Prediction Restriction در Armv8-a را فعال می‌کند. این گزینه صرفاً برای فعال‌سازی افزونه در سطح اسمبلر است و بر تولید کد تأثیری ندارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.5-a فعال است.
sve2: قابلیت Scalable Vector Extension 2 در Armv8-a را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند.
sve2-bitperm: دستورالعمل‌های SVE2 bitperm را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-sm4: دستورالعمل‌های SVE2 sm4 را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-aes: دستورالعمل‌های SVE2 aes را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2-sha3: دستورالعمل‌های SVE2 sha3 را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
sve2p1: دستورالعمل‌های SVE2.1 را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE2 را فعال می‌کند.
tme: افزونهٔ Transactional Memory Extension را فعال می‌کند.
i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریس عدد صحیح ۸ بیتی را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f32mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریس ممیز شناور ۳۲ بیتی را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
f64mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریس ممیز شناور ۶۴ بیتی را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SVE را فعال می‌کند. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمهٔ مغزی (brain half-precision) را فعال می‌کند. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.6-a فعال است. استفاده از این گزینه در معماری‌های پیش از Armv8.2-A پشتیبانی نمی‌شود.
ls64: دستورالعمل‌های اتمیک load و store شصت و چهار بایتی را برای شتاب‌دهنده‌ها فعال می‌کند.
mops: دستورالعمل‌های تسریع عملیات حافظه مانند "memcpy"، "memmove" و "memset" را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای -march=armv8.8-a فعال است.
flagm: افزونهٔ دستورالعمل‌های دستکاری پرچم (Flag Manipulation instructions Extension) را فعال می‌کند.
flagm2: دستورالعمل‌های تبدیل پرچم FlagM2 را فعال می‌کند..IP pauth 4 فعال‌سازی افزونهٔ Pointer Authentication.
cssc: فعال‌سازی دستورالعمل‌های Common Short Sequence Compression.
sme: فعال‌سازی افزونهٔ Scalable Matrix Extension. این مورد تنها زمانی پشتیبانی می‌شود که SVE2 نیز فعال باشد.
sme-i16i64: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_I16I64 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme-f64f64: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F64F64 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme2: فعال‌سازی افزونهٔ Scalable Matrix Extension 2. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME را فعال می‌کند.
sme-b16b16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_B16B16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 و SVE_B16B16 را فعال می‌کند.
sme-f16f16: فعال‌سازی افزونهٔ FEAT_SME_F16F16 برای SME. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 را فعال می‌کند.
sme2p1: فعال‌سازی نسخهٔ ۲.۱ افزونهٔ Scalable Matrix Extension. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های SME2 را فعال می‌کند.
fcma: فعال‌سازی افزونه‌های SIMD اعداد مختلط (complex number).
jscvt: فعال‌سازی دستورالعمل تبدیل جاوااسکریپت "fjcvtzs".
frintts: فعال‌سازی دستورالعمل‌های گرد کردن ممیز شناور به مقادیر صحیح.
wfxt: فعال‌سازی دستورالعمل‌های "wfet" و "wfit".
xs: فعال‌سازی افزونهٔ ویژگی حافظهٔ XS.
lse128: فعال‌سازی افزونهٔ دستورالعمل‌های اتمیک ۱۲۸ بیتی LSE128. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های LSE را فعال می‌کند.
d128: فعال‌سازی پشتیبانی از دستورالعمل‌های خواندن/نوشتن ثبات‌های سیستمی ۱۲۸ بیتی. این گزینه همچنین افزونهٔ LSE128 را فعال می‌کند.
gcs: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونهٔ Guarded Control Stack در Armv9.4-a.
the: فعال‌سازی پشتیبانی از افزونهٔ مقاوم‌سازی ترجمه (translation hardening) در Armv8.9-a/9.4-a.
rcpc2: فعال‌سازی افزونهٔ RCpc2.
rcpc3: فعال‌سازی افزونهٔ RCpc3 (سازگاری آزادسازی - Release Consistency).
fp8: فعال‌سازی افزونهٔ fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی).
fp8fma: فعال‌سازی افزونهٔ ضرب و جمع انباشته (multiply accumulate) ممیز شناور ۸ بیتی (fp8).
ssve-fp8fma: فعال‌سازی افزونهٔ ضرب و جمع انباشته ممیز شناور ۸ بیتی (fp8) در حالت جاری (streaming mode).
fp8dot4: فعال‌سازی افزونهٔ حاصل‌ضرب نقطه‌ای ۴ جهتهٔ fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به دقت یگانه (single-precision).
ssve-fp8dot4: فعال‌سازی افزونهٔ حاصل‌ضرب نقطه‌ای ۴ جهتهٔ fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به دقت یگانه در حالت جاری (streaming mode).
fp8dot2: فعال‌سازی افزونهٔ حاصل‌ضرب نقطه‌ای ۲ جهتهٔ fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به نیمه‌دقت (half-precision).
ssve-fp8dot2: فعال‌سازی افزونهٔ حاصل‌ضرب نقطه‌ای ۲ جهتهٔ fp8 (ممیز شناور ۸ بیتی) به نیمه‌دقت در حالت جاری (streaming mode).
faminmax: فعال‌سازی افزونهٔ بیشینه/کمینهٔ قدرمطلق ممیز شناور (Floating Point Absolute Maximum/Minimum).
lut: فعال‌سازی افزونهٔ جدول جستجو (Lookup Table).
cpa: فعال‌سازی دستورالعمل‌های محاسبات بررسی‌شدهٔ اشاره‌گر (Checked Pointer Arithmetic).
sve-b16b16: فعال‌سازی افزونهٔ ممیز شناور مغزی غیرتعمیم‌یافتهٔ SVE ("bf16"). این مورد تنها زمانی اثر دارد که "sve2" یا "sme2" نیز فعال باشند.

ویژگی crypto مستلزم فعال بودن aes، sha2 و simd است که آن هم مستلزم fp می‌باشد. به همین ترتیب، nofp مستلزم nosimd است که آن هم مستلزم nocrypto، noaes و nosha2 خواهد بود.

گزینه‌های Adapteva Epiphany

این گزینه‌های -m برای Adapteva Epiphany تعریف شده‌اند:

-mhalf-reg-file: هیچ ثباتی در محدودهٔ "r32"..."r63" تخصیص داده نشود. این گزینه اجازه می‌دهد کد روی گونه‌های سخت‌افزاری که فاقد این ثبات‌ها هستند اجرا شود.
-mprefer-short-insn-regs: ترجیحاً ثبات‌هایی تخصیص یابند که امکان تولید دستورالعمل‌های کوتاه را فراهم می‌کنند. این کار می‌تواند منجر به افزایش تعداد دستورالعمل‌ها شود، بنابراین ممکن است اندازهٔ کلی کد را کاهش یا افزایش دهد.
-mbranch-cost=num: هزینهٔ انشعاب‌ها را تقریباً برابر با num دستورالعمل «ساده» تنظیم می‌کند. این هزینه صرفاً یک روش تقریبی (اکتشافی) است و تضمینی برای تولید نتایج یکسان در نسخه‌های مختلف وجود ندارد.
-mcmove: فعال‌سازی تولید انتقال‌های شرطی (conditional moves).
-mnops=num: تولید num دستور NOP قبل از هر دستورالعمل تولید شدهٔ دیگر.
-mno-soft-cmpsf: برای مقایسه‌های ممیز شناور با دقت یگانه، یک دستورالعمل "fsub" صادر کرده و پرچم‌ها را بررسی می‌کند. این روش سریع‌تر از مقایسهٔ نرم‌افزاری است، اما ممکن است در حضور NaNها، یا زمانی که دو عدد کوچکِ متفاوت به گونه‌ای مقایسه می‌شوند که تفاضل آن‌ها صفر محاسبه شود، نتایج نادرستی به بار آورد. پیش‌فرض -msoft-cmpsf است که از مقایسه‌های نرم‌افزاری کندتر اما سازگار با IEEE استفاده می‌کند.
-mstack-offset=num: انحراف (offset) بین بالای پشته و اشاره‌گر پشته را تنظیم می‌کند. برای مثال، مقدار ۸ به این معنی است که هشت بایت در محدودهٔ "sp+0...sp+7" می‌توانند توسط توابع برگ (leaf functions) بدون تخصیص پشته استفاده شوند. مقادیری غیر از 8 یا 16 آزمایش‌نشده هستند و بعید است کار کنند. همچنین توجه داشته باشید که این گزینه ABI را تغییر می‌دهد؛ کامپایل برنامه‌ای با انحراف پشتهٔ متفاوت از کتابخانه‌هایی که با آن‌ها کامپایل شده است، عموماً کار نمی‌کند. این گزینه زمانی مفید است که بخواهید ارزیابی کنید آیا انحراف پشتهٔ متفاوت کد بهتری ارائه می‌دهد یا خیر، اما برای استفادهٔ عملی از انحراف پشتهٔ متفاوت جهت ساخت برنامه‌های کاربردی، توصیه می‌شود زنجیرهٔ ابزار (toolchain) را با گزینهٔ مناسب --with-stack-offset=num پیکربندی کنید.
-mno-round-nearest: زمان‌بند را وادار می‌کند فرض کند که حالت گرد کردن روی کوتاه کردن (truncating) تنظیم شده است. پیش‌فرض -mround-nearest است.
-mlong-calls: چنانچه توسط مشخصه‌ای تعیین نشده باشد، فرض می‌شود تمام فراخوانی‌ها ممکن است خارج از محدودهٔ آفست دستورالعمل‌های "b" / "bl" باشند؛ بنابراین پیش از اجرای فراخوانی (که در غیر این صورت مستقیم بود)، آدرس تابع را درون یک ثبات بارگذاری می‌کند. این گزینه پیش‌فرض است.
-mshort-calls: چنانچه توسط مشخصه‌ای تعیین نشده باشد، فرض می‌شود تمام فراخوانی‌های مستقیم در محدودهٔ دستورالعمل‌های "b" / "bl" هستند، بنابراین از این دستورالعمل‌ها برای فراخوانی‌های مستقیم استفاده می‌کند. پیش‌فرض -mlong-calls است.
-msmall16: فرض می‌کند آدرس‌ها را می‌توان به صورت مقادیر ۱۶ بیتی بدون علامت بارگذاری کرد. این مورد برای آدرس‌های توابعی که معناشناسی -mlong-calls روی آن‌ها مؤثر است اعمال نمی‌شود.
-mfp-mode=mode: حالت غالب واحد ممیز شناور را تنظیم می‌کند. این گزینه حالت ممیز شناوری را که در زمان فراخوانی و بازگشت تابع ارائه و انتظار می‌رود تعیین می‌کند. تطبیق این حالت با حالتی که عمدتاً در ابتدای تابع به آن نیاز دارید، با جلوگیری از تغییر حالت‌های غیرضروری می‌تواند برنامه‌های شما را کوچک‌تر و سریع‌تر کند.
mode می‌تواند روی یکی از مقادیر زیر تنظیم شود:

caller: هر حالتی در هنگام ورود به تابع معتبر است، و هنگام بازگشت تابع و هنگام فراخوانی توابع دیگر حفظ یا بازیابی می‌شود. این حالت برای کامپایل کتابخانه‌ها یا سایر واحدهای کامپایلی مفید است که ممکن است بخواهید آن‌ها را در برنامه‌های مختلف با حالت‌های غالب FPU متفاوت ادغام کنید، و راحتی استفاده از یک فایل شیء (object file) منفرد بر بار سربار اندازه و سرعت ناشی از هرگونه تغییر حالت اضافی که ممکن است نیاز باشد، می‌چربد.
truncate: این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با حالت گرد کردن بریده‌شده (یعنی گرد کردن به سمت صفر) استفاده می‌شود. این شامل تبدیل از ممیز شناور به عدد صحیح نیز می‌گردد..IP round-nearest 4 این حالتی است که برای محاسبات ممیز شناور با حالت گرد کردن به نزدیک‌ترین یا زوج (round-to-nearest-or-even) استفاده می‌شود.
int: این حالتی است که برای انجام محاسبات اعداد صحیح در FPU استفاده می‌شود، مانند ضرب اعداد صحیح، یا ضرب و انباشت (multiply-and-accumulate) اعداد صحیح.

پیش‌فرض -mfp-mode=caller است.

-mno-split-lohi
-mno-postinc
-mno-postmodify: تنظیمات تولید کدی که به‌ترتیب تقسیم بارگذاری‌های ۳۲ بیتی، تولید آدرس‌های پس‌افزایش (post-increment)، و تولید آدرس‌های پس‌اصلاح (post-modify) را غیرفعال می‌کنند. پیش‌فرض‌ها عبارتند از msplit-lohi، -mpost-inc، و -mpost-modify.
-mnovect-double: حالت SIMD ترجیحی را به SImode تغییر می‌دهد. پیش‌فرض -mvect-double است که از DImode به عنوان حالت SIMD ترجیحی استفاده می‌کند.
-max-vect-align=num: حداکثر تراز (alignment) برای انواع حالت برداری SIMD. مقدار num می‌تواند ۴ یا ۸ باشد. پیش‌فرض ۸ است. توجه داشته باشید که این یک تغییر در ABI است، حتی اگر واسط‌های توابع کتابخانه‌ای بسیاری در صورتی که از حالت‌های برداری SIMD در جاهایی که بر اندازه و/یا تراز انواع مربوطه تأثیر می‌گذارند استفاده نکنند، دست‌نخورده باقی بمانند.
-msplit-vecmove-early: انتقال‌های برداری را قبل از reload به انتقال‌های تک‌کلمه‌ای تقسیم می‌کند. در تئوری این کار می‌تواند تخصیص ثبات بهتری ارائه دهد، اما تاکنون به طور کلی به نظر می‌رسد برعکس این موضوع صادق است.
-m1reg-reg: ثباتی را برای نگهداری مقدار ثابت -1 مشخص می‌کند، که بارگذاری مقادیر ثابت منفی کوچک و برخی ماسک‌های بیتی خاص را سریع‌تر می‌سازد. مقادیر مجاز برای reg عبارتند از r43 و r63، که استفاده از آن ثبات را به عنوان یک ثبات ثابت مشخص می‌کنند، و none، که به این معنی است که هیچ ثباتی برای این منظور استفاده نمی‌شود. پیش‌فرض -m1reg-none است.

گزینه‌های AMD GCN

این گزینه‌ها به طور خاص برای پورت AMD GCN تعریف شده‌اند.

-march=gpu
-mtune=gpu: نوع معماری یا تنظیم بهینه‌سازی (tuning) را برای gpu تعیین می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای gpu عبارتند از:

gfx900: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 10 (gfx900).
gfx902: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx902. (آزمایشی)
gfx904: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx904. (آزمایشی)
gfx906: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 20 (gfx906).
gfx908: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA1 Instinct MI100 (gfx908).
gfx909: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega gfx909. (آزمایشی)
gfx90a: کامپایل برای دستگاه‌های سری CDNA2 Instinct MI200 (gfx90a).
gfx90c: کامپایل برای دستگاه‌های GCN5 Vega 7 (gfx90c).
gfx9-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های Vega، قابل اجرا روی زیرمجموعه زیر از دستگاه‌های GFX9: gfx900، gfx902، gfx904، gfx906، gfx909 و gfx90c. (آزمایشی)
gfx1030: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1030 (سری GFX10).
gfx1031: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1031 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1032: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1032 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1033: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1033 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1034: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1034 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1035: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1035 (سری GFX10). (آزمایشی)
gfx1036: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA2 gfx1036 (سری GFX10).
gfx10-3-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX10-3، قابل اجرا روی gfx1030، gfx1031، gfx1032، gfx1033، gfx1034، gfx1035 و gfx1036. (آزمایشی)
gfx1100: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1100 (سری GFX11).
gfx1101: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1101 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1102: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1102 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1103: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1103 (سری GFX11).
gfx1150: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1150 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1151: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1151 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1152: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1152 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx1153: کامپایل برای دستگاه‌های RDNA3 gfx1153 (سری GFX11). (آزمایشی)
gfx11-generic: کامپایل کد عمومی برای دستگاه‌های GFX11، قابل اجرا روی gfx1100، gfx1101، gfx1102، gfx1103، gfx1150، gfx1151، gfx1152 و gfx1153. (آزمایشی)

-msram-ecc=on
-msram-ecc=off
-msram-ecc=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی که قابلیت SRAM-ECC در آن‌ها فعال، غیرفعال یا در هر یک از دو حالت باشد. این ویژگی می‌تواند در برخی دستگاه‌ها به ازای هر پردازه فعال شود. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. پیش‌فرض برای دستگاه‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند، any است.
-mstack-size=bytes: تعیین می‌کند چه مقدار فضا بر حسب بایت (bytes) برای هر ریسه GPU (wave-front) از پشته درخواست شود. توجه داشته باشید که ممکن است ریسه‌های متعددی وجود داشته باشند و حافظه در دسترس محدود باشد. اندازه تخصیص پشته همچنین ممکن است بر عملکرد زمان اجرا تأثیر بگذارد. پیش‌فرض در صورت استفاده از OpenACC یا OpenMP برابر 32KB، و در غیر این صورت 1MB است.
-mxnack=on
-mxnack=off
-mxnack=any: کامپایل باینری‌های مناسب برای دستگاه‌هایی که قابلیت XNACK در آن‌ها فعال، غیرفعال یا در هر یک از دو حالت باشد. برخی دستگاه‌ها همیشه نیازمند XNACK هستند و برخی به کاربر اجازه می‌دهند XNACK را پیکربندی کند. کد کامپایل‌شده باید با حالت دستگاه مطابقت داشته باشد. پیش‌فرض در دستگاه‌هایی که از Unified Shared Memory پشتیبانی می‌کنند -mxnack=any و در غیر این صورت -mxnack=no است.

گزینه‌های ARC

گزینه‌های زیر نگارش معماری‌ای را که کد برای آن کامپایل می‌شود، کنترل می‌کنند:

-mbarrel-shifter: دستورالعمل‌های پشتیبانی‌شده توسط barrel shifter را تولید می‌کند. این پیش‌فرض است مگر اینکه -mcpu=ARC601 یا -mcpu=ARCEM حاکم باشد.
-mjli-always: فراخوانی یک تابع را با استفاده از دستورالعمل jli_s اجباری می‌کند. این گزینه تنها برای معماری ARCv2 معتبر است.
-mcpu=cpu: نوع معماری، استفاده از ثبات‌ها، و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای cpu تعیین می‌کند. همچنین گزینه‌های نام مستعار میان‌بر برای سازگاری با گذشته و سهولت استفاده در دسترس هستند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu عبارتند از:

کامپایل برای ARC600. نام‌های مستعار: -mA6، -mARC600.

arc601: کامپایل برای ARC601. نام مستعار: -mARC601.
arc700: کامپایل برای ARC700. نام‌های مستعار: -mA7، -mARC700. این حالت پیش‌فرض در هنگام پیکربندی با --with-cpu=arc700 است.
arcem: کامپایل برای ARC EM.
archs: کامپایل برای ARC HS.
em: کامپایل برای پردازندهٔ ARC EM بدون هیچ افزونهٔ سخت‌افزاری.
em4: کامپایل برای پردازندهٔ ARC EM4.
em4_dmips: کامپایل برای پردازندهٔ ARC EM4 DMIPS.
em4_fpus: کامپایل برای پردازندهٔ ARC EM4 DMIPS همراه با افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه (single-precision).
em4_fpuda: کامپایل برای پردازندهٔ ARC EM4 DMIPS همراه با دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و کمکی دقت دوگانه (double assist).
hs: کامپایل برای پردازندهٔ ARC HS بدون هیچ افزونهٔ سخت‌افزاری به جز دستورالعمل‌های اتمیک (atomic).
hs34: کامپایل برای پردازندهٔ ARC HS34.
hs38: کامپایل برای پردازندهٔ ARC HS38.
hs38_linux: کامپایل برای پردازندهٔ ARC HS38 با فعال بودن تمامی افزونه‌های سخت‌افزاری.
hs4x: کامپایل برای پردازندهٔ ARC HS4x.
hs4xd: کامپایل برای پردازندهٔ ARC HS4xD.
hs4x_rel31: کامپایل برای پردازندهٔ ARC HS4x نگارش 3.10a.
arc600_norm: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm".
arc600_mul32x16: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و ضرب ۳۲ در ۱۶ بیتی.
arc600_mul64: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 600 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و خانوادهٔ "mul64".
arc601_norm: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm".
arc601_mul32x16: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و ضرب ۳۲ در ۱۶ بیتی.
arc601_mul64: کامپایل برای پردازندهٔ ARC 601 با فعال بودن دستورالعمل‌های "norm" و خانوادهٔ "mul64".
nps400: کامپایل برای ARC 700 روی تراشهٔ NPS400.
em_mini: کامپایل برای پیکربندی کمینه‌گرای ARC EM با مجموعه ثبات‌های کاهش‌یافته.

-mdpfp
-mdpfp-compact: تولید دستورالعمل‌های FPX با دقت دوگانه (double-precision)، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی فشرده (compact).
-mdpfp-fast: تولید دستورالعمل‌های FPX با دقت دوگانه، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی سریع (fast).
-mno-dpfp-lrsr: غیرفعال کردن استفادهٔ دستورالعمل‌های "lr" و "sr" از ثبات‌های کمکی (aux) افزونهٔ FPX.
-mea: تولید دستورالعمل‌های محاسباتی گسترش‌یافته. در حال حاضر فقط "divaw"، "adds"، "subs" و "sat16" پشتیبانی می‌شوند. تنها برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-mno-mpy: دستورالعمل‌های خانوادهٔ "mpy" را برای ARC700 تولید نمی‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mmul32x16: تولید دستورالعمل‌های ضرب و ضرب-انباشت (multiply-accumulate) ۳۲ در ۱۶ بیتی.
-mmul64: تولید دستورالعمل‌های "mul64" و "mulu64". تنها برای -mcpu=ARC600 معتبر است.
-mnorm: تولید دستورالعمل‌های "norm". در صورت فعال بودن -mcpu=ARC700، این حالت پیش‌فرض است.
-mspfp
-mspfp-compact: تولید دستورالعمل‌های FPX با دقت یگانه (single-precision)، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی فشرده (compact).
-mspfp-fast: تولید دستورالعمل‌های FPX با دقت یگانه، بهینه‌شده برای پیاده‌سازی سریع (fast).
-msimd: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های ARC SIMD از طریق توابع درونی (builtins) ویژهٔ هدف. تنها برای -mcpu=ARC700 معتبر است.
-msoft-float: این گزینه نادیده گرفته می‌شود؛ صرفاً برای سازگاری ارائه شده است. کد ممیز شناور نرم‌افزاری به‌طور پیش‌فرض صادر می‌شود و این پیش‌فرض می‌تواند با گزینه‌های FPX جایگزین شود؛ -mspfp، -mspfp-compact، یا -mspfp-fast برای دقت یگانه، و -mdpfp، -mdpfp-compact، یا -mdpfp-fast برای دقت دوگانه.
-mswap: تولید دستورالعمل‌های "swap".
-matomic: استفاده از افزونهٔ شرطی بارگذاری/ذخیره قفل‌شده (locked load/store conditional) را برای پیاده‌سازی توابع درونی حافظهٔ اتمیک فعال می‌کند. برای هسته‌های ARC 6xx یا ARC EM در دسترس نیست.
-mdiv-rem: فعال‌سازی دستورالعمل‌های "div" و "rem" برای هسته‌های ARCv2.
-mcode-density: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تراکم کد (code density) برای ARC EM. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای ARC HS فعال است.
-mll64: فعال‌سازی عملیات بارگذاری/ذخیره دوگانه برای هسته‌های ARC HS.
-mtp-regno=regno: تعیین شماره ثبات اشاره‌گر ریسه (thread pointer).
-mmpy-option=multo: کامپایل کد ARCv2 با یک گزینهٔ طراحی ضرب‌کننده. می‌توانید گزینه را با استفاده از یک مقدار رشته‌ای یا عددی برای multo تعیین کنید. wlh1 مقدار پیش‌فرض است. مقادیر شناخته‌شده عبارتند از:

0
none: هیچ ضرب‌کننده‌ای در دسترس نیست.
1
w: ضرب‌کنندهٔ ۱۶ در ۱۶، کاملاً خط‌لوله‌ای (pipelined). دستورالعمل‌های زیر فعال می‌شوند: "mpyw" و "mpyuw".
2
wlh1: ضرب‌کنندهٔ ۳۲ در ۳۲، کاملاً خط‌لوله‌ای (۱ مرحله). دستورالعمل‌های زیر نیز علاوه بر آن فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
3: ضرب‌کنندهٔ 32x32، کاملاً خط‌لوله‌ای (۲ مرحله‌ای). دستورالعمل‌های زیر نیز افزون بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
4
wlh3: دو ضرب‌کنندهٔ 16x16، مسدودکننده و ترتیبی. دستورالعمل‌های زیر نیز افزون بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
5
wlh4: یک ضرب‌کنندهٔ 16x16، مسدودکننده و ترتیبی. دستورالعمل‌های زیر نیز افزون بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
6
wlh5: یک ضرب‌کنندهٔ 32x4، مسدودکننده و ترتیبی. دستورالعمل‌های زیر نیز افزون بر این فعال می‌شوند: "mpy"، "mpyu"، "mpym"، "mpymu" و "mpy_s".
7
plus_dmpy: پشتیبانی از ARC HS SIMD.
8
plus_macd: پشتیبانی از ARC HS SIMD.
9
plus_qmacw: پشتیبانی از ARC HS SIMD.

این گزینه تنها برای هسته‌های ARCv2 در دسترس است.

-mfpu=fpu: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور خاص را برای هسته‌های ARCv2 فعال می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای fpu عبارت‌اند از:

fpus: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه را فعال می‌کند.
fpud: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف را فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpuda: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف را فعال می‌کند. افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شود. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف را فعال می‌کند. افزونه‌های ممیز شناور با دقت یگانه، ریشهٔ دوم و تقسیم نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف را فعال می‌کند. افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و ضرب و جمع ادغام‌شده (fused multiply and add) نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpuda_all: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف با استفاده از دستورالعمل‌های کمکی دقت مضاعف را فعال می‌کند. تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه نیز فعال می‌شوند. این گزینه تنها برای ARC EM در دسترس است.
fpus_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند.
fpud_div: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف، ریشهٔ دوم و تقسیم را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_div نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و ضرب و جمع ادغام‌شده را فعال می‌کند.
fpud_fma: پشتیبانی از افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت مضاعف و ضرب و جمع ادغام‌شده را فعال می‌کند. این گزینه شامل گزینهٔ fpus_fma نیز می‌شود. برای ARC EM در دسترس نیست.
fpus_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه را فعال می‌کند.
fpud_all: پشتیبانی از تمام افزونه‌های سخت‌افزاری ممیز شناور با دقت یگانه و مضاعف را فعال می‌کند. برای ARC EM در دسترس نیست.

-mirq-ctrl-saved=register-range, blink, lp_count: ثبات‌های همه‌منظوره‌ای را مشخص می‌کند که پردازنده به‌طور خودکار هنگام ورود به وقفه و خروج از آن ذخیره/بازیابی می‌کند. register-range به‌صورت دو ثبات که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند مشخص می‌شود. محدودهٔ ثبات‌ها همواره با "r0" آغاز می‌شود و حد بالای آن ثبات "fp" است. blink و lp_count اختیاری هستند. این گزینه تنها برای هسته‌های ARC EM و ARC HS معتبر است.
-mrgf-banked-regs=number: تعداد ثبات‌های همتاسازی‌شده در بانک ثبات دوم را هنگام ورود به وقفهٔ سریع مشخص می‌کند. وقفه‌های سریع، وقفه‌هایی با بالاترین سطح اولویت (P0) هستند. این وقفه‌ها تنها ثبات‌های PC و STATUS32 را ذخیره می‌کنند تا از تراکنش‌های حافظه در طول توالی‌های ورود و خروج وقفه جلوگیری شود. هنگامی که از وقفه‌های سریع در پردازنده‌های خانوادهٔ ARC V2 استفاده می‌کنید از این گزینه بهره ببرید. مقادیر مجاز عبارت‌اند از 4، 8، 16 و 32.
-mlpc-width=width: عرض ثبات "lp_count" را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای width عبارت‌اند از 8، 16، 20، 24، 28 و 32 بیت. عرض پیش‌فرض روی 32 بیت ثابت است. اگر عرض کمتر از 32 باشد، کامپایلر برای تبدیل حلقه‌ها در برنامهٔ شما جهت استفاده از سازوکار حلقه بدون تأخیر (zero-delay loop) تلاشی نمی‌کند، مگر اینکه مشخص باشد ثبات "lp_count" می‌تواند مقدار شمارندهٔ حلقهٔ مورد نیاز را در خود نگه‌دارد. بسته به عرض مشخص‌شده، ممکن است کامپایلر و کتابخانهٔ زمان اجرا همچنان از سازوکار حلقه برای نیازهای گوناگون استفاده کنند. این گزینه ماکروی "__ARC_LPC_WIDTH__" را با مقدار width تعریف می‌کند.
-mrf16: این گزینه به کامپایلر دستور می‌دهد تا برای یک فایل ثبات ۱۶ مدخلی کد تولید کند. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ARC_RF16__" را تعریف می‌کند.
-mbranch-index: استفاده از دستورالعمل‌های "bi" یا "bih" را برای پیاده‌سازی جدول‌های پرش فعال می‌کند.

گزینه‌های زیر به اسمبلر منتقل می‌شوند و همچنین نمادهای ماکروی پیش‌پردازنده را تعریف می‌کنند.

-mdsp-packa: برای فعال‌سازی افزونه‌های DSP Pack A به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xdsp_packa" را مقداردهی می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mdvbf: برای فعال‌سازی افزونهٔ dual Viterbi butterfly به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xdvbf" را مقداردهی می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mlock: برای فعال‌سازی افزونهٔ بارگذاری/ذخیرهٔ شرطی قفل‌شده (locked load/store conditional) به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xlock" را مقداردهی می‌کند.
-mmac-d16: به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxmac_d16" را مقداردهی می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mmac-24: به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxmac_24" را مقداردهی می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mrtsc: برای فعال‌سازی دستورالعمل افزونهٔ شمارندهٔ برچسب زمان ۶۴ بیتی به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xrtsc" را مقداردهی می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mswape: برای فعال‌سازی دستورالعمل افزونهٔ تغییر ترتیب بایت‌ها (swap byte ordering) به اسمبلر منتقل می‌شود. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xswape" را مقداردهی می‌کند..IP -mtelephony 4 به اسمبلر ارسال می‌شود تا دستورالعمل‌های یک‌عملوندی و دو‌عملوندی را برای تلفنی (telephony) فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xtelephony" را تنظیم می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
-mxy: به اسمبلر ارسال می‌شود تا افزونهٔ حافظهٔ XY را فعال کند. همچنین نماد پیش‌پردازندهٔ "__Xxy" را تنظیم می‌کند.

گزینه‌های زیر نحوهٔ حاشیه‌نویسی کد اسمبلی را کنترل می‌کنند:

-misize: دستورالعمل‌های اسمبلی را با نشانی‌های تخمینی حاشیه‌نویسی می‌کند.
-mannotate-align: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.

گزینه‌های زیر به پیونددهنده ارسال می‌شوند:

-marclinux: به پیونددهنده فرستاده می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" در صورتی که پروفایل‌سازی درخواست نشده باشد فعال است.
-marclinux_prof: به پیونددهنده فرستاده می‌شود تا استفاده از شبیه‌سازی "arclinux_prof" را مشخص کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" در صورتی که پروفایل‌سازی درخواست شده باشد فعال است.

گزینه‌های زیر معناشناسی کد تولیدشده را کنترل می‌کنند:

-mlong-calls: فراخوانی‌ها را به‌صورت فراخوانی‌های غیرمستقیم با ثبات تولید می‌کند، و بدین ترتیب دسترسی به تمام محدودهٔ نشانی ۳۲ بیتی را فراهم می‌سازد.
-mmedium-calls: برای فراخوانی‌ها از محدودهٔ نشانی‌دهی کمتر از ۲۵ بیت استفاده نکن، که آفست دردسترس برای یک دستورالعمل انشعاب و پیوند (branch-and-link) غیرشرطی است. اجرای شرطی فراخوانی توابع سرکوب می‌شود تا امکان استفاده از محدودهٔ ۲۵ بیتی، به‌جای محدودهٔ ۲۱ بیتی با انشعاب و پیوند شرطی، فراهم گردد. این حالت پیش‌فرض برای زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" است.
-G num: تعاریف داده‌های با دید بیرونی را در یک بخش داده‌های کوچک قرار می‌دهد اگر اندازهٔ آن داده بیشتر از num بایت نباشد. مقدار پیش‌فرض num برای هر پیکربندی ARC برابر ۴، یا در صورت وجود عملیات بارگذاری/ذخیرهٔ دوگانه برابر ۸ است.
-mno-sdata: مراجع sdata را تولید نکن. این مقدار پیش‌فرض برای زنجیره‌های ابزار ساخته‌شده برای اهداف "arc-linux-uclibc" و "arceb-linux-uclibc" است.
-mvolatile-cache: از دسترسی‌های حافظهٔ معمولاً کَش‌شده برای ارجاعات volatile استفاده کن. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-volatile-cache: دور زدن کَش (cache bypass) را برای ارجاعات volatile فعال کن.

گزینه‌های زیر تولید کد را دقیق‌تر تنظیم می‌کنند:

-malign-call: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.
-mauto-modify-reg: استفاده از تغییر قبل/بعد با جابه‌جایی ثبات را فعال کن.
-mbbit-peephole: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.
-mno-brcc: این گزینه یک گذر ویژهٔ هدف را در arc_reorg برای تولید دستورالعمل‌های مقایسه و انشعاب ("brcc") غیرفعال می‌کند. این گزینه بر تولید این دستورالعمل‌ها که توسط گذر combiner هدایت می‌شوند تأثیری ندارد.
-mcase-vector-pcrel: از جدول‌های مورد سوئیچ نسبی به PC برای فعال کردن کوتاه‌سازی جدول استفاده کن. این حالت پیش‌فرض برای -Os است.
-mcompact-casesi: الگوی فشردهٔ "casesi" را فعال کن. این مقدار پیش‌فرض برای -Os، و فقط برای هسته‌های ARCv1 دردسترس است. این گزینه منسوخ شده است.
-mno-cond-exec: گذر مختص ARCompact برای تولید دستورالعمل‌های اجرای شرطی را غیرفعال کن.
به دلیل زمان‌بندی شکاف تأخیر (delay slot) و تعاملات میان تعداد عملوندها، اندازه‌های لفظی، طول دستورالعمل‌ها، و پشتیبانی از اجرای شرطی، گذر مستقل از هدف برای تولید اجرای شرطی معمولاً ناکافی است؛ بنابراین پورت ARC یک گذر ویژه را نگه داشته است که تلاش می‌کند فرصت‌های بیشتری برای تولید اجرای شرطی پس از تخصیص ثبات، کوتاه‌سازی انشعاب، و انجام زمان‌بندی شکاف تأخیر بیابد. این گذر به‌طور کلی، اما نه همیشه، کارایی و اندازهٔ کد را بهبود می‌بخشد، هرچند به بهای زمان کامپایل بیشتر تمام می‌شود؛ به همین دلیل گزینه‌ای برای خاموش کردن آن وجود دارد. اگر مشکلی با خارج شدن دستورالعمل‌های فراخوانی از محدودهٔ آفست مجاز به دلیل شرطی شدن آن‌ها دارید، باید به‌جای آن استفاده از -mmedium-calls را مد نظر قرار دهید.
-mearly-cbranchsi: استفاده از الگوی "cbranchsi" پیش از reload را فعال کن.
-mexpand-adddi: گسترش دادن "adddi3" و "subdi3" در زمان تولید RTL به "add.f"، "adc" و غیره. این گزینه منسوخ شده است.
-mindexed-loads: استفاده از بارگذاری‌های نمایه‌شده را فعال کن. این می‌تواند مشکل‌ساز باشد زیرا برخی از بهینه‌سازها فرض می‌کنند که ذخیره‌سازی‌های نمایه‌شده نیز وجود دارند، در حالی که چنین نیست.
-mlra: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.
-mlra-priority-none: هیچ اولویتی برای ثبات‌های هدف تعیین نکن.
-mlra-priority-compact: اولویت ثبات هدف را برای r0..r3 / r12..r15 مشخص کن.
-mlra-priority-noncompact: کاهش اولویت ثبات هدف برای r0..r3 / r12..r15.
-mmillicode: هنگام بهینه‌سازی برای اندازه (با استفاده از -Os)، مقدمه‌ها و مؤخره‌هایی که باید تعداد زیادی ثبات را ذخیره یا بازیابی کنند اغلب با استفاده از فراخوانی یک تابع ویژه در libgcc کوتاه می‌شوند؛ این به عنوان فراخوانی millicode شناخته می‌شود. از آنجا که این فراخوانی‌ها می‌توانند مشکلات کارایی به وجود آورند، یا هنگام پیوند زدن به شیوه‌ای غیر استاندارد موجب ایجاد خطاهای پیوند شوند، این گزینه برای فعال یا غیرفعال کردن تولید فراخوانی‌های millicode فراهم شده است.
-mcode-density-frame: این گزینه کامپایلر را قادر می‌سازد تا دستورالعمل‌های "enter" و "leave" را تولید کند. این دستورالعمل‌ها فقط برای پردازنده‌های دارای قابلیت code-density معتبر هستند.
-mmixed-code: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.
-mq-class: این گزینه منسوخ شده است. جایگزین‌های دستورالعمل q را فعال کن. این مقدار پیش‌فرض برای -Os است.
-mRcq: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.
-mRcw: هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.
-msize-level=level: تنظیم دقیق بهینه‌سازی اندازه با توجه به طول دستورالعمل‌ها و ترازسازی. مقادیر شناخته‌شده برای level عبارتند از:

0: بدون بهینه‌سازی اندازه. این سطح منسوخ شده و مانند 1 رفتار می‌شود.
1: دستورالعمل‌های کوتاه به‌صورت فرصت‌طلبانه استفاده می‌شوند.
2: علاوه بر این، ترازسازی حلقه‌ها و کدِ پس از موانع نادیده گرفته می‌شود.
3: علاوه بر این، ترازسازی داده‌های اختیاری نادیده گرفته می‌شود، و گزینهٔ Os فعال می‌گردد.

هنگامی که -Os در حال اجرا باشد، این مقدار به‌طور پیش‌فرض 3 است. در غیر این صورت، رفتار سیستم زمانی که این گزینه تنظیم نشده باشد معادل سطح 1 است.

-mtune=cpu: پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای cpu تنظیم می‌کند، و هر موردی را که توسط -mcpu= اعمال شده بازنویسی می‌نماید.
مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu عبارتند از:

ARC600: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC600.
ARC601: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC601.
ARC700: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC700 با بلوک ضرب‌کنندهٔ استاندارد.
ARC700-xmac: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC700 با بلوک XMAC.
ARC725D: تنظیم دقیق برای پردازندهٔ ARC725D..IP ARC750D 4 بهینه‌سازی برای پردازندهٔ ARC750D.
core3: بهینه‌سازی برای پردازنده از نوع core3 در ARCv2. این گزینه استفاده از دستور "dbnz" را فعال می‌کند.
release31a: بهینه‌سازی برای نگارش 3.10a از ARC4x.

-mmultcost=num: هزینه‌ای که باید برای یک دستور ضرب در نظر گرفته شود؛ با فرض این که مقدار 4 معادل یک دستورالعمل معمولی است.
-munalign-prob-threshold=probability: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با نسخه‌های پیشین نگه‌داشته شده است.

گزینه‌های زیر برای سازگاری با نسخه‌های پیشین نگه‌داشته شده‌اند، اما اکنون منسوخ شده‌اند و در انتشار آتی حذف خواهند شد:

-margonaut: پشتیبانی FPX منسوخ‌شده.
-mbig-endian
-EB: کامپایل کد برای مقصدهای big-endian. استفاده از این گزینه‌ها اکنون منسوخ شده است. کد big-endian با پیکربندی GCC برای ساخت مقصدهای "arceb-elf32" و "arceb-linux-uclibc" پشتیبانی می‌شود که در آن‌ها big endian پیش‌فرض است.
-mlittle-endian
-EL: کامپایل کد برای مقصدهای little-endian. استفاده از این گزینه‌ها اکنون منسوخ شده است. کد little-endian با پیکربندی GCC برای ساخت مقصدهای "arc-elf32" و "arc-linux-uclibc" پشتیبانی می‌شود که در آن‌ها little endian پیش‌فرض است.
-mbarrel_shifter: با -mbarrel-shifter جایگزین شده است.
-mdpfp_compact: با -mdpfp-compact جایگزین شده است.
-mdpfp_fast: با -mdpfp-fast جایگزین شده است.
-mdsp_packa: با -mdsp-packa جایگزین شده است.
-mEA: با -mea جایگزین شده است.
-mmac_24: با -mmac-24 جایگزین شده است.
-mmac_d16: با -mmac-d16 جایگزین شده است.
-mspfp_compact: با -mspfp-compact جایگزین شده است.
-mspfp_fast: با -mspfp-fast جایگزین شده است.
-mtune=cpu: مقادیر arc600، arc601، arc700 و arc700-xmac برای cpu به ترتیب با ARC600، ARC601، ARC700 و ARC700-xmac جایگزین شده‌اند.
-multcost=num: با -mmultcost جایگزین شده است.

گزینه‌های ARM (ARM Options)

این گزینه‌های -m برای پورت ARM تعریف شده‌اند:

-mabi=name

تولید کد برای ABI مشخص‌شده. مقادیر مجاز عبارتند از: apcs-gnu، atpcs، aapcs، aapcs-linux و iwmmxt.

-mapcs-frame

تولید یک فریم پشته (stack frame) منطبق با استاندارد فراخوانی رویهٔ آرم (ARM Procedure Call Standard) برای همه توابع، حتی اگر این کار برای اجرای صحیح کد اکیداً لازم نباشد. مشخص کردن -fomit-frame-pointer با این گزینه باعث می‌شود فریم‌های پشته برای توابع برگ (leaf functions) تولید نشوند. مقدار پیش‌فرض -mno-apcs-frame است. این گزینه منسوخ شده است.

-mapcs

این گزینه مترادفی برای -mapcs-frame بوده و منسوخ شده است.

-mthumb-interwork

تولید کدی که از فراخوانی میان مجموعه‌دستورهای ARM و Thumb پشتیبانی کند. بدون این گزینه، در معماری‌های پیش از نسخه ۵ (pre-v5)، این دو مجموعه‌دستور را نمی‌توان به شکل قابل اعتمادی درون یک برنامه به کار برد. مقدار پیش‌فرض -mno-thumb-interwork است، چرا که با مشخص شدن -mthumb-interwork کدی با حجم کمی بیشتر تولید می‌شود. در پیکربندی‌های AAPCS این گزینه بی‌معنی است.

-mno-sched-prolog

جلوگیری از تغییر ترتیب دستورالعمل‌ها در پیش‌درآمد تابع (prologue)، یا ادغام آن دستورالعمل‌ها با دستورالعمل‌های موجود در بدنهٔ تابع. این بدان معناست که همه توابع با مجموعه‌ای شناخته‌شده از دستورالعمل‌ها آغاز می‌شوند (یا در واقع انتخابی از میان مجموعه کوچکی از پیش‌درآمدهای مختلف توابع)، و این اطلاعات می‌تواند برای یافتن نقطه شروع توابع درون یک قطعه کد اجرایی به کار رود. مقدار پیش‌فرض -msched-prolog است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند که از کدام ABI ممیز شناور استفاده شود. مقادیر مجاز عبارتند از: soft، softfp و hard.

مشخص کردن soft باعث می‌شود GCC خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور تولید کند. softfp امکان تولید کدی با استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را فراهم می‌کند، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float استفاده می‌نماید. hard امکان تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری را فراهم ساخته و از قراردادهای فراخوانی ویژهٔ FPU استفاده می‌کند.

مقدار پیش‌فرض به پیکربندی مقصد خاص بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float از نظر پیوند (link) سازگار نیستند؛ باید کل برنامه خود را با همان ABI کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

-mgeneral-regs-only

تولید کدی که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار مانع از استفاده کامپایلر از ثبات‌های ممیز شناور و Advanced SIMD می‌شود، اما هیچ محدودیتی بر اسمبلر اعمال نخواهد کرد.

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت little-endian کار می‌کند. این مقدار پیش‌فرض برای تمام پیکربندی‌های استاندارد است.

-march=name[+extension...]

تولید کد برای پردازنده‌ای که در حالت big-endian کار می‌کند؛ مقدار پیش‌فرض، کامپایل کد برای یک پردازنده little-endian است.

-mbe8

-mbe32

هنگام پیوند دادن یک ایمیج big-endian، قالب را بین BE8 و BE32 انتخاب می‌کند. این گزینه برای ایمیج‌های little-endian هیچ تاثیری ندارد و نادیده گرفته می‌شود. مقدار پیش‌فرض به معماری مقصد انتخاب‌شده بستگی دارد. برای معماری ARMv6 و بالاتر، پیش‌فرض BE8 است؛ برای معماری‌های قدیمی‌تر، پیش‌فرض BE32 است. قالب BE32 توسط ARM منسوخ شده است.

این گزینه نام معماری مقصد ARM را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین این‌که چه نوع دستورالعمل‌هایی را می‌تواند هنگام تولید کد اسمبلی ساطع کند استفاده می‌نماید. این گزینه می‌تواند در کنار یا به جای گزینهٔ -mcpu= استفاده شود.

نام‌های مجاز عبارتند از: armv4t، armv5t، armv5te، armv6، armv6j، armv6k، armv6kz، armv6t2، armv6z، armv6zk، armv7، armv7-a، armv7ve، armv8-a، armv8.1-a، armv8.2-a، armv8.3-a، armv8.4-a، armv8.5-a، armv8.6-a، armv9-a، armv7-r، armv8-r، armv6-m، armv6s-m، armv7-m، armv7e-m، armv8-m.base، armv8-m.main، armv8.1-m.main، iwmmxt و iwmmxt2.

علاوه بر این، معماری‌های زیر که فاقد پشتیبانی از حالت اجرای Thumb هستند، شناخته می‌شوند اما پشتیبانی از آن‌ها منسوخ شده است: armv4.

بسیاری از این معماری‌ها از افزونه‌ها پشتیبانی می‌کنند. این افزونه‌ها را می‌توان با افزودن +extension به انتهای نام معماری فعال کرد. گزینه‌های افزونه به ترتیب پردازش می‌شوند و قابلیت‌ها روی هم انباشته می‌گردند. یک افزونه همچنین هر افزونهٔ پایه‌ای را که به آن وابسته است فعال می‌کند. برای مثال، افزونهٔ +crypto همواره افزونهٔ +simd را فعال خواهد کرد. استثنای این ساختار انباشتی برای افزونه‌هایی است که با +no... شروع می‌شوند: این افزونه‌ها گزینهٔ مشخص‌شده و هر افزونهٔ دیگری را که ممکن است به وجود آن افزونه وابسته باشد غیرفعال می‌سازند.

برای مثال، عبارت -march=armv7-a+simd+nofp+vfpv4 معادل نوشتن -march=armv7-a+vfpv4 است، چرا که گزینهٔ +simd کاملاً توسط گزینهٔ +nofp پس از آن غیرفعال می‌شود.

بیشتر نام‌های افزونه‌ها به صورت عمومی نام‌گذاری شده‌اند، اما تاثیری وابسته به معماری مورد استفاده دارند. به عنوان مثال، گزینهٔ +simd می‌تواند برای هر دو معماری armv7-a و armv8-a به کار رود، اما افزونه‌های اصلی Advanced SIMD (Neon) مربوط به ARMv7-A را برای armv7-a، و گونهٔ ARMv8-A را برای armv8-a فعال خواهد کرد.

جدول زیر افزونه‌های پشتیبانی‌شده را برای هر معماری فهرست می‌کند. معماری‌هایی که نام برده نشده‌اند از هیچ افزونه‌ای پشتیبانی نمی‌کنند.

armv6
armv6j
armv6k
armv6kz
armv6t2
armv6z
armv6zk

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv2. افزونه +vfpv2 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه به کار رود.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7: زیرمجموعه مشترک معماری‌های ARMv7-A، ARMv7-R و ARMv7-M.

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف (double-precision). افزونه +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه به کار رود. توجه داشته باشید که ممیز شناور توسط معماری پایه ARMv7-M پشتیبانی نمی‌شود، اما با هر دو معماری ARMv7-A و ARMv7-R سازگار است.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور.

armv7-a

+mp: افزونه چندپردازشی (multiprocessing).
+sec: افزونه امنیتی.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف. افزونه +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه به کار رود.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3. افزونه‌های +neon و +neon-vfpv3 می‌توانند به عنوان نام مستعار برای این افزونه به کار روند.
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه (half-precision).
+vfpv3-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۳۲ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه (half-precision).
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+neon-fp16: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3، به همراه عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+neon-vfpv4: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v2 و ممیز شناور VFPv4.
+nosimd: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های Advanced SIMD (ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv7ve: نسخه گسترش‌یافته معماری ARMv7-A به همراه پشتیبانی از مجازی‌سازی.

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف. افزونه +vfpv4-d16 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه به کار رود.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v2 و ممیز شناور VFPv4. افزونه +neon-vfpv4 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه به کار رود.
+vfpv3-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv3: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+vfpv3-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۳۲ ثبات دقت مضاعف و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+vfpv4-d16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف.
+vfpv4: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با ۳۲ ثبات دقت مضاعف.
+neon: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3. افزونه +neon-vfpv3 می‌تواند به عنوان یک نام مستعار برای این افزونه به کار رود.
+neon-fp16: دستورالعمل‌های Advanced SIMD (Neon) v1 و ممیز شناور VFPv3، به همراه عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+nosimd: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های Advanced SIMD (ممیز شناور را غیرفعال نمی‌کند).
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD.

armv8-a

+crc: دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخشی (CRC).
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nocrypto: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد حدس‌وگمان (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودیت پیش‌بینی اجرا و داده (Execution and Data Prediction Restriction).

armv8.1-a

+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این افزونه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال کردن دستورالعمل‌های رمزنگاری..IP +nofp 4 غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی داده و اجرا.

armv8.2-a
armv8.3-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش دادهٔ ممیز شناور با دقت نیمه (half-precision). این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+fp16fml: افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین افزونهٔ ممیز شناور با دقت نیمه و دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور در ARMv8.1-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+dotprod: فعال‌سازی افزونهٔ Dot Product. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی داده و اجرا.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمه Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.4-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش دادهٔ ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور و نیز افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور در ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور و نیز افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+sb: دستورالعمل سد گمانه‌زنی (Speculation Barrier).
+predres: دستورالعمل‌های محدودسازی پیش‌بینی داده و اجرا.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمه Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.5-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش دادهٔ ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور و نیز افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور در ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور و نیز افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمه Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv8.6-a

+fp16: دستورالعمل‌های پردازش دادهٔ ممیز شناور با دقت نیمه. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور و نیز افزونهٔ Dot Product و افزونهٔ fmla ممیز شناور با دقت نیمه را فعال می‌کند.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور در ARMv8.3-A و همچنین افزونهٔ Dot Product.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور و نیز افزونهٔ Dot Product را فعال می‌کند.
+nocrypto: غیرفعال‌سازی افزونهٔ رمزنگاری.
+nofp: غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری.
+i8mm: دستورالعمل‌های ضرب ماتریسی اعداد صحیح ۸-بیتی. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.
+bf16: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت نیمه Brain. این گزینه همچنین دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور را فعال می‌کند.

armv7-r

+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت تکی (single-precision). افزونهٔ +vfpv3xd می‌تواند به عنوان نام مستعاری برای این افزونه به کار رود.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت دوگانه (double-precision). افزونهٔ +vfpv3-d16 می‌تواند به عنوان نام مستعاری برای این افزونه به کار رود.
+vfpv3xd-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با دقت تکی و ۱۶ ثبات دقت دوگانه و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+vfpv3-d16-fp16: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت دوگانه و عملیات تبدیل ممیز شناور با دقت نیمه.
+nofp: غیرفعال‌سازی افزونهٔ ممیز شناور.
+idiv: دستورالعمل‌های تقسیم عدد صحیح در حالت ARM-state..IP +noidiv 4 افزونه تقسیم اعداد صحیح در وضعیت ARM را غیرفعال می‌کند.

armv7e-m

+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور VFPv4 با دقت یگانه (single-precision).
+fpv5: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه و دوگانه (double-precision).
+nofp: افزونه‌های ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.

armv8.1-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+mve: دستورالعمل‌های اعداد صحیح M-Profile Vector Extension (MVE).
+mve.fp: دستورالعمل‌های اعداد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانه M-Profile Vector Extension (MVE).
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و دوگانه.
+nofp: افزونه ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونه مسیر داده سفارشی (CDE) را روی پردازنده‌های کمکی (coprocessors) انتخاب‌شده بر اساس اعداد داده‌شده در گزینه‌ها در بازهٔ ۰ تا ۷ فعال می‌کند.
+pacbti: افزونه احراز هویت اشاره‌گر و شناسایی مقصد انشعاب (PACBTI) را فعال می‌کند.

armv8-m.main

+dsp: دستورالعمل‌های DSP.
+nodsp: افزونه DSP را غیرفعال می‌کند.
+fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه.
+fp.dp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه و دوگانه.
+nofp: افزونه ممیز شناور را غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونه مسیر داده سفارشی (CDE) را روی پردازنده‌های کمکی انتخاب‌شده بر اساس اعداد داده‌شده در گزینه‌ها در بازهٔ ۰ تا ۷ فعال می‌کند.

armv8-r

+crc: دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخشی (CRC).
+fp.sp: دستورالعمل‌های ممیز شناور FPv5 با دقت یگانه.
+simd: دستورالعمل‌های Advanced SIMD و ممیز شناور ARMv8-A.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری.
+nocrypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور، Advanced SIMD و رمزنگاری را غیرفعال می‌کند.

گزینهٔ -march=native باعث می‌شود کامپایلر معماری رایانهٔ میزبان ساخت را به‌طور خودکار شناسایی کند. در حال حاضر، این قابلیت تنها در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناخته نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت.

گزینهٔ -march=unset باعث می‌شود کامپایلر هرگونه گزینهٔ -march=... را که پیش‌تر در خط فرمان آمده نادیده بگیرد و به گونه‌ای رفتار کند که گویی این گزینه اصلاً ارسال نشده است. این ویژگی برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل گزینه‌های پردازنده (CPU) و معماری در شرایطی که هر دو مشخصات معماری متفاوتی تولید می‌کنند، مفید است.

-mtune=name

این گزینه نام پردازندهٔ ARM مقصد را مشخص می‌کند که GCC باید کارایی کد را برای آن تنظیم (tune) کند. برای برخی از پیاده‌سازی‌های ARM، می‌توان با استفاده از این گزینه به کارایی بهتری دست یافت. نام‌های مجاز عبارتند از: arm7tdmi، arm7tdmi-s، arm710t، arm720t، arm740t، strongarm، strongarm110، strongarm1100، strongarm1110، arm8، arm810، arm9، arm9e، arm920، arm920t، arm922t، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm926ej-s، arm940t، arm9tdmi، arm10tdmi، arm1020t، arm1026ej-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm1136j-s، arm1136jf-s، mpcore، mpcorenovfp، arm1156t2-s، arm1156t2f-s، arm1176jz-s، arm1176jzf-s، generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، cortex-a76، cortex-a76ae، cortex-a77، cortex-a78، cortex-a78ae، cortex-a78c، cortex-a710، ares، cortex-r4، cortex-r4f، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus، cortex-m0، cortex-m0plus، cortex-m1، cortex-m3، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m23، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55، cortex-m85، cortex-x1، cortex-x1c، cortex-m1.small-multiply، cortex-m0.small-multiply، cortex-m0plus.small-multiply، exynos-m1، marvell-pj4، neoverse-n1، neoverse-n2، neoverse-v1، xscale، iwmmxt، iwmmxt2، ep9312، fa526، fa626، fa606te، fa626te، fmp626، fa726te، star-mc1، xgene1.

علاوه بر این، این گزینه می‌تواند مشخص کند که GCC کارایی کد را برای یک سامانهٔ big.LITTLE تنظیم کند. نام‌های مجاز عبارتند از: cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53، cortex-a75.cortex-a55، cortex-a76.cortex-a55.

گزینهٔ -mtune=generic-arch مشخص می‌کند که GCC باید کارایی را برای ترکیبی از پردازنده‌های درون معماری arch تنظیم کند. هدف، تولید کدی است که روی رایج‌ترین پردازنده‌های کنونی به‌خوبی اجرا شود، و تعادلی بین بهینه‌سازی‌هایی که به نفع برخی از پردازنده‌ها در آن محدوده هستند و اجتناب از افت کارایی در سایر پردازنده‌ها ایجاد کند. اثرات این گزینه ممکن است در نسخه‌های آیندهٔ GCC با تغییر و جایگزینی مدل‌های پردازنده تغییر یابد.

گزینهٔ -mtune همان گزینه‌های افزونهٔ مربوط به -mcpu را می‌پذیرد، اما این گزینه‌های افزونه بر تنظیم کارایی کد تولیدشده تأثیری ندارند.

گزینهٔ -mtune=native باعث می‌شود کامپایلر پردازندهٔ رایانهٔ میزبان ساخت را به‌طور خودکار شناسایی کند. در حال حاضر، این قابلیت تنها در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همهٔ معماری‌ها شناخته نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت.

-mcpu=name[+extension...]

این گزینه نام پردازندهٔ ARM مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای استخراج نام معماری ARM مقصد (گویی توسط -march مشخص شده باشد) و نوع پردازندهٔ ARM جهت تنظیم کارایی (گویی توسط -mtune مشخص شده باشد) استفاده می‌کند. در صورتی که این گزینه همزمان با -march یا -mtune به کار رود، آن گزینه‌ها بر بخش مربوطه از این گزینه اولویت خواهند داشت.

بسیاری از پردازنده‌های پشتیبانی‌شده، افزونه‌های معماری اختیاری را پیاده‌سازی می‌کنند. در چنین مواردی، افزونه‌های معماری معمولاً به‌طور پیش‌فرض فعال هستند. در صورتی که پیاده‌سازی‌هایی فاقد افزونه وجود داشته باشند، می‌توان از نحو افزونه برای غیرفعال کردن آن دسته از افزونه‌هایی که حذف شده‌اند استفاده کرد. برای دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD (Neon)، تنظیمات گزینه‌های -mfloat-abi و -mfpu نیز باید در نظر گرفته شوند: دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD تنها در صورتی استفاده خواهند شد که -mfloat-abi روی soft تنظیم نشده باشد؛ و هر تنظیمی برای -mfpu به جز auto، دستورالعمل‌های افزونهٔ ممیز شناور و SIMD موجود را بازنویسی (override) خواهد کرد.

به عنوان مثال، cortex-a9 را می‌توان در سه پیکربندی اصلی یافت: فقط اعداد صحیح، تنها همراه با یک واحد ممیز شناور، یا همراه با ممیز شناور و Advanced SIMD. حالت پیش‌فرض، فعال بودن تمام دستورالعمل‌ها است، اما از افزونه‌های +nosimd و +nofp می‌توان به ترتیب برای غیرفعال کردن تنها SIMD یا هر دو گروه دستورالعمل‌های SIMD و ممیز شناور استفاده کرد.

نام‌های مجاز برای این گزینه مشابه نام‌های مجاز برای -mtune هستند.

گزینه‌های افزونهٔ زیر بین پردازنده‌های فهرست‌شده مشترک هستند:

دستورالعمل‌های DSP را در cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. همچنین دستورالعمل‌های عدد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانه مربوط به افزونه برداری نمایه M (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.

+nopacbti: افزونه احراز اصالت اشاره‌گر و شناسایی مقصد پرش (Pointer Authentication and Branch Target Identification Extension) را در cortex-m52 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve: دستورالعمل‌های عدد صحیح و ممیز شناور با دقت یگانه مربوط به افزونه برداری نمایه M (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+nomve.fp: دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت یگانه مربوط به افزونه برداری نمایه M (MVE) را در cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند.
+cdecp0, +cdecp1, ... , +cdecp7: افزونه سفارشی مسیر داده (CDE) را روی هم‌پردازنده‌های انتخاب‌شده بر اساس اعداد ارائه‌شده در گزینه‌ها در محدوده ۰ تا ۷ در cortex-m52، cortex-m55 و star-mc1 فعال می‌کند.
+nofp: دستورالعمل‌های ممیز شناور را در arm9e، arm946e-s، arm966e-s، arm968e-s، arm10e، arm1020e، arm1022e، arm926ej-s، arm1026ej-s، cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-m4، cortex-m7، cortex-m33، cortex-m35p، cortex-m52، cortex-m55 و cortex-m85 غیرفعال می‌کند. دستورالعمل‌های ممیز شناور و SIMD را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7، cortex-a8، cortex-a9، cortex-a12، cortex-a15، cortex-a17، cortex-a15.cortex-a7، cortex-a17.cortex-a7، cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53 و cortex-a55 غیرفعال می‌کند.
+nofp.dp: بخش دقت مضاعف دستورالعمل‌های ممیز شناور را در cortex-r5، cortex-r7، cortex-r8، cortex-r52، cortex-r52plus و cortex-m7 غیرفعال می‌کند.
+nosimd: دستورالعمل‌های SIMD (اما نه ممیز شناور) را در generic-armv7-a، cortex-a5، cortex-a7 و cortex-a9 غیرفعال می‌کند.
+crypto: دستورالعمل‌های رمزنگاری را در cortex-a32، cortex-a35، cortex-a53، cortex-a55، cortex-a57، cortex-a72، cortex-a73، cortex-a75، exynos-m1، xgene1، cortex-a57.cortex-a53، cortex-a72.cortex-a53، cortex-a73.cortex-a35، cortex-a73.cortex-a53 و cortex-a75.cortex-a55 فعال می‌کند.

علاوه بر این، شبه‌هدف generic-armv7-a به‌طور پیش‌فرض از VFPv3 با ۱۶ ثبات دقت مضاعف استفاده می‌کند. این هدف از گزینه‌های افزونه زیر پشتیبانی می‌کند: mp، sec، vfpv3-d16، vfpv3، vfpv3-d16-fp16، vfpv3-fp16، vfpv4-d16، vfpv4، neon، neon-vfpv3، neon-fp16، neon-vfpv4. معانی آن‌ها مشابه با افزونه‌های -march=armv7-a است.

گزینه -mcpu=generic-arch نیز مجاز است و معادل -march=arch -mtune=generic-arch می‌باشد. برای اطلاعات بیشتر -mtune را ببینید.

گزینه -mcpu=native باعث می‌شود کامپایلر پردازنده رایانه ساخت را به‌طور خودکار شناسایی کند. در حال حاضر، این قابلیت تنها در GNU/Linux پشتیبانی می‌شود و همه معماری‌ها نیز شناسایی نمی‌شوند. اگر تشخیص خودکار ناموفق باشد، این گزینه هیچ اثری نخواهد داشت.

گزینه -mcpu=unset باعث می‌شود کامپایلر هر گزینه -mcpu=... که پیش‌تر در خط فرمان آمده است را نادیده بگیرد و طوری رفتار کند که گویی این گزینه هرگز ارسال نشده است. این ویژگی برای جلوگیری از هشدارهای مربوط به تداخل گزینه‌های CPU و معماری، زمانی که هر دو مشخصات معماری متفاوتی ایجاد می‌کنند، مفید است.

-mfpu=name

سخت‌افزار ممیز شناور (یا شبیه‌ساز سخت‌افزاری) موجود در هدف را مشخص می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از: auto، vfpv2، vfpv3، vfpv3-fp16، vfpv3-d16، vfpv3-d16-fp16، vfpv3xd، vfpv3xd-fp16، neon-vfpv3، neon-fp16، vfpv4، vfpv4-d16، fpv4-sp-d16، neon-vfpv4، fpv5-d16، fpv5-sp-d16، fp-armv8، neon-fp-armv8 و crypto-neon-fp-armv8. توجه داشته باشید که neon یک نام مستعار برای neon-vfpv3 و vfp یک نام مستعار برای vfpv2 است.

تنظیم auto پیش‌فرض و خاص است. این تنظیم باعث می‌شود کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور و Advanced SIMD را بر اساس تنظیمات -mcpu و -march انتخاب کند.

اگر سخت‌افزار ممیز شناور انتخاب‌شده شامل افزونه NEON باشد (مثلاً -mfpu=neon)، توجه داشته باشید که عملیات ممیز شناور توسط گذر بردارسازی خودکار GCC تولید نمی‌شوند مگر اینکه -funsafe-math-optimizations نیز مشخص شده باشد. دلیل آن این است که سخت‌افزار NEON استاندارد IEEE 754 را برای محاسبات ممیز شناور به‌طور کامل پیاده‌سازی نمی‌کند (به‌ویژه با مقادیر غیرعادی/denormal مانند صفر رفتار می‌شود)، بنابراین استفاده از دستورالعمل‌های NEON ممکن است منجر به کاهش دقت شود.

همچنین می‌توانید نام fpu را در سطح تابع با استفاده از صفت‌های تابع target("fpu=") یا عملگرهای عملگر pragma تنظیم کنید.

-mfp16-format=name

قالب نوع ممیز شناور با دقت نیمه "__fp16" را تعیین می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از none، ieee و alternative؛ پیش‌فرض none است که در این حالت نوع "__fp16" تعریف نمی‌شود.

-mstructure-size-boundary=n

اندازه تمام ساختارها (structures) و اجتماع‌ها (unions) به مضربی از تعداد بیت‌های تعیین‌شده توسط این گزینه به بالا گرد می‌شود. مقادیر مجاز ۸، ۳۲ و ۶۴ هستند. مقدار پیش‌فرض برای زنجیره‌ابزارهای مختلف متفاوت است. برای زنجیره‌ابزار هدف‌گیرنده COFF مقدار پیش‌فرض ۸ است. مقدار ۶۴ تنها در صورتی مجاز است که ABI زیربنایی از آن پشتیبانی کند.

تعیین عدد بزرگ‌تر می‌تواند کدی سریع‌تر و کارآمدتر تولید کند، اما ممکن است اندازه برنامه را نیز افزایش دهد. مقادیر مختلف بالقوه با یکدیگر ناسازگارند. کدی که با یک مقدار کامپایل شده است، در صورت تبادل اطلاعات با استفاده از ساختارها یا اجتماع‌ها، لزوماً نمی‌تواند انتظار داشته باشد با کد یا کتابخانه‌های کامپایل‌شده با مقدار دیگر کار کند.

این گزینه منسوخ شده است.

-mabort-on-noreturn

یک فراخوانی به تابع "abort" در انتهای یک تابع "noreturn" تولید می‌کند. در صورتی که تابع تلاش کند بازگردد، این فراخوانی اجرا می‌شود.

-mpic-data-is-text-relative

-mno-long-calls

به کامپایلر اعلام می‌کند که فراخوانی توابع را ابتدا با بارگذاری آدرس تابع در یک ثبات و سپس اجرای یک فراخوانی زیرروال روی این ثبات انجام دهد. این سوییچ زمانی لازم است که تابع هدف خارج از محدوده آدرس‌دهی ۶۴ مگابایتی نسخه مبتنی بر آفست دستور فراخوانی زیرروال قرار داشته باشد.

حتی در صورت فعال بودن این سوییچ، همه فراخوانی‌های تابع به فراخوانی‌های طولانی (long calls) تبدیل نمی‌شوند. قاعده تجربی این است که توابع ایستا (static)، توابعی که دارای صفت "short_call" هستند، توابعی که در محدوده رهنمود "#pragma no_long_calls" قرار دارند، و توابعی که تعاریف آن‌ها پیش‌تر در واحد کامپایل جاری کامپایل شده است، به فراخوانی‌های طولانی تبدیل نمی‌شوند. استثناهای این قاعده عبارتند از تعاریف توابع ضعیف (weak)، توابعی با صفت "long_call" یا صفت "section"، و توابعی که در محدوده رهنمود "#pragma long_calls" قرار دارند، که همیشه به فراخوانی طولانی تبدیل می‌شوند.

این قابلیت به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. تعیین -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازیابی می‌کند، درست مانند قرار دادن فراخوانی‌های تابع در محدوده یک رهنمود "#pragma long_calls_off". توجه داشته باشید که این سوییچ‌ها هیچ اثری بر نحوه تولید کد توسط کامپایلر برای مدیریت فراخوانی توابع از طریق اشاره‌گرهای تابع ندارند.

-msingle-pic-base

با ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC به عنوان فقط‌خواندنی رفتار می‌کند، به جای آنکه آن را در مقدمه (prologue) هر تابع بارگذاری کند. سیستم زمان اجرا مسئول مقداردهی اولیه این ثبات با یک مقدار مناسب پیش از شروع اجرا است.

-mpic-register=reg

ثبات مورد استفاده برای آدرس‌دهی PIC را تعیین می‌کند. برای حالت پایه PIC استاندارد، پیش‌فرض هر ثبات مناسبی است که توسط کامپایلر تعیین شود. برای حالت تک‌پایه PIC، اگر هدف مبتنی بر EABI باشد یا بررسی پشته (stack-checking) فعال باشد، پیش‌فرض R9 است، در غیر این صورت پیش‌فرض R10 است.

فرض می‌کند که جابه‌جایی میان بخش‌های متن (text) و داده (data) در زمان پیوند ایستا ثابت است. این امر اجازه می‌دهد از عملیات آدرس‌دهی وابسته به PC برای دسترسی به داده‌هایی که مشخص است در بخش داده قرار دارند استفاده شود. برای اهداف غیر VxWorks RTP، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. هنگام غیرفعال شدن در چنین اهدافی، گزینه -msingle-pic-base به‌طور پیش‌فرض فعال خواهد شد.

-mpoke-function-name

نام هر تابع را مستقیماً پیش از مقدمه تابع، درون بخش متن می‌نویسد. کد تولیدشده مشابه زیر است:

t0
    .ascii "arm_poke_function_name", 0
    .align
t1
    .word 0xff000000 + (t1 - t0)
arm_poke_function_name
    mov     ip, sp
    stmfd   sp!, {fp, ip, lr, pc}
    sub     fp, ip, #4

هنگام انجام ردگیری معکوس پشته (stack backtrace)، کد می‌تواند مقدار "pc" ذخیره‌شده در "fp + 0" را بازرسی کند. اگر تابع ردیابی سپس مکان "pc - 12" را بررسی کند و ۸ بیت بالایی آن تنظیم شده باشند، متوجه می‌شویم که نام تابعی بلافاصله پیش از این مکان تعبیه شده و دارای طول "((pc[-3]) & 0xff000000)" است..IP -mthumb 4

-marm

انتخاب میان تولید کدی که در وضعیت‌های ARM یا Thumb اجرا می‌شود. پیش‌فرض در بیشتر پیکربندی‌ها تولید کدی است که در وضعیت ARM اجرا شود، اما این پیش‌فرض را می‌توان با پیکربندی GCC با گزینهٔ پیکربندی --with-mode=state تغییر داد.

همچنین می‌توانید حالت ARM و Thumb را برای هر تابع به‌طور جداگانه با استفاده از مشخصه‌های تابعی یا عمل‌یافت‌های (pragmas) target("thumb") و target("arm") بازنویسی کنید.

-mflip-thumb

تعویض متناوب حالت‌های ARM/Thumb در توابع پی‌درپی. این گزینه برای آزمون رگرسیونِ تولید کد ترکیبی Thumb/ARM فراهم شده است و برای استفادهٔ عادی در کامپایل کد در نظر گرفته نشده است.

-mtpcs-frame

تولید یک فریم پشته (stack frame) سازگار با استاندارد فراخوانی رویهٔ Thumb (Thumb Procedure Call Standard) برای تمام توابع غیربرگ (non-leaf). (تابع برگ، تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-tpcs-frame است.

-mtpcs-leaf-frame

تولید یک فریم پشته سازگار با استاندارد فراخوانی رویهٔ Thumb برای تمام توابع برگ. (تابع برگ، تابعی است که هیچ تابع دیگری را فراخوانی نمی‌کند.) پیش‌فرض -mno-apcs-leaf-frame است.

-mcallee-super-interworking

به تمام توابع با دید بیرونی (externally visible) در فایل در حال کامپایل، یک سرآیند مجموعه دستورالعمل ARM اختصاص می‌دهد که پیش از اجرای باقی تابع، به حالت Thumb تغییر وضعیت می‌دهد. این امر امکان فراخوانی این توابع را از کدهای غیر-interworking فراهم می‌کند. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست زیرا interworking به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mcaller-super-interworking

امکان می‌دهد که فراخوانی‌ها از طریق اشاره‌گرهای تابع (از جمله توابع مجازی) به‌درستی اجرا شوند، صرف‌نظر از اینکه کد هدف برای interworking کامپایل شده باشد یا خیر. در صورت فعال بودن این گزینه، هزینهٔ اجرای اشاره‌گر تابع شامل سربار اندکی خواهد بود. این گزینه در پیکربندی‌های AAPCS معتبر نیست زیرا interworking به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mtp=name

تعیین مدل دسترسی به اشاره‌گر حافظهٔ محلی نخ (TLS). مدل soft فراخوانی‌هایی به "__aeabi_read_tp" تولید می‌کند. سایر مدل‌های پذیرفته‌شده عبارتند از tpidrurw، tpidruro و tpidrprw که اشاره‌گر نخ را مستقیماً از ثبات سامانه مربوطه واکشی می‌کنند (از معماری arm6k به بعد پشتیبانی می‌شود). دسترسی به این ثبات‌های سامانه از طریق رابط پردازندهٔ کمکی CP15 صورت می‌گیرد و آرگومان cp15 نیز به‌عنوان نام مستعار مناسبی برای tpidruro پذیرفته می‌شود. آرگومان auto از بهترین روش موجود برای پردازندهٔ انتخاب‌شده استفاده می‌کند. مقدار پیش‌فرض auto است.

-mtls-dialect=dialect

تعیین گویش (dialect) مورد استفاده برای دسترسی به حافظهٔ محلی نخ. دو dialect پشتیبانی می‌شوند: gnu و gnu2. گویش gnu طرح اصلی GNU را برای پشتیبانی از مدل‌های پویای محلی و سراسری TLS انتخاب می‌کند. گویش gnu2 طرح توصیف‌گر GNU را انتخاب می‌کند که کارایی بهتری را برای کتابخانه‌های اشتراکی ارائه می‌دهد. طرح توصیف‌گر GNU با طرح اصلی سازگار است، اما به پشتیبانی جدید اسمبلر، پیونددهنده و کتابخانه نیاز دارد. مدل‌های TLS اولیه (initial exec) و محلی (local exec) تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند و همیشه از طرح اصلی استفاده می‌کنند.

-mword-relocations

فقط برای مقادیر به اندازهٔ کلمه (word-sized) بازنشانی‌های مطلق (مانند R_ARM_ABS32) تولید می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در مقاصدی (uClinux، SymbianOS) که بارگذار زمان اجرا این محدودیت را تحمیل می‌کند، و همچنین هنگامی که -fpic یا -fPIC مشخص شده باشد فعال است. این گزینه با -mslow-flash-data تداخل دارد.

-mfix-cortex-m3-ldrd

برخی از هسته‌های Cortex-M3 می‌توانند هنگام استفاده از دستورالعمل‌های "ldrd" با ثبات‌های مقصد و پایهٔ هم‌پوشان، موجب آسیب‌دیدگی داده‌ها شوند. این گزینه از تولید این دستورالعمل‌ها جلوگیری می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض هنگامی که -mcpu=cortex-m3 مشخص شده باشد فعال است.

-mfix-cortex-a57-aes-1742098

-mno-fix-cortex-a57-aes-1742098

-mfix-cortex-a72-aes-1655431

-mno-fix-cortex-a72-aes-1655431

فعال‌سازی (یا غیرفعال‌سازی) کاهش اثر یک خطای سخت‌افزاری (erratum) در Cortex-A57 و Cortex-A72 که بر دستورالعمل‌های رمزنگاری AES تأثیر می‌گذارد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض هنگامی که هر یک از گزینه‌های -mcpu=cortex-a57 یا -mcpu=cortex-a72 مشخص شده باشند فعال است.

-munaligned-access

-mno-unaligned-access

خواندن و نوشتن مقادیر ۱۶ و ۳۲ بیتی از نشانی‌هایی را که تراز ۱۶ یا ۳۲ بیتی ندارند فعال (یا غیرفعال) می‌کند. دسترسی ناتراز به‌طور پیش‌فرض برای تمام معماری‌های پیش از ARMv6، تمام معماری‌های ARMv6-M و برای معماری‌های ARMv8-M Baseline غیرفعال بوده، و برای تمام معماری‌های دیگر فعال است. اگر دسترسی ناتراز فعال نباشد، دسترسی به کلمات در ساختارهای دادهٔ بسته‌بندی‌شده (packed) به‌صورت تک‌بایتی انجام می‌شود.

مشخصهٔ ARM با نام "Tag_CPU_unaligned_access" در فایل شیء تولیدشده بسته به تنظیم این گزینه، روی true یا false تنظیم می‌شود. در صورت فعال بودن دسترسی ناتراز، نماد پیش‌پردازندهٔ "__ARM_FEATURE_UNALIGNED" نیز تعریف می‌شود.

-mneon-for-64bits

این گزینه منسوخ شده است و هیچ اثری ندارد.

-mslow-flash-data

فرض می‌کند که بارگذاری داده از حافظهٔ فلش کندتر از واکشی دستورالعمل است؛ بنابراین برای بهبود کارایی، بارگذاری مقادیر لفظی (literal) به حداقل می‌رسد. این گزینه تنها هنگام کامپایل برای ARMv7 M-profile پشتیبانی می‌شود و به‌طور پیش‌فرض خاموش است. این گزینه با -mword-relocations تداخل دارد.

-masm-syntax-unified

فرض می‌کند که اسمبلر درون‌خطی از نحو یکپارچهٔ اسمبلی (unified asm syntax) استفاده می‌کند. پیش‌فرض در حال حاضر خاموش است که به‌معنای نحو تفکیک‌شده (divided syntax) است. این گزینه هیچ اثری بر Thumb2 ندارد؛ با این حال، ممکن است این موضوع در نسخه‌های آیندهٔ GCC تغییر کند. نحو تفکیک‌شده باید منسوخ تلقی شود.

-mrestrict-it

تولید بلوک‌های IT را محدود می‌کند تا با قواعد ARMv8-A مطابقت داشته باشد. بلوک‌های IT تنها می‌توانند شامل یک تک‌دستورالعمل ۱۶ بیتی از یک مجموعه دستورالعمل منتخب باشند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای حالت ARMv8-A Thumb روشن است.

-mprint-tune-info

چاپ اطلاعات بهینه‌سازی پردازنده به‌صورت توضیح در فایل اسمبلی. این گزینه صرفاً برای آزمون رگرسیونِ کامپایلر استفاده می‌شود و برای استفادهٔ عادی در کامپایل کد در نظر گرفته نشده است. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mverbose-cost-dump

تخلیهٔ پرحجم مدل هزینه را در فایل‌های اشکال‌زدایی فعال می‌کند. این گزینه برای استفاده در اشکال‌زدایی کامپایلر ارائه شده است.

-mpure-code

اجازه نمی‌دهد داده‌های ثابت در بخش‌های کد قرار گیرند. علاوه بر این، هنگام کامپایل برای قالب شیء ELF، به تمامی بخش‌های text مشخصهٔ بخش ویژهٔ پردازندهٔ ELF با نام "SHF_ARM_PURECODE" را اختصاص می‌دهد. این گزینه تنها هنگام تولید کد غیر-pic برای مقاصد M-profile در دسترس است.

-mcmse

تولید کد امن بر اساس «ARMv8-M Security Extensions: Requirements on Development Tools Engineering Specification» که در نشانی https://developer.arm.com/documentation/ecm0359818/latest در دسترس است.

-mfix-cmse-cve-2021-35465

کاهش اثر یک مشکل امنیتی بالقوه در دستورالعمل "VLLDM" در برخی از دستگاه‌های M-profile هنگام استفاده از CMSE (CVE-2021-365465). این گزینه به‌طور پیش‌فرض در صورت استفاده از گزینهٔ -mcpu= همراه با "cortex-m33"، "cortex-m35p"، "cortex-m52"، "cortex-m55"، "cortex-m85" یا "star-mc1" فعال است. از گزینهٔ -mno-fix-cmse-cve-2021-35465 می‌توان برای غیرفعال کردن این کاهش اثر استفاده کرد.

-mbranch-protection=none|standard|pac-ret[+leaf][+bti]|bti[+pac-ret[+leaf]]

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای یک قناری سراسری یا tls برای قناری قابل دسترسی از طریق ثبات TLS. گزینهٔ -mstack-protector-guard-offset= برای استفاده همراه با -fstack-protector-guard=tls بوده و برای استفاده در کدهای فضای کاربری در نظر گرفته نشده است.

-mfdpic

-mno-fdpic

انتخاب ABI مربوط به FDPIC، که از توصیف‌گرهای تابع ۶۴ بیتی برای نمایش اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. هنگامی که کامپایلر برای مقاصد "arm-*-uclinuxfdpiceabi" پیکربندی شده باشد، این گزینه به‌طور پیش‌فرض روشن است و اگر هیچ‌یک از گزینه‌های مربوط به PIC/PIE ارائه نشده باشد، مستلزم -fPIE خواهد بود. در مقاصد دیگر، تنها ویژگی‌های تولید کد اختصاصی FDPIC را فعال می‌کند و کاربر باید در صورت نیاز، گزینه‌های مربوط به PIC/PIE را به‌صراحت مشخص کند.

توجه داشته باشید که پیوند ایستا پشتیبانی نمی‌شود، زیرا هنگام بازنشانی خودکار برنامه باز هم پیونددهندهٔ پویا درگیر خواهد شد. اگر چنین رفتاری قابل قبول است، از گزینه‌های -static و -Wl,-dynamic-linker استفاده کنید.

گزینهٔ متضاد -mno-fdpic برای ساخت هستهٔ Linux با استفاده از همان زنجیرهٔ ابزاری ("arm-*-uclinuxfdpiceabi") که برای ساخت برنامه‌های فضای کاربری به کار می‌رود، مفید (و ضروری) است.

فعال‌سازی ویژگی‌های محافظت از انشعاب (تنها در armv8.1-m.main). none کدی بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت تولید می‌کند. standard[+leaf] کدی با تمامی ویژگی‌های محافظت از انشعاب فعال در سطح استانداردشان تولید می‌کند. pac-ret[+leaf] کدی با امضای نشانی بازگشت تنظیم‌شده در سطح استاندارد تولید می‌کند، که عبارت است از امضای تمام توابعی که نشانی بازگشت را در حافظه ذخیره می‌کنند. leaf هنگامی که امضای نشانی بازگشت فعال است، توابع برگ را حتی اگر نشانی بازگشت را در حافظه ننویسند امضا می‌کند. +bti دستورالعمل‌های landing-pad را در مقاصد مجاز دستورالعمل‌های انشعاب غیرمستقیم اضافه می‌کند.

اگر افزونهٔ معماری +pacbti فعال نباشد، تمامی عملیات‌های محافظت از انشعاب و امضای نشانی بازگشت مقید به استفاده از دستورالعمل‌های تعریف‌شده در فضای architectural-NOP خواهند بود. کد تولیدشده همچنان با نسخه‌های پیشین معماری سازگار رو به عقب خواهد ماند، اما امنیت اضافی را می‌توان در زمان اجرا روی پردازنده‌هایی که از افزونهٔ PACBTI پشتیبانی می‌کنند فعال کرد.

اجرای اجباری هدف انشعاب با استفاده از BTI تنها در زمان اجرا قابل فعال‌سازی است، مشروط بر اینکه تمام کدهای موجود در برنامه حداقل با -mbranch-protection=bti کامپایل شده باشند.

هر تنظیمی غیر از none تنها در armv8-m.main یا جدیدتر پشتیبانی می‌شود.

پیش‌فرض، تولید کد بدون محافظت از انشعاب یا امضای نشانی بازگشت است..PP گزینه‌های AVR

این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های AVR تعریف شده‌اند:

-mmcu=mcu: معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) یا نوع قطعه AVR را مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض این گزینه "avr2" است.
قطعات و ISAهای زیر برای AVR پشتیبانی می‌شوند. نکته: پشتیبانی کامل از یک قطعه شامل کد راه‌اندازی "crtmcu.o"، سرایند قطعه "avr/io*.h"، یک کتابخانه قطعه "libmcu.a" و یک فایل device-specs ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") به نام "specs-mcu" است. کامپایلر مطابق با "mcu"های پشتیبانی‌شده در زیر، تنها مورد آخر را ارائه می‌دهد. باقی موارد توسط AVR-LibC ("https://github.com/avrdudes/avr-libc") یا از طریق فایل‌های "atpack" ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#atpack") از جانب سازنده سخت‌افزار پشتیبانی می‌شوند.

"avr2": قطعات «Classic» با حداکثر 8 KiB حافظه برنامه. mcu = "attiny22", "attiny26", "at90s2313", "at90s2323", "at90s2333", "at90s2343", "at90s4414", "at90s4433", "at90s4434", "at90c8534", "at90s8515", "at90s8535".
"avr25": قطعات «Classic» با حداکثر 8 KiB حافظه برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny13", "attiny13a", "attiny24", "attiny24a", "attiny25", "attiny261", "attiny261a", "attiny2313", "attiny2313a", "attiny43u", "attiny44", "attiny44a", "attiny45", "attiny48", "attiny441", "attiny461", "attiny461a", "attiny4313", "attiny84", "attiny84a", "attiny85", "attiny87", "attiny88", "attiny828", "attiny841", "attiny861", "attiny861a", "ata5272", "ata6616c", "at86rf401".
"avr3": قطعات «Classic» با 16 KiB تا 64 KiB حافظه برنامه. mcu = "at76c711", "at43usb355".
"avr31": قطعات «Classic» با 128 KiB حافظه برنامه. mcu = "atmega103", "at43usb320".
"avr35": قطعات «Classic» با 16 KiB تا 64 KiB حافظه برنامه و دارای دستورالعمل "MOVW". mcu = "attiny167", "attiny1634", "atmega8u2", "atmega16u2", "atmega32u2", "ata5505", "ata6617c", "ata664251", "at90usb82", "at90usb162".
"avr4": قطعات «Enhanced» با حداکثر 8 KiB حافظه برنامه. mcu = "atmega48", "atmega48a", "atmega48p", "atmega48pa", "atmega48pb", "atmega8", "atmega8a", "atmega8hva", "atmega88", "atmega88a", "atmega88p", "atmega88pa", "atmega88pb", "atmega8515", "atmega8535", "ata5795", "ata6285", "ata6286", "ata6289", "ata6612c", "at90pwm1", "at90pwm2", "at90pwm2b", "at90pwm3", "at90pwm3b", "at90pwm81".
"avr5": قطعات «Enhanced» با 16 KiB تا 64 KiB حافظه برنامه. mcu = "atmega16", "atmega16a", "atmega16hva", "atmega16hva2", "atmega16hvb", "atmega16hvbrevb", "atmega16m1", "atmega16u4", "atmega161", "atmega162", "atmega163", "atmega164a", "atmega164p", "atmega164pa", "atmega165", "atmega165a", "atmega165p", "atmega165pa", "atmega168", "atmega168a", "atmega168p", "atmega168pa", "atmega168pb", "atmega169", "atmega169a", "atmega169p", "atmega169pa", "atmega32", "atmega32a", "atmega32c1", "atmega32hvb", "atmega32hvbrevb", "atmega32m1", "atmega32u4", "atmega32u6", "atmega323", "atmega324a", "atmega324p", "atmega324pa", "atmega324pb", "atmega325", "atmega325a", "atmega325p", "atmega325pa", "atmega328", "atmega328p", "atmega328pb", "atmega329", "atmega329a", "atmega329p", "atmega329pa", "atmega3250", "atmega3250a", "atmega3250p", "atmega3250pa", "atmega3290", "atmega3290a", "atmega3290p", "atmega3290pa", "atmega406", "atmega64", "atmega64a", "atmega64c1", "atmega64hve", "atmega64hve2", "atmega64m1", "atmega64rfr2", "atmega640", "atmega644", "atmega644a", "atmega644p", "atmega644pa", "atmega644rfr2", "atmega645", "atmega645a", "atmega645p", "atmega649", "atmega649a", "atmega649p", "atmega6450", "atmega6450a", "atmega6450p", "atmega6490", "atmega6490a", "atmega6490p", "ata5790", "ata5790n", "ata5791", "ata6613c", "ata6614q", "ata5782", "ata5831", "ata8210", "ata8510", "ata5787", "ata5835", "ata5700m322", "ata5702m322", "at90pwm161", "at90pwm216", "at90pwm316", "at90can32", "at90can64", "at90scr100", "at90usb646", "at90usb647", "at94k", "m3000".
"avr51": قطعات «Enhanced» با 128 KiB حافظه برنامه. mcu = "atmega128", "atmega128a", "atmega128rfa1", "atmega128rfr2", "atmega1280", "atmega1281", "atmega1284", "atmega1284p", "atmega1284rfr2", "at90can128", "at90usb1286", "at90usb1287".
"avr6": قطعات «Enhanced» با PC سه بایتی (3-byte PC)، یعنی با بیش از 128 KiB حافظه برنامه. mcu = "atmega256rfr2", "atmega2560", "atmega2561", "atmega2564rfr2".
"avrxmega2": قطعات «XMEGA» با بیش از 8 KiB و حداکثر 64 KiB حافظه برنامه. mcu = "atxmega8e5", "atxmega16a4", "atxmega16a4u", "atxmega16c4", "atxmega16d4", "atxmega16e5", "atxmega32a4", "atxmega32a4u", "atxmega32c3", "atxmega32c4", "atxmega32d3", "atxmega32d4", "atxmega32e5", "avr64da28", "avr64da28s", "avr64da32", "avr64da32s", "avr64da48", "avr64da48s", "avr64da64", "avr64da64s", "avr64db28", "avr64db32", "avr64db48", "avr64db64", "avr64dd14", "avr64dd20", "avr64dd28", "avr64dd32", "avr64du28", "avr64du32", "avr64ea28", "avr64ea32", "avr64ea48", "avr64sd28", "avr64sd32", "avr64sd48".
"avrxmega3": قطعات «XMEGA» با حداکثر 64 KiB ترکیب حافظه برنامه و RAM، و با حافظه برنامه قابل مشاهده در فضای آدرس RAM. mcu = "attiny202", "attiny204", "attiny212", "attiny214", "attiny402", "attiny404", "attiny406", "attiny412", "attiny414", "attiny416", "attiny416auto", "attiny417", "attiny424", "attiny426", "attiny427", "attiny804", "attiny806", "attiny807", "attiny814", "attiny816", "attiny817", "attiny824", "attiny826", "attiny827", "attiny1604", "attiny1606", "attiny1607", "attiny1614", "attiny1616", "attiny1617", "attiny1624", "attiny1626", "attiny1627", "attiny3214", "attiny3216", "attiny3217", "attiny3224", "attiny3226", "attiny3227", "atmega808", "atmega809", "atmega1608", "atmega1609", "atmega3208", "atmega3209", "atmega4808", "atmega4809", "avr16dd14", "avr16dd20", "avr16dd28", "avr16dd32", "avr16du14", "avr16du20", "avr16du28", "avr16du32", "avr16ea28", "avr16ea32", "avr16ea48", "avr16eb14", "avr16eb20", "avr16eb28", "avr16eb32", "avr32da28", "avr32da28s", "avr32da32", "avr32da32s", "avr32da48", "avr32da48s", "avr32db28", "avr32db32", "avr32db48", "avr32dd14", "avr32dd20", "avr32dd28", "avr32dd32", "avr32du14", "avr32du20", "avr32du28", "avr32du32", "avr32ea28", "avr32ea32", "avr32ea48", "avr32sd20", "avr32sd28", "avr32sd32".
"avrxmega4": قطعات «XMEGA» با بیش از 64 KiB و حداکثر 128 KiB حافظه برنامه. mcu = "atxmega64a3", "atxmega64a3u", "atxmega64a4u", "atxmega64b1", "atxmega64b3", "atxmega64c3", "atxmega64d3", "atxmega64d4", "avr128da28", "avr128da28s", "avr128da32", "avr128da32s", "avr128da48", "avr128da48s", "avr128da64", "avr128da64s", "avr128db28", "avr128db32", "avr128db48", "avr128db64".
"avrxmega5": قطعات «XMEGA» با بیش از 64 KiB و حداکثر 128 KiB حافظه برنامه و بیش از 64 KiB حافظه RAM. mcu = "atxmega64a1", "atxmega64a1u".
"avrxmega6": قطعات «XMEGA» با بیش از 128 KiB حافظه برنامه. mcu = "atxmega128a3", "atxmega128a3u", "atxmega128b1", "atxmega128b3", "atxmega128c3", "atxmega128d3", "atxmega128d4", "atxmega192a3", "atxmega192a3u", "atxmega192c3", "atxmega192d3", "atxmega256a3", "atxmega256a3b", "atxmega256a3bu", "atxmega256a3u", "atxmega256c3", "atxmega256d3", "atxmega384c3", "atxmega384d3".
"avrxmega7": قطعات «XMEGA» با بیش از 128 KiB حافظه برنامه و بیش از 64 KiB حافظه RAM. mcu = "atxmega128a1", "atxmega128a1u", "atxmega128a4u".
"avrtiny": قطعات هسته Tiny از نوع «Reduced Tiny» تنها با ۱۶ ثبات همه‌منظوره و 512 B تا 4 KiB حافظه برنامه. mcu = "attiny4", "attiny5", "attiny9", "attiny10", "attiny102", "attiny104", "attiny20", "attiny40".
"avr1": این ISA توسط هسته حداقلی AVR پیاده‌سازی شده و فقط برای اسمبلی پشتیبانی می‌شود. mcu = "attiny11", "attiny12", "attiny15", "attiny28", "at90s1200".

-mabsdata

فرض می‌کند که تمام داده‌ها در حافظه ایستا (static storage) با دستورالعمل‌های LDS / STS قابل دسترسی هستند. این گزینه تنها روی قطعات Reduced Tiny مانند ATtiny40 اثر دارد. همچنین صفت متغیر "absdata" را در AVR Variable Attributes,variable attribute ببینید.

-mcvt

از یک جدول بردار فشرده (compact vector table) استفاده می‌کند. برخی قطعات از CVT تنها با چهار ورودی پشتیبانی می‌کنند: 0=Reset، 1=NMI، 2=Prio1 IRQ و 3=Prio0 IRQs. این گزینه به جای "crtmcu.o" معمول، کد راه‌اندازی را از "crtmcu-cvt.o" پیوند می‌زند. علاوه بر ارائه جدول بردار فشرده، کد راه‌اندازی بیت "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم خواهد کرد که CVT را روی قطعه فعال می‌کند.

اگر نمی‌خواهید کد راه‌اندازی "CPUINT_CTRLA.CPUINT_CVT" را تنظیم کند، می‌توانید نماد "__init_cvt" را برآورده سازید تا کد مربوطه دیگر از "libmcu.a" فراخوانی نشود. برای مثال، می‌توانید با "-Wl,--defsym,__init_cvt=0" پیوند بزنید.

کد راه‌اندازی CVT از نسخه AVR-LibC v2.3 ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010") در دسترس است.

-mdouble=bits

-mlong-double=bits

اندازه (به بیت) نوع‌های "double" یا "long double" را به ترتیب تعیین می‌کند. مقادیر ممکن برای bits شامل 32 و 64 است. مجاز بودن یا نبودن یک مقدار مشخص برای bits به گزینه‌های پیکربندی "--with-double=" و "--with-long-double=" در configure ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") بستگی دارد و همین مورد برای مقادیر پیش‌فرض گزینه‌ها نیز صدق می‌کند.

-mgas-isr-prologues

روال‌های سرویس وقفه (ISRها) می‌توانند از شبه‌دستورالعمل "__gcc_isr" که توسط GNU Binutils پشتیبانی می‌شود استفاده کنند. اگر این گزینه روشن باشد، این قابلیت همچنان می‌تواند برای تک‌تک ISRها از طریق صفت تابع AVR Function Attributes,,"no_gccisr" غیرفعال شود. این قابلیت در صورت فعال بودن بهینه‌سازی (اما نه با -Og، @pxref{Optimize Options}) و در صورتی که GNU Binutils از PR21683 ("https://sourceware.org/PR21683") پشتیبانی کند، به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mint8

نوع "int" را یک عدد صحیح ۸ بیتی فرض می‌کند. این امر بر اندازه همه انواع داده تأثیر می‌گذارد: "char" یک بایت، "int" یک بایت، "long" دو بایت و "long long" چهار بایت خواهد بود. لطفاً توجه داشته باشید که این گزینه با استانداردهای C سازگار نیست، اما اندازه کد کمتری به همراه دارد.

-mmain-is-OS_task

ثبات‌ها را در "main" ذخیره نمی‌کند. اثر آن مشابه اعمال صفت AVR Function Attributes,,"OS_task" به "main" است. در صورت روشن بودن بهینه‌سازی، به‌طور پیش‌فرض فعال می‌شود.

-mno-call-main

تابع "main" را با استفاده از دستورات زیر اجرا نمی‌کند:

XCALL  main
XJMP   exit

در عوض، "main" را در بخش ".init9" ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual/mem_sections.html#sec_dot_init") قرار می‌دهد تا نیازی به فراخوانی نباشد. با تنظیم این گزینه، کاربر تضمین می‌کند که "main" بازگشتی نخواهد داشت.

این گزینه می‌تواند برای قطعات با منابع بسیار محدود به منظور صرفه‌جویی چند بایت در کد و فضای پشته استفاده شود. این قابلیت از نسخه AVR-LibC v2.3 ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012") طبق انتظار کار خواهد کرد. در نسخه‌های قدیمی‌تر، هیچ بهبودی در عملکرد حاصل نخواهد شد.

-mno-interrupts

کد تولیدشده با وقفه‌های سخت‌افزاری سازگار نیست. اندازه کد کوچک‌تر خواهد بود.

-mfract-convert-truncate

تلاش می‌کند در صورت امکان، دستورالعمل‌های "CALL" و "JMP" را به ترتیب با دستورالعمل‌های کوتاه‌تر "RCALL" و "RJMP" جایگزین کند. تنظیم -mrelax صرفاً گزینه --mlink-relax را به خط فرمان اسمبلر و گزینه --relax را به خط فرمان پیونددهنده اضافه می‌کند.

کاهش پرش (Jump relaxing) توسط پیونددهنده انجام می‌شود، زیرا آفست‌های پرش پیش از جای‌گیری کد مشخص نیستند. بنابراین، کد اسمبلی تولیدشده توسط کامپایلر یکسان است، اما دستورالعمل‌های موجود در فایل اجرایی ممکن است با دستورالعمل‌های کد اسمبلی تفاوت داشته باشند.

در صورتی که به تکه‌کدهای واسط پیونددهنده (linker stubs) نیاز باشد، relaxing باید فعال باشد؛ بخش مربوط به "EIND" و linker stubها را در ادامه ببینید..IP -mrodata-in-ram 4

-mno-rodata-in-ram

بخش‌های ".rodata" را برای داده‌های فقط‌خواندنی، به‌ترتیب در RAM یا در حافظهٔ برنامه مستقر می‌کند. برای بیشتر دستگاه‌ها انتخابی وجود ندارد و این گزینه بیشتر شبیه به یک بررسی صریح (assertion) عمل می‌کند.

از نسخهٔ ۱۴ و برای دستگاه‌های AVR64* و AVR128*، در صورتی که پشتیبانی مورد نیاز در GNU Binutils (PR31124 ("https://sourceware.org/PR31124")) در دسترس باشد، ".rodata" به‌طور پیش‌فرض در حافظهٔ فلش (flash) قرار می‌گیرد. در این حالت، می‌توان از -mrodata-in-ram برای بازگشت به چیدمان قدیمی با قرارگیری ".rodata" در RAM استفاده کرد.

-mtiny-stack

تنها ۸ بیت پایینی اشاره‌گر پشته (stack pointer) را تغییر می‌دهد.

اجازه می‌دهد برای انواع ممیز ثابت کسری، به‌جای گرد کردن به سمت صفر از بُرش (truncation) استفاده شود.

-nodevicelib

با کتابخانهٔ اختصاصی دستگاه در AVR-LibC، یعنی "libmcu.a"، پیوند برقرار نمی‌کند.

توجه داشته باشید که از نسخهٔ ۲.۳ در AVR-LibC، این کتابخانه حاوی کدهایی است که برای عملکرد درست یک برنامه حیاتی هستند. به‌ویژه، بخش‌هایی از کد راه‌اندازی (startup) را شامل می‌شود، مانند: "__init_sp" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1011") برای مقداردهی اولیهٔ اشاره‌گر پشته با نماد "__stack"، "__init_cvt" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1010") برای پیکربندی سخت‌افزار جهت استفاده از جدول بردار فشرده با -mcvt، "__call_main" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/1012") برای فراخوانی "main" و "exit"، و "__do_flmap_init" ("https://github.com/avrdudes/avr-libc/issues/931") برای برپاسازی FLMAP مطابق با نماد "__flmap".

-nodevicespecs

عبارت -specs=device-specs/specs-mcu را به خط فرمان گردانندهٔ کامپایلر اضافه نمی‌کند. مسئولیت تأمین گزینه‌های خط فرمان مناسب برای زیرپردازش‌ها مانند کامپایلر اصلی، اسمبلر و پیونددهنده بر عهدهٔ کاربر است. این بدان معناست که کاربر باید فایل مشخصات (specs) دستگاه اختصاصی خود را با استفاده از -specs=path-to-specs-file ارائه دهد. دیگر نیازی به گزینهٔ -mmcu=mcu نخواهد بود.

این گزینه همچنین می‌تواند به‌عنوان جایگزینی برای شیوهٔ قدیمی‌تر تعیین فایل‌های سفارشیِ device-specs باشد که نیاز داشت -B some-path به دایرکتوری‌ای اشاره کند که شامل پوشه‌ای به نام "device-specs" بود و آن پوشه نیز فایلی به نام "specs-mcu" داشت؛ جایی که mcu با -mmcu=mcu مشخص می‌شد.

-Waddr-space-convert

در مواردی که فضای آدرس حاصل در فضای آدرس مبدأ گنجانده نشده است، دربارهٔ تبدیل‌های بین فضاهای آدرس هشدار می‌دهد.

-Wmisspelled-isr

اگر ISR اشتباه نوشته شده باشد (یعنی بدون پیشوند __vector باشد)، هشدار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های بهینه‌سازی AVR

گزینه‌های زیر، گزینه‌های بهینه‌سازی محض هستند. گزینه‌های -mgas-isr-prologues، -mmain-is-OS_task، -mno-call-main و -mrelax که در بالا آمدند فقط تقریباً گزینه‌های بهینه‌سازی هستند، زیرا در موارد نادری تولید کد متفاوت آن‌ها اهمیت پیدا می‌کند.

-maccumulate-args

آرگومان‌های ارسالی به توابع را انباشته کرده و فضای پشتهٔ مورد نیاز برای آرگومان‌های ارسالی به تابع را یک‌بار در مقدمه/مؤخره (prologue/epilogue) تابع تخصیص داده و آزاد می‌کند. بدون این گزینه، آرگومان‌های ارسالی پیش از فراخوانی تابع در پشته push شده و پس از آن pop می‌شوند. همچنین گزینهٔ بهینه‌سازی -fdefer-pop را در Optimize Options,,optimization option ببینید.

برداشتن (pop کردن) آرگومان‌ها پس از فراخوانی تابع می‌تواند در AVR هزینه‌بر باشد، بنابراین انباشته‌سازی فضای پشته ممکن است منجر به کوچک‌تر شدن فایل‌های اجرایی شود، زیرا پس از فراخوانی نیازی به حذف آرگومان‌ها از پشته نیست.

این گزینه می‌تواند برای توابعی که چندین فراخوانی به توابعی انجام می‌دهند که آرگومان‌های خود را در پشته دریافت می‌کنند (مانند توابع شبیه printf)، منجر به کاهش حجم کد شود.

-mbranch-cost=cost

هزینهٔ انشعاب (branch cost) را برای دستورالعمل‌های انشعاب شرطی روی cost تنظیم می‌کند. مقادیر معقول برای cost اعداد صحیح کوچک و غیرمنفی هستند. هزینهٔ انشعاب پیش‌فرض 0 است.

-mcall-prologues

مقدمه‌ها/مؤخره‌های توابع به‌صورت فراخوانی زیربرنامه‌های مناسب بسط داده می‌شوند. اندازهٔ کد کوچک‌تر می‌شود.

-mfuse-add

-mno-fuse-add

-mfuse-add=level

دسترسی‌های غیرمستقیم به حافظه را در دستگاه‌های تقلیل‌یافتهٔ Tiny بهینه‌سازی می‌کند. حالت پیش‌فرض برای بهینه‌سازی‌های -Og و -O1 از "level=1" و برای بهینه‌سازی‌های بالاتر از "level=2" استفاده می‌کند. مقادیر مجاز برای level عبارتند از 0، 1 و 2.

-mfuse-move

-mno-fuse-move

-mfuse-move=level

یک گام بهینه‌سازی پس از بارگذاری مجدد (post-reload) را اجرا می‌کند که تلاش دارد دستورالعمل‌های انتقال (move) را ادغام کرده و دستورالعمل‌های چندبایتی را به عملیات‌های ۸ بیتی تقسیم کند. حالت پیش‌فرض برای بهینه‌سازی -O1 از "level=3" و برای بهینه‌سازی‌های بالاتر از "level=23" استفاده می‌کند. مقادیر مجاز برای level در محدودهٔ 0 ... 23 هستند که یک مقدار مبنای مخلوط (mixed radix) با الگوی 3:2:2:2 است. هر رقم جنبه‌ای از بهینه‌سازی را کنترل می‌کند.

-mfuse-move2

یک گام بهینه‌سازی پس از ترکیب (post-combine) را اجرا می‌کند که تلاش دارد دستورالعمل‌های انتقال (move) را ادغام کند.

-mstrict-X

از ثبات آدرس "X" به روشی که توسط سخت‌افزار پیشنهاد شده استفاده می‌کند. این بدان معناست که "X" تنها در آدرس‌دهی‌های غیرمستقیم، پس‌افزایشی (post-increment) یا پیش‌کاهشی (pre-decrement) به کار می‌رود.

بدون این گزینه، ممکن است از ثبات "X" همانند ثبات‌های "Y" یا "Z" استفاده شود که در این صورت با دستورالعمل‌های اضافی شبیه‌سازی می‌گردد. برای نمونه، بارگذاری یک مقدار با آدرس‌دهی "X+const" با مقدار کوچک و غیرمنفیِ "const < 64" درون ثبات Rn به‌صورت زیر انجام می‌شود:

adiw r26, const   ; X += const
ld   <Rn>, X        ; <Rn> = *X
sbiw r26, const   ; X -= const

-msplit-bit-shift

شیفت‌های چندبایتی با آفست ثابت را به یک شیفت با آفست بایتی و یک شیفت باقیمانده با آفست غیربایتی تقسیم می‌کند. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر، شامل -Os اما به‌جز -Oz، فعال است. تقسیم شیفت‌هایی با آفست ثابت که مضربی از ۸ است توسط -mfuse-move کنترل می‌شود.

-msplit-ldst

بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های چندبایتی را به چند بارگذاری و ذخیره‌سازی بایتی تقسیم می‌کند. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

-muse-nonzero-bits

بهینه‌سازی‌هایی را فعال می‌کند که تنها زمانی ممکن هستند که برخی از بیت‌ها درون یک ثبات همیشه صفر باشند. این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض برای -O2 و بالاتر فعال است.

"EIND" و دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت Flash

اشاره‌گرها در پیاده‌سازی، ۱۶ بیتی هستند. آدرس یک تابع یا برچسب به‌صورت آدرس کلمه‌ای (word address) بیان می‌شود، به طوری که پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم می‌توانند هر آدرس کدی را در محدودهٔ ۶۴ کیلوکلمه (64 Ki words) هدف قرار دهند.

به منظور تسهیل پرش غیرمستقیم در دستگاه‌هایی با بیش از ۱۲۸ کیبی‌بایت فضای حافظهٔ برنامه، یک ثبات کارکرد خاص به نام "EIND" وجود دارد که هنگام استفاده از دستورالعمل‌های "EICALL" یا "EIJMP"، به‌عنوان پرارزش‌ترین بخش آدرس مقصد عمل می‌کند.

پرش‌ها و فراخوانی‌های غیرمستقیم در این دستگاه‌ها به شرح زیر توسط کامپایلر مدیریت می‌شوند و مشمول محدودیت‌هایی هستند:

کامپایلر هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند.
کامپایلر از "EIND" به‌طور ضمنی در دستورالعمل‌های "EICALL"/"EIJMP" استفاده می‌کند یا ممکن است "EIND" را به‌طور مستقیم بخواند تا یک فراخوانی/پرش غیرمستقیم را با استفاده از دستورالعمل "RET" شبیه‌سازی کند.
کامپایلر فرض می‌کند که "EIND" هرگز در طول کد راه‌اندازی یا در طول اجرای برنامه تغییر نمی‌کند. به‌ویژه، "EIND" در مقدمه/مؤخرهٔ توابع یا روتین‌های سرویس وقفه (ISR) ذخیره/بازیابی نمی‌شود.
برای فراخوانی‌های غیرمستقیم به توابع و goto محاسباتی (computed goto)، پیونددهنده تکه‌کدهای رابط (stubs) ایجاد می‌کند. این تکه‌کدها پدهای پرش هستند که گاهی trampolines (ترامپولین) نیز نامیده می‌شوند. بدین ترتیب، فراخوانی/پرش غیرمستقیم به چنین تکه‌کدی می‌پرد. تکه‌کد حاوی یک پرش مستقیم به نشانی مورد نظر است.
تسهیل پیونددهنده (Linker relaxation) باید فعال باشد تا پیونددهنده بتواند تکه‌کدها (stubs) را در تمامی وضعیت‌ها به‌درستی ایجاد کند. به گزینهٔ کامپایلر -mrelax و گزینهٔ پیونددهندهٔ --relax مراجعه کنید. حالت‌های خاصی (corner cases) وجود دارند که انتظار می‌رود پیونددهنده تکه‌کدها را بسازد، اما بدون فعال بودن relaxation و بدون پیام خطای مفیدی، متوقف می‌شود.
اسکریپت پیونددهندهٔ پیش‌فرض برای کدهایی با "EIND = 0" تنظیم شده است. اگر قرار باشد کد برای پیکربندی‌ای با "EIND != 0" کار کند، باید از یک اسکریپت پیونددهندهٔ سفارشی استفاده شود تا بخش‌هایی که نام آن‌ها با ".trampolines" آغاز می‌شود در قطعه‌ای (segment) قرار گیرند که "EIND" به آن اشاره می‌کند..IP * 4 کد راه‌اندازی متعلق به libgcc هرگز "EIND" را مقداردهی نمی‌کند. توجه داشته باشید که کد راه‌اندازی ترکیبی از کدهای libgcc و AVR-LibC است. برای بررسی تأثیر AVR-LibC بر "EIND"، به راهنمای کاربر AVR-LibC ("https://avrdudes.github.io/avr-libc/avr-libc-user-manual") مراجعه کنید.
تنظیم زودهنگام "EIND" توسط کد راه‌اندازی اختصاصی کاربر، برای مثال از طریق کد مقداردهی اولیه واقع در بخش ".init3"، مجاز است. چنین کدی پیش از کد راه‌اندازی عمومی که RAM را مقداردهی اولیه کرده و سازنده‌ها را فراخوانی می‌کند اجرا می‌شود، اما پس از آن بخش از کد راه‌اندازی AVR-LibC اجرا خواهد شد که "EIND" را روی سگمنتی که جدول بردارها در آن قرار دارد تنظیم می‌کند.
```
#include <avr/io.h>

static void
__attribute__((section(".init3"),naked,used,no_instrument_function))
init3_set_eind (void)
{
  __asm volatile ("ldi r24,pm_hh8(__trampolines_start)\n\t"
                  "out %i0,r24" :: "n" (&EIND) : "r24","memory");
}
```
نماد "__trampolines_start" در اسکریپت پیونددهنده تعریف شده است.
در صورت برقراری دو شرط زیر، خردکدها (stubs) به‌طور خودکار توسط پیونددهنده ایجاد می‌شوند:

-<آدرس یک برچسب با استفاده از اصلاح‌گر "gs" گرفته شود>

(کوتاه‌شدهٔ generate stubs) به صورت زیر:

LDI r24, lo8(gs(<func>))
LDI r25, hi8(gs(<func>))

-<مکان نهایی آن برچسب در یک سگمنت کد باشد>

خارج از سگمنتی که خردکدها در آن قرار دارند.

*: کامپایلر چنین اصلاح‌گرهای "gs" را برای برچسب‌های کد در موقعیت‌های زیر صادر می‌کند:

-<گرفتن آدرس یک تابع یا برچسب کد.>
-<دستور goto محاسباتی.>
-<در صورت استفاده از تابع prologue-save، گزینه -mcall-prologues>: خط فرمان را ببینید.
-<جدول‌های توزیع switch/case. اگر چنین جدول‌های توزیعی را>: نمی‌خواهید، می‌توانید گزینه خط فرمان -fno-jump-tables را تعیین کنید.
-<سازنده‌ها/ویرانگرهای C و ++C که هنگام راه‌اندازی/خاموشی فراخوانی می‌شوند.>
-<اگر ابزارها با یک اصلاح‌گر ()gs که در بالا توضیح داده شد برخورد کنند.>

*

پرش به آدرس‌های غیرنمادین مانند این مورد پشتیبانی نمی‌شود:

int main (void)
{
    /* Call function at word address 0x2 */
    return ((int(*)(void)) 0x2)();
}

در عوض، باید یک خردکد ایجاد شود؛ یعنی تابع باید از طریق یک نماد (در این مثال "func_4") فراخوانی شود:

int main (void)
{
    extern int func_4 (void);

    /* Call function at byte address 0x4 */
    return func_4();
}

و برنامه با -Wl,--defsym,func_4=0x4 پیوند داده شود. روش دیگر این است که "func_4" در اسکریپت پیونددهنده تعریف شود.

مدیریت ثبات‌های عملکرد خاص "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" و "RAMPZ"

برخی از قطعات AVR از حافظه‌هایی بزرگ‌تر از محدوده ۶۴ KiB که با اشاره‌گرهای ۱۶ بیتی قابل دسترسی هستند، پشتیبانی می‌کنند. برای دسترسی به مکان‌های حافظه خارج از این محدوده ۶۴ KiB، محتوای یک ثبات "RAMP" به عنوان بخش بالایی آدرس استفاده می‌شود: ثبات آدرس "X"، "Y" یا "Z" به ترتیب با ثبات عملکرد خاص "RAMPX"، "RAMPY" یا "RAMPZ" ترکیب می‌شود تا یک آدرس عریض به دست آید. به طور مشابه، "RAMPD" همراه با آدرس‌دهی مستقیم به کار می‌رود.

کد راه‌اندازی، ثبات‌های عملکرد خاص "RAMP" را با صفر مقداردهی اولیه می‌کند.
اگر از یک AVR Named Address Spaces,فضای آدرس نام‌گذاری‌شده به جز عمومی یا "__flash" استفاده شود، آن‌گاه "RAMPZ" در صورت نیاز پیش از عملیات تنظیم می‌شود.
اگر قطعه از RAM بزرگ‌تر از ۶۴ KiB پشتیبانی کند و کامپایلر برای به انجام رساندن یک عملیات نیاز به تغییر "RAMPZ" داشته باشد، "RAMPZ" پس از عملیات مجدداً به صفر بازنشانی می‌شود.
اگر قطعه دارای یک ثبات "RAMP" خاص باشد، پیش‌درآمد/پس‌درآمد ISR آن SFR را ذخیره/بازیابی کرده و در صورتی که کد ISR ممکن باشد (به‌طور ضمنی) از آن استفاده کند، آن را با صفر مقداردهی اولیه می‌کند.
حافظه RAM بزرگ‌تر از ۶۴ KiB توسط GCC برای اهداف AVR پشتیبانی نمی‌شود. اگر از اسمبلر درون‌خطی برای خواندن از مکان‌های خارج از محدوده آدرس‌دهی ۱۶ بیتی استفاده می‌کنید و یکی از ثبات‌های "RAMP" را تغییر می‌دهید، باید آن را پس از دسترسی به صفر بازنشانی کنید.

ماکروهای توکار AVR

کامپایلر GCC چندین ماکروی توکار را تعریف می‌کند تا کد کاربر بتواند وجود یا عدم وجود قابلیت‌ها را بررسی کند. تقریباً تمام ماکروهای توکار زیر از قابلیت‌های قطعه استنتاج شده و بنابراین با گزینه خط فرمان -mmcu= فعال می‌شوند.

برای ماکروهای توکار اختصاصی AVR بیشتر، بخش‌های AVR Named Address Spaces و AVR Built-in Functions را ببینید.

"__AVR_ARCH__"

ماکروی توکاری که به یک عدد ده‌دهی نشان‌دهنده معماری تبدیل می‌شود و به گزینه -mmcu=mcu بستگی دارد. مقادیر ممکن عبارتند از:

2، 25، 3، 31، 35، 4، 5، 51، 6

به ترتیب برای mcu="avr2"، "avr25"، "avr3"، "avr31"، "avr35"، "avr4"، "avr5"، "avr51"، "avr6"

100، 102، 103، 104، 105، 106، 107

به ترتیب برای mcu="avrtiny"، "avrxmega2"، "avrxmega3"، "avrxmega4"، "avrxmega5"، "avrxmega6"، "avrxmega7". اگر mcu یک قطعه را مشخص کند، این ماکروی توکار متناسب با آن تنظیم می‌شود. برای مثال، با -mmcu=atmega8 این ماکرو برابر با 4 تعریف می‌شود.

"__AVR_Device__"

تنظیم -mmcu=device این ماکروی توکار را که نشان‌دهنده نام قطعه است تعریف می‌کند. برای مثال، -mmcu=atmega8 ماکروی توکار "__AVR_ATmega8__" را تعریف می‌کند، -mmcu=attiny261a ماکروی "__AVR_ATtiny261A__" را تعریف می‌کند، و غیره.

نام‌های ماکروهای توکار از الگوی "__AVR_Device__" پیروی می‌کنند که در آن Device نام قطعه مطابق راهنمای کاربر AVR است. تفاوت بین Device در ماکروی توکار و device در -mmcu=device این است که دومی همیشه با حروف کوچک است.

اگر device یک قطعه نبوده و صرفاً یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نمی‌شود.

"__AVR_DEVICE_NAME__"

تنظیم -mmcu=device این ماکروی توکار را برابر با نام قطعه تعریف می‌کند. برای مثال، با -mmcu=atmega8 این ماکرو برابر با "atmega8" تعریف می‌شود.

اگر device یک قطعه نبوده و صرفاً یک معماری هسته مانند avr51 باشد، این ماکرو تعریف نمی‌شود.

"__AVR_CVT__"

کد با گزینه "-mcvt" کامپایل می‌شود تا از یک جدول بردار فشرده استفاده کند.

"__AVR_XMEGA__"

قطعه / معماری متعلق به خانواده قطعات XMEGA است.

"__AVR_HAVE_ADIW__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "ADIW" و "SBIW" است.

"__AVR_HAVE_ELPM__"

قطعه دارای دستورالعمل "ELPM" است.

"__AVR_HAVE_ELPMX__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "ELPM Rn,Z" و "ELPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_LPMX__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "LPM Rn,Z" و "LPM Rn,Z+" است.

"__AVR_HAVE_MOVW__"

قطعه دارای دستورالعمل "MOVW" برای انجام انتقال‌های ۱۶ بیتی ثبات به ثبات است.

"__AVR_HAVE_MUL__"

قطعه دارای یک ضرب‌کننده سخت‌افزاری است.

"__AVR_HAVE_JMP_CALL__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "JMP" و "CALL" است. این مورد برای قطعاتی با بیش از ۸ KiB حافظه برنامه صدق می‌کند.

"__AVR_HAVE_EIJMP_EICALL__"

"__AVR_3_BYTE_PC__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های "EIJMP" و "EICALL" است. این مورد برای قطعاتی با بیش از ۱۲۸ KiB حافظه برنامه صدق می‌کند. همچنین به این معنی است که شمارنده برنامه (PC) به پهنای ۳ بایت است.

"__AVR_2_BYTE_PC__"

شمارنده برنامه (PC) ۲ بایت پهنا دارد. این مورد برای قطعاتی با حداکثر ۱۲۸ KiB حافظه برنامه صدق می‌کند.

"__AVR_HAVE_8BIT_SP__"

"__AVR_HAVE_16BIT_SP__"

ثبات اشاره‌گر پشته (SP) توسط کامپایلر به ترتیب به عنوان یک ثبات ۸ بیتی یا ۱۶ بیتی در نظر گرفته می‌شود. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mtiny-stack قرار دارد.

"__AVR_HAVE_SPH__"

"__AVR_SP8__"

قطعه به ترتیب دارای ثبات عملکرد خاص SPH (بخش بالایی اشاره‌گر پشته) است یا دارای یک اشاره‌گر پشته ۸ بیتی است. تعریف این ماکروها تحت تأثیر -mmcu= و در موارد -mmcu=avr2 و -mmcu=avr25 همچنین تحت تأثیر -msp8 قرار می‌گیرد.

"__AVR_HAVE_RAMPD__"

"__AVR_HAVE_RAMPX__"

"__AVR_HAVE_RAMPY__"

"__AVR_HAVE_RAMPZ__"

قطعه به ترتیب دارای ثبات عملکرد خاص "RAMPD"، "RAMPX"، "RAMPY" یا "RAMPZ" است.

"__NO_INTERRUPTS__"

این ماکرو بازتاب‌دهنده گزینه خط فرمان -mno-interrupts است.

"__AVR_ERRATA_SKIP__"

"__AVR_ERRATA_SKIP_JMP_CALL__"

برخی قطعات AVR (مانند AT90S8515 و ATmega103) به دلیل نقص سخت‌افزاری نباید از روی دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی پرش کنند. دستورالعمل‌های پرش عبارتند از "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC" و "CPSE". ماکروی دوم تنها زمانی تعریف می‌شود که "__AVR_HAVE_JMP_CALL__" نیز تنظیم شده باشد.

"__AVR_ISA_RMW__"

قطعه دارای دستورالعمل‌های Read-Modify-Write (خواندن-اصلاح-نوشتن: XCH، LAC، LAS و LAT) است.

"__AVR_SFR_OFFSET__=offset"

دستورالعمل‌هایی که می‌توانند ثبات‌های عملکرد خاص I/O را مستقیماً آدرس‌دهی کنند مانند "IN"، "OUT"، "SBI" و غیره، ممکن است از آدرسی متفاوت نسبت به حالتی که با دستورالعمل دسترسی به RAM مانند "LD" یا "STS" آدرس‌دهی شوند، استفاده کنند. این آفست به معماری قطعه بستگی دارد و باید از آدرس RAM کسر شود تا آدرس I/O مربوطه به دست آید.

"__AVR_SHORT_CALLS__"

گزینه خط فرمان -mshort-calls تنظیم شده است.

"__AVR_PM_BASE_ADDRESS__=addr"

برخی قطعات از خواندن حافظه فلش با استفاده از دستورالعمل‌های "LD*" پشتیبانی می‌کنند. حافظه فلش در فضای آدرس داده با آفست "__AVR_PM_BASE_ADDRESS__" دیده می‌شود. اگر این ماکرو تعریف نشده باشد، این قابلیت در دسترس نیست. در صورت تعریف شدن، فضای آدرس خطی است و نیازی به قرار دادن ".rodata" در RAM نیست. این امر توسط فایل توصیف پیش‌فرض پیونددهنده مدیریت می‌شود و در حال حاضر برای "avrtiny" و "avrxmega3" موجود است. حتی راحت‌تر، نیازی به استفاده از فضاهای آدرس مانند "__flash" یا قابلیت‌هایی چون مشخصه "progmem" و "pgm_read_*" وجود ندارد.

"__AVR_HAVE_FLMAP__"

این ماکرو مشروط بر برقراری شرایط زیر تعریف می‌شود:

*<قطعه دارای میدان بیتی "NVMCTRL_CTRLB.FLMAP" باشد.>: این موضوع در مورد قطعات AVR64* و AVR128* صدق می‌کند..IP "*<It's not known at assembler-time which emulation will be used.>" 4

این نشان می‌دهد که کامپایلر با GNU Binutils پیکربندی شده است که PR31124 ("https://sourceware.org/PR31124") را پیاده‌سازی می‌کند.

"__AVR_RODATA_IN_RAM__": این ماکرو هنگامی که کد برای یک معماری پایه کامپایل می‌شود، تعریف‌نشده است.
هنگامی که کد برای یک افزاره کامپایل می‌شود، چنانچه بخش‌های ".rodata" برای داده‌های فقط‌خواندنی در RAM قرار گیرند، این ماکرو برابر ۱ تعریف می‌شود؛ و در غیر این صورت، برابر ۰ تعریف می‌شود.
"__WITH_AVRLIBC__": کامپایلر برای استفاده به همراه AVR-LibC پیکربندی شده است. گزینهٔ پیکربندی --with-avrlibc را ببینید.
"__HAVE_SIGNAL_N__": کامپایلر از مشخصه‌های تابع signal(num) و interrupt(num) در AVR Function Attributes,,function attributes با آرگومان num که شمارهٔ روال سرویس وقفه را مشخص می‌کند، پشتیبانی می‌کند.
"__HAVE_DOUBLE_MULTILIB__": در صورتی که -mdouble= به عنوان یک گزینهٔ multilib عمل کند، تعریف می‌شود.
"__HAVE_DOUBLE32__"
"__HAVE_DOUBLE64__": در صورتی که کامپایلر به ترتیب از double ۳۲-بیتی یا double ۶۴-بیتی پشتیبانی کند، تعریف می‌شود. چیدمان واقعی توسط گزینهٔ -mdouble= تعیین می‌شود.
"__DEFAULT_DOUBLE__": اندازهٔ "double" بر حسب بیت در صورتی که -mdouble= تنظیم نشده باشد. برای آزمایش چیدمان "double" در یک برنامه، از ماکروی توکار "__SIZEOF_DOUBLE__" استفاده کنید.
"__HAVE_LONG_DOUBLE32__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE64__"
"__HAVE_LONG_DOUBLE_MULTILIB__"
"__DEFAULT_LONG_DOUBLE__": مشابه بالا، اما برای "long double" به جای "double".
"__WITH_DOUBLE_COMPARISON__": گزینهٔ پیکربندی "--with-double-comparison={tristate|bool|libf7}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") را بازتاب می‌دهد و برابر با 2 یا 3 تعریف می‌شود.
"__WITH_LIBF7_LIBGCC__"
"__WITH_LIBF7_MATH__"
"__WITH_LIBF7_MATH_SYMBOLS__": گزینهٔ پیکربندی "--with-libf7={libgcc|math|math-symbols}" ("https://gcc.gnu.org/install/configure.html#avr") را بازتاب می‌دهد.

گزینه‌های داخلی AVR

گزینه‌های زیر به صورت داخلی توسط کامپایلر و برای برقراری ارتباط بین فایل‌های مشخصات افزاره (device specs) و خود کامپایلر استفاده می‌شوند. نیازی نیست این گزینه‌ها را به صورت دستی تنظیم کنید؛ به‌ویژه آن‌که آن‌ها گزینه‌های بهینه‌سازی نیستند. استفادهٔ نادرست از این گزینه‌ها ممکن است منجر به تولید کدی غیراصولی یا اشتباه شود. آن‌ها به منظور کامل بودن مستندات و جهت دستیابی به درک بهتر از فایل‌های مشخصات افزاره ("https://gcc.gnu.org/wiki/avr-gcc#spec-files") مستند شده‌اند.

-mn-flash=num: فرض می‌کند که حافظهٔ فلش اندازه‌ای برابر با num ضربدر ۶۴ KiB دارد. این گزینه مشخص می‌کند که کدام فضاهای آدرس "__flashN" در دسترس هستند.
-mflmap: افزاره دارای فیلد بیتی "FLMAP" در ثبات عملکرد ویژهٔ "NVMCTRL_CTRLB" است.
-mrmw: فرض می‌کند که افزاره از دستورالعمل‌های خواندن-تغییر-نوشتن (Read-Modify-Write) شامل "XCH"، "LAC"، "LAS" و "LAT" پشتیبانی می‌کند.
-mshort-calls: فرض می‌کند که "RJMP" و "RCALL" می‌توانند کل حافظهٔ برنامه را هدف قرار دهند. این گزینه برای تولید و انتخاب multilib برای افزاره‌های معماری "avrxmega3" استفاده می‌شود.
-mskip-bug: تولید کد بدون پرش‌های شرطی ("CPSE"، "SBRS"، "SBRC"، "SBIS"، "SBIC") از روی دستورالعمل‌های ۳۲-بیتی.
-msp8: ثبات اشاره‌گر پشته را به عنوان یک ثبات ۸-بیتی در نظر می‌گیرد، بدین معنی که بایت بالای اشاره‌گر پشته صفر فرض می‌شود. این گزینه توسط کامپایلر برای انتخاب و ساخت multilibها برای معماری‌های "avr2" و "avr25" استفاده می‌شود. این معماری‌ها ترکیبی از افزاره‌های دارای "SPH" و فاقد آن هستند.

گزینه‌های Blackfin

-mcpu=cpu[-sirevision]

نام پردازندهٔ Blackfin مقصد را مشخص می‌کند. در حال حاضر، cpu می‌تواند یکی از مقادیر bf512، bf514، bf516، bf518، bf522، bf523، bf524، bf525، bf526، bf527، bf531، bf532، bf533، bf534، bf536، bf537، bf538، bf539، bf542، bf544، bf547، bf548، bf549، bf542m، bf544m، bf547m، bf548m، bf549m، bf561 یا bf592 باشد.

مقدار اختیاری sirevision ویرایش سیلیکونی پردازندهٔ Blackfin مقصد را مشخص می‌کند. هرگونه راهکار دورزدن مشکل موجود برای ویرایش سیلیکونی هدف فعال می‌شود. اگر sirevision برابر با none باشد، هیچ راهکاری فعال نمی‌شود. اگر sirevision برابر با any باشد، تمام راهکارها برای پردازندهٔ هدف فعال می‌شوند. ماکروی "__SILICON_REVISION__" به صورت دو رقم هگزادسیمال که نشان‌دهندهٔ شماره‌های اصلی و فرعی در ویرایش سیلیکونی هستند تعریف می‌شود. اگر sirevision برابر با none باشد، ماکروی "__SILICON_REVISION__" تعریف نمی‌شود. اگر sirevision برابر با any باشد، "__SILICON_REVISION__" برابر با 0xffff تعریف خواهد شد. اگر این sirevision اختیاری استفاده نشود، GCC جدیدترین ویرایش سیلیکونی شناخته‌شدهٔ پردازندهٔ Blackfin هدف را در نظر می‌گیرد.

کامپایلر GCC یک ماکروی پیش‌پردازنده برای cpu مشخص‌شده تعریف می‌کند. برای زنجیره ابزار bfin-elf، این گزینه باعث می‌شود در صورت عدم تعیین -msim، بستهٔ پشتیبانی سخت‌افزار (BSP) ارائه‌شده توسط libgloss پیوند زده شود.

بدون این گزینه، به طور پیش‌فرض bf532 به عنوان پردازنده استفاده می‌شود.

توجه داشته باشید که پشتیبانی از bf561 ناقص است. برای bf561، فقط ماکروی پیش‌پردازنده تعریف می‌شود.

-momit-leaf-frame-pointer

مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این موضوع موجب پیوند خوردن BSP شبیه‌ساز ارائه‌شده توسط libgloss می‌شود. این گزینه فقط برای زنجیره ابزار bfin-elf کاربرد دارد. برخی گزینه‌های دیگر نظیر -mid-shared-library و -mfdpic، گزینهٔ -msim را نیز در بر دارند.

برای توابع برگ، اشاره‌گر فریم را در ثبات نگه نمی‌دارد. این کار از دستورالعمل‌های ذخیره، راه‌اندازی و بازیابی اشاره‌گر فریم جلوگیری کرده و یک ثبات اضافی در توابع برگ آزاد می‌کند.

-mspecld-anomaly

هنگام فعال بودن، کامپایلر تضمین می‌کند که کد تولیدشده شامل بارگذاری‌های حدسی (speculative loads) پس از دستورالعمل‌های پرش نباشد. در صورت استفاده از این گزینه، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_LOADS" تعریف می‌شود.

-mno-specld-anomaly

کد اضافه‌ای برای جلوگیری از رخ دادن بارگذاری‌های حدسی تولید نمی‌کند.

-mcsync-anomaly

هنگام فعال بودن، کامپایلر اطمینان حاصل می‌کند که کد تولیدشده شامل دستورالعمل‌های CSYNC یا SSYNC با فاصلهٔ بسیار کم پس از شاخه‌های شرطی نباشد. در صورت استفاده از این گزینه، "__WORKAROUND_SPECULATIVE_SYNCS" تعریف می‌شود.

-mno-csync-anomaly

کد اضافه‌ای برای جلوگیری از وقوع دستورالعمل‌های CSYNC یا SSYNC در فواصل کوتاه پس از یک شاخهٔ شرطی تولید نمی‌کند.

-mlow64k

هنگام فعال بودن، کامپایلر مجاز است بر اساس این موضوع که کل برنامه در ۶۴ کیلوبایت پایینی حافظه جای می‌گیرد، کد را بهینه‌سازی کند.

-mno-low64k

فرض می‌کند که برنامه می‌تواند به هر اندازه بزرگ باشد. این حالت پیش‌فرض است.

-mstack-check-l1

بررسی پشته را با استفاده از اطلاعات قرار داده‌شده در حافظهٔ یادداشت L1 توسط هستهٔ uClinux انجام می‌دهد.

-mid-shared-library

کدی تولید می‌کند که از کتابخانه‌های اشتراکی از طریق روش شناسهٔ کتابخانه پشتیبانی می‌کند. این امر اجرای درجا و استفاده از کتابخانه‌های اشتراکی را در محیط‌های فاقد مدیریت حافظهٔ مجازی ممکن می‌سازد. این گزینه مستلزم -fPIC است. برای مقاصد bfin-elf، این گزینه مستلزم -msim نیز هست..IP -mno-id-shared-library 4 کدی تولید می‌کند که فرض نمی‌کند کتابخانه‌های اشتراکی مبتنی بر شناسه (ID-based) در حال استفاده هستند. این حالت پیش‌فرض است.

-mleaf-id-shared-library

کدی تولید می‌کند که از طریق روش شناسهٔ کتابخانه از کتابخانه‌های اشتراکی پشتیبانی می‌کند، اما فرض را بر این می‌گذارد که این کتابخانه یا فایل اجرایی با هیچ کتابخانهٔ اشتراکی شناسه دیگری پیوند داده نخواهد شد. این کار به کامپایلر اجازه می‌دهد از کد سریع‌تری برای پرش‌ها و فراخوانی‌ها استفاده کند.

-mno-leaf-id-shared-library

فرض نکنید که کد در حال کامپایل با هیچ کتابخانهٔ اشتراکی شناسه‌ای پیوند داده نخواهد شد. برای دستورالعمل‌های پرش و فراخوانی کدهای کندتری تولید می‌شود.

-mshared-library-id=n

شمارهٔ شناسایی کتابخانهٔ اشتراکی مبتنی بر شناسه را که در حال کامپایل است مشخص می‌کند. تعیین مقدار 0 کد فشرده‌تری تولید می‌کند؛ تعیین مقادیر دیگر، تخصیص آن شماره را به کتابخانهٔ فعلی اجباری می‌کند اما از نظر فضا یا زمان کارآمدتر از نادیده گرفتن این گزینه نیست.

-msep-data

کدی تولید می‌کند که اجازه می‌دهد بخش داده در ناحیه‌ای متفاوت از حافظه نسبت به بخش متن قرار گیرد. این کار با حذف بازنشانی‌ها نسبت به بخش متن، امکان اجرای درجا (execute in place) را در محیط‌های فاقد مدیریت حافظهٔ مجازی فراهم می‌سازد.

-mno-sep-data

کدی تولید می‌کند که فرض می‌کند بخش داده به دنبال بخش متن می‌آید. این حالت پیش‌فرض است.

-mno-long-calls

به کامپایلر می‌گوید که فراخوانی‌های تابع را ابتدا با بارگذاری آدرس تابع درون یک ثبات و سپس انجام فراخوانی زیرروال روی این ثبات انجام دهد. این سوییچ در صورتی مورد نیاز است که تابع مقصد خارج از محدودهٔ آدرس‌دهی ۲۴ بیتی نسخهٔ مبتنی بر آفست دستورالعمل فراخوانی زیرروال قرار داشته باشد.

این ویژگی به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. تعیین -mno-long-calls رفتار پیش‌فرض را بازمی‌گرداند. توجه داشته باشید که این سوییچ‌ها هیچ اثری بر نحوهٔ تولید کد توسط کامپایلر برای مدیریت فراخوانی توابع از طریق اشاره‌گرهای تابع ندارند.

-mfast-fp

پیوند دادن با کتابخانهٔ ممیز شناور سریع. این کتابخانه به منظور بهبود کارایی، برخی از قوانین استاندارد ممیز شناور IEEE را برای بررسی ورودی‌ها در برابر «عدد نیست» (NAN) نادیده می‌گیرد یا تسهیل می‌کند.

-minline-plt

درون‌خطی‌سازی (inlining) مدخل‌های PLT را در فراخوانی توابعی که مشخص نیست به‌صورت محلی مقید می‌شوند فعال می‌کند. این گزینه بدون -mfdpic هیچ اثری ندارد.

-mmulticore

ساخت یک برنامهٔ مستقل (standalone) برای پردازنده‌های چندهسته‌ای Blackfin. این گزینه باعث استفاده از فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسبِ پشتیبانی‌کننده از چندهسته‌ای شده و ماکروی "__BFIN_MULTICORE" را تعریف می‌کند. این گزینه تنها همراه با -mcpu=bf561[-sirevision] قابل استفاده است.

این گزینه می‌تواند همراه با -mcorea یا -mcoreb استفاده شود، که مدل برنامه‌نویسی «یک برنامه به ازای هر هسته» را انتخاب می‌کند. بدون -mcorea یا -mcoreb، مدل برنامه‌نویسی «تک‌برنامه/دوهسته‌ای» استفاده می‌شود. در این مدل، تابع اصلی هستهٔ B باید به‌صورت "coreb_main" نام‌گذاری شود.

اگر از این گزینه استفاده نشود، مدل برنامه‌نویسی برنامهٔ تک‌هسته‌ای استفاده می‌شود.

-mcorea

ساخت یک برنامهٔ مستقل برای هستهٔ A از پردازندهٔ BF561 هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی «یک برنامه به ازای هر هسته». فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای پشتیبانی از هستهٔ A استفاده شده و ماکروی "__BFIN_COREA" تعریف می‌شود. این گزینه تنها در ترکیب با -mmulticore قابل استفاده است.

-mcoreb

ساخت یک برنامهٔ مستقل برای هستهٔ B از پردازندهٔ BF561 هنگام استفاده از مدل برنامه‌نویسی «یک برنامه به ازای هر هسته». فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای پشتیبانی از هستهٔ B استفاده شده و ماکروی "__BFIN_COREB" تعریف می‌شود. هنگام استفاده از این گزینه، باید به جای "main" از "coreb_main" استفاده شود. این گزینه تنها در ترکیب با -mmulticore قابل استفاده است.

-msdram

ساخت یک برنامهٔ مستقل برای SDRAM. فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت‌های پیوند مناسب برای قرار دادن برنامه در SDRAM استفاده شده و ماکروی "__BFIN_SDRAM" تعریف می‌شود. بارگذار (loader) باید پیش از بارگذاری برنامه، SDRAM را مقداردهی اولیه کند.

-micplb

فرض می‌کند که ICPLBها در زمان اجرا فعال هستند. این امر بر رفع برخی ناهنجاری‌ها (anomaly workarounds) تأثیر می‌گذارد. برای مقصدهای Linux، پیش‌فرض بر این است که ICPLBها فعال هستند؛ برای برنامه‌های مستقل، پیش‌فرض غیرفعال بودن است.

گزینه‌های C6X

-march=name: نام معماری مقصد را مشخص می‌کند. GCC از این نام برای تعیین این‌که هنگام تولید کد اسمبلی چه نوع دستورالعمل‌هایی را می‌تواند صادر کند استفاده می‌کند. نام‌های مجاز عبارتند از: c62x، c64x، c64x+، c67x، c67x+، c674x.
-mbig-endian: تولید کد برای یک مقصد بزرگ‌انتها (big-endian).
-mlittle-endian: تولید کد برای یک مقصد کوچک‌انتها (little-endian). این حالت پیش‌فرض است.
-msim: انتخاب فایل‌های راه‌اندازی و اسکریپت پیونددهندهٔ مناسب برای شبیه‌ساز.
-msdata=default: قرار دادن داده‌های سراسری و ایستا (static) کوچک در بخش ".neardata" که ثبات "B14" به آن اشاره می‌کند. قرار دادن داده‌های سراسری و ایستای کوچک مقداردهی‌نشده در بخش ".bss" که مجاور بخش ".neardata" است. قرار دادن داده‌های فقط‌خواندنی کوچک در بخش ".rodata". بخش‌های متناظر مورد استفاده برای قطعات بزرگ داده شامل ".fardata"، ".far" و ".const" هستند.
-msdata=all: قرار دادن تمام داده‌ها، و نه فقط اشیاء کوچک، در بخش‌های رزرو شده برای داده‌های کوچک، و استفاده از آدرس‌دهی نسبی به ثبات "B14" برای دسترسی به آن‌ها.
-msdata=none: هیچ استفاده‌ای از بخش‌های رزرو شده برای داده‌های کوچک نمی‌کند و از آدرس‌های مطلق برای دسترسی به تمام داده‌ها استفاده می‌کند. قرار دادن تمام داده‌های سراسری و ایستای مقداردهی‌شده در بخش ".fardata"، و تمام داده‌های مقداردهی‌نشده در بخش ".far". قرار دادن تمام داده‌های ثابت در بخش ".const".

گزینه‌های CRIS

این گزینه‌ها به‌طور ویژه برای پورت‌های CRIS تعریف شده‌اند.

-march=architecture-type
-mcpu=architecture-type: تولید کد برای معماری مشخص‌شده. گزینه‌های انتخابی برای architecture-type به ترتیب عبارتند از v3، v8 و v10 برای ETRAX 4، ETRAX 100 و ETRAX 100 LX. پیش‌فرض v0 است.
-mtune=architecture-type: بهینه‌سازی تمام جنبه‌های کاربردی کد تولیدشده برای architecture-type، به جز ABI و مجموعهٔ دستورالعمل‌های در دسترس. گزینه‌های انتخابی برای architecture-type همانند گزینه‌های -march=architecture-type هستند.
-mmax-stack-frame=n: هنگامی که فریم پشتهٔ یک تابع از n بایت فراتر رود هشدار می‌دهد.
-metrax4
-metrax100: گزینه‌های -metrax4 و -metrax100 به ترتیب مترادف‌های -march=v3 و -march=v8 هستند.
-mmul-bug-workaround
-mno-mul-bug-workaround: دور زدن یک ایراد در دستورالعمل‌های "muls" و "mulu" برای مدل‌های پردازنده‌ای که این مشکل در آن‌ها صدق می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-mpdebug: فعال کردن اطلاعات مفصل مرتبط با اشکال‌زدایی مختص به CRIS در کد اسمبلی. این گزینه همچنین اثر غیرفعال کردن نشانگر کد قالب‌بندی‌شدهٔ #NO_APP به اسمبلر در ابتدای فایل اسمبلی را به همراه دارد.
-mcc-init: از نتایج کدهای وضعیت (condition-code) حاصل از دستورالعمل پیشین استفاده نکنید؛ همیشه قبل از استفاده از کدهای وضعیت، دستورالعمل‌های مقایسه و آزمون را صادر می‌کند.
-mno-side-effects: دستورالعمل‌های دارای اثرات جانبی را در حالت‌های آدرس‌دهی به جز پس‌افزایش (post-increment) صادر نمی‌کند.
-mstack-align
-mno-stack-align
-mdata-align
-mno-data-align
-mconst-align
-mno-const-align: این گزینه‌ها (گزینه‌های حاوی no-) ترازسازی (یا حذف ترتیبات ترازسازی) فریم پشته، داده‌های منفرد و مقادیر ثابت را بر اساس حداکثر اندازهٔ دسترسی منفرد به داده برای مدل CPU انتخاب‌شده تنظیم می‌کنند. حالت پیش‌فرض، تنظیم ترازسازی ۳۲ بیتی است. جزئیات ABI مانند چینش ساختار (structure layout) تحت تأثیر این گزینه‌ها قرار نمی‌گیرند..IP -m32-bit 4
-m16-bit
-m8-bit: مشابه گزینه‌های تراز stack-، data- و const-align در بالا، این گزینه‌ها ترتیبی می‌دهند که چارچوب پشته (stack frame)، داده‌های قابل نوشتن و مقادیر ثابت، همگی با تراز ۳۲ بیتی، ۱۶ بیتی یا ۸ بیتی قرار گیرند. پیش‌فرض، تراز ۳۲ بیتی است.
-mno-prologue-epilogue
-mprologue-epilogue: با -mno-prologue-epilogue، مقدمه (prologue) و مؤخره (epilogue) عادی تابع که چارچوب پشته را برپا می‌کنند حذف می‌شوند و هیچ دستور بازگشت یا توالی‌های بازگشتی در کد تولید نمی‌گردد. از این گزینه تنها همراه با بازبینی چشمی کد کامپایل‌شده استفاده کنید: هنگامی که ثبات‌های ذخیره‌شده توسط فراخوانده (call-saved registers) باید ذخیره شوند یا نیاز به تخصیص فضا برای متغیرهای محلی باشد، هیچ هشدار یا خطایی صادر نمی‌شود.
-melf: گزینه قدیمی و بی‌اثر (no-op).
-sim: این گزینه ترتیبی می‌دهد تا پیوند با توابع ورودی-خروجی از یک کتابخانه شبیه‌ساز انجام شود. کد، داده‌های مقداردهی‌شده و داده‌های با مقدار اولیه صفر، به‌صورت پی‌درپی تخصیص می‌یابند.
-sim2: مشابه -sim، اما گزینه‌هایی را به پیونددهنده ارسال می‌کند تا داده‌های مقداردهی‌شده در 0x40000000 و داده‌های با مقدار اولیه صفر در 0x80000000 مستقر شوند.

گزینه‌های C-SKY (C-SKY Options)

‏GCC هنگام کامپایل برای پردازنده‌های C-SKY V2 از این گزینه‌ها پشتیبانی می‌کند.

-march=arch

معماری مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای arch عبارتند از: ck801، ck802، ck803، ck807، و ck810. مقدار پیش‌فرض ck810 است.

-mcpu=cpu

پردازنده مقصد C-SKY را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر برای cpu عبارتند از: ck801، ck801t، ck802، ck802t، ck802j، ck803، ck803h، ck803t، ck803ht، ck803f، ck803fh، ck803e، ck803eh، ck803et، ck803eht، ck803ef، ck803efh، ck803ft، ck803eft، ck803efht، ck803r1، ck803hr1، ck803tr1، ck803htr1، ck803fr1، ck803fhr1، ck803er1، ck803ehr1، ck803etr1، ck803ehtr1، ck803efr1، ck803efhr1، ck803ftr1، ck803eftr1، ck803efhtr1، ck803s، ck803st، ck803se، ck803sf، ck803sef، ck803seft، ck807e، ck807ef، ck807، ck807f، ck810e، ck810et، ck810ef، ck810eft، ck810، ck810v، ck810f، ck810t، ck810fv، ck810tv، ck810ft، و ck810ftv.

کد بزرگ‌پایان (big-endian) یا کوچک‌پایان (little-endian) را انتخاب می‌کند. مقدار پیش‌فرض، کوچک‌پایان است.

-mfloat-abi=name

مشخص می‌کند که از کدام ABI ممیز شناور استفاده شود. مقادیر مجاز عبارتند از: soft، softfp و hard.

مشخص کردن soft باعث می‌شود که GCC خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور تولید کند. softfp اجازه تولید کد با استفاده از دستورهای ممیز شناور سخت‌افزاری را می‌دهد، اما همچنان از قراردادهای فراخوانی soft-float استفاده می‌کند. hard امکان تولید دستورهای ممیز شناور را فراهم کرده و از قراردادهای فراخوانی مختص FPU استفاده می‌کند.

پیش‌فرض به پیکربندی خاص مقصد بستگی دارد. توجه داشته باشید که ABIهای hard-float و soft-float از نظر پیوند با یکدیگر سازگار نیستند؛ باید کل برنامه خود را با همان ABI کامپایل کرده و با مجموعه‌ای سازگار از کتابخانه‌ها پیوند دهید.

پیاده‌سازی‌های سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری ممیز شناور را انتخاب می‌کند. پیش‌فرض، ممیز شناور نرم‌افزاری (soft float) است.

-mdouble-float

-mno-double-float

هنگامی که -mhard-float فعال باشد، تولید دستورهای ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر هنگام کامپایل برای CK803.

-mfdivdu

-mno-fdivdu

هنگامی که -mhard-float فعال باشد، تولید دستورهای "frecipd"، "fsqrtd"، و "fdivd" را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر در هنگام کامپایل برای CK803.

-mfpu=fpu

پردازنده ممیز شناور را انتخاب می‌کند. این گزینه تنها همراه با -mhard-float قابل استفاده است. مقادیر مجاز برای fpu عبارتند از: fpv2_sf (معادل با -mno-double-float -mno-fdivdu)، fpv2 (-mdouble-float -mno-divdu)، و fpv2_divd (-mdouble-float -mdivdu).

-melrw

-mno-elrw

دستور توسعه‌یافته‌ی "lrw" را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای CK801 روشن (on) و در غیر این صورت خاموش (off) است.

-mistack

-mno-istack

دستورهای پشته وقفه (interrupt stack) را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش (off) است.

گزینه -mistack برای رسیدگی به ویژگی‌های (attributes) تابعی "interrupt" و "isr" لازم است.

-mmp

دستورهای چندپردازنده‌ای را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش (off) است.

-mcp

دستورهای کمک‌پردارنده (coprocessor) را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش (off) است.

-mcache

دستورهای کمک‌پردارنده را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش (off) است.

-msecurity

دستورهای امنیتی C-SKY را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش (off) است.

-mtrust

دستورهای مورد اعتماد (trust) C-SKY را فعال می‌کند؛ پیش‌فرض خاموش (off) است.

-mdsp

-medsp

-mvdsp

به ترتیب دستورهای C-SKY DSP، پردازش سیگنال دیجیتال پیشرفته (Enhanced DSP)، یا برداری (Vector DSP) را فعال می‌کند. تمامی این گزینه‌ها به‌طور پیش‌فرض خاموش (off) هستند.

-mdiv

-mno-div

دستورهای تقسیم را تولید می‌کند. پیش‌فرض خاموش (off) است.

-msmart

-mno-smart

تولید کد برای حالت هوشمند (Smart Mode)، با استفاده از تنها ثبات‌های شماره‌های 0 تا 7 جهت فراهم ساختن امکان استفاده از دستورهای ۱۶ بیتی. این گزینه برای CK801 که این رفتار در آن الزامی است نادیده گرفته می‌شود، و به‌طور پیش‌فرض برای CK802 روشن (on) است. برای سایر مقاصد، پیش‌فرض خاموش (off) است.

-mhigh-registers

-mno-high-registers

تولید کد با استفاده از ثبات‌های بالایی شماره‌های 16 تا 31. این گزینه در CK801، CK802 یا CK803 پشتیبانی نمی‌شود، و به‌طور پیش‌فرض برای سایر پردازنده‌ها فعال است.

-manchor

-mno-anchor

تولید کد با استفاده از نشانی‌های نماد لنگر سراسری (global anchor symbol addresses)..IP -mpushpop 4

-mno-pushpop

تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های "push" و "pop". این گزینه به‌صورت پیش‌فرض فعال است.

-mmultiple-stld

-mstm

-mno-multiple-stld

-mno-stm

تولید کد با استفاده از دستورالعمل‌های "stm" و "ldm". این گزینه روی CK801 پشتیبانی نمی‌شود، اما روی سایر پردازنده‌ها به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mconstpool

-mno-constpool

ایجاد مخازن ثوابت (constant pools) در کامپایلر به‌جای واگذاری آن به اسمبلر. این گزینه حالت پیش‌فرض بوده و برای تولید صحیح کد روی CK801 و CK802 الزامی است، و روی سایر پردازنده‌ها اختیاری می‌باشد.

-mstack-size

-mno-stack-size

درج دایرکتیوهای ".stack_size" به ازای هر تابع در خروجی اسمبلی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mccrt

-mno-ccrt

تولید کد برای زمان اجرای (runtime) کامپایلر C-SKY به‌جای libgcc. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mbranch-cost=n

تنظیم هزینهٔ انشعاب‌ها (branch costs) تقریباً به اندازهٔ "n" دستورالعمل. مقدار پیش‌فرض 1 است.

-msched-prolog

-mno-sched-prolog

اجازه دادن به زمان‌بندی توالی‌های پرولوگ و اپیلوگ توابع. استفاده از این گزینه می‌تواند منجر به تولید کدی شود که با الزامات پرولوگ در C-SKY V2 ABI سازگار نبوده و امکان اشکال‌زدایی یا بازگردانی پشته (backtrace) آن وجود نداشته باشد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

کتابخانهٔ libsemi.a را که با شبیه‌ساز سازگار است پیوند می‌دهد. تنها برای کامپایلر ELF قابل اعمال است.

گزینه‌های Cygwin و MinGW

این گزینه‌های اضافی برای مقصدهای Microsoft Windows در دسترس هستند:

-mconsole: این گزینه مشخص می‌کند که یک برنامهٔ کنسولی تولید شود؛ این کار با دستور دادن به پیونددهنده (linker) برای تنظیم نوع زیرسیستم در سرآیند PE به مقدار مورد نیاز برای برنامه‌های کنسولی انجام می‌پذیرد. این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس بوده و روی این مقصدها به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mcrtdll=library: پیش‌پردازش، کامپایل یا پیوند با library مشخص‌شده از C RunTime DLL. این گزینه ماکروهای پیش‌تعریف‌شدهٔ "__CRTDLL__"، "__MSVCRT__"، "_UCRT" و "__MSVCRT_VERSION__" را برای library مربوط به CRT مشخص‌شده تنظیم کرده، فایل آغازین را برای کتابخانهٔ CRT برمی‌گزیند و با آن پیوند می‌زند. نام‌های شناخته‌شدهٔ کتابخانهٔ CRT برای پیش‌پردازنده عبارتند از: "crtdll*"، "msvcrt10*"، "msvcrt20*"، "msvcrt40*"، "msvcr40*"، "msvcrtd*"، "msvcrt-os*"، "msvcr70*"، "msvcr71*"، "msvcr80*"، "msvcr90*"، "msvcr100*"، "msvcr110*"، "msvcr120*" و "ucrt*". اگر این گزینه مشخص نشود، کتابخانهٔ پیش‌فرض واردسازی MinGW یعنی "msvcrt" برای پیوند به‌کار می‌رود و هیچ تنظیم دیگری برای پیش‌پردازنده انجام نخواهد شد. کتابخانهٔ واردسازی "msvcrt" در MinGW صرفاً یک پیوند نمادین به (یا کپی‌ای از) کتابخانهٔ واردسازی CRT دیگری در MinGW است که در هنگام کامپایل MinGW انتخاب شده است. کتابخانهٔ واردسازی "msvcrt-os" در MinGW برای کتابخانهٔ سیستمی "msvcrt.dll" ویندوز بوده و در اغلب موارد کتابخانهٔ پیش‌فرض واردسازی MinGW است. به‌طور کلی، تغییر CRT DLL مستلزم کامپایل مجدد کل MinGW CRT است. این گزینه صرفاً برای اهداف آزمایشی و ارزیابی کاربرد دارد. این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است.
-mdll: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که یک DLL---کتابخانهٔ پیوند پویا---باید تولید شود، و بدین‌صورت امکان انتخاب شیء آغازین زمان اجرای لازم و نقطهٔ ورود را فراهم می‌سازد.
-mnop-fun-dllimport: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که ویژگی "dllimport" باید نادیده گرفته شود.
-mthreads: این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است. مشخص می‌کند که پشتیبانی از ریسمان‌های مختص به MinGW باید استفاده شود.
-municode: این گزینه برای مقصدهای MinGW-w64 در دسترس است. این گزینه موجب می‌شود که ماکروی پیش‌پردازندهٔ "UNICODE" از پیش تعریف شود و کد آغازین زمان اجرا با قابلیت پشتیبانی از یونیکد انتخاب گردد.
-mwin32: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که ماکروهای معمول پیش‌تعریف‌شدهٔ Microsoft Windows در پیش‌پردازنده تنظیم شوند، اما تأثیری بر انتخاب کتابخانهٔ زمان اجرا/کد آغازین نخواهد داشت.
-mwindows: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند که یک برنامهٔ دارای واسط گرافیکی (GUI) باید با دستور به پیونددهنده برای تنظیم مناسب نوع زیرسیستم در سرآیند PE تولید شود.
-fno-set-stack-executable: این گزینه برای مقصدهای MinGW در دسترس است. مشخص می‌کند که پرچم قابل اجرا بودن برای پشته‌ای که توسط توابع تودرتو استفاده می‌شود، تنظیم نشود. این امر برای باینری‌هایی که در حالت هستهٔ (kernel mode) Microsoft Windows اجرا می‌شوند ضروری است، زیرا در آنجا User32 API که برای تنظیم مجوزهای اجرایی به کار می‌رود، در دسترس نیست.
-fwritable-relocated-rdata: این گزینه برای مقصدهای MinGW و Cygwin در دسترس است. مشخص می‌کند که داده‌های بازآدرس‌دهی‌شده در بخش فقط‌خواندنی، درون بخش ".data" قرار گیرند. این ویژگی برای زمان‌های اجرای قدیمی‌تری که از تغییر بخش‌های ".rdata" برای شبه‌بازآدرس‌دهی پشتیبانی نمی‌کنند، ضروری است.
-mpe-aligned-commons: این گزینه برای مقصدهای Cygwin و MinGW در دسترس است. این گزینه مشخص می‌کند پسوند GNU برای ساختار فایل PE که امکان هم‌ترازی صحیح متغیرهای COMMON را فراهم می‌کند، در هنگام تولید کد باید استفاده شود. در صورتی که GCC تشخیص دهد اسمبلر مقصد یافت‌شده در حین پیکربندی از این قابلیت پشتیبانی می‌کند، به‌طور پیش‌فرض فعال خواهد بود.

همچنین برای گزینه‌های استاندارد، گزینه‌های x86 را ببینید.

گزینه‌های Darwin

این گزینه‌ها برای تمامی معماری‌هایی که سیستم‌عامل Darwin را اجرا می‌کنند تعریف شده‌اند.

کامپایلر FSF GCC در Darwin فایل‌های شیء چندمعماری («fat») ایجاد نمی‌کند؛ بلکه یک فایل شیء صرفاً برای همان تک معماری‌ای ایجاد می‌کند که GCC برای هدف قرار دادن آن ساخته شده است. نسخهٔ GCC شرکت Apple در Darwin در صورتی که چندین گزینهٔ -arch استفاده شوند، فایل‌های «fat» می‌سازد؛ این کار با چندین بار اجرای کامپایلر یا پیونددهنده و متصل کردن نتایج به یکدیگر با lipo صورت می‌پذیرد.

زیرنوع (subtype) فایل ایجادشده (مانند ppc7400 یا ppc970 یا i686) توسط پرچم‌هایی تعیین می‌شود که ISA مورد نظر GCC را مشخص می‌کنند، مانند -mcpu یا -march. از گزینهٔ -force_cpusubtype_ALL می‌توان برای بازنویسی و لغو این رفتار استفاده کرد.

ابزارهای Darwin در مواجهه با عدم تطابق در ISA رفتارهای متفاوتی دارند. اسمبلر، as، تنها اجازهٔ استفاده از دستورالعمل‌هایی را می‌دهد که برای زیرنوع فایل در حال تولید معتبر باشند؛ بنابراین نمی‌توان دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی را در یک فایل شیء ppc750 قرار داد. پیونددهندهٔ کتابخانه‌های اشتراکی، /usr/bin/libtool، در صورتی که درخواست ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی با زیرنوعی با محدودیت کمتر نسبت به فایل‌های ورودی‌اش را دریافت کند (برای مثال، تلاش برای قرار دادن یک فایل شیء ppc970 در یک کتابخانهٔ ppc7400)، شکست خورده و خطا چاپ می‌کند. پیونددهندهٔ فایل‌های اجرایی، ld، بدون اخطار، محدودکننده‌ترین زیرنوع در میان فایل‌های ورودی‌اش را به فایل اجرایی اختصاص می‌دهد.

-Fdir: افزودن دایرکتوری چارچوب (framework) dir به ابتدای فهرست دایرکتوری‌هایی که باید برای فایل‌های سرآیند جستجو شوند. این دایرکتوری‌ها با موارد مشخص‌شده توسط گزینه‌های -I در هم آمیخته شده و به ترتیب از چپ به راست پویش می‌شوند.
دایرکتوری چارچوب، پوشه‌ای است که چارچوب‌ها در آن قرار دارند. یک چارچوب، پوشه‌ای است که مستقیماً شامل یک دایرکتوری Headers و/یا PrivateHeaders بوده و نام آن به .framework ختم می‌شود. نام چارچوب، همان نام این دایرکتوری بدون پسوند .framework است. سرآیندهای مربوط به چارچوب در یکی از آن دو پوشه یافت می‌شوند، به طوری که ابتدا Headers جستجو می‌گردد. یک زیرچارچوب (subframework)، پوشهٔ چارچوبی است که در پوشهٔ Frameworks یک چارچوب قرار دارد. شامل‌سازی (include) سرآیندهای زیرچارچوب تنها می‌تواند در سرآیندی از همان چارچوبِ دربردارندهٔ زیرچارچوب، یا در سرآیند یک زیرچارچوب همتا رخ دهد. دو زیرچارچوب در صورتی همتا هستند که در یک چارچوب یکسان واقع شده باشند. یک زیرچارچوب نباید نامی مشابه با یک چارچوب داشته باشد؛ در صورت نقض این قاعده هشداری صادر می‌شود. در حال حاضر یک زیرچارچوب نمی‌تواند زیرچارچوب‌های دیگری داشته باشد؛ در آینده ممکن است این سازوکار برای پشتیبانی از آن گسترش یابد. چارچوب‌های استاندارد را می‌توان در /System/Library/Frameworks و /Library/Frameworks یافت. یک نمونه include به شکل "#include <Framework/header.h>" است، که در آن Framework نشان‌دهندهٔ نام چارچوب بوده و header.h در دایرکتوری PrivateHeaders یا Headers قرار دارد..IP -iframeworkdir 4 مشابه -F است، با این تفاوت که با دایرکتوری به عنوان یک دایرکتوری سیستمی رفتار می‌شود. تفاوت اصلی بین این -iframework و -F در این است که با -iframework کامپایلر هشداری دربارهٔ ساختارهای موجود در فایل‌های سرایند یافت‌شده از طریق dir صادر نمی‌کند. این گزینه تنها برای خانوادهٔ زبان‌های C معتبر است.
-gused: اطلاعات اشکال‌زدایی را برای نمادهایی که استفاده شده‌اند تولید می‌کند. برای قالب اشکال‌زدایی stabs، این گزینه -feliminate-unused-debug-symbols را فعال می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض روشن (ON) است.
-gfull: اطلاعات اشکال‌زدایی را برای تمام نمادها و نوع‌ها تولید می‌کند.
-fconstant-cfstrings: گزینهٔ -fconstant-cfstrings یک نام مستعار برای -mconstant-cfstrings است.
-mconstant-cfstrings: هنگامی که زمان‌اجرای NeXT استفاده می‌شود (پیش‌فرض در این سیستم‌ها)، هرگونه تنظیمات -fconstant-string-class را لغو کرده و باعث می‌شود لیترال‌های "@"..."" به عنوان رشته‌های ثابت CoreFoundation چیدمان شوند.
-mmacosx-version-min=version: قدیمی‌ترین نسخهٔ MacOS X که این فایل اجرایی بر روی آن اجرا خواهد شد version است. مقادیر معمول پشتیبانی‌شده برای version شامل 12، 10.12 و 10.5.8 است.
اگر کامپایلر طوری ساخته شده باشد که به‌طور پیش‌فرض از سرایندهای سیستم استفاده کند، پیش‌فرض این گزینه نسخهٔ سیستمی خواهد بود که کامپایلر روی آن در حال اجراست؛ در غیر این صورت پیش‌فرض انجام انتخاب‌هایی است که تا حد امکان با بیشترین تعداد سیستم‌ها و پایگاه‌های کد سازگار باشند.
-mkernel: حالت توسعهٔ هسته را فعال می‌کند. گزینهٔ -mkernel در صورت امکان گزینه‌های -static، -fno-common، -fno-use-cxa-atexit، -fno-exceptions، -fno-non-call-exceptions، -fapple-kext، -fno-weak و -fno-rtti را تنظیم می‌کند. این حالت همچنین برای مقصدهای PowerPC، گزینه‌های -mno-altivec، -msoft-float، -fno-builtin و -mlong-branch را تنظیم می‌نماید.
-mone-byte-bool: پیش‌فرض‌های مربوط به "bool" را لغو می‌کند به‌گونه‌ای که "sizeof(bool)==1" برقرار شود. به‌طور پیش‌فرض هنگام کامپایل برای Darwin/PowerPC مقدار sizeof(bool) برابر با 4 و هنگام کامپایل برای Darwin/x86 برابر با 1 است، بنابراین این گزینه تأثیری بر روی x86 ندارد.
هشدار: سوئیچ -mone-byte-bool باعث می‌شود GCC کدی تولید کند که با کد تولیدشده بدون این سوئیچ از نظر باینری سازگار نیست. استفاده از این سوئیچ ممکن است نیازمند کامپایل مجدد تمام پودمان‌های دیگر در برنامه، از جمله کتابخانه‌های سیستم باشد. از این سوئیچ برای تطابق با یک مدل دادهٔ غیرپیش‌فرض استفاده کنید.
-mfix-and-continue
-ffix-and-continue
-findirect-data: کدی مناسب برای توسعه با چرخهٔ بازگشت سریع تولید می‌کند، به عنوان مثال تا به GDB اجازه دهد فایل‌های .o را به‌طور پویا درون برنامه‌های از قبل در حال اجرا بارگذاری کند. گزینه‌های -findirect-data و -ffix-and-continue برای سازگاری با نسخه‌های پیشین ارائه شده‌اند.
-all_load: تمام اعضای کتابخانه‌های آرشیو ایستا را بارگذاری می‌کند. برای اطلاعات بیشتر صفحهٔ راهنمای ld(1) را ببینید.
-arch_errors_fatal: باعث می‌شود خطاهای مربوط به فایل‌هایی با معماری نادرست مهلک در نظر گرفته شوند.
-bind_at_load: باعث می‌شود فایل خروجی به‌گونه‌ای نشانه‌گذاری شود که پیونددهندهٔ پویا هنگام بارگذاری یا اجرای فایل، تمام ارجاعات تعریف‌نشده را مقید کند.
-bundle: فایلی با قالب Mach-o bundle تولید می‌کند. برای اطلاعات بیشتر صفحهٔ راهنمای ld(1) را ببینید.
-bundle_loader executable: این گزینه فایل اجرایی (executable) را مشخص می‌کند که فایل خروجی ساختِ در حال پیوند را بارگذاری خواهد کرد. برای اطلاعات بیشتر صفحهٔ راهنمای ld(1) را ببینید.
-dynamiclib: هنگامی که این گزینه مشخص شود، GCC در زمان پیوند با استفاده از دستور libtool در Darwin، به جای یک فایل اجرایی یک کتابخانهٔ پویا تولید می‌کند.
-force_cpusubtype_ALL: این گزینه باعث می‌شود فایل خروجی GCC به‌جای زیرنوعی که توسط گزینهٔ -mcpu یا -march تعیین می‌شود، دارای زیرنوع ALL باشد.
-nodefaultrpaths: مسیرهای اجرای (run paths) پیش‌فرض دایرکتوری‌های کتابخانهٔ کامپایلر را به فایل‌های اجرایی، پودمان‌ها یا کتابخانه‌های پویا اضافه نمی‌کند. در macOS 10.5 و جدیدتر، مسیر اجرای تعبیه‌شده به‌طور پیش‌فرض اضافه می‌شود مگر آنکه کاربر -nodefaultrpaths را به خط پیوند بیفزاید. مسیرهای اجرا برای ساخت در macOS نسخهٔ 10.11 یا جدیدتر مورد نیاز هستند (و بنابراین اجباری می‌شوند).
-allowable_client client_name
-client_name
-compatibility_version
-current_version
-dead_strip
-dependency-file
-dylib_file
-dylinker_install_name
-dynamic
-exported_symbols_list
-filelist
-flat_namespace
-force_flat_namespace
-headerpad_max_install_names
-image_base
-init
-install_name
-keep_private_externs
-multi_module
-multiply_defined
-multiply_defined_unused
-noall_load
-no_dead_strip_inits_and_terms
-nofixprebinding
-nomultidefs
-noprebind
-noseglinkedit
-pagezero_size
-prebind
-prebind_all_twolevel_modules
-private_bundle
-read_only_relocs
-sectalign
-sectobjectsymbols
-whyload
-seg1addr
-sectcreate
-sectobjectsymbols
-sectorder
-segaddr
-segs_read_only_addr
-segs_read_write_addr
-seg_addr_table
-seg_addr_table_filename
-seglinkedit
-segprot
-segs_read_only_addr
-segs_read_write_addr
-single_module
-sub_library
-sub_umbrella
-twolevel_namespace
-umbrella
-undefined
-unexported_symbols_list
-weak_reference_mismatches
-whatsloaded: این گزینه‌ها به پیونددهندهٔ Darwin ارسال می‌شوند. صفحهٔ راهنمای پیونددهندهٔ Darwin آن‌ها را با جزئیات شرح می‌دهد.

گزینه‌های DEC Alpha

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های DEC Alpha تعریف شده‌اند:

-mno-soft-float
-msoft-float: استفاده (عدم استفاده) از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور برای عملیات ممیز شناور. هنگامی که -msoft-float مشخص شود، توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور استفاده می‌شوند. مگر اینکه با روال‌هایی جایگزین شوند که عملیات ممیز شناور را شبیه‌سازی می‌کنند، یا به نحوی کامپایل شده باشند که چنین روال‌های شبیه‌سازی را فراخوانی کنند، این روال‌ها دستورات ممیز شناور صادر می‌کنند. اگر برای یک Alpha بدون عملیات ممیز شناور کامپایل می‌کنید، باید اطمینان حاصل کنید که کتابخانه به گونه‌ای ساخته شده است که آن‌ها را فراخوانی نکند.
توجه داشته باشید که پیاده‌سازی‌های Alpha بدون عملیات ممیز شناور نیز ملزم به داشتن ثبات‌های ممیز شناور هستند.
-mfp-reg
-mno-fp-regs: تولید کدی که از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). -mno-fp-regs به معنای اعمال -msoft-float است. اگر از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده نشود، عملوندهای ممیز شناور در ثبات‌های عدد صحیح ارسال می‌شوند، گویی که عدد صحیح هستند، و نتایج ممیز شناور به جای $f0 در $0 بازگردانده می‌شوند. این یک توالی فراخوانی غیراستاندارد است، بنابراین هر تابعی با یک آرگومان یا مقدار بازگشتی ممیز شناور که توسط کدی کامپایل‌شده با -mno-fp-regs فراخوانی شود، باید با همان گزینه کامپایل شده باشد.
یک کاربرد متداول این گزینه، ساخت کرنلی است که از هیچ ثبات ممیز شناوری استفاده نمی‌کند و بنابراین نیازی به ذخیره و بازیابی آن‌ها ندارد.
-mieee: معماری Alpha سخت‌افزار ممیز شناور بهینه‌شده برای حداکثر کارایی را پیاده‌سازی می‌کند. این معماری تا حد زیادی با استاندارد ممیز شناور IEEE سازگار است. با این حال، برای انطباق کامل، به کمک نرم‌افزاری نیاز است. این گزینه کدی کاملاً منطبق بر IEEE تولید می‌کند به‌جز اینکه inexact-flag نگهداری نمی‌شود (زیر را ببینید). اگر این گزینه روشن باشد، ماکروی پیش‌پردازندهٔ "_IEEE_FP" در حین کامپایل تعریف می‌شود. کد حاصل کارایی کمتری دارد اما قادر است به درستی از اعداد غیرعادی (denormalized) و مقادیر استثنایی IEEE مانند عددناپذیر (not-a-number) و مثبت/منفی بی‌نهایت پشتیبانی کند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -ieee_with_no_inexact می‌نامند.
-mieee-with-inexact: این گزینه مانند -mieee است، به‌جز اینکه کد تولید شده inexact-flag مربوط به IEEE را نیز نگهداری می‌کند. فعال کردن این گزینه باعث می‌شود کد تولید شده محاسبات کاملاً منطبق بر IEEE را پیاده‌سازی کند. علاوه بر "_IEEE_FP"، ماکروی پیش‌پردازندهٔ "_IEEE_FP_EXACT" نیز تعریف می‌شود. در برخی از پیاده‌سازی‌های Alpha، کد حاصل ممکن است به طور قابل توجهی کندتر از کدی اجرا شود که به صورت پیش‌فرض تولید می‌شود. از آنجا که کدهای بسیار کمی به inexact-flag وابسته هستند، معمولاً نباید این گزینه را مشخص کنید. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -ieee_with_inexact می‌نامند.
-mfp-trap-mode=trap-mode: این گزینه کنترل می‌کند که چه تله‌های مربوط به ممیز شناور فعال باشند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -fptm trap-mode می‌نامند. حالت تله را می‌توان روی یکی از چهار مقدار زیر تنظیم کرد:

n: این تنظیم پیش‌فرض (عادی) است. تنها تله‌هایی فعال می‌شوند که در نرم‌افزار نمی‌توان آن‌ها را غیرفعال کرد (مانند تلهٔ تقسیم بر صفر).
u: علاوه بر تله‌های فعال‌شده توسط n، تله‌های سرریز منفی (underflow) نیز فعال می‌شوند.
su: مانند u، اما دستورالعمل‌ها به عنوان ایمن برای تکمیل نرم‌افزاری نشانه‌گذاری می‌شوند (برای جزئیات به راهنمای معماری Alpha مراجعه کنید).
sui: مانند su، اما تله‌های غیردقیق (inexact) نیز فعال می‌شوند.

-mfp-rounding-mode=rounding-mode: حالت گرد کردن IEEE را انتخاب می‌کند. سایر کامپایلرهای Alpha این گزینه را -fprm rounding-mode می‌نامند. مقدار rounding-mode می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

n: حالت گرد کردن عادی IEEE. اعداد ممیز شناور به سمت نزدیک‌ترین عدد ماشین یا در صورت تساوی، به سمت عدد زوج ماشین گرد می‌شوند.
m: گرد کردن به سمت منفی بی‌نهایت.
c: حالت گرد کردن بریده‌شده (Chopped). اعداد ممیز شناور به سمت صفر گرد می‌شوند.
d: حالت گرد کردن پویا. فیلدی در ثبات کنترل ممیز شناور (fpcr، به راهنمای مرجع معماری Alpha مراجعه کنید) حالت گرد کردن فعال را کنترل می‌کند. کتابخانهٔ C این ثبات را برای گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت مقداردهی اولیه می‌کند. بنابراین، مگر اینکه برنامهٔ شما fpcr را تغییر دهد، d متناظر با گرد کردن به سمت مثبت بی‌نهایت است.

-mtrap-precision=trap-precision: در معماری Alpha، تله‌های ممیز شناور نادقیق (imprecise) هستند. این بدان معناست که بدون کمک نرم‌افزاری، بازیابی پس از یک تلهٔ ممیز شناور غیرممکن است و اجرای برنامه معمولاً باید پایان یابد. GCC می‌تواند کدی تولید کند که بتواند به گرداننده‌های تله در سیستم‌عامل در تعیین محل دقیقی که باعث ایجاد تلهٔ ممیز شناور شده است کمک کند. بسته به نیازمندی‌های یک برنامه، سطوح مختلفی از دقت را می‌توان انتخاب کرد:

p: دقت در سطح برنامه. این گزینه پیش‌فرض است و بدین معنی است که گردانندهٔ تله فقط می‌تواند تشخیص دهد کدام برنامه باعث بروز استثنای ممیز شناور شده است.
f: دقت در سطح تابع. گردانندهٔ تله می‌تواند تابعی را که باعث بروز استثنای ممیز شناور شده است مشخص کند.
i: دقت در سطح دستورالعمل. گردانندهٔ تله می‌تواند دستورالعمل دقیقی را که باعث بروز استثنای ممیز شناور شده است تعیین کند.

سایر کامپایلرهای Alpha گزینه‌های معادلی به نام‌های -scope_safe و -resumption_safe ارائه می‌دهند.

-mieee-conformant

این گزینه کد تولید شده را به عنوان منطبق بر IEEE علامت‌گذاری می‌کند. نباید از این گزینه استفاده کنید مگر اینکه -mtrap-precision=i و یکی از گزینه‌های -mfp-trap-mode=su یا -mfp-trap-mode=sui را نیز تعیین کرده باشید. تنها اثر آن، درج خط .eflag 48 در پیش‌درآمد تابع (prologue) در فایل اسمبلی تولید شده است.

-mbuild-constants

به طور معمول GCC یک مقدار ثابت صحیح ۳۲ یا ۶۴ بیتی را بررسی می‌کند تا ببیند آیا می‌تواند آن را در دو یا سه دستورالعمل از مقادیر ثابت کوچک‌تر بسازد یا خیر. اگر نتواند، ثابت را به عنوان یک لیترال درج می‌کند و کدی تولید می‌کند تا آن را در زمان اجرا از بخش داده (data segment) بارگذاری کند.

از این گزینه برای الزام GCC به ساخت تمام مقادیر ثابت صحیح با استفاده از کد دستورالعمل‌ها استفاده کنید، حتی اگر به دستورالعمل‌های بیشتری نیاز داشته باشد (حداکثر شش دستورالعمل است).

به طور معمول از این گزینه برای ساخت بارگذار پویای یک کتابخانهٔ مشترک (dynamic loader) استفاده می‌شود. این بارگذار که خود یک کتابخانهٔ مشترک است، باید پیش از اینکه بتواند متغیرها و مقادیر ثابت را در بخش دادهٔ خود پیدا کند، خودش را در حافظه بازنشانی (relocate) کند.

مشخص می‌کند که آیا GCC باید کدی برای استفاده از مجموعه‌دستورالعمل‌های اختیاری BWX، CIX، FIX و MAX تولید کند یا خیر. حالت پیش‌فرض، استفاده از مجموعه‌دستورالعمل‌هایی است که توسط نوع پردازندهٔ تعیین‌شده با گزینهٔ -mcpu= پشتیبانی می‌شوند، یا در صورت عدم تعیین، مجموعه‌دستورالعمل‌های پردازنده‌ای که GCC روی آن ساخته شده است به کار گرفته می‌شوند..IP -msafe-bwa 4

-mno-safe-bwa

مشخص می‌کند که در نبود مجموعه دستورالعمل اختیاری BWX، آیا GCC باید برای دسترسی‌های حافظه بایتی و کلمه هم‌تراز (aligned word)، کد ایمن در برابر چندریسمانی (multi-thread) و سیگنال‌های ناهمگام (async-signal) تولید کند یا خیر.

-msafe-partial

-mno-safe-partial

مشخص می‌کند که آیا GCC باید برای دسترسی‌های جزئی به حافظه، کد ایمن در برابر چندریسمانی و سیگنال‌های ناهمگام تولید کند یا خیر؛ این دسترسی‌ها شامل دسترسی‌های تکه‌تکه به داده‌های ناهم‌تراز و همچنین دسترسی‌های بلوکی به بخش‌های ابتدایی و انتهایی انواع تجمعی یا سایر اشیای موجود در حافظه است که به ترتیب در مرز داده‌ای ۶۴-بیتی هم‌تراز شروع و پایان نمی‌یابند.

-mfloat-vax

-mfloat-ieee

تولید کدی که به جای ممیز شناور با دقت تکی و دوگانه IEEE، از محاسبات ممیز شناور VAX F و G استفاده کند (یا استفاده نکند).

-mexplicit-relocs

-mno-explicit-relocs

اسمبلرهای قدیمی‌تر Alpha روشی برای تولید بازنشانی‌های نماد (symbol relocations) به جز از طریق ماکروهای اسمبلر ارائه نمی‌کردند. استفاده از این ماکروها مانع زمان‌بندی بهینه دستورالعمل‌ها می‌شود. بسته GNU binutils از نسخه 2.12 به بعد از ساختار نحوی جدیدی پشتیبانی می‌کند که به کامپایلر اجازه می‌دهد به طور صریح مشخص کند کدام بازنشانی‌ها باید بر کدام دستورالعمل‌ها اعمال شوند. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی مفید است، زیرا GCC هنگام ساخت، قابلیت‌های اسمبلر را تشخیص داده و مقدار پیش‌فرض را بر همان اساس تنظیم می‌کند.

-msmall-data

-mlarge-data

هنگامی که -mexplicit-relocs فعال باشد، به داده‌های ایستا از طریق بازنشانی‌های gp-relative دسترسی پیدا می‌شود. وقتی -msmall-data استفاده می‌شود، اشیایی به طول ۸ بایت یا کوچک‌تر در یک ناحیه داده‌های کوچک (بخش‌های ".sdata" و ".sbss") قرار می‌گیرند و از طریق بازنشانی‌های ۱۶-بیتی نسبت به ثبات $gp مورد دسترسی قرار می‌گیرند. این امر اندازه ناحیه داده کوچک را به 64KB محدود می‌کند، اما به متغیرها اجازه می‌دهد مستقیماً از طریق یک دستورالعمل واحد قابل دسترسی باشند.

پیش‌فرض -mlarge-data است. با این گزینه ناحیه داده به مقداری دقیقاً کمتر از 2GB محدود می‌شود. برنامه‌هایی که به بیش از 2GB داده نیاز دارند باید برای تخصیص داده‌ها در heap به جای بخش داده برنامه، از "malloc" یا "mmap" استفاده کنند.

هنگام تولید کد برای کتابخانه‌های اشتراکی، -fpic متضمن -msmall-data و -fPIC متضمن -mlarge-data است.

-msmall-text

-mlarge-text

هنگامی که -msmall-text استفاده می‌شود، کامپایلر فرض می‌کند که کد کل برنامه (یا کتابخانه اشتراکی) در 4MB جای می‌گیرد و در نتیجه با یک دستورالعمل انشعاب (branch) قابل دسترسی است. هنگامی که -msmall-data استفاده می‌شود، کامپایلر می‌تواند فرض کند که همه نمادهای محلی مقدار $gp یکسانی دارند و بدین ترتیب تعداد دستورالعمل‌های لازم برای یک فراخوانی تابع را از ۴ به ۱ کاهش دهد.

پیش‌فرض -mlarge-text است.

-march=architecture-type

مجموعه دستورالعمل و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. می‌توانید نام به سبک EV یا شماره تراشه متناظر را مشخص کنید. GCC از پارامترهای زمان‌بندی برای خانواده پردازنده‌های EV4، EV5 و EV6 پشتیبانی می‌کند و مقادیر پیش‌فرض مجموعه دستورالعمل را بر اساس پردازنده‌ای که مشخص کرده‌اید انتخاب می‌نماید. اگر نوع پردازنده را مشخص نکنید، پیش‌فرض GCC پردازنده‌ای خواهد بود که کامپایلر روی آن ساخته شده است.

مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از:

ev4
ev45
21064: زمان‌بندی را مطابق EV4 انجام می‌دهد و هیچ افزونه مجموعه دستورالعملی ندارد.
ev5
21164: زمان‌بندی را مطابق EV5 انجام می‌دهد و هیچ افزونه مجموعه دستورالعملی ندارد.
ev56
21164a: زمان‌بندی را مطابق EV5 انجام می‌دهد و از افزونه BWX پشتیبانی می‌کند.
pca56
21164pc
21164PC: زمان‌بندی را مطابق EV5 انجام می‌دهد و از افزونه‌های BWX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev6
21264: زمان‌بندی را مطابق EV6 انجام می‌دهد و از افزونه‌های BWX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.
ev67
21264a: زمان‌بندی را مطابق EV6 انجام می‌دهد و از افزونه‌های BWX، CIX، FIX و MAX پشتیبانی می‌کند.

زنجیره ابزارهای بومی (Native toolchains) همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ تاثیری ندارد.

-mtune=cpu_type: فقط پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مجموعه دستورالعمل تغییری نمی‌کند.
زنجیره ابزارهای بومی همچنین از مقدار native پشتیبانی می‌کنند که بهترین گزینه معماری را برای پردازنده میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mtune=native هیچ تاثیری ندارد.
-mmemory-latency=time: میزان تاخیری (latency) را تنظیم می‌کند که زمان‌بند باید برای ارجاعات معمول به حافظه، از دید برنامه در نظر بگیرد. این عدد به شدت به الگوهای دسترسی به حافظه مورد استفاده برنامه و اندازه کَش خارجی روی ماشین وابسته است.
گزینه‌های معتبر برای time عبارتند از:

number: یک عدد ده‌دهی که نشان‌دهنده چرخه‌های ساعت است.
L1
L2
L3
main: کامپایلر شامل تخمین‌هایی از تعداد چرخه‌های ساعت برای سخت‌افزار «معمول» EV4 و EV5 برای کَش‌های سطح ۱، ۲ و ۳ (که Dcache، Scache و Bcache نیز نامیده می‌شوند)، و همچنین حافظه اصلی است. توجه داشته باشید که L3 تنها برای EV5 معتبر است.

گزینه‌های eBPF

-mframe-limit=bytes: حد سخت (hard limit) اندازه فریم را بر حسب بایت مشخص می‌کند. در حال حاضر، مقداری که می‌توان مشخص کرد باید کمتر یا مساوی 32767 باشد. مقدار پیش‌فرض، هر محدودیتی است که توسط نسخه هدف هسته لینوکس اعمال می‌شود.
-mbig-endian: تولید کد برای یک مقصد big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک مقصد little-endian. این پیش‌فرض است.
-mjmpext
-mno-jmpext: تولید دستورالعمل‌های اضافی انشعاب شرطی را فعال یا غیرفعال می‌کند. برای پردازنده‌های v2 و بالاتر فعال است..IP -mjmp32 4
-mno-jmp32: فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های پرش ۳۲ بیتی. برای CPU نسخهٔ v3 و بالاتر فعال است.
-malu32
-mno-alu32: فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی ALU. برای CPU نسخهٔ v3 و بالاتر فعال است.
-mv3-atomics
-mno-v3-atomics: فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های مربوط به عملیات اتمیک عمومی که در CPU نسخهٔ v3 معرفی شدند. برای CPU نسخهٔ v3 و بالاتر فعال است.
-mbswap
-mno-bswap: فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های تعویض بایت (byte swap). برای CPU نسخهٔ v4 و بالاتر فعال است.
-msdiv
-mno-sdiv: فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های تقسیم علامت‌دار و باقیمانده. برای CPU نسخهٔ v4 و بالاتر فعال است.
-msmov
-mno-smov: فعال‌سازی یا غیرفعال‌سازی دستورالعمل‌های انتقال با بسط علامت و بارگذاری از حافظه. برای CPU نسخهٔ v4 و بالاتر فعال است.
-mcpu=version: این گزینه مشخص می‌کند کدام نسخه از eBPF ISA هدف قرار گیرد. ممکن است نسخه‌های جدیدتر در همهٔ هسته‌ها پشتیبانی نشوند. مقدار پیش‌فرض v4 است.
مقدارهای پشتیبانی‌شده برای version عبارتند از:

v1: نخستین eBPF ISA پایدار بدون هیچ ویژگی یا افزونهٔ خاص.
v2: پشتیبانی از افزونه‌های پرش، همانند -mjmpext.
v3: تمامی ویژگی‌های v2، به‌همراه:

-<عملیات پرش ۳۲ بیتی، همانند -mjmp32>
-<عملیات ۳۲ بیتی ALU، همانند -malu32>
-<عملیات اتمیک عمومی، همانند -mv3-atomics>

v4: تمامی ویژگی‌های v3، به‌همراه:

-<دستورالعمل‌های تعویض بایت، همانند -mbswap>
-<دستورالعمل‌های تقسیم علامت‌دار و باقیمانده، همانند -msdiv>
-<دستورالعمل‌های انتقال با بسط علامت و بارگذاری از حافظه، همانند -msmov>

-mco-re: پشتیبانی از BPF Compile Once - Run Everywhere (CO-RE) را فعال می‌کند. به -gbtf نیاز دارد و توسط آن نیز به‌طورضمنی فعال می‌شود.
-mno-co-re: پشتیبانی از BPF Compile Once - Run Everywhere (CO-RE) را غیرفعال می‌کند. پشتیبانی از BPF CO-RE هنگام تولید اطلاعات اشکال‌زدایی BTF برای هدف BPF، به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mxbpf: کد را برای نسخه‌ای گسترش‌یافته از BPF تولید می‌کند که برخی از محدودیت‌های تحمیل‌شده توسط معماری BPF را کاهش می‌دهد:

-<ذخیره و بازیابی ثبات‌های callee-saved در ورود و>: خروج تابع، به‌ترتیب.

-masm=dialect: دستورالعمل‌های اسمبلی را با استفاده از dialect انتخاب‌شده برای eBPF خروجی می‌دهد. مقدار پیش‌فرض pseudoc است.
مقدارهای پشتیبانی‌شده برای dialect عبارتند از:

normal: گویش اسمبلی عادی را خروجی می‌دهد.
pseudoc: گویش اسمبلی شبه‌سی (pseudo-c) را خروجی می‌دهد.

-minline-memops-threshold=bytes: آستانهٔ اندازه‌ای را برحسب بایت مشخص می‌کند که در آن یا کمتر از آن، memmove، memcpy و memset همواره باید به‌صورت درون‌خطی بسط داده شوند. عملیاتی که با اندازه‌های بزرگ‌تر از این آستانه سروکار دارند باید به‌جای بسط درون‌خطی با استفاده از یک فراخوانی کتابخانه‌ای پیاده‌سازی شوند، اما از آنجا که BPF اجازهٔ فراخوانی‌های کتابخانه‌ای (libcalls) را نمی‌دهد، فراتر رفتن از این آستانه منجر به یک خطای زمان کامپایل خواهد شد. مقدار پیش‌فرض 1024 بایت است.

گزینه‌های FR30

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FR30 تعریف شده‌اند.

-msmall-model: استفاده از مدل فضای آدرس کوچک (small). این گزینه می‌تواند کد کوچک‌تری تولید کند، اما فرض را بر این می‌گذارد که تمام مقادیر نمادین و آدرس‌ها در یک محدودهٔ ۲۰ بیتی جای می‌گیرند.
-mno-lsim: فرض را بر این می‌گذارد که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است و بنابراین نیازی به گنجاندن کتابخانهٔ شبیه‌ساز (libsim.a) در خط فرمان پیونددهنده نیست.

گزینه‌های FT32

این گزینه‌ها به‌طور خاص برای پورت FT32 تعریف شده‌اند.

-msim: مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این گزینه باعث پیوند داده شدن یک کتابخانه و راه‌انداز زمان اجرای جایگزین می‌شود. هنگام تولید برنامه‌هایی که روی سخت‌افزار واقعی اجرا خواهند شد، نباید از این گزینه استفاده کنید؛ باید کتابخانهٔ زمان اجرای خود را برای هر تابع ورودی/خروجی که مورد نیاز است فراهم کنید.
-mlra: کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است.
-mnodiv: از دستورالعمل‌های div و mod استفاده نکن.
-mft32b: استفاده از دستورالعمل‌های گسترش‌یافتهٔ پردازندهٔ FT32B را فعال می‌کند.
-mcompress: تمام کد را با استفاده از طرح فشرده‌سازی کد Ft32B فشرده می‌کند.
-mnopm: کدی تولید نکن که حافظهٔ برنامه را بخواند.

گزینه‌های FRV

-mgpr-32: تنها از ۳۲ ثبات همه‌منظورهٔ نخست استفاده کن.
-mgpr-64: از تمام ۶۴ ثبات همه‌منظوره استفاده کن.
-mfpr-32: تنها از ۳۲ ثبات ممیز شناور نخست استفاده کن.
-mfpr-64: از تمام ۶۴ ثبات ممیز شناور استفاده کن.
-mhard-float: برای عملیات ممیز شناور از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری استفاده کن.
-msoft-float: برای عملیات ممیز شناور از روتین‌های کتابخانه‌ای استفاده کن..IP -malloc-cc 4 تخصیص پویای ثبات‌های کد وضعیت (condition code).
-mfixed-cc: تلاش نکردن برای تخصیص پویای ثبات‌های کد وضعیت؛ فقط از "icc0" و "fcc0" استفاده شود.
-mdword: تغییر ABI برای استفاده از دستورالعمل‌های کلمه مضاعف (double word).
-mno-dword: عدم استفاده از دستورالعمل‌های کلمه مضاعف.
-mdouble: استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double).
-mno-double: عدم استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف.
-mmedia: استفاده از دستورالعمل‌های چندرسانه‌ای (media).
-mno-media: عدم استفاده از دستورالعمل‌های چندرسانه‌ای.
-mmuladd: استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و جمع/تفریق.
-mno-muladd: عدم استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و جمع/تفریق.
-mfdpic: انتخاب FDPIC ABI، که از توصیف‌کننده‌های تابع (function descriptors) برای نمایش اشاره‌گرها به توابع استفاده می‌کند. بدون هیچ‌یک از گزینه‌های مرتبط با PIC/PIE، این گزینه متضمن -fPIE است. با -fpic یا -fpie، فرض می‌کند ورودی‌های GOT و داده‌های کوچک درون محدوده ۱۲ بیتی از آدرس پایه GOT قرار دارند؛ با -fPIC یا -fPIE، آفست‌های GOT به‌صورت ۳۲ بیتی محاسبه می‌شوند. با هدف bfin-elf، این گزینه متضمن -msim است.
-minline-plt: فعال‌سازی درون‌خطی‌سازی (inlining) مدخل‌های PLT در فراخوانی توابعی که مشخص نیست اتصال محلی (bind locally) دارند یا خیر. این گزینه بدون -mfdpic هیچ تأثیری ندارد. در صورت بهینه‌سازی برای سرعت و کامپایل برای کتابخانه‌های اشتراکی (یعنی -fPIC یا -fpic)، یا هنگامی که گزینه بهینه‌سازی مانند -O3 یا بالاتر در خط فرمان مشخص شده باشد، به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mTLS: فرض کردن یک قطعه بزرگ TLS هنگام تولید کد محلی رشته (thread-local).
-mtls: فرض نکردن یک قطعه بزرگ TLS هنگام تولید کد محلی رشته.
-mgprel-ro: فعال‌سازی استفاده از بازنشانی‌های "GPREL" در FDPIC ABI برای داده‌هایی که مشخص است در بخش‌های فقط‌خواندنی قرار دارند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است، به‌جز برای -fpic یا -fpie: هرچند ممکن است به کوچک‌تر شدن جدول آفست سراسری کمک کند، اما ۱ دستورالعمل را با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌کند. با -fPIC یا -fPIE، ۳ دستورالعمل با ۴ دستورالعمل معاوضه می‌شود که یکی از آن‌ها می‌تواند میان چندین نماد به اشتراک گذاشته شود، و همچنین از نیاز به یک مدخل GOT برای نماد ارجاع‌شده جلوگیری می‌کند؛ بنابراین احتمال سودمند بودن آن بیشتر است. در غیر این صورت، می‌توان از -mno-gprel-ro برای غیرفعال کردن آن استفاده کرد.
-multilib-library-pic: پیوند دادن با کتابخانه‌های pic (کتابخانه، و نه FD). این گزینه توسط -mlibrary-pic، و همچنین توسط -fPIC و -fpic بدون -mfdpic به‌طور ضمنی فعال می‌شود. هرگز نباید نیازی به استفاده صریح از آن داشته باشید.
-mlinked-fp: پیروی از الزام EABI مبنی بر ایجاد همیشگی یک اشاره‌گر فریم هر زمان که یک فریم پشته تخصیص می‌یابد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است و می‌تواند با -mno-linked-fp غیرفعال شود.
-mlong-calls: استفاده از آدرس‌دهی غیرمستقیم برای فراخوانی توابع خارج از واحد کامپایل فعلی. این کار اجازه می‌دهد توابع در هر کجای فضای آدرس ۳۲ بیتی قرار گیرند.
-malign-labels: تلاش برای تراز کردن برچسب‌ها روی یک مرز ۸ بایتی با درج NOPها در بسته قبلی. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که بسته‌بندی VLIW فعال باشد. این گزینه بسته جدیدی ایجاد نمی‌کند؛ صرفاً NOPها را به بسته‌های موجود اضافه می‌کند.
-mlibrary-pic: تولید کد مستقل از موقعیت (position-independent) برای EABI.
-macc-4: استفاده تنها از چهار ثبات اول انباره چندرسانه‌ای (media accumulator).
-macc-8: استفاده از تمام هشت ثبات انباره چندرسانه‌ای.
-mpack: بسته‌بندی دستورالعمل‌های VLIW.
-mno-pack: عدم بسته‌بندی دستورالعمل‌های VLIW.
-mno-eflags: علامت‌گذاری نکردن سوئیچ‌های ABI در e_flags.
-mcond-move: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های انتقال شرطی (پیش‌فرض).
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mno-cond-move: غیرفعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های انتقال شرطی.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mscc: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های مقداردهی شرطی (پیش‌فرض).
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mno-scc: غیرفعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های مقداردهی شرطی.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mcond-exec: فعال‌سازی استفاده از اجرای شرطی (پیش‌فرض).
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mno-cond-exec: غیرفعال‌سازی استفاده از اجرای شرطی.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mvliw-branch: اجرای یک مرحله برای بسته‌بندی پرش‌ها درون دستورالعمل‌های VLIW (پیش‌فرض).
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mno-vliw-branch: عدم اجرای مرحله برای بسته‌بندی پرش‌ها درون دستورالعمل‌های VLIW.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mmulti-cond-exec: فعال‌سازی بهینه‌سازی "&&" و "||" در اجرای شرطی (پیش‌فرض).
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mno-multi-cond-exec: غیرفعال‌سازی بهینه‌سازی "&&" و "||" در اجرای شرطی.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mnested-cond-exec: فعال‌سازی بهینه‌سازی‌های اجرای شرطی تودرتو (پیش‌فرض).
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-mno-nested-cond-exec: غیرفعال‌سازی بهینه‌سازی‌های اجرای شرطی تودرتو.
این سوئیچ عمدتاً برای اشکال‌زدایی کامپایلر است و احتمالاً در نسخه‌های آینده حذف خواهد شد.
-moptimize-membar: این سوئیچ دستورالعمل‌های زائد "membar" را از کد تولیدشده توسط کامپایلر حذف می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mno-optimize-membar: این سوئیچ حذف خودکار دستورالعمل‌های زائد "membar" را از کد تولیدشده غیرفعال می‌کند.
-mtomcat-stats: باعث می‌شود gas آمار مربوط به tomcat را چاپ کند.
-mcpu=cpu: انتخاب نوع پردازنده‌ای که کد برای آن تولید می‌شود. مقادیر ممکن عبارتند از: frv، fr550، tomcat، fr500، fr450، fr405، fr400، fr300 و simple.

گزینه‌های GNU/Linux

این گزینه‌های -m برای اهداف GNU/Linux تعریف شده‌اند:

-mglibc: استفاده از کتابخانه GNU C. این گزینه پیش‌فرض است، مگر در اهداف *-*-linux-*uclibc*، *-*-linux-*musl* و *-*-linux-*android*..IP -muclibc 4 استفاده از کتابخانهٔ سی uClibc. این گزینه در هدف‌های *-*-linux-*uclibc* پیش‌فرض است.
-mmusl: استفاده از کتابخانهٔ سی musl. این گزینه در هدف‌های *-*-linux-*musl* پیش‌فرض است.
-mbionic: استفاده از کتابخانهٔ سی Bionic. این گزینه در هدف‌های *-*-linux-*android* پیش‌فرض است.
-mandroid: کامپایل کد سازگار با پلتفرم Android. این گزینه در هدف‌های *-*-linux-*android* پیش‌فرض است.
هنگام کامپایل، این گزینه به‌طور پیش‌فرض گزینه‌های -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti را فعال می‌کند. هنگام پیوند زدن، این گزینه باعث می‌شود راه‌انداز GCC گزینه‌های مخصوص به Android را به پیونددهنده ارسال کند. در نهایت، این گزینه باعث تعریف شدن ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__ANDROID__" می‌شود.
-tno-android-cc: غیرفعال کردن اثرات کامپایلیِ -mandroid، یعنی عدم فعال‌سازی -mbionic، -fPIC، -fno-exceptions و -fno-rtti به‌صورت پیش‌فرض.
-tno-android-ld: غیرفعال کردن اثرات پیوند زدنِ -mandroid، یعنی ارسال گزینه‌های استاندارد پیوند زدن لینوکس به پیونددهنده.

گزینه‌های H8/300

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های H8/300 تعریف شده‌اند:

-mrelax: کوتاه کردن برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند، در صورت امکان؛ از گزینهٔ پیونددهندهٔ -relax استفاده می‌کند.
-mh: تولید کد برای H8/300H.
-ms: تولید کد برای H8S.
-mn: تولید کد برای H8S و H8/300H در حالت عادی (normal mode). این سوییچ باید همراه با -mh یا -ms استفاده شود.
-ms2600: تولید کد برای H8S/2600. این سوییچ باید با -ms استفاده شود.
-mexr: ثبات‌های گسترش‌یافته (extended registers) قبل از اجرای تابعی با صفت monitor روی پشته ذخیره می‌شوند. گزینهٔ پیش‌فرض -mexr است. این گزینه فقط برای هدف‌های H8S معتبر است.
-mno-exr: ثبات‌های گسترش‌یافته قبل از اجرای تابعی با صفت monitor روی پشته ذخیره نمی‌شوند. گزینهٔ پیش‌فرض -mno-exr است. این گزینه فقط برای هدف‌های H8S معتبر است.
-mint32: تبدیل داده‌های "int" به ۳۲ بیتی به‌طور پیش‌فرض.
-malign-300: در H8/300H و H8S، استفاده از همان قواعد ترازسازی H8/300. حالت پیش‌فرض برای H8/300H و H8S تراز کردن مقادیر long و float روی مرزهای ۴ بایتی است. -malign-300 باعث تراز شدن آن‌ها روی مرزهای ۲ بایتی می‌شود. این گزینه هیچ اثری بر H8/300 ندارد.

گزینه‌های HPPA

این گزینه‌های -m برای خانوادهٔ رایانه‌های HPPA تعریف شده‌اند:

تولید کد برای معماری مشخص‌شده. گزینه‌های انتخابی برای architecture-type عبارتند از 1.0 برای PA 1.0، مقدار 1.1 برای PA 1.1، و 2.0 برای پردازنده‌های PA 2.0. برای تعیین گزینهٔ معماری مناسب سامانهٔ خود، به /usr/lib/sched.models در سامانهٔ HP-UX مراجعه کنید. کدهای کامپایل‌شده برای معماری‌های با شمارهٔ پایین‌تر، بر روی معماری‌های با شمارهٔ بالاتر اجرا می‌شوند، اما برعکس آن امکان‌پذیر نیست.

-mpa-risc-1-0

-mpa-risc-1-1

-mpa-risc-2-0

به‌ترتیب مترادف‌هایی برای -march=1.0، -march=1.1 و -march=2.0 هستند.

-matomic-libcalls

تولید libcallها برای بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های اتمیک در زمانی که sync libcalls غیرفعال باشند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. این گزینه فقط بر تولید libcallهای اتمیک توسط بک‌اند HPPA اثر می‌گذارد.

هر دو پیاده‌سازیِ libcall مربوط به sync و libatomic از قفل‌گذاری استفاده می‌کنند. در نتیجه، ذخیره‌سازی‌های پردازنده نسبت به سایر عملیات اتمیک، اتمیک نیستند. بارگذاری‌های پردازنده تا حالت DImode نسبت به سایر عملیات اتمیک، اتمیک هستند به شرط آن‌که به‌صورت یک دسترسی یکتا پیاده‌سازی شده باشند.

معماری PA-RISC به جز دستورالعمل "ldcw" از هیچ عملیات اتمیکی در سخت‌افزار پشتیبانی نمی‌کند. بنابراین، تمام پشتیبانی اتمیک با استفاده از libcallهای sync و اتمیک پیاده‌سازی می‌شود. پشتیبانی از libcallهای sync در libgcc.a و پشتیبانی از libcallهای اتمیک در libatomic قرار دارد.

این گزینه فراخوانی‌های "__atomic_exchange" را برای ذخیره‌سازی‌های اتمیک تولید می‌کند. همچنین مدیریت ویژه‌ای برای دسترسی‌های اتمیک DImode در هدف‌های ۳۲ بیتی فراهم می‌سازد.

-mbig-switch

کاری انجام نمی‌دهد. برای سازگاری با گذشته حفظ شده است.

-mcaller-copies

فراخواننده (caller) آرگومان‌های تابعی را که با ارجاع پنهان ارسال شده‌اند، کپی می‌کند. این گزینه باید با احتیاط استفاده شود چرا که با زمان‌اجرای پیش‌فرض ۳۲ بیتی سازگار نیست. با این حال، فقط داده‌های تجمیعی (aggregates) بزرگ‌تر از هشت بایت با ارجاع پنهان ارسال می‌شوند و این گزینه سازگاری بهتری با OpenMP فراهم می‌کند.

-mcoherent-ldcw

استفاده از نشانهٔ کنترل حافظهٔ نهان همگام (coherent cache-control hint) دستورات ldcw/ldcd.

-mdisable-fpregs

غیرفعال کردن ثبات‌های ممیز شناور. معادل با "-msoft-float".

-mdisable-indexing

جلوگیری از استفادهٔ کامپایلر از حالت‌های آدرس‌دهی نمایه‌سازی. این کار از بروز برخی مشکلات نسبتاً مبهم هنگام کامپایل کدهای تولیدشده توسط MIG تحت MACH جلوگیری می‌کند.

-mfast-indirect-calls

تولید کدی که فرض می‌کند فراخوانی‌ها هرگز از مرزهای فضا عبور نمی‌کنند. این به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که فراخوانی‌های غیرمستقیم را سریع‌تر انجام دهد.

این گزینه در حضور کتابخانه‌های اشتراکی یا توابع تودرتو کار نمی‌کند.

-mfixed-range=register-range

تولید کدی که با محدودهٔ ثبات داده‌شده به عنوان ثبات‌های ثابت برخورد می‌کند. ثبات ثابت، ثباتی است که تخصیص‌دهندهٔ ثبات (register allocator) نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کد هسته کاربرد دارد. محدودهٔ ثبات به‌صورت دو ثبات که با یک خط تیره جدا شده‌اند مشخص می‌شود. می‌توان چندین محدودهٔ ثبات را با استفاده از ویرگول جدا کرد.

-mgas

فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های اسمبلری که فقط GAS آن‌ها را درک می‌کند.

-mgnu-ld

استفاده از گزینه‌های مخصوص به GNU ld. این گزینه هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی، -shared را به ld ارسال می‌کند. زمانی که GCC به‌طور صریح یا ضمنی با پیونددهندهٔ GNU پیکربندی شده باشد، این رفتار پیش‌فرض است. این گزینه بر اینکه کدام ld فراخوانی شود تأثیری ندارد؛ بلکه فقط پارامترهایی را که به آن ld ارسال می‌شود تغییر می‌دهد. پیونددهنده‌ای که فراخوانی می‌شود توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامه‌های GCC، و در نهایت با PATH کاربر مشخص می‌شود. پیونددهندهٔ مورداستفاده توسط GCC را می‌توان با استفاده از which `gcc -print-prog-name=ld` نمایش داد. این گزینه تنها در GCC نسخهٔ ۶۴ بیتی HP-UX در دسترس است، یعنی زمانی که با hppa*64*-*-hpux* پیکربندی شده باشد.

-mhp-ld

استفاده از گزینه‌های مخصوص به HP ld. این گزینه هنگام ساخت یک کتابخانهٔ اشتراکی -b را به ld ارسال می‌کند و در تمامی پیوندها +Accept TypeMismatch را به ld می‌فرستد. زمانی که GCC به‌طور صریح یا ضمنی با پیونددهندهٔ HP پیکربندی شده باشد، این رفتار پیش‌فرض است. این گزینه بر اینکه کدام ld فراخوانی شود تأثیری ندارد؛ فقط پارامترهای ارسالی به آن ld را تغییر می‌دهد. پیونددهنده‌ای که فراخوانی می‌شود توسط گزینهٔ پیکربندی --with-ld، مسیر جستجوی برنامه‌های GCC، و در نهایت توسط PATH کاربر تعیین می‌شود. پیونددهندهٔ مورداستفاده توسط GCC را می‌توان با استفاده از دستور which `gcc -print-prog-name=ld` چاپ کرد. این گزینه تنها در GCC نسخهٔ ۶۴ بیتی HP-UX در دسترس است، یعنی زمانی که با hppa*64*-*-hpux* پیکربندی شده باشد.

-mlinker-opt

فعال‌سازی مرحلهٔ بهینه‌سازی در پیونددهندهٔ HP-UX. توجه داشته باشید که این کار اشکال‌زدایی نمادین (symbolic debugging) را غیرممکن می‌سازد.

-mschedule=cpu-type

تولید کدی که از توالی‌های فراخوانی دور (long call sequences) استفاده می‌کند. این تضمین می‌کند که یک فراخوانی همیشه بتواند به stubهای تولیدشده توسط پیونددهنده دسترسی یابد. حالت پیش‌فرض تولید فراخوانی‌های دور تنها زمانی است که فاصلهٔ محل فراخوانی تا آغاز تابع یا واحد ترجمه (بسته به مورد)، از حد از پیش‌تعیین‌شده توسط نوع انشعاب مورداستفاده فراتر رود. محدودیت‌ها برای فراخوانی‌های عادی به ترتیب ۷،۶۰۰،۰۰۰ و ۲۴۰،۰۰۰ بایت برای معماری‌های PA 2.0 و PA 1.X هستند. فراخوانی‌های دم‌بَر (sibcalls) همواره به ۲۴۰،۰۰۰ بایت محدودند.

هنگام استفاده از گزینهٔ -ffunction-sections، یا هنگام استفاده از گزینه‌های -mgas و -mno-portable-runtime همراه با یکدیگر تحت HP-UX با پیونددهندهٔ SOM، فواصل از آغاز توابع اندازه‌گیری می‌شوند.

معمولاً استفاده از این گزینه مطلوب نیست زیرا کارایی را کاهش می‌دهد. با این حال، ممکن است در برنامه‌های بزرگ، به‌ویژه زمانی که از پیوند جزئی (partial linking) برای ساخت برنامه استفاده می‌شود، مفید باشد.

انواع فراخوانی‌های دورِ مورداستفاده به توانمندی‌های اسمبلر و پیونددهنده، و نوع کدی که تولید می‌شود بستگی دارد. تأثیر این گزینه در سامانه‌هایی که از فراخوانی‌های مطلق دور و تفاضل نمادین دور در کد pic یا فراخوانی‌های وابسته به pc (به‌صورت pc-relative) پشتیبانی می‌کنند باید نسبتاً اندک باشد. با این حال، در سامانه‌های ELF ۳۲ بیتی در کدهای pic از فراخوانی غیرمستقیم استفاده می‌شود که بسیار طولانی است..IP -mlong-load-store 4 تولید توالی‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی ۳-دستورالعملی، همان‌طور که گاهی توسط پیونددهنده HP-UX 10 مورد نیاز است. این معادل گزینه +k در کامپایلرهای HP است.

-mjump-in-delay

این گزینه نادیده گرفته می‌شود و صرفاً برای اهداف سازگاری ارائه شده است.

-mno-space-regs

تولید کدی که فرض می‌کند هدف فاقد ثبات‌های فضایی (space registers) است. این به GCC اجازه می‌دهد تا فراخوانی‌های غیرمستقیم سریع‌تری تولید کرده و از حالت‌های آدرس‌دهی نمایه‌ای بدون مقیاس استفاده کند.

چنین کدی برای کرنل‌ها و سیستم‌های PA سطح ۰ مناسب است.

-mordered

فرض می‌کند که مراجعات به حافظه مرتب (ordered) هستند و نیازی به موانع (barriers) نیست.

-mportable-runtime

استفاده از قراردادهای فراخوانی پرتابل پیشنهادشده توسط HP برای سیستم‌های ELF.

زمان‌بندی کد بر اساس محدودیت‌های نوع ماشین cpu-type. انتخاب‌ها برای cpu-type عبارتند از 700، 7100، 7100LC، 7200، 7300 و 8000. برای تعیین گزینه زمان‌بندی مناسب برای ماشین خود، به /usr/lib/sched.models در یک سیستم HP-UX مراجعه کنید. زمان‌بندی پیش‌فرض 8000 است.

-msio

تولید پیش‌تعریف "_SIO" برای IO سرور. پیش‌فرض -mwsio است. این کار پیش‌تعریف‌های "__hp9000s700"، "__hp9000s700__" و "_WSIO" را برای IO ایستگاه کاری تولید می‌کند. این گزینه‌ها در HP-UX و HI-UX در دسترس هستند.

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور. هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز برای تمام مقصدهای HPPA در دسترس نیستند. معمولاً از امکانات کامپایلر C عادی ماشین استفاده می‌شود، اما این کار به صورت مستقیم در کامپایل متقابل امکان‌پذیر نیست. شما باید تمهیدات لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب برای کامپایل متقابل اتخاذ کنید.

گزینه -msoft-float قرارداد فراخوانی را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی مفید است که تمام یک برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، لازم است برای اینکه این سازوکار به درستی کار کند، libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه با GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-msoft-mult

استفاده از ضرب صحیح نرم‌افزاری.

این گزینه استفاده از دستورالعمل "xmpyu" را غیرفعال می‌کند.

-munix=unix-std

تولید پیش‌تعریف‌های کامپایلر و انتخاب یک startfile برای استاندارد مشخص‌شده UNIX. انتخاب‌ها برای unix-std عبارتند از 93، 95 و 98. استاندارد 93 در تمام نسخه‌های HP-UX پشتیبانی می‌شود. استاندارد 95 در HP-UX 10.10 و بعد از آن موجود است. استاندارد 98 در HP-UX 11.11 و بعد از آن موجود است. مقادیر پیش‌فرض عبارتند از 93 برای HP-UX 10.00، مقدار 95 برای HP-UX 10.10 تا 11.00، و 98 برای HP-UX 11.11 و بعد از آن.

گزینه -munix=93 همان پیش‌تعریف‌های GCC 3.3 و 3.4 را ارائه می‌دهد. گزینه -munix=95 پیش‌تعریف‌های اضافه‌ای برای "XOPEN_UNIX" و "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED"، و startfile با نام unix95.o را فراهم می‌کند. گزینه -munix=98 پیش‌تعریف‌های اضافه‌ای برای "_XOPEN_UNIX"، "_XOPEN_SOURCE_EXTENDED"، "_INCLUDE__STDC_A1_SOURCE" و "_INCLUDE_XOPEN_SOURCE_500"، و startfile با نام unix98.o را فراهم می‌کند.

توجه به این نکته مهم است که این گزینه رابط‌های روتین‌های مختلف کتابخانه‌ای را تغییر می‌دهد. همچنین بر رفتار عملیاتی کتابخانه C تأثیر می‌گذارد. بنابراین در استفاده از این گزینه، مراقبت بسیار زیادی لازم است.

کد کتابخانه‌ای که قصد کار با بیش از یک استاندارد UNIX را دارد، باید متغیر "__xpg4_extended_mask" را بر حسب مورد آزمایش، مقداردهی و بازیابی کند. اغلب نرم‌افزارهای GNU این قابلیت را ارائه نمی‌دهند.

-nolibdld

جلوگیری از تولید گزینه‌های پیوند برای جستجوی libdld.sl هنگامی که گزینه -static در HP-UX 10 و بالاتر مشخص شده باشد.

-static

پیاده‌سازی setlocale در libc سیستم HP-UX به libdld.sl وابستگی دارد. نسخه آرشیوی از libdld.sl وجود ندارد. بنابراین، هنگامی که گزینه -static مشخص می‌شود، به گزینه‌های پیوند ویژه‌ای برای حل این وابستگی نیاز است.

در HP-UX 10 و بالاتر، درایور GCC در صورت مشخص شدن گزینه -static، گزینه‌های لازم را برای پیوند با libdld.sl اضافه می‌کند. این باعث می‌شود که باینری حاصل پویا باشد. در پورت ۶۴-بیتی، پیونددهنده‌ها در هر حال به‌طور پیش‌فرض باینری‌های پویا تولید می‌کنند. می‌توان از گزینه -nolibdld برای جلوگیری از اضافه کردن این گزینه‌های پیوند توسط درایور GCC استفاده کرد.

-threads

افزودن پشتیبانی از چندریسمانی با کتابخانه dce thread تحت HP-UX. این گزینه پرچم‌هایی را برای هر دو بخش پیش‌پردازنده و پیونددهنده تنظیم می‌کند.

گزینه‌های IA-64

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای معماری Intel IA-64 تعریف شده‌اند.

-mbig-endian: تولید کد برای یک هدف big-endian (بزرگ‌پایان). این حالت پیش‌فرض برای HP-UX است.
-mlittle-endian: تولید کد برای یک هدف little-endian (کوچک‌پایان). این حالت پیش‌فرض برای AIX5 و GNU/Linux است.
-mgnu-as
-mno-gnu-as: تولید (یا عدم تولید) کد برای اسمبلر GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mgnu-ld
-mno-gnu-ld: تولید (یا عدم تولید) کد برای پیونددهنده GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-pic: تولید کدی که از ثبات اشاره‌گر سراسری استفاده نمی‌کند. نتیجه، یک کد مستقل از موقعیت نیست و ABI مربوط به IA-64 را نقض می‌کند.
-mvolatile-asm-stop
-mno-volatile-asm-stop: تولید (یا عدم تولید) یک بیت توقف (stop bit) بلافاصله پیش و پس از عبارات asm فرّار (volatile).
-mregister-names
-mno-register-names: تولید (یا عدم تولید) نام‌های ثبات in، loc و out برای ثبات‌های پشته‌ای (stacked registers). این کار ممکن است خوانایی خروجی اسمبلر را افزایش دهد.
-mno-sdata
-msdata: غیرفعال‌سازی (یا فعال‌سازی) بهینه‌سازی‌هایی که از بخش داده‌های کوچک (small data section) استفاده می‌کنند. این ممکن است برای دور زدن اشکالات بهینه‌ساز مفید باشد.
-mconstant-gp: تولید کدی که از یک مقدار ثابت تکی برای اشاره‌گر سراسری استفاده می‌کند. این گزینه هنگام کامپایل کردن کد هسته (kernel) مفید است.
-mauto-pic: تولید کدی که خودجابه‌جاپذیر (self-relocatable) باشد. این گزینه مستلزم -mconstant-gp است. این مورد هنگام کامپایل کد سفت‌افزار (firmware) مفید است.
-minline-float-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم کمینه تاخیر.
-minline-float-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر ممیز شناور با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی.
-mno-inline-float-divide: برای تقسیم‌های مقادیر ممیز شناور، کد درون‌خطی تولید نشود.
-minline-int-divide-min-latency: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر صحیح با استفاده از الگوریتم کمینه تاخیر.
-minline-int-divide-max-throughput: تولید کد برای تقسیم‌های درون‌خطی مقادیر صحیح با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی.
-mno-inline-int-divide: برای تقسیم‌های مقادیر صحیح، کد درون‌خطی تولید نشود.
-minline-sqrt-min-latency: تولید کد برای جذر (ریشه دوم) درون‌خطی با استفاده از الگوریتم کمینه تاخیر.
-minline-sqrt-max-throughput: تولید کد برای جذر (ریشه دوم) درون‌خطی با استفاده از الگوریتم بیشینه توان عملیاتی.
-mno-inline-sqrt: برای "sqrt" کد درون‌خطی تولید نشود.
-mfused-madd
-mno-fused-madd: تولید (یا عدم تولید) کدی که از دستورالعمل‌های ادغام‌شده ضرب/جمع یا ضرب/تفریق استفاده می‌کند. حالت پیش‌فرض استفاده از این دستورالعمل‌ها است..IP -mno-dwarf2-asm 4
-mdwarf2-asm: کد اسمبلی برای اطلاعات اشکال‌زدایی شماره خط DWARF تولید نمی‌کند (یا می‌کند). این گزینه ممکن است هنگام عدم استفاده از اسمبلر GNU سودمند باشد.
-mearly-stop-bits
-mno-early-stop-bits: اجازه می‌دهد بیت‌های توقف (stop bits) زودتر از موقعیت بلافاصله پیش از دستورالعملی که بیت توقف را ایجاد کرده است قرار گیرند. این کار می‌تواند زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را بهبود بخشد، اما همیشه این‌گونه نیست.
-mfixed-range=register-range: کدی تولید می‌کند که با محدوده ثبات‌های ارائه‌شده مانند ثبات‌های ثابت (fixed registers) رفتار می‌کند. ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهنده ثبات نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کد هسته کاربرد دارد. محدوده ثبات با دو ثبات که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند مشخص می‌شود. می‌توان چندین محدوده ثبات را با ویرگول جدا کرده و تعیین نمود.
-mtls-size=tls-size: اندازه بیتی آفست‌های بی‌درنگ (immediate) مربوط به TLS را مشخص می‌کند. مقادیر معتبر 14، 22 و 64 هستند.
-mtune=cpu-type: زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای یک پردازنده خاص تنظیم می‌کند. مقادیر معتبر عبارتند از: itanium، itanium1، merced، itanium2 و mckinley.
-milp32
-mlp64: تولید کد برای یک محیط 32 بیتی یا 64 بیتی. محیط 32 بیتی مقادیر int، long و اشاره‌گرها را روی 32 بیت تنظیم می‌کند. محیط 64 بیتی مقدار int را روی 32 بیت و long و اشاره‌گرها را روی 64 بیت تنظیم می‌کند. این پرچم‌ها مخصوص HP-UX هستند.
-mno-sched-br-data-spec
-msched-br-data-spec: (غیرفعال/فعال) کردن زمان‌بندی حدسی داده‌ها پیش از reload. این امر منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.a" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-ar-data-spec
-mno-sched-ar-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی داده‌ها پس از reload. این امر منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.a" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر ("ld.c" / "chk.a") می‌شود. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-mno-sched-control-spec
-msched-control-spec: (غیرفعال/فعال) کردن زمان‌بندی حدسی کنترلی. این ویژگی تنها در طول زمان‌بندی ناحیه (یعنی پیش از reload) در دسترس است. این امر منجر به تولید دستورالعمل‌های "ld.s" و دستورالعمل‌های بررسی متناظر "chk.s" می‌شود. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-br-in-data-spec
-mno-sched-br-in-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که به بارگذاری‌های حدسی داده پیش از reload وابسته‌اند. این گزینه تنها در صورت فعال بودن -msched-br-data-spec مؤثر است. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-msched-ar-in-data-spec
-mno-sched-ar-in-data-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که به بارگذاری‌های حدسی داده پس از reload وابسته‌اند. این گزینه تنها در صورت فعال بودن -msched-ar-data-spec مؤثر است. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-msched-in-control-spec
-mno-sched-in-control-spec: (فعال/غیرفعال) کردن زمان‌بندی حدسی دستورالعمل‌هایی که به بارگذاری‌های حدسی کنترلی وابسته‌اند. این گزینه تنها در صورت فعال بودن -msched-control-spec مؤثر است. تنظیم پیش‌فرض فعال است.
-mno-sched-prefer-non-data-spec-insns
-msched-prefer-non-data-spec-insns: در صورت فعال بودن، دستورالعمل‌های حدسی داده تنها زمانی برای زمان‌بندی انتخاب می‌شوند که در آن لحظه گزینه دیگری وجود نداشته باشد. این کار استفاده از حدس داده را بسیار محتاطانه‌تر می‌کند. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-mno-sched-prefer-non-control-spec-insns
-msched-prefer-non-control-spec-insns: در صورت فعال بودن، دستورالعمل‌های حدسی کنترلی تنها زمانی برای زمان‌بندی انتخاب می‌شوند که در آن لحظه گزینه دیگری وجود نداشته باشد. این کار استفاده از حدس کنترلی را بسیار محتاطانه‌تر می‌کند. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-mno-sched-count-spec-in-critical-path
-msched-count-spec-in-critical-path: در صورت فعال بودن، وابستگی‌های حدسی هنگام محاسبه اولویت‌های دستورالعمل‌ها در نظر گرفته می‌شوند. این کار استفاده از حدس را کمی محتاطانه‌تر می‌کند. تنظیم پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-spec-ldc: استفاده از یک بررسی ساده برای حدس داده. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-control-spec-ldc: استفاده از یک بررسی ساده برای حدس کنترلی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-stop-bits-after-every-cycle: قرار دادن یک بیت توقف پس از هر چرخه در زمان‌بندی. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-msched-fp-mem-deps-zero-cost: فرض می‌کند که بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های ممیز شناور در صورت قرارگیری در یک گروه دستورالعمل، احتمالاً باعث ایجاد تداخل نمی‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msel-sched-dont-check-control-spec: تولید بررسی‌ها برای حدس کنترلی در زمان‌بندی انتخابی. این پرچم به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.
-msched-max-memory-insns=max-insns: ایجاد محدودیت بر تعداد دستورهای حافظه در هر گروه دستورالعمل، با تخصیص اولویت کمتر به دستورهای حافظه بعدی که سعی در زمان‌بندی در همان گروه دستورالعمل را دارند. اغلب برای جلوگیری از تداخل‌های بانک کش سودمند است. مقدار پیش‌فرض 1 است.
-msched-max-memory-insns-hard-limit: محدودیت مشخص‌شده توسط msched-max-memory-insns را به یک محدودیت سخت (hard limit) تبدیل می‌کند و اجازه وجود بیش از آن تعداد را در یک گروه دستورالعمل نمی‌دهد. در غیر این صورت، محدودیت «نرم» خواهد بود؛ بدین معنا که با رسیدن به حد نصاب، عملیات‌های غیرحافظه‌ای ترجیح داده می‌شوند اما عملیات‌های حافظه نیز همچنان ممکن است زمان‌بندی شوند.

گزینه‌های LM32

این گزینه‌های -m برای معماری LatticeMico32 تعریف شده‌اند:

-mbarrel-shift-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های جابجایی بشکه‌ای (barrel-shift).
-mdivide-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تقسیم و باقی‌مانده.
-mmultiply-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های ضرب.
-msign-extend-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های گسترش علامت (sign extend).
-muser-enabled: فعال‌سازی دستورالعمل‌های تعریف‌شده توسط کاربر.

گزینه‌های LoongArch

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای LoongArch تعریف شده‌اند:

-march=arch-type: تولید دستورالعمل‌ها برای نوع ماشین arch-type. -march=arch-type به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است روی پردازنده‌هایی غیر از پردازنده مشخص‌شده اصلاً اجرا نشود.
گزینه‌های موجود برای arch-type عبارتند از:

native: نوع پردازنده محلی تشخیص داده‌شده توسط کامپایلر محلی..IP loongarch64 4 پردازنده عمومی ۶۴ بیتی LoongArch.
la464: پردازنده مبتنی بر LA464 در LoongArch به همراه LSX و LASX.
la664: پردازنده مبتنی بر LA664 در LoongArch به همراه LSX، LASX و تمامی دستورالعمل‌های LoongArch v1.1.
la64v1.0: نسخه ۱.۰ معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) LoongArch64.
la64v1.1: نسخه ۱.۱ معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) LoongArch64.

اطلاعات بیشتر درباره نسخه‌های ISA معماری LoongArch را می‌توانید در https://github.com/loongson/la-toolchain-conventions بیابید.

-mtune=tune-type: بهینه‌سازی کد تولیدشده برای پردازنده هدف مشخص‌شده.
گزینه‌ها برای tune-type عبارتند از:

native: نوع پردازنده محلی شناسایی‌شده توسط کامپایلر محلی (native).
generic: پردازنده عمومی LoongArch.
loongarch64: پردازنده عمومی ۶۴ بیتی LoongArch.
la464: هسته LA464 در LoongArch.
la664: هسته LA664 در LoongArch.

-mabi=base-abi-type: تولید کد برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده. base-abi-type می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lp64d: از ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیتی و ثبات‌های ممیز شناور ۳۲/۶۴ بیتی برای انتقال پارامترها استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت، و long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.
lp64f: از ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیتی و ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی برای انتقال پارامترها استفاده می‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت، و long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.
lp64s: از ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیتی استفاده کرده و از ثبات‌های ممیز شناور برای انتقال پارامترها استفاده نمی‌کند. مدل داده LP64 است، که در آن int برابر ۳۲ بیت، و long int و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند.

-mfpu=fpu-type: تولید کد برای نوع FPU مشخص‌شده، که می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

64: مجاز دانستن استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری برای عملیات‌های ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی.
32: مجاز دانستن استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری برای عملیات‌های ۳۲ بیتی.
none
0: جلوگیری از استفاده از دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری.

-msimd=simd-type: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های LoongArch SIMD برای برداری‌سازی (vectorization) و از طریق توابع توکار (builtin functions). این مقدار می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

lasx: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌ها از افزونه ۲۵۶ بیتی LoongArch Advanced SIMD Extension (LASX) و افزونه ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX).
lsx: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌ها از افزونه ۱۲۸ بیتی LoongArch SIMD Extension (LSX).
none: هیچ دستورالعمل LoongArch SIMD نباید تولید شود.

-msoft-float: اعمال اجباری -mfpu=none و جلوگیری از استفاده از ثبات‌های ممیز شناور برای انتقال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-msingle-float: اعمال اجباری -mfpu=32 و مجاز دانستن استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیتی برای انتقال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mdouble-float: اعمال اجباری -mfpu=64 و مجاز دانستن استفاده از ثبات‌های ممیز شناور ۳۲/۶۴ بیتی برای انتقال پارامترها. این گزینه ممکن است ABI هدف را تغییر دهد.
-mlasx
-mno-lasx
-mlsx
-mno-lsx: تنظیم تدریجی دامنه افزونه‌های SIMD (شامل none / LSX / LASX) که کامپایلر می‌تواند برای تولید کد از آن‌ها استفاده کند. فعال‌سازی LASX با mlasx به طور خودکار LSX را فعال می‌کند، و غیرفعال کردن LSX با mno-lsx به طور خودکار LASX را غیرفعال می‌سازد. این گزینه‌های ویژه درایور بر وضعیت پیکربندی نهایی msimd تأثیر گذاشته و تغییرات تدریجی را به ترتیبی که در خط فرمان درایور GCC ظاهر می‌شوند اعمال می‌کنند، و در نهایت گزینه استانداردشده/نهایی msimd را که به خود کامپایلر ارسال می‌شود به دست می‌آورند.
-mbranch-cost=n: تنظیم هزینه انشعاب‌ها به حدود n دستورالعمل.
-maddr-reg-reg-cost=n: تنظیم هزینه ADDRESS_REG_REG به مقدار محاسبه‌شده توسط n.
-mcheck-zero-division
-mno-check-zero-divison: ایجاد تله (عدم ایجاد تله) هنگام تقسیم صحیح بر صفر. مقدار پیش‌فرض برای -O0 یا -Og به صورت -mcheck-zero-division، و برای سایر سطوح بهینه‌سازی -mno-check-zero-division است.
-mcond-move-int
-mno-cond-move-int: انتقال‌های شرطی برای داده‌های صحیح در ثبات‌های همه‌منظوره فعال (غیرفعال) می‌شوند. مقدار پیش‌فرض -mcond-move-int است.
-mcond-move-float
-mno-cond-move-float: انتقال‌های شرطی برای ثبات‌های ممیز شناور فعال (غیرفعال) می‌شوند. مقدار پیش‌فرض -mcond-move-float است.
-mmemcpy
-mno-memcpy: اجبار (عدم اجبار) به استفاده از "memcpy" برای انتقال‌های بلوکی غیرساده. پیش‌فرض -mno-memcpy است که به GCC امکان می‌دهد بیشتر کپی‌های با اندازه ثابت را درون‌خطی (inline) کند. تنظیم سطح بهینه‌سازی روی -Os نیز استفاده از "memcpy" را اجباری می‌کند، اما -mno-memcpy در صورت مشخص شدن صریح، بدون در نظر گرفتن ترتیب این گزینه‌ها در خط فرمان، این رفتار را لغو می‌کند.
-mstrict-align
-mno-strict-align: اجتناب از یا مجاز دانستن تولید دسترسی‌های حافظه‌ای که ممکن است بر مرز طبیعی شیء (آن‌گونه که در مشخصات معماری توضیح داده شده است) تراز نشده باشند. پیش‌فرض -mno-strict-align است.
-G num: قرار دادن داده‌های سراسری و ایستا با اندازه کوچک‌تر از num بایت در بخش داده‌های کوچک (small data section). مقدار پیش‌فرض 0 است.
-mmax-inline-memcpy-size=n: درون‌خطی‌سازی تمام انتقال‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا رونوشت‌های ساختار) با اندازه کمتر یا مساوی n بایت. مقدار پیش‌فرض n برابر 1024 است..IP -mcmodel=code-model 4 تنظیم مدل کد روی یکی از موارد زیر:

tiny-static (هنوز پیاده‌سازی نشده است)
tiny (هنوز پیاده‌سازی نشده است)
normal: بخش کد (text segment) باید در فضای آدرس‌دهی ۱۲۸ مگابایتی باشد. بخش داده (data segment) باید در فضای آدرس‌دهی ۲ گیگابایتی باشد.
medium: بخش کد و بخش داده هر دو باید در فضای آدرس‌دهی ۲ گیگابایتی باشند.
large (هنوز پیاده‌سازی نشده است)
extreme: این حالت اندازهٔ بخش کد و بخش داده را محدود نمی‌کند. گزینهٔ -mcmodel=extreme با -fplt و/یا -mexplicit-relocs=none ناسازگار است.

مدل کد پیش‌فرض "normal" است.

-mexplicit-relocs=style: تعیین زمان استفاده از عملگرهای بازنشانی (relocation) اسمبلی هنگام مواجهه با آدرس‌های نمادین. روش جایگزین، استفاده از ماکروهای اسمبلی به جای آن است که ممکن است زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را محدود کند اما امکان آسان‌سازی پیونددهنده (linker relaxation) را فراهم می‌آورد. با -mexplicit-relocs=none ماکروهای اسمبلی همیشه استفاده می‌شوند، با -mexplicit-relocs=always عملگرهای بازنشانی اسمبلی همیشه به کار می‌روند، با -mexplicit-relocs=auto کامپایلر برای بهبود کیفیت کد، در جاهایی که آسان‌سازی پیونددهنده غیرممکن باشد از عملگرهای بازنشانی استفاده می‌کند و در سایر نقاط از ماکروها بهره می‌برد. مقدار پیش‌فرض این گزینه بر اساس قابلیت‌های اسمبلر که در زمان ساخت GCC شناسایی شده و تنظیمات -mrelax تعیین می‌شود: -mexplicit-relocs=none اگر اسمبلر اصلاً از عملگرهای بازنشانی پشتیبانی نکند، -mexplicit-relocs=always اگر اسمبلر از عملگرهای بازنشانی پشتیبانی کند اما -mrelax فعال نباشد، -mexplicit-relocs=auto اگر اسمبلر از عملگرهای بازنشانی پشتیبانی کند و -mrelax فعال باشد.
-mexplicit-relocs: نام مستعاری برای -mexplicit-relocs=always جهت سازگاری با نسخه‌های پیشین.
-mno-explicit-relocs: نام مستعاری برای -mexplicit-relocs=none جهت سازگاری با نسخه‌های پیشین.
-mdirect-extern-access
-mno-direct-extern-access: عدم استفاده یا استفاده از GOT برای دسترسی به نمادهای خارجی (external symbols). حالت پیش‌فرض -mno-direct-extern-access است: GOT برای نمادهای خارجی با نمایانی (visibility) پیش‌فرض استفاده می‌شود، اما برای سایر نمادهای خارجی استفاده نمی‌شود.
با -mdirect-extern-access، از GOT استفاده نمی‌شود و تمام نمادهای خارجی به‌صورت نسبی نسبت به PC (به‌صورت PC-relative) آدرس‌دهی می‌شوند. این گزینه تنها برای محیط‌هایی مناسب است که در آن‌ها هیچ پیوند پویایی انجام نمی‌گیرد، مانند میان‌افزارها (firmware)، هسته‌های سیستم‌عامل، و فایل‌های اجرایی پیوند داده‌شده با -static یا -static-pie. گزینهٔ -mdirect-extern-access با -fPIC یا -fpic ناسازگار است.
-mrelax
-mno-relax: بهره‌گیری از (عدم بهره‌گیری از) آسان‌سازی‌های پیونددهنده (linker relaxations). اگر -mpass-mrelax-to-as فعال باشد، این گزینه به اسمبلر نیز ارسال می‌شود. حالت پیش‌فرض در هنگام ساخت GCC با تشخیص پشتیبانی متناظر در اسمبلر تعیین می‌شود: -mrelax اگر اسمبلر هم از گزینهٔ -mrelax و هم از آسان‌سازی انشعاب شرطی (conditional branch relaxation) پشتیبانی کند (این قابلیت الزامی است، در غیر این صورت ممکن است دستورالعمل‌های ".align" و دستورات انشعاب شرطی در کد اسمبلی تولیدشده توسط GCC به دلیل سرریز بازنشانی توسط اسمبلر رد شوند)، و در غیر این صورت -mno-relax.
-mpass-mrelax-to-as
-mno-pass-mrelax-to-as: ارسال کردن (ارسال نکردن) گزینهٔ -mrelax یا -mno-relax به اسمبلر. حالت پیش‌فرض در هنگام ساخت GCC با بررسی پشتیبانی متناظر در اسمبلر مشخص می‌شود: -mpass-mrelax-to-as اگر اسمبلر از گزینهٔ -mrelax پشتیبانی کند، و در غیر این صورت -mno-pass-mrelax-to-as. این گزینه بیشتر برای اشکال‌زدایی یا سازگاری با اسمبلرهایی غیر از اسمبلر زمان ساخت مفید است.
-mrecip: این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های برآورد معکوس (reciprocal estimate) و برآورد ریشهٔ دوم معکوس را همراه با گام‌های تکمیلی نیوتن-رافسون برای افزایش دقت، به جای انجام تقسیم یا ریشهٔ دوم و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال شده باشد. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. پیش از استفاده از این گزینه، باید اطمینان حاصل کنید که پردازندهٔ مقصد از دستورالعمل‌های frecipe و frsqrte پشتیبانی می‌کند. توجه داشته باشید که اگرچه توان عملیاتی (throughput) این توالی بالاتر از توان عملیاتی دستورالعمل‌های غیرمعکوس است، اما دقت توالی می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (به‌عنوان مثال، معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود).
-mrecip=opt: این گزینه مشخص می‌کند کدام دستورالعمل‌های برآورد معکوس مجاز به استفاده هستند. opt فهرستی از گزینه‌هاست که با کاما از هم جدا شده‌اند، و می‌تواند با یک ! برای نقیض کردن هر گزینه همراه شود:

all: فعال‌سازی تمام دستورالعمل‌های برآورد.
default: فعال‌سازی دستورالعمل‌های پیش‌فرض، معادل -mrecip.
none: غیرفعال‌سازی تمام دستورالعمل‌های برآورد، معادل -mno-recip.
div: فعال‌سازی تقریب برای تقسیم اسکالر (scalar).
vec-div: فعال‌سازی تقریب برای تقسیم برداری (vectorized).
sqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشهٔ دوم اسکالر.
vec-sqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشهٔ دوم برداری.
rsqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشهٔ دوم معکوس اسکالر.
vec-rsqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشهٔ دوم معکوس برداری.

بنابراین برای مثال، گزینهٔ -mrecip=all,!sqrt تمام تقریب‌های معکوس را به جز ریشهٔ دوم اسکالر فعال می‌کند.

-mfrecipe
-mno-frecipe: استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های "frecipe.{s/d}" و "frsqrte.{s/d}". هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-frecipe است.
-mdiv32
-mno-div32: استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های "div.w[u]" و "mod.w[u]" در حالی که ورودی بسط‌یافته با علامت (sign-extended) نباشد. هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-div32 است.
-mlam-bh
-mno-lam-bh: استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های "am{swap/add}[_db].{b/h}". هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-lam-bh است.
-mlamcas
-mno-lamcas: استفاده از (عدم استفاده از) دستورالعمل‌های "amcas[_db].{b/h/w/d}". هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-lamcas است.
-mld-seq-sa
-mno-ld-seq-sa: تعیین نیاز به سد بارگذاری-بارگذاری هم‌نشانی ("dbar 0x700"). هنگام ساخت با -march=la664، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. حالت پیش‌فرض -mno-ld-seq-sa است که به معنی نیاز به سد بارگذاری-بارگذاری است.
-mtls-dialect=opt: این گزینه تعیین می‌کند کدام گویش TLS (tls dialect) ممکن است برای مدل‌های TLS پویای عمومی (general dynamic) و پویای محلی (local dynamic) استفاده شود.

استفاده از TLS سنتی. این مقدار پیش‌فرض است.

desc: استفاده از توصیف‌کننده‌های TLS.

-mannotate-tablejump
-mno-annotate-tablejump: ایجاد یک بخش حاشیه‌نویسی با نام ".discard.tablejump_annotate" برای مرتبط کردن دستورالعمل "jirl" و جدول پرش، زمانی که از یک جدول پرش برای بهینه‌سازی عبارت "switch" استفاده می‌شود. برخی از ابزارهای خارجی، برای نمونه objtool در سامانه ساخت هسته لینوکس، برای تحلیل جریان کنترل به این حاشیه‌نویسی نیاز دارند. مقدار پیش‌فرض -mno-annotate-tablejump است.
--param loongarch-vect-unroll-limit=n: بردارساز (vectorizer) از اطلاعات بهینه‌سازی دردسترس استفاده می‌کند تا تعیین کند که آیا باز کردن حلقه اصلی برداری‌شده سودمند است یا خیر و تا چه اندازه. این پارامتر کران بالایی را برای میزان باز کردن حلقه اصلی توسط بردارساز تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض شش است.

گزینه‌های M32C

-mcpu=name: پردازنده‌ای را انتخاب می‌کند که کد برای آن تولید می‌شود. مقدار name می‌تواند یکی از گزینه‌های r8c برای سری R8C/Tiny، m16c برای سری M16C (تا 60/)، m32cm برای سری M16C/80، یا m32c برای سری M32C/80 باشد.
-msim: مشخص می‌کند که برنامه روی شبیه‌ساز اجرا خواهد شد. این امر سبب پیوند خوردن یک کتابخانه زمان اجرای جایگزین می‌شود که برای نمونه از ورودی/خروجی فایل پشتیبانی می‌کند. هنگام تولید برنامه‌هایی که قرار است روی سخت‌افزار واقعی اجرا شوند نباید از این گزینه استفاده کنید؛ باید کتابخانه زمان اجرای خودتان را برای هر تابع ورودی/خروجی که مورد نیاز است فراهم کنید.
-memregs=number: تعداد شبه‌ثبات‌های مبتنی بر حافظه را که GCC در طول تولید کد استفاده می‌کند مشخص می‌نماید. این شبه‌ثبات‌ها مانند ثبات‌های واقعی به کار می‌روند؛ بنابراین موازنه‌ای بین توانایی GCC در گنجاندن کد در ثبات‌های موجود و افت کارایی ناشی از استفاده از حافظه به جای ثبات‌ها وجود دارد. توجه داشته باشید که تمام ماژول‌ها در یک برنامه باید با مقدار یکسانی از این گزینه کامپایل شوند. به همین دلیل، نباید از این گزینه همراه با کتابخانه‌های زمان اجرای پیش‌فرض GCC استفاده کنید.

گزینه‌های M32R/D

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Renesas M32R/D تعریف شده‌اند:

-m32r2: تولید کد برای M32R/2.
-m32rx: تولید کد برای M32R/X.
-m32r: تولید کد برای M32R. این مقدار پیش‌فرض است.
-mmodel=small: فرض می‌کند که تمام اشیاء در ۱۶ مگابایت پایینی حافظه قرار دارند (به طوری که آدرس‌های آن‌ها را می‌توان با دستورالعمل "ld24" بارگذاری کرد)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی هستند. این حالت پیش‌فرض است.
قابلیت آدرس‌دهی یک شیء خاص را می‌توان با مشخصهٔ "model" تعیین کرد.
-mmodel=medium: فرض می‌کند اشیاء ممکن است در هر کجای فضای آدرس ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر برای بارگذاری آدرس‌های آن‌ها دستورالعمل‌های "seth/add3" را تولید می‌کند)، و فرض می‌کند تمام زیرروال‌ها با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی هستند.
-mmodel=large: فرض می‌کند اشیاء ممکن است در هر کجای فضای آدرس ۳۲ بیتی باشند (کامپایلر برای بارگذاری آدرس‌های آن‌ها دستورالعمل‌های "seth/add3" را تولید می‌کند)، و فرض می‌کند زیرروال‌ها ممکن است با دستورالعمل "bl" قابل دسترسی نباشند (کامپایلر دنباله دستورالعمل‌های بسیار کُندتر "seth/add3/jl" را تولید می‌کند).
-msdata=none: استفاده از ناحیه داده‌های کوچک را غیرفعال می‌کند. متغیرها در یکی از بخش‌های ".data"، ".bss"، یا ".rodata" قرار می‌گیرند (مگر اینکه مشخصهٔ "section" تعیین شده باشد). این حالت پیش‌فرض است.
ناحیه داده‌های کوچک از بخش‌های ".sdata" و ".sbss" تشکیل شده است. اشیاء را می‌توان با استفاده از مشخصهٔ "section" و با به‌کارگیری یکی از این بخش‌ها صریحاً در ناحیه داده‌های کوچک قرار داد.
-msdata=sdata: داده‌های سراسری و ایستای کوچک را در ناحیه داده‌های کوچک قرار می‌دهد، اما کد ویژه‌ای برای ارجاع به آن‌ها تولید نمی‌کند.
-msdata=use: داده‌های سراسری و ایستای کوچک را در ناحیه داده‌های کوچک قرار می‌دهد، و دستورالعمل‌های ویژه‌ای برای ارجاع به آن‌ها تولید می‌کند.
-G num: اشیاء سراسری و ایستا با اندازه کمتر یا مساوی با num بایت را به جای بخش‌های عادی داده یا BSS، در بخش‌های داده یا BSS کوچک قرار می‌دهد. مقدار پیش‌فرض num برابر با 8 است. برای اینکه این گزینه تأثیری داشته باشد، گزینهٔ -msdata باید روی یکی از مقادیر sdata یا use تنظیم شده باشد.
تمام ماژول‌ها باید با مقدار یکسان -G num کامپایل شوند. کامپایل کردن با مقادیر متفاوت num ممکن است کار کند یا نکند؛ اگر کار نکند، پیونددهنده یک پیام خطا صادر می‌کند---کد نادرست تولید نمی‌شود.
-mdebug: باعث می‌شود کد ویژه‌ی M32R در کامپایلر، برخی آماره‌ها را نمایش دهد که ممکن است در اشکال‌زدایی برنامه‌ها مفید باشد.
-malign-loops: همه‌ی حلقه‌ها را در یک مرز ۳۲ بایتی هم‌تراز می‌کند.
-mno-align-loops: هم‌ترازی ۳۲ بایتی را برای حلقه‌ها اجبار نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است.
-missue-rate=number: صدور number دستورالعمل در هر چرخه. مقدار number تنها می‌تواند 1 یا 2 باشد.
-mbranch-cost=number: مقدار number تنها می‌تواند 1 یا 2 باشد. اگر 1 باشد، انشعاب‌ها به کدهای شرطی ترجیح داده می‌شوند؛ اگر 2 باشد، عکس آن اعمال می‌گردد.
-mflush-trap=number: شماره تله‌ای (trap) را که برای تخلیه کَش استفاده می‌شود مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض 12 است. شماره‌های معتبر بین 0 تا 15 (شامل خود آن‌ها) هستند.
-mno-flush-trap: مشخص می‌کند که کَش را نمی‌توان با استفاده از یک تله تخلیه کرد.
-mflush-func=name: نام تابع سیستم‌عامل را برای فراخوانی جهت تخلیه کَش مشخص می‌کند. پیش‌فرض _flush_cache است، اما فراخوانی تابع تنها در صورتی استفاده می‌شود که تله‌ای در دسترس نباشد.
-mno-flush-func: نشان می‌دهد که هیچ تابع سیستم‌عاملی برای تخلیه کَش وجود ندارد.

گزینه‌های M680x0

این‌ها گزینه‌های -m هستند که برای پردازنده‌های M680x0 و ColdFire تعریف شده‌اند. تنظیمات پیش‌فرض به این بستگی دارد که در زمان پیکربندی کامپایلر چه معماری انتخاب شده بود؛ مقادیر پیش‌فرض برای رایج‌ترین گزینه‌ها در ادامه آمده است.

-march=arch

تولید کد برای یک معماری مجموعه دستورالعمل خاص از M680x0 یا ColdFire. مقادیر مجاز arch برای معماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. معماری‌های ColdFire بر اساس رده‌بندی ISA شرکت Freescale انتخاب می‌شوند و مقادیر مجاز عبارتند از: isaa، isaaplus، isab و isac.

هرگاه GCC کدی را برای یک مقصد ColdFire تولید کند، ماکروی "__mcfarch__" را تعریف می‌کند. مقدار arch در این ماکرو یکی از آرگومان‌های -march است که در بالا ذکر شد.

هنگامی که این دو با هم استفاده شوند، -march و -mtune کدی را انتخاب می‌کنند که بر روی خانواده‌ای از پردازنده‌های مشابه اجرا می‌شود اما برای یک ریزمعماری خاص بهینه‌سازی شده است.

-mcpu=cpu

تولید کد برای یک پردازنده خاص از M680x0 یا ColdFire. پردازنده‌های M680x0 (cpu) عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060، 68302، 68332 و cpu32. پردازنده‌های ColdFire در جدول زیر مشخص شده‌اند، که همچنین پردازنده‌ها را در خانواده‌ها دسته‌بندی می‌کند:

خانواده : آرگومان‌های -mcpu
51 : 51 51ac 51ag 51cn 51em 51je 51jf 51jg 51jm 51mm 51qe 51qm
5206 : 5202 5204 5206
5206e : 5206e
5208 : 5207 5208
5211a : 5210a 5211a
5213 : 5211 5212 5213
5216 : 5214 5216
5225 : 5224 5225
52259 : 52252 52254 52255 52256 52258 52259
5235 : 5232 5233 5234 5235 523x
5249 : 5249
5250 : 5250
5271 : 5270 5271
5272 : 5272
5275 : 5274 5275
5282 : 5280 5281 5282 528x
53017 : 53011 53012 53013 53014 53015 53016 53017
5307 : 5307
5329 : 5327 5328 5329 532x
5373 : 5372 5373 537x
5407 : 5407
5475 : 5470 5471 5472 5473 5474 5475 547x 5480 5481 5482 5483 5484 5485

در صورتی که arch با cpu سازگار باشد، -mcpu=cpu بر -march=arch اولویت می‌یابد (آن را جایگزین می‌کند). سایر ترکیب‌های -mcpu و -march رد می‌شوند.

کامپایلر GCC ماکروی "__mcf_cpu_cpu" را هنگام انتخاب مقصد ColdFire از نوع cpu تعریف می‌کند. همچنین ماکروی "__mcf_family_family" را نیز تعریف می‌کند، که در آن مقدار family توسط جدول بالا ارائه شده است.

-mtune=tune

کد را برای یک ریزمعماری خاص در چارچوب محدودیت‌های تعیین‌شده توسط -march و -mcpu بهینه‌سازی (tune) می‌کند. ریزمعماری‌های M680x0 عبارتند از: 68000، 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و cpu32. ریزمعماری‌های ColdFire عبارتند از: cfv1، cfv2، cfv3، cfv4 و cfv4e.

شما همچنین می‌توانید از -mtune=68020-40 برای کدی استفاده کنید که باید نسبتاً مناسب روی مقصدهای 68020، 68030 و 68040 اجرا شود. -mtune=68020-60 مشابه است اما مقصدهای 68060 را نیز در بر می‌گیرد. این دو گزینه به ترتیب همان تصمیم‌های بهینه‌سازی را مشابه -m68020-40 و -m68020-60 انتخاب می‌کنند.

کامپایلر GCC ماکروهای "__mcarch" و "__mcarch__" را هنگام بهینه‌سازی برای معماری 680x0 از نوع arch تعریف می‌کند. همچنین "mcarch" را تعریف می‌کند مگر اینکه گزینهٔ -ansi یا یک گزینهٔ غیر گنو -std به کار رفته باشد. اگر GCC در حال بهینه‌سازی برای محدوده‌ای از معماری‌ها باشد، همان‌طور که توسط -mtune=68020-40 یا -mtune=68020-60 انتخاب می‌شود، ماکروها را برای هر معماری موجود در آن محدوده تعریف می‌کند.

کامپایلر GCC همچنین ماکروی "__muarch__" را هنگام بهینه‌سازی برای ریزمعماری ColdFire از نوع uarch تعریف می‌کند، که در آن uarch یکی از آرگومان‌های ارائه‌شده در بالا است.

-m68000

-mc68000

تولید خروجی برای پردازندهٔ 68000. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68000 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68000 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهای دارای هستهٔ 68000 یا EC000 استفاده کنید، شامل 68008، 68302، 68306، 68307، 68322، 68328 و 68356.

-m68010

تولید خروجی برای 68010. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68010 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68010 است.

-m68020

-mc68020

تولید خروجی برای 68020. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68020 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68020 است.

-m68030

تولید خروجی برای 68030. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68030 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68030 است.

-m68040

تولید خروجی برای 68040. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68040 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68040 است.

این گزینه مانع از استفاده از دستورالعمل‌های 68881/68882 می‌شود که باید در 68040 به‌صورت نرم‌افزاری شبیه‌سازی شوند. اگر 68040 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد از این گزینه استفاده کنید.

-m68060

تولید خروجی برای 68060. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 68060 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=68060 است.

این گزینه مانع از استفاده از دستورالعمل‌های 68020 و 68881/68882 می‌شود که باید در 68060 به‌صورت نرم‌افزاری شبیه‌سازی شوند. اگر 68060 شما کدی برای شبیه‌سازی آن دستورالعمل‌ها ندارد از این گزینه استفاده کنید.

-mcpu32

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ CPU32. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر CPU32 پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -march=cpu32 است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهای دارای هستهٔ CPU32 یا CPU32+ استفاده کنید، شامل 68330، 68331، 68332، 68333، 68334، 68336، 68340، 68341، 68349 و 68360.

-m5200

تولید خروجی برای پردازندهٔ ColdFire از نوع 520X. این حالت پیش‌فرض است هنگامی که کامپایلر برای سیستم‌های مبتنی بر 520X پیکربندی شده باشد. این گزینه معادل -mcpu=5206 است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است.

از این گزینه برای میکروکنترلرهای دارای هستهٔ 5200 استفاده کنید، شامل MCF5202، MCF5203، MCF5204 و MCF5206.

-m5206e

تولید خروجی برای پردازندهٔ ColdFire از نوع 5206e. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5206e منسوخ شده است.

-m528x

تولید خروجی برای عضوی از خانوادهٔ ColdFire 528X. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=528x منسوخ شده است.

-m5307

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 5307. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5307 منسوخ شده است.

-m5407

تولید خروجی برای یک پردازندهٔ ColdFire 5407. این گزینه اکنون به نفع گزینهٔ معادل -mcpu=5407 منسوخ شده است.

-mcfv4e

تولید خروجی برای پردازنده‌ای از خانوادهٔ ColdFire V4e (مانند 547x/548x). این شامل استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور است. این گزینه معادل -mcpu=547x است و اکنون به نفع آن گزینه منسوخ شده است.

-m68020-40

تولید خروجی برای یک 68040، بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً خوب بر روی هر یک از 68020/68881 یا 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68040 شبیه‌سازی می‌شوند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-40 است.

-m68020-60

تولید خروجی برای یک 68060، بدون استفاده از هیچ‌یک از دستورالعمل‌های جدید. این کار منجر به کدی می‌شود که می‌تواند با کارایی نسبتاً خوب بر روی هر یک از 68020/68881 یا 68030 یا 68040 اجرا شود. کد تولیدشده از دستورالعمل‌های 68881 که روی 68060 شبیه‌سازی می‌شوند استفاده می‌کند.

این گزینه معادل -march=68020 -mtune=68020-60 است.

-m68881

تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور. این حالت پیش‌فرض برای 68020 و بالاتر، و برای دستگاه‌های ColdFire دارای FPU است. این گزینه ماکروی "__HAVE_68881__" را روی مقصدهای M680x0 و "__mcffpu__" را روی مقصدهای ColdFire تعریف می‌کند.

دستورالعمل‌های ممیز شناور تولید نشوند؛ در عوض از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای استفاده شود. این حالت پیش‌فرض برای مقصدهای 68000، 68010 و 68832 است. همچنین برای دستگاه‌های ColdFire فاقد FPU نیز پیش‌فرض است.

-mdiv

-mno-div

تولید (عدم تولید) دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تقسیم و باقیماندهٔ ColdFire. اگر -march بدون -mcpu استفاده شود، پیش‌فرض برای معماری‌های ColdFire برابر «on» (فعال) و برای معماری‌های M680x0 برابر «off» (غیرفعال) است. در غیر این صورت، پیش‌فرض از پردازندهٔ مقصد گرفته می‌شود (چه پردازندهٔ پیش‌فرض، چه پردازندهٔ مشخص‌شده با -mcpu). برای مثال، پیش‌فرض برای -mcpu=5206 برابر «off» و برای -mcpu=5206e برابر «on» است.

هنگامی که این گزینه فعال باشد، GCC ماکروی "__mcfhwdiv__" را تعریف می‌کند..IP -mshort 4 نوع "int" را مانند "short int"، ۱۶ بیتی در نظر می‌گیرد. علاوه بر این، پارامترهای ارسالی روی پشته نیز حتی در مقصدهایی که API آن‌ها ارتقا به ۳۲ بیتی را الزامی می‌کند، روی یک مرز ۱۶ بیتی تراز می‌شوند.

-mno-short

نوع "int" را ۱۶ بیتی در نظر نمی‌گیرد. این مقدار پیش‌فرض است.

-mnobitfield

-mno-bitfield

از دستورالعمل‌های بیتی (bit-field) استفاده نمی‌کند. گزینه‌های -m68000، -mcpu32 و -m5200 به‌طور ضمنی -mnobitfield را فعال می‌کنند.

-mbitfield

از دستورالعمل‌های بیتی استفاده می‌کند. گزینهٔ -m68020 به‌طور ضمنی -mbitfield را فعال می‌کند. اگر از پیکربندی طراحی‌شده برای 68020 استفاده کنید، این حالت پیش‌فرض است.

-mrtd

از یک قرارداد فراخوانی تابع متفاوت استفاده می‌کند، که در آن توابعی که تعداد ثابتی از آرگومان‌ها را می‌پذیرند، با دستورالعمل "rtd" برمی‌گردند؛ این دستورالعمل هنگام بازگشت، آرگومان‌های آن‌ها را از پشته بیرون می‌کشد (pop می‌کند). این کار یک دستورالعمل در فراخواننده صرفه‌جویی می‌کند چرا که در آنجا نیازی به بیرون کشیدن آرگومان‌ها نیست.

این قرارداد فراخوانی با قراردادی که به‌طور معمول در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است، بنابراین اگر نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، باید پیش‌نمونهٔ توابع (prototype) را برای تمام توابعی که تعداد متغیری از آرگومان‌ها را می‌پذیرند (شامل "printf") فراهم کنید؛ در غیر این صورت، برای فراخوانی این توابع کدهای نادرستی تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کد به شدت نادرستی تولید خواهد شد. (به‌طور معمول، آرگومان‌های اضافی بدون آسیب نادیده گرفته می‌شوند.)

دستورالعمل "rtd" توسط پردازنده‌های 68010، 68020، 68030، 68040، 68060 و CPU32 پشتیبانی می‌شود، اما در 68000 یا 5200 پشتیبانی نمی‌شود.

پیش‌فرض -mno-rtd است.

-malign-int

-mno-align-int

کنترل می‌کند که آیا GCC متغیرهای "int"، "long"، "long long"، "float"، "double" و "long double" را روی یک مرز ۳۲ بیتی تراز کند (-malign-int) یا یک مرز ۱۶ بیتی (-mno-align-int). تراز کردن متغیرها روی مرزهای ۳۲ بیتی، به قیمت مصرف حافظهٔ بیشتر، کدی تولید می‌کند که روی پردازنده‌های دارای گذرگاه‌های ۳۲ بیتی تا حدی سریع‌تر اجرا می‌شود.

هشدار: اگر از گزینهٔ -malign-int استفاده کنید، GCC ساختارهای حاوی انواع بالا را متفاوت از اکثر مشخصات رابط باینری کاربردی (ABI) منتشرشده برای m68k تراز می‌کند.

مستقیماً از حالت آدرس‌دهی وابسته به pc در 68000 استفاده می‌کند، به‌جای اینکه از یک جدول آفست سراسری استفاده کند. در حال حاضر، این گزینه به‌طور ضمنی -fpic را فعال می‌کند که حداکثر یک آفست ۱۶ بیتی را برای آدرس‌دهی وابسته به pc مجاز می‌داند. در حال حاضر -fPIC به همراه -mpcrel پشتیبانی نمی‌شود، هرچند ممکن است برای پردازنده‌های 68020 و بالاتر پشتیبانی شود.

-mno-id-shared-library

فرض نمی‌کند (می‌کند) که ارجاعات حافظهٔ ترازنشده توسط سیستم مدیریت می‌شوند.

-msep-data

کدی تولید می‌کند که اجازه می‌دهد بخش داده در ناحیه‌ای از حافظه متفاوت از بخش کد قرار گیرد. این امر امکان اجرای درجا (execute-in-place) را در محیطی بدون مدیریت حافظهٔ مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه به‌طور ضمنی -fPIC را فعال می‌کند.

-mno-sep-data

کدی تولید می‌کند که فرض می‌کند بخش داده به دنبال بخش کد می‌آید. این مقدار پیش‌فرض است.

-mid-shared-library

کدی تولید می‌کند که از کتابخانه‌های مشترک از طریق روش شناسهٔ کتابخانه پشتیبانی می‌کند. این امر امکان اجرای درجا و کتابخانه‌های مشترک را در محیطی بدون مدیریت حافظهٔ مجازی فراهم می‌سازد. این گزینه به‌طور ضمنی -fPIC را فعال می‌کند.

کدی تولید می‌کند که فرض نمی‌کند کتابخانه‌های مشترک مبتنی بر شناسه استفاده می‌شوند. این مقدار پیش‌فرض است.

-mshared-library-id=n

شمارهٔ شناسایی کتابخانهٔ مشترک مبتنی بر شناسه را که در حال کامپایل است مشخص می‌کند. تعیین مقدار 0 کد فشرده‌تری تولید می‌کند؛ تعیین مقادیر دیگر تخصیص آن شماره به کتابخانهٔ فعلی را اجباری می‌کند، اما از نظر فضا یا زمان کارآمدتر از حذف این گزینه نیست.

-mxgot

-mno-xgot

هنگام تولید کد مستقل از موقعیت برای ColdFire، کدی تولید می‌کند که در صورت داشتن بیش از ۸۱۹۲ مدخل در GOT نیز کار کند. این کد بزرگ‌تر و کندتر از کد تولیدشده بدون این گزینه است. در پردازنده‌های M680x0، به این گزینه نیازی نیست؛ -fPIC کفایت می‌کند.

‏GCC معمولاً از یک دستورالعمل منفرد برای بارگذاری مقادیر از GOT استفاده می‌کند. اگرچه این کار نسبتاً کارآمد است، اما تنها در صورتی کار می‌کند که GOT کوچک‌تر از حدود 64k باشد. هر مقدار بزرگ‌تری باعث می‌شود پیونددهنده خطایی مانند زیر گزارش کند:

relocation truncated to fit: R_68K_GOT16O foobar

اگر این اتفاق افتاد، باید کد خود را با -mxgot بازکامپایل کنید. پس از آن باید با GOTهای بسیار بزرگ کار کند. با این حال، کد تولیدشده با -mxgot کارایی کمتری دارد، زیرا برای واکشی مقدار یک نماد سراسری ۴ دستورالعمل زمان می‌برد.

توجه داشته باشید که برخی پیونددهنده‌ها، از جمله نسخه‌های جدیدتر پیونددهندهٔ GNU، می‌توانند چندین GOT ایجاد کرده و مدخل‌های GOT را مرتب کنند. اگر چنین پیونددهنده‌ای دارید، تنها زمانی باید از -mxgot استفاده کنید که یک فایل شیء منفرد را کامپایل می‌کنید که به بیش از ۸۱۹۲ مدخل GOT دسترسی دارد. تعداد بسیار کمی از آن‌ها چنین هستند.

این گزینه‌ها هیچ تأثیری ندارند مگر اینکه GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد.

-mlong-jump-table-offsets

از آفست‌های ۳۲ بیتی در جدول‌های "switch" استفاده می‌کند. پیش‌فرض استفاده از آفست‌های ۱۶ بیتی است.

گزینه‌های MCore

این‌ها گزینه‌های -m تعریف‌شده برای پردازنده‌های Motorola M*Core هستند.

-mhardlit
-mno-hardlit: ثابت‌ها را در صورتی که بتوان در دو دستورالعمل یا کمتر انجام داد، در جریان کد به‌صورت درون‌خطی (inline) قرار می‌دهد.
-mdiv
-mno-div: از دستورالعمل تقسیم استفاده می‌کند. (به‌طور پیش‌فرض فعال است).
-mrelax-immediate
-mno-relax-immediate: مقادیر بی‌واسطه (immediate) با اندازهٔ دلخواه را در عملیات بیتی مجاز می‌داند.
-mwide-bitfields
-mno-wide-bitfields: همیشه با فیلدهای بیتی به‌اندازهٔ "int" رفتار می‌کند.
-m4byte-functions
-mno-4byte-functions: تمام توابع را مجبور می‌کند تا روی یک مرز ۴ بایتی تراز شوند.
-mcallgraph-data
-mno-callgraph-data: اطلاعات گراف فراخوانی (callgraph) را تولید می‌کند.
-mslow-bytes
-mno-slow-bytes: هنگام خواندن مقادیر بایتی، دسترسی کلمه‌ای (word access) را ترجیح می‌دهد.
-mlittle-endian
-mbig-endian: برای یک مقصد با پایان‌پذیری کوچک (little-endian) کد تولید می‌کند.
-m210: تولید کد برای پردازندهٔ 210.
-mno-lsim: فرض می‌کند که پشتیبانی زمان اجرا فراهم شده است و بنابراین کتابخانهٔ شبیه‌ساز (libsim.a) را از خط فرمان پیونددهنده حذف می‌کند.
-mstack-increment=size: تنظیم حداکثر مقدار برای یک عملیات افزایش پشته. مقادیر بزرگ می‌توانند سرعت برنامه‌هایی را که شامل توابعی با نیاز به فضای پشتهٔ زیاد هستند افزایش دهند، اما در صورتی که پشته بیش از حد گسترش یابد، می‌توانند خطای دسترسی به حافظه (segmentation fault) نیز ایجاد کنند. مقدار پیش‌فرض 0x1000 است.

گزینه‌های MicroBlaze

-msoft-float: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری برای ممیز شناور (پیش‌فرض).
-mhard-float: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور.
-mmemcpy: انتقال‌های بلوکی بهینه‌سازی نشوند، از "memcpy" استفاده شود.
-mno-clearbss: این گزینه منسوخ شده است. به جای آن از -fno-zero-initialized-in-bss استفاده کنید.
-mcpu=cpu-type: استفاده از قابلیت‌ها و زمان‌بندی کد برای CPU مشخص‌شده. مقادیر پشتیبانی‌شده در قالب vX.YY.Z هستند، که در آن X نسخهٔ اصلی، YY نسخهٔ فرعی و Z کد سازگاری است. مقادیر نمونه عبارتند از v3.00.a، v4.00.b، v5.00.a، v5.00.b، v6.00.a.
-mxl-soft-mul: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری ضرب (پیش‌فرض).
-mxl-soft-div: استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری تقسیم (پیش‌فرض).
-mxl-barrel-shift: استفاده از شیفت‌دهندهٔ بشکه‌ای (barrel shifter) سخت‌افزاری.
-mxl-pattern-compare: استفاده از دستورالعمل‌های مقایسهٔ الگو.
-msmall-divides: استفاده از بهینه‌سازی جدول جستجو برای تقسیم اعداد صحیح علامت‌دار کوچک.
-mxl-stack-check: این گزینه منسوخ شده است. به جای آن از -fstack-check استفاده کنید.
-mxl-gp-opt: استفاده از بخش‌های ".sdata"/".sbss" با ارجاع نسبی به GP.
-mxl-multiply-high: استفاده از دستورالعمل‌های ضرب بالا برای بخش بالاییِ ضرب ۳۲×۳۲.
-mxl-float-convert: استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تبدیل ممیز شناور.
-mxl-float-sqrt: استفاده از دستورالعمل سخت‌افزاری ریشهٔ دوم (جذر) ممیز شناور.
-mbig-endian: تولید کد برای یک هدف با ترتیب بایت بزرگ‌تر (big-endian).
-mlittle-endian: تولید کد برای یک هدف با ترتیب بایت کوچک‌تر (little-endian).
-mxl-reorder: استفاده از دستورالعمل‌های بازآرایی (swap و بارگذاری/ذخیره با ترتیب معکوس بایت‌ها).
-mxl-mode-app-model: انتخاب مدل برنامهٔ app-model. مدل‌های معتبر عبارتند از:

executable: اجرایی عادی (پیش‌فرض)، از کد راه‌اندازی crt0.o استفاده می‌کند.
xmdstub: برای استفاده با عامل اشکال‌زدایی نفوذی نرم‌افزاری مبتنی بر اشکال‌زدای ریزپردازندهٔ زایلینکس (XMD) موسوم به xmdstub. این مدل از فایل راه‌اندازی crt1.o استفاده کرده و نشانی شروع برنامه را روی 0x800 تنظیم می‌کند.
bootstrap: برای برنامه‌هایی که با استفاده از یک بارگذار بوت (bootloader) بارگذاری می‌شوند. این مدل از فایل راه‌اندازی crt2.o استفاده می‌کند که فاقد گردانندهٔ بردار بازنشانی پردازنده است. این حالت برای واگذاری کنترل هنگام بازنشانی پردازنده به بارگذار بوت به جای برنامه مناسب است.
novectors: برای برنامه‌هایی که به هیچ‌یک از بردارهای MicroBlaze نیازی ندارند. این گزینه ممکن است برای برنامه‌هایی که درون یک برنامهٔ پایشگر اجرا می‌شوند مفید باشد. این مدل از crt3.o به عنوان فایل راه‌اندازی استفاده می‌کند.

گزینهٔ -xl-mode-app-model یک نام مستعار منسوخ‌شده برای -mxl-mode-app-model است.

-mpic-data-is-text-relative: فرض می‌کند که جابه‌جایی میان بخش‌های text و data در زمان پیوند ایستا ثابت است. این امر به دلیل عدم پشتیبانی از آدرس‌دهی نسبی به PC، اجازه می‌دهد داده‌ها به جای GOT با آفست از نشانی آغاز text ارجاع داده شوند.

گزینه‌های MIPS

-EB

تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌تر (big-endian).

-EL

تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌تر (little-endian). این مقدار پیش‌فرض برای پیکربندی‌های mips*el-*-* است.

-march=arch

تولید کدی که بر روی arch اجرا می‌شود، که می‌تواند نام یک ISA عمومی MIPS یا نام یک پردازندهٔ خاص باشد. نام‌های ISA عبارتند از: mips1، mips2، mips3، mips4، mips32، mips32r2، mips32r3، mips32r5، mips32r6، mips64، mips64r2، mips64r3، mips64r5 و mips64r6. نام‌های پردازنده‌ها عبارتند از: 4kc، 4km، 4kp، 4ksc، 4kec، 4kem، 4kep، 4ksd، 5kc، 5kf، 20kc، 24kc، 24kf2_1، 24kf1_1، 24kec، 24kef2_1، 24kef1_1، 34kc، 34kf2_1، 34kf1_1، 34kn، 74kc، 74kf2_1، 74kf1_1، 74kf3_2، 1004kc، 1004kf2_1، 1004kf1_1، i6400، i6500، interaptiv، loongson2e، loongson2f، loongson3a، gs464، gs464e، gs264e، m4k، m14k، m14kc، m14ke، m14kec، m5100، m5101، octeon، octeon+، octeon2، octeon3، orion، p5600، p6600، r2000، r3000، r3900، r4000، r4400، r4600، r4650، r4700، r5900، r6000، r8000، rm7000، rm9000، r10000، r12000، r14000، r16000، sb1، sr71000، vr4100، vr4111، vr4120، vr4130، vr4300، vr5000، vr5400، vr5500، xlr و xlp. مقدار ویژهٔ from-abi سازگارترین معماری را برای ABI انتخاب‌شده برمی‌گزیند (یعنی mips1 برای ABIهای ۳۲ بیتی و mips3 برای ABIهای ۶۴ بیتی).

زنجیره ابزار بومی Linux/GNU از مقدار native نیز پشتیبانی می‌کند که بهترین گزینهٔ معماری را برای پردازندهٔ میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -march=native هیچ تأثیری ندارد.

در نام‌های پردازنده‌ها، 000 پایانی می‌تواند به صورت k خلاصه شود (برای مثال، -march=r2k). پیشوندها اختیاری هستند و vr ممکن است به صورت r نوشته شود.

نام‌هایی با قالب nf2_1 به پردازنده‌هایی با FPU اشاره دارند که با نصف بسامد هسته کار می‌کند، نام‌هایی با قالب nf1_1 به پردازنده‌هایی با FPU هم‌بسامد با هسته اشاره دارند، و نام‌هایی با قالب nf3_2 به پردازنده‌هایی با FPU که بسامد آن با نسبت ۳:۲ نسبت به هسته کار می‌کند اشاره دارند. به دلایل سازگاری، nf به عنوان مترادفی برای nf2_1 پذیرفته می‌شود در حالی که nx و bfx به عنوان مترادف‌هایی برای nf1_1 پذیرفته می‌شوند.

کامپایلر GCC بر اساس مقدار این گزینه دو ماکرو تعریف می‌کند. نخستین ماکرو "_MIPS_ARCH" است که نام معماری هدف را به صورت یک رشته مشخص می‌کند. دومین ماکرو قالبی به شکل "_MIPS_ARCH_foo" دارد، که در آن foo مقدار با حروف بزرگِ "_MIPS_ARCH" است. برای مثال، -march=r2000 مقدار "_MIPS_ARCH" را روی "r2000" تنظیم کرده و ماکروی "_MIPS_ARCH_R2000" را تعریف می‌کند.

توجه داشته باشید که ماکروی "_MIPS_ARCH" از نام‌های پردازنده‌ای که در بالا ذکر شد استفاده می‌کند. به بیانی دیگر، پیشوند کامل را در بر دارد و 000 را به صورت k خلاصه نمی‌کند. در مورد from-abi، این ماکرو نام معماری تعیین‌شده (یا "mips1" یا "mips3") را مشخص می‌سازد. در حالتی که هیچ گزینهٔ -march داده نشود، نام معماری پیش‌فرض را مشخص می‌کند.

-mtune=arch

بهینه‌سازی برای arch. از جمله موارد، این گزینه شیوهٔ زمان‌بندی دستورالعمل‌ها و هزینهٔ برآوردشده برای عملیات حسابی را کنترل می‌کند. فهرست مقادیر arch مشابه با -march است.

هنگامی که از این گزینه استفاده نشود، GCC برای پردازندهٔ مشخص‌شده توسط -march بهینه‌سازی می‌کند. با استفادهٔ هم‌زمان از -march و -mtune، می‌توان کدی تولید کرد که بر روی یک خانواده از پردازنده‌ها اجرا شود، اما برای یک عضو خاص از آن خانواده بهینه‌سازی شده باشد.

گزینهٔ -mtune ماکروهای "_MIPS_TUNE" و "_MIPS_TUNE_foo" را تعریف می‌کند، که عملکردی مشابه ماکروهای -march شرح‌داده‌شده در بالا دارند..IP -mips1 4 معادل -march=mips1 است.

-mips2

معادل -march=mips2 است.

-mips3

معادل -march=mips3 است.

-mips4

معادل -march=mips4 است.

-mips32

معادل -march=mips32 است.

-mips32r3

معادل -march=mips32r3 است.

-mips32r5

معادل -march=mips32r5 است.

-mips32r6

معادل -march=mips32r6 است.

-mips64

معادل -march=mips64 است.

-mips64r2

معادل -march=mips64r2 است.

-mips64r3

معادل -march=mips64r3 است.

-mips64r5

معادل -march=mips64r5 است.

-mips64r6

معادل -march=mips64r6 است.

-mips16

-mno-mips16

تولید (عدم تولید) کد MIPS16. اگر GCC یک معماری MIPS32 یا MIPS64 را هدف قرار دهد، از MIPS16e ASE استفاده می‌کند.

تولید کد MIPS16 همچنین می‌تواند بر مبنای هر تابع با استفاده از صفت‌های "mips16" و "nomips16" کنترل شود.

-mmips16e2

-mno-mips16e2

استفاده از (عدم استفاده از) MIPS16e2 ASE. این گزینه رفتار گزینهٔ -mips16 را طوری تغییر می‌دهد که MIPS16e2 ASE را هدف قرار دهد.

-mflip-mips16

تولید کد MIPS16 به‌صورت متناوب و یک‌درمیان روی توابع. این گزینه برای آزمون پس‌رفت (regression testing) تولید کد ترکیبی MIPS16/غیر-MIPS16 ارائه شده است و برای استفادهٔ عادی هنگام کامپایل کدهای کاربر در نظر گرفته نشده است.

-minterlink-compressed

-mno-interlink-compressed

الزام (عدم الزام) به اینکه کدهای استفاده‌کننده از MIPS ISA استاندارد (غیرفشرده)، سازگار با پیوند با کدهای MIPS16 و microMIPS باشند، و برعکس.

برای نمونه، کدی که از کدگذاری استاندارد ISA استفاده می‌کند نمی‌تواند مستقیماً به کد MIPS16 یا microMIPS بپرد؛ بلکه باید از یک فراخوانی یا یک پرش غیرمستقیم استفاده کند. بنابراین -minterlink-compressed پرش‌های مستقیم را غیرفعال می‌کند مگر اینکه GCC بداند که هدف پرش، فشرده نیست.

-minterlink-mips16

-mno-interlink-mips16

نام‌های مستعار برای -minterlink-compressed و -mno-interlink-compressed. این گزینه‌ها پیش از معرفی microMIPS ASE وجود داشته‌اند و برای سازگاری با نسخه‌های پیشین حفظ شده‌اند.

تولید کد برای ABI مشخص‌شده.

توجه داشته باشید که EABI دارای گونه‌های ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی است. معمولاً زمانی که یک معماری ۶۴ بیتی را انتخاب می‌کنید، GCC کد ۶۴ بیتی تولید می‌کند، اما می‌توانید با استفاده از -mgp32 به‌جای آن کد ۳۲ بیتی دریافت کنید.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ O64 ABI، ببینید: https://gcc.gnu.org/projects/mipso64-abi.html.

کامپایلر GCC از گونه‌ای از o32 ABI پشتیبانی می‌کند که در آن پهنای ثبات‌های ممیز شناور به‌جای ۳۲ بیت، ۶۴ بیت است. می‌توانید این ترکیب را با -mabi=32 -mfp64 انتخاب کنید. این ABI به دستورالعمل‌های "mthc1" و "mfhc1" وابسته است و به همین دلیل تنها برای پردازنده‌های MIPS32R2، MIPS32R3 و MIPS32R5 پشتیبانی می‌شود.

تخصیص ثبات‌ها برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی یکسان باقی می‌ماند، اما هر مقدار اسکالر به‌جای یک جفت ثبات ۳۲ بیتی، درون یک ثبات منفرد ۶۴ بیتی ارسال می‌شود. برای مثال، مقادیر ممیز شناور اسکالر فقط در $f0 بازگردانده می‌شوند، نه در یک جفت $f0/$f1. مجموعهٔ ثبات‌های نگهداری‌شده هنگام فراخوانی (call-saved) نیز از این حیث که ثبات‌های با دقت مضاعفِ شماره‌زوج ذخیره می‌شوند، بدون تغییر باقی می‌ماند.

دو گونهٔ دیگر از o32 ABI نیز برای گذار آسان‌تر از ثبات‌های ۳۲ بیتی به ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند. این‌ها FPXX (-mfpxx) و FP64A (-mfp64 -mno-odd-spreg) هستند. افزونهٔ FPXX الزام می‌کند که تمام کدها هنگام اجرا با ثبات‌های ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی، به‌درستی کار کنند. این کد می‌تواند با FP32 یا با FP64 پیوند بخورد، اما نه با هر دو. افزونهٔ FP64A مشابه افزونهٔ FP64 است اما استفاده از ثبات‌های با دقت یگانه و شماره‌فرد را منع می‌کند. این ویژگی را می‌توان در کنار حالت "FRE" متعلق به FPU در پردازنده‌های MIPS32R5 به کار برد؛ در نتیجه کدهای FP32 و FP64A می‌توانند بدون نیاز به تغییر حالت FPU در یک پردازش مشترک پیوند خورده و اجرا شوند.

-mabicalls

-mno-abicalls

تولید (عدم تولید) کدی که برای اشیاء پویای سبک SVR4 مناسب باشد. گزینهٔ -mabicalls حالت پیش‌فرض برای سیستم‌های مبتنی بر SVR4 است.

-mshared

-mno-shared

تولید (عدم تولید) کدی که کاملاً مستقل از موقعیت (position-independent) است، و در نتیجه می‌تواند درون کتابخانه‌های اشتراکی پیوند داده شود. این گزینه فقط بر -mabicalls تأثیر می‌گذارد.

تمامی کدهای -mabicalls به‌صورت سنتی، بدون در نظر گرفتن گزینه‌هایی مانند -fPIC و -fpic، همیشه مستقل از موقعیت بوده‌اند. با این حال، زنجیره ابزار GNU به‌عنوان یک افزونه به فایل‌های اجرایی اجازه می‌دهد برای نمادهایی با پیوند محلی از دسترسی‌های مطلق استفاده کنند. همچنین می‌تواند از دنباله‌های مقداردهی اولیهٔ کوتاه‌تر برای GP استفاده کرده و فراخوانی‌های مستقیم به توابع تعریف‌شده به‌صورت محلی ایجاد کند. این حالت توسط -mno-shared انتخاب می‌شود.

گزینهٔ -mno-shared به binutils نسخهٔ 2.16 یا بالاتر وابسته است و اشیایی تولید می‌کند که فقط توسط پیونددهندهٔ GNU می‌توانند پیوند داده شوند. با این حال، این گزینه بر ABI فایل اجرایی نهایی تأثیری ندارد؛ بلکه تنها بر ABI اشیاء جابه‌جایی‌پذیر (relocatable) مؤثر است. استفاده از -mno-shared به‌طور کلی باعث می‌شود فایل‌های اجرایی هم کوچک‌تر و هم سریع‌تر شوند.

گزینهٔ -mshared حالت پیش‌فرض است.

-mplt

-mno-plt

فرض کردن (فرض نکردن) اینکه پیونددهنده‌های ایستا و پویا از PLTها و بازآرایی‌های رونوشت (copy relocations) پشتیبانی می‌کنند. این گزینه فقط بر -mno-shared -mabicalls اثر می‌گذارد. برای n64 ABI، این گزینه بدون -msym32 هیچ تأثیری ندارد.

می‌توانید با پیکربندی اولیهٔ GCC با آرگومان --with-mips-plt، گزینهٔ -mplt را پیش‌فرض کنید. در غیر این صورت، حالت پیش‌فرض -mno-plt خواهد بود.

-mxgot

-mno-xgot

برداشتن (برنداشتن) محدودیت‌های معمول روی اندازهٔ جدول آفست سراسری (GOT).

کامپایلر GCC معمولاً از یک دستورالعمل برای بارگذاری مقادیر از GOT استفاده می‌کند. هرچند این کار نسبتاً بهینه‌تر است، اما فقط در صورتی جواب می‌دهد که اندازهٔ GOT از حدود 64k کمتر باشد. هر مقداری بزرگ‌تر از آن باعث می‌شود پیونددهنده خطایی مانند زیر گزارش دهد:

relocation truncated to fit: R_MIPS_GOT16 foobar

اگر این حالت رخ داد، باید کد خود را با -mxgot بازکامپایل کنید. این گزینه با GOTهای بسیار بزرگ کار می‌کند، اگرچه خروجی کد کارایی کمتری خواهد داشت چرا که فراخوانی مقدار یک نماد سراسری مستلزم سه دستورالعمل خواهد بود.

توجه داشته باشید که برخی پیونددهنده‌ها می‌توانند چندین GOT ایجاد کنند. اگر از چنین پیونددهنده‌ای استفاده می‌کنید، تنها زمانی نیاز به استفاده از -mxgot خواهید داشت که یک فایل شیء منفرد به بیش از مقادیر 64k ورودی GOT دسترسی پیدا کند، که این مورد بسیار نادر است.

این گزینه‌ها هیچ اثری ندارند مگر اینکه GCC در حال تولید کد مستقل از موقعیت باشد..IP -mgp32 4 فرض می‌کند که پهنای ثبات‌های همه‌منظوره ۳۲ بیت است.

-mgp64

فرض می‌کند که پهنای ثبات‌های همه‌منظوره ۶۴ بیت است.

-mfp32

فرض می‌کند که پهنای ثبات‌های ممیز شناور ۳۲ بیت است.

-mfp64

فرض می‌کند که پهنای ثبات‌های ممیز شناور ۶۴ بیت است.

-mfpxx

هیچ فرضی دربارهٔ پهنای ثبات‌های ممیز شناور در نظر نمی‌گیرد.

از دستورالعمل‌های کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور استفاده می‌کند.

-muninit-const-in-rodata

از دستورالعمل‌های کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور استفاده نمی‌کند. در عوض محاسبات ممیز شناور را با استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای پیاده‌سازی می‌کند.

-mno-float

معادل با -msoft-float است، اما علاوه‌بر آن تأیید می‌کند که برنامهٔ در حال کامپایل هیچ عملیات ممیز شناوری را انجام نمی‌دهد. این گزینه در حال حاضر تنها توسط برخی از پیکربندی‌های MIPS سخت‌افزارِ خام (bare-metal) پشتیبانی می‌شود، جایی که ممکن است مجموعهٔ خاصی از کتابخانه‌ها را انتخاب کند که فاقد هرگونه پشتیبانی از ممیز شناور هستند (برای مثال، شامل قالب‌های ممیز شناورِ "printf"). اگر کدی که با -mno-float کامپایل شده است تصادفاً حاوی عملیات ممیز شناور باشد، احتمالاً با شکست در زمان پیوند یا زمان اجرا مواجه خواهد شد.

-msingle-float

فرض می‌کند که کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور تنها از عملیات با دقت یگانه (single-precision) پشتیبانی می‌کند.

-mdouble-float

فرض می‌کند که کمک‌پردازندهٔ ممیز شناور از عملیات با دقت دوگانه (double-precision) پشتیبانی می‌کند. این مقدار پیش‌فرض است.

-modd-spreg

-mno-odd-spreg

استفاده از ثبات‌های ممیز شناورِ دقت یگانه با شماره‌های فرد را برای o32 ABI فعال می‌کند. این مقدار پیش‌فرض برای پردازنده‌هایی است که مشخص شده است از این ثبات‌ها پشتیبانی می‌کنند. هنگام استفاده از o32 FPXX ABI، گزینهٔ -mno-odd-spreg به‌طور پیش‌فرض تنظیم می‌شود.

-mabs=2008

-mabs=legacy

این گزینه‌ها رفتار با داده‌های ویژهٔ ناعَدَد (NaN) ممیز شناور IEEE 754 را با دستورالعمل‌های ماشین "abs.fmt" و "neg.fmt" کنترل می‌کنند.

به‌طور پیش‌فرض یا هنگامی که از -mabs=legacy استفاده می‌شود، رفتار موروثی (legacy) انتخاب می‌شود. در این حالت این دستورالعمل‌ها حسابی در نظر گرفته می‌شوند و در جاهایی که عملکرد صحیح لازم است و ممکن است عملوند ورودی NaN باشد از آن‌ها اجتناب می‌شود. در عوض توالی طولانی‌تری از دستورالعمل‌ها که بیت علامت دادهٔ ممیز شناور را به‌صورت دستی دستکاری می‌کنند استفاده می‌شود، مگر اینکه گزینهٔ -ffinite-math-only نیز مشخص شده باشد.

گزینهٔ -mabs=2008 رفتار IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت این دستورالعمل‌ها غیرحسابی در نظر گرفته می‌شوند و بنابراین در تمام موارد، از جمله به‌ویژه زمانی که عملوند ورودی NaN است، به‌درستی عمل می‌کنند. در نتیجه این دستورالعمل‌ها همیشه برای عملیات مربوطه استفاده می‌شوند.

-mnan=2008

-mnan=legacy

این گزینه‌ها کدگذاری داده‌های ویژهٔ ناعَدَد (NaN) ممیز شناور IEEE 754 را کنترل می‌کنند.

گزینهٔ -mnan=legacy کدگذاری موروثی (legacy) را انتخاب می‌کند. در این حالت NaNهای ساکت (qNaNs) با ۰ بودن بیت اول میدان بخش معنادار انتهایی‌شان نشان داده می‌شوند، در حالی که NaNهای علامتی (sNaNs) با ۱ بودن بیت اول میدان بخش معنادار انتهایی‌شان مشخص می‌گردند.

گزینهٔ -mnan=2008 کدگذاری IEEE 754-2008 را انتخاب می‌کند. در این حالت qNaNها با ۱ بودن اولین بیت از میدان بخش معنادار انتهایی‌شان نشان داده می‌شوند، در حالی که sNaNها با ۰ بودن اولین بیت از میدان بخش معنادار انتهایی‌شان مشخص می‌گردند.

پیش‌فرض -mnan=legacy است مگر اینکه GCC با --with-nan=2008 پیکربندی شده باشد.

-mllsc

-mno-llsc

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های ll، sc، و sync برای پیاده‌سازی توابع درونیِ حافظهٔ اتمی. هنگامی که هیچ‌کدام از این گزینه‌ها مشخص نشده باشد، GCC در صورتی که معماری هدف از آن‌ها پشتیبانی کند، از این دستورالعمل‌ها استفاده می‌کند.

گزینهٔ -mllsc زمانی مفید است که محیط زمان اجرا بتواند دستورالعمل‌ها را شبیه‌سازی کند و -mno-llsc هنگام کامپایل برای ISAهای غیراستاندارد می‌تواند مفید باشد. شما می‌توانید با پیکربندی GCC به‌ترتیب با --with-llsc و --without-llsc هر یک از این گزینه‌ها را به پیش‌فرض تبدیل کنید. گزینهٔ --with-llsc برای برخی از پیکربندی‌ها پیش‌فرض است؛ برای جزئیات به مستندات نصب مراجعه کنید.

-mdsp

-mno-dsp

استفاده کردن (استفاده نکردن) از بازنگری ۱ از MIPS DSP ASE. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را برابر با ۱ تعریف می‌کند.

-mdspr2

-mno-dspr2

استفاده کردن (استفاده نکردن) از بازنگری ۲ از MIPS DSP ASE. این گزینه ماکروهای پیش‌پردازندهٔ "__mips_dsp" و "__mips_dspr2" را تعریف می‌کند. همچنین "__mips_dsp_rev" را برابر با ۲ تعریف می‌کند.

-msmartmips

-mno-smartmips

استفاده کردن (استفاده نکردن) از MIPS SmartMIPS ASE.

-mpaired-single

-mno-paired-single

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های ممیز شناور زوج‌تکی (paired-single). این گزینه نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mdmx

-mno-mdmx

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های MIPS Digital Media Extension. این گزینه فقط هنگام تولید کد ۶۴ بیتی می‌تواند استفاده شود و نیازمند فعال بودن پشتیبانی سخت‌افزاری از ممیز شناور است.

-mips3d

-mno-mips3d

استفاده کردن (استفاده نکردن) از MIPS-3D ASE. گزینهٔ -mips3d متضمن -mpaired-single است.

-mmicromips

-mno-micromips

تولید کردن (تولید نکردن) کد microMIPS.

تولید کد MicroMIPS همچنین می‌تواند برای هر تابع به‌صورت جداگانه با استفاده از مشخصه‌های "micromips" و "nomicromips" کنترل شود.

-mmt

-mno-mt

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های چندریسمانی MT.

-mmcu

-mno-mcu

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های MIPS MCU ASE.

-meva

-mno-eva

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های MIPS Enhanced Virtual Addressing.

-mvirt

-mno-virt

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های مجازی‌سازی MIPS (VZ)..IP -mxpa 4

-mno-xpa

استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های نشانی فیزیکی گسترش‌یافتهٔ MIPS (کوته‌نوشت XPA).

-mcrc

-mno-crc

استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های بررسی افزونگی چرخه‌ای MIPS (کوته‌نوشت CRC).

-mginv

-mno-ginv

استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های ابطال سراسری MIPS (کوته‌نوشت GINV).

-mloongson-mmi

-mno-loongson-mmi

استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های افزونه‌های چندرسانه‌ای MIPS Loongson (کوته‌نوشت MMI).

-mloongson-ext

-mno-loongson-ext

استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های افزونه‌های MIPS Loongson (کوته‌نوشت EXT).

-mloongson-ext2

-mno-loongson-ext2

استفاده (یا عدم استفاده) از دستورالعمل‌های نگارش ۲ افزونه‌های MIPS Loongson (کوته‌نوشت EXT2).

-mlong64

اجبار انواع دادهٔ "long" به داشتن پهنای ۶۴ بیتی. برای توضیحات در مورد حالت پیش‌فرض و شیوهٔ تعیین اندازهٔ اشاره‌گر، -mlong32 را ببینید.

-mlong32

اجبار انواع دادهٔ "long"، "int" و اشاره‌گرها به داشتن پهنای ۳۲ بیتی.

اندازهٔ پیش‌فرض "int"ها، "long"ها و اشاره‌گرها به ABI بستگی دارد. تمام ABIهای پشتیبانی‌شده از "int"های ۳۲ بیتی استفاده می‌کنند. رابط ABI نوع n64، همانند EABI شصت‌وچهار بیتی، از "long"های ۶۴ بیتی استفاده می‌کند؛ بقیه از "long"های ۳۲ بیتی استفاده می‌کنند. اندازهٔ اشاره‌گرها با اندازهٔ "long"ها یا اندازهٔ ثبات‌های عدد صحیح (هرکدام که کوچک‌تر باشد) برابر است.

-msym32

-mno-sym32

فرض کردن (یا فرض نکردن) این که تمام نمادها بدون در نظر گرفتن ABI انتخاب‌شده مقادیر ۳۲ بیتی دارند. این گزینه در ترکیب با -mabi=64 و -mno-abicalls کاربردی است، چرا که به GCC اجازه می‌دهد ارجاعات کوتاه‌تر و سریع‌تری به نشانی‌های نمادین ایجاد کند.

-G num

قرار دادن تعاریف داده‌های قابل مشاهده از خارج در یک بخش داده‌های کوچک (small data section)، در صورتی که اندازهٔ آن داده بزرگ‌تر از num بایت نباشد. در این صورت GCC می‌تواند دسترسی‌های کارآمدتری به داده‌ها تولید کند؛ برای جزئیات -mgpopt را ببینید.

مقدار پیش‌فرض گزینهٔ -G به پیکربندی بستگی دارد.

-mlocal-sdata

-mno-local-sdata

گسترش دادن (یا ندادن) رفتار -G به داده‌های محلی نیز، مانند متغیرهای static در C. گزینهٔ -mlocal-sdata برای تمامی پیکربندی‌ها حالت پیش‌فرض است.

اگر پیونددهنده ایراد گرفت که یک برنامه بیش از حد از داده‌های کوچک استفاده می‌کند، می‌توانید بازسازی بخش‌هایی را که از نظر کارایی کمتر حیاتی هستند با -mno-local-sdata امتحان کنید. همچنین ممکن است بخواهید کتابخانه‌های بزرگ را با -mno-local-sdata بسازید تا کتابخانه‌ها فضای بیشتری برای برنامهٔ اصلی باقی بگذارند.

-mextern-sdata

-mno-extern-sdata

فرض کردن (یا فرض نکردن) این که داده‌های تعریف‌شده در خارج در بخش داده‌های کوچک قرار دارند، در صورتی که اندازهٔ آن داده در محدودهٔ -G باشد. گزینهٔ -mextern-sdata برای تمامی پیکربندی‌ها حالت پیش‌فرض است.

اگر پیمانهٔ Mod را با گزینه‌های -mextern-sdata -G num -mgpopt کامپایل کنید و Mod به متغیر Var ارجاع دهد که بزرگ‌تر از num بایت نیست، باید اطمینان حاصل کنید که Var در یک بخش داده‌های کوچک قرار گرفته است. اگر Var توسط پیمانهٔ دیگری تعریف شده است، یا باید آن پیمانه را با تنظیم -G به اندازهٔ کافی بزرگ کامپایل کنید یا ویژگی "section" را به تعریف Var's متصل نمایید. اگر Var از نوع مشترک (common) باشد، باید برنامه را با مقدار -G به اندازهٔ کافی بزرگ پیوند دهید.

ساده‌ترین روش برای برآورده کردن این محدودیت‌ها، کامپایل و پیوند دادن تمام پیمانه‌ها با همان گزینهٔ یکسان -G است. با این حال، ممکن است بخواهید کتابخانه‌ای بسازید که از چندین حد مختلف برای داده‌های کوچک پشتیبانی کند. این کار را می‌توانید با کامپایل کتابخانه با بالاترین مقدار پشتیبانی‌شده برای -G و علاوه بر آن، استفاده از -mno-extern-sdata انجام دهید تا کتابخانه دیگر فرضیاتی دربارهٔ داده‌های تعریف‌شده در خارج در نظر نگیرد.

-mgpopt

-mno-gpopt

استفاده (یا عدم استفاده) از دسترسی‌های نسبی به ثبات GP برای نمادهایی که مشخص است در بخش داده‌های کوچک قرار دارند؛ گزینه‌های -G، -mlocal-sdata و -mextern-sdata را ببینید. -mgpopt برای تمامی پیکربندی‌ها حالت پیش‌فرض است.

گزینهٔ -mno-gpopt برای مواردی کاربرد دارد که ممکن است ثبات $gp حاوی مقدار "_gp" نباشد. برای مثال، اگر کد بخشی از کتابخانه‌ای باشد که احتمالاً در یک پایشگر راه‌اندازی (boot monitor) به کار می‌رود، برنامه‌هایی که روال‌های پایشگر راه‌اندازی را فراخوانی می‌کنند یک مقدار نامشخص در $gp ارسال خواهند کرد. (در چنین شرایطی، خود پایشگر راه‌اندازی معمولاً با -G0 کامپایل می‌شود.)

گزینهٔ -mno-gpopt به معنای فعال شدن خودکار -mno-local-sdata و -mno-extern-sdata است.

-membedded-data

-mno-embedded-data

تخصیص دادن متغیرها ابتدا در بخش داده‌های فقط‌خواندنی در صورت امکان، سپس در بخش داده‌های کوچک در صورت امکان، و در غیر این صورت در بخش داده‌ها (data). این گزینه کدی اندکی کندتر از پیش‌فرض تولید می‌کند، اما مقدار حافظهٔ RAM مورد نیاز در هنگام اجرا را کاهش می‌دهد و بنابراین ممکن است برای برخی سامانه‌های توکار ترجیح داده شود.

-mno-uninit-const-in-rodata

قرار دادن متغیرهای "const" مقداردهی‌نشده در بخش داده‌های فقط‌خواندنی. این گزینه تنها در همراهی با -membedded-data معنا دارد.

-mcode-readable=setting

مشخص می‌کند که آیا GCC مجاز به تولید کدی است که از بخش‌های اجرایی می‌خواند یا خیر. سه مقدار قابل تنظیم وجود دارد:

-mcode-readable=yes: دستورالعمل‌ها می‌توانند آزادانه به بخش‌های اجرایی دسترسی داشته باشند. این مقدار پیش‌فرض است.
-mcode-readable=pcrel: دستورالعمل‌های بارگذاری نسبی به شمارنده برنامه (PC-relative) در MIPS16 می‌توانند به بخش‌های اجرایی دسترسی داشته باشند، اما سایر دستورالعمل‌ها نباید چنین کنند. این گزینه روی پردازنده‌های 4KSc و 4KSd، زمانی که بیت Read Inhibit در TLBهای کد تنظیم شده است، مفید خواهد بود. همچنین روی پردازنده‌هایی که می‌توان آن‌ها را برای داشتن رابط دوگانهٔ دستورالعمل/داده SRAM پیکربندی کرد و مانند M4K بارگذاری‌های PC-relative را به‌طور خودکار به RAM دستورالعمل هدایت می‌کنند، کاربرد دارد.
-mcode-readable=no: دستورالعمل‌ها نباید به بخش‌های اجرایی دسترسی داشته باشند. این گزینه می‌تواند در مقاصدی مفید باشد که برای داشتن رابط دوگانهٔ دستورالعمل/داده SRAM پیکربندی شده‌اند اما (برخلاف M4K) بارگذاری‌های PC-relative را به‌طور خودکار به RAM دستورالعمل هدایت نمی‌کنند.

-msplit-addresses
-mno-split-addresses: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از عملگرهای بازنشانی اسمبلری %hi() و %lo(). این گزینه با -mexplicit-relocs جایگزین شده اما برای سازگاری با گذشته حفظ گردیده است.
-mexplicit-relocs=none
-mexplicit-relocs=base
-mexplicit-relocs=pcrel
-mexplicit-relocs
-mno-explicit-relocs: این گزینه‌ها استفاده شدن یا نشدن بازنشانی‌های صریح (مانند %gp_rel) را کنترل می‌کنند. مقدار پیش‌فرض به نسخهٔ GAS هنگام ساخته شدن خود GCC بستگی دارد.
پشتیبانی از بازنشانی‌های صریح "base" در سال ۲۰۰۱ به GAS معرفی شد. پشتیبانی از بازنشانی‌های صریح "pcrel" در سال ۲۰۱۴ به GAS معرفی شد که از %pcrel_hi و %pcrel_lo پشتیبانی می‌کند..IP -mcheck-zero-division 4
-mno-check-zero-division: ایجاد تله (عدم ایجاد تله) هنگام تقسیم عدد صحیح بر صفر.
پیش‌فرض -mcheck-zero-division است.
-mdivide-traps
-mdivide-breaks: سامانه‌های MIPS تقسیم بر صفر را با تولید یک تلهٔ شرطی یا یک دستورالعمل break بررسی می‌کنند. استفاده از تله‌ها به تولید کد کوچک‌تر می‌انجامد، اما تنها در MIPS II و نسخه‌های پس از آن پشتیبانی می‌شود. همچنین برخی از نسخه‌های هستهٔ لینوکس دارای اشکالی هستند که مانع از تولید سیگنال مناسب ("SIGFPE") توسط تله می‌شود. از -mdivide-traps برای مجاز ساختن تله‌های شرطی روی معماری‌هایی که از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند و از -mdivide-breaks برای اجبار به استفاده از break استفاده کنید.
پیش‌فرض معمولاً -mdivide-traps است، اما می‌توان این مقدار را در زمان پیکربندی با استفاده از --with-divide=breaks بازنویسی کرد. بررسی‌های تقسیم بر صفر را می‌توان با استفاده از -mno-check-zero-division به‌طور کامل غیرفعال کرد.
-mload-store-pairs
-mno-load-store-pairs: فعال (غیرفعال) کردن بهینه‌سازی‌ای که دستورالعمل‌های متوالی بارگذاری (load) یا ذخیره‌سازی (store) را جفت می‌کند تا پیوند بارگذاری/ذخیره‌سازی (load/store bonding) فعال شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است، اما تنها زمانی اعمال می‌شود که مشخص باشد معماری انتخاب‌شده از پیوند (bonding) پشتیبانی می‌کند.
-mstrict-align
-mno-strict-align
-munaligned-access
-mno-unaligned-access: غیرفعال (فعال) کردن دسترسی مستقیم غیرهم‌تراز (unaligned access) برای MIPS Release 6. معماری MIPSr6 نیازمند پشتیبانی از دسترسی غیرهم‌تراز برای load/store، به‌صورت سخت‌افزاری یا تله و شبیه‌سازی (trap&emulate) است. بنابراین ممکن است هسته به -mstrict-align نیاز داشته باشد. گزینه‌های -munaligned-access و -mno-unaligned-access منسوخ شده‌اند و صرفاً برای سازگاری با گذشته هستند.
-mmemcpy
-mno-memcpy: اجبار (عدم اجبار) به استفاده از "memcpy" برای انتقال‌های غیربدیهی بلوک داده. پیش‌فرض -mno-memcpy است، که به GCC اجازه می‌دهد بیشتر کپی‌های با اندازهٔ ثابت را درون‌خطی (inline) کند.
-mlong-calls
-mno-long-calls: غیرفعال (عدم غیرفعال‌سازی) کردن استفاده از دستورالعمل "jal". فراخوانی توابع با استفاده از "jal" کارآمدتر است اما نیاز دارد که فراخواننده و فراخوانده‌شده در یک قطعهٔ ۲۵۶ مگابایتی یکسان قرار داشته باشند.
این گزینه هیچ تأثیری بر کد abicalls ندارد. پیش‌فرض -mno-long-calls است.
-mmad
-mno-mad: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از دستورالعمل‌های "mad"، "madu" و "mul"، همان‌گونه که توسط معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) مدل R4650 ارائه شده است.
-mimadd
-mno-imadd: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از دستورالعمل‌های عدد صحیح "madd" و "msub". پیش‌فرض در معماری‌هایی که از "madd" و "msub" پشتیبانی می‌کنند -mimadd است، به‌جز معماری 74k که مشخص شد در آن کد کُندتری تولید می‌شود.
-mfused-madd
-mno-fused-madd: فعال (غیرفعال) کردن استفاده از دستورالعمل‌های ضرب-جمع ممیز شناور (floating-point multiply-accumulate)، در صورت در دسترس بودن آن‌ها. پیش‌فرض -mfused-madd است.
در پردازندهٔ R8000 هنگامی که از دستورالعمل‌های multiply-accumulate استفاده می‌شود، حاصل‌ضرب میانی با دقت بی‌نهایت محاسبه شده و مشمول بیت Flush to Zero در FCSR نمی‌شود. این موضوع ممکن است در برخی شرایط نامطلوب باشد. در سایر پردازنده‌ها، نتیجه از نظر عددی با محاسبهٔ معادل با استفاده از دستورالعمل‌های مجزای ضرب، جمع، تفریق و منفی‌سازی (negate) یکسان است.
-nocpp: به اسمبلر MIPS اعلام می‌کند که هنگام اسمبل کردن فایل‌های اسمبلی کاربر (دارای پسوند .s)، پیش‌پردازندهٔ خود را روی آن‌ها اجرا نکند.
-mfix-24k
-mno-fix-24k: دور زدن خطای سخت‌افزاری 24K E48 (از دست رفتن داده‌ها در عملیات‌های ذخیره‌سازی حین بازپرکنی/refill). راهکارهای دور زدن به جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند.
-mfix-r4000
-mno-fix-r4000: دور زدن برخی از خطاهای سخت‌افزاری پردازندهٔ R4000:

یک شیفت (انتقال) دوکلمه‌ای یا متغیر اگر بلافاصله پس از شروع تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.
یک شیفت دوکلمه‌ای یا متغیر اگر در حین انجام ضرب عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.
یک تقسیم عدد صحیح اگر در شکاف تأخیر (delay slot) یک انشعاب محقق‌شده یا یک پرش آغاز شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.

-mfix-r4400
-mno-fix-r4400: دور زدن برخی از خطاهای سخت‌افزاری پردازندهٔ R4400:

-: یک شیفت دوکلمه‌ای یا متغیر اگر بلافاصله پس از شروع تقسیم عدد صحیح اجرا شود، ممکن است نتیجهٔ نادرستی بدهد.

-mfix-r10000
-mno-fix-r10000: دور زدن برخی از خطاهای سخت‌افزاری R10000:

-: دنباله‌های "ll"/"sc" ممکن است در بازبینی‌های پیش از 3.0 رفتار اتمی نداشته باشند. آن‌ها ممکن است در بازبینی‌های 2.6 و قدیمی‌تر دچار بن‌بست (deadlock) شوند.

این گزینه تنها در صورتی قابل استفاده است که معماری هدف از دستورالعمل‌های branch-likely پشتیبانی کند. وقتی از -march=r10000 استفاده می‌شود، -mfix-r10000 پیش‌فرض است؛ در غیر این صورت پیش‌فرض -mno-fix-r10000 خواهد بود.

-mfix-r5900
-mno-fix-r5900: تلاشی برای زمان‌بندی دستورالعمل پیشین در شکاف تأخیر یک دستور انشعاب واقع در انتهای یک حلقهٔ کوتاه با شش دستورالعمل یا کمتر صورت نگیرد و همواره به‌جای آن یک دستورالعمل "nop" در آنجا زمان‌بندی شود. اشکال حلقهٔ کوتاه تحت شرایط خاص باعث می‌شود حلقه‌ها به دلیل وجود یک اشکال سخت‌افزاری در تراشهٔ R5900 تنها یک یا دو بار اجرا شوند. راهکار دور زدن به جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده است.
-mfix-rm7000
-mno-fix-rm7000: دور زدن خطای سخت‌افزاری "dmult"/"dmultu" در RM7000. راهکارهای دور زدن به جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند.
-mfix-vr4120
-mno-fix-vr4120: دور زدن برخی از خطاهای سخت‌افزاری پردازندهٔ VR4120:

دستور "dmultu" همیشه نتیجه درست را تولید نمی‌کند.

-: دستورات "div" و "ddiv" در صورتی که یکی از عملوندها منفی باشد، همیشه نتیجه درست را تولید نمی‌کنند.

راهکارهای دور زدن این خطاهای تقسیم به توابع ویژه‌ای در libgcc.a وابسته هستند. در حال حاضر، این توابع فقط توسط پیکربندی‌های "mips64vr*-elf" ارائه می‌شوند.

سایر خطاهای پردازنده VR4120 نیازمند درج یک NOP میان جفت‌دستورهای خاصی هستند. این خطاها توسط اسمبلر مدیریت می‌شوند، نه خود GCC.

-mfix-vr4130

خطاهای سخت‌افزاری "mflo"/"mfhi" در VR4130 را دور می‌زند. این راهکارها به‌جای GCC توسط اسمبلر پیاده‌سازی شده‌اند، هرچند اگر دستورات "macc"، "macchi"، "dmacc" و "dmacchi" در پردازنده VR4130 در دسترس باشند، GCC از به‌کارگیری "mflo" و "mfhi" خودداری می‌کند.

-mfix-sb1

-mno-fix-sb1

خطاهای سخت‌افزاری خاصی در هسته پردازنده SB-1 را دور می‌زند. (این پرچم در حال حاضر خطاهای ممیز شناور «F1» و «F2» در بازبینی ۲ پردازنده SB-1 را دور می‌زند.)

-mr10k-cache-barrier=setting

مشخص می‌کند که آیا GCC باید حائل‌های حافظه پنهان (cache barriers) را برای جلوگیری از اثرات جانبی اجرای حدسی (speculation) در پردازنده‌های R10K درج کند یا خیر.

مشابه بسیاری از پردازنده‌ها، R10K تلاش می‌کند نتیجه یک انشعاب شرطی را پیش‌بینی کرده و دستورات شاخه پیش‌بینی‌شده را به‌صورت حدسی اجرا کند. اگر پیش‌بینی اشتباه باشد، بعداً این دستورات را لغو می‌کند. با این حال، در R10K حتی دستورات لغوشده نیز می‌توانند اثرات جانبی داشته باشند.

این مشکل فقط بر عملیات‌های ذخیره‌سازی هسته و بسته به سامانه، بر عملیات‌های بارگذاری هسته اثر می‌گذارد. به عنوان مثال، یک ذخیره‌سازی که به‌صورت حدسی اجرا شده است، ممکن است حافظه هدف را در حافظه پنهان بارگذاری کرده و سطر حافظه پنهان را به عنوان کثیف (dirty) علامت‌گذاری کند، حتی اگر خود عملیات ذخیره‌سازی بعداً لغو شود. اگر پیش از تخلیه سطر «dirty»، یک عملیات DMA روی همان بخش از حافظه بنویسد، داده‌های درون حافظه پنهان، داده‌های نوشته‌شده توسط DMA را بازنویسی و تخریب می‌کنند. برای توضیحات کامل‌تر و سایر مشکلات احتمالی، به دفترچه راهنمای پردازنده R10K مراجعه کنید.

یک راهکار، درج دستورات حائل حافظه پنهان پیش از هر دسترسی به حافظه است که ممکن است به‌صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن اثرات جانبی داشته باشد. گزینه -mr10k-cache-barrier=setting نحوه پیاده‌سازی این راهکار توسط GCC را کنترل می‌کند. این گزینه فرض می‌کند دسترسی‌های لغوشده به هر بایتی در نواحی زیر فاقد اثر جانبی است:

1.: حافظه اشغال‌شده توسط چارچوب پشته تابع فعلی؛
2.: حافظه اشغال‌شده توسط آرگومان ورودی پشته؛
3.: حافظه اشغال‌شده توسط شیئی با آدرس ثابت در زمان پیوند.

اطمینان از ایمن بودن دسترسی‌های حدسی به این نواحی، بر عهده هسته سیستم‌عامل است.

اگر برنامه ورودی حاوی اعلانی برای تابعی مانند نمونه زیر باشد:

void foo (void);

آنگاه پیاده‌سازی "foo" باید امکان اجرای حدسی "j foo" و "jal foo" را فراهم سازد. GCC این محدودیت را برای توابعی که خودش کامپایل می‌کند رعایت می‌نماید، و انتظار دارد توابع غیر GCC (مانند کدهای اسمبلی دست‌نویس) نیز همین کار را انجام دهند.

این گزینه دارای سه حالت است:

-mr10k-cache-barrier=load-store: درج یک حائل حافظه پنهان پیش از هر بارگذاری یا ذخیره‌سازی که ممکن است به‌صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن اثرات جانبی داشته باشد.
-mr10k-cache-barrier=store: درج یک حائل حافظه پنهان پیش از هر ذخیره‌سازی که ممکن است به‌صورت حدسی اجرا شود و حتی در صورت لغو شدن اثرات جانبی داشته باشد.
-mr10k-cache-barrier=none: غیرفعال کردن درج حائل‌های حافظه پنهان. این حالت پیش‌فرض است.

-mflush-func=func

-mno-flush-func

تابعی را مشخص می‌کند که برای تخلیه حافظه‌های پنهان I و D باید فراخوانی شود، یا مشخص می‌کند که هیچ تابعی فراخوانی نشود. در صورت فراخوانی، این تابع باید آرگومان‌هایی مشابه تابع متداول "_flush_func" دریافت کند، یعنی آدرس محدوده حافظه‌ای که حافظه پنهان آن تخلیه می‌شود، اندازه محدوده حافظه، و عدد ۳ (برای تخلیه هر دو حافظه پنهان). مقدار پیش‌فرض به مقصدی که GCC برای آن پیکربندی شده بستگی دارد، اما معمولاً "_flush_func" یا "__cpu_flush" است.

-mbranch-cost=num

هزینه انشعاب‌ها را تقریباً برابر با num دستورالعمل «ساده» تنظیم می‌کند. این هزینه صرفاً یک تقریب است و تضمینی برای ایجاد نتایج یکسان در نسخه‌های مختلف وجود ندارد. هزینه صفر، مقدار پیش‌فرض را که بر پایه تنظیمات -mtune است انتخاب می‌کند.

-mbranch-likely

-mno-branch-likely

استفاده از دستورالعمل‌های Branch Likely را بدون در نظر گرفتن مقدار پیش‌فرض برای معماری انتخاب‌شده، فعال یا غیرفعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، اگر دستورالعمل‌های Branch Likely توسط معماری انتخاب‌شده پشتیبانی شوند ممکن است تولید گردند. یک استثنا برای معماری‌های MIPS32 و MIPS64 و پردازنده‌های پیاده‌کننده این معماری‌ها است؛ برای آن‌ها، دستورات Branch Likely به‌طور پیش‌فرض تولید نمی‌شوند، چرا که معماری‌های MIPS32 و MIPS64 صراحتاً استفاده از آن‌ها را منسوخ کرده‌اند.

-mcompact-branches=never

-mcompact-branches=optimal

-mcompact-branches=always

این گزینه‌ها شکل انشعاب‌های تولیدی را کنترل می‌کنند. مقدار پیش‌فرض -mcompact-branches=optimal است.

گزینه -mcompact-branches=never تضمین می‌کند که دستورات انشعاب فشرده هرگز تولید نخواهند شد.

گزینه -mcompact-branches=always اطمینان حاصل می‌کند که برای نسخه ۶ معماری MIPS به بعد، در صورت در دسترس بودن، دستور انشعاب فشرده تولید شود. اگر دستور انشعاب فشرده در دسترس نباشد (یا در نسخه‌های پیش از R6)، به‌جای آن ساختار انشعاب با شکاف تأخیر (delay slot) استفاده خواهد شد.

اگر این گزینه برای مقصدهای MIPS16/microMIPS استفاده شود، در حال حاضر نادیده گرفته خواهد شد. رفتار مربوط به MIPS16/microMIPS ممکن است در آینده تغییر کند، چرا که آن‌ها دستورات انشعاب فشرده مشخصی دارند.

گزینه -mcompact-branches=optimal در صورتی که انشعاب با شکاف تأخیر در ISA فعلی در دسترس باشد و شکاف تأخیر با موفقیت پر شود، باعث استفاده از آن می‌گردد. اگر شکاف تأخیر پر نشود، در صورت موجود بودن، یک انشعاب فشرده انتخاب خواهد شد.

-mfp-exceptions

-mno-fp-exceptions

مشخص می‌کند که آیا استثناهای ممیز شناور (FP exceptions) فعال هستند یا خیر. این امر بر نحوه زمان‌بندی دستورات FP در برخی پردازنده‌ها اثر می‌گذارد. حالت پیش‌فرض این است که استثناهای FP فعال هستند.

برای مثال در SB-1، اگر استثناهای FP غیرفعال باشند و در حال تولید کد ۶۴ بیتی باشیم، می‌توانیم از هر دو خط‌لوله FP استفاده کنیم. در غیر این صورت، تنها می‌توان از یک خط‌لوله FP استفاده کرد.

-mvr4130-align

-mno-vr4130-align

خط‌لوله پردازنده VR4130 از نوع سوپراسکالر دوخطه است، اما تنها در صورتی می‌تواند دو دستور را هم‌زمان صادر کند که دستور اول با ۸ بایت هم‌تراز شده باشد. هنگامی که این گزینه فعال باشد، GCC جفت‌دستورهایی را که تشخیص می‌دهد باید به‌صورت موازی اجرا شوند، هم‌تراز می‌کند.

این گزینه تنها هنگام بهینه‌سازی برای VR4130 اثرگذار است. این گزینه معمولاً کد را سریع‌تر می‌کند، اما به قیمت افزایش حجم آن تمام می‌شود. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در سطح بهینه‌سازی -O3 فعال است.

-msynci

-mno-synci

تولید دستورالعمل‌های "synci" را در معماری‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند، فعال (یا غیرفعال) می‌کند. دستورات "synci" (در صورت فعال بودن) هنگام کامپایل "__builtin___clear_cache" تولید می‌شوند.

مقدار پیش‌فرض این گزینه -mno-synci است، اما این مقدار پیش‌فرض را می‌توان با پیکربندی GCC با گزینه --with-synci بازنویسی کرد.

هنگام کامپایل کد برای سامانه‌های تک‌پردازنده‌ای، استفاده از "synci" معمولاً ایمن است. با این حال، در بسیاری از سامانه‌های چند‌هسته‌ای (SMP)، این دستور حافظه پنهان دستورالعمل را در همه هسته‌ها باطل نمی‌کند و ممکن است به رفتار تعریف‌نشده منجر شود..IP -mrelax-pic-calls 4

-mno-relax-pic-calls

تلاش می‌کند فراخوانی‌های PIC را که معمولاً از طریق ثبات $25 ارسال می‌شوند، به فراخوانی‌های مستقیم تبدیل کند. این کار تنها در صورتی امکان‌پذیر است که پیونددهنده (linker) بتواند مقصد را در زمان پیوند حل‌وفصل کند و مقصد در محدودهٔ مجاز برای یک فراخوانی مستقیم باشد.

اگر GCC به‌گونه‌ای پیکربندی شده باشد که از یک اسمبلر و یک پیونددهنده با پشتیبانی از دستورالعمل اسمبلی ".reloc" استفاده کند و -mexplicit-relocs فعال باشد، گزینهٔ -mrelax-pic-calls حالت پیش‌فرض است. با -mno-explicit-relocs، این بهینه‌سازی می‌تواند توسط اسمبلر و پیونددهنده به‌تنهایی و بدون کمک کامپایلر انجام شود.

-mmcount-ra-address

-mno-mcount-ra-address

تولید (یا عدم تولید) کدی که به "_mcount" اجازه می‌دهد آدرس بازگشت تابع فراخواننده را تغییر دهد. در صورت فعال بودن، این گزینه رابط معمول "_mcount" را با یک پارامتر جدید ra-address گسترش می‌دهد که دارای نوع "intptr_t *" بوده و در ثبات $12 ارسال می‌شود. سپس "_mcount" می‌تواند با انجام هر دوی موارد زیر، آدرس بازگشت را اصلاح کند:

بازگرداندن آدرس جدید در ثبات $31.
ذخیرهٔ آدرس جدید در "*ra-address"، در صورتی که ra-address ناتهی (nonnull) باشد.

پیش‌فرض -mno-mcount-ra-address است.

-mframe-header-opt
-mno-frame-header-opt: فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) بهینه‌سازی سرآیند فریم (frame header) در o32 ABI. هنگام استفاده از o32 ABI، توابع فراخواننده ۱۶ بایت را در پشته تخصیص می‌دهند تا تابع فراخوانده‌شده آرگومان‌های ثبات را در آن بنویسد. در صورت فعال بودن، اگر مشخص شود که این سرآیند فریم بی‌استفاده است، این بهینه‌سازی از تخصیص آن جلوگیری می‌کند.
این بهینه‌سازی به‌طور پیش‌فرض در تمام سطوح بهینه‌سازی غیرفعال است.
-mlxc1-sxc1
-mno-lxc1-sxc1: در صورت امکان‌پذیر بودن، تولید دستورالعمل‌های "lwxc1"، "swxc1"، "ldxc1" و "sdxc1" را فعال (غیرفعال) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض فعال است.
-mmadd4
-mno-madd4: در صورت امکان‌پذیر بودن، تولید دستورالعمل‌های ۴ عملوندی "madd.s"، "madd.d" و دستورالعمل‌های مرتبط را فعال (غیرفعال) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

گزینه‌های MMIX

این گزینه‌ها برای معماری MMIX تعریف شده‌اند:

-mlibfuncs
-mno-libfuncs: مشخص می‌کند که توابع درونی کتابخانه (intrinsic) در حال کامپایل هستند، و تمام مقادیر بدون توجه به اندازه‌شان در ثبات‌ها ارسال می‌شوند.
-mepsilon
-mno-epsilon: دستورالعمل‌های مقایسهٔ ممیز شناور تولید می‌کند که نسبت به ثبات اپسیلون "rE" مقایسه را انجام می‌دهند.
-mabi=mmixware
-mabi=gnu: کدی تولید می‌کند که پارامترهای تابع و مقادیر بازگشتی را به‌گونه‌ای ارسال می‌کند که (در تابع فراخوانده‌شده) به‌صورت ثبات‌های $0 به بالا دیده می‌شوند، بر خلاف GNU ABI که از ثبات‌های سراسری $231 به بالا استفاده می‌کند.
-mzero-extend
-mno-zero-extend: هنگام خواندن داده‌ها از حافظه با اندازه‌های کوتاه‌تر از ۶۴ بیت، به‌طور پیش‌فرض از دستورالعمل‌های بارگذاری گسترش با صفر (zero-extending) به جای گسترش با علامت (sign-extending) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند).
-mknuthdiv
-mno-knuthdiv: کاری می‌کند که حاصل تقسیمی که دارای باقی‌مانده است، هم‌علامت با مقسوم‌علیه باشد. در حالت پیش‌فرض، -mno-knuthdiv، علامت باقی‌مانده از علامت مقسوم پیروی می‌کند. هر دو روش از نظر ریاضی معتبر هستند، اما روش دوم تقریباً به‌طور انحصاری استفاده می‌شود.
-mtoplevel-symbols
-mno-toplevel-symbols: یک : به ابتدای تمام نمادهای سراسری اضافه می‌کند (یا اضافه نمی‌کند)، تا کد اسمبلی بتواند با دستورالعمل اسمبلی "PREFIX" استفاده شود.
-melf: یک فایل اجرایی در قالب ELF به جای قالب پیش‌فرض mmo که توسط شبیه‌ساز mmix استفاده می‌شود، تولید می‌کند.
-mbranch-predict
-mno-branch-predict: هنگامی که پیش‌بینی ایستا برای انشعاب (static branch prediction) یک انشعاب محتمل را نشان می‌دهد، از دستورالعمل‌های انشعاب محتمل (probable-branch) استفاده می‌کند (یا نمی‌کند).
-mbase-addresses
-mno-base-addresses: کدی تولید می‌کند (یا نمی‌کند) که از آدرس‌های پایه (base addresses) استفاده می‌کند. استفاده از یک آدرس پایه به‌طور خودکار درخواستی را (که توسط اسمبلر و پیونددهنده مدیریت می‌شود) برای تنظیم یک مقدار ثابت در یک ثبات سراسری ایجاد می‌کند. این ثبات برای یک یا چند درخواست آدرس پایه در محدودهٔ ۰ تا ۲۵۵ از مقدار نگه‌داری‌شده در ثبات استفاده می‌شود. این موضوع به‌طور کلی به کدی کوتاه‌تر و سریع‌تر منجر می‌شود، اما تعداد اقلام داده‌ای مختلف که می‌توان به آن‌ها آدرس‌دهی کرد محدود است. این بدان معناست که برنامه‌ای که از مقادیر زیادی داده‌های ایستا استفاده می‌کند ممکن است به -mno-base-addresses نیاز داشته باشد.
-msingle-exit
-mno-single-exit: کد تولیدشده را مجبور می‌کند (یا نمی‌کند) که در هر تابع تنها یک نقطهٔ خروج داشته باشد.

گزینه‌های MN10300

این گزینه‌های -m برای معماری‌های Matsushita MN10300 تعریف شده‌اند:

-mmult-bug: کدی برای اجتناب از باگ‌های موجود در دستورالعمل‌های ضرب پردازنده‌های MN10300 تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.
-mno-mult-bug: کدی برای اجتناب از باگ‌های موجود در دستورالعمل‌های ضرب پردازنده‌های MN10300 تولید نمی‌کند.
-mam33: کدی با استفاده از قابلیت‌های خاص پردازندهٔ AM33 تولید می‌کند.
-mno-am33: کدی با استفاده از قابلیت‌های خاص پردازندهٔ AM33 تولید نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است.
-mam33-2: کدی با استفاده از قابلیت‌های خاص پردازندهٔ AM33/2.0 تولید می‌کند.
-mam34: کدی با استفاده از قابلیت‌های خاص پردازندهٔ AM34 تولید می‌کند.
-mtune=cpu-type: هنگام زمان‌بندی دستورالعمل‌ها، از مشخصات زمان‌بندی نوع CPU مشخص‌شده استفاده می‌کند. این کار نوع پردازندهٔ هدف را تغییر نمی‌دهد. نوع CPU باید یکی از موارد mn10300، am33، am33-2 یا am34 باشد.
-mreturn-pointer-on-d0: هنگام تولید تابعی که یک اشاره‌گر بازمی‌گرداند، اشاره‌گر را در هر دو ثبات "a0" و "d0" بازمی‌گرداند. در غیر این صورت، اشاره‌گر تنها در "a0" بازگردانده می‌شود، و تلاش برای فراخوانی چنین توابعی بدون پیش‌نمونه (prototype) منجر به بروز خطا خواهد شد. توجه داشته باشید که این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ برای غیرفعال کردن آن از -mno-return-pointer-on-d0 استفاده کنید.
-mno-crt0: فایل شیءِ مقداردهی اولیهٔ زمان اجرای C را پیوند نمی‌دهد..IP -mrelax 4 به پیونددهنده اعلام می‌کند که باید یک مرحله بهینه‌سازی آزادسازی (relaxation) را برای کوتاه‌تر کردن انشعاب‌ها، فراخوانی‌ها و آدرس‌های حافظهٔ مطلق انجام دهد. این گزینه تنها زمانی تأثیر دارد که در خط فرمان برای مرحلهٔ نهایی پیوند استفاده شود.
این گزینه اشکال‌زدایی نمادین را غیرممکن می‌کند.
-mliw: در صورتی که هدف AM33 یا جدیدتر باشد، به کامپایلر اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های Long Instruction Word را تولید کند. این حالت پیش‌فرض است. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__LIW__" را تعریف می‌کند.
-mno-liw: به کامپایلر اجازه نمی‌دهد دستورالعمل‌های Long Instruction Word را تولید کند. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__NO_LIW__" را تعریف می‌کند.
-msetlb: در صورتی که هدف AM33 یا جدیدتر باشد، به کامپایلر اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های SETLB و Lcc را تولید کند. این حالت پیش‌فرض است. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__SETLB__" را تعریف می‌کند.
-mno-setlb: به کامپایلر اجازهٔ تولید دستورالعمل‌های SETLB یا Lcc را نمی‌دهد. این گزینه ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__NO_SETLB__" را تعریف می‌کند.

گزینه‌های Moxie

-meb: تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌پایان (big-endian). این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های moxie-*-* است.
-mel: تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌پایان (little-endian).
-mmul.x: تولید دستورالعمل‌های mul.x و umul.x. این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های moxiebox-*-* است.
-mno-crt0: فایل شیء راه‌اندازی زمان اجرای C را پیوند نزن.

گزینه‌های MSP430

این گزینه‌ها برای MSP430 تعریف شده‌اند:

-masm-hex

خروجی اسمبلی را وادار می‌کند تا همیشه از ثابت‌های هگزادسیمال استفاده کند. به طور معمول چنین ثابت‌هایی به صورت ده‌دهی علامت‌دار هستند، اما این گزینه برای اهداف مجموعهٔ آزمایش (testsuite) و/یا زیباشناختی ارائه شده است.

-mmcu=

انتخاب MCU مورد نظر برای هدف. این گزینه برای ایجاد یک نماد پیش‌پردازندهٔ C بر اساس نام MCU به کار می‌رود که به حروف بزرگ تبدیل شده و پیشوند و پسوند __ به آن اضافه می‌شود. این نماد به نوبهٔ خود توسط فایل سرآیند msp430.h جهت انتخاب یک فایل سرآیند تکمیلی ویژهٔ آن MCU استفاده می‌شود.

این گزینه همچنین معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) مورد استفاده را مشخص می‌کند. اگر نام MCU از مواردی باشد که منحصراً از ISA 430 پشتیبانی می‌کند، همان انتخاب می‌شود، در غیر این صورت ISA 430X انتخاب خواهد شد. نام عمومی MCU با عنوان msp430 نیز می‌تواند برای انتخاب ISA 430 استفاده شود. به طور مشابه، نام عمومی MCU به صورت msp430x معماری ISA 430X را انتخاب می‌کند.

علاوه بر این، یک اسکریپت پیونددهندهٔ ویژهٔ MCU به خط فرمان پیونددهنده اضافه می‌شود. نام اسکریپت، نام MCU به همراه پسوند .ld است. بدین ترتیب تعیین -mmcu=xxx در خط فرمان gcc نماد پیش‌پردازندهٔ C "__XXX__" را تعریف کرده و باعث می‌شود پیونددهنده به دنبال اسکریپتی به نام xxx.ld بگردد.

پشتیبانی از ISA و ضرب سخت‌افزاری برای MCUهای گوناگون به صورت توکار (hard-coded) در GCC تعبیه شده است. با این حال، می‌توان از یک فایل خارجی devices.csv برای توسعهٔ پشتیبانی از دستگاه‌ها فراتر از موارد توکار استفاده کرد.

کامپایلر GCC با استفاده از روش‌های زیر و به ترتیب اولویت به دنبال فایل devices.csv می‌گردد؛ به این صورت که روش اول بر روش دوم و روش دوم بر روش سوم اولویت دارد.

مسیر include مشخص‌شده با "-I" و "-L": فایل devices.csv در هر یک از دایرکتوری‌های مشخص‌شده توسط مسیرهای include و مسیرهای جستجوی کتابخانهٔ پیونددهنده جستجو می‌شود.
مسیر مشخص‌شده توسط متغیر محیطی MSP430_GCC_INCLUDE_DIR: مقدار متغیر محیطی سراسری MSP430_GCC_INCLUDE_DIR را برابر مسیر کامل دایرکتوری حاوی devices.csv قرار دهید، و GCC این دایرکتوری را برای devices.csv جستجو خواهد کرد. در صورت پیدا شدن devices.csv، این دایرکتوری به عنوان مسیر include و مسیر کتابخانهٔ پیونددهنده نیز ثبت می‌شود. بنابراین فایل‌های سرآیند و اسکریپت‌های پیونددهنده در این دایرکتوری می‌توانند بدون تعیین دستی "-I" و "-L" در خط فرمان استفاده شوند.
دایرکتوری msp430-elf{,bare}/include/devices: در نهایت، GCC مسیر msp430-elf{,bare}/include/devices را از دایرکتوری ریشهٔ زنجیره ابزار بررسی می‌کند. این دایرکتوری در نصب پیش‌فرض وجود ندارد، اما اگر کاربر آن را ایجاد کرده و devices.csv را در آنجا کپی کرده باشد، داده‌های MCU خوانده می‌شوند. همانند مورد قبل، این دایرکتوری نیز به عنوان مسیر include و مسیر کتابخانهٔ پیونددهنده ثبت می‌شود.

اگر هیچ‌یک از روش‌های جستجوی بالا فایل devices.csv را پیدا نکنند، از داده‌های توکار MCU استفاده می‌شود.

-mwarn-mcu

-mno-warn-mcu

این گزینه هشدارهای مربوط به ناسازگاری میان نام MCU مشخص‌شده توسط گزینهٔ -mmcu و ISA تعیین‌شده با گزینهٔ -mcpu و/یا پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری تعیین‌شده با گزینهٔ -mhwmult را فعال یا غیرفعال می‌کند. همچنین هشدارهای مربوط به نام‌های ناشناختهٔ MCU را فعال یا غیرفعال می‌سازد. این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است.

-mcpu=

معماری مجموعه دستورالعمل (ISA) مورد استفاده را مشخص می‌کند. مقادیر پذیرفته‌شده عبارتند از msp430، msp430x و msp430xv2. این گزینه منسوخ شده است. برای انتخاب ISA باید از گزینهٔ -mmcu= استفاده شود.

پیوند به کتابخانه‌های زمان اجرای شبیه‌ساز و اسکریپت پیونددهنده. این گزینه بر هر اسکریپتی که توسط گزینهٔ -mmcu= انتخاب شود اولویت دارد.

-mlarge

استفاده از آدرس‌دهی مدل بزرگ (اشاره‌گرهای ۲۰ بیتی، "size_t" ۲۰ بیتی).

-msmall

استفاده از آدرس‌دهی مدل کوچک (اشاره‌گرهای ۱۶ بیتی، "size_t" ۱۶ بیتی).

-msilicon-errata-warn=

این گزینه به اسمبلر و پیونددهنده منتقل می‌شود و به پیونددهنده اجازه می‌دهد بهینه‌سازی‌های خاصی را که انجام آن‌ها تا مرحلهٔ نهایی پیوند ممکن نیست، به انجام برساند.

mhwmult=

نوع ضرب سخت‌افزاری پشتیبانی‌شده توسط هدف را شرح می‌دهد. مقادیر پذیرفته‌شده عبارتند از: none برای عدم وجود ضرب سخت‌افزاری، 16bit برای ضرب اولیه و صرفاً ۱۶ بیتی پشتیبانی‌شده در MCUهای ابتدایی، 32bit برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده در MCUهای جدیدتر، و f5series برای ضرب ۱۶/۳۲ بیتی پشتیبانی‌شده در MCUهای سری F5. همچنین مقدار auto نیز می‌تواند مشخص شود. این مقدار به GCC اعلام می‌کند که پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری را بر اساس نام MCU ارائه‌شده توسط گزینهٔ -mmcu استنتاج کند. اگر هیچ گزینهٔ -mmcu تعیین نشده باشد یا اگر نام MCU ناشناخته باشد، عدم پشتیبانی از ضرب سخت‌افزاری فرض می‌شود. مقدار "auto" حالت پیش‌فرض است.

ضرب‌های سخت‌افزاری معمولاً با فراخوانی یک روال کتابخانه‌ای انجام می‌شوند. این کار در اندازهٔ کد تولیدشده صرفه‌جویی می‌کند. اما در زمان کامپایل با سطح بهینه‌سازی -O3 یا بالاتر، ضرب‌کنندهٔ سخت‌افزاری به صورت درون‌خطی (inline) فراخوانی می‌شود. این امر کدی حجیم‌تر اما سریع‌تر به همراه دارد.

روال‌های ضرب سخت‌افزاری هنگام اجرا وقفه‌ها را غیرفعال کرده و پس از پایان، وضعیت قبلی وقفه را بازیابی می‌کنند. این موضوع استفاده از آن‌ها را هم در گرداننده‌های وقفه و هم در کدهای معمولی ایمن می‌سازد.

-minrt

استفاده از یک محیط زمان اجرای حداقلی را فعال می‌کند - بدون مقداردهنده‌های اولیه یا سازنده‌های (constructors) ایستا. این گزینه برای دستگاه‌های با محدودیت شدید حافظه در نظر گرفته شده است. کامپایلر نمادهای ویژه‌ای را در برخی اشیاء قرار می‌دهد که به پیونددهنده و زمان اجرا اعلام می‌کنند کدام قطعه‌کدها مورد نیاز هستند.

-mtiny-printf

توابع کتابخانه‌ای "printf" و "puts" با اندازه کد کاهش‌یافته را فعال می‌کند. پیاده‌سازی‌های tiny از این توابع دارای ویژگی بازورودی (reentrant) نیستند، بنابراین در برنامه‌های چندریسمانی باید با احتیاط استفاده شوند.

پشتیبانی از جریان‌ها (streams) حذف شده است و رشته‌ای که باید چاپ شود همیشه از طریق فراخوانی سیستمی "write" به stdout ارسال می‌شود. این رشته قبل از ارسال به write بافر نمی‌شود.

این گزینه به Newlib Nano IO نیازمند است، بنابراین GCC باید همراه با گزینهٔ --enable-newlib-nano-formatted-io پیکربندی شده باشد.

-mmax-inline-shift=

این گزینه یک عدد صحیح بین ۰ تا ۶۴ (شامل هر دو) را دریافت می‌کند و حداکثر تعداد دستورالعمل‌های شیفت درون‌خطی را تعیین می‌کند که باید برای انجام عملیات شیفت با مقداری ثابت تولید شوند. هنگامی که نیاز به مقداری فراتر از این حد باشد، به جای آن از یک تابع کمکی mspabi استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض ۴ است.

این گزینه فقط مواردی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که در آن‌ها شیفت با چندین موقعیت مختلف را نتوان با یک دستورالعمل واحد تکمیل کرد (به عنوان مثال، تمام شیفت‌های بزرگ‌تر از ۱ در ISA 430).

شیفت‌های یک مقدار ۳۲ بیتی حداقل دو برابر هزینه‌بر هستند، بنابراین مقدار ارائه‌شده برای این گزینه بر ۲ تقسیم شده و مقدار حاصل به جای آن استفاده می‌شود.

-mcode-region=

-mdata-region=

این گزینه‌ها به کامپایلر مشخص می‌کنند توابع و داده‌هایی را که فاقد یکی از ویژگی‌های "lower"، "upper"، "either" یا "section" هستند در کجا قرار دهد. مقادیر مجاز عبارتند از "lower"، "upper"، "either" یا "any". سه مقدار اول مانند ویژگی‌های متناظر خود عمل می‌کنند. مقدار چهارم - "any" - حالت پیش‌فرض است. این مقدار، تصمیم‌گیری دربارهٔ جای‌گذاری را به طور کامل به اسکریپت پیونددهنده و نحوهٔ تخصیص بخش‌های استاندارد (".text"، ".data" و غیره) به نواحی حافظه واگذار می‌کند..IP -msilicon-errata= 4 این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا اصلاحات مربوط به نقص‌های سخت‌افزاری (silicon errata) نام‌برده را فعال کند.

این گزینه درخواستی را به اسمبلر ارسال می‌کند تا پیام‌های هشدار را در مواردی که ممکن است نیاز به اعمال اصلاحات نقص سخت‌افزاری (silicon errata) باشد، فعال کند.

-mwarn-devices-csv

-mno-warn-devices-csv

در صورت پیدا نشدن devices.csv یا وجود مشکل در تجزیه آن هشدار می‌دهد (پیش‌فرض: فعال).

گزینه‌های NDS32

این گزینه‌ها برای پیاده‌سازی‌های NDS32 تعریف شده‌اند:

-mbig-endian: تولید کد در حالت big-endian.
-mlittle-endian: تولید کد در حالت little-endian.
-mreduced-regs: استفاده از مجموعه ثبات‌های کاهش‌یافته برای تخصیص ثبات‌ها.
-mfull-regs: استفاده از مجموعه ثبات‌های کامل برای تخصیص ثبات‌ها.
-mcmov: تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی (conditional move).
-mno-cmov: عدم تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی.
-mext-perf: تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی (performance extension).
-mno-ext-perf: عدم تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی.
-mext-perf2: تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی ۲ (performance extension 2).
-mno-ext-perf2: عدم تولید دستورالعمل‌های افزونه کارایی ۲.
-mext-string: تولید دستورالعمل‌های افزونه رشته (string extension).
-mno-ext-string: عدم تولید دستورالعمل‌های افزونه رشته.
-mv3push: تولید دستورالعمل‌های push25/pop25 نگارش v3.
-mno-v3push: عدم تولید دستورالعمل‌های push25/pop25 نگارش v3.
-m16-bit: تولید دستورالعمل‌های ۱۶ بیتی.
-mno-16-bit: عدم تولید دستورالعمل‌های ۱۶ بیتی.
-misr-vector-size=num: اندازه هر بردار وقفه (interrupt vector) را مشخص می‌کند که باید ۴ یا ۱۶ باشد.
-mcache-block-size=num: اندازه هر بلوک حافظه موقت (cache block) را مشخص می‌کند که باید توانی از ۲ بین ۴ تا ۵۱۲ باشد.
-march=arch: نام معماری هدف را مشخص می‌کند.
-mcmodel=code-model: مدل کد را بر روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

small: تمام بخش‌های داده (data) و داده‌های فقط‌خواندنی (read-only data) باید در فضای آدرس‌دهی 512KB قرار گیرند. بخش کد (text) باید در فضای آدرس‌دهی 16MB باشد.
medium: بخش داده باید در 512KB قرار گیرد در حالی که بخش داده‌های فقط‌خواندنی می‌تواند در فضای آدرس‌دهی 4GB باشد. بخش کد همچنان باید در فضای آدرس‌دهی 16MB قرار داشته باشد.
large: تمام بخش‌های کد و داده می‌توانند در فضای آدرس‌دهی 4GB قرار گیرند.

-mctor-dtor: فعال‌سازی قابلیت سازنده/ویرانگر (constructor/destructor).
-mrelax: هدایت پیونددهنده (linker) برای بهینه‌سازی و کاهش طول دستورالعمل‌ها (relax instructions).

گزینه‌های Nvidia PTX

این گزینه‌ها برای Nvidia PTX تعریف شده‌اند:

-m64: نادیده گرفته می‌شود، اما برای سازگاری رو به عقب حفظ شده است. تنها ABI شصت و چهار بیتی (64-bit) پشتیبانی می‌شود.
-march=architecture-string: تولید کد برای معماری هدف مشخص‌شده PTX ISA. رشته‌های معماری معتبر عبارتند از: sm_30، sm_35، sm_37، sm_52، sm_53، sm_61، sm_70، sm_75، sm_80 و sm_89. مقدار پیش‌فرض به نحوه پیکربندی کامپایلر بستگی دارد؛ گزینه --with-arch را ببینید.
این گزینه مقدار ماکروی پیش‌پردازنده "__PTX_SM__" را تنظیم می‌کند؛ به عنوان مثال، برای sm_35 مقدار آن برابر 350 است.
-misa=architecture-string: نام مستعار -march=.
-march-map=architecture-string: نزدیک‌ترین مقدار موجود برای -march= را که دارای قابلیت‌های بیشتری نباشد، انتخاب می‌کند. برای مثال، برای -march-map=sm_50 مقدار -march=sm_37 و برای -march-map=sm_53 مقدار -march=sm_53 انتخاب می‌شود.
-mptx=version-string: تولید کد برای نسخه مشخص‌شده PTX ISA. رشته‌های نسخه معتبر عبارتند از: 3.1، 4.1، 4.2، 5.0، 6.0، 6.3، 7.0، 7.3 و 7.8. نسخه پیش‌فرض PTX ISA نسخه‌ای است که پشتیبانی از معماری هدف PTX ISA انتخاب‌شده را افزوده است (گزینه -march= را ببینید)، اما حداقل 6.3 است، یا برای -march=sm_52 و بالاتر، حداقل 7.3 می‌باشد.
این گزینه مقادیر ماکروهای پیش‌پردازنده "__PTX_ISA_VERSION_MAJOR__" و "__PTX_ISA_VERSION_MINOR__" را تنظیم می‌کند؛ به عنوان مثال، برای 3.1 این ماکروها به ترتیب دارای مقادیر 3 و 1 هستند.
-mmainkernel: کد مربوط به یک هسته (kernel) __main را پیوند می‌دهد. این گزینه برای اجرای مستقل (stand-alone) به جای برون‌سپاری محاسبات (offloading) به کار می‌رود.
-moptimize: اعمال بهینه‌سازی‌های اجرای بخش‌بندی‌شده (partitioned execution). هنگام انتخاب هر سطحی از بهینه‌سازی، این حالت پیش‌فرض است.
-msoft-stack
-mno-soft-stack: برای -mno-soft-stack (حالت پیش‌فرض، مگر اینکه -mgomp مشخص شده باشد)، از پشته‌های «بومی» (native) در PTX استفاده می‌شود؛ یعنی کدی تولید می‌شود که مستقیماً از حافظه ".local" یا "alloca" در PTX برای ذخیره‌سازی پشته استفاده می‌کند. مگر اینکه -mptx=7.3 یا بالاتر و -march=sm_52 یا بالاتر فعال باشند، آرایه‌های با طول متغیر (variable-length arrays) و تخصیص پویای حافظه در پشته با "alloca" پشتیبانی نمی‌شوند.
برای -msoft-stack (که توسط -mgomp اعمال می‌شود)، کدی تولید می‌شود که مستقیماً از حافظه ".local" یا "alloca" در PTX برای ذخیره‌سازی پشته استفاده نمی‌کند. در عوض، یک اشاره‌گر پشته به ازای هر warp به طور صریح نگهداری می‌شود. این کار تخصیص متغیر پشته (با استفاده از آرایه‌های با طول متغیر یا "alloca") را ممکن می‌سازد، و هنگامی که از حافظه سراسری (global memory) به عنوان فضای زیرین استفاده می‌شود، امکان دسترسی به متغیرهای خودکار (automatic variables) از طریق ریسمان‌های دیگر یا با دستورالعمل‌های اتمیک را فراهم می‌کند. این شیوه تولید کد برای برون‌سپاری محاسبات OpenMP استفاده می‌شود، اما این گزینه به تنهایی نیز جهت آزمایش کامپایلر در دسترس قرار گرفته است؛ برای تولید کدی که برای پیوند به برنامه‌های استفاده‌کننده از برون‌سپاری محاسبات OpenMP مناسب باشد، از گزینه -mgomp استفاده کنید.
-muniform-simt: تغییر به حالت تولید کدی که اجازه می‌دهد تمام ریسمان‌ها در هر warp اجرا شوند، در حالی که وضعیت حافظه و اثرات جانبی را به گونه‌ای حفظ می‌کند که گویی تنها یک ریسمان در هر warp خارج از نواحی OpenMP SIMD فعال است. تمام عملیات اتمیک و فراخوانی‌های زمان اجرا (malloc، free، vprintf) به صورت مشروط اجرا می‌شوند (تنها در صورتی که نمایه lane جاری با نمایه lane اصلی برابر باشد)، و ثباتی که مقداردهی می‌شود با استفاده از یک دستورالعمل shuffle از lane اصلی کپی می‌شود. خارج از نواحی SIMD، نمایه lane 0 به عنوان اصلی است؛ درون آن، هر ریسمان خود را به عنوان اصلی در نظر می‌گیرد. آرایه حافظه اشتراکی "int __nvptx_uni[]" ماسک‌های بیتی تمام‌صفر یا تمام‌یک را برای هر warp ذخیره می‌کند که نشان‌دهنده حالت جاری است (۰ در خارج از نواحی SIMD). هر ریسمان می‌تواند ماسک بیتی را در موقعیت "tid.y" با نمایه lane جاری عملیات AND بیتی کند تا نمایه lane اصلی را محاسبه نماید.
-mgomp: تولید کد برای استفاده در برون‌سپاری محاسبات OpenMP: گزینه‌های -msoft-stack و -muniform-simt را فعال کرده و گونه multilib متناظر را انتخاب می‌کند..PP گزینه‌های OpenRISC

این گزینه‌ها برای OpenRISC تعریف شده‌اند:

-mboard=name: پیکربندی محیط زمان‌اجرای (runtime) مخصوص یک برد خاص. این مقدار برای پیوند با کتابخانهٔ برد newlib به پیونددهنده ارسال می‌شود. مقدار پیش‌فرض "or1ksim" است.
-mnewlib: این گزینه نادیده گرفته می‌شود و صرفاً برای سازگاری وجود دارد. این گزینه قبلاً برای انتخاب گزینه‌های پیونددهنده و پیش‌پردازنده جهت استفاده با newlib به کار می‌رفت.
-msoft-div
-mhard-div: انتخاب دستورالعمل‌های تقسیم نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.div"، "l.divu"). حالت پیش‌فرض تقسیم سخت‌افزاری است.
-msoft-mul
-mhard-mul: انتخاب دستورالعمل‌های ضرب نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری ("l.mul"، "l.muli"). حالت پیش‌فرض ضرب سخت‌افزاری است.
-msoft-float
-mhard-float: انتخاب حالت نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری برای عملیات ممیز شناور. حالت پیش‌فرض نرم‌افزاری است.
-mdouble-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، برای انجام عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف از توابع libgcc استفاده می‌شود.
-munordered-float: هنگامی که -mhard-float انتخاب شده باشد، تولید دستورالعمل‌های مقایسهٔ نامرتب ممیز شناور و تنظیم پرچم ("lf.sfun*") را فعال می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، از توابع libgcc برای انجام عملیات مقایسهٔ نامرتب ممیز شناور و تنظیم پرچم استفاده می‌شود.
-mcmov: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های انتقال شرطی ("l.cmov"). به‌طور پیش‌فرض، معادل آن با استفاده از تنظیم و انشعاب (set and branch) تولید می‌شود.
-mror: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست ("l.ror"). به‌طور پیش‌فرض، برای انجام عملیات چرخش به راست از توابع libgcc استفاده می‌شود.
-mrori: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های چرخش به راست با مقدار بی‌واسطه ("l.rori"). به‌طور پیش‌فرض، برای انجام عملیات چرخش به راست با مقدار بی‌واسطه از توابع libgcc استفاده می‌شود.
-msext: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های بسط علامت ("l.ext*"). به‌طور پیش‌فرض، برای انجام بسط علامت از بارگذاری‌های حافظه استفاده می‌شود.
-msfimm: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های مقایسه و تنظیم پرچم با مقدار بی‌واسطه ("l.sf*i"). به‌طور پیش‌فرض، ابتدا دستورالعمل‌های اضافی برای ذخیرهٔ مقدار بی‌واسطه در یک ثبات تولید خواهد شد.
-mshftimm: فعال‌سازی تولید دستورالعمل‌های شیفت با مقدار بی‌واسطه ("l.srai"، "l.srli"، "l.slli"). به‌طور پیش‌فرض، ابتدا دستورالعمل‌های اضافی برای ذخیرهٔ مقدار بی‌واسطه در یک ثبات تولید خواهد شد.
-mcmodel=small: تولید کد OpenRISC برای مدل کوچک (small): جدول GOT به 64k محدود است. این مدل پیش‌فرض است.
-mcmodel=large: تولید کد OpenRISC برای مدل بزرگ (large): اندازهٔ جدول GOT می‌تواند تا 4G افزایش یابد.

گزینه‌های PDP-11

این گزینه‌ها برای PDP-11 تعریف شده‌اند:

-mfpu: استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری FPP. این حالت پیش‌فرض است. (ممیز شناور FIS در PDP-11/40 پشتیبانی نمی‌شود.) مستلزم -m45 است.
-msoft-float: عدم استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری.
-mac0: بازگرداندن نتایج ممیز شناور در ac0 (یا fr0 در نحو اسمبلی Unix).
-mno-ac0: بازگرداندن نتایج ممیز شناور در حافظه. این حالت پیش‌فرض است.
-m40: تولید کد برای PDP-11/40. مستلزم -msoft-float و -mno-split است.
-m45: تولید کد برای PDP-11/45. این حالت پیش‌فرض است.
-m10: تولید کد برای PDP-11/10. مستلزم -msoft-float و -mno-split است.
-mint16
-mno-int32: استفاده از "int" ۱۶ بیتی. این حالت پیش‌فرض است.
-mint32
-mno-int16: استفاده از "int" ۳۲ بیتی.
-msplit: هدف دارای فضای داده و دستورالعمل تفکیک‌شده (split) است. مستلزم -m45 است.
-munix-asm: استفاده از نحو اسمبلی Unix.
-mdec-asm: استفاده از نحو اسمبلی DEC.
-mgnu-asm: استفاده از نحو اسمبلی GNU. این حالت پیش‌فرض است.
-mlra: استفاده از تخصیص‌دهندهٔ جدید ثبات LRA. به‌طور پیش‌فرض، از تخصیص‌دهندهٔ قدیمی «reload» استفاده می‌شود.

گزینه‌های PowerPC

این موارد در بخش مربوطه فهرست شده‌اند.

گزینه‌های PRU

این گزینه‌های خط فرمان برای هدف PRU تعریف شده‌اند:

-minrt

پیوند با حداقل محیط زمان‌اجرا (runtime). این کار می‌تواند اندازهٔ فایل نهایی دودویی ELF را به میزان چشمگیری کاهش دهد، اما برخی از ویژگی‌های استاندارد زمان‌اجرای C حذف می‌شوند.

این گزینه پشتیبانی از سازنده‌ها (constructors) و مقداردهنده‌های اولیهٔ ایستا را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که کامپایلر همچنان ممکن است کدی با مقداردهنده‌های ایستا و سازنده‌ها تولید کند؛ بنابراین اطمینان از عدم استفاده از این ویژگی‌ها در برنامهٔ مبدأ بر عهدهٔ برنامه‌نویس است.

کد راه‌اندازی کمینه، آرگومان‌های "argc" و "argv" را به "main" ارسال نمی‌کند، بنابراین تابع اصلی باید به‌صورت "int main (void)" تعریف شود. این موضوع در بیشتر پروژه‌های سفت‌افزار (firmware) یک قاعدهٔ استاندارد است.

-mmcu=mcu

مشخص کردن گونهٔ سخت‌افزاری PRU مورد استفاده. یک فایل spec با نام متناظر بارگذاری می‌شود که اندازه‌های ناحیهٔ حافظه را به پیونددهنده منتقل کرده و ماکروهای C ویژهٔ سخت‌افزار را تعریف می‌کند.

کتابخانهٔ Newlib تنها مشخصات "sim" را ارائه می‌دهد که برای اجرای آزمون‌های پسرفت با استفاده از شبیه‌ساز در نظر گرفته شده است. مشخصات مربوط به سخت‌افزار واقعی را می‌توان با نصب بستهٔ GnuPruMcu ("https://github.com/dinuxbg/gnuprumcu") به دست آورد.

-mno-relax

باعث می‌شود GCC به‌جای گزینهٔ --relax، گزینهٔ خط فرمان --no-relax را به پیونددهنده ارسال کند.

-mloop

اجازه دادن (یا ندادن) به GCC برای استفاده از دستورالعمل LOOP.

-mabi=variant

تعیین گونهٔ ABI برای تولید کد خروجی. گزینهٔ -mabi=ti رابط کاربری دودویی دست‌نخوردهٔ TI ABI را انتخاب می‌کند، در حالی که -mabi=gnu گونه‌ای از GNU را انتخاب می‌کند که با فرضیات خاص GCC سازگاری طبیعی‌تری دارد. تفاوت‌ها به شرح زیر است:

اندازهٔ اشاره‌گر تابع: در TI ABI مشخص شده است که اشاره‌گرهای تابع (کد) ۱۶ بیتی هستند، در حالی که GNU تنها از اشاره‌گرهای داده و کد ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کند.
اشاره‌گر اختیاری مقدار بازگشتی: مقادیر بازگشتی توابع که بزرگ‌تر از ۶۴ بیت هستند، با استفاده از یک اشاره‌گر پنهان به‌عنوان اولین آرگومان تابع ارسال می‌شوند. با این حال، TI ABI الزامی می‌کند که در صورت عدم استفادهٔ فراخواننده از مقدار بازگشتی، اشاره‌گر می‌تواند NULL باشد. اما GNU همیشه یک اشاره‌گر معتبر مقدار بازگشتی را ارسال و انتظار دارد.

پیاده‌سازی فعلی -mabi=ti در صورت شناسایی هر یک از ساختارهای کدی بالا، به‌سادگی یک خطای کامپایل صادر می‌کند. در نتیجه، کتابخانهٔ استاندارد C قابل ساخت نیست و هنگام پیوند با -mabi=ti نادیده گرفته می‌شود.

قابلیت بازآرایی (Relaxation) یکی از ویژگی‌های GNU است و به دلایل امنیتی هنگام استفاده از -mabi=ti غیرفعال می‌شود. زنجیره ابزار TI بازنشانی‌ها (relocations) را برای دستورالعمل‌های QBBx تولید نمی‌کند، بنابراین پیونددهندهٔ GNU نمی‌تواند هنگام کوتاه‌سازی شبه‌دستورالعمل‌های مجاور LDI32، آن‌ها را تنظیم کند. گزینه‌های RISC-V

این گزینه‌های خط فرمان برای مقصدهای RISC-V تعریف شده‌اند:

-mbranch-cost=n: هزینهٔ انشعاب‌ها را تقریباً برابر با n دستورالعمل تعیین می‌کند.
-mplt
-mno-plt: هنگام تولید کد PIC، استفاده از PLTها را مجاز یا غیرمجاز می‌کند. برای کدهای غیر PIC نادیده گرفته می‌شود. مقدار پیش‌فرض -mplt است.
-mabi=ABI-string: قرارداد فراخوانی اعداد صحیح و ممیز شناور را مشخص می‌کند. ABI-string شامل دو بخش است: اندازه نوع‌های صحیح و ثبات‌های مورد استفاده برای نوع‌های ممیز شناور. برای نمونه، -march=rv64ifd -mabi=lp64d بدین معناست که long و اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند (که به‌طور ضمنی int را ۳۲ بیتی تعریف می‌کند)، و مقادیر ممیز شناور با پهنای حداکثر ۶۴ بیت در ثبات‌های F ارسال می‌شوند. این را مقایسه کنید با -march=rv64ifd -mabi=lp64f که همچنان به کامپایلر اجازه می‌دهد کدی تولید کند که از افزونه‌های F و D استفاده می‌کند، اما تنها اجازه می‌دهد مقادیر ممیز شناور با طول حداکثر ۳۲ بیت در ثبات‌ها ارسال شوند؛ یا -march=rv64ifd -mabi=lp64 که در آن هیچ آرگومان ممیز شناوری در ثبات‌ها ارسال نخواهد شد.
مقدار پیش‌فرض برای این آرگومان وابسته به سیستم است؛ کاربرانی که قرارداد فراخوانی خاصی می‌خواهند باید آن را صراحتاً مشخص کنند. قراردادهای فراخوانی معتبر عبارت‌اند از: ilp32، ilp32f، ilp32d، lp64، lp64f و lp64d. پیاده‌سازی برخی قراردادهای فراخوانی روی بعضی از ISAها غیرممکن است: برای نمونه، -march=rv32if -mabi=ilp32d نامعتبر است زیرا ABI نیازمند ارسال مقادیر ۶۴ بیتی در ثبات‌های F است، در حالی که ثبات‌های F تنها ۳۲ بیت پهنا دارند. همچنین ABIهای ilp32e وجود دارند که تنها با معماری rv32e قابل استفاده‌اند و lp64e که تنها با rv64e قابل استفاده است. این ABIها در حال حاضر به‌خوبی مشخص نشده‌اند و ممکن است دستخوش تغییر شوند.
-mfdiv
-mno-fdiv: استفاده یا عدم استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تقسیم و جذر ممیز شناور را تعیین می‌کند. این گزینه نیازمند افزونه‌های F یا D برای ثبات‌های ممیز شناور است. پیش‌فرض این است که اگر معماریِ مشخص‌شده این دستورالعمل‌ها را داشته باشد، از آن‌ها استفاده شود.
-mfence-tso
-mno-fence-tso: استفاده یا عدم استفاده از دستورالعمل fence.tso را تعیین می‌کند که روی برخی پردازنده‌ها (از جمله پردازنده‌های شرکت T-Head) پیاده‌سازی نشده است. اگر دستورالعمل fence.tso در دسترس نباشد، به‌جای آن از یک fence قوی‌تر استفاده می‌شود.
-mdiv
-mno-div: استفاده یا عدم استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای تقسیم اعداد صحیح را تعیین می‌کند. این گزینه به افزونهٔ M نیاز دارد. پیش‌فرض این است که اگر معماریِ مشخص‌شده این دستورالعمل‌ها را داشته باشد، از آن‌ها استفاده شود.
-misa-spec=ISA-spec-string: نسخهٔ مشخصات ISA غیرممتاز (پیش‌تر سطح کاربر یا User-Level) RISC-V را مشخص می‌کند تا کد مطابق با آن تولید شود. مقادیر ممکن برای ISA-spec-string عبارت‌اند از:

2.2: تولید کد منطبق با نسخهٔ 2.2.
20190608: تولید کد منطبق با نسخهٔ 20190608.
20191213: تولید کد منطبق با نسخهٔ 20191213.

پیش‌فرض -misa-spec=20191213 است، مگر اینکه GCC با گزینهٔ --with-isa-spec= برای مشخص کردن نسخهٔ پیش‌فرض متفاوتی پیکربندی شده باشد.

-march=ISA-string: تولید کد برای ISA داده‌شده از RISC-V (مانند rv64im). رشته‌های ISA باید با حروف کوچک باشند. نمونه‌ها شامل rv64i، rv32g، rv32e و rv32imaf هستند. علاوه بر این، مقدار ویژهٔ help (-march=help) برای فهرست کردن تمام افزونه‌های پشتیبانی‌شده پذیرفته می‌شود.
نحو رشتهٔ ISA به شرح زیر تعریف شده است:

"رشته باید با rv32 یا rv64 آغاز شود و پس از آن": i، e یا g بیاید، که به عنوان ISA پایه شناخته می‌شود.
"بخش بعدی رشته، فهرستی از نام‌های افزونه است. نام‌های": افزونه می‌توانند به دو دستهٔ چندحرفی (مانند zba) و تک‌حرفی (مانند v) تقسیم شوند. افزونه‌های تک‌حرفی می‌توانند پشت سر هم قرار گیرند، اما افزونه‌های چندحرفی باید با زیرخط (underscore) از یکدیگر جدا شوند.
"زیرخط می‌تواند در هر کجای پس از ISA پایه ظاهر شود. این نویسه هیچ اثر": خاصی ندارد، اما برای بهبود خوانایی استفاده می‌شود و می‌تواند به عنوان یک جداکننده عمل کند.
"نام‌های افزونه ممکن است شامل یک شماره نسخهٔ اختیاری باشند که از نحو": <major>p<minor> یا <major> پیروی می‌کند (مانند m2p1 یا m2).

افزونه‌های پشتیبانی‌شده در زیر فهرست شده‌اند:

نام افزونه : نسخهٔ پشتیبانی‌شده : توضیحات
i: @tab 2.0, 2.1 @tab افزونهٔ پایه اعداد صحیح.
e: @tab 2.0 @tab افزونهٔ پایه تقلیل‌یافته اعداد صحیح.
g: @tab - @tab افزونهٔ پایه محاسبات همه‌منظوره؛ g به i، m، a، f، d، zicsr و zifencei بسط خواهد یافت.
m: @tab 2.0 @tab افزونهٔ ضرب و تقسیم اعداد صحیح.
a: @tab 2.0, 2.1 @tab افزونهٔ عملیات اتمیک (Atomic).
f: @tab 2.0, 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت یگانه.
d: @tab 2.0, 2.2 @tab افزونهٔ ممیز شناور با دقت مضاعف.
c: @tab 2.0 @tab افزونهٔ دستورالعمل‌های فشرده (Compressed).
h: @tab 1.0 @tab افزونهٔ هایپروایزر (Hypervisor).
v: @tab 1.0 @tab افزونهٔ برداری (Vector).
zicsr: @tab 2.0 @tab افزونهٔ دسترسی به ثبات‌های وضعیت و کنترل (CSR).
zifencei: @tab 2.0 @tab افزونهٔ سد واکشی دستورالعمل (Instruction-fetch fence).
zicond: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات شرطی اعداد صحیح.
za64rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعه رزرو ۶۴ بایت.
za128rs: @tab 1.0 @tab اندازهٔ مجموعه رزرو ۱۲۸ بایت.
zawrs: @tab 1.0 @tab افزونهٔ انتظار روی مجموعه رزرو (Wait-on-reservation-set).
zba: @tab 1.0 @tab افزونهٔ محاسبات آدرس.
zbb: @tab 1.0 @tab افزونهٔ دستکاری بیتی پایه..IP zbc 4 @tab 1.0 @tab افزونه‌ی ضرب بدون رقم نقلی.
zbs: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی عملیات تک‌بیتی.
zfinx: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی ممیز شناور با دقت یگانه در ثبات‌های عدد صحیح.
zdinx: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی ممیز شناور با دقت مضاعف در ثبات‌های عدد صحیح.
zhinx: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی ممیز شناور با نیم‌دقت در ثبات‌های عدد صحیح.
zhinxmin: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی کمینه‌ی ممیز شناور با نیم‌دقت در ثبات‌های عدد صحیح.
zbkb: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی دستکاری بیت برای رمزنگاری.
zbkc: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی ضرب بدون رقم نقلی برای رمزنگاری.
zbkx: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی جایگشت crossbar برای رمزنگاری.
zkne: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی رمزگذاری AES.
zknd: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی رمزگشایی AES.
zknh: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی تابع درهم‌سازی.
zkr: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی منبع انتروپی.
zksed: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی رمز قالبی SM4.
zksh: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی تابع درهم‌سازی SM3.
zkt: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی تاخیر اجرای مستقل از داده.
zk: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی استاندارد رمزنگاری اسکالر.
zkn: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی مجموعه الگوریتم‌های NIST.
zks: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی مجموعه الگوریتم‌های ShangMi.
zihintntl: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی سرنخ‌های محلی‌بودن غیرزمانی.
zihintpause: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی سرنخ توقف (Pause).
zicboz: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی صفر کردن بلوک کَش.
zicbom: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی مدیریت بلوک کَش.
zicbop: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی پیش‌واکشی بلوک کَش.
zic64b: @tab 1.0 @tab اندازه‌ی بلوک کَش ۶۴ بایت است.
ziccamoa: @tab 1.0 @tab حافظه‌ی اصلی از تمام عملیات‌های اتمیک در A پشتیبانی می‌کند.
ziccif: @tab 1.0 @tab حافظه‌ی اصلی از واکشی دستورالعمل با نیازمندی اتمیک بودن پشتیبانی می‌کند.
zicclsm: @tab 1.0 @tab حافظه‌ی اصلی از بارگذاری‌ها/ذخیره‌سازی‌های ناتراز پشتیبانی می‌کند.
ziccrse: @tab 1.0 @tab حافظه‌ی اصلی از پیشرفت رو به جلو در توالی‌های LR/SC پشتیبانی می‌کند.
zicntr: @tab 2.0 @tab افزونه‌ی استاندارد برای شمارنده‌ها و زمان‌سنج‌های پایه.
zihpm: @tab 2.0 @tab افزونه‌ی استاندارد برای شمارنده‌های کارایی سخت‌افزاری.
ztso: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی ترتیب‌بندی کامل ذخیره‌سازی (TSO).
zve32x: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve32f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve64x: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve64f: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zve64d: @tab 1.0 @tab افزونه‌های برداری برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zvl32b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvl64b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvl128b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvl256b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvl512b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvl1024b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvl2048b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvl4096b: @tab 1.0 @tab افزونه‌های استاندارد کمینه‌ی طول بردار.
zvbb: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی برداری دستکاری پایه‌ای بیت.
zvbc: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی برداری ضرب بدون رقم نقلی.
zvkb: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی برداری دستکاری بیت برای رمزنگاری.
zvkg: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی برداری GCM/GMAC.
zvkned: @tab 1.0 @tab افزونه‌ی برداری رمز قالبی AES..IP zvknha 4 @tab 1.0 @tab افزونه درهم‌سازی امن برداری SHA-2.
zvknhb: @tab 1.0 @tab افزونه درهم‌سازی امن برداری SHA-2.
zvksed: @tab 1.0 @tab افزونه رمز قالبی برداری SM4.
zvksh: @tab 1.0 @tab افزونه درهم‌سازی امن برداری SM3.
zvkn: @tab 1.0 @tab افزونه مجموعه الگوریتم برداری NIST؛ zvkn به zvkned، zvknhb، zvkb و zvkt بسط می‌یابد.
zvknc: @tab 1.0 @tab افزونه مجموعه الگوریتم برداری NIST با ضرب بدون رقم نقلی؛ zvknc به zvkn و zvbc بسط می‌یابد.
zvkng: @tab 1.0 @tab افزونه مجموعه الگوریتم برداری NIST با GCM؛ zvkng به zvkn و zvkg بسط می‌یابد.
zvks: @tab 1.0 @tab افزونه مجموعه الگوریتم برداری ShangMi؛ zvks به zvksed، zvksh، zvkb و zvkt بسط می‌یابد.
zvksc: @tab 1.0 @tab افزونه مجموعه الگوریتم برداری ShangMi با ضرب بدون رقم نقلی؛ zvksc به zvks و zvbc بسط می‌یابد.
zvksg: @tab 1.0 @tab افزونه مجموعه الگوریتم برداری ShangMi با GCM؛ zvksg به zvks و zvkg بسط می‌یابد.
zvkt: @tab 1.0 @tab افزونه برداری زمان تاخیر اجرای ناوابسته به داده.
zfh: @tab 1.0 @tab افزونه ممیز شناور با دقت نیمه.
zfhmin: @tab 1.0 @tab افزونه حداقلی ممیز شناور با دقت نیمه.
zvfh: @tab 1.0 @tab افزونه برداری ممیز شناور با دقت نیمه.
zvfhmin: @tab 1.0 @tab افزونه برداری حداقلی ممیز شناور با دقت نیمه.
zvfbfmin: @tab 1.0 @tab افزونه برداری تبدیل‌های BF16.
zfa: @tab 1.0 @tab افزونه ممیز شناور اضافی.
zmmul: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب عدد صحیح.
zca: @tab 1.0 @tab افزونه دستورالعمل‌های فشرده عدد صحیح.
zcf: @tab 1.0 @tab افزونه بارگذاری و ذخیره‌سازی ممیز شناور با دقت تکی فشرده.
zcd: @tab 1.0 @tab افزونه بارگذاری و ذخیره‌سازی ممیز شناور با دقت مضاعف فشرده.
zcb: @tab 1.0 @tab افزونه دستورالعمل‌های فشرده ساده.
zce: @tab 1.0 @tab افزونه‌های دستورالعمل فشرده برای پردازنده‌های تعبیه‌شده.
zcmp: @tab 1.0 @tab افزونه فشرده push و pop.
zcmt: @tab 1.0 @tab افزونه دستورالعمل پرش جدولی.
smaia: @tab 1.0 @tab افزونه معماری وقفه پیشرفته.
smepmp: @tab 1.0 @tab بهبودهای PMP برای دسترسی به حافظه و جلوگیری از اجرا در حالت Machine mode.
smstateen: @tab 1.0 @tab افزونه فعال‌سازی وضعیت.
ssaia: @tab 1.0 @tab افزونه معماری وقفه پیشرفته برای حالت supervisor-mode.
sscofpmf: @tab 1.0 @tab افزونه سرریز شمارش و پالایش.
ssstateen: @tab 1.0 @tab افزونه فعال‌سازی وضعیت برای حالت supervisor-mode.
sstc: @tab 1.0 @tab افزونه وقفه‌های زمان‌سنج حالت supervisor-mode.
svinval: @tab 1.0 @tab افزونه ابطال ریزدانه‌ای حافظه پنهان ترجمه آدرس.
svnapot: @tab 1.0 @tab افزونه پیوستگی ترجمه NAPOT.
svpbmt: @tab 1.0 @tab افزونه انواع حافظه مبتنی بر صفحه.
xcvmac: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب-انباشت Core-V.
xcvalu: @tab 1.0 @tab افزونه متفرقه ALU در Core-V.
xcvelw: @tab 1.0 @tab افزونه کلمه بارگذاری رویداد در Core-V.
xtheadba: @tab 1.0 @tab افزونه محاسبه آدرس T-head.
xtheadbb: @tab 1.0 @tab افزونه دستکاری بیتی پایه‌ای T-head.
xtheadbs: @tab 1.0 @tab افزونه دستورالعمل‌های تک‌بیتی T-head.
xtheadcmo: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات مدیریت حافظه پنهان T-head.
xtheadcondmov: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال شرطی T-head.
xtheadfmemidx: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات حافظه نمایه‌شده برای ثبات‌های ممیز شناور T-head.
xtheadfmv: @tab 1.0 @tab افزونه انتقال داده بیت بالا در ممیز شناور مضاعف T-head.
xtheadint: @tab 1.0 @tab افزونه شتاب‌دهی وقفه T-head.
xtheadmac: @tab 1.0 @tab افزونه ضرب-انباشت T-head.
xtheadmemidx: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات حافظه نمایه‌شده T-head.
xtheadmempair: @tab 1.0 @tab افزونه عملیات حافظه دو-GPR در T-head..IP xtheadsync 4 @tab 1.0 @tab افزونهٔ همگام‌سازی چند‌هسته‌ای T-head.
xventanacondops: @tab 1.0 @tab افزونهٔ عملیات‌های شرطی عدد صحیح Ventana.

هنگامی که -march= مشخص نشده باشد، از تنظیمات -mcpu استفاده می‌شود.

اگر هر دو گزینهٔ -march و -mcpu= مشخص نشده باشند، مقدار پیش‌فرض این آرگومان وابسته به سیستم است؛ کاربرانی که خواهان افزونه‌های معماری خاصی هستند باید آن را صراحتاً مشخص کنند.

هنگامی که مشخصات RISC-V یک افزونه را وابسته به سایر افزونه‌ها تعریف می‌کند، در صورتی که آن افزونه‌های وابسته به طور صریح اضافه نشده باشند، GCC به صورت ضمنی آن‌ها را به مجموعه افزونه‌های فعال اضافه می‌کند.

-mcpu=processor-string

استفاده از معماری پردازندهٔ مشخص‌شده و بهینه‌سازی خروجی برای آن پردازنده که با نام پردازندهٔ خاص (CPU) مشخص می‌شود. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: sifive-e20، sifive-e21، sifive-e24، sifive-e31، sifive-e34، sifive-e76، sifive-s21، sifive-s51، sifive-s54، sifive-s76، sifive-u54، sifive-u74، sifive-x280، sifive-xp450، sifive-x670، thead-c906، tt-ascalon-d8، xiangshan-nanhu.

توجه داشته باشید که -mcpu تنظیمات -march یا -mtune را لغو (override) نمی‌کند.

-mtune=processor-string

بهینه‌سازی خروجی برای پردازندهٔ مشخص‌شده، تعیین‌شده بر اساس ریزمعماری یا نام خاص CPU. مقادیر مجاز برای این گزینه عبارتند از: generic-ooo، rocket، sifive-3-series، sifive-5-series، sifive-7-series، size، sifive-p400-series، sifive-p600-series، و تمام گزینه‌های معتبر برای -mcpu=.

هنگامی که -mtune= مشخص نشده باشد، از تنظیمات -mcpu استفاده می‌شود؛ اگر هیچ‌کدام مشخص نشده باشند، مقدار پیش‌فرض rocket است.

انتخاب size برای استفاده توسط کاربران نهایی در نظر گرفته نشده است. این گزینه زمانی استفاده می‌شود که -Os مشخص شده باشد. این انتخاب اطلاعات هزینهٔ دستورالعمل ارائه‌شده توسط -mtune= را لغو می‌کند، اما اطلاعات خط‌لوله (pipeline) را لغو نمی‌کند. این امر ضمن ارائهٔ عملکرد مناسب، به کاهش اندازهٔ کد کمک می‌کند.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش برای تراز نگه‌داشتن مرز پشته بر روی مرز ۲ به توان num بایت. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقدار پیش‌فرض ۴ است (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت).

هشدار: در صورت استفاده از این گزینه، باید تمام ماژول‌ها از جمله تمامی کتابخانه‌ها را با همین مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی (startup) نیز می‌شود.

-msmall-data-limit=n

قرار دادن داده‌های سراسری و ایستا با اندازهٔ کمتر از n بایت در یک بخش ویژه (در برخی از مقصدها).

-msave-restore

-mno-save-restore

استفاده یا عدم استفاده از کد پیش‌درآمد (prologue) و پس‌درآمد (epilogue) کوچک‌تر اما کندتر که از فراخوانی توابع کتابخانه‌ای بهره می‌برد. پیش‌فرض، استفاده از پیش‌درآمدها و پس‌درآمدهای سریع درون‌خطی (inline) است.

-mmovcc

-mno-movcc

تولید یا عدم تولید دنباله‌های کد انتقال شرطی بدون انشعاب (branchless conditional-move)، حتی در مقصدهایی که دستورالعمل خاصی برای عملیات‌های شرطی ندارند. در صورت فعال بودن، در بخش‌هایی که به‌صرفه باشد، دنباله‌هایی از عملیات ALU با استفاده از دستورالعمل‌های پایهٔ معماری مجموعه دستورات (ISA) عدد صحیح تولید می‌شود.

-minline-atomics

-mno-inline-atomics

استفاده یا عدم استفاده از کد شبیه‌سازی اتمی زیرکلمه (subword atomic) کوچک‌تر اما کندتر که از فراخوانی توابع libatomic استفاده می‌کند. مقدار پیش‌فرض، استفاده از عملیات اتمی زیرکلمهٔ سریع درون‌خطی است که نیازی به libatomic ندارد.

-minline-strlen

-mno-inline-strlen

تلاش یا عدم تلاش برای درون‌خطی‌سازی (inlining) فراخوانی‌های strlen در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها در صورتی انجام خواهد شد که رشته به درستی تراز شده باشد و دستورالعمل‌های لازم برای پردازش شتاب‌یافته موجود باشند. پیش‌فرض، درون‌خطی نکردن فراخوانی‌های strlen است.

-minline-strcmp

-mno-inline-strcmp

تلاش یا عدم تلاش برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های strcmp در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها در صورتی انجام خواهد شد که رشته‌ها به درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های لازم برای پردازش شتاب‌یافته موجود باشند. پیش‌فرض، درون‌خطی نکردن فراخوانی‌های strcmp است.

پارامتر --param riscv-strcmp-inline-limit=n حداکثر تعداد بایت‌های مقایسه‌شده توسط کد درون‌خطی‌شده را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض ۶۴ است.

-minline-strncmp

-mno-inline-strncmp

تلاش یا عدم تلاش برای درون‌خطی‌سازی فراخوانی‌های strncmp در صورت امکان. درون‌خطی‌سازی تنها در صورتی انجام خواهد شد که رشته‌ها به درستی تراز شده باشند و دستورالعمل‌های لازم برای پردازش شتاب‌یافته موجود باشند. پیش‌فرض، درون‌خطی نکردن فراخوانی‌های strncmp است.

-mshorten-memrefs

-mno-shorten-memrefs

تلاش یا عدم تلاش برای بهره‌گیری بیشتر از دستورالعمل‌های فشردهٔ بارگذاری/ذخیره‌سازی (load/store) از طریق جایگزین کردن بارگذاری/ذخیره‌سازی «ثبات پایه + آفست بزرگ» با بارگذاری/ذخیره‌سازی جدید «پایه جدید + آفست کوچک». اگر پایهٔ جدید در یک ثبات فشرده ذخیره شود، بارگذاری/ذخیره‌سازی جدید می‌تواند فشرده گردد. در حال حاضر فقط بارگذاری/ذخیره‌سازی‌های عدد صحیح ۳۲ بیتی هدف قرار می‌گیرند.

-mscalar-strict-align

تولید نکردن یا تولید کردن دسترسی‌های ترازنشده به حافظه. مقدار پیش‌فرض بسته به اینکه پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم از دسترسی سریع ترازنشده پشتیبانی می‌کند یا خیر تنظیم می‌شود.

-mno-scalar-strict-align

-mvector-strict-align

-mno-vector-strict-align

تولید نکردن یا تولید کردن دسترسی‌های برداری ترازنشده به حافظه. مقدار پیش‌فرض خاموش (off) است، مگر اینکه پردازنده‌ای که برای آن بهینه‌سازی می‌کنیم صراحتاً از دسترسی‌های برداری با عناصر ناتراز (element-misaligned) به حافظه پشتیبانی کند.

-mcmodel=medlow

تولید کد برای مدل کد medium-low. برنامه و نمادهای تعریف‌شدهٔ ایستای آن باید در یک محدودهٔ آدرس منفرد ۲ گیبی‌بایتی (2 GiB) قرار گیرند و بین آدرس‌های مطلق -2 GiB و +2 GiB باشند. برنامه‌ها را می‌توان به صورت ایستا یا پویا پیوند داد. این مدل کد پیش‌فرض است مگر اینکه GCC با گزینهٔ --with-cmodel= که یک مدل کد پیش‌فرض متفاوت را تعیین می‌کند، پیکربندی شده باشد.

-mcmodel=medany

تولید کد برای مدل کد medium-any. برنامه و نمادهای تعریف‌شدهٔ ایستای آن باید درون هر بازهٔ آدرس منفرد ۲ گیبی‌بایتی (2 GiB) قرار گیرند. برنامه‌ها می‌توانند به صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.

کد تولیدشده توسط مدل کد medium-any مستقل از موقعیت (position-independent) است، اما تضمین نمی‌شود که در صورت پیوند خوردن به فایل‌های اجرایی یا کتابخانه‌های مستقل از موقعیت، به درستی کار کند.

تولید کد برای مدل کد large، که هیچ محدودیتی در اندازه یا جای‌گذاری نمادها ندارد.

-mexplicit-relocs

-mno-exlicit-relocs

استفاده یا عدم استفاده از عملگرهای بازآرایی (relocation) اسمبلر هنگام سر و کار داشتن با آدرس‌های نمادین. روش جایگزین، استفاده از ماکروهای اسمبلر است که ممکن است بهینه‌سازی را محدود کند.

-mno-relax

بهره‌گیری از ساده‌سازی‌های پیونددهنده (linker relaxations) به منظور کاهش تعداد دستورالعمل‌های لازم برای دسترسی به آدرس‌های نماد. پیش‌فرض، بهره‌گیری از ساده‌سازی‌های پیونددهنده است..IP -mriscv-attribute 4

-mno-riscv-attribute

تولید کردن (یا نکردن) مشخصهٔ RISC-V برای ثبت اطلاعات اضافی در اشیاء ELF. این ویژگی دست‌کم به binutils 2.32 نیاز دارد.

-mcsr-check

-mno-csr-check

بررسی CSR را فعال یا غیرفعال می‌کند.

-malign-data=type

نحوهٔ تراز کردن متغیرها و مقادیر ثابت با انواع آرایه، ساختار یا اجتماع توسط GCC را کنترل می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارت‌اند از xlen که از پهنای ثبات x به‌عنوان مقدار هم‌ترازی استفاده می‌کند، و natural که از تراز طبیعی بهره می‌برد. مقدار پیش‌فرض xlen است.

تولید کد با ترتیب بایت بزرگ‌پایان (big-endian). زمانی که GCC برای یک مقصد riscv64be-*-* یا riscv32be-*-* پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است.

تولید کد با ترتیب بایت کوچک‌پایان (little-endian). زمانی که GCC برای یک مقصد riscv64-*-* یا riscv32-*-* و نه یک مقصد riscv64be-*-* یا riscv32be-*-* پیکربندی شده باشد، این حالت پیش‌فرض است.

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از قناری (canary) در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارت‌اند از global برای قناری سراسری یا tls برای قناری به ازای هر ریسه در بلوک TLS.

با انتخاب حالت دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات به‌عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و چه آفستی از آن ثبات پایه باید استفاده شود. هیچ ثبات یا آفست پیش‌فرضی وجود ندارد چرا که این ویژگی منحصراً برای استفاده در هستهٔ Linux است.

-mtls-dialect=desc

استفاده از توصیف‌گرهای TLS به‌عنوان سازوکار حافظهٔ محلی ریسه (thread-local storage) برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS.

-mtls-dialect=trad

استفاده از TLS سنتی به‌عنوان سازوکار حافظهٔ محلی ریسه برای دسترسی‌های پویای متغیرهای TLS. این حالت پیش‌فرض است.

گزینه‌های RL78

-msave-mduc-in-interrupts

کتابخانه‌های هدف اضافی را جهت پشتیبانی از اجرا درون یک شبیه‌ساز پیوند (link) می‌دهد.

نوع پشتیبانی سخت‌افزاری از ضرب و تقسیم مورد استفاده را مشخص می‌کند. ساده‌ترین حالت "none" است که از نرم‌افزار برای هر دو عملیات ضرب و تقسیم استفاده می‌کند. این حالت پیش‌فرض است. مقدار "g13" برای واحد جانبی ضرب/تقسیم سخت‌افزاری موجود روی مقصدهای RL78/G13 (هستهٔ S2) است. مقدار "g14" استفاده از دستورالعمل‌های ضرب و تقسیم پشتیبانی‌شده توسط قطعات RL78/G14 (هستهٔ S3) را انتخاب می‌کند. مقدار "rl78" یک نام مستعار برای "g14" و مقدار "mg10" یک نام مستعار برای "none" است.

علاوه بر این، یک ماکروی پیش‌پردازندهٔ C بر اساس تنظیمات این گزینه تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارت‌اند از: "__RL78_MUL_NONE__"، "__RL78_MUL_G13__" یا "__RL78_MUL_G14__".

هستهٔ هدف RL78 را مشخص می‌کند. پیش‌فرض هستهٔ G14 است که با نام هستهٔ S3 یا صرفاً RL78 نیز شناخته می‌شود. هستهٔ G13 یا S2 فاقد دستورالعمل‌های ضرب یا تقسیم است؛ در عوض برای این عملیات از یک واحد جانبی سخت‌افزاری استفاده می‌کند. هستهٔ G10 یا S1 فاقد بانک‌های ثبات است، بنابراین از یک قرارداد فراخوانی (calling convention) متفاوت استفاده می‌کند.

اگر این گزینه تنظیم شود، نوع پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری مورد استفاده را نیز انتخاب می‌کند، مگر اینکه با یک گزینهٔ صریح -mmul=none در خط فرمان لغو شود. بنابراین، مشخص کردن -mcpu=g13 استفاده از واحد جانبی ضرب سخت‌افزاری G13 را فعال کرده و مشخص کردن -mcpu=g10 استفاده از ضرب‌های سخت‌افزاری را به‌طور کامل غیرفعال می‌سازد.

توجه داشته باشید که اگرچه هستهٔ RL78/G14 هدف پیش‌فرض است، مشخص کردن -mcpu=g14 یا -mcpu=rl78 در خط فرمان، رفتار زنجیره ابزار (toolchain) را تغییر می‌دهد، زیرا پشتیبانی ضرب سخت‌افزاری G14 را نیز فعال می‌کند. اگر این گزینه‌ها در خط فرمان مشخص نشوند، حتی اگر کد هستهٔ RL78 را هدف قرار داده باشد، از روال‌های ضرب نرم‌افزاری استفاده خواهد شد. این موضوع به دلیل حفظ سازگاری با نسخه‌های قدیمی‌تر زنجیره‌های ابزار است که از ضرب و تقسیم سخت‌افزاری پشتیبانی نمی‌کردند.

علاوه بر این، یک ماکروی پیش‌پردازندهٔ C بر اساس تنظیمات این گزینه تعریف می‌شود. مقادیر ممکن عبارت‌اند از: "__RL78_G10__"، "__RL78_G13__" یا "__RL78_G14__".

این‌ها نام‌های مستعاری برای گزینهٔ متناظر -mcpu= هستند. این گزینه‌ها برای سازگاری با نسخه‌های پیشین فراهم شده‌اند.

-mallregs

به کامپایلر اجازه می‌دهد از تمامی ثبات‌های در دسترس استفاده کند. به‌طور پیش‌فرض، ثبات‌های "r24..r31" برای استفاده در گرداننده‌های وقفه (interrupt handlers) رزرو شده‌اند. با فعال شدن این گزینه، این ثبات‌ها می‌توانند در توابع معمولی نیز مورد استفاده قرار گیرند.

-m64bit-doubles

-m32bit-doubles

اندازهٔ نوع دادهٔ "double" را ۶۴ بیت (-m64bit-doubles) یا ۳۲ بیت (-m32bit-doubles) تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض -m32bit-doubles است.

-mno-save-mduc-in-interrupts

مشخص می‌کند که توابع گردانندهٔ وقفه باید ثبات‌های MDUC را حفظ کنند. این گزینه تنها در صورتی لازم است که کدهای عادی ممکن است از ثبات‌های MDUC استفاده کنند، برای مثال به دلیل اینکه عملیات ضرب و تقسیم انجام می‌دهند. حالت پیش‌فرض، نادیده گرفتن ثبات‌های MDUC است زیرا این کار موجب افزایش سرعت گرداننده‌های وقفه می‌شود. برای فعال شدن این ویژگی باید گزینهٔ هدف -mg13 ارسال شود، زیرا این قابلیت تنها روی هدف G13 (هستهٔ S2) در دسترس است. ثبات‌های MDUC تنها در صورتی ذخیره خواهند شد که گردانندهٔ وقفه عملیات ضرب یا تقسیم انجام دهد یا تابع دیگری را فراخوانی کند.

گزینه‌های IBM RS/6000 و PowerPC

این گزینه‌های -m برای IBM RS/6000 و PowerPC تعریف شده‌اند:

-mpowerpc-gpopt

-mno-powerpc-gpopt

-mpowerpc-gfxopt

-mno-powerpc-gfxopt

شما از این گزینه‌ها برای مشخص کردن دستورالعمل‌های موجود در پردازندهٔ مورد استفاده بهره می‌برید. مقدار پیش‌فرض این گزینه‌ها هنگام پیکربندی GCC تعیین می‌شود. مشخص کردن -mcpu=cpu_type تنظیمات این گزینه‌ها را لغو (override) می‌کند. توصیه می‌شود به جای گزینه‌های ذکرشده در بالا، از گزینهٔ -mcpu=cpu_type استفاده کنید.

مشخص کردن -mpowerpc-gpopt به GCC اجازه می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه کاربرد عمومی (General Purpose)، از جمله جذر نقطهٔ شناور (floating-point square root) استفاده کند. مشخص کردن -mpowerpc-gfxopt به GCC اجازه می‌دهد از دستورالعمل‌های اختیاری معماری PowerPC در گروه گرافیک، از جمله گزینش ممیز شناور (floating-point select) بهره ببرد.

گزینهٔ -mmfcrf به GCC اجازه می‌دهد دستور انتقال از فیلد ثبات وضعیت (move from condition register field) را که روی پردازندهٔ POWER4 و دیگر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.01 پیاده‌سازی شده است تولید کند. گزینهٔ -mpopcntb به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های popcount و تخمین معکوس ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision FP reciprocal estimate) پیاده‌سازی‌شده در پردازندهٔ POWER5 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.02 را تولید کند. گزینهٔ -mpopcntd به GCC امکان می‌دهد دستورالعمل popcount پیاده‌سازی‌شده در پردازندهٔ POWER7 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.06 را تولید کند. گزینهٔ -mfprnd به GCC امکان می‌دهد دستورالعمل‌های گرد کردن ممیز شناور به عدد صحیح (FP round to integer) پیاده‌سازی‌شده در پردازندهٔ +POWER5 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.03 را تولید کند. گزینهٔ -mcmpb به GCC اجازه می‌دهد دستور مقایسهٔ بایت‌ها (compare bytes) را که در پردازندهٔ POWER6 و سایر پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از معماری PowerPC V2.05 پیاده‌سازی شده است تولید کند. گزینهٔ -mhard-dfp به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ممیز شناور ده‌دهی (decimal floating-point) پیاده‌سازی‌شده در برخی پردازنده‌های POWER را تولید کند.

گزینهٔ -mpowerpc64 به GCC اجازه می‌دهد دستورالعمل‌های ۶۴ بیتی اضافی موجود در معماری کامل PowerPC64 را تولید کرده و با GPRها به عنوان مقادیر ۶۴ بیتی دوکلمه‌ای (doubleword) رفتار کند. پیش‌فرض GCC گزینهٔ -mno-powerpc64 است.

نوع معماری، نحوهٔ استفاده از ثبات‌ها (register usage)، و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای ماشین نوع cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از 401، 403، 405، 405fp، 440، 440fp، 464، 464fp، 476، 476fp، 505، 601، 602، 603، 603e، 604، 604e، 620، 630، 740، 7400، 7450، 750، 801، 821، 823، 860، 970، 8540، a2، e300c2، e300c3، e500mc، e500mc64، e5500، e6500، ec603e، G3، G4، G5، titan، power3، power4، power5، power5+، power6، power6x، power7، power8، power9، power10، power11، powerpc، powerpc64، powerpc64le، rs64 و native.

گزینه‌های -mcpu=powerpc، -mcpu=powerpc64 و -mcpu=powerpc64le انواع معماری ماشین‌های PowerPC خالص ۳۲ بیتی (با هر ترتیب بایتی)، PowerPC ۶۴ بیتی بزرگ‌انتها (big endian) و PowerPC ۶۴ بیتی کوچک‌انتها (little endian) را مشخص می‌کنند و یک مدل پردازندهٔ عمومی و مناسب را برای اهداف زمان‌بندی فرض می‌گیرند.

مشخص کردن native به عنوان نوع CPU، گزینهٔ معماری متناظر با پردازندهٔ میزبان سیستمی را که کامپایل را انجام می‌دهد شناسایی و انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ تأثیری نخواهد داشت.

گزینه‌های دیگر یک پردازندهٔ مشخص را تعیین می‌کنند. کدی که تحت آن گزینه‌ها تولید می‌شود، روی آن پردازنده بهترین اجرا را خواهد داشت و ممکن است روی پردازنده‌های دیگر اصلاً اجرا نشود.

گزینه‌های -mcpu به طور خودکار گزینه‌های زیر را فعال یا غیرفعال می‌کنند:

-maltivec -mfprnd -mhard-float -mmfcrf -mmultiple -mpopcntb -mpopcntd -mpowerpc64 -mpowerpc-gpopt -mpowerpc-gfxopt -mmulhw -mdlmzb -mmfpgpr -mvsx -mcrypto -mhtm -mpower8-fusion -mquad-memory -mquad-memory-atomic -mfloat128 -mfloat128-hardware -mprefixed -mpcrel -mmma -mrop-protect

گزینه‌های خاص تنظیم‌شده برای هر پردازندهٔ به‌خصوص، میان نسخه‌های مختلف کامپایلر متفاوت است و بستگی به این دارد که چه تنظیمی به نظر می‌رسد کد بهینه‌ای برای آن پردازنده تولید می‌کند؛ این لزوماً نشان‌دهندهٔ توانایی‌های سخت‌افزار واقعی نیست. اگر مایلید یک گزینهٔ منفرد را روی مقدار خاصی تنظیم کنید، می‌توانید آن را پس از گزینهٔ -mcpu مشخص کنید، مانند -mcpu=970 -mno-altivec.

در AIX، گزینه‌های -maltivec و -mpowerpc64 در حال حاضر توسط گزینهٔ -mcpu فعال یا غیرفعال نمی‌شوند زیرا AIX پشتیبانی کاملی از این گزینه‌ها ندارد. اگر مطمئن هستید که در محیط شما کار خواهد کرد، همچنان می‌توانید آن‌ها را به طور جداگانه فعال یا غیرفعال کنید.

-mtune=cpu_type

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای ماشین نوع cpu_type تنظیم می‌کند، اما برخلاف -mcpu=cpu_type، نوع معماری یا نحوهٔ استفاده از ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد. همان مقادیر cpu_type که برای -mcpu معتبر هستند، برای -mtune نیز استفاده می‌شوند. اگر هر دو مشخص شوند، کد تولیدشده از معماری و ثبات‌های تعیین‌شده توسط -mcpu، اما از پارامترهای زمان‌بندی تعیین‌شده توسط -mtune استفاده می‌کند.

-mcmodel=small

کد PowerPC64 را برای مدل کوچک (small model) تولید می‌کند: جدول TOC به 64k محدود می‌شود.

-mcmodel=medium

کد PowerPC64 را برای مدل متوسط (medium model) تولید می‌کند: مجموع اندازهٔ TOC و سایر داده‌های ایستا (static) می‌تواند تا 4G باشد. این مقدار پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴ بیتی است.

-mno-quad-memory-atomic

کد PowerPC64 را برای مدل بزرگ (large model) تولید می‌کند: اندازهٔ TOC می‌تواند تا 4G باشد. سایر داده‌ها و کد فقط توسط فضای آدرس‌دهی ۶۴ بیتی محدود می‌شوند.

-maltivec

-mno-altivec

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های AltiVec استفاده می‌کند (یا استفاده نمی‌کند)، و همچنین استفاده از توابع توکار (built-in) را که دسترسی مستقیم‌تری به مجموعه دستورالعمل‌های AltiVec فراهم می‌کنند فعال می‌سازد. همچنین ممکن است لازم باشد گزینهٔ -mabi=altivec را برای تطبیق ABI جاری با بهبودهای ABI مربوط به AltiVec تنظیم کنید.

هنگامی که -maltivec استفاده می‌شود، ترتیب عناصر برای توابع درونی (intrinsics) مربوط به AltiVec مانند "vec_splat"، "vec_extract" و "vec_insert" با ترتیب عناصر آرایه متناسب با اندیان‌بودن (endianness) هدف مطابقت دارد. به این معنا که هنگام هدف قرار دادن بسترهای بزرگ‌انتها (big-endian)، عنصر صفر نشان‌دهندهٔ چپ‌ترین عنصر در یک ثبات برداری است، و هنگام هدف قرار دادن بسترهای کوچک‌انتها (little-endian)، راست‌ترین عنصر را در یک ثبات برداری مشخص می‌کند.

-mvrsave

-mno-vrsave

هنگام تولید کد AltiVec، دستورالعمل‌های VRSAVE را تولید می‌کند.

-msecure-plt

کدی تولید می‌کند که به ld و ld.so اجازه می‌دهد فایل‌های اجرایی و کتابخانه‌های اشتراکی را با بخش‌های غیرقابل‌اجرای ".plt" و ".got" بسازند. این یک گزینهٔ PowerPC 32-bit SYSV ABI است.

-mbss-plt

کدی تولید می‌کند که از یک بخش BSS با نام ".plt" که ld.so آن را پر می‌کند استفاده می‌کند، و به بخش‌های ".plt" و ".got" که هم قابل نوشتن و هم قابل اجرا باشند نیاز دارد. این یک گزینهٔ PowerPC 32-bit SYSV ABI است.

-msplit-patch-nops

هنگام افزودن NOPها برای یک ناحیهٔ قابل وصله (patchable) از طریق گزینهٔ -fpatchable-function-entry، NOPهای «قبل» را پیش از نقطهٔ ورود سراسری (global entry point) و NOPهای «بعد» را پس از نقطهٔ ورود محلی (local entry point) درج می‌کند. این کار باعث می‌شود زمانی که یک نقطهٔ ورود سراسری تولید می‌شود، توالی NOPها پیوسته نباشد. بدون این گزینه، NOPها مستقیماً قبل و بعد از نقطهٔ ورود محلی درج می‌شوند، که آن‌ها را پیوسته می‌کند اما نقطهٔ ورود سراسری و محلی را از یکدیگر دورتر می‌سازد. اگر تنها یک نقطهٔ ورود تکی تولید شود، این گزینه هیچ اثری ندارد.

-misel

-mno-isel

این سوییچ تولید دستورالعمل‌های ISEL را فعال یا غیرفعال می‌کند.

-mvsx

-mno-vsx

کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های برداری/اسکالر (VSX) استفاده می‌کند (یا استفاده نمی‌کند)، و همچنین استفاده از توابع توکار را که دسترسی مستقیم‌تری به مجموعه دستورالعمل‌های VSX فراهم می‌آورند فعال می‌سازد.

-mcrypto

-mno-crypto

استفاده از توابع توکار را که دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های رمزنگاری اضافه‌شده در نسخهٔ 2.07 از PowerPC ISA را فراهم می‌کنند، فعال (یا غیرفعال) می‌سازد..IP -mhtm 4

-mno-htm

فعال‌سازی (غیرفعال‌سازی) استفاده از توابع توکار که دسترسی مستقیم به دستورالعمل‌های حافظه تراکنشی سخت‌افزاری (HTM) را ممکن می‌سازند؛ این دستورالعمل‌ها در نسخه 2.07 از PowerPC ISA اضافه شده‌اند.

-mpower8-fusion

-mno-power8-fusion

تولید کدی که برخی عملیات‌های عدد صحیح را مجاور یکدیگر نگه می‌دارد (نگه نمی‌دارد) تا این دستورالعمل‌ها بتوانند در پردازنده‌های power8 و بعد از آن با یکدیگر ادغام شوند.

-mquad-memory

-mno-quad-memory

تولید کدی که از دستورالعمل‌های حافظه چهارکلمه‌ای غیراتمیک استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینه -mquad-memory نیازمند استفاده از حالت ۶۴-بیتی است.

-mquad-memory-atomic

تولید کدی که از دستورالعمل‌های حافظه چهارکلمه‌ای اتمیک استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). گزینه -mquad-memory-atomic نیازمند استفاده از حالت ۶۴-بیتی است.

-mfloat128

-mno-float128

فعال‌سازی/غیرفعال‌سازی کلیدواژه __float128 برای ممیز شناور ۱۲۸-بیتی IEEE و استفاده از شبیه‌سازی نرم‌افزاری یا دستورالعمل‌های سخت‌افزاری برای ممیز شناور ۱۲۸-بیتی IEEE.

برای استفاده از پشتیبانی ممیز شناور ۱۲۸-بیتی IEEE، مجموعه دستورالعمل‌های VSX (-mvsx) باید فعال باشد. ممیز شناور ۱۲۸-بیتی IEEE تنها در Linux پشتیبانی می‌شود.

حالت پیش‌فرض برای -mfloat128 در سیستم‌های PowerPC Linux که از مجموعه دستورالعمل‌های VSX استفاده می‌کنند فعال و در سایر سیستم‌ها غیرفعال است.

اگر از مجموعه دستورالعمل‌های ISA 3.0 (-mcpu=power9) در یک سیستم ۶۴-بیتی استفاده کنید، پشتیبانی از ممیز شناور ۱۲۸-بیتی IEEE همچنین تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور ۱۲۸-بیتی IEEE مربوط به ISA 3.0 را فعال می‌کند. در غیر این صورت، اگر تولید دستورالعمل‌های ISA 3.0 را تعیین نکنید یا هدف شما یک سیستم ۳۲-بیتی big endian باشد، ممیز شناور ۱۲۸-بیتی IEEE با شبیه‌سازی نرم‌افزاری انجام خواهد شد.

-mfloat128-hardware

-mno-float128-hardware

فعال‌سازی/غیرفعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ISA 3.0 برای پشتیبانی از نوع داده __float128.

حالت پیش‌فرض برای -mfloat128-hardware در سیستم‌های PowerPC Linux که از مجموعه دستورالعمل‌های ISA 3.0 استفاده می‌کنند فعال و در سایر سیستم‌ها غیرفعال است.

-m32

-m64

تولید کد برای محیط‌های ۳۲-بیتی یا ۶۴-بیتی از اهداف Darwin و SVR4 (شامل GNU/Linux). محیط ۳۲-بیتی مقادیر int، long و اشاره‌گر را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی تولید می‌کند که روی هر گونه‌ای از PowerPC اجرا می‌شود. محیط ۶۴-بیتی int را روی ۳۲ بیت و long و اشاره‌گر را روی ۶۴ بیت تنظیم کرده و مشابه -mpowerpc64 برای PowerPC64 کد تولید می‌کند.

اصلاح شیوه تولید TOC (جدول محتویات)، که برای هر فایل اجرایی ایجاد می‌شود. گزینه -mfull-toc به‌صورت پیش‌فرض انتخاب شده است. در این حالت، GCC دست‌کم یک ورودی TOC را به هر ارجاع منحصربه‌فرد به متغیرهای غیرخودکار در برنامه شما اختصاص می‌دهد. GCC همچنین مقادیر ثابت ممیز شناور را در TOC قرار می‌دهد. با این حال، تنها ۱۶٬۳۸۴ ورودی در TOC در دسترس است.

اگر پیام خطایی از پیونددهنده دریافت کردید مبنی بر اینکه از فضای مجاز TOC سرریز کرده‌اید، می‌توانید با استفاده از گزینه‌های -mno-fp-in-toc و -mno-sum-in-toc میزان فضای مصرفی TOC را کاهش دهید. گزینه -mno-fp-in-toc مانع قرار دادن ثابت‌های ممیز شناور در TOC توسط GCC می‌شود و -mno-sum-in-toc کامپایلر GCC را وادار می‌کند تا به‌جای قرار دادن مجموع یک آدرس و یک ثابت در TOC، کدی تولید کند که این مجموع را در زمان اجرا محاسبه نماید. می‌توانید یکی از این گزینه‌ها یا هر دو را تعیین کنید. هر کدام از آن‌ها باعث می‌شود GCC به بهای صرفه‌جویی در فضای TOC، کدی اندکی کندتر و حجیم‌تر تولید کند.

اگر حتی با تعیین هر دوی این گزینه‌ها همچنان فضای TOC تمام شد، در عوض -mminimal-toc را تعیین کنید. این گزینه باعث می‌شود GCC برای هر فایل تنها یک ورودی TOC ایجاد نماید. با مشخص کردن این گزینه، GCC کدی تولید می‌کند که کندتر و بزرگ‌تر است اما فضای فوق‌العاده اندکی از TOC را مصرف می‌کند. ممکن است بخواهید از این گزینه تنها برای فایل‌هایی استفاده کنید که کدهای آن‌ها کمتر اجرا می‌شوند.

-maix64

-maix32

فعال‌سازی ABI و قرارداد فراخوانی ۶۴-بیتی AIX: اشاره‌گرهای ۶۴-بیتی، نوع "long" ۶۴-بیتی و زیرساخت مورد نیاز برای پشتیبانی از آن‌ها. مشخص کردن -maix64 به‌معنای فعال‌سازی ضمنی -mpowerpc64 است، در حالی که -maix32 ساختار ABI ۶۴-بیتی را غیرفعال کرده و به‌معنای ضمنی -mno-powerpc64 است. پیش‌فرض GCC گزینه -maix32 است.

-mxl-compat

-mno-xl-compat

تولید کدی که هنگام استفاده از ABI سازگار با AIX، تطابق بیشتری با معناشناسی کامپایلر IBM XL داشته باشد. ارسال آرگومان‌های ممیز شناور به توابع پیش‌الگو فراتر از ناحیه ذخیره ثبات (RSA) روی پشته، علاوه بر FPRهای آرگومان. هنگام مقایسه مقادیر و تبدیل به double، فرض نکردن این که پرارزش‌ترین double در مقدار long double ۱۲۸-بیتی به‌درستی گرد شده است. استفاده از نام‌های نماد XL برای روال‌های پشتیبانی long double.

قرارداد فراخوانی AIX برای مدیریت یک حالت مبهم K&R C گسترش یافت (اما در ابتدا مستند نشد) که در آن تابعی فراخوانی می‌شد که آدرس آرگومان‌هایش را با تعداد آرگومان‌های کمتری نسبت به آنچه اعلان شده بود دریافت می‌کرد. کامپایلرهای IBM XL هنگامی که یک زیرروال بدون بهینه‌سازی کامپایل می‌شود، به آرگومان‌های ممیز شناوری که در RSA جا نمی‌شوند از طریق پشته دسترسی پیدا می‌کنند. از آنجا که ذخیره همیشگی آرگومان‌های ممیز شناور روی پشته ناکارآمد بوده و به‌ندرت لازم است، این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال نیست و تنها هنگام فراخوانی زیرروال‌های کامپایل‌شده توسط کامپایلرهای IBM XL بدون بهینه‌سازی ضرورت دارد.

-mpe

پشتیبانی از IBM RS/6000 SP Parallel Environment (PE). پیوند دادن برنامه‌ای که برای استفاده از تبادل پیام نوشته شده است با کد راه‌اندازی ویژه به‌منظور امکان اجرای برنامه. سیستم باید PE را در مکان استاندارد (/usr/lpp/ppe.poe/) نصب داشته باشد، یا فایل specs باید با گزینه -specs= برای مشخص کردن مکان دایرکتوری مناسب بازنویسی شود. محیط Parallel Environment از ریسه‌ها پشتیبانی نمی‌کند، بنابراین گزینه -mpe و گزینه -pthread با یکدیگر ناسازگار هستند.

-malign-natural

-malign-power

در AIX، نگارش ۳۲-بیتی Darwin و ۶۴-بیتی PowerPC GNU/Linux، گزینه -malign-natural هم‌ترازی تعریف‌شده توسط ABI برای انواع بزرگ‌تر، مانند doubleهای ممیز شناور را بر روی مرز طبیعی مبتنی بر اندازه‌شان بازنویسی می‌کند. گزینه -malign-power به GCC دستور می‌دهد که از قوانین هم‌ترازی مشخص‌شده در ABI پیروی کند. پیش‌فرض GCC هم‌ترازی استاندارد تعریف‌شده در ABI است.

در Darwin ۶۴-بیتی، هم‌ترازی طبیعی حالت پیش‌فرض است و -malign-power پشتیبانی نمی‌شود.

-mno-avoid-indexed-addresses

تولید کدی که از مجموعه ثبات‌های ممیز شناور استفاده نمی‌کند (استفاده می‌کند). در صورت استفاده از گزینه -msoft-float و ارسال این گزینه به GCC هنگام پیوند دادن، شبیه‌سازی نرم‌افزاری ممیز شناور ارائه می‌شود.

-mmultiple

-mno-multiple

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری چند کلمه و ذخیره چند کلمه استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها به‌صورت پیش‌فرض در سیستم‌های POWER تولید می‌شوند و در سیستم‌های PowerPC تولید نمی‌شوند. از -mmultiple در سیستم‌های PowerPC با ترتیب بایت little-endian استفاده نکنید، زیرا این دستورالعمل‌ها زمانی که پردازنده در حالت little-endian است کار نمی‌کنند. استثناها PPC740 و PPC750 هستند که این دستورالعمل‌ها را در حالت little-endian مجاز می‌دانند.

-mupdate

-mno-update

تولید کدی که از دستورالعمل‌های بارگذاری یا ذخیره‌ای استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند) که ثبات پایه را با آدرس مکان حافظه محاسبه‌شده به‌روز می‌کنند. این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. اگر از -mno-update استفاده کنید، فاصله زمانی کوتاهی میان زمان به‌روزرسانی اشاره‌گر پشته و زمان ذخیره آدرس فریم پیشین وجود خواهد داشت؛ بدین معنا که کدی که فریم‌های پشته را در هنگام وقفه‌ها یا سیگنال‌ها پیمایش می‌کند، ممکن است با داده‌های خراب مواجه شود..IP -mavoid-indexed-addresses 4

تولید کدی که تلاش می‌کند از دستورالعمل‌های بارگذاری یا ذخیره‌سازی نمایه‌دار (indexed) اجتناب کند (اجتناب نکند). این دستورالعمل‌ها می‌توانند در پردازنده‌های Power6 در شرایط خاصی، مانند هنگام پیمایش آرایه‌های بزرگی که از مرز 16M عبور می‌کنند، باعث افت کارایی شوند. این گزینه هنگام هدف‌گیری Power6 به طور پیش‌فرض فعال و در غیر این صورت غیرفعال است.

-mfused-madd

-mno-fused-madd

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و انباشت (multiply and accumulate) ممیز شناور استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری، این دستورالعمل‌ها به طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. گزینه وابسته به ماشین -mfused-madd اکنون به گزینه مستقل از ماشین -ffp-contract=fast و -mno-fused-madd به -ffp-contract=off نگاشت شده است.

-mmulhw

-mno-mulhw

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و ضرب-انباشت نیم‌کلمه (half-word) در پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها هنگام هدف‌گیری این پردازنده‌ها به طور پیش‌فرض تولید می‌شوند.

-mdlmzb

-mno-dlmzb

تولید کدی که از دستورالعمل جستجوی رشته dlmzb در پردازنده‌های IBM 405، 440، 464 و 476 استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل هنگام هدف‌گیری این پردازنده‌ها به طور پیش‌فرض تولید می‌شود.

-mno-bit-align

-mbit-align

در سیستم‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، ساختارها و اجتماع‌های حاوی میدان‌های بیتی (bit-fields) را مجبور به تراز شدن با نوع پایه میدان بیتی نمی‌کند (می‌کند).

برای مثال، به طور پیش‌فرض ساختاری که تنها شامل ۸ میدان بیتی "unsigned" با طول ۱ باشد، در مرز ۴ بایتی تراز شده و اندازه‌ای برابر با ۴ بایت دارد. با استفاده از -mno-bit-align، ساختار در مرز ۱ بایتی تراز شده و اندازه آن ۱ بایت خواهد بود.

در سیستم‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، فرض نمی‌کند (فرض می‌کند) که مراجع حافظه غیرتراز توسط سیستم مدیریت می‌شوند.

-mrelocatable

-mno-relocatable

تولید کدی که اجازه می‌دهد (اجازه نمی‌دهد) یک فایل اجرایی ایستا در زمان اجرا به نشانی متفاوتی بازنشانی شود. یک بارگذار سیستم PowerPC تعبیه‌شده ساده باید کل محتویات ".got2" و مکان‌های ۴ بایتی فهرست‌شده در بخش ".fixup" (جدولی از نشانی‌های ۳۲ بیتی تولید شده توسط این گزینه) را بازنشانی کند. برای عملکرد صحیح، تمام اشیای پیوند داده شده باید با -mrelocatable یا -mrelocatable-lib کامپایل شده باشند. کد -mrelocatable پشته را در مرز ۸ بایتی تراز می‌کند.

-mrelocatable-lib

-mno-relocatable-lib

مشابه -mrelocatable، گزینه -mrelocatable-lib نیز یک بخش ".fixup" برای امکان‌پذیر ساختن بازنشانی فایل‌های اجرایی ایستا در زمان اجرا تولید می‌کند، اما -mrelocatable-lib از تراز پشته کوچک‌تر -mrelocatable استفاده نمی‌کند. اشیای کامپایل‌شده با -mrelocatable-lib می‌توانند با اشیای کامپایل‌شده با هر ترکیبی از گزینه‌های -mrelocatable پیوند داده شوند.

-mno-toc

-mtoc

در سیستم‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، فرض نمی‌کند (فرض می‌کند) که ثبات ۲ حاوی اشاره‌گری به یک ناحیه سراسری است که به نشانی‌های استفاده‌شده در برنامه اشاره دارد.

-mlittle

در سیستم‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را برای پردازنده در حالت little-endian کامپایل می‌کند. گزینه -mlittle-endian مشابه -mlittle است.

-mbig

-mprioritize-restricted-insns=priority

در سیستم‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را برای پردازنده در حالت big-endian کامپایل می‌کند. گزینه -mbig-endian مشابه -mbig است.

-mdynamic-no-pic

در سیستم‌های Darwin / macOS، کد را به گونه‌ای کامپایل می‌کند که غیرقابل بازنشانی باشد، اما ارجاعات خارجی آن قابل بازنشانی باشند. کد حاصل برای برنامه‌های کاربردی مناسب است، اما برای کتابخانه‌های اشتراکی مناسب نیست.

-msingle-pic-base

با ثبات مورد استفاده برای نشانی‌دهی PIC به عنوان فقط‌خواندنی رفتار می‌کند، به جای اینکه آن را در مقدمه (prologue) هر تابع بارگذاری کند. سیستم زمان اجرا مسئول مقداردهی اولیه این ثبات با یک مقدار مناسب پیش از شروع اجرا است.

این گزینه اولویتی را که در دومین مرحله زمان‌بندی به دستورالعمل‌های محدود به شیار ارسال اختصاص می‌یابد، کنترل می‌کند. آرگومان priority مقادیر 0، 1 یا 2 را می‌گیرد تا به ترتیب هیچ، بالاترین یا دومین اولویت بالاتر را به دستورالعمل‌های محدود به شیار ارسال اختصاص دهد.

-msched-costly-dep=dependence_type

این گزینه مشخص می‌کند که کدام وابستگی‌ها در طول زمان‌بندی دستورالعمل توسط هدف، هزینه‌بر در نظر گرفته شوند. آرگومان dependence_type یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: هیچ وابستگی‌ای هزینه‌بر نیست.
all: تمام وابستگی‌ها هزینه‌بر هستند.
true_store_to_load: یک وابستگی واقعی از ذخیره به بارگذاری (store to load) هزینه‌بر است.
store_to_load: هرگونه وابستگی از ذخیره به بارگذاری هزینه‌بر است.
number: هر وابستگی که زمان تاخیر آن بزرگتر یا مساوی number باشد، هزینه‌بر است.

-minsert-sched-nops=scheme: این گزینه طرح درج NOP مورد استفاده در دومین مرحله زمان‌بندی را کنترل می‌کند. آرگومان scheme یکی از مقادیر زیر را می‌پذیرد:

no: دستورهای NOP درج نشوند.
pad: پر کردن هر گروه ارسال که بر اساس گروه‌بندی زمان‌بند دارای شیارهای صدور خالی است با NOPها.
regroup_exact: درج NOP برای انتقال اجباری دستورالعمل‌های وابسته هزینه‌بر به گروه‌های جداگانه. بر اساس گروه‌بندی تخمینی پردازنده، دقیقا به تعداد مورد نیاز برای انتقال یک دستورالعمل به گروه جدید، NOP درج می‌کند.
number: درج NOP برای انتقال اجباری دستورالعمل‌های وابسته هزینه‌بر به گروه‌های جداگانه. برای انتقال یک دستورالعمل به گروه جدید، به تعداد number دستور NOP درج می‌کند.

-mcall-sysv

در سیستم‌های System V.4 و PowerPC تعبیه‌شده، کد را با استفاده از قراردادهای فراخوانی منطبق بر پیش‌نویس مارس ۱۹۹۵ از مکمل پردازنده PowerPC برای System V Application Binary Interface، کامپایل می‌کند. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه GCC را با استفاده از powerpc-*-eabiaix پیکربندی کرده باشید.

-mcall-sysv-eabi

-mcall-eabi

مشخص کردن هم‌زمان هر دو گزینه -mcall-sysv و -meabi..IP -mcall-sysv-noeabi 4 هر دو گزینهٔ -mcall-sysv و -mno-eabi را مشخص می‌کند.

-mcall-aixdesc

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل AIX کامپایل می‌کند.

-mcall-linux

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم گنو مبتنی بر لینوکس (Linux-based GNU) کامپایل می‌کند.

-mcall-freebsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل FreeBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-netbsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل NetBSD کامپایل می‌کند.

-mcall-openbsd

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، کد را برای سیستم‌عامل OpenBSD کامپایل می‌کند.

-mtraceback=traceback_type

نوع جدول traceback را انتخاب می‌کند. مقادیر معتبر برای traceback_type عبارتند از full، part و no.

-maix-struct-return

تمام ساختارها (structures) را در حافظه برمی‌گرداند (همان‌طور که توسط ABI مربوط به AIX مشخص شده است).

-msvr4-struct-return

ساختارهای کوچک‌تر از ۸ بایت را در ثبات‌ها برمی‌گرداند (همان‌طور که توسط ABI مربوط به SVR4 مشخص شده است).

-mabi=abi-type

‏ABI فعلی را با یک افزونهٔ خاص گسترش می‌دهد، یا چنین افزونه‌ای را حذف می‌کند. مقادیر معتبر عبارتند از: altivec، no-altivec، ibmlongdouble، ieeelongdouble، elfv1، elfv2، و برای AIX عبارتند از: vec-extabi، vec-default.

-mabi=ibmlongdouble

‏ABI فعلی را تغییر می‌دهد تا از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM استفاده کند. اگر پیش‌فرض سامانهٔ شما استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE باشد، احتمالاً کار نخواهد کرد. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE تغییر دهید، کامپایلر هشداری صادر می‌کند مگر اینکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=ieeelongdouble

‏ABI فعلی را تغییر می‌دهد تا از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IEEE استفاده کند. اگر پیش‌فرض سامانهٔ شما استفاده از long double با دقت گسترش‌یافتهٔ IBM باشد، احتمالاً کار نخواهد کرد. اگر نوع long double را از دقت گسترش‌یافتهٔ IBM تغییر دهید، کامپایلر هشداری صادر می‌کند مگر اینکه از گزینهٔ -Wno-psabi استفاده کنید. نیازمند فعال بودن -mlong-double-128 است.

-mabi=elfv1

‏ABI فعلی را تغییر می‌دهد تا از ELFv1 ABI استفاده کند. این ABI پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴ بیتی PowerPC با ترتیب بایت بزرگ‌تر (big-endian) است. بازنویسی ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی سیستمی ویژه است و احتمالاً به شکل فاجعه‌باری با شکست مواجه خواهد شد.

-mabi=elfv2

‏ABI فعلی را تغییر می‌دهد تا از ELFv2 ABI استفاده کند. این ABI پیش‌فرض برای لینوکس ۶۴ بیتی PowerPC با ترتیب بایت کوچک‌تر (little-endian) است. بازنویسی ABI پیش‌فرض نیازمند پشتیبانی سیستمی ویژه است و احتمالاً به شکل فاجعه‌باری با شکست مواجه خواهد شد.

-mgnu-attribute

-mno-gnu-attribute

دستورالعمل‌های اسمبلی .gnu_attribute را برای تنظیم جفت‌های برچسب/مقدار در بخش .gnu.attributes صادر می‌کند که تغییرات ABI را در پارامترهای تابع یا مقادیر بازگشتی مشخص می‌کنند.

-mprototype

-mno-prototype

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، فرض می‌کند که تمام فراخوانی‌های توابع با آرگومان متغیر به‌درستی پیش‌نمونه‌سازی (prototyped) شده‌اند. در غیر این صورت، کامپایلر باید پیش از هر فراخوانی بدون پیش‌نمونه، دستوری درج کند تا بیت ۶ ثبات کد وضعیت ("CR") را تنظیم (set) یا پاک (clear) کند تا مشخص شود آیا مقادیر ممیز شناور در ثبات‌های ممیز شناور ارسال می‌شوند یا خیر، در صورتی که تابع آرگومان متغیر دریافت کند. با گزینهٔ -mprototype، تنها فراخوانی‌های توابع با آرگومان متغیرِ دارای پیش‌نمونه، این بیت را تنظیم یا پاک می‌کنند.

-mblock-move-inline-limit=num

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی (startup module) نامش sim-crt0.o است و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libsim.a و libc.a هستند. این حالت پیش‌فرض برای پیکربندی‌های powerpc-*-eabisim است.

-mmvme

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libmvme.a و libc.a هستند.

-mads

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libads.a و libc.a هستند.

-myellowknife

در سامانه‌های PowerPC توکار، فرض می‌کند که ماژول راه‌اندازی crt0.o نام دارد و کتابخانه‌های استاندارد C شامل libyk.a و libc.a هستند.

-mvxworks

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، مشخص می‌کند که شما برای یک سامانهٔ VxWorks کامپایل می‌کنید.

-memb

در سامانه‌های PowerPC توکار، بیت "PPC_EMB" را در سرآیند پرچم‌های ELF تنظیم می‌کند تا نشان دهد از بازنشانی‌های گسترش‌یافتهٔ (extended relocations) مربوط به eabi استفاده می‌شود.

-meabi

-mno-eabi

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، از مشخصات رابط دودویی برنامه‌های توکار (EABI)، که مجموعه‌ای از تغییرات در مشخصات System V.4 است، پیروی می‌کند (یا نمی‌کند). انتخاب -meabi به این معنی است که پشته در مرز ۸ بایتی هم‌تراز (aligned) می‌شود، تابعی به نام "__eabi" از "main" فراخوانی می‌شود تا محیط EABI را آماده‌سازی کند، و گزینهٔ -msdata می‌تواند از هر دو ثبات "r2" و "r13" برای اشاره به دو ناحیهٔ داده‌های کوچک مجزا استفاده کند. انتخاب -mno-eabi به این معنی است که پشته در مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز می‌شود، هیچ تابع مقداردهی اولیهٔ EABI از "main" فراخوانی نمی‌شود، و گزینهٔ -msdata تنها از "r13" برای اشاره به یک ناحیهٔ داده کوچک استفاده می‌کند. اگر GCC را با استفاده از یکی از گزینه‌های powerpc*-*-eabi* پیکربندی کرده باشید، گزینهٔ -meabi به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-msdata=eabi

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های سراسری و ایستای کوچکِ مقداردهی‌شدهٔ "const" را در بخش ".sdata2" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r2" اشاره می‌شود. داده‌های سراسری و ایستای کوچکِ مقداردهی‌شدهٔ غیر-"const" را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r13" اشاره می‌شود. داده‌های سراسری و ایستای کوچکِ بدون مقدار اولیه را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=eabi با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است. گزینهٔ -msdata=eabi همچنین گزینهٔ -memb را فعال می‌کند.

-msdata=sysv

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های سراسری و ایستای کوچک را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد که توسط ثبات "r13" اشاره می‌شود. داده‌های سراسری و ایستای کوچکِ مقداردهی‌نشده را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد که مجاور بخش ".sdata" است. گزینهٔ -msdata=sysv با گزینهٔ -mrelocatable ناسازگار است.

-msdata=default

-msdata

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، اگر -meabi استفاده شود، کد را همانند -msdata=eabi کامپایل می‌کند، در غیر این صورت کد را همانند -msdata=sysv کامپایل می‌کند.

-msdata=data

در سامانه‌های System V.4 و PowerPC توکار، داده‌های سراسری کوچک را در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. داده‌های سراسری کوچکِ بدون مقدار اولیه را در بخش ".sbss" قرار می‌دهد. با این حال، از ثبات "r13" برای آدرس‌دهی داده‌های کوچک استفاده نمی‌کند. این رفتار پیش‌فرض است مگر اینکه از گزینه‌های دیگر -msdata استفاده شود.

-msdata=none

-mno-sdata

در سامانه‌های PowerPC توکار، تمام داده‌های سراسری و ایستای مقداردهی‌شده را در بخش ".data"، و تمام داده‌های مقداردهی‌نشده را در بخش ".bss" قرار می‌دهد.

-mreadonly-in-sdata

اشیای فقط‌خواندنی را نیز در بخش ".sdata" قرار می‌دهد. این حالت پیش‌فرض است.

تمام انتقال‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcpy" یا رونوشت‌های ساختار) کمتر یا مساوی با num بایت را درون‌خطی (inline) می‌کند. حداقل مقدار برای num در مقصدهای ۳۲ بیتی برابر ۳۲ بایت و در مقصدهای ۶۴ بیتی برابر ۶۴ بایت است. مقدار پیش‌فرض به مقصد بستگی دارد (target-specific).

-mblock-compare-inline-limit=num

کد درون‌خطیِ بدون حلقه برای تمام مقایسه‌های بلوکی (مانند فراخوانی‌های "memcmp" یا مقایسه‌های ساختار) کمتر یا مساوی با num بایت تولید می‌کند. اگر num برابر 0 باشد، تمام گسترش‌های درون‌خطی (حلقه‌ای و بدون حلقه) برای مقایسهٔ بلوکی غیرفعال می‌شود. مقدار پیش‌فرض به مقصد بستگی دارد (target-specific).

-mblock-compare-inline-loop-limit=num

یک گسترش درون‌خطی با استفاده از کد حلقه‌ای برای تمام مقایسه‌های بلوکی که کمتر یا مساوی با num بایت هستند اما از حد مجاز گسترش مقایسهٔ بلوکی درون‌خطیِ بدون حلقه بیشتر هستند، تولید می‌کند. اگر طول بلوک ثابت نباشد، حداکثر num بایت پیش از فراخوانی "memcmp" برای مقایسهٔ باقیماندهٔ بلوک، مقایسه خواهد شد. مقدار پیش‌فرض به مقصد بستگی دارد (target-specific)..IP -mstring-compare-inline-limit=num 4 حداکثر num بایت رشته را با کد درون‌خطی (inline) مقایسه می‌کند. اگر تفاوت یا پایان رشته در انتهای مقایسهٔ درون‌خطی یافت نشود، یک فراخوانی به "strcmp" یا "strncmp" باقی‌ماندهٔ مقایسه را انجام خواهد داد. مقدار پیش‌فرض ۶۴ بایت است.

-G num

در سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، متغیرها و اقلام سراسری و ایستا (global and static) که کمتر یا مساوی num بایت هستند را به جای بخش‌های معمولی data یا BSS، در بخش‌های دادهٔ کوچک یا BSS کوچک قرار می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض، مقدار num برابر با 8 است. سوئیچ -G num به پیونددهنده نیز فرستاده می‌شود. تمام پودمان‌ها باید با مقدار یکسان -G num کامپایل شوند.

-mregnames

-mno-regnames

در System V.4 و سیستم‌های تعبیه‌شدهٔ PowerPC، نام‌های ثبات‌ها را در خروجی زبان اسمبلی با استفاده از اشکال نمادین درج می‌کند (درج نمی‌کند).

-mlongcall

-mno-longcall

به‌طور پیش‌فرض فرض می‌کند که تمام فراخوانی‌ها دوردست هستند، به‌گونه‌ای که به یک توالی فراخوانی طولانی‌تر و پرهزینه‌تر نیاز است. این امر برای فراخوانی‌هایی که دورتر از ۳۲ مگابایت (۳۳٬۵۵۴٬۴۳۲ بایت) از موقعیت فعلی هستند، الزامی است. اگر کامپایلر بداند که فراخوانی نمی‌تواند تا این حد دور باشد، یک فراخوانی کوتاه تولید می‌شود. این تنظیم را می‌توان با مشخصهٔ تابع "shortcall" یا با #pragma longcall(0) لغو کرد.

برخی پیونددهنده‌ها قادر به تشخیص فراخوانی‌های خارج از محدوده و تولید کد چسباننده (glue code) در هنگام اجرا هستند. در این سیستم‌ها، فراخوانی‌های دور غیرضروری هستند و کد کندتری تولید می‌کنند. در زمان نگارش این متن، پیونددهندهٔ AIX و همچنین پیونددهندهٔ GNU برای PowerPC/64 قادر به انجام این کار هستند. برنامه‌ریزی شده است که این قابلیت به پیونددهندهٔ GNU برای سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC نیز افزوده شود.

در سیستم‌های PowerPC64 ELFv2 و سیستم‌های ۳۲ بیتی PowerPC با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU، نرم‌افزار GCC می‌تواند فراخوانی‌های دور را با استفاده از یک توالی فراخوانی درون‌خطی PLT تولید کند (نگاه کنید به -mpltseq). معماری PowerPC با -mbss-plt و PowerPC64 ELFv1 (موتور بزرگ یا big-endian) از فراخوانی‌های درون‌خطی PLT پشتیبانی نمی‌کنند.

در سیستم‌های Darwin/PPC، دستور "#pragma longcall" دستور "jbsr callee, L42" را به همراه یک جزیرهٔ انشعاب (کد چسباننده) تولید می‌کند. این دو آدرس مقصد نشان‌دهندهٔ تابع فراخوانده‌شده و جزیرهٔ انشعاب هستند. پیونددهندهٔ Darwin/PPC آدرس اول را ترجیح می‌دهد و در صورتی که دستور PPC "bl" مستقیماً به فراخوانده‌شده برسد، یک "bl callee" تولید می‌کند؛ در غیر این صورت، پیونددهنده دستور "bl L42" را برای فراخوانی جزیرهٔ انشعاب تولید می‌نماید. جزیرهٔ انشعاب به انتهای بدنهٔ تابع فراخواننده پیوست می‌شود؛ این بخش آدرس کامل ۳۲ بیتی فراخوانده‌شده را محاسبه کرده و به آن پرش می‌کند.

در سیستم‌های Mach-O (Darwin)، این گزینه کامپایلر را هدایت می‌کند تا برای هر فراخوانی مستقیم، کد چسباننده را درج نماید و پیونددهندهٔ Darwin تصمیم می‌گیرد که از آن استفاده کند یا آن را دور بیندازد.

در آینده، زمانی که مشخص باشد پیونددهنده کد چسباننده تولید می‌کند، ممکن است GCC تمام مشخصات longcall را نادیده بگیرد.

-mpltseq

-mno-pltseq

گزینهٔ -fno-plt و فراخوانی‌های دور را با استفاده از یک توالی فراخوانی درون‌خطی PLT پیاده‌سازی می‌کند (پیاده‌سازی نمی‌کند) که از پیوند تنبل (lazy linking) و فراخوانی‌های دور به توابع در کتابخانه‌های مشترک بارگذاری‌شده با dlopen پشتیبانی می‌کند. فراخوانی‌های درون‌خطی PLT فقط در سامانه‌های PowerPC64 ELFv2 و PowerPC ۳۲ بیتی با پیونددهنده‌های جدیدتر GNU پشتیبانی می‌شوند، و در صورت شناسایی این پشتیبانی هنگام پیکربندی GCC، به‌طور پیش‌فرض فعال می‌گردند؛ و در مورد PowerPC ۳۲ بیتی، به شرطی که GCC با --enable-secureplt پیکربندی شده باشد. کدهای کامپایل‌شده با -mpltseq و اشیاء بازمکان‌یابی‌پذیر (relocatable objects) در PowerPC ۳۲ بیتی با -mbss-plt نباید با یکدیگر پیوند داده شوند.

-mtls-markers

-mno-tls-markers

فراخوانی‌ها به "__tls_get_addr" را با یک بازتعیین مکان (relocation) که آرگومان تابع را مشخص می‌کند نشانه‌گذاری می‌کند (نشانه‌گذاری نمی‌کند). این بازتعیین مکان به پیونددهنده اجازه می‌دهد تا فراخوانی تابع را به‌طور قابل اطمینانی با دستورهای آماده‌سازی آرگومان برای بهینه‌سازی TLS مرتبط سازد، که به نوبهٔ خود به GCC امکان می‌دهد توالی را بهتر زمان‌بندی کند.

-mrecip

-mno-recip

این گزینه استفاده از دستورهای برآورد معکوس و برآورد معکوس جذر را با گام‌های اضافی نیوتون-رافسون (Newton-Raphson) برای افزایش دقت، به جای انجام تقسیم یا جذر و تقسیم برای آرگومان‌های ممیز شناور فعال می‌کند. هنگام استفاده از -mrecip باید از گزینهٔ -ffast-math (یا حداقل -funsafe-math-optimizations، -ffinite-math-only، -freciprocal-math و -fno-trapping-math) استفاده کنید. توجه داشته باشید که هرچند توان عملیاتی (throughput) این توالی عموماً بالاتر از توان عملیاتی دستور غیرمعکوس است، اما دقت توالی می‌تواند تا ۲ ulp (یعنی معکوس 1.0 برابر با 0.99999994 می‌شود) برای معکوس جذرها کاهش یابد.

-mrecip=opt

این گزینه مشخص می‌کند که از کدام دستورهای برآورد معکوس می‌توان استفاده کرد. opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند، و ممکن است یک "!" پیش از آن‌ها برای نقیض کردن گزینه قرار گیرد:

all: تمام دستورهای برآورد را فعال می‌کند.
default: دستورهای پیش‌فرض را فعال می‌کند که معادل با -mrecip است.
none: تمام دستورهای برآورد را غیرفعال می‌کند که معادل با -mno-recip است.
div: دستورهای تقریب معکوس را برای هر دو دقت یگانه و مضاعف فعال می‌کند.
divf: دستورهای تقریب معکوس با دقت یگانه را فعال می‌کند.
divd: دستورهای تقریب معکوس با دقت مضاعف را فعال می‌کند.
rsqrt: دستورهای تقریب معکوس جذر را برای هر دو دقت یگانه و مضاعف فعال می‌کند.
rsqrtf: دستورهای تقریب معکوس جذر با دقت یگانه را فعال می‌کند.
rsqrtd: دستورهای تقریب معکوس جذر با دقت مضاعف را فعال می‌کند.

بنابراین، به عنوان مثال، -mrecip=all,!rsqrtd تمام دستورهای برآورد معکوس را به جز دستورهای "FRSQRTE"، "XSRSQRTEDP" و "XVRSQRTEDP" که محاسبات معکوس جذر با دقت مضاعف را انجام می‌دهند، فعال می‌کند.

-mrecip-precision

-mno-recip-precision

فرض می‌کند (فرض نمی‌کند) که دستورهای برآورد معکوس، برآوردهایی با دقت بالاتر از آنچه توسط ABI در PowerPC تعیین شده ارائه می‌دهند. انتخاب -mcpu=power6، -mcpu=power7 یا -mcpu=power8 به‌طور خودکار -mrecip-precision را انتخاب می‌کند. دستورهای برآورد جذر با دقت مضاعف به‌طور پیش‌فرض در ماشین‌های با دقت پایین تولید نمی‌شوند، زیرا برآوردی که پس از سه مرحله همگرا شود ارائه نمی‌دهند.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده برای برداری‌سازی توابع درونی (intrinsics) با استفاده از یک کتابخانهٔ خارجی را تعیین می‌کند. تنها نوع پشتیبانی‌شده در حال حاضر mass است که استفاده از کتابخانه‌های Mathematical Acceleration Subsystem (MASS) شرکت IBM را برای برداری‌سازی توابع درونی با کتابخانه‌های خارجی مشخص می‌کند. کامپایلر GCC هنگام تولید کد برای power7 در حال حاضر فراخوانی‌هایی به "acosd2"، "acosf4"، "acoshd2"، "acoshf4"، "asind2"، "asinf4"، "asinhd2"، "asinhf4"، "atan2d2"، "atan2f4"، "atand2"، "atanf4"، "atanhd2"، "atanhf4"، "cbrtd2"، "cbrtf4"، "cosd2"، "cosf4"، "coshd2"، "coshf4"، "erfcd2"، "erfcf4"، "erfd2"، "erff4"، "exp2d2"، "exp2f4"، "expd2"، "expf4"، "expm1d2"، "expm1f4"، "hypotd2"، "hypotf4"، "lgammad2"، "lgammaf4"، "log10d2"، "log10f4"، "log1pd2"، "log1pf4"، "log2d2"، "log2f4"، "logd2"، "logf4"، "powd2"، "powf4"، "sind2"، "sinf4"، "sinhd2"، "sinhf4"، "sqrtd2"، "sqrtf4"، "tand2"، "tanf4"، "tanhd2" و "tanhf4" تولید می‌کند. هر دو گزینهٔ -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations نیز باید فعال باشند. کتابخانه‌های MASS باید در زمان پیوند مشخص شوند.

-mfriz

-mno-friz

هنگامی که از گزینهٔ -funsafe-math-optimizations برای بهینه‌سازی گرد کردن مقادیر ممیز شناور به عدد صحیح ۶۴ بیتی و بازگشت آن به ممیز شناور استفاده می‌شود، دستور "friz" را تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). اگر عدد ممیز شناور برای جا گرفتن در یک عدد صحیح بیش از حد بزرگ باشد، دستور "friz" مقدار یکسانی را بازنمی‌گرداند.

-mpointers-to-nested-functions

-mno-pointers-to-nested-functions

هنگام فراخوانی از طریق اشاره‌گر در سیستم‌های AIX و لینوکس ۶۴ بیتی که در آن‌ها یک اشاره‌گر تابع به توصیف‌گر ۳ کلمه‌ای حاوی آدرس تابع، مقدار TOC برای بارگذاری در ثبات "r2"، و مقدار زنجیرهٔ ایستا (static chain) برای بارگذاری در ثبات "r11" اشاره دارد، کدی برای بارگذاری ثبات زنجیرهٔ ایستا ("r11") تولید می‌کند (تولید نمی‌کند). گزینهٔ -mpointers-to-nested-functions به‌طور پیش‌فرض فعال است. در صورت استفاده از -mno-pointers-to-nested-functions، نمی‌توانید از طریق اشاره‌گرها، توابع تو‌در‌تو یا اشاره‌گرها به توابعی را که به زبان‌های دیگر کامپایل شده و از زنجیرهٔ ایستا استفاده می‌کنند فراخوانی نمایید..IP -msave-toc-indirect 4

-mno-save-toc-indirect

تولید (عدم تولید) کد برای ذخیره مقدار TOC در مکان رزروشده پشته در پرولوگ (prologue) تابع، در صورتی که تابع روی سیستم‌های AIX و 64-bit Linux از طریق یک اشاره‌گر فراخوانی کند. اگر مقدار TOC در پرولوگ ذخیره نشود، دقیقاً پیش از فراخوانی از طریق اشاره‌گر ذخیره می‌شود. گزینه -mno-save-toc-indirect پیش‌فرض است.

-mcompat-align-parm

-mno-compat-align-parm

تولید (عدم تولید) کد برای ارسال پارامترهای ساختار (structure) با حداکثر تراز ۶۴ بیت، جهت سازگاری با نسخه‌های قدیمی‌تر GCC.

نسخه‌های قدیمی‌تر GCC (پیش از 4.9.0) زمانی که یک ساختار شامل عضوی بود که به تراز ۱۲۸ بیتی نیاز داشت، به اشتباه پارامتر ساختار را روی مرز ۱۲۸ بیتی تراز نمی‌کردند. این مورد در نسخه‌های جدیدتر GCC اصلاح شده است. از این گزینه می‌توان برای تولید کدی استفاده کرد که با توابع کامپایل‌شده با نسخه‌های قدیمی‌تر GCC سازگار باشد.

گزینه -mno-compat-align-parm پیش‌فرض است.

-mblock-ops-unaligned-vsx

تولید کد محافظت از پشته با استفاده از canary در guard. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای canary سراسری یا tls برای canary به ازای هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض با نسخه 2.4 یا بالاتر GNU libc).

در صورت انتخاب مورد دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که از کدام ثبات به عنوان ثبات پایه برای خواندن canary استفاده شود، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه خوانده شود. پیش‌فرض این موارد همان است که در ABI مربوطه مشخص شده است.

-mpcrel

-mno-pcrel

تولید (عدم تولید) آدرس‌دهی وابسته به شمارنده برنامه (pc-relative). گزینه -mpcrel مستلزم فعال بودن مدل کد متوسط (-mcmodel=medium) و آدرس‌دهی پیشوندی (-mprefixed) است.

-mprefixed

-mno-prefixed

تولید (عدم تولید) حالت‌های آدرس‌دهی با استفاده از دستورالعمل‌های پیشوندی بارگذاری (load) و ذخیره‌سازی (store). گزینه -mprefixed مستلزم فعال بودن گزینه -mcpu=power10 (یا جدیدتر) است.

-mmma

-mno-mma

تولید (عدم تولید) دستورالعمل‌های MMA. گزینه -mma مستلزم فعال بودن گزینه -mcpu=power10 (یا جدیدتر) است.

-mrop-protect

-mno-rop-protect

تولید (عدم تولید) دستورالعمل‌های محافظت در برابر ROP هنگامی که پردازنده هدف از آن‌ها پشتیبانی می‌کند. در حال حاضر این گزینه بهینه‌سازی shrink-wrap (-fshrink-wrap) را غیرفعال می‌کند.

-mprivileged

-mno-privileged

تولید (عدم تولید) کدی که در وضعیت ممتاز (privileged state) اجرا خواهد شد.

-mno-block-ops-unaligned-vsx

تولید (عدم تولید) بارگذاری‌ها و ذخیره‌سازی‌های غیرتراز vsx برای گسترش درون‌خطی (inline expansion) توابع "memcpy" و "memmove".

--param rs6000-vect-unroll-limit=

بردارساز (vectorizer) اطلاعات پردازنده هدف را بررسی می‌کند تا تعیین کند که آیا باز کردن (unroll) حلقه برداری اصلی سودمند است یا خیر و تا چه اندازه. این پارامتر حد بالایی میزان باز کردن حلقه اصلی توسط بردارساز را تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض چهار است.

گزینه‌های RX (RX Options)

این گزینه‌های خط فرمان برای اهداف RX تعریف شده‌اند:

-m64bit-doubles

-m32bit-doubles

اندازه نوع داده "double" را ۶۴ بیت (-m64bit-doubles) یا ۳۲ بیت (-m32bit-doubles) تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض -m32bit-doubles است. توجه: سخت‌افزار ممیز شناور RX تنها روی مقادیر ۳۲ بیتی کار می‌کند، به همین دلیل مقدار پیش‌فرض -m32bit-doubles است.

-fpu

-nofpu

استفاده از سخت‌افزار ممیز شناور RX را فعال (-fpu) یا غیرفعال (-nofpu) می‌کند. پیش‌فرض برای سری RX600 فعال و برای سری RX200 غیرفعال است.

دستورالعمل‌های ممیز شناور تنها برای مقادیر ممیز شناور ۳۲ بیتی تولید می‌شوند، بنابراین در صورت استفاده از گزینه -m64bit-doubles، سخت‌افزار FPU برای نوع double استفاده نمی‌شود.

توجه: اگر گزینه -fpu فعال باشد، گزینه -funsafe-math-optimizations نیز به طور خودکار فعال می‌شود. زیرا دستورالعمل‌های FPU در پردازنده RX ذاتاً ناامن هستند.

-mcpu=name

نوع پردازنده RX هدف را انتخاب می‌کند. در حال حاضر سه نوع پشتیبانی می‌شوند: سخت‌افزار عمومی سری‌های RX600 و RX200 و پردازنده خاص RX610. مقدار پیش‌فرض RX600 است.

تنها تفاوت بین RX600 و RX610 این است که RX610 از دستورالعمل "MVTIPL" پشتیبانی نمی‌کند.

سری RX200 فاقد واحد سخت‌افزاری ممیز شناور است و بنابراین هنگامی که این نوع انتخاب شود، گزینه -nofpu به طور پیش‌فرض فعال است.

-mbig-endian-data

-mlittle-endian-data

داده‌ها (و نه کد) را در قالب big-endian ذخیره می‌کند. پیش‌فرض -mlittle-endian-data است، یعنی ذخیره داده‌ها در قالب little-endian.

-msmall-data-limit=N

حداکثر اندازه متغیرهای سراسری (global) و ایستا (static) بر حسب بایت را که می‌توانند در ناحیه داده‌های کوچک (small data area) قرار گیرند، مشخص می‌کند. استفاده از ناحیه داده‌های کوچک می‌تواند به کدی کوچک‌تر و سریع‌تر منجر شود، اما اندازه این ناحیه محدود است و برنامه‌نویس باید اطمینان حاصل کند که این ناحیه سرریز نشود. همچنین هنگامی که از ناحیه داده‌های کوچک استفاده می‌شود، یکی از ثبات‌های RX (معمولاً "r13") برای اشاره به این ناحیه رزرو می‌شود، در نتیجه دیگر توسط کامپایلر قابل استفاده نخواهد بود. این امر در صورتی که متغیرها به جای نگه‌داری در این ثبات بر روی پشته قرار گیرند، ممکن است به تولید کدی کندتر و/یا بزرگ‌تر بینجامد.

توجه داشته باشید که متغیرهای عمومی یا مقداردهی‌نشده (common variables) و ثابت‌ها در ناحیه داده‌های کوچک قرار نمی‌گیرند زیرا به بخش‌های دیگری در فایل اجرایی خروجی اختصاص می‌یابند.

مقدار پیش‌فرض صفر است که این ویژگی را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که این ویژگی به دلیل اثرات بالقوه نامطلوب رزرو یک ثبات، در سطوح بهینه‌سازی بالاتر (-O2 و غیره) به صورت پیش‌فرض فعال نمی‌شود. این وظیفه برنامه‌نویس است که با آزمایش دریابد آیا این قابلیت برای برنامه‌اش مفید است یا خیر. برای توضیحات مربوط به چگونگی انتخاب ثبات واقعی جهت نگه‌داری اشاره‌گر ناحیه داده‌های کوچک، شرح گزینه -mpid را ببینید.

-mmax-constant-size=N

-mno-sim

استفاده از زمان‌اجرای شبیه‌ساز (simulator runtime). پیش‌فرض استفاده از زمان‌اجرای وابسته به برد در libgloss است.

-mas100-syntax

-mno-as100-syntax

هنگام تولید خروجی اسمبلی، از نحوی سازگار با اسمبلر AS100 شرکت Renesas استفاده می‌کند. این نحو توسط اسمبلر GAS نیز قابل پردازش است، اما محدودیت‌هایی دارد، بنابراین به طور پیش‌فرض تولید نمی‌شود.

حداکثر اندازه یک مقدار ثابت بر حسب بایت را مشخص می‌کند که می‌تواند به عنوان عملوند در یک دستورالعمل RX استفاده شود. اگرچه مجموعه دستورالعمل‌های RX اجازه می‌دهد مقادیر ثابت تا طول ۴ بایت در دستورالعمل‌ها استفاده شوند، اما مقدار طولانی‌تر به منزله یک دستورالعمل طولانی‌تر است. بنابراین در برخی شرایط محدود کردن اندازه ثابت‌های مورد استفاده در دستورالعمل‌ها می‌تواند مفید باشد. ثابت‌هایی که بیش از حد بزرگ هستند، در عوض در یک مخزن مقادیر ثابت (constant pool) قرار گرفته و از طریق ارجاع غیرمستقیم ثبات مورد دسترسی قرار می‌گیرند.

مقدار N می‌تواند بین 0 تا 4 باشد. مقدار 0 (پیش‌فرض) یا 4 بدین معناست که مقادیر ثابت با هر اندازه‌ای مجاز هستند..IP -mrelax 4 فعال‌سازی بهینه‌سازی پیونددهنده (linker relaxation). بهینه‌سازی پیونددهنده فرآیندی است که طی آن پیونددهنده با یافتن نسخه‌های کوتاه‌تر از دستورالعمل‌های گوناگون، تلاش می‌کند اندازه برنامه را کاهش دهد. به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mint-register=N

تعداد ثبات‌های رزروشده برای توابع گرداننده وقفه سریع (fast interrupt handler) را مشخص می‌کند. مقدار N می‌تواند بین 0 تا 4 باشد. مقدار 1 به این معنی است که ثبات "r13" به‌طور اختصاصی برای استفاده گرداننده‌های وقفه سریع رزرو می‌شود. مقدار 2 ثبات‌های "r13" و "r12" را رزرو می‌کند. مقدار 3 ثبات‌های "r13"، "r12" و "r11" را رزرو می‌کند، و مقدار 4 ثبات‌های "r13" تا "r10" را رزرو می‌نماید. مقدار پیش‌فرض 0 است که هیچ ثباتی را رزرو نمی‌کند.

-msave-acc-in-interrupts

مشخص می‌کند که توابع گرداننده وقفه باید ثبات انباره (accumulator) را حفظ کنند. این کار تنها در صورتی ضروری است که کدهای عادی ممکن است از ثبات انباره استفاده کنند، برای نمونه به این دلیل که ضرب‌های ۶۴ بیتی انجام می‌دهند. حالت پیش‌فرض نادیده‌گرفتن ثبات انباره است چرا که این کار باعث سریع‌تر شدن گرداننده‌های وقفه می‌شود.

-mpid

-mno-pid

تولید داده‌های مستقل از موقعیت (position independent data) را فعال می‌کند. هنگام فعال بودن، هرگونه دسترسی به داده‌های ثابت از طریق یک آفست نسبت به یک آدرس پایه که در یک ثبات نگهداری می‌شود انجام می‌گیرد. این قابلیت اجازه می‌دهد مکان داده‌های ثابت در زمان اجرا تعیین شود بدون اینکه نیازی به بازنشانی مکان (relocate) فایل اجرایی باشد، که مزیتی برای برنامه‌های تعبیه‌شده با محدودیت‌های شدید حافظه است. داده‌هایی که قابل تغییر هستند تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند.

توجه داشته باشید که استفاده از این ویژگی یک ثبات، معمولاً "r13"، را برای آدرس پایه داده‌های ثابت رزرو می‌کند. این امر به‌ویژه در توابع پیچیده می‌تواند منجر به ایجاد کدی کندتر و/یا حجیم‌تر شود.

ثبات واقعی انتخاب‌شده برای نگهداری آدرس پایه داده‌های ثابت بستگی به این دارد که گزینه‌های خط فرمان -msmall-data-limit و/یا -mint-register فعال باشند یا خیر. با شروع از ثبات "r13" و حرکت رو به پایین، ثبات‌ها ابتدا برای برآورده کردن الزامات -mint-register، سپس -mpid و در نهایت -msmall-data-limit تخصیص می‌یابند. بنابراین، اگر هر دو گزینه -mint-register=4 و -mpid در خط فرمان مشخص شده باشند، ممکن است ثبات ناحیه داده‌های کوچک "r8" باشد.

این ویژگی به‌طور پیش‌فرض فعال نیست. حالت پیش‌فرض را می‌توان از طریق گزینه خط فرمان -mno-pid بازگرداند.

-mno-warn-multiple-fast-interrupts

-mwarn-multiple-fast-interrupts

از صدور پیام هشدار توسط GCC در صورتی که هنگام کامپایل یک فایل بیش از یک گرداننده وقفه سریع بیابد، جلوگیری می‌کند. حالت پیش‌فرض صدور هشدار برای هر گرداننده وقفه سریع اضافی یافت‌شده است، چرا که معماری RX تنها از یک وقفه از این نوع پشتیبانی می‌کند.

-mallow-string-insns

-mno-allow-string-insns

استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری رشته "SMOVF"، "SCMPU"، "SMOVB"، "SMOVU"، "SUNTIL"، "SWHILE" و همچنین دستورالعمل "RMPA" را فعال یا غیرفعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها ممکن است داده‌ها را از پیش واکشی (prefetch) کنند که در صورت دسترسی به یک ثبات I/O، انجام آن ایمن نیست. (برای اطلاعات بیشتر به بخش 12.2.7 از RX62N Group User's Manual مراجعه کنید).

حالت پیش‌فرض، مجاز دانستن این دستورالعمل‌ها است، اما برای GCC ممکن نیست که تمام شرایطی را که ممکن است از یک دستورالعمل رشته برای دسترسی به یک ثبات I/O استفاده شود به طور مطمئن تشخیص دهد، بنابراین استفاده از آن‌ها نمی‌تواند به‌طور خودکار غیرفعال شود. در عوض، بر عهده برنامه‌نویس است که در صورت دسترسی برنامه‌اش به فضای I/O، از گزینه -mno-allow-string-insns استفاده کند.

هنگامی که این دستورالعمل‌ها فعال هستند، GCC نماد پیش‌پردازنده C به نام "__RX_ALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌کند، در غیر این صورت نماد "__RX_DISALLOW_STRING_INSNS__" را تعریف می‌نماید.

-mjsr

-mno-jsr

استفاده فقط (یا نه فقط) از دستورالعمل‌های "JSR" برای دسترسی به توابع. این گزینه زمانی می‌تواند استفاده شود که اندازه کد از دامنهٔ مجاز دستورالعمل‌های "BSR" فراتر رود. توجه داشته باشید که -mno-jsr به معنی استفاده نکردن از "JSR" نیست، بلکه در عوض به این معنی است که می‌توان از هر نوع پرشی (branch) استفاده کرد.

نکته: گزینه عمومی خط فرمان GCC به نام -ffixed-reg هنگامی که همراه با ویژگی تابع "interrupt" استفاده شود، اهمیت ویژه‌ای برای معماری RX دارد. این ویژگی نشان‌دهنده تابعی است که برای پردازش وقفه‌های سریع در نظر گرفته شده است. GCC تضمین می‌کند که فقط از ثبات‌های "r10"، "r11"، "r12" و/یا "r13" استفاده کند و این هم تنها به شرطی است که استفاده عادی از ثبات‌های مربوطه از طریق گزینه‌های خط فرمان -ffixed-reg یا -mint-register محدود شده باشد.

گزینه‌های S/390 و zSeries

این‌ها گزینه‌های -m تعریف‌شده برای معماری S/390 و zSeries هستند.

-mwarn-framesize=framesize

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌ها و ثبات‌های ممیز شناور سخت‌افزاری برای عملیات ممیز شناور. هنگامی که -msoft-float مشخص شود، از توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور استفاده می‌شود. زمانی که -mhard-float مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های ممیز شناور IEEE را تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mhard-dfp

-mno-hard-dfp

استفاده کردن (استفاده نکردن) از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ده‌دهی برای عملیات ممیز شناور ده‌دهی. هنگامی که -mno-hard-dfp مشخص شود، از توابع موجود در libgcc.a برای انجام عملیات ممیز شناور ده‌دهی استفاده می‌شود. زمانی که -mhard-dfp مشخص شود، کامپایلر دستورالعمل‌های سخت‌افزاری ممیز شناور ده‌دهی را تولید می‌کند. این حالت برای -march=z9-ec یا بالاتر پیش‌فرض است.

-mlong-double-64

-mlong-double-128

این گزینه‌ها اندازه نوع "long double" را کنترل می‌کنند. اندازه ۶۴ بیتی باعث می‌شود نوع "long double" معادل نوع "double" شود. این حالت پیش‌فرض است.

-mbackchain

-mno-backchain

ذخیره کردن (ذخیره نکردن) آدرس فریم فراخواننده به عنوان اشاره‌گر backchain در فریم پشته فراخوانده‌شده. ممکن است یک backchain برای مجاز ساختن اشکال‌زدایی با استفاده از ابزارهایی که اطلاعات فریم فراخوانی DWARF را درک نمی‌کنند، مورد نیاز باشد. هنگامی که -mno-packed-stack اعمال شده باشد، اشاره‌گر backchain در انتهای فریم پشته ذخیره می‌شود؛ هنگامی که -mpacked-stack اعمال شده باشد، backchain در بالاترین کلمه (word) از ناحیه ذخیره ثبات ۹۶/۱۶۰ بایتی قرار داده می‌شود.

به‌طور کلی، کدی که با -mbackchain کامپایل شده باشد از نظر فراخوانی با کدی که با -mno-backchain کامپایل شده سازگار (call-compatible) است؛ با این حال، استفاده از backchain برای اهداف اشکال‌زدایی معمولاً مستلزم این است که کل فایل دودویی با -mbackchain ساخته شود. توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت هسته لینوکس از -msoft-float استفاده کنید.

حالت پیش‌فرض، عدم نگهداری backchain است.

-mpacked-stack

-mno-packed-stack

استفاده کردن (استفاده نکردن) از چیدمان فشرده پشته (packed stack layout). هنگامی که -mno-packed-stack مشخص شود، کامپایلر از تمام فیلدهای ناحیه ذخیره ثبات ۹۶/۱۶۰ بایتی تنها برای هدف پیش‌فرض آن‌ها استفاده می‌کند؛ فیلدهای بلااستفاده همچنان فضای پشته را اشغال می‌کنند. زمانی که -mpacked-stack مشخص شود، اسلات‌های ذخیره ثبات به صورت فشرده در بالای ناحیه ذخیره ثبات قرار می‌گیرند؛ فضای استفاده‌نشده برای اهداف دیگر بازاستفاده می‌شود که امکان استفاده بهینه‌تر از فضای پشتهٔ موجود را فراهم می‌کند. با این حال، هنگامی که -mbackchain نیز اعمال شده باشد، بالاترین کلمه (word) ناحیه ذخیره‌سازی همیشه برای ذخیره backchain استفاده می‌شود و ثبات آدرس بازگشت همیشه دو کلمه پایین‌تر از backchain ذخیره می‌شود.

تا زمانی که از backchain فریم پشته استفاده نشود، کد تولیدشده با -mpacked-stack از نظر فراخوانی با کد تولیدشده با -mno-packed-stack سازگار است. توجه داشته باشید که برخی از نسخه‌های غیر FSF از GCC 2.95 برای S/390 یا zSeries کدی تولید می‌کردند که از backchain فریم پشته در زمان اجرا استفاده می‌کرد، نه صرفاً برای اهداف اشکال‌زدایی. چنین کدی از نظر فراخوانی با کد کامپایل‌شده با -mpacked-stack سازگار نیست. همچنین، توجه داشته باشید که ترکیب -mbackchain، -mpacked-stack و -mhard-float پشتیبانی نمی‌شود. برای ساخت هسته لینوکس از -msoft-float استفاده کنید.

حالت پیش‌فرض، عدم استفاده از چیدمان فشرده پشته است.

-msmall-exec

-mno-small-exec

تولید کردن (یا تولید نکردن) کد با استفاده از دستورالعمل "bras" برای انجام فراخوانی‌های زیرروال. این ویژگی تنها در صورتی به‌طور قابل اطمینان کار می‌کند که اندازه کل فایل اجرایی از 64k تجاوز نکند. حالت پیش‌فرض استفاده از دستورالعمل "basr" به جای آن است که این محدودیت را ندارد..IP -m64 4

-m31

هنگامی که -m31 مشخص شود، کدی سازگار با ABI مربوط به GNU/Linux for S/390 تولید می‌شود. زمانی که -m64 مشخص شود، کدی سازگار با ABI مربوط به GNU/Linux for zSeries تولید می‌گردد. این امر به‌ویژه به GCC اجازه می‌دهد تا دستورالعمل‌های ۶۴-بیتی تولید کند. برای مقصدهای s390، حالت پیش‌فرض -m31 است، در حالی که برای مقصدهای s390x پیش‌فرض -m64 می‌باشد.

-mzarch

-mesa

هنگامی که -mzarch مشخص شود، کد با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در z/Architecture تولید می‌شود. هنگامی که -mesa مشخص شود، کد با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در ESA/390 تولید خواهد شد. توجه داشته باشید که استفاده از -mesa همراه با -m64 امکان‌پذیر نیست. هنگام تولید کدی سازگار با ABI مربوط به GNU/Linux for S/390، پیش‌فرض -mesa است. هنگام تولید کدی سازگار با ABI مربوط به GNU/Linux for zSeries، پیش‌فرض -mzarch می‌باشد.

-mhtm

-mno-htm

گزینهٔ -mhtm مجموعه‌ای از توابع درونی (builtins) را فعال می‌کند که از دستورالعمل‌های ارائه‌شده در امکان اجرای تراکنشی (transactional execution facility) معرفی‌شده با نسل ماشین‌های IBM zEnterprise EC12 استفاده می‌کنند S/390 System z Built-in Functions. -mhtm هنگام استفاده از -march=zEC12 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mvx

-mno-vx

هنگامی که -mvx مشخص شود، کد با استفاده از دستورالعمل‌های ارائه‌شده در امکان افزونهٔ برداری (vector extension facility) معرفی‌شده با نسل ماشین‌های IBM z13 تولید می‌شود. این گزینه ABI را برای برخی از مقادیر نوع برداری با توجه به ترازسازی (alignment) و قراردادهای فراخوانی (calling conventions) تغییر می‌دهد. در صورتی که مقادیر نوع برداری در زمینه‌ای مرتبط با ABI به کار روند، یک دستور GAS .gnu_attribute برای علامت‌گذاری باینری حاصل با ABI مربوطه اضافه خواهد شد. -mvx هنگام استفاده از -march=z13 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

-mzvector

-mno-zvector

گزینهٔ -mzvector افزونه‌های زبان برداری و توابع درونی را با استفاده از دستورالعمل‌های موجود در امکان افزونهٔ برداری معرفی‌شده با نسل ماشین‌های IBM z13 فعال می‌کند. این گزینه پشتیبانی از کلمهٔ کلیدی vector را جهت تعریف متغیرها و آرگومان‌های نوع برداری اضافه می‌نماید. vector تنها زمانی در دسترس است که افزونه‌های GNU فعال باشند؛ و در صورت درخواست انطباق سخت‌گیرانه با استانداردها مثلاً با -std=c99، بسط داده نخواهد شد. افزون بر توابع درونی سطح پایین GCC، گزینهٔ -mzvector مجموعه‌ای از توابع درونی را که جهت سازگاری با پیاده‌سازی‌های سبک AltiVec مانند Power و Cell اضافه شده‌اند، فعال می‌کند. به‌منظور استفاده از این توابع درونی، فایل سرایند vecintrin.h باید گنجانده (include) شود. -mzvector به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

-mmvcle

-mno-mvcle

تولید (یا عدم تولید) کد با استفاده از دستورالعمل "mvcle" برای انجام جابه‌جایی‌های بلوکی (block moves). وقتی -mno-mvcle مشخص شود، در عوض از یک حلقهٔ "mvc" استفاده خواهد شد. این حالت پیش‌فرض است مگر اینکه بهینه‌سازی برای اندازه انجام شود.

-mdebug

-mno-debug

چاپ کردن (یا عدم چاپ) اطلاعات اشکال‌زدایی اضافی هنگام کامپایل. حالت پیش‌فرض، عدم چاپ اطلاعات اشکال‌زدایی است.

-march=cpu-type

تولید کدی که بر روی cpu-type اجرا شود، که نام سیستمی نشان‌دهنده یک نوع پردازندهٔ خاص است. مقادیر ممکن برای cpu-type عبارتند از z900/arch5، z990/arch6، z9-109، z9-ec/arch7، z10/arch8، z196/arch9، zEC12، z13/arch11، z14/arch12، z15/arch13، z16/arch14، z17/arch15، و native.

مقدار پیش‌فرض -march=z900 است.

مشخص کردن native به‌عنوان نوع پردازنده را می‌توان برای انتخاب بهترین گزینهٔ معماری مناسب با پردازندهٔ میزبان به کار برد. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -march=native هیچ تأثیری نخواهد داشت.

-mtune=cpu-type

تنظیم دقیق (Tune) همهٔ موارد مرتبط در کد تولیدشده برای cpu-type، به جز ABI و مجموعهٔ دستورالعمل‌های در دسترس. فهرست مقادیر cpu-type مشابه با -march است. مقدار پیش‌فرض، همان مقدار استفاده‌شده برای -march می‌باشد.

-mtpf-trace

-mno-tpf-trace

تولید کدی که انشعاب‌های اختصاصی سیستم‌عامل TPF OS را برای روتین‌های ردگیری (trace routines) در سیستم‌عامل اضافه کند (یا اضافه نکند). این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS.

-mtpf-trace-skip

-mno-tpf-trace-skip

تولید کدی که مقصدهای انشعاب پیش‌فرضِ فعال‌شده توسط -mtpf-trace را به گونه‌ای تغییر می‌دهد (یا تغییر نمی‌دهد) تا به روتین‌های ردگیری تخصصی اشاره کنند و امکان پرش انتخابی از ورودی‌های ردگیری تابع را برای TPF OS فراهم سازند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است، حتی هنگام کامپایل برای TPF OS و در صورت مشخص کردن -mtpf-trace.

-mfused-madd

-mno-fused-madd

تولید کدی که از دستورالعمل‌های ضرب و تجمیع ممیز شناور (floating-point multiply and accumulate) استفاده می‌کند (یا استفاده نمی‌کند). در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری، این دستورالعمل‌ها به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند.

صادر کردن هشدار در صورتی که اندازه فریم تابع فعلی از framesize داده‌شده فراتر رود. از آنجا که این یک بررسی در زمان کامپایل است، لزوماً به این معنی نیست که هنگام اجرای برنامه مشکلی واقعی رخ دهد. این گزینه با هدف شناسایی توابعی در نظر گرفته شده که به احتمال بسیار زیاد باعث سرریز پشته (stack overflow) می‌شوند؛ همچنین برای استفاده در محیط‌هایی با اندازه پشتهٔ محدود مانند کرنل لینوکس بسیار سودمند است.

-mwarn-dynamicstack

صادر کردن یک هشدار در صورتی که تابع "alloca" را فراخوانی کند یا از آرایه‌های با اندازهٔ پویا استفاده نماید. این کار در پشته با اندازهٔ محدود عموماً ایدهٔ نادرستی به شمار می‌رود.

-mstack-guard=stack-guard

-mstack-size=stack-size

اگر این گزینه‌ها فراهم شوند، بخش پشتیبانی (back end) مربوط به S/390 دستورالعمل‌های اضافه‌ای در مقدمهٔ تابع (function prologue) صادر می‌کند که در صورت فراتر رفتن اندازهٔ پشته به میزان stack-guard بایت بالاتر از stack-size، یک تله (trap) فعال می‌شود (به یاد داشته باشید که پشته در S/390 به سمت پایین رشد می‌کند). چنانچه گزینهٔ stack-guard حذف شود، کوچک‌ترین توان ۲ که بزرگ‌تر از اندازهٔ فریم تابع کامپایل‌شده باشد انتخاب می‌گردد. این گزینه‌ها برای کمک به اشکال‌زدایی مشکلات سرریز پشته طراحی شده‌اند. کد اضافه تولیدشده سربار ناچیزی ایجاد می‌کند و از این رو می‌توان از آن در سیستم‌های محیط عملیاتی (production) نیز بدون افت محسوس کارایی بهره برد. مقادیر مشخص‌شده باید دقیقاً توان‌هایی از ۲ باشند و stack-size باید بدون تجاوز از 64k از stack-guard بزرگ‌تر باشد. برای افزایش کارایی، کد اضافه فرض می‌کند که پشته از آدرسی هم‌تراز با مقدار تعیین‌شده در stack-size شروع می‌شود. گزینهٔ stack-guard تنها همراه با stack-size قابل استفاده است.

-mhotpatch=pre-halfwords,post-halfwords

اگر گزینهٔ hotpatch فعال باشد، یک مقدمهٔ تابع مخصوص وصله‌زدن درجا (hot-patching) برای تمام توابع موجود در واحد کامپایل تولید می‌شود. پیش از برچسب تابع، تعداد مشخص‌شده‌ای از دستورالعمل‌های دو بایتی NOP (pre-halfwords، حداکثر ۱۰۰۰۰۰۰) قرار می‌گیرد. پس از برچسب، ۲ * post-halfwords بایت با استفاده از بزرگ‌ترین دستورالعمل‌های مشابه NOP که معماری اجازه می‌دهد افزوده می‌شود (حداکثر ۱۰۰۰۰۰۰).

اگر هر دو آرگومان صفر باشند، hotpatching غیرفعال می‌شود.

این گزینه می‌تواند برای توابع مجزا با استفاده از مشخصهٔ "hotpatch" نادیده گرفته و بازنویسی (override) شود.

گزینه‌های SH (SH Options)

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های SH تعریف شده‌اند:

-m1: تولید کد برای SH1.
-m2: تولید کد برای SH2.
-m2e: تولید کد برای SH2e.
-m2a-nofpu: تولید کد برای SH2a فاقد FPU، یا برای SH2a-FPU به گونه‌ای که از واحد ممیز شناور (FPU) استفاده نشود..IP -m2a-single-only 4 تولید کد برای SH2a-FPU به‌گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف (double-precision) استفاده نشود.
-m2a-single: تولید کد برای SH2a-FPU با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه (single-precision) قرار دارد.
-m2a: تولید کد برای SH2a-FPU با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت مضاعف قرار دارد.
-m3: تولید کد برای SH3.
-m3e: تولید کد برای SH3e.
-m4-nofpu: تولید کد برای SH4 بدون واحد ممیز شناور.
-m4-single-only: تولید کد برای SH4 با یک واحد ممیز شناور که تنها از محاسبات با دقت یگانه پشتیبانی می‌کند.
-m4-single: تولید کد برای SH4 با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه قرار دارد.
-m4: تولید کد برای SH4.
-m4-100: تولید کد برای SH4-100.
-m4-100-nofpu: تولید کد برای SH4-100 به‌گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-100-single: تولید کد برای SH4-100 با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه قرار دارد.
-m4-100-single-only: تولید کد برای SH4-100 به‌گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-200: تولید کد برای SH4-200.
-m4-200-nofpu: تولید کد برای SH4-200 به‌گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-200-single: تولید کد برای SH4-200 با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه قرار دارد.
-m4-200-single-only: تولید کد برای SH4-200 به‌گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-300: تولید کد برای SH4-300.
-m4-300-nofpu: تولید کد برای SH4-300 به‌گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4-300-single: تولید کد برای SH4-300 به‌گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-300-single-only: تولید کد برای SH4-300 به‌گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4-340: تولید کد برای SH4-340 (بدون MMU، بدون FPU).
-m4-500: تولید کد برای SH4-500 (بدون FPU). گزینه -isa=sh4-nofpu را به اسمبلر ارسال می‌کند.
-m4a-nofpu: تولید کد برای SH4al-dsp، یا برای یک SH4a به‌گونه‌ای که از واحد ممیز شناور استفاده نشود.
-m4a-single-only: تولید کد برای SH4a، به‌گونه‌ای که هیچ عملیات ممیز شناور با دقت مضاعف استفاده نشود.
-m4a-single: تولید کد برای SH4a با این فرض که واحد ممیز شناور به‌طور پیش‌فرض در حالت دقت یگانه قرار دارد.
-m4a: تولید کد برای SH4a.
-m4al: مشابه -m4a-nofpu، با این تفاوت که به‌طور ضمنی -dsp را به اسمبلر ارسال می‌کند. در حال حاضر GCC هیچ دستورالعمل DSP تولید نمی‌کند.
-mb: کامپایل کد برای پردازنده در حالت بزرگ‌پایان (big-endian).
-ml: کامپایل کد برای پردازنده در حالت کوچک‌پایان (little-endian).
-mdalign: تراز کردن متغیرهای ممیز شناور مضاعف (doubles) در مرزهای ۶۴ بیتی. توجه داشته باشید که این کار قراردادهای فراخوانی (calling conventions) را تغییر می‌دهد و بنابراین برخی از توابع کتابخانه استاندارد C کار نخواهند کرد مگر اینکه ابتدا آن را با -mdalign بازکامپایل کنید.
-mrelax: کوتاه کردن برخی از ارجاعات آدرس در زمان پیوند در صورت امکان؛ از گزینه -relax در پیونددهنده استفاده می‌کند.
-mbigtable: استفاده از آفست‌های ۳۲ بیتی در جدول‌های "switch". پیش‌فرض استفاده از آفست‌های ۱۶ بیتی است.
-mbitops: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل‌های دستکاری بیت روی SH2A.
-mfmovd: فعال‌سازی استفاده از دستورالعمل "fmovd". برای محدودیت‌های تراز، -mdalign را بررسی کنید.
-mrenesas: سازگاری با قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده توسط Renesas.
-mno-renesas: سازگاری با قراردادهای فراخوانی تعریف‌شده برای GCC پیش از ارائه قراردادهای Renesas. این گزینه برای تمام مقصدهای زنجیره ابزار SH پیش‌فرض است.
-mnomacsave: علامت‌گذاری ثبات "MAC" به عنوان تخریب‌شده حین فراخوانی (call-clobbered)، حتی اگر -mrenesas داده شده باشد.
-mieee
-mno-ieee: کنترل انطباق مقایسه‌های ممیز شناور با استاندارد IEEE، که بر نحوه مدیریت مواردی که نتیجه مقایسه نامرتب (unordered) است تأثیر می‌گذارد. به‌طور پیش‌فرض -mieee به صورت ضمنی فعال است. اگر -ffinite-math-only فعال باشد، -mno-ieee به صورت ضمنی تنظیم می‌شود که منجر به مقایسه‌های سریع‌تر بزرگ‌تر مساوی و کوچک‌تر مساوی در ممیز شناور می‌گردد. تنظیمات ضمنی را می‌توان با تعیین صریح -mieee یا -mno-ieee بازنویسی کرد.
-minline-ic_invalidate: درون‌خط‌سازی کد برای باطل‌کردن مدخل‌های حافظه نهان دستورالعمل (instruction cache) پس از راه‌اندازی ترامپولین‌های توابع تو‌در‌تو. این گزینه اگر -musermode برقرار باشد و گزینه تولید کد انتخابی (مانند -m4) اجازه استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد، هیچ تأثیری ندارد. اگر گزینه تولید کد انتخابی اجازه استفاده از دستورالعمل "icbi" را ندهد و -musermode برقرار نباشد، کد درون‌خط‌شده مستقیماً آرایه آدرس حافظه نهان دستورالعمل را با نوشتن انجمنی (associative write) دستکاری می‌کند. این امر نه‌تنها در زمان اجرا به حالت ممتاز (privileged mode) نیاز دارد، بلکه در صورتی که خط حافظه نهان از طریق TLB نگاشت شده و سپس نگاشت آن حذف شده باشد نیز با شکست مواجه می‌شود.
-misize: ثبت اندازه و مکان دستورالعمل در کد اسمبلی.
-mpadstruct: این گزینه منسوخ شده است. این گزینه ساختارها را تا مضربی از ۴ بایت تراز/پر (pad) می‌کند، که با SH ABI ناسازگار است.
-matomic-model=model: تنظیم مدل عملیات اتمی و پارامترهای اضافی به صورت یک فهرست جداشده با کاما. برای جزئیات در مورد توابع درونی اتمی، __atomic Builtins را ببینید. مدل‌ها و پارامترهای زیر پشتیبانی می‌شوند:

none: غیرفعال کردن توالی‌های اتمی تولیدشده توسط کامپایلر و استفاده از فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات اتمی. این حالت در صورتی که مقصد "sh*-*-linux*" نباشد پیش‌فرض است.
soft-gusa: تولید توالی‌های اتمی نرم‌افزاری gUSA سازگار با GNU/Linux برای توابع درونی اتمی. توالی‌های اتمی تولیدشده نیازمند پشتیبانی اضافی از طرف کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم هستند و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای SH3* و SH4* مناسب‌اند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض زمانی که مقصد "sh*-*-linux*" و SH3* یا SH4* باشد فعال است. هنگامی که مقصد SH4A باشد، این گزینه همچنین تا حدی از دستورالعمل‌های سخت‌افزاری اتمی "movli.l" و "movco.l" برای تولید کدی بهینه‌تر استفاده می‌کند، مگر اینکه strict مشخص شده باشد.
soft-tcb: تولید توالی‌های اتمی نرم‌افزاری که از یک متغیر در بلوک کنترل نخ (thread control block) استفاده می‌کنند. این گونه‌ای از توالی‌های gUSA است که می‌تواند روی مقصدهای SH1* و SH2* نیز استفاده شود. توالی‌های اتمی تولیدشده نیازمند پشتیبانی اضافی از طرف کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم هستند و تنها برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب‌اند. هنگام استفاده از این مدل، پارامتر gbr-offset= نیز باید مشخص شود..IP soft-imask 4 توالی‌های اتمیک نرم‌افزاری تولید می‌کند که با تنظیم "SR.IMASK = 1111" وقفه‌ها را موقتاً غیرفعال می‌کنند. این مدل تنها زمانی کار می‌کند که برنامه در حالت ممتاز (privileged mode) اجرا شود و فقط برای سیستم‌های تک‌هسته‌ای مناسب است. پشتیبانی اضافی از سوی کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم مورد نیاز نیست. این مدل به‌طور پیش‌فرض زمانی که هدف "sh*-*-linux*" و SH1* یا SH2* باشد فعال است.
hard-llcs: توالی‌های اتمیک سخت‌افزاری را تنها با استفاده از دستورالعمل‌های "movli.l" و "movco.l" تولید می‌کند. این گزینه فقط در SH4A موجود است و برای سیستم‌های چند‌هسته‌ای مناسب است. از آن‌جا که دستورالعمل‌های سخت‌افزاری تنها از متغیرهای اتمیک ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کنند، دسترسی به متغیرهای ۸ یا ۱۶ بیتی با دسترسی‌های ۳۲ بیتی شبیه‌سازی می‌شود. کدی که با این گزینه کامپایل شده است، در صورت اجرا بر روی یک سیستم SH4A، با سایر سیستم‌های مدیریت وقفه/استثنای مدل اتمیک نرم‌افزاری نیز سازگار است. برای این مدل پشتیبانی اضافی از سوی کد مدیریت وقفه/استثنای سیستم مورد نیاز نیست.
gbr-offset=: این پارامتر آفست متغیر را بر حسب بایت در ساختار بلوک کنترل رشته (thread control block) مشخص می‌کند که باید توسط توالی‌های اتمیک تولید‌شده، هنگامی که مدل soft-tcb انتخاب شده است، استفاده شود. برای سایر مدل‌ها این پارامتر نادیده گرفته می‌شود. مقدار مشخص‌شده باید مضرب صحیحی از چهار و در محدودهٔ 0-1020 باشد.
strict: این پارامتر از استفادهٔ ترکیبی چندین مدل اتمیک، حتی در صورت سازگار بودن آن‌ها، جلوگیری می‌کند و باعث می‌شود کامپایلر تنها توالی‌های اتمیک مدل مشخص‌شده را تولید کند.

-mtas: کد دستوری "tas.b" را برای "__atomic_test_and_set" تولید می‌کند. توجه داشته باشید که بسته به پیکربندی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خاص، این کار می‌تواند به دلیل تخلیه خطوط حافظهٔ پنهان عملوند که توسط دستورالعمل "tas.b" تحمیل می‌شود، کارایی کلی را کاهش دهد. در پردازنده‌های چند‌هسته‌ای SH4A، دستورالعمل "tas.b" باید با احتیاط استفاده شود زیرا می‌تواند در برخی پیکربندی‌های حافظهٔ پنهان منجر به خرابی داده‌ها شود.
-mprefergot: هنگام تولید کد مستقل از موقعیت، فراخوانی‌های توابع را به جای جدول پیوند رویه (Procedure Linkage Table) با استفاده از جدول آفست سراسری (Global Offset Table) صادر می‌کند.
-musermode
-mno-usermode: به کامپایلر اجازه نمی‌دهد (اجازه می‌دهد) کد حالت ممتاز (privileged mode) تولید کند. مشخص کردن -musermode همچنین در صورتی که کد درون‌خطی‌شده در حالت کاربر کار نکند، مستلزم -mno-inline-ic_invalidate است. گزینهٔ -musermode زمانی که هدف "sh*-*-linux*" باشد پیش‌فرض است. اگر هدف SH1* یا SH2* باشد، -musermode هیچ تأثیری ندارد، زیرا حالت کاربر وجود ندارد.
-multcost=number: هزینه‌ای را که برای دستورالعمل ضرب در نظر گرفته می‌شود تعیین می‌کند.
-mdiv=strategy: راهبرد تقسیم را برای استفاده در عملیات تقسیم عدد صحیح تعیین می‌کند. strategy می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

call-div1: یک تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که از دستورالعمل تقسیم تک‌مرحله‌ای "div1" برای انجام عملیات استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر یک نتیجهٔ نامشخص را محاسبه می‌کند و تله (trap) ایجاد نمی‌کند. این حالت به‌جز برای SH4، SH2A و SHcompact پیش‌فرض است.
call-fp: یک تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که عملیات را در ممیز شناور با دقت مضاعف انجام می‌دهد. تقسیم بر صفر موجب بروز یک استثنای ممیز شناور می‌شود. این حالت برای SHcompact دارای FPU پیش‌فرض است. مشخص کردن این مورد برای اهدافی که FPU با دقت مضاعف ندارند، به طور پیش‌فرض به "call-div1" برمی‌گردد.
call-table: یک تابع کتابخانه‌ای را فراخوانی می‌کند که از یک جدول جستجو برای مقسوم‌علیه‌های کوچک و از دستورالعمل "div1" با تفکیک حالت برای مقسوم‌علیه‌های بزرگ‌تر استفاده می‌کند. تقسیم بر صفر یک نتیجهٔ نامشخص را محاسبه می‌کند و تله ایجاد نمی‌کند. این حالت برای SH4 پیش‌فرض است. مشخص کردن این مورد برای اهدافی که فاقد دستورالعمل‌های شیفت پویا هستند به طور پیش‌فرض به "call-div1" برمی‌گردد.

هنگامی که راهبرد تقسیمی مشخص نشده باشد، راهبرد پیش‌فرض بر اساس هدف فعلی انتخاب می‌شود. برای SH2A، راهبرد پیش‌فرض استفاده از دستورالعمل‌های "divs" و "divu" به جای فراخوانی‌های توابع کتابخانه‌ای است.

-maccumulate-outgoing-args: فضا را یک‌بار در مقدمهٔ تابع (function prologue) برای آرگومان‌های خروجی اختصاص می‌دهد، به جای آن‌که در اطراف هر فراخوانی فضا اختصاص داده شود. این کار عموماً برای کارایی و اندازه مفید است. همچنین برای باز کردن پشته (unwinding) جهت جلوگیری از تغییر قاب پشته در اطراف کد شرطی لازم است.
-mdivsi3_libfunc=name: نام تابع کتابخانه‌ایِ مورداستفاده برای تقسیم علامت‌دار ۳۲ بیتی را روی name تنظیم می‌کند. این مورد فقط بر نام استفاده‌شده در راهبردهای تقسیم call تأثیر می‌گذارد، و کامپایلر همچنان همان مجموعه‌های ثبات‌های ورودی/خروجی/تغییریافته را انتظار دارد که گویی این گزینه وجود نداشته است.
-mfixed-range=register-range: کدی تولید می‌کند که با محدودهٔ ثبات داده‌شده به عنوان ثبات‌های ثابت (fixed registers) رفتار می‌کند. یک ثبات ثابت ثباتی است که تخصیص‌دهندهٔ ثبات نمی‌تواند از آن استفاده کند. این گزینه هنگام کامپایل کردن کد کرنل مفید است. یک محدودهٔ ثبات به صورت دو ثبات که با یک خط تیره جدا شده‌اند مشخص می‌شود. می‌توان چندین محدودهٔ ثبات را با کاما جدا کرده و مشخص نمود.
-mbranch-cost=num: مقدار num را به عنوان هزینه برای یک دستورالعمل پرش در نظر می‌گیرد. مقادیر بزرگ‌تر باعث می‌شوند کامپایلر در صورت امکان سعی کند کد بدون پرش بیشتری تولید کند. اگر مشخص نشود، این مقدار بسته به نوع پردازنده‌ای که برای آن کامپایل می‌شود انتخاب خواهد شد.
-mzdcbranch
-mno-zdcbranch: فرض می‌کند (فرض نمی‌کند) که دستورالعمل‌های پرش شرطی با جابه‌جایی صفر (zero displacement) "bt" و "bf" سریع هستند. اگر -mzdcbranch مشخص شود، کامپایلر توالی‌های کد پرش با جابه‌جایی صفر را ترجیح می‌دهد. این گزینه هنگام تولید کد برای SH4 و SH4A به‌طور پیش‌فرض فعال است. می‌توان آن را با مشخص کردن -mno-zdcbranch به‌طور صریح غیرفعال کرد.
-mcbranch-force-delay-slot: استفاده از شکاف‌های تأخیر (delay slots) را برای پرش‌های شرطی اجباری می‌کند، که در صورت نیافتن دستورالعمل مناسب، شکاف تأخیر را با یک "nop" پر می‌کند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. می‌توان آن را برای دور زدن باگ‌های سخت‌افزاری، مانند آنچه در SH7055 اولیه یافت شد، فعال کرد.
-mfused-madd
-mno-fused-madd: کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ضرب و انباشت ممیز شناور استفاده می‌کند (استفاده نمی‌کند). این دستورالعمل‌ها در صورت استفاده از ممیز شناور سخت‌افزاری به‌طور پیش‌فرض تولید می‌شوند. گزینهٔ وابسته به ماشین -mfused-madd اکنون به گزینهٔ مستقل از ماشین -ffp-contract=fast نگاشت شده است، و -mno-fused-madd به -ffp-contract=off نگاشت می‌شود.
-mfsca
-mno-fsca: به کامپایلر اجازه می‌دهد یا نمی‌دهد که دستورالعمل "fsca" را برای تقریب سینوس و کسینوس صادر کند. گزینهٔ -mfsca باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations استفاده شود. هنگام تولید کد برای SH4A این گزینه به‌طور پیش‌فرض فعال است. استفاده از -mno-fsca تقریب‌های سینوس و کسینوس را حتی در صورت فعال بودن -funsafe-math-optimizations غیرفعال می‌کند.
-mfsrra
-mno-fsrra: به کامپایلر اجازه می‌دهد یا نمی‌دهد که دستورالعمل "fsrra" را برای تقریب‌های وارون ریشه دوم صادر کند. گزینهٔ -mfsrra باید در ترکیب با -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only استفاده شود. هنگام تولید کد برای SH4A به‌طور پیش‌فرض فعال است. استفاده از -mno-fsrra تقریب‌های وارون ریشه دوم را حتی اگر -funsafe-math-optimizations و -ffinite-math-only برقرار باشند غیرفعال می‌کند.
-mpretend-cmove: پرش‌های شرطی با جابه‌جایی صفر را برای الگوهای دستورالعمل انتقال شرطی (conditional move) ترجیح می‌دهد. این کار می‌تواند منجر به کد سریع‌تری در پردازنده SH4 شود.
-mfdpic: با استفاده از ABI مربوط به FDPIC کد تولید می‌کند.

گزینه‌های Solaris 2

این گزینه‌های -m در Solaris 2 پشتیبانی می‌شوند:

-mclear-hwcap: گزینهٔ -mclear-hwcap به کامپایلر می‌گوید قابلیت‌های سخت‌افزاری تولیدشده توسط اسمبلر Solaris را حذف کند. این گزینه تنها زمانی ضروری است که فایل‌های شیء از افزونه‌های ISA استفاده کنند که توسط ماشین فعلی پشتیبانی نمی‌شود، اما در زمان اجرا بررسی می‌کنند که آیا باید از آن‌ها استفاده شود یا خیر.
-mimpure-text: گزینهٔ -mimpure-text، هنگامی که علاوه بر -shared استفاده شود، به کامپایلر می‌گوید هنگام پیوند یک شیء اشتراکی، گزینهٔ -z text را به پیونددهنده ارسال نکند. با استفاده از این گزینه، می‌توانید کد وابسته به موقعیت را در یک شیء اشتراکی پیوند دهید.
گزینهٔ -mimpure-text پیام خطای پیونددهنده مبنی بر “relocations remain against allocatable but non-writable sections” را سرکوب می‌کند. با این حال، بازنشانی‌های لازم موجب کپی در هنگام نوشتن (copy-on-write) می‌شوند، و شیء اشتراکی عملاً میان فرایندها به اشتراک گذاشته نمی‌شود. به جای استفاده از -mimpure-text، باید تمام کدهای منبع را با -fpic یا -fPIC کامپایل کنید..PP این گزینه‌ها علاوه بر موارد بالا در Solaris 2 پشتیبانی می‌شوند:
-pthreads: این گزینه مترادفی برای -pthread است.

گزینه‌های SPARC

این گزینه‌های -m روی SPARC پشتیبانی می‌شوند:

-mno-app-regs

-mapp-regs

مشخص کردن -mapp-regs خروجی را با استفاده از ثبات‌های سراسری (global registers) ۲ تا ۴ تولید می‌کند؛ ثبات‌هایی که SPARC SVR4 ABI آن‌ها را برای برنامه‌های کاربردی رزرو کرده است. مشابه ثبات سراسری ۱، با هر یک از ثبات‌های سراسری ۲ تا ۴ به عنوان ثباتی تخصیص‌پذیر رفتار می‌شود که با فراخوانی توابع بازنویسی (clobbered) می‌شوند. این حالت پیش‌فرض است.

برای سازگاری کامل با SVR4 ABI به قیمت مقداری افت کارایی، -mno-app-regs را مشخص کنید. شما باید کتابخانه‌ها و نرم‌افزارهای سیستمی را با این گزینه کامپایل کنید.

-mflat

-mno-flat

با -mflat، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را تولید نمی‌کند و از یک مدل «مسطح» یا پنجرهٔ ثبات منفرد استفاده می‌کند. این مدل با مدل معمول پنجرهٔ ثبات سازگار است. با ثبات‌های محلی و ثبات‌های ورودی (۰ تا ۵) همچنان به عنوان ثبات‌های «ذخیره‌شده در فراخوانی» (call-saved) رفتار می‌شود و در صورت نیاز روی پشته ذخیره می‌شوند.

با -mno-flat (حالت پیش‌فرض)، کامپایلر دستورالعمل‌های save/restore را تولید می‌کند (به‌جز برای توابع برگ یا leaf functions). این حالت کاری عادی است.

-mfpu

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور (floating-point). این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

-mno-unaligned-doubles

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور. هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز برای تمام مقصدهای SPARC در دسترس نیستند. به طور معمول از امکانات کامپایلر C عادی سیستم استفاده می‌شود، اما این کار در کامپایل متقاطع (cross-compilation) به صورت مستقیم امکان‌پذیر نیست. شما باید خودتان تمهیدات لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب جهت کامپایل متقاطع فراهم کنید. مقصدهای تعبیه‌شدهٔ sparc-*-aout و sparclite-*-* پشتیبانی ممیز شناور نرم‌افزاری را ارائه می‌دهند.

گزینهٔ -msoft-float شیوهٔ فراخوانی (calling convention) را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین تنها زمانی مفید است که تمام برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، برای اینکه این مورد به درستی کار کند، باید libgcc.a (کتابخانه‌ای که همراه با GCC ارائه می‌شود) را با -msoft-float کامپایل کنید.

-mhard-quad-float

تولید خروجی حاوی دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای یا quad-word (از نوع long double).

-msoft-quad-float

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای (long double). توابع فراخوانی‌شده مواردی هستند که در SPARC ABI مشخص شده‌اند. این حالت پیش‌فرض است.

تا زمان نگارش این متن، هیچ پیاده‌سازی از SPARC وجود ندارد که از دستورالعمل‌های ممیز شناور چهارکلمه‌ای به صورت سخت‌افزاری پشتیبانی کند. همهٔ آن‌ها برای یکی از این دستورالعمل‌ها یک گردانندهٔ تله (trap handler) فراخوانی می‌کنند، و سپس گردانندهٔ تله تأثیر دستورالعمل را شبیه‌سازی می‌کند. به دلیل سربار گردانندهٔ تله، این روش بسیار کُندتر از فراخوانی روتین‌های کتابخانه‌ای ABI است. بنابراین گزینهٔ -msoft-quad-float پیش‌فرض است.

-munaligned-doubles

فرض می‌کند که doubleها دارای هم‌ترازی ۸ بایتی هستند. این حالت پیش‌فرض است.

با -munaligned-doubles، کامپایلر GCC فرض می‌کند که doubleها تنها در صورتی دارای هم‌ترازی ۸ بایتی هستند که در یک نوع دادهٔ دیگر گنجانده شده باشند، یا آدرس مطلق داشته باشند. در غیر این صورت، فرض می‌کند که هم‌ترازی ۴ بایتی دارند. مشخص کردن این گزینه از برخی مشکلات نادرِ سازگاری با کدهای تولیدشده توسط سایر کامپایلرها جلوگیری می‌کند. این حالت پیش‌فرض نیست زیرا باعث افت کارایی، به‌ویژه برای کدهای ممیز شناور، می‌شود.

-muser-mode

-mno-user-mode

کدی که فقط می‌تواند در حالت ناظر (supervisor mode) اجرا شود را تولید نمی‌کند. این موضوع تنها برای دستورالعمل "casa" که برای پردازندهٔ LEON3 صادر می‌شود کاربرد دارد. این حالت پیش‌فرض است.

-mfaster-structs

-mno-faster-structs

با -mfaster-structs، کامپایلر فرض می‌کند که ساختارها (structures) باید هم‌ترازی ۸ بایتی داشته باشند. این کار امکان استفاده از جفت دستورالعمل‌های "ldd" و "std" را برای کپی در انتساب ساختار، به جای دو برابر جفت‌های "ld" و "st"، فراهم می‌سازد. با این حال، استفاده از این هم‌ترازی تغییریافته مستقیماً با SPARC ABI مغایرت دارد. از این رو، تنها برای استفاده روی مقصدهایی در نظر گرفته شده است که توسعه‌دهنده می‌پذیرد کد حاصل مستقیماً منطبق بر قوانین ABI نیست.

-mstd-struct-return

-mno-std-struct-return

با -mstd-struct-return، کامپایلر کدهای کنترلی را در توابعی که ساختارها یا اجتماع‌ها (unions) را بازمی‌گردانند تولید می‌کند تا عدم تطابق اندازه میان دو سمت فراخوانی تابع را مطابق با ABI ۳۲-بیتی تشخیص دهد.

حالت پیش‌فرض -mno-std-struct-return است. این گزینه در حالت ۶۴ بیتی هیچ تأثیری ندارد.

مجموعه دستورالعمل‌ها، مجموعه ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از: v7, cypress, v8, supersparc, hypersparc, leon, leon3, leon3v7, leon5, sparclite, f930, f934, sparclite86x, sparclet, tsc701, v9, ultrasparc, ultrasparc3, niagara, niagara2, niagara3, niagara4, niagara7 و m8.

زنجیره‌ابزارهای بومی Solaris و GNU/Linux از مقدار native نیز پشتیبانی می‌کنند، که بهترین گزینهٔ معماری را برای پردازندهٔ میزبان انتخاب می‌کند. اگر GCC پردازنده را شناسایی نکند، -mcpu=native هیچ تأثیری ندارد.

پارامترهای زمان‌بندی پیش‌فرض دستورالعمل برای مقادیری استفاده می‌شوند که یک معماری را انتخاب می‌کنند و نه یک پیاده‌سازی را. این مقادیر عبارتند از v7، v8، sparclite، sparclet، v9.

در اینجا فهرستی از هر یک از معماری‌های پشتیبانی‌شده و پیاده‌سازی‌های پشتیبانی‌شده برای آن‌ها آمده است:

v7: cypress, leon3v7
v8: supersparc, hypersparc, leon, leon3, leon5
sparclite: f930, f934, sparclite86x
sparclet: tsc701
v9: ultrasparc, ultrasparc3, niagara, niagara2, niagara3, niagara4, niagara7, m8

به طور پیش‌فرض (مگر اینکه طور دیگری پیکربندی شده باشد)، GCC کدی برای گونهٔ V7 از معماری SPARC تولید می‌کند. با -mcpu=cypress، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ Cypress CY7C602 (که در سری SPARCStation/SPARCServer 3xx استفاده شده است) بهینه‌سازی می‌کند. این مورد همچنین برای سیستم‌های قدیمی‌تر مانند SPARCStation 1، 2، IPX و غیره مناسب است.

با -mcpu=v8، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ V8 از معماری SPARC تولید می‌کند. تنها تفاوت آن با کد V7 این است که کامپایلر دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح و تقسیم عدد صحیح را که در SPARC-V8 موجود است اما در SPARC-V7 نیست، صادر می‌کند. با -mcpu=supersparc، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ SuperSPARC که در سری‌های SPARCStation 10، 1000 و 2000 استفاده شده بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=sparclite، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ SPARClite از معماری SPARC تولید می‌کند. این مورد دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، گام تقسیم عدد صحیح (integer divide step) و پویش ("ffs") را اضافه می‌کند که در SPARClite موجود است اما در SPARC-V7 وجود ندارد. با -mcpu=f930، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ Fujitsu MB86930 که SPARClite اصلی بدون FPU است بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=f934، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ Fujitsu MB86934 که SPARClite جدیدتر دارای FPU است بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=sparclet، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ SPARClet از معماری SPARC تولید می‌کند. این مورد دستورالعمل‌های ضرب عدد صحیح، ضرب/انباشت (multiply/accumulate)، گام تقسیم عدد صحیح و پویش ("ffs") را که در SPARClet وجود دارند اما در SPARC-V7 نیستند، اضافه می‌کند. با -mcpu=tsc701، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشهٔ TEMIC SPARClet بهینه‌سازی می‌کند.

با -mcpu=v9، کامپایلر GCC کدی برای گونهٔ V9 از معماری SPARC تولید می‌کند. این مورد دستورالعمل‌های انتقال ۶۴ بیتی عدد صحیح و ممیز شناور، ۳ ثبات کد وضعیت ممیز شناور اضافی، و دستورالعمل‌های انتقال شرطی (conditional move) را اضافه می‌کند. با -mcpu=ultrasparc، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC I/II/IIi بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=ultrasparc3، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC III/III+/IIIi/IIIi+/IV/IV+ بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T1 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara2، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T2 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara3، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T3 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara4، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Sun UltraSPARC T4 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=niagara7، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Oracle SPARC M7 بهینه‌سازی می‌کند. با -mcpu=m8، کامپایلر علاوه بر این کد را برای تراشه‌های Oracle M8 بهینه‌سازی می‌کند. پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل‌ها را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما برخلاف گزینهٔ -mcpu=cpu_type، مجموعه دستورالعمل‌ها یا مجموعه ثبات‌ها را تغییر نمی‌دهد.

همان مقادیر مجاز برای -mcpu=cpu_type را می‌توان برای -mtune=cpu_type نیز استفاده کرد، اما تنها مقادیر سودمند، آن‌هایی هستند که یک پیاده‌سازی پردازندهٔ خاص را انتخاب می‌کنند. این مقادیر عبارتند از: cypress، supersparc، hypersparc، leon، leon3، leon3v7، leon5، f930، f934، sparclite86x، tsc701، ultrasparc، ultrasparc3، niagara، niagara2، niagara3، niagara4، niagara7 و m8. با زنجیره‌ابزارهای بومی Solaris و GNU/Linux، مقدار native را نیز می‌توان به کار برد.

-mv8plus
-mno-v8plus: با -mv8plus، کامپایلر GCC کدی برای SPARC-V8+ ABI تولید می‌کند. تفاوت آن با V8 ABI در این است که ثبات‌های سراسری و خروجی، ۶۴ بیتی در نظر گرفته می‌شوند. این گزینه به‌طور پیش‌فرض در Solaris در حالت ۳۲ بیتی برای تمام پردازنده‌های SPARC-V9 فعال است.
-mvis
-mno-vis: با -mvis، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. مقدار پیش‌فرض -mno-vis است.
-mvis2
-mno-vis2: با -mvis2، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 2.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعمل‌هایی پشتیبانی می‌کند (مانند UltraSPARC-III و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mvis2 است. فعال کردن -mvis2 گزینهٔ -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis3
-mno-vis3: با -mvis3، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 3.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعمل‌هایی پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-3 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mvis3 است. فعال کردن -mvis3 گزینه‌های -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis3b
-mno-vis3b: با -mvis3b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 3.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set به‌همراه دستورالعمل‌های تکمیلی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2011 بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعمل‌هایی پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-7 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mvis3b است. فعال کردن -mvis3b گزینه‌های -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis4
-mno-vis4: با -mvis4، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 4.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعمل‌هایی پشتیبانی می‌کند (مانند niagara-7 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mvis4 است. فعال کردن -mvis4 گزینه‌های -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mvis4b
-mno-vis4b: با -mvis4b، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از نسخهٔ 4.0 افزونه‌های UltraSPARC Visual Instruction Set به‌همراه دستورالعمل‌های تکمیلی VIS معرفی‌شده در Oracle SPARC Architecture 2017 بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعمل‌هایی پشتیبانی می‌کند (مانند m8 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mvis4b است. فعال کردن -mvis4b گزینه‌های -mvis4، -mvis3b، -mvis3، -mvis2 و -mvis را نیز فعال می‌کند.
-mcbcond
-mno-cbcond: با -mcbcond، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های Compare-and-Branch-on-Condition در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعمل‌هایی پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-4 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mcbcond است.
-mfmaf
-mno-fmaf: با -mfmaf، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل‌های ممیز شناور Fused Multiply-Add در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعمل‌هایی پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-3 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mfmaf است.
-mfsmuld
-mno-fsmuld: با -mfsmuld، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل ممیز شناور Floating-point Multiply Single to Double (FsMULd) بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از نسخه‌های معماری V8 یا V9 به همراه FPU پشتیبانی می‌کند، مقدار پیش‌فرض -mfsmuld است، به‌جز در صورت استفاده از -mcpu=leon.
-mpopc
-mno-popc: با -mpopc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل شمارش جمعیت (Population Count) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعملی پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-2 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -mpopc است.
-msubxc
-mno-subxc: با -msubxc، کامپایلر GCC کدی تولید می‌کند که از دستورالعمل تفریق گسترش‌یافته با رقم نقلی (Subtract-Extended-with-Carry) در UltraSPARC بهره می‌برد. هنگام هدف قرار دادن پردازنده‌ای که از چنین دستورالعملی پشتیبانی می‌کند (مانند Niagara-7 و بعد از آن)، مقدار پیش‌فرض -msubxc است.
-mfix-at697f: راهکار مستندشده برای تک‌خطای سخت‌افزاری (erratum) پردازندهٔ Atmel AT697F (که متناظر با خطای شماره ۱۳ پردازندهٔ AT697E است) را فعال می‌کند.
-mfix-ut699: راهکارهای مستندشده برای خطاهای سخت‌افزاری ممیز شناور و خطاهای باطل‌سازی حافظهٔ نهان داده (data cache nullify) در پردازندهٔ UT699 را فعال می‌کند.
-mfix-ut700: راهکار مستندشده برای خطاهای سخت‌افزاری ذخیره‌سازی پشت‌سر‌هم (back-to-back store) در پردازندهٔ UT699E/UT700 را فعال می‌کند.
-mfix-gr712rc: راهکار مستندشده برای خطاهای سخت‌افزاری ذخیره‌سازی پشت‌سر‌هم (back-to-back store) در پردازندهٔ GR712RC را فعال می‌کند.

این گزینه‌های -m علاوه بر موارد بالا، بر روی پردازنده‌های SPARC-V9 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند:

-m32
-m64: تولید کد برای یک محیط ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. محیط ۳۲ بیتی، انواع int، long و pointer را روی ۳۲ بیت تنظیم می‌کند. محیط ۶۴ بیتی، نوع int را روی ۳۲ بیت و انواع long و pointer را روی ۶۴ بیت تنظیم می‌کند.
-mcmodel=which: مدل کد را روی یکی از موارد زیر تنظیم می‌کند:

medlow: مدل کد متوسط/پایین (Medium/Low): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها باید در ۳۲ بیت پایین حافظه پیوند (link) داده شوند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند داده شوند.
medmid: مدل کد متوسط/میانه (Medium/Middle): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها باید در ۴۴ بیت پایین حافظه پیوند داده شوند، اندازهٔ بخش‌های text و data باید کمتر از 2GB باشد و بخش data باید در فاصلهٔ کمتر از 2GB نسبت به بخش text قرار گیرد.
medany: مدل کد متوسط/هرکجا (Medium/Anywhere): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ برنامه‌ها می‌توانند در هر کجای حافظه پیوند داده شوند، اندازهٔ بخش‌های text و data باید کمتر از 2GB باشد و بخش data باید در فاصلهٔ کمتر از 2GB نسبت به بخش text قرار گیرد.
embmedany: مدل کد متوسط/هرکجا برای سامانه‌های تعبیه‌شده (embedded): آدرس‌های ۶۴ بیتی؛ اندازهٔ بخش‌های text و data باید کمتر از 2GB باشد و هر دو می‌توانند در هر کجای حافظه شروع شوند (در زمان پیوند تعیین می‌شود). ثبات سراسری %g4 به ابتدای بخش data اشاره می‌کند. برنامه‌ها به‌صورت ایستا پیوند داده می‌شوند و PIC پشتیبانی نمی‌شود.

تنظیم مدل حافظهٔ فعال روی پردازنده به یکی از موارد زیر:

default: مدل حافظهٔ پیش‌فرض برای پردازنده و سیستم‌عامل.
rmo: ترتیب حافظهٔ آسان‌گیر (Relaxed Memory Order)
pso: ترتیب ذخیرهٔ جزئی (Partial Store Order)
tso: ترتیب ذخیرهٔ کامل (Total Store Order)
sc: سازگاری ترتیبی (Sequential Consistency)

این مدل‌های حافظه به‌طور رسمی در پیوست D از کتابچهٔ راهنمای معماری SPARC-V9 تعریف شده‌اند، همان‌طور که در فیلد "PSTATE.MM" پردازنده تنظیم می‌شود.

-mstack-bias
-mno-stack-bias: با فعال بودن -mstack-bias، کامپایلر GCC فرض می‌کند که اشاره‌گر پشته (stack pointer)، و اشاره‌گر فریم (frame pointer) در صورت وجود، با آفست -2047 جابه‌جا شده‌اند که باید هنگام ارجاع به فریم پشته مجدداً اضافه شود. این حالت پیش‌فرض در حالت 64-بیتی است. در غیر این صورت، فرض می‌شود چنین آفستی وجود ندارد.

گزینه‌های System V

این گزینه‌های اضافی در System V Release 4 برای سازگاری با سایر کامپایلرها در آن سیستم‌ها در دسترس هستند:

-G: ایجاد یک شیء اشتراکی (shared object). توصیه می‌شود به‌جای آن از -symbolic یا -shared استفاده شود.
-Qy: شناسایی نسخه‌های هر ابزار مورداستفاده توسط کامپایلر، در یک دستور اسمبلی ".ident" در خروجی.
-Qn: خودداری از افزودن دستورهای ".ident" به فایل خروجی (این رفتار پیش‌فرض است).
-YP,dirs: جستجوی دایرکتوری‌های dirs، و نه هیچ جای دیگر، برای کتابخانه‌های مشخص‌شده با -l.
-Ym,dir: جستجو در دایرکتوری dir برای یافتن پیش‌پردازندهٔ M4. اسمبلر از این گزینه استفاده می‌کند.

گزینه‌های V850

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های V850 تعریف شده‌اند:

-mno-long-calls

در نظر گرفتن تمام فراخوانی‌ها به‌صورت دوردست (یا نزدیک). اگر فراخوانی‌ها دوردست فرض شوند، کامپایلر همیشه آدرس تابع را درون یک ثبات بارگذاری کرده و به‌صورت غیرمستقیم از طریق اشاره‌گر فراخوانی می‌کند.

-mno-ep

-mep

عدم بهینه‌سازی (یا بهینه‌سازی) بلوک‌های پایه‌ای که ۴ بار یا بیشتر از یک اشاره‌گر اندیس برای کپی کردن اشاره‌گر در ثبات "ep" و استفاده از دستورالعمل‌های کوتاه‌تر "sld" و "sst" استفاده می‌کنند. گزینهٔ -mep در صورت فعال بودن بهینه‌سازی، به‌طور پیش‌فرض روشن است.

-mno-prolog-function

-mprolog-function

عدم استفاده (یا استفاده) از توابع خارجی برای ذخیره و بازیابی ثبات‌ها در پیش‌درآمد (prologue) و پس‌درآمد (epilogue) یک تابع. توابع خارجی کندتر هستند، اما اگر بیش از یک تابع تعداد یکسانی از ثبات‌ها را ذخیره کند، فضای کد کمتری مصرف می‌کنند. گزینهٔ -mprolog-function در صورت فعال بودن بهینه‌سازی، به‌طور پیش‌فرض روشن است.

-mspace

تلاش برای کوچک‌تر کردن هرچه بیشتر کد. در حال حاضر، این گزینه صرفاً گزینه‌های -mep و -mprolog-function را روشن می‌کند.

-mtda=n

قرار دادن متغیرهای ایستا یا سراسری که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است در ناحیهٔ داده‌های بسیار کوچک (tiny data area) که ثبات "ep" به آن اشاره می‌کند. ناحیهٔ داده‌های بسیار کوچک در مجموع می‌تواند تا ۲۵۶ بایت را در خود جای دهد (۱۲۸ بایت برای ارجاعات بایتی).

-msda=n

قرار دادن متغیرهای ایستا یا سراسری که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است در ناحیهٔ داده‌های کوچک (small data area) که ثبات "gp" به آن اشاره می‌کند. ناحیهٔ داده‌های کوچک می‌تواند تا ۶۴ کیلوبایت را در خود جای دهد.

-mzda=n

قرار دادن متغیرهای ایستا یا سراسری که اندازهٔ آن‌ها n بایت یا کمتر است در ۳۲ کیلوبایت اول حافظه.

-mv850

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850 است.

-mv850e3v5

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850E3V5 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e3v5__" تعریف می‌شود.

-mv850e2v4

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850E3V5 است. این یک نام مستعار برای گزینهٔ -mv850e3v5 است.

-mv850e2v3

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850E2V3 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e2v3__" تعریف می‌شود.

-mv850e2

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850E2 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e2__" تعریف می‌شود.

-mv850e1

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850E1 است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت‌های پیش‌پردازندهٔ "__v850e1__" و "__v850e__" تعریف می‌شوند.

-mv850es

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850ES است. این یک نام مستعار برای گزینهٔ -mv850e1 است.

-mv850e

مشخص کردن این‌که پردازندهٔ مقصد V850E است. در صورت استفاده از این گزینه، ثابت پیش‌پردازندهٔ "__v850e__" تعریف می‌شود.

اگر هیچ‌یک از گزینه‌های -mv850، -mv850e، -mv850e1، -mv850e2، -mv850e2v3 یا -mv850e3v5 تعریف نشده باشند، یک پردازندهٔ مقصد پیش‌فرض انتخاب شده و ثابت پیش‌پردازندهٔ مربوطه به‌صورت __v850*__ تعریف می‌شود.

ثابت‌های پیش‌پردازندهٔ "__v850" و "__v851__" همواره تعریف می‌شوند، صرف‌نظر از این‌که کدام گونه از پردازنده مقصد باشد.

-mdisable-callt

-mno-disable-callt

این گزینه تولید دستورالعمل "CALLT" را برای گونه‌های v850e، v850e1، v850e2، v850e2v3 و v850e3v5 از معماری v850 متوقف می‌کند.

این گزینه هنگام استفاده از RH850 ABI به‌طور پیش‌فرض فعال است (به -mrh850-abi مراجعه کنید)، و هنگام استفاده از GCC ABI به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است. اگر دستورالعمل‌های "CALLT" تولید شوند، نماد پیش‌پردازندهٔ C با عنوان "__V850_CALLT__" تعریف می‌شود.

-mno-relax

ارسال (یا عدم ارسال) گزینهٔ خط فرمان -mrelax به اسمبلر.

-mlong-jumps

-mno-long-jumps

غیرفعال کردن (یا فعال‌سازی مجدد) تولید دستورالعمل‌های پرش وابسته به شمارندهٔ برنامه (PC-relative).

غیرفعال کردن (یا فعال‌سازی مجدد) تولید دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری. این گزینه تنها زمانی اثرگذار است که معماری مقصد V850E2V3 یا بالاتر باشد. اگر دستورالعمل‌های ممیز شناور سخت‌افزاری در حال تولید باشند، نماد پیش‌پردازندهٔ C با عنوان "__FPU_OK__" تعریف می‌شود، در غیر این صورت نماد "__NO_FPU__" تعریف خواهد شد.

-mloop

استفاده از دستورالعمل LOOP مربوط به e3v5 را فعال می‌کند. هنگام انتخاب معماری e3v5، استفاده از این دستورالعمل به‌طور پیش‌فرض فعال نیست، زیرا کاربرد آن هنوز در مرحلهٔ آزمایشی قرار دارد..IP -mrh850-abi 4

-mghs

پشتیبانی از نسخهٔ RH850 از V850 ABI را فعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است. با این نسخه از ABI قواعد زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های هم‌اندازه با عدد صحیح، به‌جای یک ثبات، از طریق یک اشاره‌گر حافظه بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازهٔ بیش از ۸ بایت) با مقدار (by value) ارسال می‌شوند.
توابع در مرزهای ۱۶ بیتی هم‌تراز می‌شوند.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی می‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt به‌طور پیش‌فرض فعال است. گزینهٔ خط فرمان -mno-disable-callt پشتیبانی نمی‌شود.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__V850_RH850_ABI__" تعریف می‌شود.

-mgcc-abi: پشتیبانی از نسخهٔ قدیمی GCC برای V850 ABI را فعال می‌کند. با این نسخه از ABI قواعد زیر اعمال می‌شوند:

ساختارها و اجتماع‌های هم‌اندازه با عدد صحیح در ثبات "r10" بازگردانده می‌شوند.
ساختارها و اجتماع‌های بزرگ (با اندازهٔ بیش از ۸ بایت) با ارجاع (by reference) ارسال می‌شوند.
توابع در مرزهای ۳۲ بیتی هم‌تراز می‌شوند، مگر اینکه بهینه‌سازی برای اندازه انجام شود.
گزینهٔ خط فرمان -m8byte-align پشتیبانی نمی‌شود.
گزینهٔ خط فرمان -mdisable-callt پشتیبانی می‌شود اما به‌طور پیش‌فرض فعال نیست.

هنگامی که این نسخه از ABI فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__V850_GCC_ABI__" تعریف می‌شود.

-m8byte-align
-mno-8byte-align: پشتیبانی از هم‌ترازی انواع داده‌ای "double" و "long long" را در مرزهای ۸ بایتی فعال می‌کند. حالت پیش‌فرض این است که تراز همهٔ اشیاء حداکثر به ۴ بایت محدود شود. هنگامی که -m8byte-align فعال باشد، نماد پیش‌پردازندهٔ C با نام "__V850_8BYTE_ALIGN__" تعریف می‌شود.
-mbig-switch: کد مناسب برای جدول‌های سوئیچ بزرگ (big switch tables) تولید می‌کند. تنها در صورتی از این گزینه استفاده کنید که اسمبلر یا پیونددهنده خطای انشعاب‌های خارج از محدوده درون یک جدول switch را گزارش دهد.
-mapp-regs: این گزینه باعث می‌شود که r2 و r5 در کدهای تولیدشده توسط کامپایلر استفاده شوند. این تنظیم پیش‌فرض است.
-mno-app-regs: این گزینه باعث می‌شود که با r2 و r5 به عنوان ثبات‌های ثابت رفتار شود.

گزینه‌های VAX

این گزینه‌های -m برای VAX تعریف شده‌اند:

-munix: از تولید دستورهای پرش خاصی ("aobleq" و غیره) که اسمبلر Unix برای VAX نمی‌تواند آن‌ها را در محدوده‌های طولانی مدیریت کند، خودداری می‌کند.
-mgnu: با این فرض که از اسمبلر GNU استفاده می‌شود، آن دستورهای پرش را تولید می‌کند.
-md
-md-float: استفاده از قالب داده‌ای D_floating برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف به‌جای G_floating.
-mg
-mg-float: استفاده از قالب داده‌ای G_floating برای اعداد ممیز شناور با دقت مضاعف به‌جای D_floating.
-mlra
-mno-lra: تخصیص محلی ثبات‌ها (Local Register Allocation) را فعال می‌کند. این قابلیت هنوز برای VAX آزمایشی است، بنابراین کامپایلر به‌طور پیش‌فرض از بارگذاری مجدد استاندارد (standard reload) استفاده می‌کند.

گزینه‌های Visium

-mdebug

برنامه‌ای که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهد و قرار است روی یک هدف MCM اجرا شود باید با این گزینه پیوند داده شود. این کار باعث پیوند خوردن کتابخانه‌های libc.a و libdebug.a می‌شود. برنامه باید تحت کنترل استاب اشکال‌زدایی از راه دور GDB روی هدف اجرا شود.

برنامه‌ای که ورودی/خروجی فایل انجام می‌دهد و قرار است روی شبیه‌ساز اجرا شود باید با این گزینه پیوند داده شود. این کار باعث پیوند خوردن کتابخانه‌های libc.a و libsim.a می‌شود.

-mfpu

کد حاوی دستورهای ممیز شناور سخت‌افزاری تولید می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-mno-fpu

کد حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای عملیات ممیز شناور تولید می‌کند.

گزینهٔ -msoft-float قرارداد فراخوانی را در فایل خروجی تغییر می‌دهد؛ بنابراین، تنها در صورتی مفید است که تمام برنامه را با این گزینه کامپایل کنید. به‌ویژه، لازم است کتابخانهٔ libgcc.a را که همراه GCC ارائه می‌شود، با گزینهٔ -msoft-float کامپایل کنید تا به‌درستی کار کند.

مجموعهٔ دستورالعمل‌ها، مجموعهٔ ثبات‌ها و پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای cpu_type عبارتند از mcm، gr5 و gr6.

مقدار mcm مترادفی برای gr5 است که جهت سازگاری با گذشته ارائه شده است.

به‌طور پیش‌فرض (مگر اینکه طور دیگری پیکربندی شده باشد)، GCC کدی برای گونهٔ GR5 از معماری Visium تولید می‌کند.

با گزینهٔ -mcpu=gr6، کامپایلر GCC برای گونهٔ GR6 از معماری Visium کد تولید می‌کند. تنها تفاوت آن با کد GR5 در این است که کامپایلر دستورهای جابه‌جایی بلوکی (block move) را تولید خواهد کرد.

-mtune=cpu_type

پارامترهای زمان‌بندی دستورالعمل را برای نوع ماشین cpu_type تنظیم می‌کند، اما مجموعهٔ دستورالعمل‌ها یا مجموعهٔ ثبات‌ها را آن‌گونه که گزینهٔ -mcpu=cpu_type تعیین می‌کند، تغییر نمی‌دهد.

-msv-mode

تولید کد برای حالت ناظر (supervisor mode)، جایی که هیچ محدودیتی برای دسترسی به ثبات‌های عمومی وجود ندارد. این حالت پیش‌فرض است.

-muser-mode

تولید کد برای حالت کاربر (user mode)، جایی که دسترسی به برخی از ثبات‌های عمومی ممنوع است: در GR5، ثبات‌های r24 تا r31 در این حالت قابل دسترسی نیستند؛ در GR6، تنها ثبات‌های r29 تا r31 تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

گزینه‌های VMS

این گزینه‌های -m برای پیاده‌سازی‌های VMS تعریف شده‌اند:

-mvms-return-codes: کدهای وضعیت VMS را از "main" بازمی‌گرداند. پیش‌فرض، بازگرداندن کدهای وضعیت (مانند کدهای خطا) به سبک POSIX است.
-mdebug-main=prefix: نخستین روالی را که نام آن با prefix شروع می‌شود به عنوان روال اصلی برای اشکال‌زدا نشانه‌گذاری می‌کند.
-mmalloc64: روال‌های تخصیص حافظهٔ ۶۴ بیتی را به عنوان پیش‌فرض قرار می‌دهد.
-mpointer-size=size: اندازهٔ پیش‌فرض اشاره‌گرها را تعیین می‌کند. گزینه‌های ممکن برای size عبارتند از 32 یا short برای اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی، 64 یا long برای اشاره‌گرهای ۶۴ بیتی، و no برای پشتیبانی انحصاری از اشاره‌گرهای ۳۲ بیتی. گزینهٔ آخر دستور "pragma pointer_size" را غیرفعال می‌کند.

گزینه‌های VxWorks گزینه‌های این بخش برای تمامی مقصدهای VxWorks تعریف شده‌اند. گزینه‌های خاص سخت‌افزار مقصد، به همراه دیگر گزینه‌های مربوط به آن مقصد فهرست شده‌اند.

-mrtp: کامپایلر GCC می‌تواند هم برای هسته‌های VxWorks و هم برای فرایندهای بلادرنگ (RTPها) کد تولید کند. این گزینه حالت تولید کد را از اولی به دومی تغییر می‌دهد. همچنین ماکروی پیش‌پردازندهٔ "__RTP__" را تعریف می‌کند.
-msmp: زمان‌های اجرای SMP را برای پیوند (linking) انتخاب می‌کند. روی معماری‌هایی به جز PowerPC و همچنین در VxWorks نسخهٔ ۷ یا بالاتر در دسترس نیست؛ در این موارد این انتخاب بخشی از پیکربندی ساخت VxWorks است و مسیرهای کتابخانه برای هر دو حالت یکسان هستند.
-non-static: یک فایل اجرایی RTP را به جای کتابخانه‌های ایستا با کتابخانه‌های اشتراکی پیوند می‌دهد. گزینه‌های -static و -shared نیز می‌توانند برای RTPها استفاده شوند؛ -static پیش‌فرض است.
-Bstatic
-Bdynamic: این گزینه‌ها به پیونددهنده منتقل می‌شوند. آن‌ها برای سازگاری با Diab تعریف شده‌اند.
-Xbind-lazy: اتصال تنبلانهٔ (lazy binding) فراخوانی‌های توابع را فعال می‌کند. این گزینه معادل -Wl,-z,now است و برای سازگاری با Diab تعریف شده است.
-Xbind-now: اتصال تنبلانهٔ فراخوانی‌های توابع را غیرفعال می‌کند. این گزینه پیش‌فرض است و برای سازگاری با Diab تعریف شده است.

گزینه‌های x86

این گزینه‌های -m برای خانوادهٔ رایانه‌های x86 تعریف شده‌اند.

-march=cpu-type: دستورالعمل‌ها را برای نوع ماشین cpu-type تولید می‌کند. در مقایسه با -mtune=cpu-type که صرفاً کد تولیدشده را برای cpu-type مشخص‌شده بهینه‌سازی می‌کند، -march=cpu-type به GCC اجازه می‌دهد کدی تولید کند که ممکن است اصلاً روی پردازنده‌هایی غیر از پردازندهٔ مشخص‌شده اجرا نشود. مشخص کردن -march=cpu-type به طور ضمنی به معنای -mtune=cpu-type نیز هست، مگر در مواردی که خلاف آن ذکر شده باشد.
انتخاب‌های موجود برای cpu-type عبارتند از:

native: این مورد با تعیین نوع پردازندهٔ ماشین کامپایل‌کننده، پردازنده‌ای را که قرار است در زمان کامپایل برای آن کد تولید شود انتخاب می‌کند. استفاده از -march=native تمام زیرمجموعه‌های دستورالعملی پشتیبانی‌شده توسط ماشین محلی را فعال می‌کند (بنابراین نتیجه ممکن است روی ماشین‌های دیگر اجرا نشود). استفاده از -mtune=native کدی بهینه‌شده برای ماشین محلی در چارچوب محدودیت‌های مجموعه دستورالعمل انتخاب‌شده تولید می‌کند.
x86-64: یک CPU عمومی با پشتیبانی از افزونه‌های ۶۴ بیتی و مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
x86-64-v2
x86-64-v3
x86-64-v4: این انتخاب‌ها برای cpu-type، سطح ریزمعماری متناظر را از psABI مربوط به x86-64 انتخاب می‌کنند. در ABIهایی غیر از psABI برای x86-64، این گزینه‌ها همان ویژگی‌های CPU را انتخاب می‌کنند که مستندات psABI برای x86-64 برای آن سطح ریزمعماری خاص مشخص کرده است.
از آنجا که این مقادیر cpu-type تنظیمات -mtune متناظری ندارند، استفاده از -march با این مقادیر، بهینه‌سازی عمومی (generic) را فعال می‌کند. بهینه‌سازی خاص را می‌توان با استفاده از گزینهٔ -mtune=other-cpu-type به همراه مقدار مناسب برای other-cpu-type فعال کرد.
i386: پردازندهٔ اصلی Intel i386.
i486: پردازندهٔ Intel i486. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
i586
pentium: پردازندهٔ Intel Pentium بدون پشتیبانی از MMX.
lakemont: میکروکنترلر Intel Lakemont بر پایهٔ پردازندهٔ Intel Pentium.
pentium-mmx: پردازندهٔ Intel Pentium MMX بر پایهٔ هستهٔ Pentium با پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل MMX.
pentiumpro: پردازندهٔ Intel Pentium Pro بدون پشتیبانی از MMX.
i686: هنگام استفاده با -march، مجموعه دستورالعمل Pentium Pro استفاده می‌شود تا کد روی تمامی تراشه‌های خانوادهٔ i686 اجرا شود. هنگام استفاده با -mtune، معنایی یکسان با generic دارد.
pentium2: پردازندهٔ Intel Pentium II بر پایهٔ هستهٔ Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX و FXSR.
pentium3
pentium3m: پردازندهٔ Intel Pentium III بر پایهٔ هستهٔ Pentium Pro با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، FXSR و SSE.
pentium-m: پردازندهٔ Intel Pentium M؛ نسخهٔ کم‌مصرف پردازندهٔ Intel Pentium III با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2 و FXSR. مورد استفاده در نوت‌بوک‌های Centrino.
pentium4
pentium4m: پردازندهٔ Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2 و FXSR.
prescott: نسخهٔ بهبودیافتهٔ پردازندهٔ Intel Pentium 4 با پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3 و FXSR.
nocona: نسخهٔ بهبودیافتهٔ پردازندهٔ Intel Pentium 4 با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3 و FXSR.
core2: پردازندهٔ Intel Core 2 با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، CX16، SAHF و FXSR.
nehalem
corei7: پردازندهٔ Intel Nehalem با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF و FXSR.
westmere: پردازندهٔ Intel Westmere با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR و PCLMUL.
sandybridge
corei7-avx: پردازندهٔ Intel Sandy Bridge با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE و PCLMUL.
ivybridge
core-avx-i: پردازندهٔ Intel Ivy Bridge با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND و F16C.
haswell
core-avx2: پردازندهٔ Intel Haswell با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE و HLE.
broadwell: پردازندهٔ Intel Broadwell با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX و PREFETCHW.
skylake: پردازندهٔ Intel Skylake با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES و SGX.
skylake-avx512: پردازندهٔ سرور Intel Skylake با افزونه‌های ۶۴ بیتی و پشتیبانی از مجموعه‌های دستورالعمل MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ و AVX512CD..IP cascadelake 4 پردازنده Intel Cascade Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD و AVX512VNNI.
cannonlake: پردازنده سرور Intel Cannon Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA و SHA.
cooperlake: پردازنده Intel Cooper Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، CLWB، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، AVX512VNNI و AVX512BF16.
icelake-client: پردازنده کلاینت Intel Ice Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
icelake-server: پردازنده سرور Intel Ice Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD و CLWB.
tigerlake: پردازنده Intel Tiger Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLWB، AVX512VP2INTERSECT و KEYLOCKER.
rocketlake: پردازنده Intel Rocket Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID و AVX512VPOPCNTDQ.
alderlake
raptorlake
meteorlake
gracemont: پردازنده Intel Alder Lake/Raptor Lake/Meteor Lake/Gracemont با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL و AVX-VNNI.
arrowlake: پردازنده Intel Arrow Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT و CMPCCXADD.
arrowlake-s
lunarlake: پردازنده Intel Arrow Lake S/Lunar Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3 و SM4.
pantherlake: پردازنده Intel Panther Lake با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4 و PREFETCHI.
sapphirerapids
emeraldrapids: پردازنده Intel Sapphire Rapids/Emerald Rapids با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16 و AVX512BF16.
graniterapids: پردازنده Intel Granite Rapids با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512-FP16، AVX512BF16، AMX-FP16 و PREFETCHI.
graniterapids-d: پردازنده Intel Granite Rapids D با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI و AMX-COMPLEX.
diamondrapids: پردازنده Intel Diamond Rapids با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، AVX، XSAVE، PCLMUL، FSGSBASE، RDRND، F16C، AVX2، BMI، BMI2، LZCNT، FMA، MOVBE، HLE، RDSEED، ADCX، PREFETCHW، AES، CLFLUSHOPT، XSAVEC، XSAVES، SGX، AVX512F، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512CD، PKU، AVX512VBMI، AVX512IFMA، SHA، AVX512VNNI، GFNI، VAES، AVX512VBMI2، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، RDPID، AVX512VPOPCNTDQ، PCONFIG، WBNOINVD، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، ENQCMD، CLDEMOTE، PTWRITE، WAITPKG، SERIALIZE، TSXLDTRK، UINTR، AMX-BF16، AMX-TILE، AMX-INT8، AVX-VNNI، AVX512FP16، AVX512BF16، AMX-FP16، PREFETCHI، AMX-COMPLEX، AVX10.1-512، AVX-IFMA، AVX-NE-CONVERT، AVX-VNNI-INT16، AVX-VNNI-INT8، CMPccXADD، SHA512، SM3، SM4، AVX10.2-512، APX_F، AMX-AVX512، AMX-FP8، AMX-TF32، AMX-TRANSPOSE، MOVRS، AMX-MOVRS و USER_MSR.
bonnell
atom: پردازنده Intel Bonnell با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3.
silvermont
slm: پردازنده Intel Silvermont با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW و RDRND.
goldmont: پردازنده Intel Goldmont با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT و FSGSBASE.
goldmont-plus: پردازنده Intel Goldmont Plus با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID و SGX.
tremont: پردازنده Intel Tremont با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، CX16، SAHF، FXSR، PCLMUL، PREFETCHW، RDRND، AES، SHA، RDSEED، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، CLFLUSHOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، CLWB، GFNI-SSE، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE و WAITPKG.
sierraforest: پردازنده Intel Sierra Forest با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR.
grandridge: پردازنده Intel Grand Ridge با افزونه‌های 64-bit و پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، KL، WIDEKL، AVX-VNNI، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، ENQCMD و UINTR..IP clearwaterforest 4 پردازنده Intel Clearwater Forest با پشتیبانی از افزونه‌های 64-bit و مجموعه‌دستورهای MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PREFETCHW، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEC، XSAVES، XSAVEOPT، FSGSBASE، PTWRITE، RDPID، SGX، GFNI-SSE، CLWB، MOVDIRI، MOVDIR64B، CLDEMOTE، WAITPKG، ADCX، AVX، AVX2، BMI، BMI2، F16C، FMA، LZCNT، PCONFIG، PKU، VAES، VPCLMULQDQ، SERIALIZE، HRESET، AVX-VNNI، ENQCMD، UINTR، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AVXVNNIINT16، SHA512، SM3، SM4، USER_MSR و PREFETCHI.
k6: پردازنده AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX.
k6-2
k6-3: نسخه‌های بهبودیافته پردازنده AMD K6 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX و 3DNow!.
athlon
athlon-tbird: پردازنده AMD Athlon با پشتیبانی از MMX، 3dNOW!، enhanced 3DNow! و دستورهای پیش‌واکشی SSE.
athlon-4
athlon-xp
athlon-mp: پردازنده بهبودیافته AMD Athlon با پشتیبانی کامل از مجموعه‌دستورهای MMX، 3DNow!، enhanced 3DNow! و SSE.
k8
opteron
athlon64
athlon-fx: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، شامل پردازنده‌های AMD Opteron، Athlon 64 و Athlon 64 FX. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، 3DNow!، enhanced 3DNow! و 64-bit است.)
k8-sse3
opteron-sse3
athlon64-sse3: نسخه‌های بهبودیافته هسته‌های AMD K8 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای SSE3.
amdfam10
barcelona: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 10h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، 3DNow!، enhanced 3DNow!، ABM و 64-bit است.)
bdver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و 64-bit است.)
bdver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و 64-bit است.)
bdver3: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و 64-bit است.)
bdver4: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 15h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، BMI2، TBM، F16C، FMA، FMA4، FSGSBASE، AVX، AVX2، XOP، LWP، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM و 64-bit است.)
znver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، BMI2، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT و 64-bit است.)
znver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 17h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD و 64-bit است.)
znver3: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES و 64-bit است.)
znver4: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 19h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI و 64-bit است.)
znver5: پردازنده‌های مبتنی بر هسته AMD Family 1ah با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای BMI، BMI2، CLWB، F16C، FMA، FSGSBASE، AVX، AVX2، ADCX، RDSEED، MWAITX، SHA، CLZERO، AES، PCLMUL، CX16، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSE4A، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، ABM، XSAVEC، XSAVES، CLFLUSHOPT، POPCNT، RDPID، WBNOINVD، PKU، VPCLMULQDQ، VAES، AVX512F، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512CD، AVX512BW، AVX512VL، AVX512BF16، AVX512VBMI، AVX512VBMI2، AVX512VNNI، AVX512BITALG، AVX512VPOPCNTDQ، GFNI، AVXVNNI، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512VP2INTERSECT، PREFETCHI و 64-bit است.)
btver1: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 14h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. (این فرامجموعه‌ای از افزونه‌های مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4A، CX16، ABM و 64-bit است.)
btver2: پردازنده‌های مبتنی بر هسته‌های AMD Family 16h با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64. این شامل افزونه‌های مجموعه‌دستورهای MOVBE، F16C، BMI، AVX، PCLMUL، AES، SSE4.2، SSE4.1، CX16، ABM، SSE4A، SSSE3، SSE3، SSE2، SSE، MMX و 64-bit است.
winchip-c6: پردازنده IDT WinChip C6، همانند i486 با آن رفتار می‌شود، به همراه پشتیبانی بیشتر از مجموعه‌دستورهای MMX.
winchip2: پردازنده IDT WinChip 2، همانند i486 با آن رفتار می‌شود، به همراه پشتیبانی بیشتر از مجموعه‌دستورهای MMX و 3DNow!.
c3: پردازنده VIA C3 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX و 3DNow!. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
c3-2: پردازنده VIA C3-2 (Nehemiah/C5XL) با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX و SSE. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
c7: پردازنده VIA C7 (Esther) با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
samuel-2: پردازنده VIA Eden Samuel 2 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX و 3DNow!. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nehemiah: پردازنده VIA Eden Nehemiah با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX و SSE. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
esther: پردازنده VIA Eden Esther با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x2: پردازنده VIA Eden X2 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2 و SSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
eden-x4: پردازنده VIA Eden X4 با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX و AVX2. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano: پردازنده عمومی VIA Nano با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-1000: پردازنده VIA Nano 1xxx با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-2000: پردازنده VIA Nano 2xxx با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3 و SSSE3. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-3000: پردازنده VIA Nano 3xxx با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.).IP nano-x2 4 پردازنده دو هسته‌ای VIA Nano با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
nano-x4: پردازنده چهار هسته‌ای VIA Nano با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3 و SSE4.1. (هیچ زمان‌بندی‌ای برای این تراشه پیاده‌سازی نشده است.)
lujiazui: پردازنده ZHAOXIN lujiazui با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، FXSR و RDSEED. با وجود اینکه این پردازنده‌ها از AVX و F16C پشتیبانی می‌کنند، اما این موارد به دلایل کارایی توسط "-march=lujiazui" فعال نمی‌شوند.
yongfeng: پردازنده ZHAOXIN yongfeng با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA و LZCNT.
shijidadao: پردازنده ZHAOXIN shijidadao با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای x86-64، MOVBE، MMX، SSE، SSE2، SSE3، SSSE3، SSE4.1، SSE4.2، AVX، POPCNT، AES، PCLMUL، RDRND، XSAVE، XSAVEOPT، FSGSBASE، CX16، ABM، BMI، BMI2، F16C، FXSR، RDSEED، AVX2، FMA، SHA و LZCNT.
geode: پردازنده توکار AMD Geode با پشتیبانی از مجموعه‌دستورهای MMX و 3DNow!.

-mtune=cpu-type: کد تولیدشده را در تمام موارد ممکن، به جز ABI و مجموعه دستورهای دردسترس، برای cpu-type تنظیم و بهینه‌سازی می‌کند. در حالی که انتخاب یک cpu-type خاص، زمان‌بندی دستورها را متناسب با آن تراشه تنظیم می‌کند، کامپایلر هیچ کدی تولید نخواهد کرد که روی نوع ماشین پیش‌فرض قابل اجرا نباشد، مگر اینکه از گزینه -march=cpu-type استفاده کنید. برای مثال، اگر GCC برای i686-pc-linux-gnu پیکربندی شده باشد، گزینه -mtune=pentium4 کدی تولید می‌کند که برای Pentium 4 بهینه شده است اما همچنان روی ماشین‌های i686 اجرا می‌شود.
انتخاب‌های موجود برای cpu-type همانند گزینه‌های -march هستند. علاوه بر این، -mtune از ۲ انتخاب اضافی برای cpu-type پشتیبانی می‌کند:

generic

تولید کدی که برای رایج‌ترین پردازنده‌های IA32/AMD64/EM64T بهینه‌سازی شده است. اگر پردازنده‌ای را که کد شما روی آن اجرا خواهد شد می‌شناسید، باید به‌جای -mtune=generic از گزینه متناظر -mtune یا -march استفاده کنید. اما اگر دقیقاً نمی‌دانید کاربران برنامه شما از چه پردازنده‌ای استفاده خواهند کرد، باید از این گزینه استفاده کنید.

با ورود پردازنده‌های جدید به بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخه جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کد تحت کنترل این گزینه تغییر می‌کند تا پردازنده‌هایی را منعکس کند که در زمان انتشار آن نسخه از GCC رایج‌تر بوده‌اند.

هیچ گزینه -march=generic وجود ندارد زیرا -march مشخص‌کننده مجموعه‌دستورهایی است که کامپایلر می‌تواند استفاده کند، و هیچ مجموعه‌دستور عمومی که برای تمام پردازنده‌ها قابل اعمال باشد وجود ندارد. در مقابل، -mtune پردازنده (یا در این مورد، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) را مشخص می‌کند که کد برای آن بهینه‌سازی می‌شود.

intel

تولید کدی که برای جدیدترین پردازنده‌های Intel بهینه‌سازی شده است، که برای این نسخه از GCC پردازنده‌های Haswell و Silvermont هستند. اگر پردازنده‌ای را که کد شما روی آن اجرا خواهد شد می‌شناسید، باید به‌جای -mtune=intel از گزینه متناظر -mtune یا -march استفاده کنید. اما اگر می‌خواهید برنامه‌تان روی هر دو معماری Haswell و Silvermont عملکرد بهتری داشته باشد، باید از این گزینه استفاده کنید.

با عرضه پردازنده‌های جدید Intel به بازار، رفتار این گزینه تغییر خواهد کرد. بنابراین، اگر به نسخه جدیدتری از GCC ارتقا دهید، تولید کد تحت کنترل این گزینه تغییر می‌کند تا جدیدترین پردازنده‌های Intel در زمان انتشار آن نسخه از GCC را منعکس کند.

هیچ گزینه -march=intel وجود ندارد زیرا -march مشخص‌کننده مجموعه‌دستورهایی است که کامپایلر می‌تواند استفاده کند، و هیچ مجموعه‌دستور مشترکی برای تمام پردازنده‌ها وجود ندارد. در مقابل، -mtune پردازنده (یا در این مورد، مجموعه‌ای از پردازنده‌ها) را مشخص می‌کند که کد برای آن بهینه‌سازی می‌شود.

-mcpu=cpu-type: یک مترادف منسوخ‌شده برای -mtune.
-mfpmath=unit: محاسبات ممیز شناور را برای واحد انتخاب‌شده unit تولید می‌کند. انتخاب‌ها برای unit عبارتند از:

387

استفاده از کمک‌پردازنده ممیز شناور استاندارد 387 که در اکثر تراشه‌ها وجود دارد و در غیر این صورت شبیه‌سازی می‌شود. کدی که با این گزینه کامپایل شود تقریباً در همه‌جا اجرا می‌شود. نتایج موقت به‌جای دقت مشخص‌شده توسط نوع داده، با دقت ۸۰ بیتی محاسبه می‌شوند که باعث ایجاد نتایج اندکی متفاوت در مقایسه با اکثر تراشه‌های دیگر می‌گردد. برای توضیحات دقیق‌تر -ffloat-store را ببینید.

این انتخاب پیش‌فرض برای مقصدهای x86-32 غیر Darwin است.

sse

استفاده از دستورهای اسکالر ممیز شناور موجود در مجموعه‌دستور SSE. این مجموعه‌دستور توسط پردازنده‌های Pentium III و جدیدتر، و در خط تولید AMD توسط تراشه‌های Athlon-4، Athlon XP و Athlon MP پشتیبانی می‌شود. نسخه اولیه مجموعه‌دستور SSE تنها از محاسبات با دقت‌تکی پشتیبانی می‌کند، بنابراین محاسبات با دقت‌مضاعف و دقت‌گسترش‌یافته همچنان با استفاده از 387 انجام می‌شوند. نسخه بعدی که تنها در پردازنده‌های Pentium 4 و تراشه‌های x86-64 AMD موجود است، از محاسبات با دقت‌مضاعف نیز پشتیبانی می‌کند.

برای کامپایلر x86-32، جهت فعال‌سازی افزونه‌های SSE و اثرگذار ساختن این گزینه، باید از سوئیچ‌های -march=cpu-type، -msse یا -msse2 استفاده کنید. برای کامپایلر x86-64، این افزونه‌ها به‌طور پیش‌فرض فعال هستند.

کد حاصل در اکثر موارد باید به میزان قابل‌توجهی سریع‌تر باشد و از مشکلات ناپایداری عددی کدهای 387 جلوگیری کند، اما ممکن است برخی از کدهای موجود را که انتظار دارند مقادیر موقت ۸۰ بیتی باشند، دچار مشکل کند.

این انتخاب پیش‌فرض برای کامپایلر x86-64، مقصدهای x86-32 در Darwin، و همچنین انتخاب پیش‌فرض برای مقصدهای x86-32 با مجموعه‌دستور SSE2 در هنگام فعال بودن -ffast-math است.

sse,387

sse+387

both

تلاش برای استفاده همزمان از هر دو مجموعه‌دستور. این کار به‌طور مؤثری تعداد ثبات‌های موجود و در تراشه‌هایی با واحدهای اجرایی مجزا برای 387 و SSE، منابع اجرایی را دو برابر می‌کند. با احتیاط از این گزینه استفاده کنید چرا که هنوز آزمایشی است، زیرا تخصیص‌دهنده ثبات GCC واحدهای عملکردی مجزا را به‌خوبی مدل‌سازی نمی‌کند و منجر به عملکرد ناپایدار می‌شود.

-masm=dialect

تولید دستورهای اسمبلی خروجی با استفاده از گویش (dialect) انتخاب‌شده. همچنین بر اینکه چه گویشی برای "asm" پایه و "asm" گسترش‌یافته استفاده شود اثر می‌گذارد. انتخاب‌های پشتیبانی‌شده (به ترتیب گویش) عبارتند از att یا intel. پیش‌فرض att است. سیستم‌عامل Darwin از intel پشتیبانی نمی‌کند.

-mieee-fp

-mno-ieee-fp

کنترل اینکه آیا کامپایلر از مقایسه‌های ممیز شناور IEEE استفاده کند یا خیر. این مقایسه‌ها حالتی را که در آن نتیجه مقایسه نامرتب (unordered) است، به‌درستی مدیریت می‌کنند.

-m80387

تولید خروجی حاوی دستورهای 80387 برای ممیز شناور.

-mno-80387

-mlarge-data-threshold=threshold

تولید خروجی حاوی فراخوانی‌های کتابخانه‌ای برای ممیز شناور.

هشدار: کتابخانه‌های مورد نیاز بخشی از GCC نیستند. به‌طور معمول از امکانات کامپایلر C مرسوم ماشین استفاده می‌شود، اما این کار نمی‌تواند مستقیماً در کامپایل متقاطع (cross-compilation) انجام شود. شما باید تمهیدات لازم را برای فراهم کردن توابع کتابخانه‌ای مناسب جهت کامپایل متقاطع در نظر بگیرید.

در ماشین‌هایی که یک تابع نتایج ممیز شناور را در پشته ثبات 80387 بازمی‌گرداند، حتی در صورت استفاده از -msoft-float نیز ممکن است برخی کدهای دستوری (opcode) ممیز شناور تولید شوند.

-mno-fp-ret-in-387

عدم استفاده از ثبات‌های FPU برای مقادیر بازگشتی توابع.

قرارداد فراخوانی معمول به‌این‌صورت است که مقادیر بازگشتی توابع از نوع "float" و "double" حتی در صورت نبود FPU در یک ثبات FPU قرار می‌گیرند؛ با این ایده که سیستم‌عامل باید یک FPU را شبیه‌سازی کند.

گزینه -mno-fp-ret-in-387 باعث می‌شود چنین مقادیری به‌جای آن در ثبات‌های معمولی CPU بازگردانده شوند.

-mno-fancy-math-387

برخی از شبیه‌سازهای 387 از دستورهای "sin"، "cos" و "sqrt" برای 387 پشتیبانی نمی‌کنند. این گزینه را مشخص کنید تا از تولید این دستورها جلوگیری شود. این گزینه زمانی که -march نشان دهد CPU مقصد همیشه دارای FPU است و در نتیجه نیازی به شبیه‌سازی دستور ندارد، نادیده گرفته می‌شود (لغو می‌شود). این دستورها تولید نمی‌شوند مگر اینکه از سوئیچ -funsafe-math-optimizations نیز استفاده کنید..IP -malign-double 4

-mno-align-double

کنترل این‌که آیا GCC متغیرهای "double"، "long double" و "long long" را روی مرز دو کلمه‌ای یا یک کلمه‌ای هم‌تراز کند یا خیر. هم‌تراز کردن متغیرهای "double" روی یک مرز دو کلمه‌ای کدی تولید می‌کند که روی پردازنده‌های Pentium تا حدی سریع‌تر اجرا می‌شود، اما حافظه بیشتری مصرف می‌کند.

روی x86-64، گزینه -malign-double به‌طور پیش‌فرض فعال است.

هشدار: اگر از سوئیچ -malign-double استفاده کنید، ساختارهای شامل انواع داده بالا، به نحوی متفاوت با مشخصات منتشرشده رابط باینری کاربردی (ABI) برای x86-32 هم‌تراز می‌شوند و از نظر باینری با ساختارهای موجود در کدهایی که بدون این سوئیچ کامپایل شده‌اند سازگار نخواهند بود.

-m96bit-long-double

-m128bit-long-double

این سوئیچ‌ها اندازه نوع داده "long double" را کنترل می‌کنند. رابط باینری کاربردی x86-32 اندازه آن را ۹۶ بیت تعیین می‌کند، بنابراین -m96bit-long-double در حالت ۳۲ بیتی پیش‌فرض است.

معماری‌های مدرن‌تر (Pentium و جدیدتر) ترجیح می‌دهند که "long double" روی یک مرز ۸ یا ۱۶ بایتی هم‌تراز شود. در آرایه‌ها یا ساختارهای مطابق با ABI، این امر امکان‌پذیر نیست. بنابراین، مشخص کردن -m128bit-long-double نوع "long double" را با افزودن یک صفر ۳۲ بیتی اضافی، روی یک مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز می‌کند.

در کامپایلر x86-64، گزینه -m128bit-long-double انتخاب پیش‌فرض است، زیرا ABI آن مشخص می‌کند که "long double" روی مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز شود.

توجه داشته باشید که هیچ‌یک از این گزینه‌ها دقت بیشتری نسبت به استاندارد ۸۰ بیتی x87 برای "long double" فراهم نمی‌کنند.

هشدار: اگر مقدار پیش‌فرض را برای ABI مقصد بازنویسی کنید، این کار اندازه ساختارها و آرایه‌های حاوی متغیرهای "long double" را تغییر داده و همچنین قرارداد فراخوانی تابع را برای توابعی که "long double" دریافت می‌کنند اصلاح می‌نماید. در نتیجه، آن‌ها با کدهایی که بدون این سوئیچ کامپایل شده‌اند از نظر باینری سازگار نخواهند بود.

-mlong-double-64

-mlong-double-80

-mlong-double-128

این سوئیچ‌ها اندازه نوع داده "long double" را کنترل می‌کنند. اندازه ۶۴ بیت، نوع "long double" را معادل نوع "double" می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای کتابخانه C بیونیک (Bionic C library) ۳۲ بیتی است. اندازه ۱۲۸ بیت، نوع "long double" را معادل نوع "__float128" می‌کند. این حالت پیش‌فرض برای کتابخانه Bionic C ۶۴ بیتی است.

-malign-data=type

چگونگی هم‌تراز کردن متغیرها توسط GCC را کنترل می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از: compat که از مقدار هم‌ترازی افزایش‌یافته سازگار با GCC 4.8 و پیش از آن استفاده می‌کند، abi که از مقدار هم‌ترازی تعیین‌شده در psABI استفاده می‌کند، و cacheline که از مقدار هم‌ترازی افزایش‌یافته برای مطابقت با اندازه خط حافظه نهان (cache line) بهره می‌گیرد. compat مقدار پیش‌فرض است.

هنگامی که -mcmodel=medium یا -mcmodel=large مشخص شده باشد، اشیاء داده بزرگ‌تر از threshold در بخش‌های داده بزرگ (large data sections) قرار می‌گیرند. مقدار پیش‌فرض 65535 است.

-mrtd

از یک قرارداد فراخوانی تابع متفاوت استفاده می‌کند که در آن، توابعی با تعداد ثابتی از آرگومان‌ها، با دستورالعمل "ret num" برمی‌گردند که هنگام بازگشت، آرگومان‌ها را از پشته خارج (pop) می‌کند. این کار یک دستورالعمل در بخش فراخواننده صرفه‌جویی می‌کند، زیرا نیازی به خارج کردن آرگومان‌ها در آنجا نخواهد بود.

می‌توانید با استفاده از صفت تابع "stdcall" مشخص کنید که یک تابع خاص با این توالی فراخوانی شود. همچنین می‌توانید با به‌کارگیری صفت تابع "cdecl"، گزینه -mrtd را لغو و بازنویسی کنید.

هشدار: این قرارداد فراخوانی با آنچه به‌طور معمول در Unix استفاده می‌شود ناسازگار است، بنابراین اگر نیاز به فراخوانی کتابخانه‌های کامپایل‌شده با کامپایلر Unix دارید، نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

همچنین، باید پیش‌نمونه (prototype) مناسبی برای تمام توابعی که تعداد متغیری از آرگومان‌ها را دریافت می‌کنند (از جمله "printf") فراهم کنید؛ در غیر این صورت، کد نادرستی برای فراخوانی آن توابع تولید می‌شود.

علاوه بر این، اگر تابعی را با آرگومان‌های بیش از حد فراخوانی کنید، کدی کاملاً نادرست تولید خواهد شد. (در شرایط عادی، آرگومان‌های اضافه بدون مشکل نادیده گرفته می‌شوند.)

-mregparm=num

تعداد ثبات‌هایی را که برای انتقال آرگومان‌های عدد صحیح استفاده می‌شوند کنترل می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، هیچ ثباتی برای انتقال آرگومان‌ها به کار نمی‌رود و حداکثر می‌توان از ۳ ثبات استفاده کرد. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع مشخص با استفاده از صفت تابع "regparm" کنترل نمایید.

هشدار: اگر از این سوئیچ استفاده کنید و num غیرصفر باشد، باید تمام ماژول‌ها از جمله هرگونه کتابخانه را با همان مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی (startup) نیز می‌شود.

-msseregparm

از قراردادهای انتقال ثبات SSE برای آرگومان‌ها و مقادیر بازگشتی float و double استفاده می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از صفت تابع "sseregparm" کنترل نمایید.

هشدار: در صورت استفاده از این سوئیچ، باید تمام ماژول‌ها از جمله هرگونه کتابخانه را با همان مقدار بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mvect8-ret-in-mem

بردارهای ۸ بایتی را به جای ثبات‌های MMX در حافظه بازمی‌گرداند. این حالت در VxWorks پیش‌فرض است تا با ABI کامپایلرهای Sun Studio تا نسخه ۱۲ مطابقت داشته باشد. تنها در صورتی از این گزینه استفاده کنید که نیازمند حفظ سازگاری با کدهای موجودِ تولیدشده توسط آن نسخه‌های قبلی کامپایلر یا نسخه‌های قدیمی‌تر GCC باشید.

-mpc32

-mpc64

-mpc80

دقت ممیز شناور 80387 را روی ۳۲، ۶۴ یا ۸۰ بیت تنظیم می‌کند. هنگامی که -mpc32 مشخص شود، بخش معنادار (مانتیس) نتایج عملیات ممیز شناور به ۲۴ بیت گرد می‌شود (دقت یگانه)؛ -mpc64 مانتیس نتایج عملیات ممیز شناور را به ۵۳ بیت گرد می‌کند (دقت مضاعف) و -mpc80 مانتیس نتایج را به ۶۴ بیت گرد می‌کند (دقت مضاعف گسترده) که مقدار پیش‌فرض است. با استفاده از این گزینه، عملیات ممیز شناور در دقت‌های بالاتر بدون تنظیم صریح کلمه کنترلی FPU در دسترس برنامه‌نویس نخواهد بود.

تنظیم گرد کردن عملیات ممیز شناور به مقداری کمتر از مقدار پیش‌فرض ۸۰ بیتی می‌تواند سرعت اجرای برخی برنامه‌ها را ۲٪ یا بیشتر بهبود بخشد. توجه داشته باشید که برخی کتابخانه‌های ریاضی فرض می‌کنند عملیات ممیز شناور با دقت گسترده (۸۰ بیتی) به‌طور پیش‌فرض فعال است؛ روتین‌های چنین کتابخانه‌هایی ممکن است در صورت استفاده از این گزینه برای تنظیم دقت به مقداری کمتر از دقت گسترده، معمولاً به دلیل پدیده‌ای به نام «ابطال فاجعه‌بار» (catastrophic cancellation)، با افت دقت چشمگیری روبه‌رو شوند.

-mdaz-ftz

پرچم‌های flush-to-zero (FTZ) و denormals-are-zero (DAZ) در ثبات MXCSR برای کنترل محاسبات ممیز شناور به کار می‌روند. دستورالعمل‌های SSE و AVX، شامل دستورالعمل‌های اسکالر و برداری، در صورت تعیین -mdaz-ftz می‌توانند از فعال‌سازی پرچم‌های FTZ و DAZ بهره‌مند شوند. زمانی که -mno-daz-ftz یا -shared مشخص شده است، پرچم‌های FTZ/DAZ را تنظیم نکنید؛ گزینه -mdaz-ftz حتی همراه با -shared نیز پرچم‌های FTZ/DAZ را فعال خواهد کرد.

-mstackrealign

پشته را در بدو ورود دوباره هم‌تراز می‌کند. در x86، گزینه -mstackrealign یک مقدمه و مؤخره جایگزین تولید می‌کند که در صورت لزوم، پشته زمان اجرا را مجدداً هم‌تراز می‌سازد. این کار امکان ترکیب کدهای قدیمی که هم‌ترازی ۴ بایتی پشته را حفظ می‌کنند، با کدهای مدرنی که جهت سازگاری با SSE هم‌ترازی ۱۶ بایتی را نگه می‌دارند فراهم می‌آورد. همچنین صفت "force_align_arg_pointer" را که برای توابع منفرد قابل اعمال است، مشاهده نمایید.

-mpreferred-stack-boundary=num

تلاش می‌کند مرز پشته را روی مرز ۲ به توان num بایت هم‌تراز نگه دارد. اگر -mpreferred-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقدار پیش‌فرض ۴ است (۱۶ بایت یا ۱۲۸ بیت).

هشدار: هنگام تولید کد برای معماری x86-64 با افزونه‌های غیرفعال SSE، می‌توان از -mpreferred-stack-boundary=3 برای نگه داشتن مرز پشته روی هم‌ترازی ۸ بایتی استفاده کرد. از آنجا که ABI معماری x86-64 نیازمند هم‌ترازی ۱۶ بایتی پشته است، این پیکربندی مغایر با ABI بوده و هدف از آن صرفاً استفاده در محیط‌های کنترل‌شده‌ای است که فضای پشته در آن‌ها محدودیتی اساسی به شمار می‌رود. این گزینه در صورتی که توابع کامپایل‌شده با هم‌ترازی ۱۶ بایتی (مانند توابع متعلق به یک کتابخانه استاندارد) با پشته‌ای ناتراز فراخوانی شوند، منجر به تولید کد نادرست می‌شود. در این وضعیت، دستورالعمل‌های SSE ممکن است به تله‌های دسترسی نامتقارن/ناتراز به حافظه (misaligned memory access traps) منجر شوند. علاوه بر این، آرگومان‌های متغیر برای اشیاء با هم‌ترازی ۱۶ بایتی (شامل x87 long double و __int128) به‌طور نادرست مدیریت می‌شوند که خروجی‌های غلطی به همراه خواهد داشت. باید تمام ماژول‌ها، از جمله هرگونه کتابخانه را با -mpreferred-stack-boundary=3 بسازید. این امر شامل کتابخانه‌های سیستم و ماژول‌های راه‌اندازی نیز می‌شود.

-mincoming-stack-boundary=num

فرض می‌کند که پشته ورودی روی مرز ۲ به توان num بایت هم‌تراز شده است. اگر -mincoming-stack-boundary مشخص نشده باشد، مقدار تعیین‌شده توسط -mpreferred-stack-boundary به کار گرفته می‌شود.

در Pentium و Pentium Pro، مقادیر "double" و "long double" باید روی یک مرز ۸ بایتی هم‌تراز شوند (نگاه کنید به -malign-double)؛ در غیر این صورت افت کارایی قابل‌توجهی در زمان اجرا رخ خواهد داد. در Pentium III، نوع داده Streaming SIMD Extension (SSE) یعنی "__m128" در صورتی که با مرز ۱۶ بایتی هم‌تراز نباشد، ممکن است به‌درستی کار نکند.

برای اطمینان از هم‌ترازی مناسب این مقادیر روی پشته، مرز پشته باید حداقل به اندازه مورد نیازِ هر مقداری که روی پشته ذخیره می‌شود هم‌تراز باشد. علاوه بر این، تمام توابع باید به‌گونه‌ای تولید شوند که پشته را هم‌تراز نگه دارند. از این رو، فراخوانی تابعی که با مرز ترجیحی پشته بالاتر کامپایل شده از درون تابعی که با مرز ترجیحی پشته پایین‌تر کامپایل شده است، به احتمال بسیار زیاد پشته را ناتراز خواهد کرد. توصیه می‌شود کتابخانه‌هایی که از توابع بازخوان (callbacks) استفاده می‌کنند همواره تنظیمات پیش‌فرض را به کار گیرند.

این هم‌ترازی مازاد، فضای بیشتری از پشته مصرف می‌کند و عموماً حجم کد را افزایش می‌دهد. کدهایی که نسبت به مصرف فضای پشته حساس هستند، مانند سیستم‌های تعبیه‌شده (embedded systems) و هسته‌های سیستم‌عامل، ممکن است مایل باشند هم‌ترازی ترجیحی را به -mpreferred-stack-boundary=2 کاهش دهند..IP -mmmx 4

-mavx512vpopcntdq

-mavx512vp2intersect

این سوئیچ‌ها استفاده از دستورالعمل‌ها را در مجموعه‌های دستورالعمل گسترش‌یافته MMX، SSE، AVX512CD، AVX512VL، AVX512BW، AVX512DQ، AVX512IFMA، AVX512VBMI، SHA، AES، PCLMUL، CLFLUSHOPT، CLWB، FSGSBASE، PTWRITE، RDRND، F16C، FMA، PCONFIG، WBNOINVD، FMA4، PREFETCHW، RDPID، RDSEED، SGX، XOP، LWP، 3DNow!، 3DNow! بهبودیافته، POPCNT، ABM، ADX، BMI، BMI2، LZCNT، FXSR، XSAVE، XSAVEOPT، XSAVEC، XSAVES، RTM، HLE، TBM، MWAITX، CLZERO، PKU، AVX512VBMI2، GFNI، VAES، WAITPKG، VPCLMULQDQ، AVX512BITALG، MOVDIRI، MOVDIR64B، AVX512BF16، ENQCMD، AVX512VPOPCNTDQ، AVX512VNNI، SERIALIZE، UINTR، HRESET، AMXTILE، AMXINT8، AMXBF16، KL، WIDEKL، AVXVNNI، AVX512-FP16، AVXIFMA، AVXVNNIINT8، AVXNECONVERT، CMPCCXADD، AMX-FP16، PREFETCHI، RAOINT، AMX-COMPLEX، AVXVNNIINT16، SM3، SHA512، SM4، APX_F، USER_MSR، AVX10.1، AVX10.2، AMX-AVX512، AMX-TF32، AMX-TRANSPOSE، AMX-FP8، MOVRS، AMX-MOVRS یا CLDEMOTE فعال می‌کنند. هر کدام دارای یک گزینه متناظر -mno- برای غیرفعال کردن استفاده از این دستورالعمل‌ها هستند.

این گسترش‌ها همچنین به صورت توابع درونی (built-in) در دسترس هستند: برای جزئیات توابع فعال و غیرفعال‌شده توسط این سوئیچ‌ها، x86 Built-in Functions را ببینید.

توجه داشته باشید که -msse4 پشتیبانی از هر دو SSE4.1 و SSE4.2 را فعال می‌کند، در حالی که -mno-sse4 آن ویژگی‌ها را غیرفعال می‌کند؛ هیچ‌یک از این دو حالت بر پشتیبانی از SSE4A، که به طور جداگانه با -msse4a کنترل می‌شود، تأثیری ندارند.

برای تولید خودکار دستورالعمل‌های SSE/SSE2 از کدهای ممیز شناور (در مقایسه با دستورالعمل‌های 387)، گزینه -mfpmath=sse را ببینید.

هنگامی که -mavx استفاده می‌شود، GCC دستورالعمل‌های SSEx را سرکوب می‌کند. در عوض، در صورت نیاز دستورالعمل‌های جدید AVX یا معادل AVX را برای تمام دستورالعمل‌های SSEx تولید می‌کند.

این گزینه‌ها به GCC امکان می‌دهند تا از این دستورالعمل‌های گسترش‌یافته در کد تولیدشده استفاده کند، حتی بدون -mfpmath=sse. برنامه‌هایی که تشخیص پردازنده را در زمان اجرا انجام می‌دهند، باید فایل‌های جداگانه‌ای را برای هر معماری پشتیبانی‌شده، با استفاده از پرچم‌های مناسب کامپایل کنند. به ویژه، فایلی که شامل کد تشخیص پردازنده است باید بدون این گزینه‌ها کامپایل شود.

-mdump-tune-features

این گزینه به GCC دستور می‌دهد نام ویژگی‌های تنظیم کارایی x86 و تنظیمات پیش‌فرض را تخلیه (dump) کند. این نام‌ها می‌توانند در -mtune-ctrl=feature-list استفاده شوند.

-mtune-ctrl=feature-list

این گزینه برای اعمال کنترل دقیق و ریزدانه بر روی ویژگی‌های تولید کد x86 استفاده می‌شود. feature-list فهرستی از نام‌های feature است که با کاما از هم جدا شده‌اند. همچنین -mdump-tune-features را ببینید. در صورت تعیین، چنانچه قبل از feature علامت ^ نیامده باشد فعال می‌شود، در غیر این صورت خاموش می‌گردد. -mtune-ctrl=feature-list برای استفاده توسط توسعه‌دهندگان GCC در نظر گرفته شده است. استفاده از آن ممکن است به مسیرهای کدی منجر شود که توسط آزمون‌ها پوشش داده نشده‌اند و می‌تواند احتمالاً به خطاهای داخلی کامپایلر (ICE) یا خطاهای زمان اجرا بیانجامد.

-mno-default

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که تمام ویژگی‌های قابل تنظیم را غیرفعال کند. همچنین -mtune-ctrl=feature-list و -mdump-tune-features را ببینید.

-mcld

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که در مقدمه (prologue) توابعی که از دستورالعمل‌های رشته‌ای استفاده می‌کنند، یک دستورالعمل "cld" صادر کند. دستورالعمل‌های رشته‌ای برای انتخاب بین حالت افزایش خودکار یا کاهش خودکار به پرچم DF وابسته هستند. در حالی که ABI مشخص می‌کند که پرچم DF باید در بدو ورود به تابع پاک شود، برخی سیستم‌های عامل با پاک نکردن پرچم DF در توزیع‌کننده‌های استثنای (exception dispatchers) خود، این مشخصات را نقض می‌کنند. ممکن است گرداننده استثنا با پرچم DF تنظیم‌شده فراخوانی شود که هنگام استفاده از دستورالعمل‌های رشته‌ای منجر به جهت‌گیری نادرست خواهد شد. این گزینه می‌تواند در مقصدهای ۳۲ بیتی x86 با پیکربندی GCC از طریق گزینه پیکربندی --enable-cld به طور پیش‌فرض فعال شود. در این حالت، تولید دستورالعمل‌های "cld" را می‌توان با گزینه کامپایلر -mno-cld لغو کرد.

-mvzeroupper

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که پیش از انتقال جریان کنترل به خارج از تابع، یک دستورالعمل "vzeroupper" صادر کند تا جریمه گذار از AVX به SSE را به حداقل رسانده و همچنین توابع ذاتی (intrinsics) غیرضروری "zeroupper" را حذف نماید.

-mprefer-avx128

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که در بردارساز خودکار (auto-vectorizer) به جای دستورالعمل‌های ۲۵۶ بیتی AVX، از دستورالعمل‌های ۱۲۸ بیتی AVX استفاده کند.

-mprefer-vector-width=opt

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که در دستورالعمل‌ها به جای مقدار پیش‌فرض در پلتفرم انتخاب‌شده، از عرض بردار opt بیتی استفاده کند.

-mpartial-vector-fp-math

این گزینه به GCC امکان می‌دهد عملیات ممیز شناوری تولید کند که ممکن است بر مجموعه پرچم‌های وضعیت ممیز شناور در بردارهای جزئی (partial vectors) تأثیر بگذارد، جایی که عناصر بردار در بخش پایینی رجیستر ۱۲۸ بیتی SSE قرار دارند. مگر اینکه -fno-trapping-math مشخص شده باشد، کامپایلر با پاکسازی تمام عملوندهای ورودی به گونه‌ای که در بخش بالایی استفاده‌نشده رجیستر برداری دارای صفر باشند، رفتار صحیح را تضمین می‌کند. توجه داشته باشید که با استفاده از توابع درونی یا اسمبلی درون‌خطی (inline assembly) با آرگومان‌های بردار جزئی، مقادیر NaN، غیرنرمال (denormal) یا نامعتبر می‌توانند به بخش بالایی بردار نشت کرده و در صورت فعال بودن -fno-trapping-math، مشکلات کارایی بالقوه ایجاد کنند. این مشکلات را می‌توان با پاکسازی دستی بخش بالایی رجیستر آرگومان بردار جزئی، یا با استفاده از -mdaz-ftz برای تنظیم پرچم denormals-are-zero (DAZ) در رجیستر MXCSR کاهش داد.

این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است.

-mmove-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که حداکثر تعداد بیت‌هایی را که می‌توانند به طور کارآمد از حافظه به حافظه منتقل شوند، روی bits تنظیم کند. مقادیر معتبر برای bits عبارتند از 128، 256 و 512.

-mstore-max=bits

این گزینه به GCC دستور می‌دهد که حداکثر تعداد بیت‌هایی را که می‌توانند به طور کارآمد در حافظه ذخیره شوند، روی bits تنظیم کند. مقادیر معتبر برای bits عبارتند از 128، 256 و 512.

none: هیچ محدودیت اضافی به جز آنچه توسط پلتفرم انتخاب‌شده تعیین شده، به GCC اعمال نمی‌شود.
128: ترجیح دادن عرض بردار ۱۲۸ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
256: ترجیح دادن عرض بردار ۲۵۶ بیتی برای دستورالعمل‌ها.
512: ترجیح دادن عرض بردار ۵۱۲ بیتی برای دستورالعمل‌ها.

-mnoreturn-no-callee-saved-registers

این گزینه توابع دارای مشخصه "noreturn" یا مشخص‌کننده "_Noreturn" را از این طریق بهینه‌سازی می‌کند که در مقدمه تابع از ذخیره رجیسترهای حفظ‌شده توسط فراخوانده‌شونده (callee-saved) که در تابع استفاده شده‌اند (به جز رجیستر "BP") صرف‌نظر می‌کند. این گزینه می‌تواند در اشکال‌زدایی فراخواننده تابع "noreturn" یا هر تابعی در سطوح بالاتر پشته فراخوانی اختلال ایجاد کند، بنابراین به طور پیش‌فرض فعال نیست.

-mcx16

این گزینه به GCC امکان می‌دهد دستورالعمل‌های "CMPXCHG16B" را در کد ۶۴ بیتی تولید کند تا عملیات مقایسه و جابجایی (compare-and-exchange) را بر روی اشیاء ۱۲۸ بیتی هم‌تراز با ۱۶ بایت پیاده‌سازی نماید. این ویژگی برای به‌روزرسانی‌های اتمیک ساختارهای داده‌ای که اندازه آن‌ها از یک کلمه ماشین فراتر می‌رود، مفید است. کامپایلر از این دستورالعمل برای پیاده‌سازی __sync Builtins استفاده می‌کند. با این حال، برای __atomic Builtins که روی اعداد صحیح ۱۲۸ بیتی عمل می‌کنند، همواره از یک فراخوانی کتابخانه‌ای استفاده می‌شود.

-msahf

این گزینه تولید دستورالعمل‌های "SAHF" را در کد ۶۴ بیتی فعال می‌کند. پردازنده‌های اولیه Intel Pentium 4 با پشتیبانی از Intel 64، پیش از معرفی گام Pentium 4 G1 در دسامبر ۲۰۰۵، فاقد دستورالعمل‌های "LAHF" و "SAHF" بودند که توسط AMD64 پشتیبانی می‌شوند. این‌ها به ترتیب دستورالعمل‌های بارگذاری و ذخیره‌سازی برای برخی از پرچم‌های وضعیت هستند. در حالت ۶۴ بیتی، دستورالعمل "SAHF" برای بهینه‌سازی توابع درونی "fmod"، "drem"، و "remainder" استفاده می‌شود؛ برای جزئیات به Other Builtins مراجعه کنید.

-mmovbe

این گزینه استفاده از دستورالعمل "movbe" را برای بهینه‌سازی جابجایی ترتیبی بایت‌ها (byte swapping) در موجودیت‌های چهار و هشت بایتی فعال می‌کند.

-mshstk

گزینه -mshstk توابع درونی پشته سایه (shadow stack) برگرفته از فناوری اعمال جریان کنترل (CET) در معماری x86 را فعال می‌کند.

-mcrc32

این گزینه توابع درونی "__builtin_ia32_crc32qi"، "__builtin_ia32_crc32hi"، "__builtin_ia32_crc32si" و "__builtin_ia32_crc32di" را برای تولید دستورالعمل ماشین "crc32" فعال می‌کند.

-mmwait

این گزینه توابع درونی "__builtin_ia32_monitor" و "__builtin_ia32_mwait" را برای تولید دستورالعمل‌های ماشین "monitor" و "mwait" فعال می‌کند.

-mrecip

این گزینه استفاده از دستورالعمل‌های "RCPSS" و "RSQRTSS" (و گونه‌های برداری‌شده آن‌ها "RCPPS" و "RSQRTPS") را با یک مرحله نیوتن-رافسون اضافی برای افزایش دقت، به جای "DIVSS" و "SQRTSS" (و گونه‌های برداری‌شده آن‌ها) برای آرگومان‌های ممیز شناور با دقت یگانه فعال می‌کند. این دستورالعمل‌ها تنها زمانی تولید می‌شوند که -funsafe-math-optimizations همراه با -ffinite-math-only و -fno-trapping-math فعال شده باشد. توجه داشته باشید در حالی که توان عملیاتی (throughput) این توالی بالاتر از توان عملیاتی دستورالعمل‌های غیرمعکوس است، دقت توالی می‌تواند تا ۲ ulp کاهش یابد (به عنوان مثال، معکوس ۱.۰ برابر با ۰.۹۹۹۹۹۹۹۴ خواهد بود).

توجه داشته باشید که GCC پیشاپیش عبارت "1.0f/sqrtf(x)" را بر حسب "RSQRTSS" (یا "RSQRTPS") با پرچم -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) پیاده‌سازی می‌کند و به -mrecip نیازی ندارد.

همچنین توجه داشته باشید که GCC توالی فوق را با مرحله اضافی نیوتن-رافسون برای تقسیم برداری با دقت یگانه و sqrtf(x) برداری‌شده، پیشاپیش با پرچم -ffast-math (یا ترکیب گزینه‌های فوق) صادر می‌کند و نیازی به -mrecip ندارد..IP -mrecip=opt 4 این گزینه مشخص می‌کند کدام دستورالعمل‌های برآورد معکوس (reciprocal estimate) می‌توانند استفاده شوند. opt فهرستی از گزینه‌ها است که با کاما از هم جدا شده‌اند، و می‌تواند با یک ! برای معکوس کردن گزینه پیشوند شود:

all: فعال‌سازی تمام دستورالعمل‌های برآورد.
default: فعال‌سازی دستورالعمل‌های پیش‌فرض، معادل با -mrecip.
none: غیرفعال‌سازی تمام دستورالعمل‌های برآورد، معادل با -mno-recip.
div: فعال‌سازی تقریب برای تقسیم اسکالر.
vec-div: فعال‌سازی تقریب برای تقسیم برداری.
sqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشه دوم (جذر) اسکالر.
vec-sqrt: فعال‌سازی تقریب برای ریشه دوم (جذر) برداری.

بنابراین، برای مثال، -mrecip=all,!sqrt تمام تقریب‌های معکوس را به جز ریشه دوم فعال می‌کند.

-mveclibabi=type

نوع ABI مورد استفاده برای برداری‌سازی توابع درونی (intrinsics) با استفاده از یک کتابخانه خارجی را مشخص می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده برای type عبارتند از svml برای کتابخانه محاسبات برداری کوتاه Intel، مقدار aocl برای کتابخانه ریاضی (LibM) متعلق به AMD Optimizing CPU Libraries (AOCL) و acml برای کتابخانه ریاضی منسوخ‌شده AMD core math library (که AOCL-LibM جانشین آن است). برای استفاده از این گزینه، باید هر دو گزینه -ftree-vectorize و -funsafe-math-optimizations فعال باشند، و یک کتابخانه سازگار با ABI مربوط به SVML یا ACML باید در زمان پیوند مشخص شود.

در حال حاضر GCC فراخوانی‌هایی را به "vmldExp2"، "vmldLn2"، "vmldLog102"، "vmldPow2"، "vmldTanh2"، "vmldTan2"، "vmldAtan2"، "vmldAtanh2"، "vmldCbrt2"، "vmldSinh2"، "vmldSin2"، "vmldAsinh2"، "vmldAsin2"، "vmldCosh2"، "vmldCos2"، "vmldAcosh2"، "vmldAcos2"، "vmlsExp4"، "vmlsLn4"، "vmlsLog104"، "vmlsPow4"، "vmlsTanh4"، "vmlsTan4"، "vmlsAtan4"، "vmlsAtanh4"، "vmlsCbrt4"، "vmlsSinh4"، "vmlsSin4"، "vmlsAsinh4"، "vmlsAsin4"، "vmlsCosh4"، "vmlsCos4"، "vmlsAcosh4" و "vmlsAcos4" برای نوع تابع متناظر در زمان استفاده از -mveclibabi=svml، "amd_vrs4_acosf"، "amd_vrs16_acosf"، "amd_vrd8_asin"، "amd_vrs4_asinf"، "amd_vrs8_asinf"، "amd_vrs16_asinf"، "amd_vrd2_atan"، "amd_vrd8_atan"، "amd_vrs4_atanf"، "amd_vrs8_atanf"، "amd_vrs16_atanf"، "amd_vrd2_cos"، "amd_vrd4_cos"، "amd_vrd8_cos"، "amd_vrs4_cosf"، "amd_vrs8_cosf"، "amd_vrs16_cosf"، "amd_vrs4_coshf"، "amd_vrs8_coshf"، "amd_vrd2_erf"، "amd_vrd4_erf"، "amd_vrd8_erf"، "amd_vrs4_erff"، "amd_vrs8_erff"، "amd_vrs16_erff"، "amd_vrd2_exp"، "amd_vrd4_exp"، "amd_vrd8_exp"، "amd_vrs4_expf"، "amd_vrs8_expf"، "amd_vrs16_expf"، "amd_vrd2_exp10"، "amd_vrs4_exp10f"، "amd_vrd2_exp2"، "amd_vrd4_exp2"، "amd_vrd8_exp2"، "amd_vrs4_exp2f"، "amd_vrs8_exp2f"، "amd_vrs16_exp2f"، "amd_vrs4_expm1f"، "amd_vrd2_log"، "amd_vrd4_log"، "amd_vrd8_log"، "amd_vrs4_logf"، "amd_vrs8_logf"، "amd_vrs16_logf"، "amd_vrd2_log10"، "amd_vrs4_log10f"، "amd_vrs8_log10f"، "amd_vrs16_log10f"، "amd_vrd2_log1p"، "amd_vrs4_log1pf"، "amd_vrd2_log2"، "amd_vrd4_log2"، "amd_vrd8_log2"، "amd_vrs4_log2f"، "amd_vrs8_log2f"، "amd_vrs16_log2f"، "amd_vrd2_pow"، "amd_vrd4_pow"، "amd_vrd8_pow"، "amd_vrs4_powf"، "amd_vrs8_powf"، "amd_vrs16_powf"، "amd_vrd2_sin"، "amd_vrd4_sin"، "amd_vrd8_sin"، "amd_vrs4_sinf"، "amd_vrs8_sinf"، "amd_vrs16_sinf"، "amd_vrd2_tan"، "amd_vrd4_tan"، "amd_vrd8_tan"، "amd_vrs16_tanf"، "amd_vrs4_tanhf"، "amd_vrs8_tanhf"، "amd_vrs16_tanhf" برای نوع تابع متناظر در زمان استفاده از -mveclibabi=aocl، و "__vrd2_sin"، "__vrd2_cos"، "__vrd2_exp"، "__vrd2_log"، "__vrd2_log2"، "__vrd2_log10"، "__vrs4_sinf"، "__vrs4_cosf"، "__vrs4_expf"، "__vrs4_logf"، "__vrs4_log2f"، "__vrs4_log10f" و "__vrs4_powf" را برای نوع تابع متناظر در زمان استفاده از -mveclibabi=acml صادر می‌کند.

-mabi=name

تولید کد برای قرارداد فراخوانی (calling convention) مشخص‌شده. مقادیر مجاز عبارتند از sysv برای ABI مورد استفاده در GNU/Linux و سایر سیستم‌ها، و ms برای Microsoft ABI. پیش‌فرض این است که هنگام هدف قرار دادن Microsoft Windows از Microsoft ABI و در سایر سیستم‌ها از SysV ABI استفاده شود. می‌توانید این رفتار را برای توابع خاص با استفاده از مشخصه‌های تابع "ms_abi" و "sysv_abi" کنترل کنید.

-mforce-indirect-call

تمام فراخوانی‌های توابع را مجبور به غیرمستقیم بودن می‌کند. این گزینه هنگام استفاده از Intel Processor Trace که اطلاعات زمان‌بندی دقیق‌تری را برای فراخوانی‌های توابع تولید می‌کند، مفید است.

-mmanual-endbr

دستورالعمل ENDBR را در ورودی تابع تنها از طریق مشخصه تابع "cf_check" درج می‌کند. این گزینه زمانی که همراه با گزینه -fcf-protection=branch جهت کنترل درج ENDBR در ورودی تابع استفاده شود مفید است.

-mcet-switch

به‌طور پیش‌فرض، تجهیز CET روی دستورهای switch که از جدول پرش (jump table) استفاده می‌کنند خاموش است و ردیابی شاخه غیرمستقیم غیرفعال می‌باشد. از آنجا که جدول‌های پرش در حافظه فقط‌خواندنی ذخیره می‌شوند، این امر منجر به از دست رفتن مستقیم مقاوم‌سازی (hardening) نمی‌شود. اما اگر اندیس جدول پرش توسط مهاجم کنترل شود، ممکن است پرش غیرمستقیم توسط CET مهار نشود. این گزینه تجهیز CET را فعال می‌کند تا ردیابی شاخه غیرمستقیم را برای دستورهای switch دارای جدول پرش فعال سازد، که باعث می‌شود اهداف پرش از طریق هر پرش غیرمستقیمی قابل دسترسی باشند.

-mcall-ms2sysv-xlogues

به دلیل تفاوت‌ها در ABIهای ۶۴-بیتی، هر تابع Microsoft ABI که یک تابع System V ABI را فراخوانی می‌کند باید RSI، RDI و XMM6-15 را به عنوان بازنویسی‌شده (clobbered) در نظر بگیرد. به‌طور پیش‌فرض، کد لازم برای ذخیره و بازیابی این ثبات‌ها به صورت درون‌خطی (inline) صادر می‌شود که منجر به پیش‌درآمدها و پس‌درآمدهای (prologues and epilogues) نسبتاً طولانی می‌گردد. استفاده از -mcall-ms2sysv-xlogues پیش‌درآمدها و پس‌درآمدهایی را صادر می‌کند که از stubها در بخش ایستان libgcc برای انجام این ذخیره‌ها و بازیابی‌ها استفاده می‌کنند، و بدین ترتیب اندازه تابع را به بهای چند دستورالعمل اضافه کاهش می‌دهد.

-mtls-dialect=type

تولید کد برای دسترسی به حافظه محلی رشته (thread-local storage) با استفاده از قراردادهای gnu یا gnu2. مقدار gnu پیش‌فرض محافظه‌کارانه است؛ gnu2 کارآمدتر است، اما ممکن است نیازمندی‌هایی در زمان ترجمه و اجرا ایجاد کند که در همه سیستم‌ها قابل برآورده شدن نباشند.

-mpush-args

-mno-push-args

برای ذخیره پارامترهای خروجی از عملیات‌های PUSH استفاده می‌کند. این روش کوتاه‌تر است و معمولاً به همان اندازه روش استفاده از عملیات‌های SUB/MOV سریع است و به‌طور پیش‌فرض فعال می‌باشد. در برخی موارد غیرفعال کردن آن ممکن است به دلیل بهبود زمان‌بندی و کاهش وابستگی‌ها، کارایی را افزایش دهد.

-maccumulate-outgoing-args

در صورت فعال بودن، بیشینه فضای مورد نیاز برای آرگومان‌های خروجی در پیش‌درآمد تابع محاسبه می‌شود. این کار روی اکثر پردازنده‌های مدرن سریع‌تر است به دلیل کاهش وابستگی‌ها، بهبود زمان‌بندی و کاهش مصرف پشته زمانی که مرز پشته ترجیحی برابر ۲ نباشد. نکته منفی آن افزایش چشمگیر در اندازه کد است. این سوئیچ مستلزم -mno-push-args است.

-mthreads

پشتیبانی از مدیریت استثنای امن از نظر رشته (thread-safe) در MinGW. برنامه‌هایی که به مدیریت استثنای thread-safe متکی هستند باید تمام کد را با گزینه -mthreads کامپایل و پیوند دهند. هنگام کامپایل، -mthreads عبارت -D_MT را تعریف می‌کند؛ هنگام پیوند دادن، کتابخانه کمکی رشته ویژه -lmingwthrd را پیوند می‌دهد که داده‌های مدیریت استثنای مربوط به هر رشته را پاکسازی می‌کند.

-mms-bitfields

-mno-ms-bitfields

فعال/غیرفعال کردن چیدمان فیلدهای بیتی سازگار با کامپایلر بومی Microsoft Windows.

اگر "packed" روی یک ساختار استفاده شود، یا اگر فیلدهای بیتی به کار روند، ممکن است Microsoft ABI ساختار را به گونه‌ای متفاوت از روش معمول GCC بچیند. به ویژه هنگام جابجایی داده‌های فشرده (packed) میان توابع کامپایل‌شده با GCC و کامپایلر بومی مایکروسافت (خواه از طریق فراخوانی تابع یا به صورت داده درون یک فایل)، ممکن است دسترسی به هر یک از این قالب‌ها لازم باشد.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض برای اهداف Microsoft Windows فعال است. این رفتار همچنین می‌تواند به صورت محلی با استفاده از مشخصه‌های متغیر یا نوع کنترل شود. برای اطلاعات بیشتر، x86 Variable Attributes و x86 Type Attributes را ببینید.

الگوریتم چیدمان ساختار در مایکروسافت به استثنای بسته‌بندی فیلدهای بیتی، نسبتاً ساده است. فاصله‌گذاری (padding) و ترازسازی (alignment) اعضای ساختارها و اینکه آیا یک فیلد بیتی می‌تواند از مرز یک واحد ذخیره‌سازی عبور کند یا خیر، با این قوانین تعیین می‌شود:

۱. اعضای ساختار به صورت متوالی و به ترتیبی که

اعلان شده‌اند ذخیره می‌شوند: اولین عضو کمترین نشانی حافظه و آخرین عضو بیشترین نشانی را دارد.

۲. هر شیء داده دارای یک الزام ترازسازی است. الزام ترازسازی

برای تمام داده‌ها به جز ساختارها، اجتماع‌ها و آرایه‌ها، یا اندازه شیء است یا اندازه بسته‌بندی فعلی (که با مشخصه "aligned" یا پراگمای "pack" مشخص می‌شود)، هر کدام که کمتر باشد. برای ساختارها، اجتماع‌ها و آرایه‌ها، الزام ترازسازی برابر است با بزرگ‌ترین الزام ترازسازی اعضای آن. به هر شیء یک آفست تخصیص می‌یابد به طوری که:

offset % alignment_requirement == 0

۳. فیلدهای بیتی مجاور درون همان واحد تخصیص ۱، ۲ یا ۴ بایتی

بسته‌بندی می‌شوند، اگر نوع‌های عدد صحیح هم‌اندازه باشند و اگر فیلد بیتی بعدی بدون عبور از مرز تحمیل‌شده توسط الزامات ترازسازی مشترک فیلدهای بیتی، در واحد تخصیص فعلی جای گیرد.

کامپایلر MSVC فیلدهای بیتی با طول صفر را به روش‌های زیر تفسیر می‌کند:.IP "۱. اگر یک میدان بیتی با طول صفر بین دو میدان بیتی درج شود که" 4 به‌طور معمول ادغام می‌شوند، آن میدان‌های بیتی ادغام نخواهند شد.

برای مثال:

struct
 {
   unsigned long bf_1 : 12;
   unsigned long : 0;
   unsigned long bf_2 : 12;
 } t1;

اندازهٔ "t1" با وجود میدان بیتی با طول صفر برابر ۸ بایت است. اگر میدان بیتی با طول صفر حذف می‌شد، اندازهٔ "t1" برابر با ۴ بایت می‌بود.

۲. اگر یک میدان بیتی با طول صفر پس از یک میدان بیتی، "foo"، درج شود و

تراز میدان بیتی با طول صفر بزرگ‌تر از عضوی باشد که پس از آن می‌آید، "bar"، آنگاه "bar" مطابق نوع میدان بیتی با طول صفر تراز می‌شود.

برای مثال:

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   char bar;
 } t2;

struct
 {
   char foo : 4;
   short : 0;
   double bar;
 } t3;

برای "t2"، شناسهٔ "bar" به جای افست ۱ در افست ۲ قرار می‌گیرد. بر این اساس، اندازهٔ "t2" برابر ۴ است. برای "t3"، میدان بیتی با طول صفر بر تراز "bar" یا در نتیجه بر اندازهٔ ساختار تأثیری نمی‌گذارد.

با در نظر گرفتن این نکته، توجه به موارد زیر حائز اهمیت است:

۱. اگر یک میدان بیتی با طول صفر پس از یک میدان بیتی عادی قرار گیرد، نوعِ

میدان بیتی با طول صفر ممکن است بر تراز کل ساختار اثر بگذارد. برای مثال، "t2" اندازه‌ای معادل ۴ بایت دارد، زیرا میدان بیتی با طول صفر پس از یک میدان بیتی عادی آمده و از نوع short است.

۲. حتی اگر پس از یک میدان بیتی با طول صفر، میدان بیتی عادی قرار نگیرد، همچنان

ممکن است بر تراز ساختار اثر بگذارد:

struct
 {
   char foo : 6;
   long : 0;
 } t4;

در اینجا، "t4" معادل ۴ بایت فضا می‌گیرد.

۳. میدان‌های بیتی با طول صفر پس از اعضای غیر میدان‌بیتی نادیده گرفته می‌شوند:

struct
 {
   char foo;
   long : 0;
   char bar;
 } t5;

در اینجا، "t5" معادل ۲ بایت فضا می‌گیرد.

-mno-align-stringops: مقصد عملیات‌های رشته‌ای درون‌خطی‌شده را تراز نکن. این سوییچ اندازهٔ کد را کاهش می‌دهد و در مواردی که مقصد از قبل تراز است، اما GCC از آن مطلع نیست، کارایی را بهبود می‌بخشد.
-minline-all-stringops: به‌طور پیش‌فرض، GCC عملیات‌های رشته‌ای را تنها زمانی درون‌خطی می‌کند که مشخص باشد مقصد حداقل بر روی یک مرز ۴ بایتی تراز است. این گزینه درون‌خطی‌سازی بیشتری را ممکن می‌سازد و اندازهٔ کد را افزایش می‌دهد، اما ممکن است کارایی کدی را که برای طول‌های کوتاه به سرعت "memcpy" و "memset" وابسته است، بهبود بخشد. این گزینه بسط درون‌خطی "strlen" را برای تمامی ترازهای اشاره‌گر فعال می‌کند.
-minline-stringops-dynamically: برای عملیات‌های رشته‌ای با اندازهٔ نامشخص، از بررسی‌های زمان اجرا به همراه کد درون‌خطی برای بلوک‌های کوچک و فراخوانی کتابخانه‌ای برای بلوک‌های بزرگ استفاده کن.
-mstringop-strategy=alg: هیوریستیک تصمیم‌گیری داخلی را برای الگوریتم خاصی که باید برای درون‌خطی‌سازی عملیات‌های رشته‌ای استفاده شود لغو می‌کند. مقادیر مجاز برای alg عبارتند از:

rep_byte
rep_4byte
rep_8byte: بسط با استفاده از پیشوند "rep" معماری i386 با اندازهٔ مشخص‌شده.
byte_loop
loop
unrolled_loop: بسط به صورت یک حلقهٔ درون‌خطی.
libcall: همیشه از یک فراخوانی کتابخانه‌ای استفاده کن.

-mmemcpy-strategy=strategy

هیوریستیک تصمیم‌گیری داخلی را برای تعیین اینکه آیا "__builtin_memcpy" باید درون‌خطی شود و در صورت معلوم بودن اندازهٔ مورد انتظار عملیات کپی، از چه الگوریتم درون‌خطی استفاده گردد، لغو می‌کند. آرگومان strategy فهرستی جداشده با کاما از سه‌گانه‌های alg:max_size:dest_align است. alg در -mstringop-strategy مشخص می‌شود، و max_size بیشینه اندازه بر حسب بایت را مشخص می‌کند که الگوریتم درون‌خطی alg برای آن مجاز است. برای آخرین سه‌گانه، max_size باید -1 باشد. مقدار max_size سه‌گانه‌ها در فهرست باید به ترتیب صعودی مشخص شود. کمینه اندازه بر حسب بایت برای alg برای سه‌گانهٔ نخست برابر با 0 و برای بازه‌های بعدی برابر با "max_size + 1" بازهٔ قبلی است.

-mmemset-strategy=strategy

این گزینه مشابه -mmemcpy-strategy= است با این تفاوت که بسط "__builtin_memset" را کنترل می‌کند.

-momit-leaf-frame-pointer

اشاره‌گر قاب (frame pointer) را در یک ثبات برای توابع برگ (leaf functions) نگه ندار. این کار از دستورالعمل‌های ذخیره، برپایی و بازیابی اشاره‌گرهای قاب جلوگیری کرده و یک ثبات اضافی را در توابع برگ در دسترس قرار می‌دهد. گزینهٔ -fomit-leaf-frame-pointer اشاره‌گر قاب را برای توابع برگ حذف می‌کند که ممکن است اشکال‌زدایی را دشوارتر سازد.

-mtls-direct-seg-refs

-mno-tls-direct-seg-refs

کنترل می‌کند که آیا متغیرهای TLS را می‌توان با افست‌هایی از ثبات سگمنت TLS (%gs برای ۳۲ بیتی، %fs برای ۶۴ بیتی) آدرس‌دهی کرد، یا اینکه باید اشاره‌گر پایهٔ ریسه (thread base pointer) اضافه شود. معتبر بودن یا نبودن این حالت به سیستم‌عامل بستگی دارد و اینکه آیا سگمنت را طوری نگاشت می‌کند که کل ناحیهٔ TLS را پوشش دهد یا خیر.

برای سیستم‌هایی که از GNU C Library استفاده می‌کنند، حالت پیش‌فرض روشن (on) است.

-msse2avx

-mno-sse2avx

مشخص می‌کند که اسمبلر باید دستورالعمل‌های SSE را با پیشوند VEX کدگذاری کند. گزینهٔ -mavx این حالت را به‌طور پیش‌فرض روشن می‌کند.

-mfentry

-mno-fentry

اگر پروفایل‌سازی فعال باشد (-pg)، فراخوانی شمارندهٔ پروفایل‌سازی را پیش از مقدمه (prologue) قرار بده. نکته: در معماری‌های x86 در حال حاضر مشخصهٔ "ms_hook_prologue" برای -mfentry و -pg ممکن نیست.

-mrecord-mcount

-mno-record-mcount

اگر پروفایل‌سازی فعال باشد (-pg)، یک بخش __mcount_loc تولید کن که حاوی اشاره‌گرهایی به هر فراخوانی پروفایل‌سازی است. این گزینه برای وصله کردن خودکار فراخوانی‌ها به داخل و خارج (patching in and out) مفید است.

-mnop-mcount

-mno-nop-mcount

اگر پروفایل‌سازی فعال باشد (-pg)، فراخوانی‌های توابع پروفایل‌سازی را به صورت NOP تولید کن. این ویژگی زمانی مفید است که باید بعداً به‌طور پویا وصله شوند. این گزینه احتمالاً تنها همراه با -mrecord-mcount مفید خواهد بود..IP -minstrument-return=type 4 خروج تابع را در توابعی که با -pg و -mfentry ابزارگذاری شده‌اند، با یک فراخوانی به تابع مشخص‌شده ابزارگذاری می‌کند. این فقط بازگشت‌های واقعی منتهی به ret را ابزارگذاری می‌کند، نه فراخوانی‌های هم‌سطح (sibling calls) منتهی به jump را. مقادیر معتبر عبارتند از none برای عدم ابزارگذاری، call برای تولید یک فراخوانی به __return__، یا nop5 برای تولید یک nop پنج بایتی.

-mrecord-return

-mno-record-return

یک بخش __return_loc ایجاد می‌کند که به تمام کدهای ابزارگذاری بازگشت اشاره دارد.

-mfentry-name=name

نام نماد __fentry__ را که در بدو ورود به تابع برای توابع -pg -mfentry فراخوانی می‌شود، تعیین می‌کند.

-mfentry-section=name

نام بخشی را برای ثبت فراخوانی‌های -mrecord-mcount تعیین می‌کند (پیش‌فرض __mcount_loc).

-mskip-rax-setup

-mno-skip-rax-setup

هنگام تولید کد برای معماری x86-64 با افزونه‌های غیرفعال‌شده‌ی SSE، گزینهٔ -mskip-rax-setup می‌تواند برای صرف‌نظر کردن از مقداردهی اولیهٔ ثبات RAX در صورتی که هیچ آرگومان متغیری در ثبات‌های برداری ارسال نشود، استفاده شود.

هشدار: از آنجا که ثبات RAX برای جلوگیری از ذخیرهٔ غیرضروری ثبات‌های برداری در پشته هنگام ارسال آرگومان‌های متغیر استفاده می‌شود، پیامدهای این گزینه این است که توابع فراخوانی‌شده ممکن است مقداری از فضای پشته را هدر دهند، رفتار نادرست داشته باشند یا به مکانی تصادفی بپرند. نسخه‌های GCC 4.4 یا جدیدتر صرف‌نظر از مقدار ثبات RAX چنین مشکلاتی ندارند.

-m8bit-idiv

-mno-8bit-idiv

روی برخی پردازنده‌ها، مانند Intel Atom، تقسیم عدد صحیح بدون علامت ۸ بیتی بسیار سریع‌تر از تقسیم عدد صحیح ۳۲ بیتی/۶۴ بیتی است. این گزینه یک بررسی زمان اجرا تولید می‌کند. اگر هر دو مقسوم و مقسوم‌علیه در محدودهٔ ۰ تا ۲۵۵ باشند، به جای تقسیم عدد صحیح ۳۲ بیتی/۶۴ بیتی، از تقسیم عدد صحیح بدون علامت ۸ بیتی استفاده می‌شود.

-mavx256-split-unaligned-load

-mavx256-split-unaligned-store

بارگذاری و ذخیره‌سازی هم‌ترازنشدهٔ ۳۲ بایتی AVX را به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم می‌کند.

-mstack-protector-guard-symbol=symbol

کد محافظت از پشته را با استفاده از قناری (canary) در guard تولید می‌کند. مکان‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از global برای قناری سراسری یا tls برای قناری به‌ازای هر رشته در بلوک TLS (پیش‌فرض). این گزینه فقط زمانی تأثیر دارد که -fstack-protector یا -fstack-protector-all مشخص شده باشد.

با انتخاب مورد دوم، گزینه‌های -mstack-protector-guard-reg=reg و -mstack-protector-guard-offset=offset علاوه بر این مشخص می‌کنند که کدام ثبات قطعه (%fs یا %gs) به عنوان ثبات پایه برای خواندن قناری، و از چه آفستی نسبت به آن ثبات پایه استفاده شود. مقدار پیش‌فرض آن‌ها مطابق با ABI مربوطه تعیین می‌شود.

گزینهٔ -mstack-protector-guard-symbol=symbol مقدار آفست را با یک ارجاع نمادین به یک قناری در بلوک TLS جایگزین می‌کند.

-mgeneral-regs-only

کدی تولید می‌کند که تنها از ثبات‌های همه‌منظوره استفاده می‌کند. این کار کامپایلر را از استفاده از ثبات‌های ممیز شناور، برداری، ماسک و کران (bound) بازمی‌دارد.

-mrelax-cmpxchg-loop

هنگام ایجاد یک حلقهٔ مقایسه-و-تبادل (compare-and-swap) برای __sync Builtins و __atomic Builtins که فاقد دستورالعمل بومی هستند، با صدور یک بارگذاری اتمی پیش از دستورالعمل "CMPXCHG" و استفاده از دستورالعمل "PAUSE" برای صرفه‌جویی در توان مصرفی پردازنده هنگام شروع مجدد حلقه، عملیات را برای موارد دارای رقابت بالا (highly contended) بهینه‌سازی می‌کند.

-mindirect-branch=choice

فراخوانی و پرش غیرمستقیم را با choice تبدیل می‌کند. پیش‌فرض keep است که فراخوانی و پرش غیرمستقیم را بدون تغییر نگه می‌دارد. مقدار thunk فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به ثانک (thunk) فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. مقدار thunk-inline فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به ثانک فراخوانی و بازگشت درون‌خطی تبدیل می‌کند. مقدار thunk-extern فراخوانی و پرش غیرمستقیم را به ثانک فراخوانی و بازگشت خارجی فراهم‌شده در یک فایل شیء مجزا تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از ویژگی تابعی "indirect_branch" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mindirect-branch=thunk و -mindirect-branch=thunk-extern ناسازگار است زیرا ممکن است تابع ثانک در مدل کد بزرگ در دسترس نباشد.

توجه داشته باشید که -mindirect-branch=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است زیرا ثانک خارجی می‌تواند به‌گونه‌ای ساخته شود که بررسی جریان کنترل را فعال کند.

-mfunction-return=choice

بازگشت تابع را با choice تبدیل می‌کند. مقدار پیش‌فرض keep است که بازگشت تابع را دست‌نخورده نگه می‌دارد. thunk بازگشت تابع را به ثانک فراخوانی و بازگشت تبدیل می‌کند. thunk-inline بازگشت تابع را به ثانک فراخوانی و بازگشت درون‌خطی تبدیل می‌کند. thunk-extern بازگشت تابع را به ثانک فراخوانی و بازگشت خارجی ارائه‌شده در یک فایل شیء جداگانه تبدیل می‌کند. می‌توانید این رفتار را برای یک تابع خاص با استفاده از ویژگی تابعی "function_return" کنترل کنید.

توجه داشته باشید که -mindirect-return=thunk-extern با -fcf-protection=branch سازگار است زیرا ثانک خارجی می‌تواند طوری پیاده‌سازی شود که بررسی جریان کنترل را فعال کند.

توجه داشته باشید که -mcmodel=large با -mfunction-return=thunk و -mfunction-return=thunk-extern ناسازگار است زیرا تابع ثانک ممکن است در مدل کد بزرگ قابل دسترسی نباشد.

-mindirect-branch-register

فراخوانی و پرش غیرمستقیم را از طریق ثبات اجباری می‌کند.

-mharden-sls=choice

کدی برای کاهش خطرات ناشی از گمانه‌زنی خط مستقیم (straight line speculation یا SLS) با choice تولید می‌کند. پیش‌فرض none است که تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را غیرفعال می‌کند. مقدار return مقاوم‌سازی SLS را برای بازگشت‌های توابع فعال می‌کند. مقدار indirect-jmp مقاوم‌سازی SLS را برای پرش‌های غیرمستقیم فعال می‌کند. مقدار all تمام مقاوم‌سازی‌های SLS را فعال می‌کند.

-mindirect-branch-cs-prefix

پیشوند CS را به دستورات call و jmp به ثانک‌های غیرمستقیم با مقصد انشعاب در ثبات‌های r8-r15 اضافه می‌کند تا طول دستورات call و jmp به ۶ بایت برسد و امکان جایگزینی آن‌ها با lfence; call *%r8-r15 یا lfence; jmp *%r8-r15 در زمان اجرا فراهم شود.

-mapx-inline-asm-use-gpr32

برای پشتیبانی از asm درون‌خطی با APX، قابلیت EGPR به‌طور پیش‌فرض غیرفعال بود تا از ایجاد احتمالی دستورالعمل‌های غیرمجاز با EGPR جلوگیری شود. برای به‌کارگیری egpr در اسمبلی درون‌خطی، از گزینهٔ جدید کامپایلر -mapx-inline-asm-use-gpr32 استفاده کنید و کاربر باید اطمینان حاصل کند که دستورالعمل مربوطه از EGPR پشتیبانی می‌کند.

-mevex512

-mno-evex512

بردارهای ۵۱۲ بیتی را فعال/غیرفعال می‌کند. در صورت فعال بودن AVX512F، به‌طور پیش‌فرض فعال خواهد بود.

این سوئیچ‌های -m علاوه بر موارد فوق، روی پردازنده‌های x86-64 در محیط‌های ۶۴ بیتی پشتیبانی می‌شوند.

تولید کد برای یک محیط ۱۶ بیتی، ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی. گزینهٔ -m32 نوع‌های دادهٔ "int"، "long" و اشاره‌گر را به ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی تولید می‌کند که در حالت ۳۲ بیتی اجرا می‌شود.

گزینهٔ -m64 نوع "int" را به ۳۲ بیت و نوع‌های "long" و اشاره‌گر را به ۶۴ بیت تنظیم می‌کند و کدی برای معماری x86-64 تولید می‌کند. تنها در سیستم‌های Darwin، گزینهٔ -m64 همچنین گزینه‌های -fno-pic و -mdynamic-no-pic را خاموش می‌کند.

گزینهٔ -mx32 نوع‌های دادهٔ "int"، "long" و اشاره‌گر را به ۳۲ بیت تنظیم می‌کند و کدی برای معماری x86-64 تولید می‌کند.

گزینهٔ -m16 همانند -m32 است، با این تفاوت که دستورالعمل اسمبلی ".code16gcc" را در ابتدای خروجی اسمبلی درج می‌کند تا پروندهٔ اجرایی بتواند در حالت ۱۶ بیتی اجرا شود.

گزینهٔ -miamcu کدی مطابق با مشخصات Intel MCU psABI تولید می‌کند. این گزینه نیازمند فعال بودن گزینهٔ -m32 است.

-mno-red-zone

از اصطلاحاً «ناحیهٔ قرمز» (red zone) برای کد x86-64 استفاده نمی‌کند. ناحیهٔ قرمز توسط ABI معماری x86-64 الزامی شده است؛ این ناحیه فضایی ۱۲۸ بایتی پس از مکان اشاره‌گر پشته است که توسط گرداننده‌های سیگنال یا وقفه دستکاری نمی‌شود و بنابراین می‌تواند برای داده‌های موقت بدون تنظیم مجدد اشاره‌گر پشته مورد استفاده قرار گیرد. پرچم -mno-red-zone این ناحیهٔ قرمز را غیرفعال می‌کند.

-mcmodel=small

کد را برای مدل کد کوچک (small code model) تولید می‌کند: برنامه و نمادهای آن باید در ۲ گیگابایت ابتدایی فضای آدرس پیوند داده شوند. اشاره‌گرها ۶۴ بیتی هستند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند یابند. این مدل کد، مدل پیش‌فرض است..IP -mcmodel=kernel 4 تولید کد برای مدل کد کرنل (kernel code model). کرنل در ۲ گیگابایت منفی از فضای آدرس اجرا می‌شود. این مدل باید برای کد هسته لینوکس استفاده شود.

-mcmodel=medium

تولید کد برای مدل متوسط: برنامه در ۲ گیگابایت پایینی از فضای آدرس پیوند می‌خورد. نمادهای کوچک نیز در آنجا قرار می‌گیرند. نمادهایی با اندازهٔ بزرگ‌تر از -mlarge-data-threshold در بخش‌های داده بزرگ یا BSS قرار داده می‌شوند و می‌توانند بالای 2GB قرار گیرند. برنامه‌ها می‌توانند به‌صورت ایستا یا پویا پیوند زده شوند.