اطلاعات عمومی برنامه (Generic program information)

-h, --help

نمایش یک پیام راهنمای کوتاه و خروج.

-V, --version

نمایش اطلاعات نسخه و خروج.

حالت کاری (Operating mode)

-f, --fuzzing=mode

انتخاب نحوه فاز شدن ورودی. مقادیر معتبر برای mode عبارتند از:

مقدار پیش‌فرض برای mode برابر xor است.

-O, --opmode=mode

استفاده از حالت کاری mode. مقادیر معتبر برای mode عبارتند از:

مقدار پیش‌فرض برای mode برابر preload است. حالت copy روی بسترهایی که از تزریق پیونددهنده پویا پشتیبانی نمی‌کنند، مثلاً هنگام فاز کردن یک برنامه Cocoa در Mac OS X، کاربرد دارد.

-s, --seed=seed

-s, --seed=start:

-s, --seed=start:stop

تعیین بذر تصادفی (seed) مورد استفاده برای فازینگ، یا بازه‌ای از بذرهای تصادفی. اجرای دوبار zzuf با یک بذر تصادفی یکسان، فایل‌ها را دقیقاً به همان روش فاز می‌کند؛ حتی اگر برنامه هدف متفاوت باشد. هدف از این قابلیت، استفاده از ابزارهای ساده‌ای مانند cat یا cp برای تولید فایلی است که موجب فروپاشی (crash) برنامه هدف می‌شود.

اگر یک بازه مشخص شود، zzuf برنامه را چندین بار، هر بار با یک بذر متفاوت اجرا کرده و رفتار هر بار اجرا را گزارش می‌کند. اگر پس از علامت ‘:’ هیچ مقدار ‘stop’ تعیین نشود، zzuf مقدار بذر را تا بی‌نهایت افزایش می‌دهد.

-r, --ratio=ratio

-r, --ratio=min:max

تعیین نسبت بیت‌هایی که باید به صورت تصادفی فاز شوند. مقدار 0 هیچ چیزی را فاز نمی‌کند. مقدار 0.05 به میزان ۵٪ از بیت‌های فایل‌های باز شده را فاز می‌کند. مقدار 1.0 یا بیشتر تمام بایت‌ها را فاز خواهد کرد که از نظر تئوری داده‌های فایل‌های ورودی را از داده‌های کاملاً تصادفی غیرقابل‌تشخیص می‌کند. نسبت پیش‌فرض فازینگ 0.004 است (فاز کردن ۰٫۴٪ از بیت‌های فایل‌ها).

همچنین می‌توان یک بازه تعیین کرد. در این صورت، zzuf مقادیر نسبت را از درون بازه انتخاب خواهد کرد. این انتخاب قطعی است و تنها به حدود بازه و بذر فعلی بستگی دارد.

-A, --autoinc

افزایش یک واحدی بذر تصادفی در هر بار باز شدن یک فایل جدید. این گزینه تنها زمانی لازم است که انتظار می‌رود یک نمونه از برنامه، یک فایل را چندین بار باز کند و شما بخواهید هر بار با یک بذر متفاوت آزموده شود..SS "خروجی (Output)"

-d, --debug

فعال‌سازی نمایش پیام‌های اشکال‌زدایی (دیباگ). می‌تواند چندین بار برای افزایش پرگویی و جزئیات مشخص شود.

-q, --quiet

پنهان کردن خروجی برنامه‌ی تحت فاز (fuzzed). این گزینه زمانی مفید است که برنامه خروجی بسیار پرحجمی دارد اما تنها کد خروج یا وضعیت سیگنال دریافت شده برای شما مفید است.

-v, --verbose

چاپ اطلاعات در طول اجرا، مانند seed فعلی، اینکه چه فرایندهایی اجرا می‌شوند، وضعیت خروج آن‌ها، و غیره.

-m, --md5

به جای نمایش خروجی استاندارد برنامه، تنها خلاصه (digest) ام‌دی۵ آن را در خروجی استاندارد zzuf چاپ می‌کند. کانال خطای استاندارد دست‌نخورده باقی می‌ماند. پرچم -X را نیز ببینید.

-X, --hex

تبدیل خروجی استاندارد برنامه‌ی تحت فاز به مبنای ۱۶ (هگزادسیمال). کانال خطای استاندارد دست‌نخورده باقی می‌ماند. پرچم -m را نیز ببینید.

کنترل فرایند (Process control)

-B, --max-bytes=n

توقف خودکار پس از خروجی دادن n بایت.

این گزینه یا فرایندهای فرزندی را که بیش از n بایت روی کانال‌های خروجی استاندارد و خطای استاندارد بنویسند پایان می‌دهد، یا در صورتی که برنامه‌ای تحت فاز نباشد، خواندن از ورودی استاندارد را متوقف می‌کند.

این ویژگی برای تشخیص حلقه‌های بی‌نهایت مفید است. پرچم‌های -U و -T را نیز ببینید.

-C, --max-crashes=n

توقف ایجاد انشعاب (forking) هنگامی که دست‌کم n فرزند دچار فروپاشی (crash) شوند. مقدار پیش‌فرض ۱ است، به این معنی که zzuf به محض کرش کردن یک فرزند متوقف می‌شود. مقدار ۰ به zzuf می‌گوید که هرگز متوقف نشود.

توجه داشته باشید که zzuf پس از رسیدن به n، فرزندان باقی‌مانده را از بین نمی‌برد. برای اطمینان از اینکه فرایندها تا ابد باقی نمانند، پرچم -U را ببینید.

فرایندی دچار کرش تلقی می‌شود که هر سیگنالی (مانند، اما نه محدود به، SIGSEGV) باعث خروج آن شده باشد. اگر پرچم -x استفاده شود، این مورد فرایندهایی را که با وضعیت غیر صفر خارج می‌شوند نیز شامل خواهد شد.

این گزینه تنها زمانی کاربرد دارد که پرچم -s همراه با یک آرگومان بازه (range) استفاده شود. پرچم -t را نیز ببینید.

-D, --delay=delay

بیش از یک فرایند در هر delay ثانیه اجرا نشود. این گزینه باید همراه با -j استفاده شود تا از بمب‌های فورک (fork bombs) جلوگیری به عمل آید.

-j, --jobs=jobs

تعیین تعداد فرزندان همزمانی که می‌توانند اجرا شوند. به طور پیش‌فرض، zzuf در هر زمان تنها یک فرایند را اجرا می‌کند.

این گزینه تنها زمانی کاربرد دارد که پرچم -s همراه با یک آرگومان بازه استفاده شود. پرچم -D را نیز ببینید.

-M, --max-memory=mebibytes

تعیین حداکثر میزان حافظه بر حسب مبی‌بایت (۱ MiB = ۱٬۰۴۸٬۵۷۶ بایت) که فرزندان مجاز به تخصیص آن هستند. این گزینه برای تشخیص حلقه‌های بی‌نهایتی که حافظه زیادی مصرف می‌کنند مفید است.

این مقدار باید به اندازه کافی بالا تنظیم شود تا تداخلی با عملکرد عادی برنامه نداشته باشد. به طور پیش‌فرض، برای جلوگیری از مبادله تصادفی و بیش از حد حافظه (excessive swapping)، روی 1024 MiB تنظیم شده است. برای غیرفعال کردن محدودیت، حداکثر مصرف حافظه را روی -1 قرار دهید.

ابزار zzuf از فراخوانی setrlimit() برای تنظیم محدودیت‌های مصرف حافظه استفاده می‌کند و به توانایی سیستم‌عامل در اعمال چنین محدودیت‌هایی متکی است.

-S, --signal

جلوگیری از نصب گرداننده‌های سیگنال (signal handlers) توسط فرزندان برای سیگنال‌هایی که معمولاً باعث ایجاد core dump می‌شوند. این سیگنال‌ها عبارتند از: SIGABRT، SIGFPE، SIGILL، SIGQUIT، SIGSEGV، SIGTRAP و در صورت موجود بودن در بستری که برنامه اجرا می‌شود، SIGSYS، SIGEMT، SIGBUS، SIGXCPU و SIGXFSZ. برنامه به جای فراخوانی گرداننده سیگنال، به سادگی دچار کرش خواهد شد. اگر خواهان تخلیه حافظه (core dump) نیستید، باید با دستور limit coredumpsize محدودیت‌های مناسب را تنظیم کنید. برای چگونگی تعیین این محدودیت‌ها، مستندات پوسته (shell) خود را ببینید.

-t, --max-time=n

توقف ایجاد انشعاب پس از n ثانیه. به طور پیش‌فرض، zzuf تا زمانی که به پایان بازه seed برسد اجرا می‌شود.

توجه داشته باشید که zzuf پس از رسیدن به n ثانیه، فرزندان باقی‌مانده را از بین نمی‌برد. برای اطمینان از اینکه فرایندها تا ابد باقی نمانند، پرچم -U را ببینید.

این گزینه تنها زمانی کاربرد دارد که پرچم -s همراه با یک آرگومان بازه استفاده شود. پرچم -C را نیز ببینید.

-T, --max-cputime=n

پایان دادن خودکار به فرایندهای فرزندی که بیش از n ثانیه از زمان پردازنده (CPU time) استفاده می‌کنند.

ابزار zzuf از فراخوانی setrlimit() برای اعمال محدودیت‌های مصرف پردازنده استفاده می‌کند و به توانایی سیستم‌عامل در اعمال چنین محدودیت‌هایی متکی است. اگر سیستم سیگنال‌های SIGXCPU را ارسال کند و برنامه آن سیگنال را دریافت و مدیریت کند، پس از ۵ ثانیه یک سیگنال SIGKILL دریافت خواهد کرد.

این گزینه دقیق‌تر از -U است زیرا رفتار آن باید مستقل از بار سیستم باشد، اما فرایندهایی را که در فراخوانی‌های بی‌پایان select() گیر افتاده‌اند تشخیص نمی‌دهد زیرا زمان پردازنده بسیار کمی مصرف می‌کنند. پرچم‌های -B و -U را نیز ببینید.

-U, --max-usertime=n

پایان دادن خودکار به فرایندهای فرزندی که بیش از n ثانیه اجرا شوند. این گزینه برای تشخیص حلقه‌های بی‌نهایت یا فرایندهای گیر افتاده در موقعیت‌های دیگر مفید است. پرچم‌های -B و -T را نیز ببینید.

-x, --check-exit

گزارش فرایندهایی که با وضعیتی غیر صفر خارج می‌شوند. به طور پیش‌فرض تنها فرایندهایی که به دلیل سیگنال دچار کرش شده‌اند گزارش می‌شوند..SS "پالایش (Filtering)"

-a, --allow=list

تنها ورودی شبکه را برای IPهای موجود در list فاز می‌کند؛ list فهرستی از آدرس‌های IP است که با کاما از یکدیگر جدا شده‌اند. اگر فهرست با ! آغاز شود، مفهوم پرچم معکوس شده و تمام آدرس‌ها به‌جز موارد موجود در فهرست، فاز می‌شوند.

در حال حاضر، این پرچم تنها آدرس‌های INET (IPv4) را پشتیبانی می‌کند.

این گزینه مستلزم آن است که فازینگ شبکه با استفاده از -n فعال شده باشد.

-b, --bytes=ranges

محدود کردن فازینگ به بایت‌هایی که آفست آن‌ها در فایل درون ranges قرار دارد.

مقادیر بازه از صفر آغاز می‌شوند و شامل دو سر بازه هستند. میان مقادیر بازه از خط پیوند و میان بازه‌ها از کاما استفاده کنید. اگر بخش سمت راست یک بازه حذف شود، به معنای انتهای فایل است. برای نمونه، جهت محدود کردن فازینگ به بایت‌های ۰، ۳، ۴، ۵ و همهٔ بایت‌های پس از آفست ۳۱، از ‘-b0,3-5,31-’ استفاده کنید.

این گزینه برای دست‌نخورده نگه‌داشتن سرایندهای فایل یا خراب‌سازی کنترل‌شدهٔ تنها بخشی خاص از یک فایل کاربرد دارد.

-c, --cmdline

تنها فایل‌هایی را فاز می‌کند که نام آن‌ها در خط فرمان برنامهٔ هدف مشخص شده باشد. این در اصل یک میانبر است تا از مشخص کردن دوبارهٔ آرگومان جلوگیری شود:

zzuf -c cat file.txt

دارای همان اثری است که

zzuf -I '^file\.txt$' cat file.txt

برای اطلاعات بیشتر پیرامون محدود کردن فازینگ به فایل‌های مشخص، پرچم -I را ببینید.

-E, --exclude=regex

فایل‌هایی را که نام آن‌ها با عبارت باقاعدهٔ regex مطابقت دارد، فاز نمی‌کند. این گزینه نسبت به هر چیزی که توسط پرچم -I تعیین شده باشد ارجحیت دارد. برای نمونه در حالتی از این گزینه استفاده کنید که مطمئن نیستید برنامه‌تان چه فایل‌هایی را خواهد خواند و نمی‌خواهید فایل‌های درون دایرکتوری /etc فاز شوند.

می‌توان چندین پرچم -E را مشخص کرد، که در این صورت فایل‌های منطبق با هر یک از عبارت‌های باقاعده نادیده گرفته خواهند شد.

-i, --stdin

فاز کردن ورودی استاندارد برنامه. به‌طور پیش‌فرض، zzuf تنها فایل‌ها را فاز می‌کند.

-I, --include=regex

تنها فایل‌هایی را فاز می‌کند که نام آن‌ها با عبارت باقاعدهٔ regex مطابقت دارد. برای نمونه هنگامی از این گزینه استفاده کنید که برنامهٔ شما در زمان راه‌اندازی فایل‌های پیکربندی را می‌خواند و تنها می‌خواهید فایل‌های مشخصی فاز شوند.

می‌توان چندین پرچم -I را مشخص کرد، که در این حالت فایل‌های منطبق با هر یک از عبارت‌های باقاعده فاز خواهند شد. همچنین پرچم -c را ببینید.

-l, --list=list

انتخاب دست‌چین‌شدهٔ فهرستی از توصیف‌گرهای فایل (file descriptors) که فاز می‌شوند. توصیف‌گر Nام تنها در صورتی واقعاً فاز خواهد شد که N در list باشد.

مقادیر از ۱ آغاز می‌شوند و بازه‌ها فراگیر هستند. میان مقادیر از خط پیوند و میان بازه‌ها از کاما استفاده کنید. اگر بخش سمت راست یک بازه درج نشود، به معنای تمام توصیف‌گرهای فایل بعدی است. برای نمونه، جهت محدود کردن فازینگ به نخستین توصیف‌گر بازشده و تمام توصیف‌گرها از دهمی به بعد، از ‘-l1,10-’ استفاده کنید.

توجه داشته باشید که این گزینه تنها بر توصیف‌گرهای فایلی اثر می‌گذارد که در غیر این صورت فاز می‌شدند. حتی اگر در آغاز برنامه ۱۰ توصیف‌گر فقط‌نوشتنی (write-only) باز شوند، تنها توصیف‌گر بعدی دارای پرچم خواندن (read)، نخستین موردی خواهد بود که پرچم -l آن را به شمار می‌آورد.

-P, --protect=list

محافظت از فهرستی از نویسه‌ها به گونه‌ای که اگر در داده‌های ورودی ظاهر شوند که معمولاً فاز می‌شدند، بدون تغییر باقی بمانند.

نویسه‌ها در list می‌توانند به صورت لفظی یا از طریق دنباله‌های گریز بیان شوند. دنباله‌هایی که توسط zzuf تفسیر می‌شوند عبارتند از:

می‌توانید برای مشخص کردن بازه‌ها از ‘-’ استفاده کنید. برای نمونه، جهت محافظت از تمام بایت‌ها از ‘\001’ تا ‘/’، از ‘-P '\001-/'’ استفاده کنید.

پیامد آماری این گزینه نباید نادیده گرفته شود: چنانچه نویسه‌ها محافظت شوند، اثر پرچم ‘-r’ بسته به داده‌هایی که فاز می‌شوند متغیر خواهد بود. برای نمونه، درخواست برای فاز کردن ۱٪ از بیت‌های ورودی (-r0.01) و محافظت از نویسه‌های کوچک لاتین (-P a-z)، منجر به نسبت میانگین فازینگ واقعیِ ۰٫۹٪ برای داده‌های کاملاً تصادفی، ۰٫۳٪ برای داده‌های تصادفی ASCII و ۰٫۲٪ برای متن استاندارد انگلیسی خواهد شد.

همچنین پرچم -R را ببینید.

-R, --refuse=list

رد کردن فهرستی از نویسه‌ها از طریق فاز نکردن بایت‌هایی که در غیر این صورت به نویسه‌ای موجود در list تبدیل می‌شدند. اگر بایت اصلی از ابتدا درون list بوده باشد، این گزینه مانع از حضور آن نویسه در خروجی نمی‌شود.

برای توضیحات مربوط به list، گزینهٔ -P را ببینید..SS "شبکه (Network)"

-n, --network

ورودی شبکه برنامه را فاز (fuzz) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض zzuf فقط فایل‌ها را فاز می‌کند.

تنها اتصال‌های INET (IPv4) و INET6 (IPv6) فاز می‌شوند. سایر خانواده‌های پروتکل هنوز پشتیبانی نمی‌شوند.

-p, --ports=ranges

تنها پورت‌های شبکه‌ای را فاز می‌کند که در ranges قرار دارند. به‌طور پیش‌فرض zzuf تمام پورت‌ها را فاز می‌کند. اگر سوکت در حال شنود (listening) باشد پورت در نظر گرفته‌شده پورت شنود است و اگر سوکت در حال اتصال (connecting) باشد پورت مقصد است؛ زیرا در اکثر مواقع نمی‌توان پورت مبدأ را پیش‌بینی کرد.

مقادیر بازه از صفر آغاز می‌شوند و شامل خود مقادیر نیز هستند. از خط تیره بین مقادیر بازه و از ویرگول بین بازه‌ها استفاده کنید. اگر بخش سمت راست یک بازه حذف شود، به معنای انتهای فایل است. برای نمونه، جهت محدود کردن فازینگ به پورت‌های HTTP و HTTPS و تمام پورت‌های غیرممتاز (unprivileged)، از ‘-p80,443,1024-’ استفاده کنید.

این گزینه نیازمند فعال بودن فازینگ شبکه با استفاده از -n است.