همچنین می‌توانید ?[CR]--help?[R] یا ?[CR]-h?[R] را به همراه هر اقدامی مانند ?[CR]+list-themes?[R] برای مشاهده راهنمای آن اقدام خاص مشخص کنید.

هنگام اجرا بدون هیچ آرگومانی، این دستور تمام قلم‌های در دسترس را مرتب‌شده بر اساس نام خانواده، سپس نام قلم فهرست می‌کند. اگر نام خانواده با ?[CR]--family?[R] داده شود، مرتب‌سازی غیرفعال شده و نتایج بر اساس همان اولویتی که Ghostty برای انتخاب قلم استفاده می‌کند نمایش داده می‌شوند.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--bold?[R]: فیلتر کردن نتایج به سبک‌های پررنگ (bold) خاص. تضمینی نیست که فقط آن سبک‌ها برگردانده شوند، بلکه فقط اولویت‌بندی می‌شوند.

•

?[CR]--italic?[R]: فیلتر کردن نتایج به سبک‌های مورب (italic) خاص. تضمینی نیست که فقط آن سبک‌ها برگردانده شوند، بلکه فقط اولویت‌بندی می‌شوند.

•

?[CR]--style?[R]: فیلتر کردن نتایج بر اساس رشته سبک اعلام‌شده توسط قلم. تضمینی نیست که فقط آن سبک‌ها برگردانده شوند، بلکه فقط اولویت‌بندی می‌شوند.

•

?[CR]--family?[R]: فیلتر کردن نتایج به یک خانواده قلم خاص. رفتار خانواده کاملاً با مقادیر پیکربندی ?[CR]font-family?[R] شبیه‌ساز Ghostty یکسان است، بنابراین می‌توان از آن برای اشکال‌زدایی دلیل عدم بارگیری قلم مورد نظر استفاده کرد.

هنگام اجرا بدون هیچ آرگومانی، کلیدهای میانبر فعلی بارگیری‌شده توسط فایل پیکربندی را فهرست می‌کند. اگر فایل پیکربندی یافت نشود یا تغییری در کلیدهای میانبر داده نشده باشد، کلیدهای میانبر پیش‌فرض پیکربندی‌شده برای Ghostty را چاپ می‌کند.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--default?[R]: چاپ تمام کلیدهای میانبر پیش‌فرض.

•

?[CR]--docs?[R]: در حال حاضر کاری انجام نمی‌دهد؛ برای چاپ مستندات مربوط به اقدام متصل به کلید میانبر در نظر گرفته شده است.

•

?[CR]--plain?[R]: غیرفعال کردن قالب‌بندی و تبدیل خروجی به قالبی سازگارتر با ابزارهای یونیکس. هنگامی که خروجی به TTY چاپ نمی‌شود، این حالت پیش‌فرض است.

اگر این دستور از یک TTY اجرا شود، یک پیش‌نمایش متنی (TUI) از تم‌ها نمایش داده می‌شود. در هنگام پیش‌نمایش، کلید ?[CR]F1?[R] صفحه راهنما را نمایش می‌دهد و کلید ?[CR]ESC?[R] از پیش‌نمایش خارج می‌شود. سایر کلیدهایی که برای پیمایش پیش‌نمایش استفاده می‌شوند در صفحه راهنما فهرست شده‌اند.

اگر این دستور از TTY اجرا نشود یا خروجی به دستور دیگری هدایت (pipe) شود، فهرستی ساده از نام تم‌ها روی صفحه چاپ می‌شود. یک فهرست متنی ساده می‌تواند با استفاده از گزینه خط فرمان ?[CR]--plain?[R] اجبار شود.

دو دایرکتوری مختلف برای تم‌ها جستجو می‌شوند.

دایرکتوری اول، زیردایرکتوری ?[CR]themes?[R] در دایرکتوری پیکربندی Ghostty شما است. این مسیر ?[CR]/ghostty/themes?[R] یا ?[CR]~/.config/ghostty/themes?[R] است.

دایرکتوری دوم، زیردایرکتوری ?[CR]themes?[R] در دایرکتوری منابع Ghostty است. شبیه‌ساز Ghostty با تم‌های متعددی همراه است که در این دایرکتوری نصب می‌شوند. در macOS، این دایرکتوری ?[CR]Ghostty.app/Contents/Resources/ghostty/themes?[R] است. در لینوکس، این دایرکتوری ?[CR]share/ghostty/themes?[R] است (هر جایی که دایرکتوری share شبیه‌ساز Ghostty را نصب کرده باشید). اگر Ghostty را از سورس اجرا می‌کنید، این مسیر ?[CR]zig-out/share/ghostty/themes?[R] است.

همچنین می‌توانید متغیر محیطی ?[CR]GHOSTTY_RESOURCES_DIR?[R] را برای اشاره به دایرکتوری منابع تنظیم کنید.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--path?[R]: نمایش مسیر کامل فایل تم.

•

?[CR]--plain?[R]: اجبار به فهرست‌بندی متنی ساده تم‌ها.

•

?[CR]--color?[R]: تعیین طرح رنگ تم‌های گنجانده‌شده در فهرست. می‌تواند ?[CR]dark?[R]، ?[CR]light?[R] یا ?[CR]all?[R] باشد. مقدار پیش‌فرض ?[CR]all?[R] است.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--plain?[R]: قالب‌بندی را غیرفعال کرده و خروجی را برای ابزارهای یونیکس مناسب‌تر می‌کند. در صورت عدم چاپ در TTY، این حالت پیش‌فرض است.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--docs?[R]: چاپ مستندات مربوط به هر اقدام.

هنگامی که یکپارچه‌سازی SSH با ?[CR]shell-integration-features = ssh-terminfo?[R] فعال باشد، Ghostty به طور خودکار terminfo خود را روی میزبان‌های راه دور نصب می‌کند. این دستور حافظه پنهان نصب‌های موفق را مدیریت می‌کند تا از بارگذاری‌های تکراری جلوگیری شود.

این حافظه پنهان نام‌های میزبان (یا ترکیب‌های user@hostname) را به همراه برچسب‌های زمانی ذخیره می‌کند. ورودی‌های قدیمی‌تر از دوره انقضا به طور خودکار در حین عملیات حافظه پنهان حذف می‌شوند. به‌طور پیش‌فرض، ورودی‌ها هرگز منقضی نمی‌شوند.

تنها یکی از گزینه‌های ?[CR]--clear?[R]، ?[CR]--add?[R]، ?[CR]--remove?[R] یا ?[CR]--host?[R] می‌تواند مشخص شود. در صورت مشخص شدن چند گزینه، یکی از اقدامات اجرا خواهد شد اما تضمینی نیست کدام یک. این کار کاملاً ناامن است، بنابراین باید اقدامات متعدد را به دستورات جداگانه تقسیم کنید.

مثال‌ها:

ghostty +ssh-cache # فهرست تمام میزبان‌های ذخیره‌شده

ghostty +ssh-cache --m # بررسی ذخیره بودن میزبان در حافظه پنهان

ghostty +ssh-cache --?dd=example.com # افزودن دستی میزبان به حافظه پنهان

ghostty +ssh-cache --?dd=user@example.com # افزودن ترکیب کاربر/میزبان

ghostty +ssh-cache --emove=example.com # حذف میزبان از حافظه پنهان

ghostty +ssh-cache --lear # پاکسازی کل حافظه پنهان

ghostty +ssh-cache --\xpire-days=30 # تنظیم دوره انقضای سفارشی

مهم: این دستور پس از ویرایش، پیکربندی را مجدداً بارگیری نمی‌کند. باید پیکربندی را به صورت دستی از منوی برنامه، کلید میانبر پیکربندی‌شده یا با راه‌اندازی مجدد Ghostty بارگیری مجدد کنید. ما قصد داریم در آینده بازبارگیری خودکار را اضافه کنیم، اما Ghostty هنوز قادر به انجام آن نیست.

مسیر فایلی که باز می‌شود فایل پیکربندی پیش‌فرض کاربر است که معمولاً در ?[CR]/ghostty/config.ghostty?[R] قرار دارد. در macOS، این فایل ممکن است در ?[CR]~/Library/Application Support/com.mitchellh.ghostty/config.ghostty?[R] نیز قرار داشته باشد. در macOS، هر مسیری که وجود داشته و غیرخالی باشد اولویت دارد، و در صورت خالی بودن هر دو، دایرکتوری Application Support اولویت دارد.

این دستور در صورت تنظیم بودن هر دو متغیر، متغیر محیطی ?[CR]?[R] را بر ?[CR]?[R] ترجیح می‌دهد. اگر هیچ‌کدام تنظیم نشده باشند، خطایی چاپ کرده و خارج می‌شود.

هنگام اجرا بدون هیچ آرگومانی، پیکربندی فعلی را که با پیکربندی پیش‌فرض تفاوت دارد خروجی می‌دهد. اگر از پیکربندی پیش‌فرض استفاده می‌کنید، این دستور چیزی خروجی نخواهد داد.

اگر کاربر جدیدی هستید و می‌خواهید تمام گزینه‌های موجود را همراه با مستندات ببینید، دستور زیر را اجرا کنید:

?[CR]ghostty +show-config --default --docs?[R]

خروجی ترتیب خاصی ندارد، اما ترتیب باید بین اجراهای مختلف یکسان باشد. تضمین نمی‌شود که خروجی دقیقاً مطابق با فایل‌های پیکربندی ورودی باشد، اما همان رفتار را به دنبال خواهد داشت. توضیحات (کامنت‌ها)، فاصله‌های خالی و سایر قالب‌بندی‌ها از فایل‌های پیکربندی کاربر حفظ نمی‌شوند.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--default?[R]: نمایش پیکربندی پیش‌فرض به جای بارگیری پیکربندی کاربر.

•

?[CR]--changes-only?[R]: تنها نمایش گزینه‌هایی که نسبت به مقدار پیش‌فرض تغییر یافته‌اند. در صورت تعیین ?[CR]--default?[R] بی‌اثر است.

•

?[CR]--docs?[R]: چاپ مستندات بالای هر گزینه به صورت کامنت. این گزینه بسیار پرحجم است اما برای یادگیری گزینه‌های موجود، به خصوص همراه با ?[CR]--default?[R] بسیار مفید است.

هنگام اجرا بدون هیچ آرگومانی، پیکربندی را از مکان پیش‌فرض بارگیری می‌کند.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--config-file?[R]: می‌تواند برای اعتبارسنجی یک فایل پیکربندی هدف خاص در مکانی غیرپیش‌فرض ارسال شود.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--cp?[R]: یافتن فونت برای یک نقطه کد منفرد. نقطه کد می‌تواند به صورت ده‌دهی (?[CR]--cp=65?[R])، شانزده‌شانزدهی (?[CR]--cp=0x41?[R])، هشت‌هشتی (?[CR]--cp=0o101?[R]) یا دودویی (?[CR]--cp=0b1000001?[R]) مشخص شود.

•

?[CR]--string?[R]: یافتن فونت برای تمام نقاط کد در یک رشته. رشته باید یک دنباله معتبر UTF-8 باشد.

•

?[CR]--style?[R]: جستجو برای یک سبک خاص. گزینه‌های معتبر شامل ?[CR]regular?[R]، ?[CR]bold?[R]، ?[CR]italic?[R] و ?[CR]bold_italic?[R] هستند.

•

?[CR]--presentation?[R]: در صورت تنظیم، جستجو برای یک سبک نمایش خاص را اجبار می‌کند. گزینه‌های معتبر ?[CR]text?[R] و ?[CR]emoji?[R] هستند. در صورت عدم تنظیم، سبک نمایش نقطه کد از استاندارد یونیکد استنباط می‌شود.

هنگام اجرا بدون هیچ آرگومانی، گزارش‌های خرابی موجود را فهرست می‌کند.

این دستور در حال حاضر فقط از فهرست کردن گزارش‌های خرابی پشتیبانی می‌کند. مشاهده و ارسال گزارش‌های خرابی هنوز پیاده‌سازی نشده است و در آینده اضافه خواهد شد.

اگر فلگ ?[CR]--class?[R] تنظیم نشده باشد، دستور ?[CR]new-window?[R] بر اساس اینکه ابزار خط فرمان Ghostty با چه بهینه‌سازی‌هایی کامپایل شده است، تلاش می‌کند به یک نمونه در حال اجرای Ghostty متصل شود. در غیر این صورت، دستور تلاش می‌کند با یک نمونه در حال اجرای Ghostty ارتباط برقرار کند که با همان ?[CR]class?[R] داده‌شده در خط فرمان پیکربندی شده باشد.

تمام آرگومان‌های پس از آرگومان ?[CR]+new-window?[R] (به جز فلگ ?[CR]--class?[R]) به نمونه راه دور Ghostty ارسال شده و به عنوان گزینه‌های خط فرمان پردازش می‌شوند. این فلگ‌ها برخی تنظیمات را هنگام ایجاد اولین سطح (surface) در پنجره جدید بازنویسی می‌کنند. در حال حاضر، فقط ?[CR]--working-directory?[R]، ?[CR]--command?[R] و ?[CR]--title?[R] پشتیبانی می‌شوند. همچنین ?[CR]-e?[R] به عنوان نام مستعار برای ?[CR]--command?[R] عمل می‌کند، با این تفاوت که اگر ?[CR]-e?[R] در خط فرمان یافت شود، تمام آرگومان‌های بعدی بخشی از دستور خواهند شد و آرگومان‌های بعدی دیگر برای تنظیمات پیکربندی پردازش نمی‌شوند.

اگر ?[CR]--working-directory?[R] در خط فرمان یافت شود و یک مسیر نسبی باشد (یعنی با ?[CR]/?[R] شروع نشود)، به یک مسیر مطلق نسبت به دایرکتوری کاری فعلی که دستور ?[CR]ghostty +new-window?[R] از آن اجرا شده است تبدیل می‌شود. پیشوندهای ?[CR]~/?[R] نیز به دایرکتوری خانگی کاربر گسترش می‌یابند.

اگر ?[CR]--working-directory?[R] در خط فرمان یافت ?[I]نشود?[R]، دایرکتوری کاری که دستور ?[CR]ghostty +new-window?[R] از آن اجرا شده است به Ghostty منتقل می‌شود.

کتابخانه GTK از شناسه برنامه (application ID) برای شناسایی نمونه‌های برنامه‌ها استفاده می‌کند. اگر Ghostty با بهینه‌سازی‌های نسخه نهایی (release) کامپایل شده باشد، شناسه پیش‌فرض برنامه ?[CR]com.mitchellh.ghostty?[R] خواهد بود. اگر Ghostty با بهینه‌سازی‌های اشکال‌زدایی (debug) کامپایل شده باشد، شناسه پیش‌فرض ?[CR]com.mitchellh.ghostty-debug?[R] خواهد بود. ورودی پیکربندی ?[CR]class?[R] می‌تواند برای تنظیم یک شناسه برنامه سفارشی استفاده شود. نام کلاس باید الزامات تعریف‌شده در مستندات GTK را رعایت کند یا نادیده گرفته خواهد شد و Ghostty از مقدار پیش‌فرض تعریف‌شده در بالا استفاده خواهد کرد.

در GTK، فعال‌سازی D-Bus باید به درستی پیکربندی شود. برای اینکه این دستور پنجره جدیدی باز کند نیازی به در حال اجرا بودن Ghostty نیست، که این ویژگی آن را برای اتصال به کلیدها در مدیر پنجره شما مناسب می‌سازد (در صورتی که روش‌های دیگر برای پیکربندی میانبرهای سراسری در دسترس نباشند). اگر Ghostty از قبل در حال اجرا نباشد، D-Bus راه‌اندازی یک نمونه جدید از Ghostty را بر عهده خواهد گرفت. برای اطلاعات در مورد پیکربندی صحیح فعال‌سازی D-Bus به وب‌سایت Ghostty مراجعه کنید.

تنها در GTK پشتیبانی می‌شود.

گزینه‌ها (Flags):

•

?[CR]--class=<class>?[R]: در صورت تنظیم، باز کردن یک پنجره جدید در یک نمونه سفارشی از Ghostty. کلاس باید یک شناسه برنامه معتبر GTK باشد.

•

?[CR]--command?[R]: دستوری که در اولین صفحه (surface) پنجره جدید اجرا خواهد شد.

•

?[CR]--working-directory=<directory>?[R]: دایرکتوری کاری برای ارسال به Ghostty.

•

?[CR]--title?[R]: عنوان سفارشی که عنوان اولین صفحه در پنجره جدید را بازنویسی می‌کند. عنوان بازنویسی‌شده بعداً می‌تواند ویرایش یا حذف شود.

•

?[CR]-e?[R]: تمام آرگومان‌های بعد از این گزینه به عنوان دستور برای اجرا در اولین صفحه پنجره جدید به جای دستور پیش‌فرض تفسیر خواهند شد.

موجود از نسخه: 1.2.0

language = de

رشته‌های متنی رابط کاربری گرافیکی Ghostty را به جای پیش‌فرض سیستم، به زبان آلمانی اجبار می‌کند.

این گزینه بر زبان برنامه‌های اجراشده درون Ghostty تاثیری ندارد. آن برنامه‌ها به استفاده از زبان پیش‌فرض سیستم ادامه خواهند داد. همچنین عناصر غیر گرافیکی زیادی در Ghostty وجود دارند که ترجمه نشده‌اند - این تنظیم تاثیری بر آن‌ها نخواهد داشت.

هشدار: این تنظیم در زمان اجرا قابل بارگیری مجدد نیست. برای تغییر زبان باید Ghostty را به طور کامل راه‌اندازی مجدد کنید.

فقط در GTK. موجود از نسخه 1.3.0 به بعد.

می‌توانید فهرست مقادیر معتبر را با استفاده از خط فرمان تولید کنید:

ghostty +list-fonts

این پیکربندی می‌تواند چندین بار تکرار شود تا قلم‌های جایگزین (fallback) ترجیحی در مواقعی که نقطه کد درخواستی در قلم اصلی موجود نیست، مشخص شوند. این قابلیت به‌ویژه برای زبان‌های متعدد، قلم‌های نمادین و غیره مفید است.

نکات اختصاصی درباره ایموجی: در macOS، شبیه‌ساز Ghostty به‌طور پیش‌فرض همواره از Apple Color Emoji و در لینوکس همواره از Noto Emoji استفاده می‌کند. می‌توانید این رفتار را با تعیین خانواده قلمی که حاوی گلیف‌های ایموجی است در اینجا لغو کنید.

نیازی به تعیین صریح سبک‌های خاص (توپر/bold، مورب/italic، توپر مورب/bold italic) نیست. اگر سبکی تعیین نشود، قلم سبک معمولی (font-family) برای یافتن گونه‌های سبک‌شناسی جستجو خواهد شد. اگر گونه سبک‌شناسی یافت نشود، Ghostty از سبک معمولی استفاده خواهد کرد. این کار از بازگشت به یک خانواده قلم متفاوت صرفاً برای به دست آوردن سبکی مانند bold جلوگیری می‌کند. این مورد همچنین زمانی اعمال می‌شود که صراحتاً خانواده قلمی را برای یک سبک تعیین کنید. برای مثال، اگر font-family-bold = FooBar را تنظیم کنید و “FooBar” یافت نشود، Ghostty از هر قلمی که برای font-family تعیین شده برای سبک bold استفاده می‌کند.

در نهایت، اگر برخی سبک‌ها پشتیبانی نشوند، ممکن است به صورت مصنوعی (synthesized) ساخته شوند. به عنوان مثال، اگر یک قلم فاقد سبک italic باشد و هیچ قلم italic جایگزینی نیز مشخص نشده باشد، Ghostty با اعمال شیب روی سبک معمولی، یک سبک italic مصنوعی تولید می‌کند. اگر می‌خواهید این سبک‌های مصنوعی را غیرفعال کنید، می‌توانید از پیکربندی‌های font-style طبق مستندات زیر استفاده نمایید.

می‌توانید سبک‌ها را با استفاده از مجموعه پیکربندی‌های font-style به طور کامل غیرفعال کنید. برای اطلاعات بیشتر مستندات font-style را ببینید.

اگر می‌خواهید به جای افزودن یک قلم جایگزین، مقدار قبلی تنظیم‌شده را بازنویسی کنید، مقدار را به عنوان "" (رشته خالی) تعیین نمایید تا فهرست بازنشانی شود و سپس مقادیر جدید را تنظیم کنید. برای مثال:

font-family = ""
font-family = "My Favorite Font"

تنظیم هر یک از این موارد به عنوان آرگومان‌های خط فرمان، مقادیر تنظیم‌شده در فایل‌های کانفیگ را به‌طور خودکار پاک می‌کند، بنابراین نیازی نیست قبل از تعیین مقدار جدید، --font-family="" را مشخص کنید. تنها در صورتی نیاز به تعیین این مورد در فایل‌های کانفیگ دارید که بخواهید مقادیر قبلی فایل کانفیگ را پاک کنید، یا در خط فرمان اگر بخواهید مقادیر خط فرمان را پاک نمایید.

همچنین می‌توانید از این فیلدها برای غیرفعال کردن کامل یک سبک قلم استفاده کنید. اگر مقدار پیکربندی زیر را برابر با false قرار دهید، آن سبک قلم غیرفعال خواهد شد. اگر برنامه در حال اجرا در ترمینال یک سبک قلم غیرفعال را درخواست کند، سبک معمولی قلم به جای آن استفاده می‌شود.

این موارد تنها در صورتی معتبر هستند که font-family متناظر با آن‌ها نیز مشخص شده باشد. اگر هیچ font-family مشخص نشده باشد، font-style نادیده گرفته می‌شود مگر اینکه در حال غیرفعال کردن سبک قلم باشید.

شبیه‌ساز Ghostty می‌تواند در صورتی که قلم فاقد سبک خاصی باشد، سبک‌های bold، italic و bold italic را به طور مصنوعی بسازد. برای bold، این کار با رسم یک خط پیرامونی (outline) با ضخامت متغیر در اطراف گلیف انجام می‌شود. برای italic، این کار با اعمال شیب به گلیف صورت می‌گیرد. برای bold italic، هر دوی این موارد اعمال می‌شوند.

سبک‌های مصنوعی بی‌نقص نیستند و معمولاً به خوبی قلمی که ذاتاً آن سبک را دارد به نظر نمی‌رسند. با این حال، برای نمایش متن سبک‌دار زمانی که قلم فاقد آن سبک است مفید هستند.

این گزینه را روی “false” یا “true” تنظیم کنید تا سبک‌های مصنوعی به طور کامل غیرفعال یا فعال شوند. می‌توانید سبک‌های خاصی را با استفاده از “no-bold”، “no-italic” و “no-bold-italic” غیرفعال کنید. می‌توانید چندین سبک را با جدا کردن آن‌ها با کاما غیرفعال نمایید؛ مانند “no-bold,no-italic”.

کلیدهای سبک موجود عبارتند از: bold، italic و bold-italic.

اگر سبک‌های مصنوعی غیرفعال باشند، در صورت عدم دسترسی به سبک درخواستی، از سبک معمولی استفاده خواهد شد. اگر قلم سبک درخواستی را داشته باشد، از همان قلم به شکل دست‌نخورده استفاده می‌شود چون سبک مصنوعی نیست.

هشدار: یک اشتباه متداول، غیرفعال کردن bold یا italic بدون غیرفعال کردن bold-italic است. غیرفعال کردن تنها bold یا italic هیچ‌کدام را در سبک bold-italic غیرفعال نمی‌کند. اگر می‌خواهید bold-italic را غیرفعال کنید، باید صراحتاً آن را غیرفعال نمایید. نمی‌توانید bold-italic را به صورت جزئی غیرفعال کنید.

به‌طور پیش‌فرض، سبک‌های مصنوعی فعال هستند.

نحو تنظیمات ویژگی به شرح زیر است، که در آن feat یک ویژگی است:

•

فعال‌سازی ویژگی‌ها با مواردی مانند: feat، +feat، feat on، feat=1.

•

غیرفعال‌سازی ویژگی‌ها با مواردی مانند: -feat، feat off، feat=0.

•

تنظیم مقدار یک ویژگی با مواردی مانند: feat=2، feat = 3، feat 4.

•

نام‌های ویژگی را می‌توان در علامت نقل‌قول قرار داد، به این معنی که این پیکربندی از نظر نحوی با ویژگی CSS با نام font-feature-settings سازگار است.

نحو نسبتاً انعطاف‌پذیر است، اما تنظیمات نامعتبر بدون پیام خطا نادیده گرفته می‌شوند.

ویژگی قلم روی تمام قلم‌های رندرشده توسط Ghostty اعمال خواهد شد. در بهبودهای آینده امکان هدف قرار دادن قلم‌های خاص فراهم خواهد شد.

برای غیرفعال کردن خط‌وصل‌های برنامه‌نویسی (ligatures)، از -calt استفاده کنید زیرا این نام ویژگی معمول برای خط‌وصل‌های برنامه‌نویسی است. برای بررسی اینکه قلم شما چه ویژگی‌هایی دارد و آن‌ها چه می‌کنند، از یک ابزار بازرسی قلم مانند fontdrop.infoاستفاده کنید.

برای غیرفعال کردن کلی بیشتر خط‌وصل‌ها، از -calt, -liga, -dlig استفاده کنید.

برای مثال، 13.5pt @ 2px/pt = 27px

تغییر این پیکربندی در زمان اجرا فقط ترمینال‌های موجودی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که اندازه قلم خود را به صورت دستی تغییر نداده باشند (مثلاً اندازه قلم را کم یا زیاد نکرده باشند). ترمینال‌هایی که اندازه قلم خود را به صورت دستی تنظیم کرده‌اند، اندازه تنظیم‌شده دستی را حفظ خواهند کرد. در غیر این صورت، اندازه قلم ترمینال‌های موجود هنگام بارگیری مجدد به‌روزرسانی خواهد شد.

در لینوکس با GTK، اندازه قلم با توجه به هر دو ضریب مقیاس‌بندی سراسری نمایشگر و متنی مقیاس‌بندی می‌شود که اغلب توسط محیط رومیزی شما مدیریت می‌شوند (مانند مقیاس نمایشگر و تنظیمات متن درشت در GNOME).

قالب این تنظیم به صورت id=value است که در آن id شناسه محور است. شناسه محور همیشه یک رشته ۴ کاراکتری است، مانند wght. برای دریافت فهرست محورهای پشتیبانی‌شده، به مستندات قلم خود مراجعه کرده یا از ابزار بازرسی قلم استفاده کنید.

شناسه‌ها و مقادیر نامعتبر معمولاً نادیده گرفته می‌شوند. برای مثال، اگر یک قلم فقط از وزن‌های بین 100 تا 700 پشتیبانی کند، تنظیم wght=800 کاری انجام نمی‌دهد (به 700 محدود نخواهد شد). برای دیدن مقادیر پشتیبانی‌شده باید به مستندات قلم خود مراجعه کنید.

محورهای متداول عبارتند از: wght (وزن)، slnt (شیب)، ital (مورب)، opsz (اندازه بصری)، wdth (عرض)، GRAD (گرادیان) و غیره.

نحو به صورت codepoint=fontname است که در آن codepoint می‌تواند یک نقطه کد تکی یا یک محدوده باشد. نقاط کد باید به عنوان مقادیر هگزادسیمال کامل یونیکد، مانند U+ABCD مشخص شوند. محدوده‌های نقاط کد به صورت U+ABCD-U+DEFG مشخص می‌گردند. می‌توانید چندین محدوده را برای یک قلم با کاما جدا کنید، مانند U+ABCD-U+DEFG,U+1234-U+5678=fontname. نام قلم همان مقداری است که برای font-family استفاده می‌کنید.

این پیکربندی می‌تواند چندین بار تکرار شود تا چندین نگاشت نقطه کد تعیین گردد.

تغییر این پیکربندی در زمان اجرا فقط ترمینال‌های جدید، یعنی پنجره‌ها، زبانه‌ها و غیره را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این پیکربندی به شما امکان می‌دهد هنگام کپی کردن محتوای ترمینال در کلیپ‌بورد، کاراکترهای خاص یونیکد را با کاراکترها یا رشته‌های دیگر جایگزین کنید. این قابلیت برای تبدیل نمادهای خاص ترمینال به کاراکترهای سازگارتر برای چسباندن (paste) در سایر برنامه‌ها مفید است.

نحو مشابه font-codepoint-map است: - نقطه کد تکی: U+1234=U+ABCD یا U+1234=replacement_text - محدوده نقطه کد: U+1234-U+5678=U+ABCD

مثال‌ها: - clipboard-codepoint-map = U+2500=U+002D (خط افقی جعبه‌چینی → خط تیره) - clipboard-codepoint-map = U+2502=U+007C (خط عمودی جعبه‌چینی → خط لوله) - clipboard-codepoint-map = U+03A3=SUM (سیگمای یونانی → “SUM”)

این پیکربندی می‌تواند چندین بار تکرار شود تا چندین نگاشت تعیین گردد. در محدوده‌های همپوشان، ورودی‌های بعدی نسبت به ورودی‌های قبلی اولویت دارند.

نکته: این تنظیم فقط برای عملیات کپی متن اعمال می‌شود، نه کپی نشانی وب (URL).

مقادیر معتبر اعداد صحیح بین 0 و 255 هستند. مقدار 0 به معنی عدم ضخیم‌سازی نیست، بلکه سبک‌ترین ضخیم‌سازی موجود را اعمال می‌کند.

هنگامی که font-thicken روی false تنظیم شده باشد، هیچ تاثیری ندارد.

این قابلیت در حال حاضر فقط در macOS پشتیبانی می‌شود.

یک “بخش” (run) بخشی پیوسته از متن است که همراه با هم شکل‌دهی می‌شود. “شکل‌دهی” (Shaping) فرآیند تبدیل متن (نقاط کد) به گلیف‌ها (کاراکترهای قابل رندر) است. این همان فرآیندی است که خط‌وصل‌ها (ligatures) و موارد دیگر از طریق آن تشکیل می‌شوند. به عنوان مثال، اگر یک قلم برنامه‌نویسی “!=” را به یک گلیف واحد تبدیل می‌کند، باید “!” و “=” را در کنار یکدیگر در یک run ببیند. هنگامی که یک run شکسته می‌شود، متن به صورت جداگانه شکل‌دهی می‌شود. در ادامه مثال ما، اگر “!” در انتهای یک run و “=” در ابتدای run بعدی باشد، خط‌وصل تشکیل نخواهد شد.

شبیه‌ساز Ghostty برای بهبود خوانایی یا استفاده‌پذیری، runها را در نقاط خاصی می‌شکند. به عنوان مثال، Ghostty به‌طور پیش‌فرض runها را در زیر مکان‌نما می‌شکند تا ویرایش متن بتواند کاراکترهای فردی را به جای خط‌وصل ببیند. این پیکربندی به شما اجازه می‌دهد این رفتار را تنظیم کنید.

برای تنظیم چندین گزینه، مقادیر را با کاما ترکیب کنید. پیشوند “no-” را به یک گزینه اضافه کنید تا غیرفعال شود. فعال‌سازی و غیرفعال‌سازی گزینه‌ها می‌تواند به طور همزمان انجام شود.

گزینه‌های موجود:

•

cursor - شکستن runها در زیر مکان‌نما.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

این گزینه ظاهر متن و هرگونه تصویر دارای شفافیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علاوه بر این، شیدرهای سفارشی رنگ‌ها را در فضای پیکربندی‌شده دریافت خواهند کرد.

در macOS مقدار پیش‌فرض native است و در تمام پلتفرم‌های دیگر مقدار پیش‌فرض linear-corrected می‌باشد.

مقادیر معتبر:

•

native - انجام ترکیب آلفا در فضای رنگی بومی سیستم‌عامل. در macOS این معادل Display P3 و در لینوکس معادل sRGB است.

•

linear - انجام ترکیب آلفا در فضای خطی. این حالت مصنوعات تاریک‌کننده اطراف لبه‌های متن را که هنگام استفاده از ترکیب رنگ‌های خاص (مانند قرمز / سبز) بسیار قابل مشاهده است، حذف می‌کند، اما متن تیره را بسیار نازک‌تر از حالت عادی و متن روشن را بسیار ضخیم‌تر نشان می‌دهد. این ویژگی گاهی به عنوان “تصحیح گاما” نیز شناخته می‌شود.

•

linear-corrected - همانند linear است، اما یک مرحله تصحیح برای متن اعمال می‌شود که آن را تقریباً یا کاملاً شبیه به native اما بدون هیچ‌یک از مصنوعات تاریک‌کننده نمایش می‌دهد.

موجود از نسخه: 1.1.0 به بعد.

برای مثال، مقدار 1 مقدار را 1 واحد افزایش می‌دهد؛ آن را دقیقاً برابر با 1 قرار نمی‌دهد. مقدار 20% مقدار را 20 درصد افزایش می‌دهد، و به همین ترتیب.

اعتبارسنجی اندکی روی این مقادیر وجود دارد، بنابراین مقادیر نادرست (مانند -100%) می‌توانند ترمینال را غیرقابل استفاده کنند. با احتیاط و دقت استفاده کنید.

برخی مقادیر به حداقل یا حداکثر مقادیر مجاز محدود (clamped) می‌شوند. این موضوع ممکن است باعث شود به نظر برسد برخی مقادیر نادیده گرفته شده‌اند. به عنوان مثال، بسیاری از تنظیمات *-thickness نمی‌توانند کمتر از 1px باشند.

گزینه adjust-cell-height رفتارهای دیگری دارد که باید شرح داده شوند:

•

قلم به صورت عمودی در مرکز سلول تراز خواهد شد.

•

مکان‌نما هم‌اندازه با قلم باقی می‌ماند، اما می‌تواند به طور جداگانه با adjust-cursor-height تنظیم شود.

•

گلیف‌های Powerline به همراه ارتفاع سلول تنظیم می‌شوند تا مواردی مانند خطوط وضعیت همچنان تراز به نظر برسند.

مقدار مثبت (منفی) حداکثر ارتفاع آیکون را افزایش (کاهش) می‌دهد. این ممکن است بر همه آیکون‌ها به طور یکسان تأثیر نگذارد: تأثیر آن بستگی به این دارد که آیا اندازه پیش‌فرض آیکون محدود به ارتفاع است یا خیر، که خود به نسبت ابعاد آیکون و قلم اصلی شما بستگی دارد.

برخی از آیکون‌های طراحی‌شده برای کادرچینی و گرافیک ترمینال، مانند نمادهای Powerline، تحت تأثیر این گزینه قرار نمی‌گیرند.

توضیحات مربوط به تنظیمات در adjust-cell-width را مشاهده کنید.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

مقادیر معتبر عبارتند از:

•

legacy - استفاده از یک روش قدیمی برای تعیین عرض نگاره، مانند wcswidth. این گزینه سازگاری با برنامه‌های قدیمی را به حداکثر می‌رساند اما ممکن است منجر به عرض نادرست برای برخی نگاره‌ها مانند ایموجی‌های رنگ پوست، کاراکترهای غیرانگلیسی و غیره شود.

•

unicode - استفاده از استاندارد یونیکد برای تعیین عرض نگاره.

اگر یک برنامه در حال اجرا صراحتاً حالت ترمینال 2027 را فعال کند، صرف‌نظر از این پیکربندی، عرض بر اساس unicode اجبار خواهد شد. هنگامی که حالت 2027 بازنشانی شود، این پیکربندی دوباره استفاده خواهد شد.

این پیکربندی در زمان اجرا قابل تغییر است اما بر ترمینال‌های موجود تأثیری نخواهد داشت. تنها ترمینال‌های جدید از پیکربندی جدید استفاده خواهند کرد.

این پیکربندی تنها برای نسخه‌هایی از Ghostty اعمال می‌شود که از FreeType استفاده می‌کنند. این مورد معمولاً فقط برای نسخه‌های لینوکس صادق است. سیستم‌عامل macOS از CoreText استفاده می‌کند و پیکربندی معادل آن را ندارد.

پرچم‌های موجود:

•

hinting - فعال یا غیرفعال کردن هینتینگ (hinting). به‌طور پیش‌فرض فعال است.

•

force-autohint - همیشه از هینتر خودکار freetype به جای هینتر بومی قلم استفاده شود. به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

•

monochrome - دستور به رندرکننده برای استفاده از رندر تک‌رنگ ۱ بیتی. این کار ضدپلگی (anti-aliasing) را غیرفعال می‌کند و احتمالاً ظاهر خوبی نخواهد داشت مگر اینکه از یک قلم پیکسلی استفاده کنید. به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

•

autohint - فعال کردن هینتر خودکار freetype. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

•

light - استفاده از سبک هینتینگ سبک، با حفظ بهتر شکل گلیف‌ها. این رایج‌ترین تنظیم در برنامه‌های GTK است و بنابراین پیش‌فرض Ghostty نیز می‌باشد. در صورت فعال بودن monochrome تاثیری ندارد. به‌طور پیش‌فرض فعال است.

مثال: hinting، no-hinting، force-autohint، no-force-autohint

اگر تم یک مسیر مطلق باشد، Ghostty تلاش می‌کند تا آن فایل را به عنوان تم بارگیری کند. اگر آن فایل وجود نداشته باشد یا غیرقابل دسترسی باشد، خطایی در لاگ ثبت می‌شود و هیچ دایرکتوری دیگری جستجو نخواهد شد.

اگر تم یک مسیر مطلق نباشد، دو دایرکتوری مختلف برای یافتن نام فایلی که با تم مطابقت دارد جستجو می‌شوند. این جستجو در سیستم‌های دارای فایل‌سیستم حساس به حروف بزرگ و کوچک، حساس به بزرگی و کوچکی حروف است. وجود جداکننده‌های مسیر در نام تم خطا محسوب می‌شود، مگر اینکه یک مسیر مطلق باشد.

اولین دایرکتوری، زیرپوشه themes از دایرکتوری پیکربندی Ghostty شما است. این مسیر $XDG_CONFIG_HOME/ghostty/themes یا ~/.config/ghostty/themes است.

دومین دایرکتوری، زیرپوشه themes از دایرکتوری منابع Ghostty است. شبیه‌ساز Ghostty همراه با تم‌های متعددی عرضه می‌شود که در این دایرکتوری نصب می‌شوند. در macOS، این فهرست در دایرکتوری Ghostty.app/Contents/Resources/ghostty/themes قرار دارد. در لینوکس، این فهرست در دایرکتوری share/ghostty/themes (در هر کجایی که دایرکتوری “share” را نصب کرده باشید) قرار دارد.

برای مشاهده فهرست تم‌های موجود، دستور ghostty +list-themes را اجرا کنید.

فایل تم صرفاً یک فایل پیکربندی دیگر از Ghostty است. آن‌ها نحو یکسان و گزینه‌های پیکربندی مشابهی دارند. یک تم می‌تواند هر گزینه معتبر پیکربندی را تنظیم کند، بنابراین لطفاً از فایل تم منابع غیرقابل اعتماد استفاده نکنید. تم‌های داخلی بررسی شده‌اند تا فقط گزینه‌های ایمن پیکربندی را تنظیم نمایند.

برخی از گزینه‌ها را نمی‌توان در فایل‌های تم تنظیم کرد. دلیل عدم پشتیبانی از این موارد باید مشخص باشد. یک فایل تم نمی‌تواند theme یا config-file را تنظیم کند. در زمان نگارش این مستندات، در صورت تنظیم این گزینه‌ها در یک فایل تم، Ghostty هیچ هشدار یا خطایی نشان نمی‌دهد اما آن‌ها بدون اعلان نادیده گرفته می‌شوند.

هر رنگ اضافی که از طریق background، foreground، palette و غیره مشخص شود، رنگ‌های تعیین‌شده در تم را لغو خواهد کرد.

برای تعیین تم‌های متفاوت برای حالت‌های روشن و تاریک، از نحو زیر استفاده کنید: light:theme-name,dark:theme-name. برای مثال: light:Rose Pine Dawn,dark:Rose Pine. فاصله‌های خالی در اطراف مقادیر حذف می‌شوند و ترتیب light و dark اهمیتی ندارد. هر دو حالت روشن و تاریک باید در این قالب مشخص شوند. در این قالب، تم مورد استفاده بر اساس تم محیط رومیزی فعلی تعیین خواهد شد.

برخی اشکالات شناخته‌شده در پوسته‌بندی حالت روشن/تاریک وجود دارد که در به‌روزرسانی‌های آینده برطرف خواهند شد:

•

سیستم‌عامل macOS: سبک زبانه‌های نوار عنوان هنگام تغییر تم به‌روزرسانی نمی‌شود.

این مقدار باید مسیری به یک فایل PNG یا JPEG باشد، سایر قالب‌های تصویر هنوز پشتیبانی نمی‌شوند.

تصویر پس‌زمینه در حال حاضر به ازای هر ترمینال اعمال می‌شود، نه به ازای هر پنجره. اگر به دفعات از تقسیم پنجره (split) استفاده می‌کنید، تصویر پس‌زمینه در میان بخش‌های تقسیم‌شده تکرار خواهد شد. یک بهبود در نسخه‌های آینده Ghostty به این موضوع رسیدگی خواهد کرد.

هشدار: تصاویر پس‌زمینه در حال حاضر در حافظه ویدیویی (VRAM) به ازای هر ترمینال تکرار می‌شوند. برای تصاویر بسیار بزرگ، این موضوع می‌تواند منجر به افزایش چشمگیر مصرف حافظه (به ویژه VRAM) شود. در نسخه‌های آینده Ghostty با به اشتراک‌گذاری بافت‌های تصویر میان ترمینال‌ها این مشکل حل خواهد شد.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

این مقدار نسبت به مقدار background-opacity محاسبه می‌شود.

مقدار 1.0 (پیش‌فرض) منجر به قرار گرفتن تصویر پس‌زمینه روی رنگ پس‌زمینه عمومی شده، و سپس نتیجه ترکیبی با شفافیت تعیین‌شده توسط background-opacity تنظیم می‌شود.

مقدار کمتر از 1.0 باعث می‌شود تصویر پس‌زمینه قبل از اعمال background-opacity روی نتیجه ترکیبی، با رنگ عمومی پس‌زمینه مخلوط شود.

مقدار بزرگتر از 1.0 باعث می‌شود تصویر پس‌زمینه نسبت به رنگ پس‌زمینه عمومی شفافیت بالاتری (کدری بیشتری) داشته باشد. برای مثال، اگر background-opacity روی 0.5 تنظیم شده باشد و background-image-opacity روی 1.5 تنظیم شود، شفافیت نهایی تصویر پس‌زمینه برابر با 0.5 * 1.5 = 0.75 خواهد بود.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

مقادیر معتبر عبارتند از: * top-left * top-center * top-right * center-left * center * center-right * bottom-left * bottom-center * bottom-right

مقدار پیش‌فرض center است.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

مقادیر معتبر عبارتند از:

•

contain

•

cover

•

stretch

•

none

مقدار پیش‌فرض contain است.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

اگر این گزینه روی true تنظیم شود، در صورتی که به دلیل پر نشدن کامل فضای ترمینال فضای خالی در اطراف تصویر وجود داشته باشد، تصویر پس‌زمینه تکرار خواهد شد.

مقدار پیش‌فرض false است.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

“تایپ کردن” صراحتاً به فشردن هر کلید غیر اصلاح‌کننده (shift، control، alt و غیره) گفته می‌شود که داده‌هایی را برای ارسال به برنامه در حال اجرا در ترمینال (مانند پوسته) تولید می‌کند. علاوه بر این، انتخاب متن هنگام شروع هر وضعیت ویرایش مقدماتی (preedit) یا ترکیب نویسه (مثلاً هنگام تایپ زبان‌هایی مانند ژاپنی) پاک می‌شود.

اگر این گزینه روی false باشد، انتخاب متن همچنان می‌تواند به صورت دستی با یک بار کلیک یا فشردن escape پاک شود.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

هنگامی که روی true تنظیم شود، انتخاب متن پس از هر عملیات کپی که کلید میانبر copy_to_clipboard را فراخوانی می‌کند، به طور خودکار پاک خواهد شد. نکته مهم اینکه، اگر عملیات کپی از طریق copy-on-select فراخوانی شده باشد، انتخاب متن پاک نخواهد شد.

هنگامی که روی false تنظیم شود، انتخاب متن پس از کپی قابل مشاهده باقی می‌ماند و امکان مشاهده موارد کپی‌شده و احتمالاً انجام عملیات بیشتر روی همان انتخاب را فراهم می‌آورد.

این گزینه مشابه متغیر محیطی WORDCHARS در zsh است، با این تفاوت که نویسه‌های مرزی را مشخص می‌کند نه نویسه‌های کلمه را. مقدار پیش‌فرض شامل جداکننده‌ها و علائم نگارشی رایجی است که معمولاً کلمات را در کد و متون از هم جدا می‌کنند.

هر نویسه در این رشته به یک مرز کلمه تبدیل می‌شود. نویسه‌های چندبایتی UTF-8 پشتیبانی می‌شوند، اما فقط نقاط کد تکی می‌توانند مشخص شوند. دنباله‌های چند نقطه‌کدی (مانند ایموجی‌ها) پشتیبانی نمی‌شوند.

نویسه تهی (U+0000) همیشه به عنوان یک مرز در نظر گرفته می‌شود و نیازی به گنجاندن در این پیکربندی ندارد.

پیش‌فرض: \t'"│`|:;,()[]{}<>$

برای افزودن یا حذف نویسه‌های خاص، می‌توانید این مقدار را به صورت سفارشی تنظیم کنید. برای مثال، برای اینکه نقطه-ویرگول (سیکولن) بخشی از کلمات تلقی شود:

selection-word-chars = " \t'\"│`|:,()[]{}<>$"

موجود از نسخه: 1.3.0 به بعد.

اگر می‌خواهید از نامرئی شدن متن (هم‌رنگ بودن با پس‌زمینه) جلوگیری کنید، مقدار 1.1 گزینه مناسبی است. اگر می‌خواهید از متنی که خواندن آن دشوار است اجتناب کنید، مقدار ۳ یا بالاتر مناسب است. هرچه این مقدار بالاتر باشد، احتمال تبدیل رنگ متن به سیاه یا سفید بیشتر خواهد بود.

این مقدار برای ایموجی‌ها یا تصاویر اعمال نمی‌شود.

اندیس پالت می‌تواند در مبنای دهدهی، دودویی (باینری)، هشت‌هشتی (اوکتال) یا شانزده‌شانزدهی (هگزادسیمال) باشد. در صورت عدم استفاده از پیشوند، مبنا دهدهی فرض می‌شود: پیشوند 0b برای باینری، 0o برای اوکتال و 0x برای هگزادسیمال است.

برای تعاریف مربوط به اندیس‌های رنگی و اینکه آن‌ها به طور استاندارد به چه رنگی نگاشت می‌شوند، این برگه تقلب را ببینید.

برای اکثر تم‌ها، تنها کافی است ۱۶ رنگ اول (0 تا 15) را تنظیم کنید زیرا بقیه پالت (16 تا 255) به‌طور پیش‌فرض به صورت خودکار تولید خواهد شد (برای جزئیات بیشتر palette-generate را ببینید).

این قابلیت به طراحان تم امکان می‌دهد تا فقط ۱۶ رنگ پایه را مشخص کنند و بقیه پالت به صورت خودکار، منسجم و زیبا تولید شود.

هنگامی که این گزینه فعال باشد، مکعب رنگی 6×6×6 و طیف خاکستری ۲۴ مرحله‌ای از درون‌یابی پالت پایه به دست می‌آیند و ظاهری یکپارچه‌تر ایجاد می‌کنند. رنگ‌هایی که صراحتاً از طریق palette تنظیم شده باشند هرگز بازنویسی نخواهند شد.

مقدار پیش‌فرض false (غیرفعال) است، زیرا بسیاری از برنامه‌های قدیمی که از پالت ۲۵۶ رنگ استفاده می‌کنند فرضیات ثابتی در مورد این رنگ‌ها دارند (عمدتاً پالت ۲۵۶ رنگ xterm را فرض می‌کنند). با این حال، این یک ابزار بسیار کاربردی برای طراحان تم و کاربرانی است که می‌خواهند بدون نیاز به تعیین تمام ۲۵۶ رنگ، پالت خود را شخصی‌سازی کنند.

برای اطلاعات بیشتر در مورد نحوه تولید، به اینجا مراجعه کنید: https://gist.github.com/jake-stewart/0a8ea46159a7da2c808e5be2177e1783

موجود از نسخه: 1.3.0 به بعد.

این گزینه به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است زیرا برخی برنامه‌های قدیمی ترمینال این فرض را در خود ثابت کرده‌اند که اندیس‌های 16 تا 231 از تیره‌ترین به روشن‌ترین مرتب شده‌اند، بنابراین فعال کردن آن باعث ناخوانا شدن آن‌ها می‌شود. این فرض کلی درستی نیست و ما برنامه‌های مدرن ترمینال را تشویق می‌کنیم که از اندیس‌ها به شکلی معنایی‌تر استفاده کنند.

در صورت غیرفعال بودن palette-generate، این گزینه هیچ تاثیری ندارد.

برای اطلاعات بیشتر palette-generate را ببینید.

موجود از نسخه: 1.3.0 به بعد.

رنگ‌های مستقیم را می‌توان به صورت هگزادسیمال (#RRGGBB یا RRGGBB) یا نام رنگ‌های X11 مشخص کرد.

علاوه بر این، می‌توان از مقادیر ویژه برای تطبیق رنگ با سایر رنگ‌ها در زمان اجرا استفاده نمود:

•

cell-foreground - تطبیق با رنگ متن سلول (پیش‌زمینه سلول). (موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد)

•

cell-background - تطبیق با رنگ پس‌زمینه سلول. (موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد)

توجه داشته باشید که ادغام پوسته (shell integration) به طور خودکار مکان‌نما را در خط فرمان به شکل خطی (bar) تنظیم می‌کند، صرف‌نظر از این پیکربندی. می‌توانید با تعیین shell-integration-features = no-cursor یا با غیرفعال کردن کامل ادغام پوسته، این رفتار را غیرفعال کنید.

مقادیر معتبر عبارتند از:

•

block

•

bar

•

underline

•

block_hollow

اگر این گزینه تنظیم نشود، مکان‌نما به‌طور پیش‌فرض چشمک می‌زند. توجه داشته باشید که این دقیقاً مشابه مقدار “true” نیست، همان‌طور که در ادامه ذکر شده است.

اگر این گزینه اصلاً تنظیم نشود (null)، شبیه‌ساز Ghostty از حالت DEC Mode 12 (چشمک‌زدن مکان‌نمای AT&T) به عنوان روشی جایگزین برای روشن/خاموش کردن چشمک‌زدن پیروی خواهد کرد. اگر روی هر مقداری به جز null تنظیم شود، حالت DEC mode 12 نادیده گرفته خواهد شد اما DECSCUSR همچنان رعایت می‌شود.

مقادیر معتبر:

•

(خالی)

•

true

•

false

این قابلیت نیازمند ادغام پوسته (shell integration) است، به‌ویژه علامت‌گذاری اعلان از طریق OSC 133. برخی پوسته‌ها مانند Fish (نسخه 4) و Nu (نسخه 0.111 به بعد) ذاتاً از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند در حالی که پوسته‌های دیگر ممکن است به پیکربندی بیشتر یا فعال بودن ویژگی‌های ادغام پوسته در Ghostty نیاز داشته باشند.

بسته به پوسته، این ویژگی یا با ترجمه موقعیت کلیک شما به یک سری حرکات ساختگی کلیدهای جهت‌نما کار می‌کند، یا با ارسال مستقیم رویداد کلیک به پوسته. در هر دو حالت، ممکن است رفتارهای پیش‌بینی‌نشده‌ای در برخی شرایط خاص رخ دهد.

گزینه‌های موجود:

•

keystroke در صورت تنظیم، هنگامی که کاربر کلیدی را فشار می‌دهد که منجر به ارسال داده به PTY می‌شود (اساساً هر کلیدی به جز کلیدهای اصلاح‌کننده یا میانبرهایی که توسط Ghostty پردازش می‌شوند)، صفحه را به پایین اسکرول می‌کند.

•

output در صورت تنظیم، اگر داده‌های جدیدی برای نمایش وجود داشته باشد (مثلاً زمانی که خطوط جدیدی در ترمینال چاپ می‌شوند)، صفحه را به پایین اسکرول می‌کند.

پیش‌فرض keystroke, no-output است.

مقدار پیش‌فرض false به این معنی است که کلید shift با پروتکل ماوس ارسال نمی‌شود و انتخاب را گسترش می‌دهد. این مقدار می‌تواند با دنباله XTSHIFTESCAPE توسط برنامه در حال اجرا به طور مشروط لغو شود.

مقدار true به این معنی است که کلید shift با پروتکل ماوس ارسال می‌شود اما برنامه در حال اجرا می‌تواند این رفتار را با XTSHIFTESCAPE لغو کند.

مقدار never همانند false است با این تفاوت که برنامه در حال اجرا نمی‌تواند این رفتار را با XTSHIFTESCAPE لغو کند. مقدار always همانند true است با این تفاوت که برنامه در حال اجرا نمی‌تواند این رفتار را با XTSHIFTESCAPE لغو کند.

اگر همیشه می‌خواهید shift انتخاب ماوس را گسترش دهد حتی اگر برنامه درخواست دیگری داشته باشد، این گزینه را روی never تنظیم کنید.

مقادیر معتبر:

•

true

•

false

•

always

•

never

هنگامی که روی true (پیش‌فرض) تنظیم شود، برنامه‌های ترمینال می‌توانند گزارش ماوس را درخواست کنند و رویدادهای ماوس را مطابق با حالت درخواستی خود دریافت خواهند کرد.

این گزینه را می‌توان در زمان اجرا با استفاده از اقدام کلید میانبر toggle_mouse_reporting تغییر وضعیت داد.

می‌توان از پیشوند precision: یا discrete: برای تنظیم ضریب تنها برای پیمایش با نوع خاصی از دستگاه‌ها استفاده کرد. این موارد را می‌توان با کاما جدا کرد تا هر دو نوع ضریب به طور همزمان تنظیم شوند؛ برای مثال: precision:0.1,discrete:3. اگر پیشوندی استفاده نشود، ضریب برای تمام دستگاه‌های پیمایش اعمال می‌شود. تعیین پیشوند در نسخه Ghostty 1.2.1 معرفی شد.

مقدار به بازه [0.01, 10,000] محدود خواهد شد. هر دو مقدار بسیار افراطی هستند و در صورت تنظیم مقادیر انتهایی احتمالاً تجربه کاربری نامناسبی خواهید داشت.

مقدار پیش‌فرض برای دستگاه‌های گسسته (discrete) برابر با “3” و برای دستگاه‌های دقیق (precision) برابر با “1” است.

در macOS، زمانی که ترمینال وارد حالت تمام‌صفحه بومی می‌شود، شفافیت پس‌زمینه غیرفعال خواهد شد. این به این دلیل است که پس‌زمینه خاکستری می‌شود و می‌تواند باعث شود ویجت‌ها نمایان شوند که عموماً مطلوب نیست.

در macOS، تغییر این پیکربندی نیازمند راه‌اندازی مجدد کامل Ghostty است.

به‌طور معمول، background-opacity فقط برای پس‌زمینه پنجره اعمال می‌شود. اگر سلولی رنگ پس‌زمینه صریحی مانند قرمز داشته باشد، آن رنگ پس‌زمینه کاملاً کدر خواهد بود. نتیجه این امر این است که برخی برنامه‌های ترمینال که رنگ پس‌زمینه ترمینال را مجدداً رنگ‌آمیزی می‌کنند، مانند Neovim و Tmux، ممکن است background-opacity را رعایت نکنند (طبق طراحی).

تنظیم این گزینه روی true، شفافیت background-opacity را بر تمام سلول‌ها صرف‌نظر از اینکه رنگ پس‌زمینه صریح دارند یا خیر، اعمال خواهد کرد.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

مقادیر معتبر عبارتند از:

•

یک عدد صحیح غیرمنفی که شدت تاری را مشخص می‌کند.

•

false، معادل شدت تاری 0.

•

true، معادل شدت تاری پیش‌فرض 20، که برای یک افکت تاری زیبا و مناسب منطقی است. شدت‌های تاری بالاتر ممکن است باعث بروز مشکلات عجیب در رندرینگ و کارایی شوند.

در macOS نسخه 26.0 و جدیدتر، مقادیر ویژه بیشتری وجود دارند که می‌توان آن‌ها را برای استفاده از جلوه‌های شیشه‌ای بومی macOS تنظیم کرد:

•

macos-glass-regular - جلوه شیشه‌ای استاندارد با مقداری کدری.

•

macos-glass-clear - جلوه شیشه‌ای بسیار شفاف.

اگر مقادیر ویژه macOS تنظیم شوند، در پلتفرم‌های غیر macOS به معنی background-blur = true خواهند بود.

پشتیبانی‌شده در macOS و در برخی محیط‌های رومیزی لینوکس، از جمله:

•

KDE Plasma (نسخه‌های Wayland و X11)

هشدار: شدت دقیق تاری در محیط KDE Plasma نادیده گرفته می‌شود، و تنظیم این گزینه روی true یا هر عدد مثبت دیگری تاثیر یکسانی خواهد داشت. دلیل این است که KWin، کامپوزیتور پنجره پلاسما، فقط یک تنظیم سراسری تاری دارد و به برنامه‌ها اجازه تعیین تنظیمات تاری مجزا را نمی‌دهد.

برای پیکربندی تنظیم سراسری تاری KWin، تنظیمات سیستم (System Settings) را باز کرده و به مسیر “Apps & Windows” > “Window Management” > “Desktop Effects” بروید و پلاگین “Blur” را انتخاب نمایید. در صورت غیرفعال بودن، آن را با علامت زدن کادر سمت چپ فعال کنید. سپس روی دکمه “Configure” کلیک کنید تا دو لغزنده نمایش داده شود که به شما امکان می‌دهد شدت تاری و نویز پس‌زمینه را برای همه برنامه‌ها، از جمله Ghostty تنظیم کنید.

سایر محیط‌های رومیزی لینوکس در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شوند. کاربران ممکن است نیاز داشته باشند تنظیمات اختصاصی محیط را اعمال کرده یا پلاگین‌های شخص ثالث را نصب کنند تا پس‌زمینه مات پشتیبانی شود، زیرا رابط واحدی برای این کار وجود ندارد.

مقدار ۱ کاملاً کدر و مقدار ۰ کاملاً شفاف است. از آنجا که “0” کاربردی نیست (ظاهر پنجره را بسیار نامتعارف می‌کند)، حداقل مقدار مجاز 0.15 است. این مقدار نیز تا حدی عجیب به نظر می‌رسد اما حداقل می‌توانید ببینید چه خبر است. مقداری خارج از بازه 0.15 تا 1 به نزدیک‌ترین مقدار معتبر محدود خواهد شد.

پیش‌فرض این گزینه رنگ پس‌زمینه خواهد بود.

به صورت هگزادسیمال (#RRGGBB یا RRGGBB) یا نام رنگ‌های X11 مشخص می‌شود.

موجود از نسخه: 1.1.0 به بعد.

این گزینه می‌تواند روی navigation تنظیم شود تا هنگام جابه‌جایی به بخش دیگر (مثلاً از طریق goto_split) وضعیت بزرگ‌نمایی حفظ شود. این کار بخش متمرکزشده جدید را به جای لغو بزرگ‌نمایی، به بخش بزرگ‌نمایی‌شده تبدیل می‌کند.

هر گزینه‌ای می‌تواند با پیشوند no- برای غیرفعال کردن آن گزینه همراه شود.

مثال: split-preserve-zoom = navigation

موجود از نسخه: 1.3.0 به بعد.

مقادیر معتبر:

•

هگزادسیمال (#RRGGBB یا RRGGBB)

•

نام رنگ‌های X11

•

“cell-foreground” برای مطابقت با رنگ متن سلول

•

“cell-background” برای مطابقت با رنگ پس‌زمینه سلول

مقدار پیش‌فرض متن سیاه روی پس‌زمینه زرد طلایی است.

مقادیر معتبر:

•

هگزادسیمال (#RRGGBB یا RRGGBB)

•

نام رنگ‌های X11

•

“cell-foreground” برای مطابقت با رنگ متن سلول

•

“cell-background” برای مطابقت با رنگ پس‌زمینه سلول

مقدار پیش‌فرض متن سیاه روی پس‌زمینه هلویی ملایم است.

•

متغیر محیطی SHELL

•

ورودی passwd (اطلاعات کاربر)

این گزینه می‌تواند حاوی آرگومان‌های اضافی برای اجرای دستور باشد. اگر آرگومان‌های اضافی ارائه شوند، دستور با استفاده از /bin/sh -c اجرا خواهد شد تا بسط آرگومان‌های پوسته به آن واگذار شود.

برای جلوگیری کامل از بسط پوسته، دستور را با پیشوند direct: آغاز کنید؛ برای مثال: direct:nvim foo. این کار از ارجاع به /bin/sh جلوگیری می‌کند اما هیچ‌یک از تحلیل‌های پوسته مانند آرگومان‌های دارای فاصله، مسیرهای دارای ~، الگوهای glob و غیره را پشتیبانی نخواهد کرد. (موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد)

همچنین می‌توانید صراحتاً دستور را با پیشوند shell: آغاز کنید تا همیشه دستور در یک پوسته محصور شود. این کار می‌تواند برای اطمینان از عدم استفاده از روش‌های تشخیصی خودکار در صورت اشتباه بودن آن‌ها استفاده شود. (موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد)

این دستور برای تمام صفحات ترمینال جدید، یعنی پنجره‌ها، زبانه‌ها و غیره استفاده خواهد شد. اگر می‌خواهید دستوری را فقط برای اولین صفحه ترمینال ایجادشده در هنگام شروع Ghostty اجرا کنید، از پیکربندی initial-command استفاده نمایید.

شبیه‌ساز Ghostty از پرچم متداول -e برای اجرای یک دستور به همراه آرگومان‌هایش پشتیبانی می‌کند؛ برای مثال: ghostty -e fish --with --custom --args. این پرچم پیکربندی initial-command را تنظیم می‌کند، برای اطلاعات بیشتر آن را ببینید.

پس از ایجاد (یا بسته شدن) اولین صفحه ترمینال، راهی برای اجرای مجدد این دستور اولیه به صورت خودکار وجود ندارد. به این ترتیب، تنظیم این گزینه در زمان اجرا کار می‌کند اما فقط بر صفحه ترمینال بعدی تأثیر می‌گذارد اگر آن صفحه اولین صفحه‌ای باشد که تا به حال ایجاد شده است.

اگر از خط فرمان ghostty استفاده می‌کنید، یک میانبر برای تنظیم مستقیم این مورد به همراه آرگومان‌ها وجود دارد: می‌توانید از پرچم -e استفاده کنید. برای مثال: ghostty -e fish --with --custom --args. پرچم -e به طور خودکار برخی رفتارهای دیگر را نیز تحمیل می‌کند:

•

بسط پوسته را غیرفعال می‌کند زیرا انتظار می‌رود ورودی از قبل توسط بالادست بسط داده شده باشد (مانند پوسته‌ای که برای تایپ دستور ghostty -e استفاده شده است).

•

gtk-single-instance=false - این اطمینان می‌دهد که یک نمونه جدید اجرا شده و آرگومان‌های CLI رعایت می‌شوند.

•

quit-after-last-window-closed=true - این اطمینان حاصل می‌کند که با خروج دستور، فرایند Ghostty نیز خاتمه می‌یابد. علاوه بر این، quit-after-last-window-closed-delay حذف می‌شود.

•

shell-integration=detect (اگر none نباشد) - این از تزریق اجباری هرگونه ادغام پوسته پیکربندی‌شده به محیط دستور جلوگیری می‌کند. با -e بسیار بعید است که در حال اجرای یک پوسته باشید و ادغام اجباری پوسته احتمالاً مشکلاتی ایجاد می‌کند (مانند پیچیدن دستور شما در یک پوسته، تنظیم متغیرهای محیطی و غیره). این یک اقدام ایمنی برای جلوگیری از رفتارهای غیرمنتظره است. اگر می‌خواهید دستور اجراشده با -e دارای ادغام پوسته باشد، باید نام باینری خود را به درستی انتخاب کرده یا اسکریپت ادغام پوسته را به صورت دستی بارگیری نمایید.

•

never - هرگز اعلان ارسال نشود (پیش‌فرض).

•

unfocused - فقط در صورتی اعلان ارسال شود که صفحه‌ای که دستور در آن اجرا می‌شود متمرکز نباشد.

•

always - همیشه اعلان ارسال شود.

اعلان‌های اتمام دستور نیازمند فعال بودن ادغام پوسته هستند، یا اینکه پوسته شما دنباله‌های گریز OSC 133 را برای مشخص کردن شروع و پایان دستورات ارسال کند.

در GTK، یک آیتم منوی زمینه وجود دارد که اعلان‌های اتمام دستور را برای یک دستور منفرد فعال می‌کند و گزینه‌های never و unfocused را لغو می‌نماید.

موجود از نسخه 1.3.0 به بعد.

گزینه‌های موجود:

•

bell - زنگ ترمینال؛ به‌طور پیش‌فرض فعال است.

•

notify - اعلان دسکتاپ؛ به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

گزینه‌ها را می‌توان با درج آن‌ها در قالب یک فهرست جداشده با کاما ترکیب کرد. با افزودن پیشوند no- می‌توان گزینه‌ها را نفی کرد؛ برای مثال: no-bell,notify.

موجود از نسخه 1.3.0 به بعد.

مدت‌زمان به صورت یک سری اعداد و به دنبال آن‌ها واحدهای زمانی مشخص می‌شود. استفاده از فاصله میان اعداد و واحدها مجاز است. هر عدد و واحد با هم جمع می‌شوند تا کل مدت‌زمان را تشکیل دهند.

واحدهای زمانی مجاز عبارتند از:

•

y - ۳۶۵ روز استاندارد SI، یا ۸۷۶۰ ساعت، یا ۳۱۵۳۶۰۰۰ ثانیه. هیچ تعدیلی برای سال‌های کبیسه یا ثانیه‌های کبیسه انجام نمی‌شود.

•

d - یک روز SI، یا ۸۶۴۰۰ ثانیه.

•

h - یک ساعت، یا ۳۶۰۰ ثانیه.

•

m - یک دقیقه، یا ۶۰ ثانیه.

•

s - یک ثانیه.

•

ms - یک میلی‌ثانیه، یا 0.001 ثانیه.

•

us یا µs - یک میکروثانیه، یا 0.000001 ثانیه.

•

ns - یک نانوثانیه، یا 0.000000001 ثانیه.

مثال‌ها: * 1h30m * 45s

واحدها را می‌توان تکرار کرد و مقادیر با یکدیگر جمع می‌شوند. این بدان معناست که 1h1h معادل 2h است. این مورد گیج‌کننده است و باید از آن اجتناب شود. در به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است این عمل غیرمجاز گردد.

حداکثر مقدار 584y 49w 23h 34m 33s 709ms 551µs 615ns است. هر مقداری بزرگتر از این به حداکثر مقدار محدود خواهد شد.

موجود از نسخه 1.3.0 به بعد.

env = foo=bar env = bar=baz

تنظیم env روی یک رشته خالی، کل نگاشت را به مقدار پیش‌فرض (خالی) بازنشانی می‌کند.

env =

تنظیم یک کلید روی یک رشته خالی، آن کلید خاص و مقدار متناظر آن را از نگاشت حذف می‌کند.

env = foo=bar env = foo=

منجر به عدم ارسال foo به دستورات اجراشده خواهد شد.

تنظیم مکرر یک کلید، ورودی‌های قبلی را بازنویسی می‌کند.

env = foo=bar env = foo=baz

منجر به ارسال foo=baz به دستورات اجراشده خواهد شد.

این متغیرهای محیطی هرگونه متغیر محیطی از پیش تنظیم‌شده توسط Ghostty را لغو می‌کنند. برای مثال، اگر GHOSTTY_RESOURCES_DIR را تنظیم کنید، مقداری که در اینجا تعیین کرده‌اید مقداری را که Ghostty معمولاً به صورت خودکار تزریق می‌کند لغو خواهد کرد.

این متغیرهای محیطی به دستوراتی که توسط Ghostty برای مقاصد دیگر اجرا می‌شوند، مانند open یا xdg-open که برای باز کردن آدرس‌های اینترنتی در مرورگر شما استفاده می‌شوند، منتقل نخواهند شد.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

دستور پیکربندی‌شده command با استفاده از قوانین معمول راه‌اندازی خواهد شد، سپس داده‌های مشخص‌شده در این ورودی قبل از اینکه ورودی دیگری امکان ارائه داشته باشد به pty نوشته می‌شوند.

بایت‌ها دقیقاً همان‌طور که هستند و بدون رمزگذاری اضافی ارسال می‌شوند. بنابراین، درباره ورودی‌هایی که می‌توانند حاوی کاراکترهای کنترلی باشند محتاط باشید، زیرا این امر می‌تواند برای اجرای برنامه‌ها در یک پوسته استفاده شود.

قالب این مقدار به صورت زیر است:

•

raw:<string> - ارسال متن خام بدون تغییر. این گزینه از نحو لیترال رشته Zig استفاده می‌کند تا بتوانید کاراکترهای کنترلی و سایر گریزهای استاندارد را مشخص کنید.

•

path:<path> - خواندن یک مسیر فایل و ارسال محتویات آن. مسیر باید به فایلی با طول محدود اشاره داشته باشد. برای مثال، از دستگاه‌هایی مانند /dev/stdin یا /dev/urandom استفاده نکنید زیرا این موارد راه‌اندازی ترمینال را برای مدت نامحدود مسدود می‌کنند. فایل‌ها برای جلوگیری از مصرف بیش از حد حافظه به اندازه 10MB محدود شده‌اند. اگر فایل‌های بزرگتری دارید، باید اسکریپتی برای خواندن فایل و ارسال آن به ترمینال بنویسید.

اگر هیچ پیشوند معتبری یافت نشود، به عنوان یک ورودی raw: فرض می‌شود. این یک انتخاب ارگونومیک است تا به شما امکان دهد به سادگی بنویسید input = "Hello, world!" (یک حالت متداول) بدون نیاز به افزودن پیشوند raw: به هر مقدار.

این تنظیم می‌تواند چندین بار برای ارسال داده‌های بیشتر تکرار شود. داده‌ها مستقیماً و بدون هیچ نویسه جداکننده‌ای در بین آن‌ها (مثلاً بدون خط جدید) به یکدیگر الحاق می‌شوند.

اگر هر یک از منابع ورودی وجود نداشته باشند، هیچ‌یک از ورودی‌ها ارسال نخواهند شد. منابع ورودی تا زمان راه‌اندازی ترمینال بررسی نمی‌شوند، بنابراین مسیرهای ناموجود در اعتبارسنجی کانفیگ ظاهر نخواهند شد.

تغییر این پیکربندی در زمان اجرا فقط بر ترمینال‌های جدید تأثیر می‌گذارد.

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

این قابلیت در درجه اول برای اسکریپت‌ها یا اشکال‌زدایی مفید است.

در لینوکس، این باید با یک کد خروج غیرصفر همراه باشد. در macOS، به دلیل نحوه راه‌اندازی فرایندهای پوسته از طریق دستور login، هر کد خروجی را مجاز می‌دانیم.

هنگامی که این حد حاصل شود، قدیمی‌ترین خطوط از بافر پیمایش حذف می‌شوند.

تاریخچه پیمایش در حال حاضر کاملاً در حافظه نگهداری می‌شود. این بدان معنی است که هرچه این مقدار بزرگتر باشد، میزان مصرف بالقوه حافظه بیشتر خواهد بود. بافر پیمایش به صورت تنبل (lazy) تا این حد تخصیص داده می‌شود، بنابراین اگر آن را روی یک مقدار بسیار بزرگ تنظیم کنید، بلافاicherweise حافظه زیادی مصرف نخواهد کرد.

این اندازه به ازای هر صفحه ترمینال است، نه برای کل برنامه.

در حال حاضر تنظیم بافر پیمایش نامحدود امکان‌پذیر نیست. این قابلیت برای آینده برنامه‌ریزی شده است.

این تنظیم در زمان اجرا قابل تغییر است اما فقط بر صفحات ترمینال جدید تأثیر می‌گذارد.

مقدار پیش‌فرض system است.

مقادیر معتبر:

•

system - پیروی از تنظیمات سیستم برای زمان نمایش نوارهای پیمایش. برای مثال در macOS، این از تنظیم سیستم “رفتار نوار پیمایش” تبعیت می‌کند که به‌طور پیش‌فرض معمولاً فقط هنگام اسکرول فعال یا بردن ماوس روی شیار اسکرول نوارها را نمایش می‌دهد.

•

never - هرگز نوار پیمایش نمایش داده نشود. همچنان می‌توانید با استفاده از ماوس، کلیدهای میانبر و غیره پیمایش کنید اما ویجت بصری نوار پیمایش در رابط کاربری نخواهید داشت.

پیوندهایی که زودتر پیکربندی شده‌اند نسبت به پیوندهایی که بعداً پیکربندی شده‌اند اولویت دارند.

یک پیوند پیش‌فرض که نشانی‌های وب را مطابقت داده و آن‌ها را در بازکننده سیستم باز می‌کند همیشه وجود دارد. این را می‌توان با استفاده از link-url غیرفعال کرد.

نکته: این مورد در حال حاضر قابل تنظیم نیست!

تطبیق‌دهنده URL همیشه پایین‌ترین اولویت را در میان پیوندهای پیکربندی‌شده دارد (به link مراجعه کنید). اگر می‌خواهید تطبیق URL را سفارشی‌سازی کنید، از link استفاده کرده و این گزینه را غیرفعال نمایید.

هنگامی که true باشد، پیش‌نمایش پیوند برای تمام نشانی‌های وب منطبق نشان داده می‌شود. هنگامی که false باشد، پیش‌نمایش‌های پیوند هرگز نمایش داده نمی‌شوند. هنگامی که روی “osc8” تنظیم شود، پیش‌نمایش‌های پیوند فقط برای ابرپیوندهایی نمایش داده می‌شوند که با دنباله OSC 8 ایجاد شده‌اند (در این حالت، متن پیوند می‌تواند با مقصد پیوند متفاوت باشد).

موجود از نسخه: 1.2.0 به بعد.

موجود از نسخه: 1.1.0 به بعد.

مقادیر مجاز عبارتند از:

•

false - در حالت تمام‌صفحه باز نشود (پیش‌فرض).

•

true - باز شدن در حالت تمام‌صفحه بومی.

•

non-native - (فقط در macOS) باز شدن در تمام‌صفحه غیربومی، با پنهان کردن نوار منو. این حالت سریع‌تر از تمام‌صفحه بومی است زیرا از پویانمایی استفاده نمی‌کند. در پلتفرم‌های غیر macOS، همانند true رفتار می‌کند.

•

non-native-visible-menu - (فقط در macOS) باز شدن در تمام‌صفحه غیربومی، با نمایان نگه داشتن نوار منو. در پلتفرم‌های غیر macOS، همانند true رفتار می‌کند.

•

non-native-padded-notch - (فقط در macOS) باز شدن در تمام‌صفحه غیربومی، با پنهان کردن نوار منو اما در نظر گرفتن حاشیه برای بریدگی نمایشگر (notch) در دستگاه‌های مربوطه. در پلتفرم‌های غیر macOS، همانند true رفتار می‌کند.

مهم: زبانه‌ها با حالت‌های تمام‌صفحه غیربومی کار نمی‌کنند. تمام‌صفحه غیربومی نوار عنوان را حذف می‌کند و زبانه‌های بومی macOS به نوار عنوان نیاز دارند. اگر از زبانه‌ها استفاده می‌کنید، به جای آن از true (بومی) استفاده نمایید.

در macOS، در صورتی که window-decoration روی false تنظیم شده باشد، true (تمام‌صفحه بومی) کار نخواهد کرد زیرا تمام‌صفحه بومی در macOS به تزئینات پنجره نیاز دارد.

اگر یک عنوان خالی می‌خواهید، با قرار دادن مقدار در علامت نقل‌قول، آن را روی یک یا چند فاصله تنظیم کنید؛ برای مثال: title = " ". این کار عنوان را به طور موثری پنهان می‌کند. این مورد ضروری است زیرا تنظیم یک مقدار خالی، عنوان را به مقدار پیش‌فرض برنامه در حال اجرا بازنشانی می‌کند.

این پیکربندی می‌تواند در زمان اجرا مجدداً بارگیری شود. اگر تنظیم شود، عنوان برای تمام پنجره‌ها به‌روزرسانی می‌شود. اگر لغو شود، دنباله گریز تغییر عنوان بعدی رعایت خواهد شد اما تغییرات قبلی به صورت گذشته‌نگر اعمال نخواهند شد. حالت دوم ممکن است شما را ملزم کند برنامه‌هایی مانند Neovim را مجدداً راه‌اندازی کنید تا عنوان جدید را دریافت نمایید.

این گزینه فیلد کلاس ویژگی X11 با نام WM_CLASS (هنگام اجرا تحت X11)، شناسه برنامه Wayland (هنگام اجرا تحت Wayland)، و نام گذرگاهی (bus name) را که Ghostty برای اتصال به DBus استفاده می‌کند کنترل می‌نماید.

توجه داشته باشید که تغییر این مقدار میان فراخوانی‌ها، نمونه‌های جدید و جداگانه‌ای از Ghostty را هنگام اجرا با gtk-single-instance=true ایجاد خواهد کرد. برای جزئیات بیشتر آن گزینه را ببینید.

تغییر این مقدار ممکن است راه‌اندازی Ghostty را از فایل‌های .desktop، از طریق فعال‌سازی DBus، یا سرویس‌های کاربری systemd با اختلال مواجه کند زیرا سیستم انتظار دارد Ghostty در هنگام راه‌اندازی با استفاده از class پیش‌فرض به DBus متصل شود.

نام کلاس باید از الزامات تعریف‌شده در مستندات GTKپیروی کند.

پیش‌فرض com.mitchellh.ghostty است.

این گزینه فقط نسخه‌های GTK را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

پیش‌فرض ghostty است.

این گزینه فقط نسخه‌های GTK را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این تنظیم نسبت به تنظیم window-inherit-working-directory در درجه دوم اهمیت قرار دارد. اگر یک ترمینال قبلی Ghostty در همان فرایند وجود داشته باشد، window-inherit-working-directory اولویت خواهد داشت. در غیر این صورت، از این تنظیم استفاده خواهد شد. به‌طور معمول، این تنظیم فقط برای پنجره اول استفاده می‌شود.

پیش‌فرض inherit است به جز در سناریوهای ویژه‌ای که در ادامه ذکر شده‌اند. در macOS، اگر Ghostty تشخیص دهد که از launchd (دوبار کلیک) یا open اجرا شده است، پیش‌فرض به home تغییر می‌یابد. در لینوکس با GTK، اگر Ghostty تشخیص دهد که از یک اجراکننده دسکتاپ راه‌اندازی شده است، پیش‌فرض به home تغییر می‌یابد.

مقدار این گزینه باید یک مسیر مطلق، یک مسیر با پیشوند ~/ (علامت تیلدا به دایرکتوری خانگی کاربر بسط داده می‌شود)، یا یکی از مقادیر ویژه زیر باشد:

•

home - دایرکتوری خانگی کاربری که در حال اجرا است.

•

inherit - دایرکتوری کاری فرایند راه‌انداز.

محرک (Trigger): فهرستی از کلیدها و کلیدهای اصلاح‌کننده که با + از هم جدا شده‌اند. مثال: ctrl+a، ctrl+shift+b، up.

اگر کلید یک نقطه کد تکی یونیکد باشد، محرک با هر بار فشردن کلیدی که آن نقطه کد را تولید کند مطابقت داده خواهد شد. این موارد تحت تأثیر چیدمان‌های صفحه‌کلید قرار دارند. برای مثال، a با کلید a در صفحه‌کلید QWERTY مطابقت دارد، اما با کلید q در صفحه‌کلید AZERTY مطابقت خواهد داشت (با فرض چیدمان فیزیکی ایالات متحده).

برای نقاط کد یونیکد، تطبیق با مقایسه مجموعه اصلاح‌کننده‌ها با نقطه کد اصلاح‌نشده انجام می‌شود. نقطه کد اصلاح‌نشده در برخی نرم‌افزارهای دیگر گاهی “نویسه شیفت‌نیافته” نامیده می‌شود، اما همه اصلاح‌کننده‌ها در نظر گرفته می‌شوند، نه فقط کلید shift. برای مثال، ctrl+a با a مطابقت دارد اما با ctrl+shift+a (که در صفحه‌کلید ایالات متحده A است) مطابقت ندارد.

علاوه بر این، تطبیق نقطه کد به بزرگی و کوچکی حروف حساس نیست و نقطه کد اصلاح‌نشده همیشه برای مقایسه همسان‌سازی (case folded) می‌شود. در نتیجه، ctrl+A پیکربندی‌شده هنگام فشرده شدن ctrl+a فعال خواهد شد. توجه داشته باشید که این به این معنی است که برخی از ترکیب‌های کلیدی بسته به چیدمان صفحه‌کلید غیرممکن هستند. برای مثال، ctrl+_ در صفحه‌کلید ایالات متحده غیرممکن است زیرا _ همان shift+- است و ctrl+shift+- با ctrl+_ برابر نیست (چون اصلاح‌کننده‌ها مطابقت ندارند!). جزئیات بیشتر در مورد ترکیب‌های کلیدی غیرممکن را می‌توانید در این منبع عالی نوشته‌شده توسط توسعه‌دهندگان Qt بیابید: https://doc.qt.io/qt-6/qkeysequence.html#keyboard-layout-issues

کدهای کلید فیزیکی را می‌توان با استفاده از هر یک از کدهای کلید مشخص‌شده در مشخصات استاندارد W3Cتعیین کرد. برای مثال، KeyA صرف‌نظر از چیدمان صفحه‌کلید، با کلید فیزیکی a در یک صفحه‌کلید استاندارد ایالات متحده مطابقت خواهد داشت. این کدها به بزرگی و کوچکی حروف حساس هستند.

به دلایل زیبایی‌شناختی، کدهای w3c از نگارش snake_case نیز پشتیبانی می‌کنند. برای مثال، key_a معادل KeyA است. تنها استثنا کلیدهای تابع هستند؛ مثلاً F1 به صورت f1 است (بدون زیرخط). این نتیجه استفاده کدهای داخلی ما از snake_case است اما عمداً پشتیبانی و آزمایش شده است تا استفاده از آن ایمن باشد. این امر امکان تعریف میانبر با حروف کاملاً کوچک را فراهم می‌کند که از نظر بصری زیباتر است.

کلیدهای تابع مانند insert، up، f5 و غیره نیز با استفاده از کلیدهای مشخص‌شده در مستندات W3C که قبلاً پیوند داده شد، تعیین می‌شوند.

کلیدهای فیزیکی همیشه با اولویت بالاتری نسبت به نقاط کد یونیکد مطابقت داده می‌شوند، بنابراین اگر هم a و هم KeyA را تعیین کنید، کلید فیزیکی صرف‌نظر از ترتیب پیکربندی آن‌ها همیشه استفاده خواهد شد.

کلید ویژه catch_all می‌تواند برای تطبیق با هر کلیدی که به شکل دیگری مقید نشده است استفاده شود. این را می‌توان با اصلاح‌کننده‌ها ترکیب کرد؛ برای مثال ctrl+catch_all با هر کلیدی که همراه با ctrl فشرده شود و میانبر دیگری نداشته باشد مطابقت خواهد داشت. هنگام جستجوی میانبر، Ghostty ابتدا سعی می‌کند catch_all را با اصلاح‌کننده‌ها مطابقت دهد. اگر تطابقی یافت نشود و رویداد دارای اصلاح‌کننده باشد، به catch_all بدون اصلاح‌کننده بازمی‌گردد.

اصلاح‌کننده‌های معتبر عبارتند از: shift، ctrl (نام مستعار: control)، alt (نام مستعار: opt، option) و super (نام مستعار: cmd، command). می‌توانید از خود نام اصلاح‌کننده یا نام مستعار آن استفاده کنید. هنگام اشکال‌زدایی کلیدهای میانبر، همواره از اصلاح‌کننده اصلی (غیر مستعار) در خروجی استفاده خواهد شد.

نکته: کلید fn یا کلید “کره زمین (globe)” در صفحه‌کلیدها به عنوان اصلاح‌کننده پشتیبانی نمی‌شود. این یک محدودیت از سوی سیستم‌های عامل و تولکیت‌های رابط کاربری گرافیکی است که Ghostty از آن‌ها استفاده می‌کند.

چند نکته تکمیلی درباره محرک‌ها:

•

اصلاح‌کننده‌ها نمی‌توانند تکرار شوند؛ ctrl+ctrl+a نامعتبر است.

•

اصلاح‌کننده‌ها و کلیدها می‌توانند به هر ترتیبی باشند؛ shift+a+ctrl نامتعارف است اما معتبر است.

•

فقط یک ورودی کلید مجاز است؛ ctrl+a+b نامعتبر است.

شما همچنین می‌توانید چندین محرک را که با > از هم جدا شده‌اند مشخص کنید تا نیاز به دنباله‌ای از محرک‌ها برای فعال کردن اقدام باشد. برای مثال، ctrl+a>n=new_window تنها در صورتی اقدام new_window را فعال می‌کند که کاربر ابتدا ctrl+a و سپس به صورت جداگانه n را فشار دهد. در نرم‌افزارهای دیگر، این قابلیت گاهی کلید لیدر (leader key)، آکورد کلید (chord)، جدول کلید و غیره نامیده می‌شود. هیچ محدودیت ثابتی برای تعداد بخش‌ها در یک دنباله وجود ندارد.

هشدار: اگر یک دنباله را به عنوان آرگومان خط فرمان برای ghostty تعریف می‌کنید، احتمالاً باید میانبر را در علامت نقل‌قول قرار دهید زیرا > در بیشتر پوسته‌ها یک کاراکتر ویژه است. مثال: ghostty --keybind='ctrl+a>n=new_window'

یک دنباله محرک رفتارهای خاصی دارد:

•

شبیه‌ساز Ghostty برای دریافت کلید بعدی در دنباله برای مدت نامحدودی منتظر می‌ماند. راهی برای تعیین زمان انقضا (timeout) وجود ندارد. تنها راه برای اجبار خروجی یک کلید پیشوند این است که میانبر دیگری برای خروجی اختصاصی آن کلید اختصاص دهید (مثلاً ctrl+a>ctrl+a=text:foo) یا کلیدی را فشار دهید که میانبری ندارد که در این صورت هر دو کلید به برنامه ارسال می‌شوند.

•

اگر در طول یک دنباله کلیدی فشرده شود که میانبری ندارد و میانبر catch_all وجود داشته باشد که ورودی را ignore کند، کل دنباله رها شده و اتفاقی نمی‌افتد. در غیر این صورت، کل دنباله کدگذاری شده و طوری به برنامه در حال اجرا ارسال می‌شود که گویی هیچ میانبری وجود نداشته است.

•

اگر یک پیشوند در یک دنباله از قبل مقید شده باشد، دنباله بر میانبر قبلی اولویت خواهد داشت. برای مثال، اگر ctrl+a به new_window مقید باشد و ctrl+a>n به new_tab، فشردن ctrl+a کاری انجام نمی‌دهد.

•

علاوه بر مورد فوق، اگر یک پیشوند دنباله از قبل مقیدشده در یک میانبر جدید و غیردنباله‌ای استفاده شود، کل دنباله قبلی آزاد خواهد شد. برای مثال، اگر ctrl+a>n و ctrl+a>t را مقید کنید و سپس مستقیماً ctrl+a را مقید نمایید، هر دو میانبر ctrl+a>n و ctrl+a>t آزاد خواهند شد.

•

دنباله‌های محرک برای محرک‌های دارای پیشوند global: یا all: مجاز نیستند. این محدودیتی است که در آینده می‌توانیم آن را برطرف کنیم.

اقدام (Action) کاری است که هنگام برآورده شدن محرک انجام می‌شود. قالب آن به صورت action یا action:param است. قالب دوم تنها در صورتی معتبر است که اقدام به پارامتر نیاز داشته باشد.

•

ignore - هیچ کاری انجام ندهد، ورودی کلید را نادیده بگیرد. این می‌تواند برای بی‌اثر کردن ورودی‌های خاص استفاده شود.

•

unbind - حذف میانبر. این باعث می‌شود اقدام قبلی حذف شده و کلید در صورت قابل چاپ بودن به دستور فرزند ارسال شود. دستور unbind هر محرک منطبقی را حذف می‌کند، از جمله محرک‌های دارای پیشوند physical: بدون نیاز به تعیین پیشوند.

•

csi:text - ارسال یک دنباله CSI. به عنوان مثال، csi:A حرکت مکان‌نما به بالا را ارسال می‌کند.

•

esc:text - ارسال یک دنباله گریز. به عنوان مثال، esc:d تا انتهای کلمه سمت راست را حذف می‌کند.

•

text:text - ارسال یک رشته متنی. از نحو لیترال رشته Zig استفاده می‌کند. برای مثال، text:\x15 کلید Ctrl-U را ارسال می‌کند.

•

سایر اقدامات را می‌توان در مستندات یا با استفاده از دستور ghostty +list-actions مشاهده کرد.

چند نکته درباره اقدام:

•

پارامتر بعد از علامت : دقیقاً همان‌طور که هست دریافت می‌شود. علامت‌های نقل‌قول دوتایی یا سازوکارهای دیگر گنجانده شده و تجزیه نمی‌شوند. اگر می‌خواهید مقدار رشته‌ای حاوی فاصله ارسال کنید، کل محرک/اقدام را در علامت نقل‌قول دوتایی قرار دهید؛ مانند: --[dq]keybind=up=csi:A B".

برخی مقادیر ویژه تکمیلی وجود دارند که می‌توانند برای keybind تعیین شوند:

•

keybind=clear تمام کلیدهای میانبر تنظیم‌شده را پاک می‌کند. هشدار: این دستور تمام کلیدهای میانبر تا این نقطه، از جمله کلیدهای میانبر پیش‌فرض را حذف می‌کند.

محرک کلید میانبر می‌تواند با برخی مقادیر ویژه پیشوندگذاری شود تا رفتار میانبر را تغییر دهد:

•

all:

•

global:

•

unconsumed:

•

performable:

محرک‌های کلید میانبر به ازای هر ترکیب پیشوند یکتا نیستند. برای مثال، ctrl+a و global:ctrl+a دو میانبر جداگانه نیستند. میانبری که دیرتر تنظیم شود، میانبری را که زودتر تنظیم شده است بازنویسی می‌کند. در این حالت، میانبر global: استفاده خواهد شد.

می‌توان چندین پیشوند را مشخص کرد. برای مثال، global:unconsumed:ctrl+a=reload_config میانبر را در سطح سیستم سراسری می‌کند و ورودی را برای بارگیری مجدد کانفیگ مصرف نمی‌نماید.

نکته: پیشوند global: فقط در macOS و برخی پلتفرم‌های لینوکس پشتیبانی می‌شود.

در macOS، این قابلیت نیازمند اعطای دسترسی‌های قابلیت دسترسی (Accessibility) به Ghostty است. هنگامی که یک میانبر global: مشخص شود و Ghostty راه‌اندازی یا بارگیری مجدد شود، Ghostty تلاش می‌کند این مجوزها را درخواست کند. اگر مجوزها اعطا نشوند، کلید میانبر کار نخواهد کرد. در macOS، می‌توانید این مجوزها را در مسیر System Preferences -> Privacy & Security -> Accessibility پیدا کنید.

در لینوکس، به یک محیط رومیزی نیاز دارید که پروتکل Global Shortcuts را به عنوان بخشی از پیاده‌سازی پروتکل دسکتاپ XDG خود پیاده‌سازی کرده باشد. محیط‌های رومیزی شناخته‌شده‌ای که از میانبرهای سراسری پشتیبانی می‌کنند (یا نمی‌کنند) عبارتند از:

•

کاربرانی که از KDE Plasma (از نسخه 5.27 به بعد) و GNOME (از نسخه 48 به بعد) استفاده می‌کنند باید بتوانند با کمترین یا بدون پیکربندی اضافی از میانبرهای سراسری استفاده کنند.

•

در Hyprland مقداری پیکربندی دستی لازم است. برای راه‌اندازی صحیح میانبرهای سراسری، مراحل ذکرشده در ویکی Hyprland را بررسی کنید. (نکته مهم: بسته xdg-desktop-portal-hyprland نیز باید نصب باشد!).

•

قابل توجه است که میانبرهای سراسری در کامپوزیتورهای مبتنی بر wlroots مانند Sway پیاده‌سازی نشده‌اند (به گزارش بالادست مراجعه کنید).