محل فایل خروجی:

--output-file=FILE نوشتن خروجی در فایل مشخص‌شده.

اگر هیچ فایل خروجی مشخص نشود یا اگر - باشد، نتایج در خروجی استاندارد نوشته می‌شوند.

تفسیر فایل ورودی:

-e, --delimiters=DELIMITER-LIST

به کاربر امکان می‌دهد رشته‌ای حاوی جداکننده‌های مورد استفاده برای تفکیک کلیدواژه‌ها از صفت‌هایشان را ارائه دهد. پیش‌فرض "," است.

-t, --struct-type

به کاربر امکان می‌دهد اعلان نوع ساختاریافته را برای کد تولیدشده اضافه کند. هر متنی پیش از %% بخشی از اعلان نوع در نظر گرفته می‌شود. کلیدواژه‌ها و فیلدهای اضافی می‌توانند پس از آن بیایند، هر گروه از فیلدها در یک خط.

--ignore-case

حروف بزرگ و کوچک ASCII را یکسان در نظر می‌گیرد. توجه داشته باشید که نگاشت‌های حروف وابسته به محلی (locale) نادیده گرفته می‌شوند.

زبان برای کد خروجی:

-L, --language=LANGUAGE-NAME

کد را به زبان مشخص‌شده تولید می‌کند. زبان‌های پشتیبانی‌شده در حال حاضر عبارتند از C++، ANSI-C، C و KR-C. پیش‌فرض ANSI-C است.

جزئیات در کد خروجی:

-K, --slot-name=NAME

نام مؤلفهٔ کلیدواژه را در ساختار کلیدواژه انتخاب می‌کند.

-F, --initializer-suffix=INITIALIZERS

مقداردهنده‌های اولیه برای مؤلفه‌های اضافی در ساختار کلیدواژه.

-H, --hash-function-name=NAME

نام تابع درهم‌سازی تولیدشده را مشخص می‌کند. پیش‌فرض 'hash' است.

-N, --lookup-function-name=NAME

نام تابع جستجوی تولیدشده را مشخص می‌کند. نام پیش‌فرض 'in_word_set' است.

-Z, --class-name=NAME

نام کلاس C++ تولیدشده را مشخص می‌کند. نام پیش‌فرض 'Perfect_Hash' است.

-7, --seven-bit

نویسه‌های ۷ بیتی را فرض می‌کند.

-l, --compare-lengths

طول کلیدها را پیش از اقدام به مقایسه رشته‌ای بررسی می‌کند. اگر کلیدواژه‌ها حاوی بایت‌های NUL باشند این کار ضروری است. همچنین به کاهش تعداد مقایسه‌های رشته‌ای انجام‌شده در طول جستجو کمک می‌کند.

-c, --compare-strncmp

کد مقایسه را به جای strcmp با استفاده از strncmp تولید می‌کند.

-C, --readonly-tables

محتویات جدول‌های جستجوی تولیدشده را ثابت، یعنی فقط‌خواندنی (readonly) می‌کند.

-E, --enum

مقادیر ثابت را به جای دستورهای define، با استفاده از یک enum محلی درون تابع جستجو تعریف می‌کند.

-I, --includes

فایل سرایند سیستمی مورد نیاز <string.h> را در ابتدای کد می‌گنجاند.

-G, --global-table

جدول ایستای کلیدواژه‌ها را به صورت یک متغیر عمومی ایستا (static global) تولید می‌کند، به جای آنکه آن را درون تابع جستجو پنهان سازد (که رفتار پیش‌فرض است).

-P, --pic

جدول تولیدشده را برای گنجانده شدن در کتابخانه‌های اشتراکی بهینه‌سازی می‌کند. این کار زمان راه‌اندازی برنامه‌هایی را که از کتابخانه اشتراکی حاوی کد تولیدشده استفاده می‌کنند، کاهش می‌دهد.

-Q, --string-pool-name=NAME

نام مخزن رشته (string pool) تولیدشده توسط گزینهٔ --pic را مشخص می‌کند. نام پیش‌فرض 'stringpool' است.

--null-strings

برای مدخل‌های خالی جدول کلیدواژه‌ها به جای رشته‌های خالی از رشته‌های NULL استفاده می‌کند.

--constants-prefix=PREFIX

پیشوند ثابت‌هایی نظیر TOTAL_KEYWORDS را مشخص می‌کند.

-W, --word-array-name=NAME

نام آرایه فهرست کلمات را مشخص می‌کند. نام پیش‌فرض 'wordlist' است.

--length-table-name=NAME

نام آرایه جدول طول را مشخص می‌کند. نام پیش‌فرض 'lengthtable' است.

-S, --switch=COUNT

باعث می‌شود کد C تولیدشده به جای جدول جستجوی آرایه‌ای، از ساختار عبارت switch استفاده کند. این امر می‌تواند منجر به کاهش نیاز به زمان و حافظه برای برخی از فایل‌های کلید شود. آرگومان COUNT تعیین می‌کند چه تعداد عبارت switch تولید شود. مقدار ۱ یک switch حاوی تمامی عناصر ایجاد می‌کند، مقدار ۲ دو جدول با ۱/۲ از عناصر در هر جدول ایجاد می‌کند، و به همین ترتیب. اگر مقدار COUNT بسیار بزرگ باشد، مثلاً ۱۰۰۰۰۰۰، کد C تولیدشده یک جستجوی دودویی انجام می‌دهد.

-T, --omit-struct-type

از انتقال اعلان نوع به فایل خروجی جلوگیری می‌کند. اگر نوع مورد نظر قبلاً در جای دیگری تعریف شده است از این گزینه استفاده کنید.

الگوریتم به‌کاررفته توسط gperf:

-k, --key-positions=KEYS

موقعیت‌های کلید مورد استفاده در تابع درهم‌سازی را انتخاب می‌کند. انتخاب‌های مجاز شامل مقادیر بین ۱ تا ۲۵۵ هستند. موقعیت‌ها با کاما از یکدیگر جدا می‌شوند، بازه‌ها نیز قابل استفاده‌اند و موقعیت‌های کلید می‌توانند به هر ترتیبی بیایند. همچنین، نویسه عام '*' باعث می‌شود تابع درهم‌سازی تولیدشده همهٔ موقعیت‌های کلید را لحاظ کند، و $ نشان‌دهنده «نویسه پایانی» یک کلید است، مانند $,1,2,4,6-10.

-D, --duplicates

کلیدواژه‌هایی را که به مقادیر تکراری درهم‌سازی می‌شوند مدیریت می‌کند. این گزینه برای برخی مجموعه‌های کلیدواژه با افزونگی بالا مفید است.

-m, --multiple-iterations=ITERATIONS

انتخاب‌های متعددی از مقادیر -i و -j را اجرا کرده و بهترین نتیجه را برمی‌گزیند. این کار زمان اجرا را به ضریب ITERATIONS افزایش می‌دهد اما اندازه جدول تولیدشده را به خوبی کمینه می‌کند.

-i, --initial-asso=N

یک مقدار اولیه برای آرایه مقادیر متناظر مشخص می‌کند. پیش‌فرض 0 است. تنظیم این مقدار به عددی بزرگ‌تر به افزایش اندازه جدول نهایی کمک می‌کند.

-j, --jump=JUMP-VALUE

بر «مقدار پرش»، یعنی میزان افزایش مقدار نویسه متناظر در هنگام برخورد تأثیر می‌گذارد. باید یک عدد فرد باشد؛ پیش‌فرض 5 است.

-n, --no-strlen

هنگام محاسبه تابع درهم‌سازی، طول کلیدواژه را لحاظ نمی‌کند.

-r, --random

از تصادفی‌سازی برای مقداردهی اولیه جدول مقادیر متناظر استفاده می‌کند.

-s, --size-multiple=N

بر اندازه جدول درهم‌سازی تولیدشده تأثیر می‌گذارد. آرگومان عددی N نشان می‌دهد که محدوده مقادیر متناظر در نسبت با تعداد کلیدها، «چند برابر بزرگ‌تر یا کوچک‌تر» باشد؛ برای مثال مقدار 3 به این معنی است که «حداکثر مقدار متناظر می‌تواند حدود ۳ برابر بزرگ‌تر از تعداد کلیدهای ورودی باشد». در مقابل، مقدار 1/3 به این معنی است که «حداکثر مقدار متناظر حدود ۳ برابر کوچک‌تر از تعداد کلیدهای ورودی باشد». یک جدول بزرگ‌تر باید زمان لازم برای جستجوی ناموفق را کاهش دهد، به قیمت اشغال فضای بیشتر برای جدول. مقدار پیش‌فرض 1 است.

خروجی‌های اطلاعاتی:

-h, --help

این پیام را چاپ می‌کند.

-v, --version

شماره نسخهٔ gperf را چاپ می‌کند.

-d, --debug

گزینهٔ اشکال‌زدایی را فعال می‌کند (خروجی پرگو در خطای استاندارد تولید می‌کند).