OPAM-WHY(1) Opam Manual OPAM-WHY(1)

opam-why - نام مستعاری برای tree --rev-deps

opam why [--recursive] [--subpath=PATH] [OPTION]… [PACKAGES]…

دستور opam why یک نام مستعار برای opam tree --rev-deps است.

برای جزئیات بیشتر به opam tree --help مراجعه کنید.

--leads-to
تنها شاخه‌هایی را نمایش می‌دهد که به یکی از PACKAGES ختم می‌شوند.
--roots-from
تنها درخت‌هایی را نمایش می‌دهد که ریشه در یکی از PACKAGES دارند (این حالت پیش‌فرض است).

--deps
رسم یک جنگل وابستگی، با شروع از بسته‌هایی که توسط هیچ بسته دیگری نیاز نیستند (این حالت پیش‌فرض است).
--rev-deps
رسم یک جنگل وابستگی معکوس، با شروع از بسته‌هایی که هیچ وابستگی ندارند.

--dev
شامل کردن بسته‌های توسعه در وابستگی‌ها.
--no-switch
نادیده گرفتن switch فعال و شبیه‌سازی نصب بسته‌ها از یک switch خالی برای رسم جنگل
--post
شامل کردن وابستگی‌هایی که با عنوان post برچسب‌گذاری شده‌اند.
-t, --with-test, --test
شامل کردن وابستگی‌های صرفاً آزمایشی (test-only).
--with-dev-setup
شامل کردن وابستگی‌های مختص توسعه‌دهنده.
--with-doc, --doc
شامل کردن وابستگی‌های صرفاً مستندات (doc-only).

--no-constraint
عدم نمایش قیدهای نگارش، به عنوان مثال (>= 1.0.0).

فهرستی از نام بسته‌ها، با نگارش یا قید اختیاری، مانند `pkg'، `pkg.1.0' یا `pkg>=0.5'؛ یا نام فایل‌ها یا دایرکتوری‌های حاوی توصیف بسته، همراه با دایرکتوری صریح (مانند `./foo.opam' یا `.')

--recursive
اجازه جستجوی بازگشتی فایل‌های *.opam. همچنین به --subpath مراجعه کنید.
--subpath=PATH
فایل‌های *.opam به جای دایرکتوری سطح بالا، از زیردایرکتوری داده‌شده بازیابی می‌شوند. سپس سورس‌ها از زیردایرکتوری هدف دریافت می‌شوند؛ در داخل برنامه تنها این زیردایرکتوری کپی/دریافت می‌گردد. این گزینه می‌تواند با --recursive ترکیب شود تا جستجوی بازگشتی روی مسیر فرعی انجام شود.

این گزینه‌ها میان تمامی دستورها مشترک هستند.

--best-effort
اگر تمام بسته‌های درخواستی قابل نصب نبودند با شکست مواجه نشو: تلاش کن تا جای ممکن بیشترین تعداد بسته نصب شود. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نگارش‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این معادل با مقداردهی متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (absent=2.5)
استفاده از نحو و معانی رابط خط فرمان نگارش MAJOR.MINOR. در نظر گرفته شده برای هرگونه استفاده دائمی از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره)؛ هر نگارشی از opam در همان سری MAJOR مشابه انتشار MINOR تعیین‌شده رفتار خواهد کرد. این پرچم در opam 2.0 در دسترس نبود، بنابراین برای انتخاب CLI نسخه 2.0، متغیر محیطی OPAMCLI را به جای استفاده از این پارامتر برابر 2.0 تنظیم کنید.
--color=WHEN
رنگی کردن خروجی. مقدار WHEN باید یکی از always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL
سطح تأیید، مقدار LEVEL باید یکی از ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز داده شوند، مقدار آخرین --confirm-level اعمال می‌شود. این معادل با تنظیم متغیر $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA
مشخص کردن ترجیحات کاربر برای حل وابستگی‌ها در این اجرا. متغیرهای $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA را بازنویسی می‌کند. برای جزئیات مربوط به زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی در دسترس، به http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html مراجعه کنید. راهنمای جامعی درباره استفاده از ترجیحات حل‌کننده در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf قابل مشاهده است.
--cudf=FILENAME
گزینه اشکال‌زدایی: ذخیره درخواست‌های CUDF ارسال‌شده به حل‌کننده در FILENAME-<n>.cudf که در آن <n> نشان‌دهنده فراخوانی n-ام به حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug
چاپ پیام‌های اشکال‌زدایی در stderr. این معادل با تنظیم متغیر $OPAMDEBUG روی "true" است.
--debug-level=LEVEL
مانند --debug، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (--debug آن را روی 1 تنظیم می‌کند). معادل تنظیم $OPAMDEBUG روی یک عدد صحیح مثبت.
--git-version
چاپ نگارش git برنامه opam، در صورت تعیین شدن (یعنی زمانی که از نگارش توسعه استفاده می‌کنید)، و خروج.
--help[=FMT] (default=auto)
نمایش این راهنما در قالب FMT. مقدار FMT باید یکی از auto، pager، groff یا plain باشد. با انتخاب auto، هرگاه متغیر محیطی TERM برابر با dumb یا تعریف‌نشده باشد، قالب به صورت pager یا plain خواهد بود.
--ignore-pin-depends
نادیده گرفتن pinهای اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که pin شده‌اند، چه به صورت دستی از طریق opam pin یا از طریق opam install DIR. این معادل تنظیم IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME
ذخیره نتایج اجرای opam در یک فایل ماشین‌خوان. اگر نام فایل شامل نویسه `%' باشد، با شاخصی جایگزین می‌شود که فایل موجود را بازنویسی نکند. مشابه با مقداردهی متغیر $OPAMJSON.
--no
پاسخ منفی (no) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMNO روی "true" است.
--no-aspcud
در نگارش 2.1 حذف شد.
--no-auto-upgrade
هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نگارش‌های قبلی opam (نسخه 1.2) نوشته شده است، opam در درون خود آن را به قالب فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که مخازن باید نگارش قالب خود را در یک فایل 'repo' در ریشه خود مشخص کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در قالب قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ارجح است.
--no-self-upgrade
برنامه opam در صورت وجود یک باینری جدیدتر در مسیر OPAMROOT/opam، خود را با آن جایگزین می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند.
-q, --quiet
غیرفعال کردن --verbose.
--root=ROOT
استفاده از ROOT به عنوان مسیر ریشه فعلی. این معادل با مقداردهی متغیر $OPAMROOT به ROOT است.
--safe, --readonly
اطمینان حاصل می‌کند که هیچ‌چیزی به طور خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نخواهد شد. برای مثال هنگام فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار (completion) مفید است. هرگاه چنین عملیاتی نیاز باشد با شکست مواجه می‌شود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها جلوگیری می‌کند، از پرسش‌های تعاملی صرف‌نظر می‌کند و متغیر $OPAMDEBUG را نادیده می‌گیرد. این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD
تعیین حل‌کننده CUDF مورد استفاده برای حل مسائل نصب بسته‌ها. این مقدار یا یک حل‌کننده از پیش تعریف‌شده است (این نگارش از opam از builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old و packup پشتیبانی می‌کند)، یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}%، و به صورت اختیاری %{timeout}% باشد. این معادل با تنظیم $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict
در صورت وجود هرگونه خطا در تعریف بسته یا یک فایل پیکربندی، با شکست مواجه شو. حالت پیش‌فرض ادامه کار به صورت خاموش در صورت امکان است.
--switch=SWITCH
استفاده از SWITCH به عنوان switch فعال کامپایلر. این معادل تنظیم متغیر $OPAMSWITCH به SWITCH است.
--use-internal-solver
غیرفعال کردن هرگونه حل‌کننده خارجی و استفاده از حل‌کننده داخلی (این نیازمند کامپایل شدن opam همراه با یک حل‌کننده داخلی است). این معادل با تنظیم متغیرهای $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose
نمایش خروجی با جزئیات بیشتر. یک بار درج -v تمام دستورهای مربوط به بسته‌ها را نشان می‌دهد؛ تکرار آن باعث نمایش دستورهای فراخوانی‌شده داخلی نیز می‌شود (مانند tar، curl، patch و غیره). تکرار به تعداد n بار معادل تنظیم $OPAMVERBOSE به "n" است.
--version
نمایش اطلاعات نگارش.
-w, --working-dir
هنگام به‌روزرسانی بسته‌های متصل به یک دایرکتوری محلی تحت کنترل نسخه، به‌جای آخرین وضعیت commit شده یا ارجاعی (ref) که به آن اشاره دارند، به وضعیت کاری فعلی سورس آن‌ها به‌روزرسانی شود. از آنجا که دایرکتوری سورس همان‌گونه که هست کپی می‌شود، اگر تمیز (clean) نباشد ممکن است منجر به شکست ساخت opam شود. این گزینه فقط روی بسته‌هایی اثر می‌گذارد که صریحاً در خط فرمان ذکر شده باشند. همچنین می‌تواند با متغیر $OPAMWORKINGDIR تنظیم شود.
-y, --yes
پاسخ مثبت (yes) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین --confirm-level را ببینید. این معادل با تنظیم متغیر $OPAMYES به "true" است..SH "محیط (ENVIRONMENT)"

ابزار opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی (Boolean) باید برای غیرفعال‌سازی روی "0"، "no"، "false" یا یک رشتهٔ خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS تمام فیلترها را درون پرانتز قرار می‌دهد.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینهٔ `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط برای استفادهٔ داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینهٔ حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینهٔ `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را تعیین می‌کند که هنگام تنظیم بودن گزینهٔ `--best-effort' باید به معیارها پیشوند شود، و انتظار می‌رود ویژگی `opam-query' را در راه‌حل به بیشینه برساند.

OPAMBUILDDOC در 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینهٔ `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR هنگامی که روی always یا never تنظیم شود، یک مقدار پیش‌فرض برای گزینهٔ `--color' تعیین می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینهٔ `--confirm-level` را ببینید. OPAMCONFIRMLEVEL نسبت به OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA ترجیحات (preferences) کاربر را برای حل وابستگی‌ها مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نسخهٔ حل‌کننده بستگی دارد؛ برای دانستن تنظیم فعلی از `config report' استفاده کنید. همچنین گزینهٔ --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE گراف cudf را در file-actions-explicit.dot ذخیره می‌کند.

OPAMCUDFTRIM پالایش بسته‌های نامرتبط را در حین پیش‌پردازش CUDF کنترل می‌کند.

OPAMCURL می‌تواند برای انتخاب یک برنامهٔ 'curl' مشخص استفاده شود. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرستی از بخش‌ها که با فاصله جدا شده‌اند محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند به صورت اختیاری دارای سطح اشکال‌زدایی خاصی باشند (برای مثال، CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌شود.

OPAMDIGDEPTH میزان تهاجمی بودن جستجو برای تعارض‌ها را در طول پیش‌پردازش CUDF تعیین می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS حداکثر تعداد بارگیری‌های هم‌زمان را تعیین می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR در هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که قبلاً با --working-dir به‌روزرسانی شده بودند بازنویسی می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر نگه می‌دارد، مگر اینکه صریحاً در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینهٔ `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل opam را تعیین می‌کند، و بر $EDITOR و $VISUAL اولویت دارد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط لاگ چاپ‌شده هنگام شکست یک زیرفرآیند را مشخص می‌کند. مقدار 0 همه را چاپ می‌کند.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینهٔ `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینهٔ `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH نحوهٔ بارگیری فایل‌ها را مشخص می‌کند: `wget'، `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین خواهند شد. مقدار 'download-command' را در فایل پیکربندی اصلی لغو می‌کند.

OPAMFIXUPCRITERIA همانند OPAMUPGRADECRITERIA است، اما مختص به رفع اشکال (fixup) و نصب مجدد است.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینهٔ نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینهٔ `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینهٔ `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS حداکثر تعداد کارگزارهای موازی را برای اجرا تعیین می‌کند.

OPAMJSON خروجی json را در فایل ارائه‌شده ثبت می‌کند (از نویسهٔ `%' برای شماره‌گذاری فایل‌ها استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینهٔ نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam می‌گوید که برخی از لاگ‌های موقت دستورات و برخی پشتیبان‌ها را حذف نکند. این کار برخی از توابع پایانی را نادیده می‌گیرد و همچنین ممکن است به دریافت ردیابی‌های بازگشتی (backtrace) مطمئن‌تر کمک کند.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix'.

OPAMLOGS logdir دایرکتوری لاگ را تعیین می‌کند، پیش‌فرض یک دایرکتوری موقت در /tmp است

OPAMMAKECMD دستور make سیستمی مورد استفاده را تعیین می‌کند.

OPAMMERGEOUT خروجی‌های فرآیند (stderr روی stdout) را با هم ادغام می‌کند.

OPAMNO به هر سؤالی پاسخ منفی می‌دهد، گزینه‌های `--no` و `--confirm-level` را ببینید. در صورت تنظیم بودن هر یک از OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES، OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE همراه با `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند.

OPAMNOASPCUD منسوخ شده است.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای داخلی خودکار مخازن از قالب‌های قدیمی‌تر به قالب فعلی را هنگام 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS در صورت موجود بودن، گزینهٔ --no-checksums را فعال می‌کند.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند، گزینهٔ `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینهٔ `--no-self-upgrade' را ببینید

OPAMPINKINDAUTO تعیین می‌کند که آیا هنگام پین کردن به یک مسیر محلی، سیستم‌های کنترل نسخه تشخیص داده شوند یا خیر. از نسخهٔ 1.3.0 به بعد به‌طور پیش‌فرض فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردگیری دقیق و ریزدانهٔ دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO این مقدار را روی false قرار دهید تا پیش‌پردازش CUDF غیرفعال شود. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING مخازن را به‌طور داخلی به صورت فایل‌های tar.gz ذخیره می‌کند. این کار می‌تواند روی سیستم‌های فایلی که توانایی پیمایش مناسب درخت‌های بزرگ را ندارند اما کش خوبی در /tmp دارند بسیار سریع‌تر باشد. با این حال در حالت کلی کندتر است.

OPAMREQUIRECHECKSUMS در صورت در دسترس بودن (برای مثال در `opam install') گزینهٔ `--require-checksums' را فعال می‌کند.

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش مجدد قبل از اعلام شکست در بارگیری‌ها را تعیین می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینهٔ `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینهٔ `--root' را ببینید. این متغیر به‌طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌شود.

OPAMROOTISOK هنگام اجرا با کاربر ریشه (root) هشداری نشان نمی‌دهد.

OPAMSAFE گزینهٔ `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینهٔ `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینهٔ `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی از بررسی‌های نسخه را نادیده می‌گیرد. ناامن است، تنها برای آزمایش سازگاری استفاده شود.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی از حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد تا پس از اتمام مهلت زمانی همچنان یک پاسخ برگردانند؛ در حالی که تضمین می‌شود پاسخ از نظر منطقی سازگار است، هیچ تضمینی وجود ندارد که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار مطابقت داشته باشد. اگر `true' باشد، opam با یک هشدار به کار خود ادامه می‌دهد، و اگر `false' باشد، اتمام مهلت به عنوان خطا تلقی می‌شود. در حال حاضر فقط بخش پشتیبان builtin-z3 این حالت تنزل‌یافته را مدیریت می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT میزان زمان مجاز حل‌کننده را تغییر می‌دهد. پیش‌فرض 60.0 است، برای نامحدود روی 0 تنظیم کنید. توجه داشته باشید که ممکن است همهٔ حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان مدارا در برابر انتخاب راه‌حل بهینه‌نشده توسط حل‌کننده را تغییر می‌دهد (یعنی ممکن است بسته‌های قدیمی را واکشی کند). مقادیر معمول از 0.0 (بهترین راه‌حل شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (راه‌حل بهینه‌نشده) متغیر است. پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه زمانی مفید است که حل‌کننده نتواند در زمانی معقول پاسخی پیدا کند ($OPAMSOLVERTIMEOUT را ببینید). توجه داشته باشید که ممکن است همهٔ حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE یک خط وضعیت پویا نمایش می‌دهد که وضعیت فعلی عملیات را روی ترمینال نشان می‌دهد. (یکی از مقادیر always، never یا auto)

OPAMSTRICT در صورت بروز هرگونه ناسازگاری (خواندن فایل، وارد کردن سوییچ و غیره.) با خطا متوقف می‌شود.

OPAMSWITCH گزینهٔ `--switch' را ببینید. به‌طور خودکار توسط `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینهٔ نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA ترجیحات (preferences) کاربر را برای حل وابستگی‌ها هنگام ارتقا مشخص می‌کند. اگر هر دو متغیر تنظیم شده باشند، در زمان ارتقا بر OPAMCRITERIA اولویت دارد. همچنین گزینهٔ --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینهٔ `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 استفاده از نویسه‌های UTF8 در خروجی (یکی از مقادیر always، never یا auto). مقدار پیش‌فرض `auto' است که از روی locale مشخص می‌شود).

OPAMUTF8MSGS استفاده از نویسه‌های گسترش‌یافتهٔ UTF8 (شترها) در پیام‌های opam. شامل OPAMUTF8 نیز می‌شود. این متغیر به‌طور پیش‌فرض تنها در macOS تنظیم شده است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای اعتبارسنجی به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینهٔ `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینهٔ --verbose-on را ببینید

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نشود.

OPAMWITHDEVSETUP گزینهٔ نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینهٔ نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینهٔ نصب `--with-test. را ببینید

OPAMWORKINGDIR گزینهٔ `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level` را ببینید. OPAMYES نسبت به OPAMNO اولویت دارد و در صورت تنظیم OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر var را بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر package:var را بازنویسی می‌کند..SH "نسخه خط فرمان (CLI VERSION)"

تمامی اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده opam باید از `--cli' استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که با نسخه‌های آینده کلاینت opam بدون مشکل کار خواهند کرد. علاوه بر این، پست‌های وبلاگ یا سایر مستندات نیز می‌توانند از آن بهره‌مند شوند، چرا که از قدیمی شدن اطلاعات جلوگیری می‌کند.

اگرچه opam فقط از ریشه‌ها (~/.opam/) برای نسخه فعلی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری رو به عقب را برای رابط خط فرمان خود فراهم می‌سازد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه رابط خط فرمان (CLI) تنها در opam 2.1 اضافه شد، برای انتخاب پشتیبانی از 2.0 از OPAMCLI استفاده کنید (چرا که opam 2.0 صرفاً آن را نادیده خواهد گرفت)، و برای نسخه‌های 2.1 (یا جدیدتر) از `--cli=2.1' استفاده نمایید، زیرا کنترل تجزیه نحو با استفاده از متغیر محیطی شکننده است. به همین منظور، اگر OPAMCLI نسخه معتبری غیر از 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' مشخص شده باشد، opam یک هشدار نمایش می‌دهد.

نسخه خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. گزینه `--cli' ممکن است بیش از یک بار مشخص شود که در این صورت آخرین مورد اولویت دارد. متغیر محیطی OPAMCLI تنها در صورتی بررسی می‌شود که `--cli' داده نشده باشد.

به عنوان استثنایی بر موارد زیر، دستور `exec' در صورتی که دستور یافت نشود یا نتوان آن را اجرا کرد مقدار 127، و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را برمی‌گرداند.

0
موفقیت، یا درست (true) برای پرس‌وجوهای بولی.
1
نادرست (False). زمانی برگردانده می‌شود که یک مقدار بولی انتظار می‌رود، مثلاً هنگام اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2
آرگومان‌های نامعتبر خط فرمان، یا آرگومان‌های خط فرمانی که به زمینه‌ای نامعتبر اشاره دارند (مثلاً فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5
یافت نشد. موردی (بسته، نسخه، مخزن و غیره) درخواست شده که پیدا نشد.
10
لغو شد. عملیات نیاز به تأیید داشت که داده نشد.
15
امکان دریافت قفل‌های مورد نیاز برای این عملیات وجود نداشت.
20
هیچ راه‌حلی برای درخواست کاربر وجود ندارد. این حالت می‌تواند مثلاً به دلیل درخواست نصب دو بسته ناسازگار رخ دهد.
30
خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده. استفاده از --strict احتمال وقوع این خطا را افزایش می‌دهد.
31
خطای اسکریپت بسته. برخی از عملیات‌های بسته ناموفق بودند. این ممکن است به دلیل خطایی در بسته‌ها یا ناشی از ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40
خطای همگام‌سازی. دریافت برخی از مخازن دوردست از شبکه ممکن نشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50
خطای پیکربندی. پیکربندی opam یا سیستم اجازه این عملیات را نمی‌دهد و نیاز به اصلاح دارد.
60
شکست حل‌کننده (solver). حل‌کننده نتوانست پاسخی معتبر بازگرداند. این امر می‌تواند به دلیل معیوب بودن یک حل‌کننده خارجی یا خطایی در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99
خطای داخلی. مشکلی رخ داد که احتمالاً ناشی از یک باگ در خود opam است.
130
وقفه توسط کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، عموماً به دلیل فشردن Ctrl-C توسط کاربر.
0
در صورت موفقیت.
123
در صورت خطاهای نامشخص گزارش‌شده روی خروجی خطای استاندارد.
124
در صورت خطاهای تجزیه خط فرمان.
125
در صورت خطاهای داخلی غیرمنتظره (باگ‌ها).

به https://opam.ocaml.org/doc مراجعه کنید.

David Allsopp <david@tarides.com>

Vincent Bernardoff <vb@luminar.eu.org>

Raja Boujbel <raja.boujbel@ocamlpro.com>

Kate Deplaix <kit-ty-kate@outlook.com>

Roberto Di Cosmo <roberto@dicosmo.org>

Thomas Gazagnaire <thomas@gazagnaire.org>

Louis Gesbert <louis.gesbert@ocamlpro.com>

Fabrice Le Fessant <Fabrice.Le_fessant@inria.fr>

Anil Madhavapeddy <anil@recoil.org>

Guillem Rieu <guillem.rieu@ocamlpro.com>

Ralf Treinen <ralf.treinen@pps.jussieu.fr>

Frederic Tuong <tuong@users.gforge.inria.fr>.SH "همچنین ببینید (SEE ALSO)"

opam(1)

گزارش‌های باگ را در https://github.com/ocaml/opam/issues بررسی کنید.

Opam 2.5.2