نام (NAME)

opam admin-filter - پالایش یک مخزن برای نگه‌داشتن تنها بسته‌های انتخاب‌شده

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

opam admin filter [--dry-run] [--environment=VAR=VALUE[,VAR=VALUE]] [--remove] [OPTION]… [PATTERNS]…

توضیحات (DESCRIPTION)

این دستور تمامی تعاریف بسته‌هایی را که با معیارهای جستجو (که مشابه 'opam admin list' مشخص می‌شوند) مطابقت ندارند، از مخزن حذف می‌کند.

انتخاب‌گرهای حساس به ترتیب (ORDER-SENSIBLE SELECTORS)

-a, --available: تنها بسته‌هایی را فهرست می‌کند که با توجه به environment تعریف‌شده در دسترس هستند. بدون --environment، این گزینه شامل هر بسته‌ای می‌شود که در دسترس بودن آن در این نقطه قابل حل‌وفصل نباشد.
-A, --all: شامل همه بسته‌ها، حتی بسته‌های نصب‌نشده یا غیرقابل‌دسترس
--installable: تنها بسته‌هایی را فهرست می‌کند که با توجه به environment تعریف‌شده قابل نصب هستند (این گزینه حل‌کننده را فرامی‌خواند و ممکن است هزینه‌برتر باشد؛ بسته‌ای که به یک بسته غیرقابل‌دسترس وابسته است ممکن است در دسترس باشد، اما هرگز قابل نصب نیست)
--latests-only: تنها آخرین نسخه از هر بسته را فهرست می‌کند.

آرگومان‌ها (ARGUMENTS)

PATTERNS: الگوهای بسته با الگوهای عام (globs). تطبیق با NAME یا NAME.VERSION

گزینه‌ها (OPTIONS)

--dry-run: فهرست کردن دستورهای حذف، بدون اجرای واقعی آن‌ها
--environment=VAR=VALUE[,VAR=VALUE]: استفاده از محیط opam داده‌شده در قالب فهرستی از انتساب‌های 'var=value' جداشده با ویرگول هنگام حل متغیرها. این گزینه برای مثال هنگام محاسبه بسته‌های موجود به کار می‌رود: اگر تعریف نشده باشد، در دسترس بودن بسته‌ها به محض این‌که نتوان آن را صرفاً از روی متغیرهای تعریف‌شده سراسری حل کرد، فرض انگاشته می‌شود. توجه داشته باشید که مگر در صورت بازنویسی، متغیرهایی مانند 'root' یا 'opam-version' ممکن است از نصب فعلی opam گرفته شوند. هر آنچه در ~/.opam/config تعریف شده است همواره نادیده گرفته می‌شود.
--remove: وارونه کردن رفتار؛ حذف بسته‌های منطبق و نگه‌داشتن بسته‌هایی که مطابقت ندارند.

گزینه‌های انتخاب بسته (PACKAGE SELECTION OPTIONS)

--coinstallable-with=PACKAGES: تنها فهرست کردن بسته‌هایی که با تمام موارد PACKAGES سازگار هستند.
--conflicts-with=PACKAGES: فهرست کردن بسته‌هایی که با حداقل یکی از بسته‌های فهرست داده‌شده تداخل اعلام کرده‌اند. این شامل تداخل‌های تعریف‌شده از طرف بسته‌های موجود در فهرست، از طرف بسته دیگر، یا از طریق فیلد مشترک conflict-class: می‌شود.
--depends-on=PACKAGES: تنها بسته‌هایی را فهرست می‌کند که به یکی از موارد PACKAGES (جداشده با ویرگول) وابسته هستند.
--depopts: شامل کردن وابستگی‌های اختیاری در درخواست‌های وابستگی.
--dev: شامل کردن بسته‌های توسعه در وابستگی‌ها.
--field-match=FIELD:PATTERN: پالایش بسته‌هایی که دارای تطابق با PATTERN در FIELD داده‌شده هستند
--has-flag=FLAG: تنها شامل بسته‌هایی می‌شود که پرچم داده‌شده برای آن‌ها تنظیم شده باشد. پرچم‌های بسته یکی از این موارد هستند: light-uninstall verbose plugin compiler conf
--has-tag=TAG: تنها شامل بسته‌هایی می‌شود که برچسب داده‌شده را دارند
--nobuild: مستثنی کردن وابستگی‌های ساخت (به‌طور پیش‌فرض لحاظ می‌شوند).
--or: به جای انتخاب بسته‌هایی که با تمام معیارها مطابقت دارند، بسته‌هایی را انتخاب می‌کند که با هر کدام از آن‌ها تطابق داشته باشند
--post: شامل کردن وابستگی‌هایی که با برچسب post مشخص شده‌اند.
--recursive: همراه با `--depends-on' و `--required-by'، تمام وابستگی‌های ترایا (transitive) را به جای وابستگی‌های مستقیم نمایش می‌دهد.
--required-by=PACKAGES: تنها وابستگی‌های موارد PACKAGES (جداشده با ویرگول) را فهرست می‌کند.
--resolve=PACKAGES: محدود کردن به یک راهکار برای نصب PACKAGES (جداشده با ویرگول)، یعنی یک مجموعه سازگار از بسته‌ها شامل آن‌ها. این با `--required-by --recursive` تفاوت ظریفی دارد که قابل پیش‌بینی‌تر است و ناموفق نمی‌شود، اما همه وابستگی‌ها را به صورت مستقل و بدون تضمین سازگاری فهرست می‌کند. بدون `--installed`، پاسخ مستقل و قائم‌به‌ذات از نصب فعلی است. با `--installed'، مقدار بر اساس مجموعه بسته‌های نصب‌شده فعلی محاسبه می‌شود. گزینه `--no-switch` راهکار را بیش از پیش از بسته‌های پین‌شده کنونی، معماری و نسخه کامپایلر مستقل می‌سازد. ترکیب این گزینه با `--depopts' پشتیبانی نمی‌شود.
-t, --with-test, --test: شامل کردن وابستگی‌های صرفاً آزمایشی.
--with-dev-setup: شامل کردن وابستگی‌های صرفاً مخصوص توسعه‌دهنده.
--with-doc, --doc: شامل کردن وابستگی‌های صرفاً مستنداتی.

گزینه‌های عمومی (COMMON OPTIONS)

این گزینه‌ها میان تمامی دستورها مشترک هستند.

--best-effort: در صورت عدم امکان نصب تمامی بسته‌های درخواستی، با شکست متوقف نشو: تلاش کن تا جای ممکن بیشترین تعداد بسته را نصب کنی. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این معادل با تنظیم متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (مقدار غایب=2.5): استفاده از نحو و معانی رابط خط فرمان نسخه MAJOR.MINOR. برای هرگونه استفاده ماندگار از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره)، هر نسخه‌ای از opam در همان سری MAJOR مانند نسخه MINOR مشخص‌شده رفتار خواهد کرد. این پرچم در opam 2.0 موجود نبود، بنابراین برای انتخاب CLI نسخه 2.0، به جای استفاده از این پارامتر، متغیر محیطی OPAMCLI را روی 2.0 تنظیم کنید.
--color=WHEN: رنگی کردن خروجی. مقدار WHEN باید یکی از موارد always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL: سطح تایید، LEVEL باید یکی از موارد ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز مشخص شده باشند، مقدار آخرین --confirm-level اعمال می‌شود. این معادل با تنظیم $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA: مشخص کردن ترجیحات کاربر برای حل وابستگی‌ها در این اجرا. متغیرهای $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA را بازنویسی می‌کند. برای جزئیات در مورد زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، ببینید: http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html. یک راهنمای کلی برای استفاده از ترجیحات حل‌کننده در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf در دسترس است.
--cudf=FILENAME: گزینه اشکال‌زدایی: ذخیره درخواست‌های CUDF ارسال‌شده به حل‌کننده در FILENAME-<n>.cudf که در آن <n> نشان‌دهنده n-امین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug: چاپ پیام‌های اشکال‌زدایی در stderr. این معادل با مقداردهی "true" به $OPAMDEBUG است.
--debug-level=LEVEL: مشابه --debug، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (--debug آن را روی 1 تنظیم می‌کند). معادل با مقداردهی یک عدد صحیح مثبت به $OPAMDEBUG.
--git-version: چاپ نسخه git برنامه opam در صورت وجود (یعنی هنگام استفاده از نسخه توسعه‌دهندگان) و خروج.
--help[=FMT] (پیش‌فرض=auto): نمایش این راهنما در قالب FMT. مقدار FMT باید یکی از موارد auto، pager، groff یا plain باشد. با انتخاب auto، چنانچه متغیر محیطی TERM برابر با dumb یا تعریف‌نشده باشد، قالب به صورت pager یا plain خواهد بود.
--ignore-pin-depends: نادیده گرفتن پین‌های اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که چه به صورت دستی از طریق opam pin یا از طریق opam install DIR پین شده‌اند. این معادل با مقداردهی IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME: ذخیره نتایج اجرای opam در یک فایل با قابلیت خوانش رایانه‌ای. اگر نام فایل شامل نویسه `%' باشد، با شاخصی جایگزین می‌شود که مانع از رونویسی روی فایل‌های موجود خواهد شد. مشابه با تنظیم متغیر $OPAMJSON.
--no: پاسخ خیر (no) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست تایید. همچنین ببینید --confirm-level. این معادل با تنظیم "true" برای $OPAMNO است.
--no-aspcud: در نسخه 2.1 حذف شد.
--no-auto-upgrade: هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخه قدیمی‌تر opam (1.2) نوشته شده است، opam آن را در داخل به فرمت فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که مخازن باید نسخه فرمت خود را در یک فایل 'repo' در ریشه خود مشخص کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در فرمت قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ارجح است.
-q, --quiet: گزینه --verbose را غیرفعال می‌کند.
--root=ROOT: استفاده از ROOT به عنوان مسیر ریشه فعلی. این معادل با تنظیم متغیر $OPAMROOT به ROOT است.
--safe, --readonly: اطمینان حاصل می‌کند که هیچ چیزی به طور خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نخواهد شد. برای مثال هنگام فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار مفید است. هر زمان که چنین عملیاتی مورد نیاز باشد با خطا متوقف می‌شود؛ همچنین از معطلی برای قفل‌ها جلوگیری می‌کند، پرسش‌های تعاملی را نادیده گرفته و متغیر $OPAMDEBUG را خنثی می‌سازد. این معادل با تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD: مشخص کردن حل‌کننده CUDF مورد استفاده برای حل مسائل نصب بسته‌ها. این مقدار می‌تواند یک حل‌کننده از پیش تعریف‌شده باشد (این نسخه از opam از builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old، packup پشتیبانی می‌کند) یا یک دستور سفارشی باشد که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}%، و به صورت اختیاری %{timeout}% باشد. این معادل با مقداردهی متغیر $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict: در صورت وجود هرگونه خطا در تعریف یک بسته یا در یک فایل پیکربندی، با شکست مواجه شو. حالت پیش‌فرض، ادامه فعالیت در سکوت در صورت امکان است.
--switch=SWITCH: استفاده از SWITCH به عنوان سوئیچ کامپایلر فعلی. این معادل با مقداردهی متغیر $OPAMSWITCH به SWITCH است.
--use-internal-solver: غیرفعال کردن هرگونه حل‌کننده خارجی و استفاده از حل‌کننده توکار (این امر مستلزم این است که opam با یک حل‌کننده توکار کامپایل شده باشد). این معادل با تنظیم متغیر $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose: افزایش سطح جزئیات خروجی. یک بار درج -v تمامی دستورات بسته را نشان می‌دهد؛ تکرار آن دستوراتی را که به صورت داخلی فراخوانی می‌شوند (مانند tar، curl، patch و غیره) نیز به نمایش درمی‌آورد. تکرار به تعداد n بار معادل با مقداردهی "n" به $OPAMVERBOSE است.
--version: نمایش اطلاعات نسخه.
-w, --working-dir: هنگام به‌روزرسانی بسته‌های متصل به یک شاخه محلی تحت سیستم کنترل نسخه، به‌جای آخرین وضعیت ثبت‌شده (commit) یا مرجعی که به آن اشاره دارند، به وضعیت کاری فعلی منبع به‌روزرسانی کن. از آنجا که دایرکتوری مبدأ به همان شکلی که هست رونوشت می‌شود، پاکیزه نبودن آن ممکن است منجر به شکست در ساخت opam شود. این گزینه فقط بر بسته‌هایی اثر می‌گذارد که صریحاً در خط فرمان فهرست شده‌اند. همچنین می‌تواند توسط $OPAMWORKINGDIR مقداردهی شود.
-y, --yes: پاسخ بله (yes) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست تایید. همچنین ببینید --confirm-level. این معادل با تنظیم "true" برای $OPAMYES است..SH "محیط (ENVIRONMENT)"

opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی (Boolean) باید برای غیرفعال‌سازی روی "0"، "no"، "false" یا رشته خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS تمام فیلترها را در پرانتز قرار می‌دهد.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینه `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط برای استفاده داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینه حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینه `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را تعیین می‌کند که هنگام تنظیم گزینه `--best-effort' باید به معیارها پیشوند شود، و انتظار می‌رود ویژگی `opam-query' را در راه‌حل به بیشینه برساند.

OPAMBUILDDOC در 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینه `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR هنگامی که روی always یا never تنظیم شود، یک مقدار پیش‌فرض برای گزینه `--color' تعیین می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینه `--confirm-level` را ببینید. OPAMCONFIRMLEVEL بر OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA اولویت‌های (preferences) کاربر را برای حل وابستگی‌ها مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نسخه حل‌کننده (solver) بستگی دارد؛ از `config report' برای اطلاع از تنظیم فعلی استفاده کنید. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE گراف cudf را در file-actions-explicit.dot ذخیره می‌کند.

OPAMCUDFTRIM فیلتر کردن بسته‌های نامرتبط را در طول پیش‌پردازش CUDF کنترل می‌کند.

OPAMCURL می‌تواند برای انتخاب یک برنامه مشخص 'curl' استفاده شود. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرست بخش‌های جداشده با فاصله محدود می‌کند. بخش‌ها به صورت اختیاری می‌توانند سطح اشکال‌زدایی مشخصی داشته باشند (برای مثال، CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، اما در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌کنند.

OPAMDIGDEPTH میزان تهاجمی بودن جستجو برای تداخل‌ها را در طول پیش‌پردازش CUDF تعیین می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS حداکثر تعداد دانلودهای هم‌زمان را تعیین می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR هنگام بروزرسانی، بسته‌هایی را که پیش‌تر با --working-dir بروزرسانی شده‌اند بازنویسی می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر نگه می‌دارد، مگر اینکه صریحاً در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینه `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل opam را تعیین می‌کند، و بر $EDITOR و $VISUAL ارجحیت دارد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط گزارش چاپ‌شده در زمان شکست یک زیرفرآیند را تعیین می‌کند. برای چاپ همه، مقدار 0 را قرار دهید.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینه `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینه `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH نحوه دانلود فایل‌ها را مشخص می‌کند: با `wget' یا `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین می‌شوند. بر مقدار 'download-command' در فایل پیکربندی اصلی ارجحیت دارد.

OPAMFIXUPCRITERIA همانند OPAMUPGRADECRITERIA است، اما مختص اصلاح (fixup) و نصب مجدد است.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینه نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینه `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینه `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS حداکثر تعداد کارگرهای موازی (parallel workers) برای اجرا را تعیین می‌کند.

OPAMJSON خروجی json را در فایل مشخص‌شده ثبت می‌کند (از نویسه `%' برای شماره‌گذاری فایل‌ها استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینه نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam می‌گوید که برخی از گزارش‌های موقت دستورات و برخی نسخه‌های پشتیبان را حذف نکند. این کار از اجرای برخی از نهایی‌سازها صرف‌نظر می‌کند و همچنین ممکن است به دریافت ردیابی‌های پشته (backtrace) قابل‌اعتمادتر کمک کند.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix'.

OPAMLOGS logdir دایرکتوری گزارش‌ها را تعیین می‌کند، پیش‌فرض یک دایرکتوری موقت در /tmp است

OPAMMAKECMD دستور make سیستمی مورد استفاده را مشخص می‌کند.

OPAMMERGEOUT خروجی‌های فرآیند را ادغام می‌کند، یعنی stderr در stdout.

OPAMNO به هر سوال پرسیده‌شده پاسخ منفی می‌دهد، گزینه‌های `--no` و `--confirm-level` را ببینید. در صورت تنظیم بودن هر یک از OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES، متغیر OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE به همراه `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند.

OPAMNOASPCUD منسوخ شده است.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای خودکار داخلی مخازن از قالب قدیمی‌تر به قالب فعلی را هنگام 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS گزینه --no-checksums را در صورت در دسترس بودن فعال می‌کند.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند، گزینه `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینه `--no-self-upgrade' را ببینید

OPAMPINKINDAUTO تعیین می‌کند که آیا سیستم‌های کنترل نسخه هنگام پین کردن به یک مسیر محلی باید شناسایی شوند یا خیر. از نسخه 1.3.0 به طور پیش‌فرض فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردیابی دقیق و ریزدانه‌ای دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO برای غیرفعال‌سازی پیش‌پردازش CUDF این مقدار را روی false تنظیم کنید. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده (solver) کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING مخازن را به صورت داخلی به عنوان فایل‌های tar.gz ذخیره می‌کند. این قابلیت می‌تواند روی سامانه‌های فایلی که توانایی مناسبی در پیمایش درخت‌های بزرگ فایل ندارند اما حافظه موقت خوبی در /tmp دارند بسیار سریع‌تر باشد. با این حال در حالت کلی کندتر است.

OPAMREQUIRECHECKSUMS گزینه `--require-checksums' را در صورت در دسترس بودن فعال می‌کند (برای مثال برای `opam install').

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش مجدد پیش از اعلام شکست در دانلود را تعیین می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینه `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینه `--root' را ببینید. این متغیر به طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌شود.

OPAMROOTISOK هنگام اجرا با دسترسی ریشه (root) هشداری صادر نمی‌کند.

OPAMSAFE گزینه `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینه `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینه `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی از بررسی‌های نسخه را نادیده می‌گیرد. ناامن است، فقط برای آزمایش سازگاری استفاده شود.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد در صورت رسیدن به مهلت زمانی (timeout)، باز هم یک راه‌حل برگردانند؛ در حالی که تضمین می‌شود راه‌حل پایدار و سازگار باشد، در این حالت هیچ تضمینی وجود ندارد که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار مطابقت داشته باشد. اگر `true' باشد، opam با یک هشدار ادامه می‌دهد؛ اگر `false' باشد، اتمام مهلت زمانی یک خطا در نظر گرفته می‌شود. در حال حاضر فقط بخش پشتیبان builtin-z3 این حالت تنزل‌یافته را مدیریت می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT مهلت زمانی مجاز برای حل‌کننده را تغییر می‌دهد. پیش‌فرض 60.0 است، برای نامحدود روی 0 تنظیم کنید. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان رواداری نسبت به انتخاب یک راه‌حل بهینه‌نشده توسط حل‌کننده را تغییر می‌دهد (به عنوان مثال ممکن است بسته‌های قدیمی را واکشی کند). مقادیر معمول از 0.0 (بهترین راه‌حل شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (راه‌حل بهینه‌نشده) متغیر است. پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه در صورتی مفید است که حل‌کننده نتواند در یک زمان معقول راه‌حلی پیدا کند (به $OPAMSOLVERTIMEOUT مراجعه کنید). توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE یک خط وضعیت پویا را نمایش می‌دهد که وضعیت جاری را در پایانه نشان می‌دهد. (یکی از مقادیر always، never یا auto)

OPAMSTRICT در صورت بروز ناسازگاری‌ها (خواندن فایل، وارد کردن switch و غیره.) با خطا متوقف می‌شود.

OPAMSWITCH گزینه `--switch' را ببینید. به طور خودکار توسط `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینه نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA اولویت‌های (preferences) کاربر را برای حل وابستگی هنگام انجام ارتقا مشخص می‌کند. در صورت تنظیم هر دو، هنگام ارتقا بر OPAMCRITERIA ارجحیت دارد. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینه `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 استفاده از نویسه‌های UTF8 در خروجی (یکی از مقادیر always، never یا auto). به طور پیش‌فرض `auto' است که بر اساس متغیرهای محلی (locale) تعیین می‌شود.

OPAMUTF8MSGS استفاده از نویسه‌های گسترش‌یافته UTF8 (نمادهای شتر) در پیام‌های opam. متضمن OPAMUTF8 است. این متغیر به طور پیش‌فرض فقط در macOS فعال است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای اعتبارسنجی بروزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینه `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینه --verbose-on را ببینید

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نشود.

OPAMWITHDEVSETUP گزینه نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینه نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینه نصب `--with-test را ببینید.

OPAMWORKINGDIR گزینه `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level` را ببینید. OPAMYES بر OPAMNO اولویت دارد و در صورت تنظیم بودن OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var محتویات متغیر var را هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در فایل‌های `opam` بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var محتویات متغیر package:var را هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در فایل‌های `opam` بازنویسی می‌کند..SH "نسخه خط فرمان (CLI VERSION)"

همه اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده opam باید از `--cli' استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که با نسخه‌های بعدی کلاینت opam بدون مشکل و یکپارچه کار می‌کنند. علاوه بر این، پست‌های وبلاگ یا سایر مستندات نیز می‌توانند از آن بهره‌مند شوند، چرا که مانع از منسوخ شدن اطلاعات می‌شود.

اگرچه opam تنها از ریشه‌ها (~/.opam/) برای نسخه فعلی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری عقبرو را برای رابط خط فرمان خود فراهم می‌آورد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه CLI تنها در opam 2.1 اضافه شد، از OPAMCLI برای انتخاب پشتیبانی 2.0 استفاده کنید (زیرا opam 2.0 صرفاً آن را نادیده می‌گیرد)، و از `--cli=2.1' برای نسخه‌های 2.1 (یا جدیدتر)، چرا که یک متغیر محیطی کنترل‌کننده تجزیه نحو شکننده و آسیب‌پذیر است. به همین منظور، اگر OPAMCLI نسخه‌ای معتبر به جز 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' مشخص شده باشد، opam هشداری نمایش می‌دهد.

نسخه خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. گزینه `--cli' می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود که در این حالت آخرین مورد اولویت دارد. OPAMCLI تنها در صورتی بررسی می‌شود که `--cli' داده نشده باشد.

وضعیت خروج (EXIT STATUS)

به عنوان استثنایی بر موارد زیر، دستور `exec' در صورتی که دستور یافت نشود یا قابل اجرا نباشد مقدار 127 را برمی‌گرداند، و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور بازگردانده می‌شود.

0: موفقیت، یا درست (true) برای پرس‌وجوهای بولی.
1: نادرست (False). هنگامی بازگردانده می‌شود که یک مقدار خروجی بولی مورد انتظار باشد، مانند زمان اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2: آرگومان‌های نامعتبر خط فرمان، یا آرگومان‌های خط فرمانی که به یک زمینه نامعتبر اشاره دارند (مانند فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5: یافت نشد. شما چیزی (بسته، نسخه، مخزن و غیره) درخواست کرده‌اید که پیدا نشد.
10: لغو شد. این عملیات نیازمند تأیید بود، اما تأیید داده نشد.
15: امکان دریافت قفل‌های مورد نیاز برای این عملیات وجود نداشت.
20: هیچ راهکاری برای درخواست کاربر وجود ندارد. برای مثال، این وضعیت می‌تواند ناشی از درخواست نصب هم‌زمان دو بسته ناسازگار باشد.
30: خطا در تعریف بسته، یا سایر فایل‌های متادیتا. استفاده از --strict باعث می‌شود این خطا بیشتر رخ دهد.
31: خطای اسکریپت بسته. برخی از عملیات‌های بسته ناموفق بود. این ممکن است ناشی از خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40: خطای همگام‌سازی. دریافت برخی از ریموت‌ها از شبکه ممکن نشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50: خطای پیکربندی. پیکربندی سیستم یا opam اجازه اجرای عملیات را نمی‌دهد و نیازمند تصحیح است.
60: شکست حل‌کننده (solver). حل‌کننده نتوانست پاسخی صحیح ارائه دهد. این وضعیت می‌تواند ناشی از یک حل‌کننده خارجی معیوب یا خطایی در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99: خطای داخلی. مشکلی پیش آمد، احتمالاً ناشی از یک باگ در خود opam است.
130: وقفه توسط کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، معمولاً به دلیل فشردن کلیدهای Ctrl-C توسط کاربر.
0: در صورت موفقیت.
123: در صورت خطاهای نامشخص گزارش‌شده در خطای استاندارد (stderr).
124: در صورت بروز خطاهای تجزیه خط فرمان.
125: در صورت بروز خطاهای داخلی غیرمنتظره (باگ‌ها).