MKFONTDIR(1) General Commands Manual MKFONTDIR(1)

mkfontdir - ایجاد نمایه‌ای از فایل‌های فونت X در یک دایرکتوری

mkfontdir [-n] [-x suffix] [-r] [-p prefix] [-e encoding-directory-name] ... [--] [directory-name ... ]

به ازای هر آرگومان دایرکتوری، mkfontdir تمام فایل‌های فونت موجود در آن دایرکتوری را خوانده و ویژگی‌هایی با نام "FONT"، یا (در صورت عدم یافتن) نام فایل بدون پسوند آن را جستجو می‌کند. این نام‌ها به حروف کوچک تبدیل شده و به‌عنوان نام فونت به همراه نام فایل فونت، در فایل "fonts.dir" در همان دایرکتوری نوشته می‌شوند. کارساز X و کارساز فونت از "fonts.dir" برای یافتن فایل‌های فونت استفاده می‌کنند.

انواع فایل‌های فونتی که توسط mkfontdir خوانده می‌شوند به پارامترهای پیکربندی بستگی دارد، اما معمولاً شامل PCF (با پسوند ".pcf")، SNF (با پسوند ".snf") و BDF (با پسوند ".bdf") است. اگر یک فونت در چندین قالب موجود باشد، mkfontdir ابتدا PCF، سپس SNF و در نهایت BDF را انتخاب خواهد کرد.

سطر اول fonts.dir تعداد فونت‌های موجود در فایل را مشخص می‌کند. سطرهای باقی‌مانده خود فونت‌ها را، هر کدام در یک سطر، در دو ستون فهرست می‌کنند. ابتدا نام فایل فونت، و به دنبال آن یک فاصله و سپس نام فونت قرار می‌گیرد.

از آنجا که فایل‌های فونت مقیاس‌پذیر معمولاً شامل نام فونت X نیستند، فایل "fonts.scale" می‌تواند برای نام‌گذاری فونت‌های مقیاس‌پذیر در دایرکتوری استفاده شود. فونت‌های فهرست‌شده در آن توسط mkfontdir در fonts.dir کپی می‌شوند. فایل "fonts.scale" قالبی مشابه با فایل "fonts.dir" دارد و می‌تواند با برنامه mkfontscale(1) ایجاد شود.

فایل "fonts.alias" که می‌تواند در هر دایرکتوری از مسیر فونت (font-path) قرار گیرد، برای نگاشت نام‌های جدید به فونت‌های موجود استفاده می‌شود و باید به صورت دستی ویرایش شود. قالب آن دو ستون جداشده با نویسه فاصله است؛ ستون اول شامل نام‌های مستعار و ستون دوم شامل الگوهای نام فونت است. سطرهایی که با "!" شروع می‌شوند توضیحات بوده و نادیده گرفته می‌شوند.

اگر نه نام مستعار و نه مقدار، فیلدهای اندازه نام فونت را مشخص نکنند، این یک نام مستعار مقیاس‌پذیر خواهد بود. نام فونتی با هر اندازه‌ای که با این نام مستعار مطابقت داشته باشد، به همان اندازه از فونتی که نام مستعار به آن ارجاع می‌دهد نگاشت خواهد شد.

هنگامی که یک نام مستعار فونت استفاده می‌شود، نامی که به آن ارجاع دارد به شیوه معمول، با بررسی نوبتی هر دایرکتوری فونت جستجو می‌شود. این بدین معنی است که نیازی نیست نام‌های مستعار به فونت‌های موجود در همان دایرکتوریِ فایل نام مستعار ارجاع دهند.

برای قرار دادن فاصله در هر نام، کافی است آن را درون علامت نقل‌قول دوتایی قرار دهید؛ برای قرار دادن خود علامت نقل‌قول دوتایی (یا هر نویسه دیگر)، پیش از آن یک ممیز وارو (بک‌اسلش) اضافه کنید:

"magic-alias with spaces"	"\"font name\" with quotes"
regular-alias			fixed

اگر رشته "FILE_NAMES_ALIASES" به تنهایی در یک سطر قرار گیرد، هر نام فایل در دایرکتوری (بدون پسوند آن) به‌عنوان یک نام مستعار برای آن فونت استفاده خواهد شد.

گزینه -e می‌تواند برای مشخص کردن یک دایرکتوری حاوی فایل‌های کدگذاری استفاده شود. هر دایرکتوری از این دست برای یافتن فایل‌های کدگذاری پویش می‌شود و فهرست آن‌ها سپس در یک فایل "encodings.dir" در هر دایرکتوری فونت نوشته می‌شود. فایل "encodings.dir" توسط کارساز برای یافتن اطلاعات کدگذاری استفاده می‌شود.

فایل "encodings.dir" قالبی مشابه با "fonts.dir" دارد. این فایل نام‌های کدگذاری (رشته‌هایی با ساختار CHARSET_REGISTRY-CHARSET_ENCODING ) را به نام فایل‌های کدگذاری نگاشت می‌کند.

گزینه‌های زیر پشتیبانی می‌شوند:

یک دایرکتوری حاوی فایل‌های کدگذاری را مشخص می‌کند. گزینه -e می‌تواند چندین بار مشخص شود و تمام دایرکتوری‌های مشخص‌شده خوانده خواهند شد. ترتیب ورودی‌ها حائز اهمیت است، زیرا کدگذاری‌های یافت‌شده در دایرکتوری‌های قبلی بر دایرکتوری‌های بعدی اولویت دارند؛ فایل‌های کدگذاری در یک دایرکتوری بر اساس اولویت نسخه‌های فشرده‌شده تفکیک می‌شوند.
دایرکتوری را برای فونت‌ها پویش نکرده و فایل‌های دایرکتوری فونت را نمی‌نویسد. این گزینه تنها در زمان تولید دایرکتوری‌های کدگذاری مفید است.
پیشوندی را مشخص می‌کند که هنگام نوشتن نام مسیر فایل‌های کدگذاری در فایل "encodings.dir"، به ابتدای آن‌ها اضافه می‌شود. این پیشوند عیناً افزوده می‌شود. اگر بین پیشوند و نام مسیرها به یک `/' نیاز باشد، باید به طور صریح به عنوان بخشی از پیشوند ارائه گردد.
هنگام نوشتن فایل "encodings.dir"، دایرکتوری‌های غیرمطلقِ کدگذاری را در قالب نسبی خود نگه می‌دارد. رفتار پیش‌فرض این است که دایرکتوری‌های نسبی کدگذاری با افزودن مسیر دایرکتوری جاری به ابتدای آن‌ها، به مسیرهای مطلق تبدیل شوند. جایگاه قرارگیری این گزینه حائز اهمیت است، زیرا تنها بر گزینه‌های -e بعدی اعمال می‌شود.
فایل‌های فونت از نوع suffix را نادیده می‌گیرد.
--
پایان گزینه‌ها.

فهرست فونت‌های موجود در دایرکتوری و فایل‌هایی که این فونت‌ها در آن‌ها ذخیره شده‌اند. توسط mkfontdir ایجاد می‌شود. هربار که مسیر فونت تنظیم شود، توسط کارساز X و کارساز فونت خوانده می‌شود (نگاه کنید به xset(1)).
فهرست فونت‌های مقیاس‌پذیر در دایرکتوری. محتویات آن توسط mkfontdir در fonts.dir کپی می‌شود. می‌تواند با mkfontscale(1) ایجاد شود.
فهرست نام‌های مستعار فونت‌ها. هربار که مسیر فونت تنظیم شود، توسط کارساز X و کارساز فونت خوانده می‌شود (نگاه کنید به xset(1)).
فهرست کدگذاری‌های شناخته‌شده و فایل‌هایی که در آن‌ها ذخیره شده‌اند. توسط mkfontdir ایجاد می‌شود. هربار که فونتی با مجموعه نویسه (charset) نامشخص باز شود، توسط کارساز X و کارساز فونت خوانده می‌شود.

X(7), Xserver(1), mkfontscale(1), xfs(1), xset(1)

mkfontscale 1.2.4 X Version 11