نام (NAME)

opam-admin-lint - اجرای 'opam lint' و گزارش‌گیری از وضعیت کل مخزن

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

opam admin lint [OPTION]… [INT]…

توضیحات (DESCRIPTION)

این دستور نتایج اعتبارسنجی (linting) را روی تمام فایل‌های یک مخزن گردآوری می‌کند. هشدارهایی و خطاهایی که باید نمایش داده شوند یا پنهان بمانند قابل انتخاب هستند.

آرگومان‌ها (ARGUMENTS)

INT: فقط نمایش این هشدارها

گزینه‌ها (OPTIONS)

-i INT, --ignore-packages=INT: نادیده گرفتن بسته‌هایی که یکی از این هشدارها یا خطاها را دارند.
-l, --list: تنها فهرست کردن نام بسته‌ها، بدون نمایش جزئیات هشدار
-s, --short: تنها چاپ بسته‌ها و شماره‌های هشدار/خطا، بدون ارائه توضیحات
-W, --warn-error: بازگرداندن وضعیت شکست روی هرگونه هشدار، نه فقط روی خطاها
-x INT, --exclude=INT: مستثنی کردن هشدارها یا خطاهای ارائه‌شده

گزینه‌های عمومی (COMMON OPTIONS)

این گزینه‌ها میان تمامی دستورات مشترک هستند.

--best-effort: اگر همه بسته‌های درخواستی قابل نصب نباشند با شکست مواجه نشو: تلاش برای نصب حداکثر بسته‌های ممکن. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (absent=2.5): استفاده از نحو و معناشناسی رابط خط فرمان نسخه MAJOR.MINOR. جهت هرگونه استفاده ماندگار از opam (مانند اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره) در نظر گرفته شده است؛ هر نسخه‌ای از opam در همان سری MAJOR مانند نسخه MINOR مشخص‌شده رفتار خواهد کرد. این فلگ در opam 2.0 در دسترس نبود، بنابراین جهت انتخاب رابط نسخه 2.0، به جای این پارامتر متغیر محیطی OPAMCLI را روی 2.0 تنظیم کنید.
--color=WHEN: رنگی کردن خروجی. مقدار WHEN باید یکی از always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL: سطح تایید، مقدار LEVEL باید یکی از ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز ارائه شوند، مقدار آخرین --confirm-level لحاظ خواهد شد. این معادل تنظیم $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA: تعیین ترجیحات کاربر (preferences) برای حل وابستگی‌ها در این اجرا. متغیرهای $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA را بازنویسی می‌کند. برای جزئیات مربوط به زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، به http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html مراجعه فرمایید. یک راهنمای جامع درباره ترجیحات حل‌کننده در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf در دسترس است.
--cudf=FILENAME: گزینه اشکال‌زدایی: ذخیره درخواست‌های CUDF فرستاده‌شده به حل‌کننده در FILENAME-<n>.cudf که در آن <n> نشان‌دهنده nامین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug: چاپ پیام اشکال‌زدایی در stderr. این معادل تنظیم $OPAMDEBUG روی "true" است.
--debug-level=LEVEL: مشابه --debug، ولی امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌سازد (--debug آن را روی ۱ تنظیم می‌کند). معادل تنظیم $OPAMDEBUG روی یک عدد صحیح مثبت است.
--git-version: چاپ نسخه git برنامه opam، در صورت تنظیم (یعنی استفاده از نسخه در حال توسعه)، و خروج.
--help[=FMT] (default=auto): نمایش این راهنما در قالب FMT. مقدار FMT باید یکی از auto، pager، groff یا plain باشد. در حالت auto، چنانچه متغیر محیطی TERM برابر dumb یا تعریف‌نشده باشد، قالب به صورت pager یا plain خواهد بود.
--ignore-pin-depends: نادیده گرفتن پین‌های اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که چه دستی از طریق opam pin یا از طریق opam install DIR پین می‌شوند. این معادل تنظیم IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME: ذخیره نتایج اجرای opam در یک فایل با ساختار خوانا برای رایانه. اگر نام فایل حاوی نویسه `%' باشد، با یک شاخص عددی جایگزین می‌شود تا روی فایل‌های موجود بازنویسی نشود. مشابه تنظیم متغیر $OPAMJSON است.
--no: پاسخ منفی (no) به تمامی پرسش‌های yes/no در opam بدون نمایش اعلان. همچنین گزینه --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMNO روی "true" است.
--no-aspcud: در نسخه 2.1 حذف شد.
--no-auto-upgrade: هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخه قدیمی‌تر opam (مانند 1.2) نگاشته شده است، opam آن را به صورت داخلی به قالب فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌سازد. دقت کنید که مخازن باید نسخه قالب خود را در فایلی به نام 'repo' در ریشه خود مشخص کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که دارای قالب قدیمی هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ارجح است.
-q, --quiet: غیرفعال‌سازی --verbose.
--root=ROOT: استفاده از ROOT به عنوان مسیر ریشه فعلی. این معادل تنظیم $OPAMROOT روی ROOT است.
--safe, --readonly: اطمینان از اینکه هیچ موردی به طور خودکار بازنویسی یا به‌روزرسانی نمی‌شود. برای فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار مناسب است. در صورت نیاز به چنین عملیاتی اجرا ناموفق خواهد بود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها اجتناب می‌کند، پرسش‌های تعاملی را رد می‌کند و متغیر $OPAMDEBUG را نادیده می‌گیرد. این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD: تعیین حل‌کننده CUDF جهت حل مسائل نصب بسته‌ها. این مقدار می‌تواند یک حل‌کننده از پیش تعریف‌شده باشد (این نسخه از opam از builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old و packup پشتیبانی می‌کند)، یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}% و به صورت اختیاری %{timeout}% باشد. این معادل تنظیم $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict: توقف با خطا در صورت بروز هرگونه اشکال در تعریف بسته یا فایل پیکربندی. حالت پیش‌فرض ادامه خاموش در صورت امکان است.
--switch=SWITCH: استفاده از SWITCH به عنوان سوییچ کامپایلر فعلی. این معادل تنظیم $OPAMSWITCH روی SWITCH است.
--use-internal-solver: غیرفعال کردن هرگونه حل‌کننده خارجی و بهره‌گیری از حل‌کننده داخلی (این امر مستلزم کامپایل شدن opam همراه با حل‌کننده داخلی است). این معادل تنظیم $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose: نمایش خروجی پرجزئیات‌تر. یک بار درج -v تمام دستورات بسته‌ها را نشان می‌دهد؛ تکرار آن دستورات داخلی فراخوانی‌شده (مانند tar، curl، patch و غیره) را نیز نمایش می‌دهد. تکرار به تعداد n بار معادل تنظیم $OPAMVERBOSE روی "n" است.
--version: نمایش اطلاعات نسخه.
-w, --working-dir: هنگام به‌روزرسانی بسته‌های متصل به یک دایرکتوری محلی تحت سیستم کنترل نسخه، به‌روزرسانی بر مبنای وضعیت کاری فعلی سورس آن‌ها صورت می‌گیرد نه آخرین کامیت ثبت‌شده یا رفرنسی که به آن اشاره می‌کنند. از آنجا که دایرکتوری سورس عینا کپی می‌شود، تمیز نبودن آن ممکن است سبب شکست ساخت opam شود. این گزینه فقط بر بسته‌هایی تاثیر می‌گذارد که صریحاً در خط فرمان ذکر شده باشند. همچنین از طریق $OPAMWORKINGDIR قابل تنظیم است.
-y, --yes: پاسخ مثبت (yes) به تمام پرسش‌های yes/no در opam بدون نمایش اعلان. همچنین گزینه --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMYES روی "true" است.

محیط (ENVIRONMENT)

برنامه opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی برای غیرفعال‌سازی باید روی "0"، "no"، "false" یا رشته خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS قرار دادن تمام فیلترها درون پرانتز.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینه `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط برای استفاده داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینه حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینه `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را تعیین می‌کند که باید هنگام تنظیم گزینه `--best-effort' به معیارها اضافه شود و انتظار می‌رود ویژگی `opam-query' را در پاسخ به حداکثر برساند.

OPAMBUILDDOC در نسخه 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در نسخه 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینه `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR در صورت تنظیم روی always یا never، مقدار پیش‌فرض گزینه `--color' را مشخص می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینه `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMCONFIRMLEVEL بر OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA ترجیحات (preferences) کاربر را برای حل وابستگی‌ها مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نسخه حل‌کننده وابسته است، از `config report' جهت اطلاع از مقدار فعلی استفاده کنید. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE ذخیره گراف cudf در file-actions-explicit.dot.

OPAMCUDFTRIM پالایش و فیلتر کردن بسته‌های نامرتبط در زمان پیش‌پردازش CUDF را کنترل می‌کند.

OPAMCURL برای تعیین برنامه مشخص 'curl' قابل استفاده است. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرست بخش‌های جداشده با فاصله محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند به صورت اختیاری سطح اشکال‌زدایی ویژه‌ای داشته باشند (برای مثال CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌کنند.

OPAMDIGDEPTH میزان تهاجمی بودن جستجو برای یافتن تداخل‌ها را در حین پیش‌پردازش CUDF مشخص می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS حداکثر تعداد دانلودهای همزمان را تعیین می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که پیش‌تر با --working-dir به‌روز شده‌اند بازنویسی می‌کند. در صورت عدم تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را دست‌نخورده نگه می‌دارد مگر اینکه صریحاً در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینه `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل‌های opam را مشخص می‌کند و بر $EDITOR و $VISUAL ارجحیت دارد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط لاگ چاپ‌شده هنگام شکست یک زیرفرآیند را مشخص می‌کند. مقدار 0 برای چاپ تمام خطوط است.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینه `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینه `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH نحوه دانلود فایل‌ها را تعیین می‌کند: `wget'، `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین می‌شوند. بر مقدار 'download-command' در فایل پیکربندی اصلی اولویت دارد.

OPAMFIXUPCRITERIA همانند OPAMUPGRADECRITERIA است، اما ویژه عملیات اصلاح (fixup) و نصب مجدد است.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینه نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینه `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینه `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS حداکثر تعداد پردازش‌های کارگر موازی جهت اجرا را تنظیم می‌کند.

OPAMJSON ثبت خروجی json در فایل مشخص‌شده (از نویسه `%' برای شماره‌گذاری فایل‌ها استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینه نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam اعلام می‌کند که برخی لاگ‌های موقت دستورات و پشتیبان‌ها را پاک نکند. این عمل برخی مراحل پایانی را نادیده می‌گیرد و ممکن است در دسترسی به ردیابی پشته (backtrace) مطمئن‌تر مفید باشد.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix' است.

OPAMLOGS logdir دایرکتوری لاگ را مشخص می‌کند، پیش‌فرض دایرکتوری موقت در /tmp است

OPAMMAKECMD دستور make سیستمی مورد استفاده را تنظیم می‌کند.

OPAMMERGEOUT ادغام خروجی‌های فرآیند، قرار دادن stderr روی stdout.

OPAMNO پاسخ منفی (no) به هر پرسشی، گزینه‌های `--no` و `--confirm-level` را ببینید. اگر OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES تنظیم شده باشند، OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE همراه با `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند.

OPAMNOASPCUD منسوخ‌شده.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای داخلی خودکار مخازن با قالب قدیمی‌تر به نسخه فعلی را در هنگام 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS گزینه --no-checksums را در صورت موجود بودن فعال می‌سازد.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند، گزینه `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینه `--no-self-upgrade' را ببینید

OPAMPINKINDAUTO تعیین می‌کند که آیا هنگام پین کردن به یک مسیر محلی، سیستم‌های کنترل نسخه تشخیص داده شوند یا خیر. از نسخه 1.3.0 به طور پیش‌فرض فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردیابی دقیق و ریزدانه دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO برای غیرفعال کردن پیش‌پردازش CUDF این مقدار را false بگذارید. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING ذخیره داخلی مخازن در قالب فایل‌های tar.gz. این قابلیت می‌تواند روی سیستم‌فایل‌هایی که در پیمایش درخت‌های بزرگ ضعیف هستند اما در /tmp کش خوبی دارند بسیار سریع‌تر باشد. با این حال در حالت عمومی کندتر عمل می‌کند.

OPAMREQUIRECHECKSUMS گزینه `--require-checksums' را در صورت دسترسی فعال می‌سازد (مثلاً برای `opam install').

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش مجدد پیش از اعلام شکست دانلود را مشخص می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینه `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینه `--root' را ببینید. این متغیر به طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌گردد.

OPAMROOTISOK عدم نمایش اخطار در زمان اجرا با دسترسی کاربر ریشه (root).

OPAMSAFE گزینه `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینه `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینه `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی از بررسی‌های نسخه را نادیده می‌گیرد. ناامن است و صرفاً برای بررسی سازگاری کاربرد دارد.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی حل‌کننده‌ها امکان می‌دهد که در صورت اتمام مهلت زمانی، همچنان پاسخی ارائه کنند؛ اگرچه پاسخ همچنان منسجم باقی می‌ماند، اما تضمینی وجود ندارد که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار تطابق داشته باشد. اگر `true' باشد، opam با یک هشدار ادامه خواهد داد، اگر `false' باشد اتمام مهلت به عنوان خطا تلقی می‌شود. در حال حاضر فقط موتور builtin-z3 این حالت تنزل‌یافته را مدیریت می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT زمان مجاز حل‌کننده را تغییر می‌دهد. مقدار پیش‌فرض 60.0 است، برای زمان نامحدود روی 0 تنظیم کنید. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان تحمل در برابر انتخاب یک پاسخ غیربهینه توسط حل‌کننده را تغییر می‌دهد (یعنی ممکن است بسته‌های قدیمی‌تر را واکشی کند). مقادیر معمول بین 0.0 (بهترین پاسخ شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (پاسخ بهینه‌نشده) متغیر است. پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه زمانی کاربرد دارد که حل‌کننده نتواند در زمانی معقول پاسخی بیابد ($OPAMSOLVERTIMEOUT را ببینید). توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در نسخه 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE نمایش یک خط وضعیت پویا که رخدادهای لحظه‌ای را روی ترمینال نشان می‌دهد. (یکی از گزینه‌های always، never یا auto)

OPAMSTRICT شکست در صورت مشاهده هرگونه ناسازگاری (خواندن فایل، ایمپورت سوییچ و غیره).

OPAMSWITCH گزینه `--switch' را ببینید. این متغیر به صورت خودکار با `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینه نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA اولویت‌های کاربر (preferences) را برای حل وابستگی هنگام ارتقا مشخص می‌کند. در صورت تنظیم هر دو، هنگام ارتقا بر OPAMCRITERIA ارجحیت دارد. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینه `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در نسخه 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 استفاده از نویسه‌های UTF8 در خروجی (یکی از گزینه‌های always، never یا auto). پیش‌فرض `auto' است که از لوکال سیستم تشخیص داده می‌شود.

OPAMUTF8MSGS استفاده از نویسه‌های گسترش‌یافته UTF8 (شترها) در پیام‌های opam. مستلزم OPAMUTF8 است. این گزینه به طور پیش‌فرض فقط در macOS فعال است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای تایید به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینه `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینه --verbose-on را ببینید

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نشود.

OPAMWITHDEVSETUP گزینه نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینه نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینه نصب `--with-test را ببینید.

OPAMWORKINGDIR گزینه `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMYES بر OPAMNO اولویت دارد و در صورت تنظیم OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر var را بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر package:var را بازنویسی می‌کند.

نسخه رابط خط فرمان (CLI VERSION)

تمامی اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده opam باید از `--cli' استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که با نسخه‌های بعدی کلاینت opam بدون مشکل کار می‌کنند. علاوه بر این، پست‌های وبلاگ یا سایر مستندات نیز می‌توانند بهره‌مند شوند، زیرا از کهنه شدن اطلاعات جلوگیری می‌کند.

اگرچه opam برای نسخه فعلی تنها از ریشه‌ها (~/.opam/) پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری رو به عقب را برای رابط خط فرمان خود فراهم می‌سازد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه CLI تنها در opam 2.1 افزوده شده است، از OPAMCLI برای انتخاب پشتیبانی 2.0 استفاده کنید (زیرا opam 2.0 به سادگی آن را نادیده می‌گیرد)، و از `--cli=2.1' برای نسخه‌های 2.1 (یا بالاتر) استفاده کنید، زیرا یک متغیر محیطی که تحلیل نحو را کنترل کند شکننده است. بدین منظور، اگر OPAMCLI نسخه معتبری غیر از 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' تعیین شده باشد، opam هشداری نمایش می‌دهد.

نسخه رابط خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. گزینه `--cli' می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود که در این صورت آخرین نمونه اولویت دارد. متغیر OPAMCLI فقط زمانی بررسی می‌شود که `--cli' ارائه نشده باشد.

وضعیت خروج (EXIT STATUS)

به عنوان استثنایی بر موارد زیر، دستور `exec' در صورتی که دستور یافت نشود یا قابل اجرا نباشد مقدار ۱۲۷ و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را برمی‌گرداند.

0: موفقیت، یا مقدار true برای پرس‌وجوهای بولی.
1: مقدار False. زمانی برگردانده می‌شود که یک مقدار بولی مورد انتظار باشد، مانند زمان اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2: آرگومان‌های نامعتبر خط فرمان، یا آرگومان‌های خط فرمان که به یک زمینه نامعتبر اشاره دارند (برای مثال فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5: یافت نشد. موردی درخواست شده (بسته، نسخه، مخزن و غیره) که یافت نشد.
10: لغوشده. عملیات نیازمند تایید بود که ارائه نشد.
15: امکان دریافت قفل‌های لازم برای عملیات وجود نداشت.
20: هیچ راه‌حلی برای درخواست کاربر وجود ندارد. این حالت برای مثال می‌تواند به دلیل درخواست نصب دو بسته ناسازگار رخ دهد.
30: خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده. استفاده از --strict این خطا را بیشتر پدید می‌آورد.
31: خطای اسکریپت بسته. برخی عملیات بسته ناموفق بودند. این ممکن است ناشی از خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40: خطای همگام‌سازی. امکان واکشی برخی ریموت‌ها از شبکه وجود نداشت. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50: خطای پیکربندی. پیکربندی opam یا سیستم اجازه عملیات را نمی‌دهد و نیاز به اصلاح دارد.
60: شکست حل‌کننده. حل‌کننده نتوانست پاسخی معتبر بازگرداند. این می‌تواند ناشی از یک حل‌کننده خارجی معیوب یا خطایی در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99: خطای داخلی. مشکلی رخ داده است، احتمالاً ناشی از یک باگ در خود opam.
130: توقف توسط کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، عموماً به دلیل فشردن Ctrl-C توسط کاربر.
0: در صورت موفقیت.
123: در صورت بروز خطاهای نامشخص گزارش‌شده در خروجی خطای استاندارد (stderr).
124: در صورت بروز خطاهای تحلیل و پردازش خط فرمان.
125: در صورت بروز خطاهای داخلی پیش‌بینی‌نشده (باگ‌ها).