نام (NAME)

readelf - نمایش اطلاعات مربوط به فایل‌های ELF

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

readelf [-a|--all]
[-h|--file-header]
[-l|--program-headers|--segments]
[-S|--section-headers|--sections]
[-g|--section-groups]
[-t|--section-details]
[-e|--headers]
[-s|--syms|--symbols]
[--dyn-syms|--lto-syms]
[--sym-base=[0|8|10|16]]
[--demangle=style|--no-demangle]
[--quiet]
[--recurse-limit|--no-recurse-limit]
[-U method|--unicode=method]
[-X|--extra-sym-info|--no-extra-sym-info]
[-n|--notes]
[-r|--relocs]
[-u|--unwind]
[-d|--dynamic]
[-V|--version-info]
[-A|--arch-specific]
[-D|--use-dynamic]
[-L|--lint|--enable-checks]
[-x <number or name>|--hex-dump=<number or name>]
[-p <number or name>|--string-dump=<number or name>]
[-R <number or name>|--relocated-dump=<number or name>]
[-j <number or name>|--display-section=<number or name>]
[-z|--decompress]
[-c|--archive-index]
[-w[lLiaprmfFsoORtUuTgAck]|
--debug-dump[=rawline,=decodedline,=info,=abbrev,=pubnames,=aranges,=macro,=frames,=frames-interp,=str,=str-offsets,=loc,=Ranges,=pubtypes,=trace_info,=trace_abbrev,=trace_aranges,=gdb_index,=addr,=cu_index,=links]]
[-wK|--debug-dump=follow-links]
[-wN|--debug-dump=no-follow-links]
[-wD|--debug-dump=use-debuginfod]
[-wE|--debug-dump=do-not-use-debuginfod]
[-P|--process-links]
[--dwarf-depth=n]
[--dwarf-start=n]
[--ctf=section]
[--ctf-parent=section]
[--ctf-symbols=section]
[--ctf-strings=section]
[--sframe=section]
[-I|--histogram]
[-v|--version]
[-W|--wide]
[-T|--silent-truncation]
[-H|--help]
elffile...

توضیحات (DESCRIPTION)

readelf اطلاعات مربوط به یک یا چند فایل شیء در قالب ELF را نمایش می‌دهد. گزینه‌ها تعیین می‌کنند که چه اطلاعات خاصی نمایش داده شود.

elffile... فایل‌های شیئی هستند که باید بررسی شوند. فایل‌های ELF ۳۲-بیتی و ۶۴-بیتی، و همچنین آرشیوهای حاوی فایل‌های ELF پشتیبانی می‌شوند.

این برنامه عملکردی مشابه با objdump دارد، اما جزئیات بیشتری ارائه می‌دهد و مستقل از کتابخانه BFD عمل می‌کند؛ بنابراین در صورت وجود اشکال در BFD، برنامه readelf تحت تأثیر قرار نخواهد گرفت..SH "گزینه‌ها (OPTIONS)" فرم‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها، که در اینجا به عنوان حالت‌های جایگزین آمده‌اند، معادل یکدیگرند. علاوه بر -v یا -H حداقل باید یک گزینهٔ دیگر مشخص شود.

-a

--all

معادل با تعیین گزینه‌های --file-header، --program-headers، --sections، --symbols، --relocs، --dynamic، --notes، --version-info، --arch-specific، --unwind، --section-groups و --histogram است.

نکته - این گزینه به خودی خود --use-dynamic را فعال نمی‌کند، بنابراین اگر آن گزینه در خط فرمان مشخص نشده باشد، نمادهای پویا و جابه‌جایی‌های پویا نمایش داده نخواهند شد.

-h

--file-header

اطلاعات موجود در سرایند ELF در ابتدای فایل را نمایش می‌دهد.

-l

--program-headers

--segments

اطلاعات موجود در سرایندهای سگمنت فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

--quiet

از نمایش پیام تشخیصی «no symbols» جلوگیری می‌کند.

-S

--sections

--section-headers

اطلاعات موجود در سرایندهای بخش (section headers) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-g

--section-groups

اطلاعات موجود در گروه‌های بخش فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-t

--section-details

اطلاعات تفصیلی بخش‌ها را نمایش می‌دهد. مستلزم -S است.

-s

--symbols

--syms

ورودی‌های بخش جدول نمادهای فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. اگر نمادی دارای اطلاعات نگارش مرتبط باشد، آن اطلاعات نیز نمایش داده می‌شود. رشتهٔ نگارش به صورت پسوند برای نام نماد و پس از یک نویسهٔ @ نمایش می‌یابد؛ به عنوان مثال foo@VER_1. اگر این نگارش، نگارش پیش‌فرض برای حل ارجاعات بدون نگارش به این نماد باشد، با دو نویسهٔ @ به عنوان پسوند نمایش داده می‌شود؛ به عنوان مثال foo@@VER_2.

--dyn-syms

ورودی‌های بخش جدول نمادهای پویای فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. قالب خروجی مشابه قالبی است که توسط گزینهٔ --syms استفاده می‌شود.

--lto-syms

محتویات هرگونه جدول نماد LTO در فایل را نمایش می‌دهد.

--sym-base=[0|8|10|16]

فیلد اندازه در جدول نمادها را ملزم به استفاده از مبنای مشخص‌شده می‌کند. هر گزینهٔ ناشناخته به عنوان 0 در نظر گرفته خواهد شد. مقدار --sym-base=0 نشان‌دهندهٔ رفتار پیش‌فرض و موروثی است. این حالت، اندازه‌ها را برای مقادیر کمتر از ۱۰۰۰۰۰ به صورت ده‌دهی نشان می‌دهد. برای اندازه‌های ۱۰۰۰۰۰ و بزرگ‌تر، نمادگذاری شانزده‌شانزدهی با پیشوند 0x به کار خواهد رفت. --sym-base=8 اندازهٔ نمادها را در مبنای هشت نمایش می‌دهد. --sym-base=10 اندازهٔ نمادها را همواره در مبنای ده نمایش می‌دهد. --sym-base=16 اندازهٔ نمادها را همواره در مبنای شانزده با پیشوند 0x نمایش می‌دهد.

-C

--demangle[=style]

رمزگشایی (demangle) نام‌های نماد سطح پایین به نام‌های سطح کاربر. این کار نام توابع C++ را خوانا می‌کند. کامپایلرهای مختلف شیوه‌های درهم‌سازی (mangling) متفاوتی دارند. از آرگومان اختیاری شیوهٔ رمزگشایی می‌توان برای انتخاب شیوهٔ مناسب کامپایلر شما استفاده کرد.

--no-demangle

نام‌های سطح پایین نمادها را رمزگشایی نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

محدودیتی برای میزان بازگشت (recursion) انجام‌شده هنگام رمزگشایی رشته‌ها را فعال یا غیرفعال می‌کند. از آنجا که ساختارهای درهم‌سازی نام‌ها سطوح نامحدودی از بازگشت را مجاز می‌دانند، امکان ایجاد رشته‌هایی وجود دارد که رمزگشایی آن‌ها تمام فضای پشتهٔ موجود در ماشین میزبان را مصرف کرده و باعث ایجاد خطای حافظه شود. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو، تلاش می‌کند از رخ دادن چنین وضعیتی جلوگیری کند.

حالت پیش‌فرض فعال بودن این محدودیت است، اما ممکن است برای رمزگشایی نام‌های بسیار پیچیده غیرفعال کردن آن ضروری باشد. با این حال توجه داشته باشید در صورتی که محدودیت بازگشت غیرفعال شود، احتمال سرریز و اتمام پشته وجود دارد و هرگونه گزارش باگ در مورد چنین اتفاقی رد خواهد شد.

-U [d|i|l|e|x|h]

--unicode=[default|invalid|locale|escape|hex|highlight]

نمایش نویسه‌های غیر ASCII را در نام شناسه‌ها کنترل می‌کند. حالت پیش‌فرض (--unicode=locale یا --unicode=default) این است که با آن‌ها به عنوان نویسه‌های چندبایتی رفتار شده و در لوکال فعلی نمایش یابند. سایر مقادیر این گزینه، بایت‌ها را به صورت مقادیر کدگذاری‌شده با UTF-8 در نظر گرفته و تلاش می‌کنند آن‌ها را تفسیر نمایند. اگر قابل تفسیر نباشند یا اگر از گزینهٔ --unicode=invalid استفاده شود، به صورت دنباله‌ای از بایت‌های هگزادسیمال محصور در آکولاد نمایش داده خواهند شد.

استفاده از گزینهٔ --unicode=escape نویسه‌ها را به عنوان توالی‌های گریز یونیکد (\uxxxx) نمایش می‌دهد. استفاده از --unicode=hex نویسه‌ها را به صورت توالی بایت‌های هگزادسیمال محصور بین قلاب‌های زاویه‌دار نمایش می‌دهد.

استفاده از --unicode=highlight نویسه‌ها را به صورت توالی‌های گریز یونیکد نمایش می‌دهد، اما در صورتی که دستگاه خروجی از رنگ پشتیبانی کند، آن‌ها را با رنگ قرمز نیز برجسته می‌کند. این رنگ‌آمیزی با این هدف است که در صورت غیرمنتظره بودن توالی‌های یونیکد، توجه کاربر به آن‌ها جلب شود.

-X

--extra-sym-info

هنگام نمایش جزئیات نمادها، اطلاعات اضافه‌ای را که به طور معمول نشان داده نمی‌شوند شامل می‌شود. در حال حاضر این گزینه فقط نام بخشی را که توسط فیلد نمایهٔ (index) نماد ارجاع داده شده است (در صورت وجود) اضافه می‌کند. در آینده ممکن است با فعال بودن این گزینه اطلاعات بیشتری نمایش یابد.

فعال کردن این گزینه، دست‌کم هنگام نمایش اطلاعات نماد، عملاً گزینهٔ --wide را نیز فعال می‌کند.

--no-extra-sym-info

اثر گزینهٔ --extra-sym-info را غیرفعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-e

--headers

تمام سرایندهای موجود در فایل را نمایش می‌دهد. معادل -h -l -S است.

-n

--notes

محتویات سگمنت‌ها و/یا بخش‌های NOTE را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-r

--relocs

محتویات بخش relocation (تغییرمکان) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-u

محتویات بخش unwind فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد. در حال حاضر فقط بخش‌های unwind برای فایل‌های ELF مربوط به IA64 و همچنین جدول‌های unwind معماری ARM (".ARM.exidx" / ".ARM.extab") پشتیبانی می‌شوند. اگر پشتیبانی برای معماری شما هنوز پیاده‌سازی نشده است، می‌توانید استخراج محتویات بخش .eh_frames را با استفاده از گزینه‌های --debug-dump=frames یا --debug-dump=frames-interp امتحان کنید.

-d

--dynamic

محتویات بخش dynamic فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-V

--version-info

محتویات بخش‌های نسخه (version) موجود در فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-A

--arch-specific

اطلاعات وابسته به معماری موجود در فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-D

--use-dynamic

هنگام نمایش نمادها، این گزینه موجب می‌شود که readelf به‌جای بخش‌های جدول نماد، از جدول‌های درهم‌سازی نماد در بخش dynamic فایل استفاده کند.

هنگام نمایش بازنشانی‌ها (relocations)، این گزینه موجب می‌شود که readelf بازنشانی‌های پویا را به‌جای بازنشانی‌های ایستا نمایش دهد.

-L

--lint

--enable-checks

پیام‌های هشدار دربارهٔ مشکلات احتمالی فایل(های) در حال بررسی را نمایش می‌دهد. اگر به‌تنهایی به‌کار رود، تمام محتویات فایل(ها) بررسی خواهد شد. اگر همراه با یکی از گزینه‌های استخراج (dumping) استفاده شود، پیام‌های هشدار تنها برای مواردی تولید خواهند شد که در حال نمایش هستند.

-x <number or name>

--hex-dump=<number or name>;

محتویات بخش مشخص‌شده را به‌صورت بایت‌های هگزادسیمال (hexadecimal) نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش خاصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگری تمامی بخش‌های دارای آن نام را در فایل شیء مشخص می‌سازد. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چند استخراج هگزادسیمال درخواست شود.

-R <number or name>

--relocated-dump=<number or name>;

محتویات بخش مشخص‌شده را به‌صورت بایت‌های هگزادسیمال نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش خاصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها تعیین می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگری تمامی بخش‌های با آن نام را در فایل شیء مشخص می‌کند. محتویات بخش پیش از نمایش، بازنشانی خواهند شد. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چند استخراج بازنشانی‌شده درخواست گردد.

-p <number or name>

--string-dump=<number or name>;

محتویات بخش مشخص‌شده را به‌صورت رشته‌های قابل چاپ نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش خاصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌سازد؛ هر رشتهٔ دیگری تمامی بخش‌های دارای آن نام را در فایل شیء تعیین می‌کند. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین استخراج رشته‌ای درخواست شود.

-j <number or name>

--display-section

محتویات بخش مشخص‌شده را بر اساس نوع سرآیند بخش آن نمایش می‌دهد. بخش‌های حاوی بازنشانی‌ها طوری نمایش داده می‌شوند که گویی گزینهٔ --relocations استفاده شده است، بخش‌های حاوی نمادها طوری نمایش داده می‌شوند که گویی گزینهٔ --syms به‌کار رفته است و به همین ترتیب.

یک عدد، بخش خاصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگری تمامی بخش‌های دارای آن نام را در فایل(های) ورودی تعیین می‌کند.

این گزینه را می‌توان چندین بار در خط فرمان تکرار کرد تا چندین استخراج بخش درخواست شود.

-z

--decompress

درخواست می‌کند بخش(هایی) که توسط گزینه‌های x، R یا p استخراج می‌شوند، پیش از نمایش از حالت فشرده خارج شوند. اگر بخش(ها) فشرده نباشند، همان‌گونه که هستند نمایش داده می‌شوند.

-c

--archive-index

اطلاعات اندیس نماد فایل موجود در بخش سرآیند آرشیوهای باینری را نمایش می‌دهد. عملکردی مشابه دستور t در ar انجام می‌دهد، اما بدون استفاده از کتابخانهٔ BFD.

-w[lLiaprmfFsOoRtUuTgAckK]

--debug-dump[=rawline,=decodedline,=info,=abbrev,=pubnames,=aranges,=macro,=frames,=frames-interp,=str,=str-offsets,=loc,=Ranges,=pubtypes,=trace_info,=trace_abbrev,=trace_aranges,=gdb_index,=addr,=cu_index,=links,=follow-links]

محتویات بخش‌های اشکال‌زدایی DWARF را در فایل، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. بخش‌های اشکال‌زدایی فشرده‌شده به‌طور خودکار (موقت) پیش از نمایش از حالت فشرده خارج می‌شوند. اگر یک یا چند حرف یا کلمهٔ اختیاری در پی سوئیچ بیایند، تنها همان نوع داده(ها) استخراج خواهند شد. حروف و کلمات به اطلاعات زیر اشاره دارند:

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

Copyright (c) 1991-2025 Free Software Foundation, Inc.

اجازهٔ کپی، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط مجوز مستندات آزاد گنو (GNU Free Documentation License)، نسخهٔ ۱.۳ یا هر نسخهٔ متأخرتری که توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد منتشر شده است، داده می‌شود؛ بدون بخش‌های تغییرناپذیر، بدون متن‌های روی جلد و بدون متن‌های پشت جلد. نسخه‌ای از این مجوز در بخشی با عنوان «GNU Free Documentation License» گنجانده شده است.