OPAM-ENV(1) Opam Manual OPAM-ENV(1)

opam-env - چاپ مقادیر انتسابی متغیرهای مناسب پوسته در خروجی استاندارد

opam env [OPTION]…

مقادیر متناظر متغیرهای محیطیِ تنظیم‌شده در سوییچ کنونی (مانند PATH) را در قالبی برمی‌گرداند که توسط یک پوسته (shell) قابل ارزیابی باشد. با گزینهٔ -v، توضیحاتی در قالب کامنت اضافه می‌شود که علت یا بستهٔ مبدأ هر انتساب را مستند می‌کند. کاربردی‌ترین روش استفاده از آن به‌صورت eval $(opam env) است تا دستورهای بعدی پوسته در بافتار مناسب opam ارزیابی و اجرا شوند.

این دستور یک میان‌بر و معادل opam config env است.

--check
در صورتی که محیط از قبل به‌روز باشد با وضعیت 0 و در غیر این صورت پس از چاپ فهرست متغیرهای به‌روزنشده، با وضعیت 1 خارج می‌شود.
--inplace-path
هنگام به‌روزرسانی متغیر PATH، به‌جای قرار دادن مسیر جدید در ابتدای آن، هر مسیر از پیش موجود opam را در همان جای خود جایگزین می‌کند. این بدان معناست که برنامه‌های نصب‌شده در opam که در اولویت جستجو پنهان (shadowed) شده بودند، پس از اجرای opam env نیز همچنان پنهان باقی خواهند ماند.
--revert
به‌جای اعمال تغییرات، متغیرهای محیطی را در حالتی که به‌روزرسانی‌های انجام‌شده توسط opam بازگردانی (revert) شده‌اند در خروجی چاپ می‌کند.
--set-root
همراه با زیردستورهای env و exec، متغیر OPAMROOT را نیز تنظیم می‌کند تا اطمینان حاصل شود فراخوانی‌های بعدی opam از همان ریشه (root) استفاده خواهند کرد.
--set-switch
همراه با زیردستورهای env و exec، متغیر OPAMSWITCH را نیز تنظیم می‌کند تا اطمینان حاصل شود فراخوانی‌های بعدی opam از همان سوییچ فعلی استفاده خواهند کرد.
--sexp
چاپ متغیرهای محیطی در قالب یک عبارت نمادین (s-expression) به‌جای قالب پوسته.
--shell=SHELL
حالت پیکربندی محیط opam را متناسب با SHELL تعیین می‌کند. باید یکی از موارد bash، sh، csh، zsh، fish، pwsh، cmd یا powershell باشد. به‌طور پیش‌فرض از روی فرایندهای والد و متغیر $SHELL تشخیص داده می‌شود.

این گزینه‌ها میان همهٔ دستورها مشترک هستند.

--best-effort
در صورتی که نصب تمام بسته‌های درخواستی امکان‌پذیر نباشد، با شکست مواجه نشو: تلاش کن تا جای ممکن بیشترین تعداد بسته نصب شوند. توجه داشته باشید که ممکن است همهٔ حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این گزینه معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (پیش‌فرض=2.5)
استفاده از نحو و معناشناسی رابط خط فرمان مربوط به نسخهٔ MAJOR.MINOR. این ویژگی برای هرگونه استفادهٔ مداوم از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره) در نظر گرفته شده است؛ هر نسخه‌ای از opam در همان سری MAJOR، رفتاری مطابق با نسخهٔ MINOR مشخص‌شده خواهد داشت. این پرچم در opam 2.0 در دسترس نبود، بنابراین برای انتخاب CLI نسخهٔ 2.0، متغیر محیطی OPAMCLI را به‌جای استفاده از این پارامتر بر روی 2.0 تنظیم کنید.
--color=WHEN
رنگی‌کردن خروجی. مقدار WHEN باید یکی از گزینه‌های always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL
سطح تأیید؛ مقدار LEVEL باید یکی از مقادیر ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. این گزینه می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز داده شوند، مقدار آخرین --confirm-level لحاظ می‌شود. این گزینه معادل تنظیم متغیر $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA
مشخص کردن ترجیحات (preferences) کاربر برای حل وابستگی‌ها در این اجرا. این گزینه بر مقادیر $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA اولویت دارد. برای دریافت جزئیات بیشتر در مورد زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، به http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html مراجعه کنید. یک راهنمای جامع برای استفاده از ترجیحات حل‌کننده را می‌توانید در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf بیابید.
--cudf=FILENAME
گزینهٔ اشکال‌زدایی: ذخیرهٔ درخواست‌های CUDF ارسال‌شده به حل‌کننده در FILENAME-<n>.cudf که در آن <n> نشان‌دهندهٔ n-امین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug
چاپ پیام‌های اشکال‌زدایی در خروجی استاندارد خطا (stderr). این معادل تنظیم $OPAMDEBUG بر روی "true" است.
--debug-level=LEVEL
مشابه --debug، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (--debug آن را روی 1 تنظیم می‌کند). معادل تنظیم $OPAMDEBUG بر روی یک عدد صحیح مثبت است.
--git-version
چاپ نسخهٔ git برنامهٔ opam در صورت وجود (یعنی زمانی که از نسخهٔ در حال توسعه استفاده می‌کنید) و خروج.
--help[=FMT] (پیش‌فرض=auto)
نمایش این راهنما در قالب FMT. مقدار FMT باید یکی از مقادیر auto، pager، groff یا plain باشد. با مقدار auto، هرگاه متغیر محیطی TERM برابر dumb یا تعریف‌نشده باشد، قالب به‌صورت pager یا plain خواهد بود.
--ignore-pin-depends
نادیده گرفتن پین‌های اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که چه به‌صورت دستی از طریق opam pin و چه از طریق opam install DIR پین شده‌اند. این معادل تنظیم IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME
ذخیرهٔ نتایج اجرای opam در یک فایل ماشین‌خوان. اگر نام فایل شامل نویسهٔ «%» باشد، با شاخصی جایگزین می‌شود که مانع از بازنویسی فایل‌های موجود می‌گردد. مشابه تنظیم متغیر $OPAMJSON.
--no
پاسخ منفی (no) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین گزینهٔ --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMNO بر روی "true" است.
--no-aspcud
در نسخهٔ 2.1 حذف شده است.
--no-auto-upgrade
هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخهٔ قدیمی‌تر opam (1.2) نوشته شده است، opam به‌طور داخلی آن را به قالب فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌سازد. توجه داشته باشید که مخازن باید نسخهٔ قالب خود را در یک فایل 'repo' در ریشهٔ خود تعریف کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در قالب قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ارجحیت دارد.
--no-self-upgrade
در صورت وجود باینری جدیدتر در OPAMROOT/opam، ابزار opam خود را با آن جایگزین می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌سازد.
-q, --quiet
غیرفعال کردن --verbose.
--root=ROOT
استفاده از ROOT به‌عنوان مسیر ریشهٔ فعلی. این معادل تنظیم $OPAMROOT بر روی ROOT است.
--safe, --readonly
اطمینان حاصل می‌کند که هیچ‌چیز به‌طور خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نخواهد شد. برای مثال برای فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار (completion) مفید است. در صورت نیاز به چنین عملیاتی با شکست مواجه می‌شود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها جلوگیری می‌کند، پرسش‌های تعاملی را رد می‌کند و مقدار متغیر $OPAMDEBUG را نادیده می‌گیرد. این گزینه معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD
تعیین حل‌کنندهٔ CUDF مورد استفاده برای رفع مسائل نصب بسته‌ها. این حل‌کننده یا یک حل‌کنندهٔ از پیش تعریف‌شده است (این نسخه از opam از builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old و packup پشتیبانی می‌کند)، یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}%، و در صورت تمایل %{timeout}% باشد. این معادل تنظیم $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict
در صورت یافتن هرگونه خطا در تعریف بسته یا فایل پیکربندی، با شکست مواجه شو. حالت پیش‌فرض ادامه دادن بدون هشدار در صورت امکان است.
--switch=SWITCH
استفاده از SWITCH به‌عنوان سوییچ کامپایلر فعلی. این گزینه معادل تنظیم $OPAMSWITCH بر روی SWITCH است.
--use-internal-solver
غیرفعال کردن هرگونه حل‌کنندهٔ خارجی و استفاده از حل‌کنندهٔ داخلی (این گزینه مستلزم آن است که opam با یک حل‌کنندهٔ داخلی کامپایل شده باشد). این معادل تنظیم $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose
نمایش جزئیات بیشتر. یک بار استفاده از -v تمام دستورهای مربوط به بسته‌ها را نمایش می‌دهد؛ تکرار آن، دستورهای فراخوانی‌شده به‌صورت داخلی (مانند tar، curl، patch و غیره) را نیز نمایش می‌دهد. تکرار n بار معادل تنظیم $OPAMVERBOSE بر روی "n" است.
--version
نمایش اطلاعات نسخه.
-w, --working-dir
هنگام به‌روزرسانی بسته‌هایی که به یک دایرکتوری محلیِ تحت کنترل نسخه متصل هستند، به‌جای آخرین وضعیت ثبت‌شده (commit) یا مرجعی (ref) که به آن اشاره دارند، آن‌ها را به وضعیت کاری فعلیِ سورس به‌روزرسانی کن. از آن‌جا که دایرکتوری سورس همان‌گونه که هست کپی می‌شود، تمیز نبودن آن ممکن است منجر به شکست ساخت opam شود. این گزینه فقط بر بسته‌هایی تأثیر می‌گذارد که صریحاً در خط فرمان ذکر شده‌اند. همچنین می‌تواند با $OPAMWORKINGDIR تنظیم شود.
-y, --yes
پاسخ مثبت (yes) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین گزینهٔ --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMYES بر روی "true" است..SH "محیط (ENVIRONMENT)"

دستور opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی (Boolean) برای غیرفعال‌سازی باید روی "0"، "no"، "false" یا یک رشتهٔ خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS تمام فیلترها را درون پرانتز قرار می‌دهد.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینهٔ `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط برای استفادهٔ داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینهٔ حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینهٔ `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را مشخص می‌کند که در صورت تنظیم گزینهٔ `--best-effort' باید پیش از معیارها قرار گیرد، و انتظار می‌رود ویژگی `opam-query' را در پاسخ به حداکثر برساند.

OPAMBUILDDOC در نگارش 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در نگارش 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینهٔ `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR هنگامی که روی always یا never تنظیم شود، مقدار پیش‌فرضی را برای گزینهٔ `--color' تعیین می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینهٔ `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMCONFIRMLEVEL نسبت به OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA اولویت‌های کاربر (preferences) را برای حل وابستگی‌ها مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نگارش حل‌کننده بستگی دارد؛ برای دانستن تنظیمات فعلی از `config report' استفاده کنید. همچنین گزینهٔ --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE گراف cudf را در file-actions-explicit.dot ذخیره می‌کند.

OPAMCUDFTRIM پالایش بسته‌های نامرتبط را در حین پیش‌پردازش CUDF کنترل می‌کند.

OPAMCURL می‌تواند برای انتخاب یک برنامهٔ 'curl' مشخص به کار رود. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرست بخش‌های جداشده با فاصله محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند اختیاری دارای سطح اشکال‌زدایی مشخصی باشند (برای مثال، CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، اما در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌کنند.

OPAMDIGDEPTH میزان سخت‌گیرانه بودن جستجو برای تداخل‌ها را در حین پیش‌پردازش CUDF تعیین می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS حداکثر تعداد بارگیری‌های هم‌زمان را تنظیم می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR در هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که پیش‌تر با --working-dir به‌روزرسانی شده‌اند بازنویسی می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر نگه می‌دارد مگر اینکه صراحتاً در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینهٔ `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگری را که برای ویرایش پرونده‌های opam استفاده می‌شود تعیین می‌کند، و بر $EDITOR و $VISUAL تقدم دارد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط گزارش چاپ‌شده در هنگام شکست یک زیرفرآیند را مشخص می‌کند. مقدار 0 برای چاپ تمام خطوط است.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینهٔ `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینهٔ `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH نحوهٔ بارگیری پرونده‌ها را مشخص می‌کند: یکی از `wget'، `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین می‌شوند. این مقدار بر مقدار 'download-command' در پروندهٔ پیکربندی اصلی تقدم دارد.

OPAMFIXUPCRITERIA همانند OPAMUPGRADECRITERIA است، اما ویژهٔ fixup و نصب مجدد است.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینهٔ نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینهٔ `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینهٔ `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS حداکثر تعداد پردازش‌های موازی برای اجرا را تعیین می‌کند.

OPAMJSON خروجی json را در پروندهٔ داده‌شده ذخیره می‌کند (از نویسهٔ `%' برای شماره‌گذاری پرونده‌ها استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینهٔ نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam اعلام می‌کند که برخی گزارش‌های موقت دستورات و برخی پشتیبان‌ها را حذف نکند. این کار برخی از عملیات پایانی را نادیده می‌گیرد و همچنین ممکن است به دریافت ردگیری‌های پشتهٔ مطمئن‌تر کمک کند.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix'.

OPAMLOGS logdir دایرکتوری گزارش‌ها را مشخص می‌کند؛ پیش‌فرض یک دایرکتوری موقت در /tmp است

OPAMMAKECMD دستور make سیستمی مورد استفاده را تنظیم می‌کند.

OPAMMERGEOUT خروجی‌های فرآیند، یعنی stderr را بر روی stdout ادغام می‌کند.

OPAMNO به هر پرسشی پاسخ منفی می‌دهد، گزینه‌های `--no` و `--confirm-level` را ببینید. در صورتی که هر یک از OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES تنظیم شده باشند، OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE در هنگام استفاده با `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند.

OPAMNOASPCUD منسوخ‌شده.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای خودکار داخلی مخازن با قالب قدیمی‌تر به قالب فعلی را در هنگام 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS گزینهٔ --no-checksums را در صورت موجود بودن فعال می‌کند.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند، گزینهٔ `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینهٔ `--no-self-upgrade' را ببینید

OPAMPINKINDAUTO تعیین می‌کند که آیا در هنگام سنجاق کردن به یک مسیر محلی، سامانه‌های کنترل نگارش باید شناسایی شوند یا خیر. از نگارش 1.3.0 به طور پیش‌فرض فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردیابی دقیق و با جزئیات بالا برای دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO برای غیرفعال کردن پیش‌پردازش CUDF، این را روی false تنظیم کنید. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING مخازن را در داخل به صورت پرونده‌های tar.gz ذخیره می‌کند. این کار روی سامانه‌های پرونده‌ای که با پیمایش درخت‌های بزرگ به‌خوبی کنار نمی‌آیند اما کَش مناسبی در /tmp دارند بسیار سریع‌تر است. با این حال در حالت کلی کندتر است.

OPAMREQUIRECHECKSUMS گزینهٔ `--require-checksums' را در صورت موجود بودن فعال می‌کند (برای مثال برای `opam install').

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش دوباره پیش از شکست بارگیری‌ها را مشخص می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینهٔ `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینهٔ `--root' را ببینید. این متغیر به طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌شود.

OPAMROOTISOK هنگام اجرا با کاربر ریشه (root) هشداری نمی‌دهد.

OPAMSAFE گزینهٔ `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینهٔ `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینهٔ `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی از بررسی‌های نگارش را نادیده می‌گیرد. ناامن است، و صرفاً برای آزمایش سازگاری کاربرد دارد.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد در صورت رسیدن به مهلت زمانی (timeout)، همچنان پاسخی ارائه دهند؛ اگرچه پاسخ قطعاً پایدار و سازگار خواهد بود، اما در این حالت هیچ تضمینی وجود ندارد که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار مطابقت داشته باشد. در صورت `true' بودن، opam با یک هشدار ادامه خواهد داد؛ در صورت `false' بودن، رسیدن به مهلت زمانی یک خطا در نظر گرفته می‌شود. در حال حاضر فقط backend داخلی builtin-z3 این حالت تنزل‌یافته را مدیریت می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT زمان مجاز برای حل‌کننده را تغییر می‌دهد. پیش‌فرض 60.0 است؛ برای حالت نامحدود روی 0 بگذارید. توجه داشته باشید که ممکن است همهٔ حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان مدارا را نسبت به انتخاب یک پاسخ غیربهینه توسط حل‌کننده تغییر می‌دهد (یعنی ممکن است بسته‌های قدیمی را انتخاب کند). مقادیر معمول از 0.0 (بهترین پاسخ شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (پاسخ غیربهینه) متغیر است. پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه در مواردی که حل‌کننده نمی‌تواند در زمان معقولی پاسخ بیابد سودمند است ($OPAMSOLVERTIMEOUT را ببینید). توجه داشته باشید که ممکن است همهٔ حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در نگارش 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE یک خط وضعیت پویا را در ترمینال برای نمایش رویدادهای در حال انجام نشان می‌دهد. (یکی از گزینه‌های always، never یا auto)

OPAMSTRICT در صورت بروز هرگونه ناسازگاری (خواندن پرونده، وارد کردن سوییچ و غیره) متوقف شده و شکست می‌خورد.

OPAMSWITCH گزینهٔ `--switch' را ببینید. به طور خودکار توسط `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینهٔ نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA اولویت‌های کاربر (preferences) را برای حل وابستگی در زمان ارتقا مشخص می‌کند. در صورت تنظیم هر دو، در ارتقاها بر OPAMCRITERIA اولویت خواهد داشت. همچنین گزینهٔ --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینهٔ `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در نگارش 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 استفاده از نویسه‌های UTF8 در خروجی (یکی از گزینه‌های always، never یا auto). به طور پیش‌فرض `auto' است که بر اساس محلی‌سازی سیستم (locale) تعیین می‌شود).

OPAMUTF8MSGS استفاده از نویسه‌های گسترش‌یافتهٔ UTF8 (شترها) در پیام‌های opam. متضمن فعال بودن OPAMUTF8 است. این متغیر به طور پیش‌فرض تنها در macOS تنظیم شده است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای اعتبارسنجی به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینهٔ `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینهٔ --verbose-on را ببینید

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نشود.

OPAMWITHDEVSETUP گزینهٔ نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینهٔ نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینهٔ نصب `--with-test را ببینید.

OPAMWORKINGDIR گزینهٔ `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMYES نسبت به OPAMNO اولویت دارد و در صورت تنظیم OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در پرونده‌های `opam`، محتوای متغیر var را بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در پرونده‌های `opam`، محتوای متغیر package:var را بازنویسی می‌کند..SH "نسخه خط فرمان (CLI VERSION)"

همه اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده opam باید از `--cli' استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که با نسخه‌های بعدی کلاینت opam بدون مشکل کار خواهند کرد. علاوه بر این، پست‌های وبلاگ یا سایر مستندات نیز می‌توانند از آن بهره‌مند شوند، زیرا از کهنه شدن اطلاعات جلوگیری می‌کند.

اگرچه opam فقط از ریشه‌ها (~/.opam/) برای نسخه فعلی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری رو به عقب را برای واسط خط فرمان خود فراهم می‌آورد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه CLI تنها در opam 2.1 اضافه شد، از OPAMCLI برای انتخاب پشتیبانی 2.0 استفاده کنید (زیرا opam 2.0 صرفاً آن را نادیده می‌گیرد)، و برای نسخه‌های 2.1 (یا جدیدتر) از `--cli=2.1' استفاده کنید، چرا که متغیر محیطی کنترل‌کننده تجزیه نحو شکننده است. بدین منظور، opam در صورتی که OPAMCLI نسخه‌ای معتبر غیر از 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' مشخص شده باشد، یک هشدار نمایش می‌دهد.

نسخه خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. گزینه `--cli' ممکن است بیش از یک‌بار مشخص شود، که در این حالت آخرین مورد اولویت دارد. متغیر OPAMCLI تنها در صورتی بررسی می‌شود که `--cli' داده نشده باشد.

به‌عنوان استثنایی بر موارد زیر، دستور `exec' در صورتی که دستور یافت نشود یا نتوان آن را اجرا کرد مقدار 127، و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را بازمی‌گرداند.

0
موفقیت، یا true برای پرس‌وجوهای بولی.
1
نادرست (False). زمانی بازگردانده می‌شود که یک مقدار بازگشتی بولی انتظار می‌رود، برای مثال هنگام اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2
آرگومان‌های نامعتبر خط فرمان، یا آرگومان‌های خط فرمانی که به یک زمینه نامعتبر اشاره دارند (مثلاً فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5
یافت نشد. چیزی (بسته، نسخه، مخزن، و غیره) را درخواست کرده‌اید که پیدا نشد.
10
لغو شد. عملیات نیاز به تأیید داشت که تأیید داده نشد.
15
امکان دریافت قفل‌های لازم برای عملیات وجود نداشت.
20
هیچ راه‌حلی برای درخواست کاربر وجود ندارد. برای مثال، این می‌تواند ناشی از درخواست برای نصب دو بسته ناسازگار با یکدیگر باشد.
30
خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده (متادیتا). استفاده از --strict این خطا را با احتمال بیشتری ایجاد می‌کند.
31
خطای اسکریپت بسته. برخی از عملیات بسته ناموفق بودند. این ممکن است خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40
خطای همگام‌سازی. امکان دریافت برخی از ریموت‌ها از شبکه وجود نداشت. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50
خطای پیکربندی. پیکربندی Opam یا سیستم اجازه انجام عملیات را نمی‌دهد و نیاز به رفع اشکال دارد.
60
شکست حل‌کننده (Solver). حل‌کننده نتوانست پاسخی معتبر بازگرداند. این امر می‌تواند ناشی از یک حل‌کننده خارجی معیوب یا خطایی در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99
خطای داخلی. مشکلی رخ داده است، احتمالاً به دلیل یک باگ در خود opam.
130
وقفه کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، عموماً به دلیل فشردن کلیدهای Ctrl-C توسط کاربر.
0
در صورت موفقیت.
123
در خطاهای تفکیک‌نشده گزارش‌شده در خروجی خطای استاندارد.
124
در خطاهای تجزیه خط فرمان.
125
در خطاهای غیرمنتظره داخلی (باگ‌ها).

به https://opam.ocaml.org/doc مراجعه کنید.

David Allsopp <david@tarides.com>

Vincent Bernardoff <vb@luminar.eu.org>

Raja Boujbel <raja.boujbel@ocamlpro.com>

Kate Deplaix <kit-ty-kate@outlook.com>

Roberto Di Cosmo <roberto@dicosmo.org>

Thomas Gazagnaire <thomas@gazagnaire.org>

Louis Gesbert <louis.gesbert@ocamlpro.com>

Fabrice Le Fessant <Fabrice.Le_fessant@inria.fr>

Anil Madhavapeddy <anil@recoil.org>

Guillem Rieu <guillem.rieu@ocamlpro.com>

Ralf Treinen <ralf.treinen@pps.jussieu.fr>

Frederic Tuong <tuong@users.gforge.inria.fr>.SH "همچنین ببینید (SEE ALSO)"

opam(1)

گزارش‌های باگ را در https://github.com/ocaml/opam/issues بررسی کنید.

Opam 2.5.2