نام (NAME)

readelf - نمایش اطلاعات فایل‌های ELF

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

readelf [-a|--all]
[-h|--file-header]
[-l|--program-headers|--segments]
[-S|--section-headers|--sections]
[-g|--section-groups]
[-t|--section-details]
[-e|--headers]
[-s|--syms|--symbols]
[--dyn-syms|--lto-syms]
[--sym-base=[0|8|10|16]]
[--demangle=style|--no-demangle]
[--quiet]
[--recurse-limit|--no-recurse-limit]
[-U method|--unicode=method]
[-X|--extra-sym-info|--no-extra-sym-info]
[-n|--notes]
[-r|--relocs]
[-u|--unwind]
[-d|--dynamic]
[-V|--version-info]
[-A|--arch-specific]
[-D|--use-dynamic]
[-L|--lint|--enable-checks]
[-x <number or name>|--hex-dump=<number or name>]
[-p <number or name>|--string-dump=<number or name>]
[-R <number or name>|--relocated-dump=<number or name>]
[-j <number or name>|--display-section=<number or name>]
[-z|--decompress]
[-c|--archive-index]
[-w[lLiaprmfFsoORtUuTgAck]|
--debug-dump[=rawline,=decodedline,=info,=abbrev,=pubnames,=aranges,=macro,=frames,=frames-interp,=str,=str-offsets,=loc,=Ranges,=pubtypes,=trace_info,=trace_abbrev,=trace_aranges,=gdb_index,=addr,=cu_index,=links]]
[-wK|--debug-dump=follow-links]
[-wN|--debug-dump=no-follow-links]
[-wD|--debug-dump=use-debuginfod]
[-wE|--debug-dump=do-not-use-debuginfod]
[-P|--process-links]
[--dwarf-depth=n]
[--dwarf-start=n]
[--ctf=section]
[--ctf-parent=section]
[--ctf-symbols=section]
[--ctf-strings=section]
[--sframe=section]
[-I|--histogram]
[-v|--version]
[-W|--wide]
[-T|--silent-truncation]
[-H|--help]
elffile....SH "توضیحات (DESCRIPTION)" readelf اطلاعات مربوط به یک یا چند فایل شیء در قالب ELF را نمایش می‌دهد. گزینه‌ها تعیین می‌کنند چه اطلاعات مشخصی نمایش داده شود.

elffile... فایل‌های شیئی هستند که باید بررسی شوند. فایل‌های ELF ۳۲-بیتی و ۶۴-بیتی، و همچنین بایگانی‌های حاوی فایل‌های ELF پشتیبانی می‌شوند.

این برنامه عملکردی مشابه objdump انجام می‌دهد، اما جزئیات بیشتری ارائه می‌کند و مستقل از کتابخانهٔ BFD توسعه یافته است؛ بنابراین در صورت وجود باگ در BFD، عملکرد readelf تحت تأثیر قرار نخواهد گرفت.

گزینه‌ها (OPTIONS)

شکل‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها که در اینجا به عنوان گزینه‌های جایگزین نشان داده شده‌اند، معادل یکدیگرند. علاوه بر -v یا -H، باید حداقل یک گزینهٔ دیگر مشخص شود.

-a

--all

معادل با مشخص کردن گزینه‌های --file-header، --program-headers، --sections، --symbols، --relocs، --dynamic، --notes، --version-info، --arch-specific، --unwind، --section-groups و --histogram.

نکته - این گزینه به خودی خود --use-dynamic را فعال نمی‌کند؛ بنابراین اگر آن گزینه در خط فرمان مشخص نشده باشد، نمادهای پویا (dynamic symbols) و جابه‌جایی‌های پویا (dynamic relocs) نمایش داده نخواهند شد.

-h

--file-header

اطلاعات موجود در هدر ELF در ابتدای فایل را نمایش می‌دهد.

-l

--program-headers

--segments

اطلاعات موجود در هدرهای سگمنت (segment headers) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

--quiet

از نمایش پیام تشخیصی «no symbols» جلوگیری می‌کند.

-S

--sections

--section-headers

اطلاعات موجود در هدرهای بخش (section headers) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-g

--section-groups

اطلاعات موجود در گروه‌های بخش (section groups) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-t

--section-details

اطلاعات تفصیلی بخش‌ها را نمایش می‌دهد. مستلزم گزینهٔ -S است.

-s

--symbols

--syms

ورودی‌های موجود در بخش جدول نمادهای فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. اگر نمادی دارای اطلاعات نگارش باشد، آن اطلاعات نیز نمایش داده می‌شود. رشتهٔ نگارش به صورت پسوندی برای نام نماد نمایش می‌یابد که قبل از آن یک نویسهٔ @ قرار می‌گیرد؛ به عنوان مثال foo@VER_1. اگر نگارش مربوطه، نگارش پیش‌فرضی باشد که هنگام حل ارجاعات بدون نگارش به نماد استفاده می‌شود، به صورت پسوندی نمایش می‌یابد که پیش از آن دو نویسهٔ @ قرار دارد؛ برای نمونه foo@@VER_2.

--dyn-syms

ورودی‌های موجود در بخش جدول نمادهای پویای فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. قالب خروجی همانند قالب مورد استفاده در گزینهٔ --syms است.

--lto-syms

محتویات هرگونه جدول نماد LTO موجود در فایل را نمایش می‌دهد.

--sym-base=[0|8|10|16]

فیلد اندازهٔ جدول نمادها را مجبور می‌کند تا از مبنای مشخص‌شده استفاده کند. با هر مقدار ناشناخته به عنوان 0 رفتار خواهد شد. --sym-base=0 بیانگر رفتار پیش‌فرض و سنتی است. این حالت اندازه‌ها را برای اعداد کمتر از ۱۰۰۰۰۰ به صورت ده‌دهی نمایش می‌دهد. برای اندازه‌های ۱۰۰۰۰۰ و بزرگ‌تر، نمادگذاری هگزادسیمال با پیشوند 0x استفاده خواهد شد. --sym-base=8 اندازهٔ نمادها را در مبنای هشت (octal) نمایش می‌دهد. --sym-base=10 همواره اندازهٔ نمادها را در مبنای ده‌دهی نمایش می‌دهد. --sym-base=16 همواره اندازهٔ نمادها را به صورت هگزادسیمال همراه با پیشوند 0x نمایش می‌دهد.

-C

--demangle[=style]

نام‌های نماد سطح‌پایین را به نام‌های سطح‌کاربر رمزگشایی (demangle) می‌کند. این کار نام توابع ++C را خوانا می‌سازد. کامپایلرهای مختلف از شیوه‌های درهم‌سازی (mangling) گوناگونی استفاده می‌کنند. از آرگومان اختیاری شیوهٔ رمزگشایی می‌توان برای انتخاب شیوهٔ مناسب برای کامپایلر مورد نظر بهره برد.

--no-demangle

نام‌های نماد سطح‌پایین را رمزگشایی (demangle) نمی‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

محدودیتی را بر میزان بازگشت (recursion) مجاز هنگام رمزگشایی رشته‌ها فعال یا غیرفعال می‌کند. از آنجا که قالب‌های mangling امکان ایجاد سطوح نامحدودی از بازگشت را فراهم می‌سازند، ممکن است رشته‌هایی تولید شوند که رمزگشایی آن‌ها تمام فضای پشتهٔ (stack) موجود در رایانهٔ میزبان را مصرف کرده و منجر به خطای حافظه (memory fault) شود. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو، سعی می‌کند از این رخداد پیشگیری نماید.

حالت پیش‌فرض فعال بودن این محدودیت است، اما ممکن است برای بازگشایی نام‌های واقعاً پیچیده، غیرفعال کردن آن لازم باشد. توجه داشته باشید در صورتی که این محدودیت غیرفعال شود، اتمام فضای پشته محتمل خواهد بود و هرگونه گزارش باگ پیرامون چنین رخدادی رد خواهد شد.

-U [d|i|l|e|x|h]

--unicode=[default|invalid|locale|escape|hex|highlight]

نحوهٔ نمایش نویسه‌های غیر ASCII را در نام‌های شناسه کنترل می‌کند. حالت پیش‌فرض (--unicode=locale یا --unicode=default) رفتار با آن‌ها به عنوان نویسه‌های چندبایتی و نمایش بر اساس محلی‌سازی (locale) فعلی است. تمام مقادیر دیگر این گزینه، بایت‌ها را به عنوان مقادیر کدگذاری‌شده با UTF-8 در نظر گرفته و برای تفسیر آن‌ها تلاش می‌کنند. اگر قابل تفسیر نباشند یا از گزینهٔ --unicode=invalid استفاده شده باشد، به صورت دنباله‌ای از بایت‌های هگز محصور در نویسه‌های آکولاد نمایش می‌یابند.

استفاده از گزینهٔ --unicode=escape نویسه‌ها را به صورت دنباله‌های گریز یونیکد (\uxxxx) نمایش می‌دهد. استفاده از --unicode=hex نویسه‌ها را به صورت دنبالهٔ بایت‌های هگزادسیمال درون قلاب‌های زاویه‌دار (<>) نمایش خواهد داد.

استفاده از گزینهٔ --unicode=highlight نویسه‌ها را به صورت دنباله‌های گریز یونیکد نمایش می‌دهد اما در صورت پشتیبانی دستگاه خروجی از رنگ، آن‌ها را به رنگ قرمز برجسته نیز می‌کند. هدف از این رنگ‌آمیزی، جلب توجه به حضور دنباله‌های یونیکد در مواردی است که انتظار مشاهدهٔ آن‌ها وجود ندارد.

-X

--extra-sym-info

هنگام نمایش جزئیات نمادها، اطلاعات اضافی را که معمولاً نمایش داده نمی‌شوند، لحاظ می‌کند. در حال حاضر این گزینه تنها نام بخشی را که توسط فیلد شاخص نماد ارجاع داده شده است، در صورت وجود، اضافه می‌کند. در آینده ممکن است با فعال بودن این گزینه اطلاعات بیشتری نمایش داده شود.

فعال کردن این گزینه دست‌کم هنگام نمایش اطلاعات نمادها، عملاً گزینهٔ --wide را نیز فعال می‌کند..IP --no-extra-sym-info 4 تاثیر گزینهٔ --extra-sym-info را غیرفعال می‌کند. این حالت پیش‌فرض است.

-e

--headers

تمام سرایندهای موجود در فایل را نمایش می‌دهد. معادل -h -l -S است.

-n

--notes

محتویات قطعه‌ها و/یا بخش‌های NOTE را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-r

--relocs

محتوای بخش بازآرایی (relocation) فایل را، در صورت وجود، نمایش می‌دهد.

-u

--unwind

محتوای بخش بازپیچی (unwind) فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد. در حال حاضر فقط بخش‌های unwind برای فایل‌های IA64 ELF، و همچنین جدول‌های بازپیچی ARM (".ARM.exidx" / ".ARM.extab") پشتیبانی می‌شوند. اگر پشتیبانی هنوز برای معماری شما پیاده‌سازی نشده است، می‌توانید تخلیهٔ محتویات بخش .eh_frames را با استفاده از گزینه‌های --debug-dump=frames یا --debug-dump=frames-interp امتحان کنید.

-d

--dynamic

محتوای بخش پویای (dynamic) فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-V

--version-info

محتوای بخش‌های نسخه (version) موجود در فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-A

--arch-specific

اطلاعات ویژهٔ معماری موجود در فایل را در صورت وجود نمایش می‌دهد.

-D

--use-dynamic

هنگام نمایش نمادها، این گزینه باعث می‌شود readelf به‌جای بخش‌های جدول نماد، از جدول‌های درهم‌سازی نماد در بخش پویای فایل استفاده کند.

هنگام نمایش بازآرایی‌ها، این گزینه باعث می‌شود readelf بازآرایی‌های پویا را به‌جای بازآرایی‌های ایستا نمایش دهد.

-L

--lint

--enable-checks

پیام‌های هشدار دربارهٔ مشکلات احتمالی فایل(های) در حال بررسی را نمایش می‌دهد. اگر به‌تنهایی استفاده شود، تمام محتویات فایل(ها) بررسی خواهد شد. اگر همراه با یکی از گزینه‌های تخلیه استفاده شود، پیام‌های هشدار تنها برای مواردی که نمایش داده می‌شوند تولید خواهند شد.

-x <number or name>

--hex-dump=<number or name>;

محتوای بخش مشخص‌شده را به‌صورت بایت‌های هگزادسیمال نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش مشخصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگری، تمامی بخش‌های دارای آن نام در فایل شیء را مشخص می‌سازد. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین تخلیهٔ هگزادسیمال درخواست شود.

-R <number or name>

--relocated-dump=<number or name>;

محتوای بخش مشخص‌شده را به‌صورت بایت‌های هگزادسیمال نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش مشخصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگری، تمامی بخش‌های دارای آن نام را در فایل شیء مشخص می‌سازد. محتویات بخش پیش از نمایش، بازآرایی (relocate) خواهند شد. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین تخلیهٔ بازآرایی‌شده درخواست شود.

-p <number or name>

--string-dump=<number or name>;

محتوای بخش مشخص‌شده را به‌صورت رشته‌های قابل چاپ نمایش می‌دهد. یک عدد، بخش مشخصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگری، تمامی بخش‌های دارای آن نام در فایل شیء را مشخص می‌سازد. این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا چندین تخلیهٔ رشته درخواست شود.

-j <number or name>

--display-section

محتوای بخش مشخص‌شده را با توجه به نوع سرایند بخش آن نمایش می‌دهد. بخش‌های حاوی بازآرایی‌ها طوری نمایش داده می‌شوند که گویی گزینهٔ --relocations استفاده شده است، بخش‌های حاوی نمادها طوری نمایش داده می‌شوند که گویی گزینهٔ --syms استفاده شده است و به همین ترتیب.

یک عدد، بخش مشخصی را بر اساس اندیس در جدول بخش‌ها مشخص می‌کند؛ هر رشتهٔ دیگری، تمامی بخش‌های دارای آن نام را در فایل(های) ورودی مشخص می‌سازد.

این گزینه می‌تواند چندین بار در خط فرمان تکرار شود تا تخلیهٔ چند بخش درخواست شود.

-z

--decompress

درخواست می‌کند که بخش(های) در حال تخلیه توسط گزینه‌های x، R یا p پیش از نمایش از حالت فشرده خارج شوند. اگر بخش(ها) فشرده نباشند، همان‌گونه که هستند نمایش داده می‌شوند.

-c

--archive-index

اطلاعات نمایهٔ نماد فایل موجود در بخش سرایند آرشیوهای باینری را نمایش می‌دهد. عملکردی مشابه با دستور t در ar دارد، اما بدون استفاده از کتابخانهٔ BFD.

-w[lLiaprmfFsOoRtUuTgAckK]

--debug-dump[=rawline,=decodedline,=info,=abbrev,=pubnames,=aranges,=macro,=frames,=frames-interp,=str,=str-offsets,=loc,=Ranges,=pubtypes,=trace_info,=trace_abbrev,=trace_aranges,=gdb_index,=addr,=cu_index,=links,=follow-links]

محتوای بخش‌های اشکال‌زدایی DWARF را در فایل، در صورت وجود، نمایش می‌دهد. بخش‌های اشکال‌زدایی فشرده پیش از نمایش، به‌طور خودکار (به‌صورت موقت) از حالت فشرده خارج می‌شوند. اگر یک یا چند حرف یا کلمهٔ اختیاری پس از این سوییچ بیاید، تنها همان نوع داده(ها) تخلیه خواهند شد. حروف و کلمات به اطلاعات زیر اشاره دارند:

--dwarf-depth=n

تخلیهٔ اطلاعات بخش ".debug_info" را به n فرزند محدود می‌کند. این گزینه تنها با --debug-dump=info کاربرد دارد. حالت پیش‌فرض، چاپ تمام DIEها است؛ مقدار ویژهٔ 0 برای n نیز همین اثر را خواهد داشت.

با مقداری غیرصفر برای n، مدخل‌های DIE در سطح n یا عمیق‌تر از آن چاپ نخواهند شد. بازهٔ n از مبنای صفر است.

--dwarf-start=n

تنها DIEهایی را چاپ می‌کند که با DIE شمارهٔ n آغاز می‌شوند. این گزینه تنها با --debug-dump=info کاربرد دارد.

در صورت مشخص شدن، این گزینه از چاپ هرگونه اطلاعات سرآیند و تمام DIEهای قبل از DIE شمارهٔ n جلوگیری می‌کند. تنها هم‌سطح‌ها و فرزندان DIE مشخص‌شده چاپ خواهند شد.

این گزینه می‌تواند همراه با --dwarf-depth استفاده شود.

-P

--process-links

محتویات بخش‌های غیر اشکال‌زدایی (non-debug) یافت‌شده در فایل‌های debuginfo جداگانه که به فایل اصلی پیوند داده شده‌اند را نمایش می‌دهد. این گزینه به‌طور خودکار شامل گزینهٔ -wK نیز می‌شود، و تنها بخش‌هایی که توسط سایر گزینه‌های خط فرمان درخواست شده باشند نمایش داده خواهند شد.

--ctf[=section]

محتویات بخش CTF مشخص‌شده را نمایش می‌دهد. بخش‌های CTF خود شامل چندین زیربخش هستند که همگی به ترتیب نمایش داده می‌شوند.

به‌طور پیش‌فرض، محتویات بخشی با نام .ctf را نمایش می‌دهد که نام تولیدشده توسط ld است.

--ctf-parent=member

اگر بخش CTF حاوی انواعی با تعریف مبهم باشد، از یک آرشیو شامل چندین فرهنگ لغت CTF تشکیل می‌شود که همگی از یک فرهنگ لغت حاوی انواع صریح و بدون ابهام ارث‌بری می‌کنند. این عضو به‌طور پیش‌فرض مانند بخشی که در آن قرار دارد .ctf نامیده می‌شود، اما تغییر این نام با استفاده از تابع "ctf_link_set_memb_name_changer" در زمان پیوند امکان‌پذیر است. هنگام بررسی آرشیوهای CTF که توسط پیونددهنده‌ای ایجاد شده‌اند که از تغییردهندهٔ نام برای تغییر نام عضو آرشیو والد استفاده می‌کند، می‌توان از --ctf-parent برای تعیین نام استفاده‌شده برای والد بهره برد.

--ctf-parent-section=section

این گزینه به شما امکان می‌دهد برای فرهنگ لغت والد CTF حاوی انواع بدون ابهام، بخشی کاملاً متفاوت از بخش فرهنگ‌های لغت فرزند که باقی‌ماندهٔ مبهم را در بر دارند انتخاب کنید. پیونددهنده اشیاء ELF را با چنین ساختاری تولید نمی‌کند، اما ممکن است برخی پیونددهنده‌های شخص ثالث این کار را انجام دهند. همچنین این گزینه برای بررسی CTF نوشته‌شده در قالب چندین فایل خام جهت ترکیب آن‌ها با objcopy سودمند است؛ زیرا objcopy می‌تواند آن‌ها را در بخش‌های مختلف ELF قرار دهد، اما نمی‌تواند در اعضای متفاوت یک فرهنگ لغت واحد CTF قرار دهد.

--ctf-symbols=section

--ctf-strings=section

نام بخش دیگری را مشخص می‌کند که فایل CTF می‌تواند رشته‌ها و نمادها را از آن به ارث ببرد. به‌طور پیش‌فرض، ".symtab" و جدول رشته‌های پیوندخورده با آن استفاده می‌شوند.

اگر هر یک از گزینه‌های --ctf-symbols یا --ctf-strings مشخص شود، دیگری نیز باید حتماً تعیین گردد.

-I

--histogram

هنگام نمایش محتویات جدول‌های نماد، یک نمودار فراوانی (هیستوگرام) از طول فهرست باکت‌ها را نمایش می‌دهد.

-v

--version

شماره نگارش readelf را نمایش می‌دهد.

-W

--wide

خطوط خروجی را برای جا شدن در ۸۰ ستون نمی‌شکند. به‌طور پیش‌فرض readelf خطوط فهرست‌بندی سرآیند بخش‌ها و قطعه‌ها را برای فایل‌های ELF ۶۴-بیتی می‌شکند تا در ۸۰ ستون جا شوند. این گزینه باعث می‌شود که readelf هر سرآیند بخش یا به نوبهٔ خود هر قطعه را در یک خط واحد چاپ کند، که در پایانه‌های عریض‌تر از ۸۰ ستون بسیار خواناتر است.

-T

--silent-truncation

در حالت عادی وقتی readelf نام یک نماد را نمایش می‌دهد، و برای جا شدن در یک نمایشگر ۸۰ ستونی مجبور به کوتاه کردن نام است، پسوند "[...]" را به نام اضافه می‌کند. این گزینهٔ خط فرمان این رفتار را غیرفعال کرده و اجازه می‌دهد ۵ نویسهٔ بیشتر از نام نمایش داده شود و رفتار قدیمی readelf (قبل از انتشار 2.35) را بازمی‌گرداند..IP -H 4

--help

نمایش گزینه‌های خط فرمان شناخته‌شده توسط readelf.

@file

خواندن گزینه‌های خط فرمان از file. گزینه‌های خوانده‌شده به جای گزینه اصلی @file جایگزین می‌شوند. اگر file وجود نداشته باشد یا قابل خواندن نباشد، با آن گزینه به صورت تحت‌اللفظی رفتار شده و حذف نخواهد شد.

گزینه‌ها در file با نویسه فاصله از یکدیگر جدا می‌شوند. یک نویسه فاصله را می‌توان با محصور کردن کل گزینه در علامت‌های نقل‌قول تکی یا دوگانه در گزینه گنجاند. هر نویسه‌ای (از جمله بک‌اسلش) را می‌توان با قرار دادن یک بک‌اسلش به عنوان پیشوند قبل از آن درج کرد. خود file نیز ممکن است شامل گزینه‌های @file بیشتری باشد؛ چنین گزینه‌هایی به‌صورت بازگشتی پردازش خواهند شد.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

objdump(1) و مدخل‌های Info برای binutils.

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

Copyright (c) 1991-2025 Free Software Foundation, Inc.

مجوز کپی، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط مجوز مستندات آزاد گنو (GNU Free Documentation License)، نسخهٔ 1.3 یا هر نسخهٔ متأخرتر منتشر شده توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد اعطا می‌شود؛ بدون بخش‌های ناوردا، بدون متون روی جلد، و بدون متون پشت جلد. نسخه‌ای از این مجوز در بخشی با عنوان “GNU Free Documentation License” آورده شده است.