.\" Pipe this output to groff -m man -K utf8 -T utf8 | less -R .\" .mso an.tmac .TH "OPAM-CONFIG" 1 "" "Opam 2.5.2" "Opam Manual" .\" Disable hyphenation and ragged-right .nh .ad l .SH "نام (NAME)" opam\-config \- نمایش گزینه‌های پیکربندی برای بسته‌ها .SH "خلاصه دستور (SYNOPSIS)" .P \fBopam config\fR [\fIOPTION\fR]… [\fICOMMAND\fR] [\fIARG\fR]… .SH "توضیحات (DESCRIPTION)" .P این دستور از وضعیت opam برای خروجی دادن اطلاعات درباره نحوه استفاده از کتابخانه‌های نصب‌شده، به‌روزرسانی \fBPATH\fR و جایگزینی متغیرهای استفاده‌شده در بسته‌های opam استفاده می‌کند. .P به‌جز \fBopam config env\fR، بیشتر این دستورات به صورت داخلی توسط opam استفاده می‌شوند و برای کاربران عادی کاربرد چندانی ندارند. .SH "دستورات (COMMANDS)" .TP 4 \fBenv\fR مقادیر متغیرهای محیطی تنظیم‌شده در سوئیچ فعلی (مانند PATH) را در قالبی برمی‌گرداند که برای ارزیابی توسط یک پوسته طراحی شده است. همراه با \fI\-v\fR، توضیحاتی اضافه می‌کند که دلیل یا بسته مبدا هر متغیر را مستند می‌سازد. کاربرد اصلی آن به صورت \fBeval $(opam config env)\fR است تا دستورات بعدی پوسته در بستر (context) مناسب opam ارزیابی شوند. همچنین از طریق \fBopam env\fR نیز قابل دسترسی است. .TP 4 \fBrevert\-env\fR تغییرات اعمال‌شده بر محیط توسط opam را تا حد امکان بازمی‌گرداند؛ برای مثال، دستور \fBeval $(opam config revert\-env)\fR اثرات اجرای \fBeval $(opam config env)\fR را لغو می‌کند. .TP 4 \fBlist\fR \fI[PACKAGE]...\fR بدون آرگومان، فهرستی همراه با توضیحات از تمام متغیرهای موجود را چاپ می‌کند. در صورت مشخص شدن \fIPACKAGE\fR، تمام متغیرهای در دسترس برای این بسته‌ها را فهرست می‌کند. .TP 4 \fBexpand\fR \fISTRING\fR درون‌یابی متغیرها را در رشته داده‌شده بسط می‌دهد. .TP 4 \fBsubst\fR \fIFILE...\fR متغیرها را در فایل‌های داده‌شده جایگزین می‌کند. رشته‌های \fI%{var}%\fR با مقدار متغیر \fIvar\fR جایگزین می‌شوند (نگاه کنید به \fBvar\fR). .TP 4 \fBreport\fR خلاصه‌ای از پیکربندی سیستم شما را چاپ می‌کند که برای گزارش اشکالات مفید است. .TP 4 \fBcudf\-universe\fR \fI[FILE]\fR جهان بسته‌های در دسترس فعلی را در قالب CUDF خروجی می‌دهد. .TP 4 \fBpef\-universe\fR \fI[FILE]\fR جهان بسته‌های فعلی را در قالب PEF خروجی می‌دهد. .TP 4 \fBexec\fR \fI[\-\-] COMMAND\fR \fI[ARG]...\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است، به جای آن از \fIopam exec\fR استفاده کنید. .TP 4 \fBset\fR \fIVAR\fR \fIVALUE\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است، به جای آن از \fIopam var\fR استفاده کنید. .TP 4 \fBunset\fR \fIVAR\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است، به جای آن از \fIopam var\fR استفاده کنید. .TP 4 \fBset\-global\fR \fIVAR\fR \fIVALUE\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است، به جای آن از \fIopam var\fR استفاده کنید. .TP 4 \fBunset\-global\fR \fIVAR\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است، به جای آن از \fIopam var\fR استفاده کنید. .TP 4 \fBvar\fR \fIVAR\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است، به جای آن از \fIopam var\fR استفاده کنید. .SH "گزینه‌ها (OPTIONS)" .TP 4 \fB\-\-inplace\-path\fR هنگام به‌روزرسانی متغیر \fIPATH\fR، هر مسیر از پیش موجود opam را درجا جایگزین می‌کند به جای اینکه مسیر جدید را در ابتدای آن قرار دهد. این بدان معناست که برنامه‌های نصب‌شده در opam که سایه‌اندازی شده بودند (shadowed)، پس از اجرای \fBopam env\fR نیز همچنان به همان صورت باقی می‌مانند. .TP 4 \fB\-\-set\-root\fR همراه با زیردستورهای \fBenv\fR و \fBexec\fR، متغیر \fIOPAMROOT\fR را نیز تنظیم می‌کند و تضمین می‌کند که فراخوانی‌های بعدی opam از همان ریشه استفاده کنند. .TP 4 \fB\-\-set\-switch\fR همراه با زیردستورهای \fBenv\fR و \fBexec\fR، متغیر \fIOPAMSWITCH\fR را نیز تنظیم می‌کند و تضمین می‌کند که فراخوانی‌های بعدی opam از همان سوئیچ فعلی استفاده کنند. .TP 4 \fB\-\-sexp\fR متغیرهای محیطی را به جای قالب پوسته، به صورت s\-expression چاپ می‌کند. .TP 4 \fB\-\-shell\fR=\fISHELL\fR حالت پیکربندی محیط opam را متناسب با \fISHELL\fR تنظیم می‌کند. یکی از مقادیر \fBbash\fR، \fBsh\fR، \fBcsh\fR، \fBzsh\fR، \fBfish\fR، \fBpwsh\fR، \fBcmd\fR یا \fBpowershell\fR. به صورت پیش‌فرض از فرایندهای والد و متغیر $SHELL حدس زده می‌شود. .SH "گزینه‌های عمومی (COMMON OPTIONS)" .P این گزینه‌ها میان تمامی دستورات مشترک هستند. .TP 4 \fB\-\-best\-effort\fR اگر امکان نصب تمام بسته‌های درخواستی وجود نداشت، با خطا متوقف نشو: تلاش کن تا جای ممکن بیشترین تعداد بسته را نصب کنی. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر \fIaspcud\fR یا \fImccs\fR باید پشتیبانی کنند). این معادل تنظیم متغیر محیطی \fB$OPAMBESTEFFORT\fR است. .TP 4 \fB\-\-cli\fR=\fIMAJOR.MINOR\fR (پیش‌فرض=\fB2.5\fR) از نحو و معناشناسی رابط خط فرمان \fIMAJOR.MINOR\fR استفاده می‌کند. برای هرگونه استفاده دائمی از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره) در نظر گرفته شده است؛ هر نسخه از opam در همان سری MAJOR مشابه نسخه انتشار MINOR مشخص‌شده عمل خواهد کرد. این فلگ در opam 2.0 در دسترس نبود، بنابراین برای انتخاب CLI نسخه 2.0، متغیر محیطی \fBOPAMCLI\fR را به جای استفاده از این پارامتر برابر با \fI2.0\fR قرار دهید. .TP 4 \fB\-\-color\fR=\fIWHEN\fR رنگی‌سازی خروجی. \fIWHEN\fR باید یکی از مقادیر \fBalways\fR، \fBnever\fR یا \fBauto\fR باشد. .TP 4 \fB\-\-confirm\-level\fR=\fILEVEL\fR سطح تایید. \fILEVEL\fR باید یکی از مقادیر \fBask\fR، \fBno\fR، \fByes\fR یا \fBunsafe\-yes\fR باشد. می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر \fB\-\-yes\fR یا \fB\-\-no\fR نیز داده شوند، مقدار آخرین \fB\-\-confirm\-level\fR در نظر گرفته می‌شود. این معادل تنظیم \fB$OPAMCONFIRMLEVEL\fR است. .TP 4 \fB\-\-criteria\fR=\fICRITERIA\fR مشخص کردن \fIترجیحات\fR کاربر برای حل وابستگی‌ها در این اجرا. بر \fB$OPAMCRITERIA\fR، \fB$OPAMFIXUPCRITERIA\fR و \fB$OPAMUPGRADECRITERIA\fR اولویت دارد. برای جزئیات درباره زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، به \fIhttp://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html\fR مراجعه کنید. یک راهنمای عمومی برای استفاده از ترجیحات حل‌کننده در \fIhttp://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf\fR در دسترس است. .TP 4 \fB\-\-cudf\fR=\fIFILENAME\fR گزینه اشکال‌زدایی: درخواست‌های CUDF ارسال‌شده به حل‌کننده را در \fIFILENAME\fR\-.cudf ذخیره می‌کند که در آن نشان‌دهنده n\-امین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است. .TP 4 \fB\-\-debug\fR چاپ پیام‌های اشکال‌زدایی در stderr. این معادل تنظیم \fB$OPAMDEBUG\fR روی "true" است. .TP 4 \fB\-\-debug\-level\fR=\fILEVEL\fR مشابه \fB\-\-debug\fR، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (گزینه \fB\-\-debug\fR آن را روی 1 تنظیم می‌کند). معادل تنظیم \fB$OPAMDEBUG\fR روی یک عدد صحیح مثبت است. .TP 4 \fB\-\-git\-version\fR نسخه گیت opam را در صورت تنظیم بودن (یعنی زمانی که از نسخه توسعه استفاده می‌کنید) چاپ کرده و خارج می‌شود. .TP 4 \fB\-\-help\fR[=\fIFMT\fR] (پیش‌فرض=\fBauto\fR) نمایش این راهنما در قالب \fIFMT\fR. مقدار \fIFMT\fR باید یکی از مقادیر \fBauto\fR، \fBpager\fR، \fBgroff\fR یا \fBplain\fR باشد. با \fBauto\fR، هر زمان که متغیر محیطی \fBTERM\fR برابر با \fBdumb\fR یا تعریف‌نشده باشد، قالب به صورت \fBpager\fR یا \fBplain\fR خواهد بود. .TP 4 \fB\-\-ignore\-pin\-depends\fR نادیده گرفتن پین‌های اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که پین می‌شوند، چه به صورت دستی از طریق \fIopam pin\fR یا از طریق \fIopam install DIR\fR. این معادل تنظیم \fBIGNOREPINDEPENDS=true\fR است. .TP 4 \fB\-\-json\fR=\fIFILENAME\fR ذخیره نتایج اجرای opam در یک فایل ساختاریافته قابل خواندن توسط رایانه. اگر نام فایل شامل نویسه `%\fR باشد، با شاخصی جایگزین می‌شود که روی فایل موجود بازنویسی نکند. مشابه تنظیم متغیر \fB$OPAMJSON\fR است. .TP 4 \fB\-\-no\fR پاسخ منفی (خیر) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین نگاه کنید به \fB\-\-confirm\-level\fR. این معادل تنظیم \fB$OPAMNO\fR روی "true" است. .TP 4 \fB\-\-no\-aspcud\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است. .TP 4 \fB\-\-no\-auto\-upgrade\fR هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخه‌های پیشین opam (1.2) نوشته شده است، opam به صورت داخلی آن را به قالب فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که مخازن باید نسخه قالب خود را در یک فایل repo در ریشه خود مشخص کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در قالب قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از \fIopam admin upgrade [\-\-mirror URL]\fR در صورت امکان ترجیح داده می‌شود. .TP 4 \fB\-\-no\-self\-upgrade\fR در صورت وجود یک فایل اجرایی جدیدتر در مسیر \fBOPAMROOT/opam\fR، نرم‌افزار opam خود را با آن جایگزین می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. .TP 4 \fB\-q\fR, \fB\-\-quiet\fR گزینه \fB\-\-verbose\fR را غیرفعال می‌کند. .TP 4 \fB\-\-root\fR=\fIROOT\fR استفاده از \fIROOT\fR به عنوان مسیر ریشه فعلی. این معادل تنظیم \fB$OPAMROOT\fR روی \fIROOT\fR است. .TP 4 \fB\-\-safe\fR, \fB\-\-readonly\fR تضمین می‌کند که هیچ چیز به صورت خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نشود. برای نمونه هنگام فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار مفید است. در صورت نیاز به چنین عملیاتی با شکست مواجه می‌شود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها جلوگیری کرده، سوالات تعاملی را نادیده می‌گیرد و متغیر \fB$OPAMDEBUG\fR را باطل می‌کند. این معادل تنظیم متغیر محیطی \fB$OPAMSAFE\fR است. .TP 4 \fB\-\-solver\fR=\fICMD\fR تعیین حل‌کننده CUDF برای رفع مشکلات نصب بسته‌ها. این مقدار یا یک حل‌کننده از پیش تعریف‌شده است (این نسخه از opam از builtin\-mccs+lp()، builtin\-mccs+glpk، builtin\-dummy\-z3\-solver، builtin\-0install، aspcud، mccs، aspcud\-old و packup پشتیبانی می‌کند) یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}% و در صورت تمایل %{timeout}% باشد. این معادل تنظیم \fB$OPAMEXTERNALSOLVER\fR است. .TP 4 \fB\-\-strict\fR در صورت مشاهده هرگونه خطا در تعریف بسته یا فایل پیکربندی، با شکست متوقف شود. حالت پیش‌فرض ادامه بدون وقفه در صورت امکان است. .TP 4 \fB\-\-switch\fR=\fISWITCH\fR استفاده از \fISWITCH\fR به عنوان سوئیچ کامپایلر فعلی. این معادل تنظیم \fB$OPAMSWITCH\fR روی \fISWITCH\fR است. .TP 4 \fB\-\-use\-internal\-solver\fR غیرفعال کردن هرگونه حل‌کننده خارجی و استفاده از حل‌کننده توکار (این امر مستلزم کامپایل شدن opam همراه با یک حل‌کننده داخلی است). این معادل تنظیم \fB$OPAMNOASPCUD\fR یا \fB$OPAMUSEINTERNALSOLVER\fR است. .TP 4 \fB\-v\fR, \fB\-\-verbose\fR پرگویی بیشتر در خروجی. یک بار \fB\-v\fR تمام دستورات بسته را نشان می‌دهد؛ تکرار آن دستورات فراخوانی‌شده داخلی (مانند \fItar\fR، \fIcurl\fR، \fIpatch\fR و غیره) را نیز نمایش می‌دهد. تکرار به تعداد \fIn\fR بار معادل تنظیم \fB$OPAMVERBOSE\fR روی "\fIn\fR" است. .TP 4 \fB\-\-version\fR نمایش اطلاعات نسخه. .TP 4 \fB\-w\fR, \fB\-\-working\-dir\fR هنگام به‌روزرسانی بسته‌هایی که به یک دایرکتوری محلی تحت کنترل نسخه متصل هستند، به جای آخرین وضعیت ثبت‌شده (commit) یا مرجعی که به آن اشاره می‌کنند، به وضعیت کاری فعلی کد مبدا آن‌ها به‌روزرسانی شود. از آنجا که دایرکتوری مبدا همان‌طور که هست کپی می‌شود، تمیز نبودن آن ممکن است به خرابی در ساخت opam منجر گردد. این تنها بر بسته‌هایی تاثیر می‌گذارد که به صراحت در خط فرمان ذکر شده‌اند. همچنین می‌تواند با \fB$OPAMWORKINGDIR\fR تنظیم شود. .TP 4 \fB\-y\fR, \fB\-\-yes\fR پاسخ مثبت (بله) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین نگاه کنید به \fB\-\-confirm\-level\fR. این معادل تنظیم \fB$OPAMYES\fR روی "true" است. .SH "محیط (ENVIRONMENT)" .P نرم‌افزار opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی برای غیرفعال‌سازی باید روی "0"، "no"، "false" یا رشته خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند. .P \fIOPAMALLPARENS\fR تمامی فیلترها را درون پرانتز قرار می‌دهد. .P \fIOPAMASSUMEDEPEXTS\fR نگاه کنید به گزینه \-\-assume\-depexts. .P \fIOPAMAUTOANSWER\fR فقط برای استفاده داخلی. .P \fIOPAMAUTOREMOVE\fR نگاه کنید به گزینه حذف \-\-auto\-remove. .P \fIOPAMBESTEFFORT\fR نگاه کنید به گزینه \-\-best\-effort. .P \fIOPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA\fR رشته‌ای را تنظیم می‌کند که در هنگام تنظیم گزینه \-\-best\-effort باید به ابتدای معیارها افزوده شود، و انتظار می‌رود ویژگی opam\-query را در راه‌حل به بیشترین مقدار برساند. .P \fIOPAMBUILDDOC\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است. .P \fIOPAMBUILDTEST\fR در نسخه \fB2.1\fR حذف شده است. .P \fIOPAMCLI\fR نگاه کنید به گزینه \-\-cli. .P \fIOPAMCOLOR\fR در صورت تنظیم روی \fIalways\fR یا \fInever\fR، یک مقدار پیش‌فرض برای گزینه \-\-color تعیین می‌کند. .P \fIOPAMCONFIRMLEVEL\fR نگاه کنید به گزینه \-\-confirm\-level. متغیر \fBOPAMCONFIRMLEVEL\fR بر \fBOPAMYES\fR و \fBOPAMNO\fR اولویت دارد. .P \fIOPAMCRITERIA\fR ترجیحات (\fIpreferences\fR) کاربر را برای حل وابستگی‌ها مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نسخه حل‌کننده بستگی دارد؛ برای آگاهی از تنظیم فعلی از config report استفاده کنید. همچنین نگاه کنید به گزینه \-\-criteria. .P \fIOPAMCUDFFILE\fR گراف CUDF را در \fIfile\fR\-actions\-explicit.dot ذخیره می‌کند. .P \fIOPAMCUDFTRIM\fR فیلتر کردن بسته‌های غیرمرتبط را در طول پیش‌پردازش CUDF کنترل می‌کند. .P \fIOPAMCURL\fR می‌تواند برای انتخاب برنامه مشخص curl استفاده شود. برای گزینه‌های بیشتر به \fIOPAMFETCH\fR مراجعه کنید. .P \fIOPAMDEBUG\fR نگاه کنید به گزینه‌های \-\-debug و \-\-debug\-level. .P \fIOPAMDEBUGSECTIONS\fR در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرست بخش‌های جداشده با فاصله محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند به صورت اختیاری دارای سطح اشکال‌زدایی خاص باشند (برای مثال \fBCLIENT:2\fR یا \fBCLIENT CUDF:2\fR)، در غیر این صورت از \-\-debug\-level استفاده می‌شود. .P \fIOPAMDIGDEPTH\fR میزان عمق و سخت‌گیری جستجوی تداخل‌ها را در طول پیش‌پردازش CUDF تعیین می‌کند. .P \fIOPAMDOWNLOADJOBS\fR حداکثر تعداد دانلودهای همزمان را تعیین می‌کند. .P \fIOPAMDROPWORKINGDIR\fR هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که پیش‌تر با \fB\-\-working\-dir\fR به‌روزرسانی شده بودند لغو و بازنویسی می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر نگه می‌دارد مگر آنکه صراحتاً در خط فرمان ذکر شوند. .P \fIOPAMDRYRUN\fR نگاه کنید به گزینه \-\-dry\-run. .P \fIOPAMEDITOR\fR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل‌های opam را تنظیم می‌کند و بر \fI$EDITOR\fR و \fI$VISUAL\fR تقدم دارد. .P \fIOPAMERRLOGLEN\fR تعداد خطوط گزارش چاپ‌شده در هنگام شکست یک زیرفرایند را تعیین می‌کند؛ 0 برای چاپ تمام خطوط. .P \fIOPAMEXTERNALSOLVER\fR نگاه کنید به گزینه \-\-solver. .P \fIOPAMFAKE\fR نگاه کنید به گزینه \-\-fake. .P \fIOPAMFETCH\fR نحوه دانلود فایل‌ها را مشخص می‌کند: مقدار wget، curl یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای \fB%{url}%\fR، \fB%{out}%\fR، \fB%{retry}%\fR، \fB%{compress}%\fR و \fB%{checksum}%\fR جایگزین خواهند شد. بر مقدار download\-command در فایل پیکربندی اصلی تقدم دارد. .P \fIOPAMFIXUPCRITERIA\fR همانند \fIOPAMUPGRADECRITERIA\fR است، اما مختص اصلاح (fixup) و نصب مجدد می‌باشد. .P \fIOPAMIGNORECONSTRAINTS\fR نگاه کنید به گزینه نصب \-\-ignore\-constraints\-on. .P \fIOPAMIGNOREPINDEPENDS\fR نگاه کنید به گزینه \-\-ignore\-pin\-depends. .P \fIOPAMINPLACEBUILD\fR نگاه کنید به گزینه \-\-inplace\-build. .P \fIOPAMJOBS\fR حداکثر تعداد کارگزارهای موازی را برای اجرا تنظیم می‌کند. .P \fIOPAMJSON\fR خروجی JSON را در فایل داده‌شده ثبت می‌کند (از نویسه `%\fR برای شماره‌گذاری فایل‌ها استفاده کنید). .P \fIOPAMKEEPBUILDDIR\fR نگاه کنید به گزینه نصب \-\-keep\-build\-dir. .P \fIOPAMKEEPLOGS\fR به opam می‌گوید که برخی گزارش‌های موقت دستورات و برخی پشتیبان‌ها را حذف نکند. این کار برخی مراحل نهایی‌سازی را نادیده گرفته و ممکن است به دریافت ردگیری پشته (backtrace) قابل‌اعتمادتر کمک کند. .P \fIOPAMLOCKED\fR ترکیبی از گزینه‌های \-\-locked و \-\-lock\-suffix. .P \fIOPAMLOGS\fR \fIlogdir\fR دایرکتوری گزارش‌ها را مشخص می‌کند؛ پیش‌فرض دایرکتوری موقت در /tmp است. .P \fIOPAMMAKECMD\fR دستور make سیستم را برای استفاده تنظیم می‌کند. .P \fIOPAMMERGEOUT\fR خروجی‌های فرایند را ادغام می‌کند (stderr روی stdout). .P \fIOPAMNO\fR پاسخ منفی به هر پرسش مطرح‌شده؛ نگاه کنید به گزینه‌های \-\-no و \-\-confirm\-level. در صورت تنظیم \fBOPAMCONFIRMLEVEL\fR یا \fBOPAMYES\fR، متغیر \fBOPAMNO\fR نادیده گرفته می‌شود. .P \fIOPAMNOAGGREGATE\fR همراه با opam admin check، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند. .P \fIOPAMNOASPCUD\fR منسوخ شده است. .P \fIOPAMNOAUTOUPGRADE\fR ارتقای خودکار داخلی مخازن با فرمت قبلی به فرمت فعلی را در هنگام update یا init غیرفعال می‌کند. .P \fIOPAMNOCHECKSUMS\fR در صورت موجود بودن، گزینه \-\-no\-checksums را فعال می‌کند. .P \fIOPAMNODEPEXTS\fR مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند؛ نگاه کنید به گزینه \-\-no\-depexts. .P \fIOPAMNOENVNOTICE\fR استفاده داخلی. .P \fIOPAMNOSELFUPGRADE\fR نگاه کنید به گزینه \-\-no\-self\-upgrade. .P \fIOPAMPINKINDAUTO\fR تعیین می‌کند که آیا در هنگام پین کردن به یک مسیر محلی، سیستم‌های کنترل نسخه تشخیص داده شوند یا خیر. از نسخه 1.3.0 به بعد به صورت پیش‌فرض فعال است. .P \fIOPAMPRECISETRACKING\fR ردیابی دقیق و با جزئیات دایرکتوری‌ها. .P \fIOPAMPREPRO\fR برای غیرفعال کردن پیش‌پردازش CUDF این مقدار را روی false قرار دهید. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده کمک کند. .P \fIOPAMREPOSITORYTARRING\fR مخازن را در قالب فایل‌های tar.gz به صورت درونی ذخیره می‌کند. این کار می‌تواند روی سیستم‌فایل‌هایی که با پیمایش درخت‌های بزرگ مشکل دارند اما حافظه موقت (caching) خوبی در /tmp دارند بسیار سریع‌تر باشد؛ با این حال در حالت کلی کندتر است. .P \fIOPAMREQUIRECHECKSUMS\fR در صورت موجود بودن، گزینه \-\-require\-checksums را فعال می‌کند (برای مثال در opam install). .P \fIOPAMRETRIES\fR تعداد دفعات تلاش مجدد قبل از اعلام شکست دانلودها را تعیین می‌کند. .P \fIOPAMREUSEBUILDDIR\fR نگاه کنید به گزینه \-\-reuse\-build\-dir. .P \fIOPAMROOT\fR نگاه کنید به گزینه \-\-root. این متغیر به صورت خودکار توسط دستور opam env \-\-root=DIR \-\-set\-root تنظیم می‌شود. .P \fIOPAMROOTISOK\fR هنگام اجرا با دسترسی ریشه (مدیر سیستم) خطایی اعلام نمی‌کند. .P \fIOPAMSAFE\fR نگاه کنید به گزینه \-\-safe. .P \fIOPAMSHOW\fR نگاه کنید به گزینه \-\-show. .P \fIOPAMSKIPUPDATE\fR نگاه کنید به گزینه \-\-skip\-updates. .P \fIOPAMSKIPVERSIONCHECKS\fR برخی از بررسی‌های نسخه را دور می‌زند. ناامن است و صرفاً برای آزمون‌های سازگاری کاربرد دارد. .P \fIOPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL\fR (پیش‌فرض true) به برخی حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد در صورت اتمام مهلت زمانی (timeout)، همچنان یک پاسخ بازگردانند؛ در حالی که از سازگاری پاسخ اطمینان حاصل می‌شود، در این حالت هیچ تضمینی وجود ندارد که پاسخ با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار مطابقت داشته باشد. اگر true باشد، opam با یک هشدار ادامه می‌دهد، و اگر false باشد، اتمام مهلت زمانی یک خطا در نظر گرفته می‌شود. در حال حاضر فقط بخش پشتیبان builtin\-z3 این حالت را مدیریت می‌کند. .P \fIOPAMSOLVERTIMEOUT\fR مهلت زمانی مجاز حل‌کننده را تغییر می‌دهد. پیش‌فرض 60.0 است؛ برای زمان نامحدود روی 0 تنظیم کنید. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند. .P \fIOPAMSOLVERTOLERANCE\fR میزان مدارا در قبال انتخاب راه‌حل غیربهینه توسط حل‌کننده را تغییر می‌دهد (به عنوان مثال ممکن است بسته‌های قدیمی را واکشی کند). مقادیر معمول از 0.0 (بهترین راه‌حل شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (راه‌حل غیربهینه) متغیر است. مقدار پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه زمانی مفید است که حل‌کننده نتواند در زمانی معقول پاسخی پیدا کند (نگاه کنید به \fB$OPAMSOLVERTIMEOUT\fR). توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند. .P \fIOPAMSTATS\fR در نسخه \fB2.4\fR حذف شده است. .P \fIOPAMSTATUSLINE\fR یک خط وضعیت پویا نمایش می‌دهد که رویدادهای در حال اجرا را روی ترمینال نشان می‌دهد (یکی از مقادیر \fBalways\fR، \fBnever\fR یا \fBauto\fR). .P \fIOPAMSTRICT\fR در صورت بروز هرگونه ناهمخوانی (خواندن فایل، ایمپورت سوئیچ و غیره) با خطا متوقف می‌شود. .P \fIOPAMSWITCH\fR نگاه کنید به گزینه \-\-switch. به صورت خودکار توسط دستور opam env \-\-switch=SWITCH \-\-set\-switch تنظیم می‌شود. .P \fIOPAMUNLOCKBASE\fR نگاه کنید به گزینه نصب \-\-unlock\-base. .P \fIOPAMUPGRADECRITERIA\fR ترجیحات (\fIpreferences\fR) کاربر را برای حل وابستگی‌ها هنگام انجام ارتقا مشخص می‌کند. در صورت تنظیم هر دو، در ارتقاها بر \fIOPAMCRITERIA\fR تقدم دارد. همچنین نگاه کنید به گزینه \-\-criteria. .P \fIOPAMUSEINTERNALSOLVER\fR نگاه کنید به گزینه \-\-use\-internal\-solver. .P \fIOPAMUSEOPENSSL\fR در نسخه \fB2.2\fR حذف شده است. .P \fIOPAMUTF8\fR استفاده از نویسه‌های UTF-8 در خروجی (یکی از مقادیر \fBalways\fR، \fBnever\fR یا \fBauto\fR؛ پیش‌فرض auto است که بر اساس لوکال سیستم تعیین می‌شود). .P \fIOPAMUTF8MSGS\fR استفاده از نویسه‌های گسترده UTF-8 (شترها) در پیام‌های opam. مستلزم فعال بودن \fIOPAMUTF8\fR است. این متغیر به صورت پیش‌فرض تنها در macOS فعال است. .P \fIOPAMVALIDATIONHOOK\fR در صورت تنظیم، از دستور %{hook}% برای اعتبارسنجی به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند. .P \fIOPAMVERBOSE\fR نگاه کنید به گزینه \-\-verbose. .P \fIOPAMVERBOSEON\fR نگاه کنید به گزینه \-\-verbose\-on. .P \fIOPAMVERSIONLAGPOWER\fR استفاده نکنید. .P \fIOPAMWITHDEVSETUP\fR نگاه کنید به گزینه نصب \-\-with\-dev\-setup. .P \fIOPAMWITHDOC\fR نگاه کنید به گزینه نصب \-\-with\-doc. .P \fIOPAMWITHTEST\fR نگاه کنید به گزینه نصب \-\-with\-test. .P \fIOPAMWORKINGDIR\fR نگاه کنید به گزینه \-\-working\-dir. .P \fIOPAMYES\fR نگاه کنید به گزینه‌های \-\-yes و \-\-confirm\-level. متغیر \fBOPAMYES\fR بر \fBOPAMNO\fR تقدم دارد و در صورت تنظیم \fBOPAMCONFIRMLEVEL\fR نادیده گرفته می‌شود. .P \fIOPAMVAR_var\fR هنگام جایگزینی رشته‌های %{var}% در فایل‌های opam، محتوای متغیر \fIvar\fR را بازنویسی می‌کند. .P \fIOPAMVAR_package_var\fR هنگام جایگزینی رشته‌های %{package:var}% در فایل‌های opam، محتوای متغیر \fIpackage:var\fR را بازنویسی می‌کند. .SH "نسخه خط فرمان (CLI VERSION)" .P تمامی اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده opam باید از گزینه \-\-cli استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که با نسخه‌های آینده کلاینت opam بدون مشکل کار خواهند کرد. علاوه بر این، پست‌های وبلاگ یا سایر مستندات نیز می‌توانند از آن بهره‌مند شوند، چرا که از قدیمی و منسوخ شدن اطلاعات جلوگیری می‌کند. .P اگرچه opam فقط از ریشه‌ها (\fI~/.opam/\fR) برای نسخه فعلی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری رو به عقب را برای رابط خط فرمان خود فراهم می‌سازد. .P از آنجا که پشتیبانی از نسخه CLI فقط از نسخه opam 2.1 اضافه شد، برای انتخاب پشتیبانی 2.0 از متغیر \fIOPAMCLI\fR استفاده کنید (چرا که opam 2.0 آن را نادیده خواهد گرفت)، و برای نسخه‌های 2.1 (یا بالاتر) از \-\-cli=2.1 استفاده نمایید، چرا که کنترل نحو با استفاده از متغیر محیطی شکننده است. به همین منظور، اگر \fIOPAMCLI\fR نسخه‌ای معتبر غیر از 2.0 را مشخص کند یا اگر \-\-cli=2.0 مشخص شده باشد، opam یک هشدار نمایش می‌دهد. .P نسخه خط فرمان با استفاده از گزینه \-\-cli یا متغیر محیطی \fIOPAMCLI\fR انتخاب می‌شود. گزینه \-\-cli می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود که در این حالت آخرین مورد اولویت خواهد داشت. متغیر \fIOPAMCLI\fR فقط در صورتی بررسی می‌شود که \-\-cli داده نشده باشد. .SH "وضعیت خروج (EXIT STATUS)" .P به عنوان استثنایی بر موارد زیر، در صورتی که دستور یافت نشود یا قابل اجرا نباشد، دستور exec مقدار 127 و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را برمی‌گرداند. .TP 4 0 موفقیت، یا true برای پرس‌وجوهای بولی. .TP 4 1 مقدار False. هنگامی که یک مقدار بازگشتی بولی انتظار می‌رود بازگردانده می‌شود، مثلاً هنگام اجرا با \fB\-\-check\fR، یا برای پرس‌وجوهایی مانند \fBopam lint\fR. .TP 4 2 آرگومان‌های نامعتبر در خط فرمان، یا اشاره آرگومان‌های خط فرمان به بستری نامعتبر (مانند فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند). .TP 4 5 پیدا نشد. موردی که درخواست کردید (بسته، نسخه، مخزن و غیره) پیدا نشد. .TP 4 10 لغو شد. عملیات نیازمند تایید بود که داده نشد. .TP 4 15 قفل‌های مورد نیاز برای عملیات به دست نیامد. .TP 4 20 هیچ راه‌حلی برای درخواست کاربر وجود ندارد. این امر برای نمونه می‌تواند ناشی از درخواست نصب دو بسته ناسازگار باشد. .TP 4 30 خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده (متادیتا). استفاده از \fB\-\-strict\fR این خطا را بیشتر نمایان می‌سازد. .TP 4 31 خطای اسکریپت بسته. برخی عملیات بسته ناموفق بود. این ممکن است خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد. .TP 4 40 خطای همگام‌سازی. واکشی برخی ریموت‌ها از شبکه امکان‌پذیر نبود. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد. .TP 4 50 خطای پیکربندی. پیکربندی opam یا سیستم اجازه انجام عملیات را نمی‌دهد و نیاز به اصلاح دارد. .TP 4 60 شکست حل‌کننده. حل‌کننده نتوانست پاسخی معتبر ارائه دهد. این امر می‌تواند به دلیل خرابی حل‌کننده خارجی یا خطا در پیکربندی حل‌کننده باشد. .TP 4 99 خطای داخلی. مشکلی رخ داده است که احتمالاً ناشی از یک اشکال در خود opam است. .TP 4 130 وقفه توسط کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، که معمولاً به دلیل فشردن کلیدهای Ctrl\-C توسط کاربر است. .TP 4 0 در صورت موفقیت. .TP 4 123 در صورت بروز خطاهای نامشخص گزارش‌شده در خطای استاندارد (stderr). .TP 4 124 در صورت بروز خطاهای تجزیه خط فرمان. .TP 4 125 در صورت بروز خطاهای غیرمنتظره داخلی (اشکالات نرم‌افزاری). .SH "مستندات بیشتر (FURTHER DOCUMENTATION)" .P به https://opam.ocaml.org/doc مراجعه کنید. .SH "نویسندگان (AUTHORS)" .P David Allsopp .sp -1 .P Vincent Bernardoff .sp -1 .P Raja Boujbel .sp -1 .P Kate Deplaix .sp -1 .P Roberto Di Cosmo .sp -1 .P Thomas Gazagnaire .sp -1 .P Louis Gesbert .sp -1 .P Fabrice Le Fessant .sp -1 .P Anil Madhavapeddy .sp -1 .P Guillem Rieu .sp -1 .P Ralf Treinen .sp -1 .P Frederic Tuong .SH "همچنین ببینید (SEE ALSO)" .P opam(1) .SH "اشکالات (BUGS)" .P گزارش‌های اشکال را در https://github.com/ocaml/opam/issues بررسی کنید.