.\" Automatically generated by Pandoc 3.1.12.1
.\"
.TH "flac" "1" "" "Version 1.5.0" "Free Lossless Audio Codec conversion tool"
.SH "نام (NAME)"
flac \- کدک صوتی آزاد و بدون اتلاف (Free Lossless Audio Codec)
.SH "خلاصه دستور (SYNOPSIS)"
\f[B]flac\f[R] [ \f[I]OPTIONS\f[R] ] [ \f[I]infile.wav\f[R] |
\f[I]infile.rf64\f[R] | \f[I]infile.aiff\f[R] | \f[I]infile.raw\f[R] |
\f[I]infile.flac\f[R] | \f[I]infile.oga\f[R] | \f[I]infile.ogg\f[R] |
\f[B]\-\f[R] \f[I]\&...\f[R] ]
.PP
\f[B]flac\f[R] [ \f[B]\-d\f[R] | \f[B]\-\-decode\f[R] | \f[B]\-t\f[R] |
\f[B]\-\-test\f[R] | \f[B]\-a\f[R] | \f[B]\-\-analyze\f[R] ] [
\f[I]OPTIONS\f[R] ] [ \f[I]infile.flac\f[R] | \f[I]infile.oga\f[R] |
\f[I]infile.ogg\f[R] | \f[B]\-\f[R] \f[I]\&...\f[R] ]
.SH "توضیحات (DESCRIPTION)"
\f[B]flac\f[R] ابزاری خط‌فرمانی برای کدگذاری (encoding)، رمزگشایی (decoding)، آزمایش (testing)
و تحلیل (analyzing) جریان‌های FLAC است.
.SH "کاربرد کلی (GENERAL USAGE)"
\f[B]flac\f[R] از قالب‌های RIFF WAVE، Wave64، RF64، AIFF، FLAC یا
Ogg FLAC، یا نمونه‌های درهم‌تنیده خام (raw interleaved samples) به عنوان ورودی پشتیبانی می‌کند.
رمزگشا در حال حاضر می‌تواند خروجی را در قالب‌های RIFF WAVE، Wave64، RF64 یا AIFF،
یا نمونه‌های درهم‌تنیده خام تولید کند.
دستور flac تنها از نمونه‌های خطی PCM پشتیبانی می‌کند (به عبارت دیگر، بدون پشتیبانی از A\-LAW، uLAW،
و غیره)، و ورودی باید بین ۴ تا ۳۲ بیت بر هر نمونه باشد.
.PP
دستور flac فرض می‌کند فایل‌هایی که به \[lq].wav\[rq] ختم می‌شوند یا دارای سرایند
RIFF WAVE هستند، فایل‌های WAVE می‌باشند؛ فایل‌هایی که به \[lq].w64\[rq] ختم می‌شوند یا
دارای سرایند Wave64 هستند، فایل‌های Wave64 می‌باشند؛ فایل‌هایی که به
\[lq].rf64\[rq] ختم می‌شوند یا دارای سرایند RF64 هستند، فایل‌های RF64 می‌باشند؛ فایل‌هایی که
به \[lq].aif\[rq] یا \[lq].aiff\[rq] ختم می‌شوند یا سرایند AIFF دارند،
فایل‌های AIFF می‌باشند؛ فایل‌هایی که به \[lq].flac\[rq] ختم می‌شوند یا سرایند FLAC
دارند، فایل‌های FLAC می‌باشند؛ و فایل‌هایی که به \[lq].oga\[rq] یا
\[lq].ogg\[rq] ختم می‌شوند یا سرایند Ogg FLAC دارند، فایل‌های Ogg FLAC هستند.
.PP
به غیر از این، flac هیچ فرضی در مورد پسوند فایل‌ها ندارد، هرچند
عرف بر این است که فایل‌های FLAC دارای پسوند \[lq].flac\[rq] باشند (یا
\[lq].fla\[rq] در سیستم‌های فایل قدیمی \[lq]8.3\[rq] مانند FAT\-16).
.PP
پیش از پرداختن به توضیحات کامل گزینه‌های خط‌فرمان، دانستن چند نکته
به درک بهتر آن کمک می‌کند:
.IP "1." 3
دستور flac به‌طور پیش‌فرض کدگذاری می‌کند، بنابراین برای رمزگشایی باید از \-d استفاده کنید.
.IP "2." 3
گزینه‌های کدگذاری \-0 ..
\-8 (یا \-\-fast و \-\-best) که سطح فشرده‌سازی را کنترل می‌کنند،
در حقیقت تنها مترادفی برای گروه‌های متفاوتی از گزینه‌های کدگذاری خاص هستند (که جلوتر توضیح داده شده‌اند).
.PD 0
.P
.PD
.IP "3." 3
ترتیب تعیین گزینه‌ها به‌طور کلی اهمیتی ندارد، مگر در مواردی که با یکدیگر در تضاد باشند؛
در این صورت گزینه متأخر اولویت دارد، با این استثنا که پیش‌تنظیم‌های فشرده‌سازی توسط هر گزینه‌ای
که قبل یا بعد از آن‌ها مشخص شود بازنویسی (override) می‌شوند.
به عنوان مثال، \-0M، \-M0، \-M2 و \-2M همگی معادل \-1 هستند، و \-l
12 \-6 معادل \-7 است.
.IP "4." 3
دستور flac در نحوه مدیریت فایل‌های ورودی و خروجی رفتاری مشابه با gzip دارد.
.PP
برای مشاهده مثال‌هایی از وظایف متداول، به بخش EXAMPLES در ادامه مراجعه کنید.
.PP
بسته به اینکه در حال کدگذاری، رمزگشایی، آزمایش یا تحلیل باشید، flac به یکی
از چهار روش فراخوانی خواهد شد.
کدگذاری شیوه پیش‌فرض فراخوانی است، اما با \f[B]\-d\f[R] می‌توان به رمزگشایی،
با \f[B]\-a\f[R] به تحلیل و با \f[B]\-t\f[R] به آزمایش تغییر وضعیت داد.
بسته به اینکه کدام روش انتخاب شود، می‌توان از گزینه‌های کدگذاری، رمزگشایی، تحلیل
یا آزمایش استفاده کرد؛ برای جزئیات به بخش OPTIONS مراجعه کنید.
گزینه‌های عمومی برای تمامی حالت‌ها قابل استفاده هستند.
.PP
اگر تنها یک فایل ورودی مشخص شده باشد، می‌تواند \[lq]\-\[rq] برای ورودی استاندارد (stdin) باشد.
هنگامی که stdin به عنوان ورودی استفاده شود، flac در خروجی استاندارد (stdout) می‌نویسد.
در غیر این صورت، flac عملیات مورد نظر را روی هر فایل ورودی انجام داده و در فایل‌های خروجی با نام مشابه
می‌نویسد (به این معنی که برای کدگذاری، پسوند با \[lq].flac\[rq] جایگزین شده یا اگر فایل ورودی بدون
پسوند باشد \[lq].flac\[rq] به انتهای آن افزوده می‌شود؛ و برای رمزگشایی، پسوند برای خروجی WAVE
برابر با \[lq].wav\[rq] و برای خروجی خام برابر با \[lq].raw\[rq] خواهد بود).
فایل اصلی حذف نمی‌شود مگر اینکه گزینه \-\-delete\-input\-file مشخص شده باشد.
.PP
اگر از stdin به یک فایل کدگذاری/رمزگشایی می‌کنید، باید از گزینه \-o
به شکل زیر استفاده کنید:
.IP
.EX
flac [options] \-o outputfile
flac \-d [options] \-o outputfile
.EE
.PP
که بسیار بهتر از حالت‌های زیر هستند:
.IP
.EX
flac [options] > outputfile
flac \-d [options] > outputfile
.EE
.PP
چرا که حالت اول به flac اجازه می‌دهد در صورت لزوم برای نوشتن محتوای
سرایند STREAMINFO یا RIFF WAVE به عقب بازگردد (seek کند).
.PP
همچنین می‌توانید با استفاده از \-c ارسال داده‌های خروجی به stdout را اجباری کنید.
.PP
برای کدگذاری یا رمزگشایی فایل‌هایی که با خط تیره آغاز می‌شوند، از \-\- برای اعلام
پایان گزینه‌ها استفاده کنید تا از تفسیر نام فایل‌ها به عنوان گزینه جلوگیری شود:
.IP
.EX
flac \-V \-\- \-01\-filename.wav
.EE
.PP
گزینه‌های کدگذاری بر نسبت فشرده‌سازی و سرعت کدگذاری تأثیر می‌گذارند.
گزینه‌های قالب‌بندی زمانی استفاده می‌شوند که فایل ورودی (یا فایل خروجی هنگام رمزگشایی) یک فایل خام
(raw) باشد تا نحوه چینش نمونه‌ها را به flac اعلام کنند.
اگر فایل از نوع RIFF WAVE، Wave64، RF64 یا AIFF باشد، نیازی به گزینه‌های قالب‌بندی
نیست چرا که این اطلاعات از سرایند فایل خوانده می‌شوند.
.PP
در حالت آزمایش (test)، برنامه flac دقیقاً مانند حالت رمزگشایی عمل می‌کند، با این تفاوت که هیچ فایل خروجی
نوشته نمی‌شود.
هر دو حالت رمزگشایی و آزمایش خطاهای موجود در جریان داده را شناسایی می‌کنند، و علاوه بر آن حتی در صورتی که
جریان بیت معتبر باشد، عدم تطابق امضای MD5 صوت رمزگشایی‌شده با امضای MD5 ذخیره‌شده را نیز تشخیص می‌دهند.
.PP
دستور flac همچنین می‌تواند فایل‌های FLAC را مجدداً کدگذاری (re\-encode) کند.
به عبارت دیگر، می‌توانید یک فایل FLAC یا Ogg FLAC را به عنوان ورودی به کدگذار
بدهید تا آن را رمزگشایی کرده و بر اساس گزینه‌های مشخص‌شده شما مجدداً کدگذاری کند.
این ابزار همچنین تمامی متادیتاها را حفظ خواهد کرد، مگر اینکه آن‌ها را با گزینه‌های دیگر
رونویسی کنید (برای مثال تعیین برچسب‌های جدید، seekpointها، cuesheet، padding و غیره).
.PP
دستور flac به شکلی تنظیم شده است که پیکربندی‌های پیش‌فرض آن تعادل مناسبی بین سرعت
و فشرده‌سازی برای انواع متعددی از ورودی‌ها ایجاد کند.
با این حال، اگر به دنبال به حداکثر رساندن نرخ فشرده‌سازی یا سرعت هستید،
یا تمایل دارید از تمام توان سامانه متادیتای FLAC استفاده کنید، صفحه با عنوان
\[lq]About the FLAC Format\[rq] را در وبگاه FLAC مشاهده فرمایید..SH "مثال‌ها (EXAMPLES)"
برخی از وظایف متداول کدگذاری و رمزگشایی با استفاده از flac:
.SS "مثال‌های کدگذاری (Encoding examples)"
.TP
\f[CR]flac abc.wav\f[R]
کدگذاری abc.wav به abc.flac با استفاده از تنظیم فشرده‌سازی پیش‌فرض.
فایل abc.wav حذف نمی‌شود.
.TP
\f[CR]flac \-\-delete\-input\-file abc.wav\f[R]
مانند بالا، با این تفاوت که در صورت نبود هیچ خطایی، abc.wav حذف می‌شود.
.TP
\f[CR]flac \-\-delete\-input\-file \-w abc.wav\f[R]
مانند بالا، با این تفاوت که در صورت نبود هیچ خطا یا هشداری، abc.wav حذف می‌شود.
.TP
\f[CR]flac \-\-best abc.wav\f[R] یا \f[CR]flac \-8 abc.wav\f[R]
کدگذاری abc.wav به abc.flac با استفاده از بالاترین پیش‌تنظیم فشرده‌سازی.
.TP
\f[CR]flac \-\-verify abc.wav\f[R] یا \f[CR]flac \-V abc.wav\f[R]
کدگذاری abc.wav به abc.flac و رمزگشایی درونی abc.flac جهت اطمینان از تطابق آن با abc.wav.
.TP
\f[CR]flac \-o my.flac abc.wav\f[R]
کدگذاری abc.wav به my.flac.
.TP
\f[CR]flac abc.aiff foo.rf64 bar.w64\f[R]
کدگذاری abc.aiff به abc.flac، foo.rf64 به foo.flac و bar.w64 به bar.flac.
.TP
\f[CR]flac *.wav *.aif?\f[R]
نویسه‌های عام (wildcards) پشتیبانی می‌شوند.
این دستور تمام فایل‌های .wav و تمام فایل‌های .aif/.aiff/.aifc (و همچنین سایر فایل‌های پشتیبانی‌شده که نامشان به .aif به‌علاوه یک نویسه ختم می‌شود) را در دایرکتوری جاری کدگذاری می‌کند.
.TP
\f[CR]flac abc.flac \-\-force\f[R] یا \f[CR]flac abc.flac \-f\f[R]
فشرده‌سازی مجدد، با حفظ فراداده‌ها مانند برچسب‌ها.
ساختار دستوری کمی فریبنده است: این یک دستور \f[I]کدگذاری\f[R] است (که حالت پیش‌فرض است: برای خروجی رمزگشایی‌شده باید \-d را مشخص کنید)، و بنابراین مایل است فایل خروجی abc.flac را تولید کند \- که از پیش وجود دارد.
برنامه flac برای رونویسی روی یک فایل موجود به گزینه \-\-force یا شکل کوتاه \-f نیاز دارد.
فشرده‌سازی مجدد ابتدا یک فایل موقت می‌نویسد، که پس از آن جایگزین abc.flac قدیمی می‌شود (به شرطی که flac دسترسی نوشتن به آن فایل را داشته باشد).
مثال بالا از تنظیمات پیش‌فرض استفاده می‌کند.
در بیشتر موارد، فشرده‌سازی مجدد با یک گزینه فشرده‌سازی متفاوت \- معمولاً بالاتر \- ترکیب می‌شود.
نکته: اگر نام فایل FLAC به .flac ختم نشود \- برای مثال abc.fla باشد \- گزینه \-f لازم نیست: یک فایل جدید abc.flac ایجاد می‌شود و فایل قدیمی حفظ خواهد شد، درست مانند یک فایل ورودی فشرده‌نشده.
.TP
\f[CR]flac \-\-tag\-from\-file=\[dq]ALBUM=albumtitle.txt\[dq] \-T \[dq]ARTIST=Queen\[dq] *.wav\f[R]
کدگذاری تمامی فایل‌های .wav در دایرکتوری و افزودن تعدادی برچسب.
همه فایل‌ها مجموعه برچسب‌های یکسانی دریافت خواهند کرد.
هشدار: هنگامی که فایل ورودی (Ogg) FLAC باشد، تمام برچسب‌های موجود پاک خواهند شد \- نه فقط برچسب‌هایی که در گزینه فهرست شده‌اند.
برای برچسب‌گذاری فایل‌های FLAC از ابزار metaflac استفاده کنید.
.TP
\f[CR]flac \-\-keep\-foreign\-metadata\-if\-present abc.wav\f[R]
فایل‌های FLAC می‌توانند قطعه‌های غیرصوتی (non\-audio chunks) فایل‌های ورودی WAVE/AIFF/RF64/W64 را ذخیره کنند.
گزینه مرتبط \-\-keep\-foreign\-metadata نیز به همان شکل کار می‌کند، اما در صورتی که ورودی فاقد چنین قطعه‌های غیرصوتی باشد با یک خطا خارج خواهد شد.
کدگذار تنها قطعه‌ها را همان‌طور که هستند ذخیره می‌کند و نمی‌تواند محتوای آن‌ها را در برچسب‌های خود (vorbis comments) وارد کند.
جهت انتقال چنین برچسب‌هایی از یک فایل مبدأ، از نرم‌افزار برچسب‌گذاری که از آن‌ها پشتیبانی کند استفاده نمایید.
.TP
\f[CR]flac \-Vj2 \-m3fo Track07.flac  \-\- \-7.wav\f[R]
برنامه flac از این قاعده مرسوم پیروی می‌کند که گزینه‌ها در حالت کوتاه \- که با یک خط تیره فراخوانی می‌شوند \- می‌توانند با یکدیگر ادغام شوند تا زمانی که به گزینه‌ای برسند که آرگومان می‌پذیرد.
در اینجا گزینه‌های \-j و \-o آرگومان می‌پذیرند، و پس از \[lq]2\[rq] به یک فاصله خالی نیاز است تا گزینه‌های جدید با خط تیره تکی/دوگانه آغاز شوند.
گزینه \-m آرگومان نمی‌پذیرد، و \[lq]3\[rq] پس از آن، تنظیم فشرده‌سازی \-3 است.
این گزینه‌ها به همان ترتیب می‌توانستند به صورت \-V \-j 2 \-m \-3 \-f \-o Track04.flac یا به صورت \-fo Track04.flac \-3mVj2 نوشته شوند.
همچنین flac از این قاعده پیروی می‌کند که \f[CR]\-\-\f[R] (همراه با فاصله خالی!) بیانگر پایان گزینه‌ها است، و با هر آنچه پس از آن بیاید مانند نام فایل رفتار می‌کند.
این مورد زمانی لازم است که نام فایل ورودی ممکن است به عنوان یک گزینه خوانده شود، و \[lq]\-7\[rq] یکی از همین موارد است.
در مجموع، این خط، فایل ورودی \-7.wav را به عنوان ورودی دریافت می‌کند؛ گزینه \-o نام فایل خروجی را Track07.flac قرار می‌دهد، و گزینه \-f در صورتی که فایل Track04.flac از قبل موجود باشد آن را بازنویسی خواهد کرد.
کدگذار پیش‌تنظیم کدگذاری \-3 اصلاح‌شده با سوییچ \-m را انتخاب می‌کند و از دو ریسه پردازنده (CPU threads) استفاده می‌نماید.
پس از آن، \-V باعث رمزگشایی فایل flac و مقایسه صدای آن با ورودی می‌شود تا اطمینان حاصل شود که واقعاً یکسان هستند..SS "مثال‌های رمزگشایی (Decoding examples)"
.TP
\f[CR]flac \-\-decode abc.flac\f[R] یا \f[CR]flac \-d abc.flac\f[R]
رمزگشایی abc.flac به abc.wav.
فایل abc.flac حذف نمی‌شود.
اگر abc.wav از قبل وجود داشته باشد، فرایند به جای رونویسی کردن، با یک خطا خارج خواهد شد؛ برای اجبار به رونویسی از \[en]force / \-f استفاده کنید.
نکته: اجرای سادهٔ flac abc.flac \f[I]بدون \[en]decode یا شکل کوتاه آن \-d\f[R]، به معنای بازکدگذاری abc.flac به abc.flac خواهد بود (بالا را ببینید)، و این دستور با خطا خاتمه می‌یابد زیرا abc.flac از قبل وجود دارد.
.TP
\f[CR]flac \-d \-\-force\-aiff\-format abc.flac\f[R] یا \f[CR]flac \-d \-o abc.aiff abc.flac\f[R]
دو روش مختلف برای رمزگشایی abc.flac به abc.aiff (قالب AIFF).
فایل abc.flac حذف نمی‌شود.
می‌توان \-d \-o را به صورت \-do کوتاه کرد.
رمزگشا می‌تواند قالب‌های خروجی دیگر یا نسخه‌های متفاوتی از قالب‌های WAVE/AIFF را اجبار کند؛ گزینه‌های زیر را ببینید.
.TP
\f[CR]flac \-d \-\-keep\-foreign\-metadata\-if\-present abc.flac\f[R]
اگر فایل FLAC دارای تکه‌های (chunks) غیرصوتی ذخیره‌شده از فایل ورودی اصلی باشد، این گزینه هم داده‌های صوتی و هم داده‌های غیرصوتی را بازیابی خواهد کرد.
این تکه‌ها نوع فایل اصلی را مشخص می‌کنند، و رمزگشا قالب خروجی و پسوند فایل خروجی را بر همین اساس انتخاب خواهد کرد \- توجه داشته باشید که این با اجبار یک قالب خروجی خاص سازگار نیست مگر اینکه با قالب اصلی مطابقت داشته باشد، چرا که رمزگشا نمی‌تواند داده‌های غیرصوتی را میان قالب‌ها تبدیل کد (transcode) کند.
اگر چنین تکه‌هایی ذخیره نشده باشند، به abc.wav رمزگشایی خواهد شد.
گزینهٔ مرتبط \-\-keep\-foreign\-metadata در صورت پیدا نشدن چنین تکه‌های غیرصوتی، در عوض با خطا خارج خواهد شد.
.TP
\f[CR]flac \-d \-F abc.flac\f[R]
رمزگشایی abc.flac به abc.wav بدون لغو عملیات در صورت یافتن خطاها.
این گزینه بالقوه برای بازیابی بیشترین مقدار ممکن از یک فایل آسیب‌دیده مفید است.
نکته: در تلاش برای \[lq]تعمیر\[rq] فایل‌ها به این روش محتاط باشید.
اغلب اوقات این کار تنها خطا را پنهان می‌کند و پخش آن از نظر شنیداری هیچ کیفیتی \[lq]بهتر\[rq] از فایل آسیب‌دیده نخواهد داشت.
ایدهٔ خوبی است که حداقل آن را نگه دارید و در صورت امکان چندین رمزگشا، از جمله رمزگشایی که فایل را تولید کرده است، امتحان کنید و بشنوید که آیا یکی خطاهای شنیداری مخرب کمتری نسبت به دیگری دارد یا خیر.
اطمینان حاصل کنید که بلندی صدای خروجی محدود است، زیرا صدای آسیب‌دیده می‌تواند نویزهای بسیار بلندی تولید کند.
.SH "گزینه‌ها (OPTIONS)"
خلاصه‌ای از گزینه‌ها در زیر آورده شده است.
چندین مورد از گزینه‌ها را می‌توان نفی کرد؛ بخش \f[B]Negative options\f[R] در زیر را ببینید.
.SS "گزینه‌های عمومی (GENERAL OPTIONS)"
.TP
\f[B]\-v\f[R], \f[B]\-\-version\f[R]
نمایش شماره نسخه flac و خروج.
.TP
\f[B]\-h\f[R], \f[B]\-\-help\f[R]
نمایش نحوه استفاده پایه و فهرستی از تمامی گزینه‌ها، و خروج.
.TP
\f[B]\-d\f[R], \f[B]\-\-decode\f[R]
رمزگشایی (رفتار پیش‌فرض، کدگذاری است)
.TP
\f[B]\-t\f[R], \f[B]\-\-test\f[R]
آزمایش یک فایل کدگذاری‌شدهٔ flac.
عملکرد این گزینه همانند \-d است به جز اینکه هیچ فایل رمزگشایی‌شده‌ای نوشته نمی‌شود، و بررسی‌های اضافی مانند تجزیهٔ تمام بلوک‌های فراداده (metadata) را انجام می‌دهد.
.TP
\f[B]\-a\f[R], \f[B]\-\-analyze\f[R]
تحلیل یک فایل کدگذاری‌شدهٔ FLAC.
عملکرد این گزینه همانند \-d است به جز اینکه خروجی یک فایل تحلیل است، نه یک فایل رمزگشایی‌شده.
.TP
\f[B]\-c\f[R], \f[B]\-\-stdout\f[R]
نوشتن خروجی در stdout
.TP
\f[B]\-f\f[R], \f[B]\-\-force\f[R]
اجبار به رونویسی فایل‌های خروجی.
به‌طور پیش‌فرض، flac هشدار می‌دهد که فایل خروجی از قبل وجود دارد و به سراغ فایل بعدی می‌رود.
.TP
\f[B]\-\-delete\-input\-file\f[R]
حذف خودکار فایل ورودی پس از یک کدگذاری یا رمزگشایی موفقیت‌آمیز.
اگر خطایی رخ دهد (شامل خطای بررسی صحت verify)، فایل ورودی دست‌نخورده باقی می‌ماند.
.TP
\f[B]\-o\f[R] \f[I]FILENAME\f[R], \f[B]\-\-output\-name\f[R]=\f[I]FILENAME\f[R]
اجبار نام فایل خروجی (معمولاً flac فقط پسوند را تغییر می‌دهد).
فقط هنگام کدگذاری یک تک‌فایل قابل استفاده است.
نباید همراه با \-\-output\-prefix استفاده شود.
.TP
\f[B]\-\-output\-prefix\f[R]=\f[I]STRING\f[R]
افزودن رشتهٔ داده‌شده به ابتدای نام هر فایل خروجی (پیشوند).
این گزینه می‌تواند برای کدگذاری یا رمزگشایی فایل‌ها در یک دایرکتوری دیگر مفید باشد.
اگر رشتهٔ شما یک نام مسیر است، اطمینان حاصل کنید که با یک \[ga]/\[cq] (اسلش) پایانی خاتمه یابد.
.TP
\f[B]\-\-preserve\-modtime\f[R]
(به‌طور پیش‌فرض فعال است.)
برچسب‌های زمانی و مجوزهای فایل‌های خروجی مطابق با ورودی‌های آن‌ها تنظیم می‌شود.
از \-\-no\-preserve\-modtime استفاده کنید تا فایل‌های خروجی دارای زمان کنونی و مجوزهای پیش‌فرض باشند.
.TP
\f[B]\-\-keep\-foreign\-metadata\f[R]
هنگام کدگذاری، تکه‌های غیرصوتی WAVE، RF64 یا AIFF را در فراداده‌های FLAC ذخیره می‌کند.
هنگام رمزگشایی، هرگونه تکهٔ غیرصوتی ذخیره‌شده را موقع نوشتن فایل رمزگشایی‌شده از فراداده‌های FLAC بازیابی می‌کند.
فراداده‌های خارجی (Foreign metadata) قابل تبدیل کد نیستند، برای مثال\ تکه‌های WAVE ذخیره‌شده در یک فایل FLAC هنگام رمزگشایی به AIFF قابل بازیابی نیستند.
ورودی و خروجی باید فایل‌های معمولی باشند (نه stdin یا stdout).
با این گزینه، FLAC در هنگام رمزگشایی قالب خروجی صحیح را انتخاب خواهد کرد.
اگر چنین تکه‌هایی یافت نشوند، با خطا خارج خواهد شد.
.TP
\f[B]\-\-keep\-foreign\-metadata\-if\-present\f[R]
مانند \-\-keep\-foreign\-metadata، اما بدون ایجاد خطا در صورتی که فراداده‌های خارجی پیدا یا بازیابی نشوند.
در عوض، یک هشدار چاپ می‌کند.
.TP
\f[B]\-\-skip\f[R]={#|\f[I]MM:SS\f[R]}
رد کردن تعداد مشخصی از نمونه‌های اولیه (samples) در ورودی.
برای رد کردن یک مدت‌زمان اولیهٔ مشخص، به جای آن دقیقه و ثانیه را تعیین کنید: در این حالت باید حداقل یک رقم در هر طرف علامت دونقطه وجود داشته باشد.
کسرهایی از ثانیه را نیز می‌توان مشخص کرد که ممیز اعشاری آن وابسته به locale است؛ برای مثال اگر ممیز شما ویرگول باشد:
\-\-skip=123:9,867.
اگر چندین فایل ورودی داده شده باشد، گزینهٔ \-\-skip روی تک‌تک آن‌ها اعمال می‌شود.
این گزینه نمی‌تواند همراه با \-t استفاده شود.
هنگام استفاده همراه با \-a، فایل تحلیل فریم‌ها را از نقطهٔ شروع شماره‌گذاری خواهد کرد.
.TP
\f[B]\-\-until\f[R]={#|[+|]\f[I]MM:SS\f[R]}
توقف در شماره نمونهٔ داده‌شده (که خود نمونه شامل آن نمی‌شود).
یک عدد منفی، نسبت به انتهای صوت محاسبه می‌شود؛ علامت \[ga]+\[cq] (به‌علاوه) بدین معناست که نقطهٔ \-\-until نسبت به نقطهٔ \-\-skip سنجیده می‌شود.
برای سایر نکات، \-\-skip را ببینید.
.TP
\f[B]\-\-no\-utf8\-convert\f[R]
برچسب‌ها را از مجموعه نویسه‌های محلی به UTF\-8 تبدیل نکن.
این گزینه برای اسکریپت‌ها و تنظیم برچسب‌ها در شرایطی که locale نادرست است مفید است.
این گزینه باید حتماً قبل از هر گزینهٔ برچسبی قرار گیرد!
.TP
\f[B]\-s\f[R], \f[B]\-\-silent\f[R]
حالت بی‌صدا (آمارهای کدگذاری/رمزگشایی زمان اجرا را در stderr نمی‌نویسد)
.TP
\f[B]\-\-totally\-silent\f[R]
هیچ پیامی از هیچ نوعی، شامل هشدارها یا خطاها، چاپ نشود.
کد خروج تنها راه برای تعیین تکمیل موفقیت‌آمیز عملیات خواهد بود.
.TP
\f[B]\-w\f[R], \f[B]\-\-warnings\-as\-errors\f[R]
در نظر گرفتن تمام هشدارها به عنوان خطا (که باعث می‌شود flac با یک کد خروج غیرصفر خاتمه یابد)..SS "گزینه‌های رمزگشایی (DECODING OPTIONS)"
.TP
\f[B]\-F\f[R], \f[B]\-\-decode\-through\-errors\f[R]
به‌طور پیش‌فرض، اگر flac با خطای جریان بیت (bitstream) مواجه شود، رمزگشایی را با یک پیام خطا متوقف کرده و فایلِ تا حدی رمزگشایی‌شده را حذف می‌کند.
با \-F، خطاها همچنان چاپ می‌شوند اما flac رمزگشایی را تا تکمیل نهایی ادامه خواهد داد.
توجه داشته باشید که خطاها ممکن است باعث شوند صوت رمزگشایی‌شده برخی از نمونه‌ها را نداشته باشد یا بخش‌های بی‌صدا در آن به وجود آید.
.TP
\f[B]\-\-cue\f[R]=[#.#][\-[#.#]]
تنظیم نقاط نشانه‌گذاری (cuepoint) آغازین و پایانی برای رمزگشایی.
ممیزهای اعشاری وابسته به محلی‌سازی (locale) هستند (نقطه یا ویرگول).
اولین #.# اختیاری، قطعه (track) و نقطه شاخصی است که رمزگشایی از آنجا آغاز می‌شود؛ پیش‌فرض، ابتدای جریان است.
دومین #.# اختیاری، قطعه و نقطه شاخصی است که رمزگشایی در آنجا به پایان می‌رسد؛ پیش‌فرض، انتهای جریان است.
اگر نقطه نشانه‌گذاری وجود نداشته باشد، نزدیک‌ترین مورد قبل از آن (برای نقطه آغاز) یا بعد از آن (برای نقطه پایان) استفاده خواهد شد.
اگر آن‌ها نیز وجود نداشته باشند، آغاز جریان (برای نقطه آغاز) یا انتهای جریان (برای نقطه پایان) استفاده می‌شود.
نقاط نشانه‌گذاری صرفاً به شماره‌های نمونه تبدیل شده و سپس به عنوان \-\-skip و \-\-until به کار می‌روند.
یک قطعه CD را همواره می‌توان نشانه گذاری کرد؛ برای مثال، با \-\-cue=9.1\-10.1 برای قطعه ۹، حتی اگر CD قطعه دهمی نداشته باشد.
.TP
\f[B]\[en]decode\-chained\-stream\f[R]
رمزگشایی همه پیوندهای موجود در یک جریان زنجیره‌ای Ogg، نه تنها پیوند نخست.
.TP
\f[B]\-\-apply\-replaygain\-which\-is\-not\-lossless\f[R][=\f[I]SPECIFICATION\f[R]]
اعمال مقادیر ReplayGain در هنگام رمزگشایی.
\f[B]هشدار: این کار بدون اتلاف (lossless) نیست.
با استفاده از این گزینه، صوت رمزگشایی‌شده همسان با نسخه اصلی نخواهد بود.\f[R] این گزینه برای مثال در سرورهای رسانه‌ای تبدیل کد (transcoding) که کلاینت در آن‌ها از ReplayGain پشتیبانی نمی‌کند، مفید است.
برای جزئیات بیشتر درباره کاربرد این گزینه، بخش \f[B]مشخصات کاربرد ReplayGain\f[R] را ببینید.
.SS "گزینه‌های کدگذاری (ENCODING OPTIONS)"
کدگذاری به‌طور پیش‌فرض بر روی \-5، \-A \[lq]tukey(5e\-1)\[rq] و یک ریسه (thread) پردازنده تنظیم است.
.TP
\f[B]\-V\f[R], \f[B]\-\-verify\f[R]
وارسی درستی کدگذاری از طریق رمزگشایی هم‌زمان خروجی و مقایسه آن با نسخه اصلی.
.TP
\f[B]\-0\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-0\f[R], \f[B]\-\-fast\f[R]
سریع‌ترین پیش‌تنظیم فشرده‌سازی.
در حال حاضر مترادف است با:
\f[CR]\-l 0 \-b 1152 \-r 3 \-\-no\-mid\-side\f[R]
.TP
\f[B]\-1\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-1\f[R]
در حال حاضر مترادف با \f[CR]\-l 0 \-b 1152 \-M \-r 3\f[R]
.TP
\f[B]\-2\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-2\f[R]
در حال حاضر مترادف با \f[CR]\-l 0 \-b 1152 \-m \-r 3\f[R]
.TP
\f[B]\-3\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-3\f[R]
در حال حاضر مترادف است با:
\f[CR]\-l 6 \-b 4096 \-r 4 \-\-no\-mid\-side\f[R]
.TP
\f[B]\-4\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-4\f[R]
در حال حاضر مترادف با \f[CR]\-l 8 \-b 4096 \-M \-r 4\f[R]
.TP
\f[B]\-5\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-5\f[R]
در حال حاضر مترادف با \f[CR]\-l 8 \-b 4096 \-m \-r 5\f[R]
.TP
\f[B]\-6\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-6\f[R]
در حال حاضر مترادف است با:
\f[CR]\-l 8 \-b 4096 \-m \-r 6 \-A \[dq]subdivide_tukey(2)\[dq]\f[R]
.TP
\f[B]\-7\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-7\f[R]
در حال حاضر مترادف است با:
\f[CR]\-l 12 \-b 4096 \-m \-r 6 \-A \[dq]subdivide_tukey(2)\[dq]\f[R]
.TP
\f[B]\-8\f[R], \f[B]\-\-compression\-level\-8\f[R], \f[B]\-\-best\f[R]
در حال حاضر مترادف است با:
\f[CR]\-l 12 \-b 4096 \-m \-r 6 \-A \[dq]subdivide_tukey(3)\[dq]\f[R]
.TP
\f[B]\-l\f[R] #, \f[B]\-\-max\-lpc\-order\f[R]=#
حداکثر مرتبه LPC را تعیین می‌کند.
این عدد باید <= 32 باشد.
برای جریان‌های زیرمجموعه (subset streams)، اگر نرخ نمونه‌برداری <=48kHz باشد، این مقدار باید <=12 باشد.
اگر 0 باشد، کدگذار تلاشی برای پیش‌بینی خطی عام نخواهد کرد و فقط از میان مجموعه‌ای از پیش‌بین‌های ثابت (hard\-coded) انتخاب می‌کند.
محدود کردن تنها به پیش‌بین‌های ثابت سریع‌تر است، اما فشرده‌سازی ضعیف‌تری دارد \- معمولاً ۵ واحد درصد / ۱۰ درصد اندازه فایل بزرگ‌تر.
.TP
\f[B]\-b\f[R] #, \f[B]\-\-blocksize\f[R]=#
تعیین اندازه بلوک بر حسب نمونه.
پیش‌فرض فعلی برای \-l 0 مقدار ۱۱۵۲، و در غیر این صورت ۴۰۹۶ است.
اندازه بلوک باید بین ۱۶ و ۶۵۵۳۵ (شامل هر دو) باشد.
برای جریان‌های زیرمجموعه، اگر نرخ نمونه‌برداری <= 48kHz باشد باید <= 4608 باشد، و برای جریان‌های زیرمجموعه با نرخ نمونه‌برداری بالاتر باید <= 16384 باشد.
.TP
\f[B]\-m\f[R], \f[B]\-\-mid\-side\f[R]
آزمودن کدگذاری میانی\-کناری (mid\-side) برای هر فریم (تنها برای استریو، در غیر این صورت نادیده گرفته می‌شود).
.TP
\f[B]\-M\f[R], \f[B]\-\-adaptive\-mid\-side\f[R]
کدگذاری میانی\-کناری تطبیقی برای همه فریم‌ها (تنها برای استریو، در غیر این صورت نادیده گرفته می‌شود).
.TP
\f[B]\-r\f[R] [#,]#, \f[B]\-\-rice\-partition\-order\f[R]=[#,]#
تنظیم مرتبه افراز باقی‌مانده به صورت [min,]max در بازه (0..15).
برای جریان‌های زیرمجموعه، مقدار max باید <=8 باشد.
مقدار پیش‌فرض min برابر با 0 است.
پیش‌فرض کلی \-r 5 است.
افراز واقعی توسط اندازه بلوک و مرتبه پیش‌بینی محدود خواهد شد، و کدگذار مقادیر بیش از حد بالا را بدون هشدار کاهش می‌دهد.
.TP
\f[B]\-A\f[R] \f[I]FUNCTION(S)\f[R], \f[B]\-\-apodization\f[R]=\f[I]FUNCTION(S)\f[R]
پنجره‌بندی داده‌های صوتی با تابع پَروَردگی (apodization) مشخص‌شده.
می‌توان موارد بیشتری را که با کاما جدا شده‌اند، مشخص کرد.
برای جزئیات بیشتر بخش \f[B]توابع آپودایزیشن (Apodization functions)\f[R] را ببینید.
.TP
\f[B]\-e\f[R], \f[B]\-\-exhaustive\-model\-search\f[R]
انجام جستجوی جامع مدل (پرهزینه از نظر محاسباتی!).
.TP
\f[B]\-q\f[R] #, \f[B]\-\-qlp\-coeff\-precision\f[R]=#
دقت ضرایب کوانتیزه‌شده پیش‌بین خطی (QLP).
این عدد باید بین ۵ و ۱۶ باشد، یا 0 (پیش‌فرض) تا تصمیم‌گیری به عهده کدگذار گذاشته شود.
در صورت استفاده از \-l 0 هیچ اثری ندارد.
.TP
\f[B]\-p\f[R], \f[B]\-\-qlp\-coeff\-precision\-search\f[R]
انجام جستجوی جامع در کوانتیزاسیون ضرایب پیش‌بین خطی (پرهزینه از نظر محاسباتی!).
بر \-q تقدم دارد؛ در صورت استفاده از \-l 0 هیچ اثری ندارد.
.TP
\f[B]\-\-lax\f[R]
اجازه دادن به کدگذار برای تولید فایل‌های غیر زیرمجموعه (non\-Subset).
فایل FLAC حاصل ممکن است قابل پخش زنده (streamable) نباشد یا در بازپخش در همه پخش‌کننده‌ها (به‌ویژه دستگاه‌های سخت‌افزاری) با مشکل مواجه شود؛ بنابراین این گزینه را فقط باید همراه با گزینه‌های سفارشی کدگذاری که برای آرشیو و بایگانی در نظر گرفته شده‌اند استفاده کنید.
.TP
\f[B]\-\-limit\-min\-bitrate\f[R]
محدود کردن حداقل نرخ بیت با مجاز ندانستن فریم‌هایی که صرفاً از زیرفریم‌های ثابت تشکیل شده‌اند.
این کار حداقل نرخ بیتی معادل ۱ بیت به ازای هر نمونه را تضمین می‌کند؛ برای مثال 48kbit/s برای ورودی 48kHz.
این ویژگی عمدتاً برای پخش زنده اینترنتی (streaming) مفید است.
.TP
\f[B]\-j\f[R] #, \f[B]\-\-threads\f[R]=#
تلاش برای تنظیم حداکثر تعداد ریسه‌ها جهت استفاده در کدگذاری.
اگر چندریسمانی در زمان کامپایل فعال نشده باشد یا هنگامی که تعداد ریسه‌ها بیش از حد بالا تعیین شود، این دستور با یک هشدار با شکست مواجه می‌شود.
مقدار 0 به معنای مقدار پیش‌فرضی است که توسط کدگذار تعیین می‌شود؛ در حال حاضر این مقدار ۱ ریسه است (یعنی بدون چندریسمانی)، اما ممکن است در آینده تغییر کند.
در حال حاضر تا ۱۲۸ ریسه پشتیبانی می‌شود.
استفاده از مقداری بیشتر از تعداد ریسه‌های در دسترس پردازنده به کارایی آسیب می‌زند.
.TP
\f[B]\-\-ignore\-chunk\-sizes\f[R]
هنگام کدگذاری به flac، سرایندهای اندازه فایل در فایل‌های WAV و AIFF را نادیده می‌گیرد تا مشکلات مربوط به فایل‌های بیش از اندازه بزرگ یا با ساختار نامعتبر را برطرف کند.
هر دو فرمت WAV و AIFF طول داده‌های صوتی را با یک عدد ۳۲ بیتی بدون علامت مشخص می‌کنند که صدا را به کمی بیش از ۴ گیگابایت محدود می‌کند.
فایل‌های بزرگ‌تر از این مقدار دارای ساختار نامعتبر هستند، اما با استفاده از این گزینه باید به درستی خوانده شوند.
با این حال مراقب باشید، زیرا ممکن است هر داده‌ای را که پس از تکه (chunk) صوتی می‌آید، به اشتباه به عنوان صوت تفسیر کند.
.TP
\f[B]\-\-replay\-gain\f[R]
محاسبه مقادیر ReplayGain و ذخیره آن‌ها به عنوان برچسب‌های FLAC، مشابه با vorbisgain.
بهره‌ها/اوج‌ها (gain/peak) برای عنوانِ هر فایل ورودی، و یک بهره/اوج آلبوم برای تمام فایل‌ها محاسبه خواهد شد.
تمام فایل‌های ورودی باید وضوح، نرخ نمونه‌برداری و تعداد کانال‌های یکسانی داشته باشند.
فقط فایل‌های مونو و استریو مجاز هستند، و نرخ نمونه‌برداری باید یکی از مقادیر 8، 11.025، 12، 16، 18.9، 22.05، 24، 28، 32، 36، 37.8، 44.1، 48، 56، 64، 72، 75.6، 88.2، 96، 112، 128، 144، 151.2، 176.4، 192، 224، 256، 288، 302.4، 352.8، 384، 448، 512، 576 یا 604.8 کیلوهرتز باشد.
همچنین توجه داشته باشید که این گزینه ممکن است چند بایت اضافی در یک بلوک PADDING باقی بگذارد زیرا اندازه دقیق برچسب‌ها تا زمانی که تمام فایل‌ها پردازش نشوند مشخص نیست.
توجه داشته باشید که این گزینه هنگام کدگذاری به خروجی استاندارد (stdout) قابل استفاده نیست.
.TP
\f[B]\-\-cuesheet\f[R]=\f[I]FILENAME\f[R]
وارد کردن فایل cuesheet داده‌شده و ذخیره آن در یک بلوک فراداده CUESHEET.
این گزینه فقط هنگام کدگذاری یک تک‌فایل قابل استفاده است.
یک نقطه جستجو (seekpoint) به ازای هر نقطه شاخص در cuesheet به جدول SEEKTABLE اضافه خواهد شد، مگر اینکه \-\-no\-cued\-seekpoints مشخص شده باشد..TP
\f[B]\-\-picture\f[R]={\f[I]FILENAME|SPECIFICATION\f[R]}
وارد کردن یک تصویر و ذخیره آن در یک بلوک متاداده‌ی PICTURE.
می‌توان بیش از یک گزینه‌ی \-\-picture را مشخص کرد.
می‌توان از نام فایل تصویر یا از قالب مشخصات کامل‌تری استفاده کرد.
\f[I]SPECIFICATION\f[R] رشته‌ای است که بخش‌های آن با نویسه | (pipe) از هم جدا می‌شوند.
برخی بخش‌ها می‌توانند خالی رها شوند تا مقادیر پیش‌فرض اعمال گردند.
مشخص کردن تنها \f[I]FILENAME\f[R] صرفاً خلاصه‌نویسی برای
\[lq]||||FILENAME\[rq] است.
برای ساختار \f[I]SPECIFICATION\f[R] بخش \f[B]Picture specification\f[R] را
ببینید.
.TP
\f[B]\-S\f[R] {#|X|#x|#s}, \f[B]\-\-seekpoint\f[R]={#|X|#x|#s}
نقطه(های) پرش را برای گنجاندن در جدول SEEKTABLE مشخص می‌کند، تا انتخاب
پیش‌فرض کدگذار که هر ده ثانیه یک‌بار است (`\-s 10s\') نادیده گرفته شود.
با استفاده از #، یک نقطه پرش در آن شماره نمونه اضافه می‌شود.
با استفاده از X، یک نقطه نگه‌دارنده مکان (placeholder) در انتهای جدول اضافه می‌شود.
با استفاده از #x، تعداد # نقطه پرش با فاصله‌های یکنواخت اضافه خواهد شد که اولین نقطه در
نمونه ۰ قرار دارد.
با استفاده از #s، در هر # ثانیه یک نقطه پرش اضافه می‌شود، که ممیز اعشاری
به محلی‌سازی (locale) بستگی دارد؛ مانند `\-s 9.5s\' یا `\-s 9,5s\'.
می‌توان چندین گزینه \-S داد؛ جدول SEEKTABLE حاصل شامل تمام نقاط پرش
مشخص‌شده خواهد بود (موارد تکراری حذف می‌شوند).
نکته: در صورتی که کدگذار نتواند قبل از شروع، اندازه ورودی را تعیین کند،
`\-S #x\' و `\-S #s\' کار نخواهند کرد.
نکته: اگر از `\-S #\' استفاده کنید و # بزرگ‌تر یا مساوی با تعداد نمونه‌های ورودی
باشد، یا هیچ نقطه پرشی وارد نخواهد شد (اگر اندازه ورودی قبل از شروع کدگذاری
قابل تعیین باشد) یا یک نقطه نگه‌دارنده مکان وارد می‌شود (اگر اندازه ورودی قابل
تعیین نباشد).
برای نداشتن جدول پرش از \-\-no\-seektable استفاده کنید.
.TP
\f[B]\-P\f[R] #, \f[B]\-\-padding\f[R]=#
(پیش‌فرض: ۸۱۹۲ بایت، هرچند برای ورودی بیش از ۲۰ دقیقه، ۶۵۵۳۶ بایت است.)
به کدگذار دستور می‌دهد تا یک بلوک متاداده‌ی PADDING با طول مشخص‌شده
(به بایت) پس از بلوک STREAMINFO بنویسد.
این گزینه برای برچسب‌گذاری‌های بعدی مفید است، جایی که می‌توان به جای بازنویسی
کل فایل، روی بلوک PADDING بازنویسی انجام داد.
توجه داشته باشید که سرآیند بلوک با اندازه ۴ بایت به طول مشخص‌شده اضافه خواهد شد.
.TP
\f[B]\-T\f[R] \[lq]\f[I]FIELD=VALUE\f[R]\[rq]\f[B], \-\-tag\f[R]=\[lq]\f[I]FIELD=VALUE\f[R]\[rq]
افزودن یک برچسب FLAC.
توضیح (comment) باید از مشخصات Vorbis comment پیروی کند؛ یعنی FIELD باید
تنها شامل نویسه‌های مجاز بوده و به علامت مساوی ختم شود.
مطمئن شوید در صورت نیاز محتوا را در علامت نقل‌قول قرار دهید.
این گزینه می‌تواند بیش از یک‌بار برای افزودن چندین توضیح Vorbis تکرار شود.
نکته: تمام برچسب‌ها به همه فایل‌های کدگذاری‌شده اضافه خواهند شد.
.TP
\f[B]\-\-tag\-from\-file\f[R]=\[lq]\f[I]FIELD=FILENAME\f[R]\[rq]
مانند \-\-tag است، با این تفاوت که FILENAME فایلی است که محتویات آن عیناً خوانده شده
تا به عنوان مقدار برچسب تنظیم شود.
محتویات از مجموعه نویسه محلی به UTF\-8 تبدیل خواهند شد.
از این گزینه می‌توان برای ذخیره یک cuesheet در یک برچسب استفاده کرد
(برای مثال \-\-tag\-from\-file=\[lq]CUESHEET=image.cue\[rq]).
سعی نکنید داده‌های باینری را در فیلدهای برچسب ذخیره کنید!
برای این کار از بلوک‌های APPLICATION استفاده نمایید.
.SS "گزینه‌های قالب‌بندی (FORMAT OPTIONS)"
کدگذاری به صورت پیش‌فرض روی FLAC است و نه OGG.
رمزگشایی به صورت پیش‌فرض روی WAVE است (به طور مشخص‌تر، WAVE_FORMAT_PCM برای
مونو/استریو با ۸/۱۶ بیت، و در غیر این صورت WAVE_FORMAT_EXTENSIBLE)،
به جز مواردی که با تکه‌های یافت‌شده توسط
\-\-keep\-foreign\-metadata\-if\-present یا \-\-keep\-foreign\-metadata نادیده گرفته و بازنویسی شود.
.TP
\f[B]\-\-ogg\f[R]
هنگام کدگذاری، تولید خروجی Ogg FLAC به جای FLAC بومی.
جریان‌های Ogg FLAC همان جریان‌های FLAC هستند که در یک لایه انتقال Ogg بسته‌بندی شده‌اند.
فایل حاصل باید پسوند `.oga\' داشته باشد و همچنان توسط flac قابل
رمزگشایی خواهد بود.
هنگام رمزگشایی، ورودی را وادار می‌کند تا به عنوان Ogg FLAC در نظر گرفته شود.
این ویژگی هنگام هدایت (pipe) ورودی از stdin یا زمانی که نام فایل به
`.oga\' یا `.ogg\' ختم نمی‌شود مفید است.
.TP
\f[B]\-\-serial\-number\f[R]=#
هنگام استفاده با \-\-ogg، شماره سریالی را برای استفاده در اولین جریان
Ogg FLAC مشخص می‌کند که سپس برای هر جریان اضافی یکی به آن افزوده می‌شود.
هنگام کدگذاری اگر شماره سریالی مشخص نشده باشد، flac یک شماره تصادفی برای اولین
جریان استفاده کرده و سپس برای هر جریان بعدی یکی به آن می‌افزاید.
هنگام رمزگشایی اگر شماره‌ای داده نشود، flac از شماره سریال اولین
صفحه استفاده می‌کند.
.PP
\f[B]\-\-force\-aiff\-format\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-force\-rf64\-format\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-force\-wave64\-format\f[R] : برای رمزگشایی: نادیده‌گرفتن قالب
خروجی پیش‌فرض و اجبار خروجی به ترتیب به AIFF/RF64/WAVE64.
اگر نام فایل خروجی (تنظیم‌شده توسط \-o) به ترتیب با پسوندهای
\f[I].aif\f[R] یا \f[I].aiff\f[R]، \f[I].rf64\f[R] و
\f[I].w64\f[R] ختم شود، به این گزینه نیازی نیست.
کدگذار قالب را به صورت خودکار تشخیص داده و این گزینه را نادیده می‌گیرد.
.PP
\f[B]\-\-force\-legacy\-wave\-format\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-force\-extensible\-wave\-format\f[R] : دستور به رمزگشا برای
تولید خروجی فایل WAVE به ترتیب با WAVE_FORMAT_PCM و WAVE_FORMAT_EXTENSIBLE،
که انتخاب پیش‌فرض را لغو می‌کند.
.PP
\f[B]\-\-force\-aiff\-c\-none\-format\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-force\-aiff\-c\-sowt\-format\f[R] : دستور به رمزگشا برای
تولید خروجی فایل AIFF\-C به ترتیب با قالب‌های NONE و sowt.
.TP
\f[B]\-\-force\-raw\-format\f[R]
اجبار ورودی (هنگام کدگذاری) یا خروجی (هنگام رمزگشایی) به اینکه به عنوان نمونه‌های خام
(raw samples) در نظر گرفته شود (حتی اگر نام فایل خلاف آن را نشان دهد)..SS گزینه‌های قالب خام (raw format options)
هنگام کدگذاری از یا رمزگشایی به PCM خام، قالب باید مشخص شود.
.TP
\f[B]\-\-sign\f[R]={signed|unsigned}
علامت نمونه‌ها را مشخص می‌کند.
.TP
\f[B]\-\-endian\f[R]={big|little}
ترتیب بایت‌ها را برای نمونه‌ها مشخص می‌کند.
.TP
\f[B]\-\-channels\f[R]=#
(فقط ورودی) تعداد کانال‌ها را مشخص می‌کند.
کانال‌ها باید درهم‌تنیده (interleaved) و به ترتیبی باشند که در مشخصات قالب FLAC آمده است
(مشخصات قالب را ببینید)؛ کدگذار (/رمزگشا) نمی‌تواند کانال‌ها را
مجدداً مرتب کند.
.TP
\f[B]\-\-bps\f[R]=#
(فقط ورودی) تعداد بیت‌ها بر نمونه را مشخص می‌کند (برای هر کانال: ۱۶ برای CDDA.)
.TP
\f[B]\-\-sample\-rate\f[R]=#
(فقط ورودی) نرخ نمونه‌برداری را مشخص می‌کند (به هرتز.
تنها اعداد صحیح پشتیبانی می‌شوند.)
.TP
\f[B]\-\-input\-size\f[R]=#
(فقط ورودی) اندازه ورودی خام را بر حسب بایت مشخص می‌کند.
این گزینه تنها زمانی اجباری است که کدگذاری از stdin انجام شود و از
گزینه‌هایی استفاده شود که باید از قبل اندازه ورودی را بدانند (مانند \-\-skip،
\-\-until، \-\-cuesheet). اگر جریان ورودی بزرگ‌تر باشد، کدگذار آن را
در اندازه مشخص‌شده قطع می‌کند.
اگر جریان ورودی کوچک‌تر باشد، خطای پایان غیرمنتظره فایل (end\-of\-file)
صادر می‌شود.
.SS گزینه‌های تحلیل (ANALYSIS OPTIONS)
.TP
\f[B]\-\-residual\-text\f[R]
سیگنال باقی‌مانده (residual) را در فایل تحلیل می‌گنجاند.
این کار باعث می‌شود فایل بسیار بزرگ شود، حتی بسیار بزرگ‌تر از فایل
رمزگشایی‌شده.
.TP
\f[B]\-\-residual\-gnuplot\f[R]
برای هر زیرفریم یک فایل gnuplot تولید می‌کند؛ هر فایل شامل توزیع
باقی‌مانده زیرفریم خواهد بود.
این کار فایل‌های بسیار زیادی ایجاد خواهد کرد.
برنامه gnuplot باید به‌صورت جداگانه نصب شود.
.SS گزینه‌های نقیض (NEGATIVE OPTIONS)
موارد زیر گزینه‌ای را که قبلاً مشخص شده است لغو (نفی) می‌کنند:
.PP
\f[B]\-\-no\-adaptive\-mid\-side\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-cued\-seekpoints\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-decode\-through\-errors\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-delete\-input\-file\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-preserve\-modtime\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-keep\-foreign\-metadata\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-exhaustive\-model\-search\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-force\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-lax\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-mid\-side\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-ogg\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-padding\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-qlp\-coeff\-prec\-search\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-replay\-gain\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-residual\-gnuplot\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-residual\-text\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-seektable\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-silent\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-verify\f[R]
.PD 0
.P
.PD
\f[B]\-\-no\-warnings\-as\-errors\f[R].SS "مشخصات اِعمال ReplayGain (ReplayGain application specification)"
گزینهٔ
\-\-apply\-replaygain\-which\-is\-not\-lossless[=<specification>]
مقادیر ReplayGain را هنگام رمزگشایی اِعمال می‌کند.
\f[B]هشدار: این کار بدون اتلاف (Lossless) نیست.
با این گزینه، صوت رمزگشایی‌شده با نسخهٔ اصلی یکسان نخواهد بود.\f[R]
این گزینه برای مثال در سرورهای رسانه‌ای تبدیل کُد (transcoding) که کلاینت از ReplayGain پشتیبانی نمی‌کند، مفید است.
.PP
عبارت <specification> یک نشانه‌گذاری کوتاه برای توصیف نحوهٔ اِعمال ReplayGain است.
تمام عناصر اختیاری هستند \- با مقدار پیش‌فرض 0aLn1 \- اما ترتیب آن‌ها مهم است.
قالب آن بدین صورت است:
.PP
[<preamp>][a|t][l|L][n{0|1|2|3}]
.PP
که در آن پارامترهای زیر استفاده می‌شوند:
.IP \[bu] 2
\f[B]preamp\f[R]: یک عدد ممیز شناور بر حسب dB.
این مقدار به مقدار گین (gain) فعلی افزوده می‌شود.
.IP \[bu] 2
\f[B]a|t\f[R]: مقدار \(aqa\(aq را برای استفاده از گین آلبوم (album gain)، یا \(aqt\(aq را برای استفاده از گین قطعه (track gain) مشخص کنید.
اگر برچسب‌های نوع ترجیحی (آلبوم/قطعه) وجود نداشته باشند اما برچسب‌های نوع دیگر (قطعه/آلبوم) موجود باشند، از آن‌ها استفاده خواهد شد.
.IP \[bu] 2
\f[B]l|L\f[R]: مقدار \(aql\(aq را برای محدود کردن سقف خروجی (peak\-limit) مشخص کنید تا مقدار اوج ReplayGain در مقیاس کامل (full\-scale) باشد.
برای استفاده از یک محدودکنندهٔ سخت (hard limiter) با 6dB که هنگام نزدیک شدن سیگنال به مقیاس کامل وارد عمل می‌شود، مقدار \(aqL\(aq را مشخص کنید.
.IP \[bu] 2
\f[B]n{0|1|2|3}\f[R]: میزان شکل‌دهی نوفه (noise shaping) را تعیین می‌کند.
سنتز ReplayGain در حالت ممیز شناور انجام می‌شود؛ نتیجه پیش از تبدیل مجدد به عدد صحیح دیتر (dither) می‌شود.
این کوانتیزه‌سازی نوفه اضافه می‌کند.
شکل‌دهی نوفه تلاش می‌کند تا نوفه را به جایی منتقل کند که کمتر شنیده شود.
مقدار 0 یعنی بدون شکل‌دهی نوفه، 1 یعنی «کم» (\(aqlow\(aq)، 2 یعنی «متوسط» (\(aqmedium\(aq) و 3 یعنی «زیاد» (\(aqhigh\(aq).
.PP
برای نمونه، مقدار پیش‌فرض 0aLn1 به معنای 0dB preamp، استفاده از گین آلبوم، محدودکنندهٔ سخت 6dB، و شکل‌دهی کمِ نوفه است.
\-\-apply\-replaygain\-which\-is\-not\-lossless=3 به معنای 3dB preamp، استفاده از گین آلبوم، بدون محدودکننده و بدون شکل‌دهی نوفه است.
.PP
ابزار flac برای محاسبات از برچسب‌های ReplayGain استفاده می‌کند.
اگر یک جریان فاقد برچسب‌های لازم باشد یا نتوان آن‌ها را تجزیه کرد، رمزگشایی با یک هشدار ادامه می‌یابد و هیچ ReplayGain ای بر آن جریان اِعمال نمی‌شود.
.SS "مشخصات تصویر (Picture specification)"
این بخش مشخصات استفاده‌شده برای گزینهٔ \f[B]\-\-picture\f[R]
را توصیف می‌کند.
[\f[I]TYPE\f[R]]|[\f[I]MIME\-TYPE\f[R]]|[\f[I]DESCRIPTION\f[R]]|[\f[I]WIDTHxHEIGHTxDEPTH\f[R][/\f[I]COLORS\f[R]]]|\f[I]FILE\f[R]
.PP
پارامتر \f[I]TYPE\f[R] اختیاری است؛ عددی از میان موارد زیر است:
.IP " 0." 4
سایر (Other)
.IP " 1." 4
«آیکون فایل» 32x32 پیکسل (فقط PNG)
.IP " 2." 4
سایر آیکون‌های فایل
.IP " 3." 4
کاور (روی جلد)
.IP " 4." 4
کاور (پشت جلد)
.IP " 5." 4
صفحهٔ بروشور/دفترچه (Leaflet)
.IP " 6." 4
رسانه (مانند طرف برچسب‌دار CD)
.IP " 7." 4
هنرمند اصلی/مجری اصلی/تک‌نواز
.IP " 8." 4
هنرمند/مجری
.IP " 9." 4
رهبر ارکستر
.IP "10." 4
گروه/ارکستر
.IP "11." 4
آهنگساز
.IP "12." 4
ترانه‌سرا/نویسندهٔ متن
.IP "13." 4
محل ضبط
.IP "14." 4
حین ضبط
.IP "15." 4
حین اجرا
.IP "16." 4
تصویر ضبط‌شده از صفحهٔ فیلم/ویدیو
.IP "17." 4
ماهی با رنگ‌های روشن (A bright coloured fish)
.IP "18." 4
تصویرسازی (Illustration)
.IP "19." 4
نشان‌واره/لوگوی گروه یا هنرمند
.IP "20." 4
نشان‌واره/لوگوی ناشر یا استودیو
.PP
مقدار پیش‌فرض 3 (کاور روی جلد) است.
در یک فایل تنها می‌تواند یک تصویر از هر یک از انواع 1 و 2 وجود داشته باشد.
.PP
پارامتر \f[I]MIME\-TYPE\f[R] اختیاری است؛ اگر خالی رها شود، از روی فایل تشخیص داده خواهد شد.
برای بهترین سازگاری با پخش‌کننده‌ها، از تصاویری با نوع MIME از نوع
image/jpeg یا image/png استفاده کنید.
همچنین نوع MIME می‌تواند \-\-> باشد که به این معنی است که FILE در واقع یک URL به یک تصویر است، هرچند این شیوه توصیه نمی‌شود.
.PP
پارامتر \f[I]DESCRIPTION\f[R] اختیاری است؛ پیش‌فرض آن یک رشتهٔ خالی است.
.PP
بخش بعدی اطلاعات تفکیک‌پذیری و رنگ را مشخص می‌کند.
اگر \f[I]MIME\-TYPE\f[R] برابر image/jpeg، image/png یا image/gif باشد، معمولاً می‌توانید این بخش را خالی بگذارید تا از روی فایل تشخیص داده شوند.
در غیر این صورت، باید پهنا بر حسب پیکسل، بلندی بر حسب پیکسل، و عمق رنگ بر حسب بیت\-بر\-پیکسل را مشخص کنید.
اگر تصویر دارای رنگ‌های نمایه‌دار (indexed colors) باشد، باید تعداد رنگ‌های استفاده‌شده را نیز مشخص کنید.
در صورت تعیین دستی، صحت اطلاعات با فایل بررسی نخواهد شد.
.PP
پارامتر \f[I]FILE\f[R] مسیر فایل تصویری برای وارد کردن است، یا اگر نوع MIME برابر با \-\-> باشد، URL مربوطه خواهد بود.
.PP
\f[B]مثال‌های مشخصات:\f[R] عبارت \[lq]|image/jpeg|||../cover.jpg\[rq]
فایل JPEG در مسیر ../cover.jpg را با پیش‌فرض نوع 3 (روی جلد) و توضیح خالی جاسازی می‌کند.
اطلاعات تفکیک‌پذیری و رنگ از خود فایل خوانده می‌شود.
عبارت \[lq]4|\-\->|CD|320x300x24/173|http://blah.blah/backcover.tiff\[rq]
نشانی اینترنتی (URL) داده‌شده را با نوع 4 (پشت جلد)، توضیحات \[lq]CD\[rq]، و تفکیک‌پذیری دستی مشخص‌شدهٔ 320x300، عمق رنگ ۲۴ بیت\-بر\-پیکسل، و ۱۷۳ رنگ جاسازی خواهد کرد.
فایل موجود در URL بارگیری نخواهد شد؛ بلکه خود URL در بلوک متادیتای PICTURE ذخیره می‌شود..SS "توابع پنجره‌بندی (Apodization functions)"
برای بهبود تحلیل LPC، داده‌های صوتی پنجره‌بندی (windowed) می‌شوند.
گزینه \f[B]\-A\f[R] تابع یا توابع پنجره‌بندی (apodization) مشخص‌شده را به جای مقدار پیش‌فرض (که \[lq]tukey(5e\-1)\[rq] است، اگرچه در پیش‌تنظیم‌های \-6 تا \-8 تفاوت دارد) اعمال می‌کند.
مشخص کردن یک تابع بیشتر عملاً به این معناست که برای هر زیرفریم (subframe)، وزن‌دهی دیگری روی داده‌ها آزمایش شود تا مشخص گردد آیا به تولید زیرفریم کدگذاری‌شده کوچک‌تری منجر می‌شود یا خیر.
مشخص کردن چندین تابع زمان‌بر است و معمولاً با بازدهی رو به کاهش در بهبود فشرده‌سازی همراه خواهد بود.
.PP
توابع subdivide_tukey(\f[I]N\f[R]) (در ادامه ببینید) که در پیش‌تنظیم‌های \-6 تا \-8 استفاده می‌شوند، به منظور استفاده مجدد از محاسبات برای افزایش سرعت در مقایسه با چندین تابع مستقل توسعه داده شده‌اند.
حتی در این حالت نیز مقادیر بالا مانند \f[I]N\f[R]>4 یا 5، اغلب کارایی کمتری نسبت به گزینه‌های دیگری که پرهزینه محسوب می‌شوند (مانند گزینه کندتر \-p) خواهند داشت؛ هرچند نتایج بسته به نوع سیگنال متفاوت است.
.PP
حداکثر ۳۲ تابع را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با کاما و/یا گزینه‌های \f[B]\-A\f[R] مجزا مشخص کرد.
هر تابعی که به نادرستی مشخص شده باشد، بدون هیچ هشداری نادیده گرفته می‌شود.
بسته به شل (shell) مورد استفاده، ممکن است قرار دادن تابعی که آرگومان می‌گیرد (و دارای پرانتز است) درون نقل‌قول ضروری باشد.
در حال حاضر توابع زیر پیاده‌سازی شده‌اند: bartlett،
bartlett_hann، blackman، blackman_harris_4term_92db، connes، flattop،
gauss(\f[I]STDDEV\f[R])، hamming، hann، kaiser_bessel، nuttall،
rectangle، triangle، tukey(\f[I]P\f[R])،
partial_tukey(\f[I]N\f[R][/\f[I]OV\f[R][/\f[I]P\f[R]]])،
punchout_tukey(\f[I]N\f[R][/\f[I]OV\f[R][/\f[I]P\f[R]]])،
subdivide_tukey(\f[I]N\f[R][/\f[I]P\f[R]])، welch.
.PP
برای پارامترهای \f[I]P\f[R]، \f[I]STDDEV\f[R] و \f[I]OV\f[R] نماد علمی پشتیبانی می‌شود؛ مانند\  tukey(5e\-1).
در غیر این صورت، ممیز اعشاری باید با لوکال (locale) سیستم سازگار باشد؛ برای مثال بسته به سیستم شما tukey(0.5) یا tukey(0,5).
.IP \[bu] 2
برای gauss(\f[I]STDDEV\f[R])، مقدار \f[I]STDDEV\f[R] انحراف معیار است (0<\f[I]STDDEV\f[R]<=5e\-1).
.IP \[bu] 2
برای tukey(\f[I]P\f[R])، مقدار \f[I]P\f[R] (بین 0 و 1) کسری از پنجره را مشخص می‌کند که دارای شیب کسینوسی (cosine-tapered) است؛ \f[I]P\f[R]=0 معادل \[lq]rectangle\[rq] و \f[I]P\f[R]=1 معادل \[lq]hann\[rq] است.
.IP \[bu] 2
توابع partial_tukey(\f[I]N\f[R]) و punchout_tukey(\f[I]N\f[R]) تا حد زیادی با تابع باصرفه‌تر subdivide_tukey(\f[I]N\f[R]) از نظر زمان، منسوخ شده‌اند (مورد بعدی را ببینید).
آن‌ها \f[I]N\f[R] تابع تولید می‌کنند که هر یک بخشی از هر بلوک را در بر می‌گیرد.
آرگومان‌های اختیاری شامل هم‌پوشانی \f[I]OV\f[R] (<1، می‌تواند منفی باشد)، برای مثال partial_tukey(