نام (NAME)

winebuild - ابزار ساخت dll واین

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

winebuild [options] [inputfile...]

توضیحات (DESCRIPTION)

winebuild فایل‌های اسمبلی لازم برای ساخت یک dll واین را تولید می‌کند، که در اصل یک dll ویندوز ۳۲بیتی (Win32) کپسوله‌شده درون یک کتابخانه یونیکس است.

winebuild بسته به این که چه نوع فایلی برای تولید از آن خواسته شده است، حالت‌های متفاوتی دارد. حالت مورد نظر توسط یکی از گزینه‌های حالت که در ادامه آمده‌اند مشخص می‌شود. علاوه بر گزینه حالت، گزینه‌های خط فرمان متنوع دیگری نیز می‌توانند تعیین شوند، همان‌طور که در بخش گزینه‌ها (OPTIONS) توضیح داده شده است.

گزینه‌های حالت (MODE OPTIONS)

شما باید دقیقاً یکی از گزینه‌های زیر را تعیین کنید، بسته به این که می‌خواهید winebuild چه چیزی را تولید کند.

--dll

ساخت یک فایل اسمبلی از روی یک فایل .spec (برای جزئیات به بخش SPEC FILE SYNTAX مراجعه کنید)، یا از روی یک فایل استاندارد .def ویندوز. فایل .spec/.def توسط گزینه -E مشخص می‌شود. فایل حاصل باید اسمبلی شده و به دیگر فایل‌های شیء پیوند داده شود تا یک dll واین کاربردی و اجرایی ساخته شود. در این حالت، input files باید فهرستی از تمامی فایل‌های شیء باشد که در dll نهایی پیوند می‌خورند، تا به winebuild اجازه دهد فهرست تمامی نمادهای تعریف‌نشده‌ای که باید از دیگر dllها وارد شوند را دریافت کند.

--exe

ساخت یک فایل اسمبلی برای یک فایل اجرایی. این حالت اساساً همانند حالت --dll است، به جز اینکه نیازی به فایل .spec/.def به عنوان ورودی ندارد، زیرا یک فایل اجرایی نیازی به صادر کردن توابع ندارد. با این حال برخی فایل‌های اجرایی توابعی را صادر می‌کنند، و برای آن‌ها یک فایل .spec/.def می‌تواند از طریق گزینه -E تعیین شود. نام فایل اجرایی از روی نام فایل .spec/.def در صورت وجود برداشته می‌شود، یا به صراحت از طریق گزینه -F تعیین می‌گردد. فایل حاصل باید اسمبلی شده و به دیگر فایل‌های شیء پیوند داده شود تا یک فایل اجرایی واین کارآمد ساخته شود، و تمامی فایل‌های شیء دیگر باید به عنوان input files فهرست شوند.

--def

ساخت یک فایل .def از روی یک فایل spec. فایل .spec از طریق گزینه -E تعیین می‌شود. این گزینه هنگام ساخت dllها با یک کامپایلر PE (Win32) استفاده می‌شود.

--implib

ساخت یک کتابخانه واردسازی .a از روی یک فایل spec. فایل .spec از طریق گزینه -E تعیین می‌شود. اگر نام کتابخانه خروجی به .delay.a ختم شود، یک کتابخانه واردسازی با تأخیر ساخته می‌شود.

--staticlib

ساخت یک کتابخانه ایستا .a از روی فایل‌های شیء.

--resources

تولید یک فایل .o حاوی تمامی منابع ورودی. این گزینه هنگام ساخت با یک کامپایلر PE مفید است، زیرا ابزارهای binutils در PE نمی‌توانند چند فایل منبع را به عنوان ورودی اداره کنند. برای یک ساخت استاندارد یونیکس، فایل‌های منبع هنگام ساخت فایل spec به طور خودکار گنجانده می‌شوند، بنابراین نیازی به یک فایل واسط .o نیست.

--builtin

علامت‌گذاری یک ماژول PE به عنوان ماژول داخلی واین، با افزودن رشته شناسه "Wine builtin DLL" بعد از هدر DOS.

--fixup-ctors

اصلاح سازنده‌ها پس از ساخته شدن یک ماژول. این کار باید روی ماژول نهایی .so انجام شود اگر کد آن شامل سازنده‌ها باشد، تا تضمین شود که واین پیش از اجرای سازنده‌ها فرصت مقداردهی اولیه ماژول را دارد.

گزینه‌ها (OPTIONS)

--as-cmd=as-command

دستور مورد استفاده برای کامپایل فایل‌های اسمبلی را تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض as است.

-b, --target=cpu-manufacturer[-kernel]-os

پردازنده و پلتفرم مقصد را که کد تولیدشده بر روی آن ساخته خواهد شد تعیین می‌کند. مشخصات مقصد در قالب استاندارد autoconf است، همان‌گونه که توسط config.sub برگردانده می‌شود.

-B directory

دایرکتوری را به مسیر جستجو برای ابزارهای مختلف binutils مانند as، nm و ld اضافه می‌کند.

--cc-cmd=cc-command

کامپایلر C مورد استفاده برای کامپایل فایل‌های اسمبلی را تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض استفاده از اسمبلر مشخص‌شده با --as-cmd است.

--data-only

ماژولی می‌سازد که تنها شامل داده‌ها و منابع بوده و هیچ کد اجرایی ندارد. با این گزینه، winebuild به جای یک فایل اسمبلی یا شیء، مستقیماً یک فایل PE خروجی می‌دهد.

-d, --delay-lib=name

حالت واردسازی با تأخیر را برای کتابخانه تعیین‌شده تنظیم می‌کند، که باید یکی از کتابخانه‌های واردشده با گزینه -l باشد. حالت تأخیری به این معنی است که کتابخانه تا زمانی که تابعی که از آن وارد شده است واقعاً فراخوانی نشود، بارگذاری نخواهد شد.

-D symbol

برای سازگاری با کامپایلر C نادیده گرفته می‌شود.

--disable-dynamicbase

تصادفی‌سازی چیدمان فضای آدرس (ASLR) را در تصویر اجرایی غیرفعال می‌کند. پیش‌فرض 'ASLR' فعال است.

-e, --entry=function

تابع نقطه ورود ماژول را تعیین می‌کند؛ در صورت عدم تعیین، پیش‌فرض DllMain برای dllها، و main برای فایل‌های اجرایی است (اگر main استاندارد C تعریف نشده باشد، WinMain به جای آن استفاده می‌شود). این فقط برای ماژول‌های Win32 معتبر است.

-E, --export=filename

یک فایل .spec (برای جزئیات به SPEC FILE SYNTAX مراجعه کنید)، یا یک فایل استاندارد .def ویندوز را تعیین می‌کند که صادرات مربوط به DLL یا فایل اجرایی در حال ساخت را تعریف می‌کند.

--external-symbols

اجازه پیوند به نمادهای خارجی را مستقیماً از فایل spec می‌دهد. به طور معمول نمادهای صادرشده توسط یک dll باید در خود dll تعریف شوند؛ این گزینه استفاده از نمادهای تعریف‌شده در یک کتابخانه دیگر یونیکس را ممکن می‌سازد (برای نمادهای تعریف‌شده در یک dll دیگر، باید به جای آن از یک مشخصه forward استفاده شود).

-f option

یک گزینه تولید کد را تعیین می‌کند. در حال حاضر -fPIC و -fasynchronous-unwind-tables پشتیبانی می‌شوند. سایر گزینه‌ها برای سازگاری با کامپایلر C نادیده گرفته می‌شوند.

--fake-module

به جای فایل اسمبلی یا شیء معمولی، یک ماژول PE ساختگی برای یک dll یا exe ایجاد می‌کند. ماژول PE حاوی منابع ماژول است، اما هیچ کد اجرایی ندارد.

-F, --filename=filename

نام فایل ماژول را تنظیم می‌کند. پیش‌فرض استفاده از نام پایه فایل spec (بدون هیچ پسوندی) است.

-h, --help

نمایش پیام نحوه استفاده و خروج.

-H, --heap=size

اندازه هیپ محلی ماژول را بر حسب بایت تعیین می‌کند (فقط برای ماژول‌های Win16 معتبر است)؛ پیش‌فرض بدون هیپ محلی است.

-I directory

برای سازگاری با کامپایلر C نادیده گرفته می‌شود.

-k, --kill-at

حذف تزئینات stdcall از نام‌های نماد در فایل .def تولیدشده. تنها در حالت --def معنادار است.

-K flags

برای سازگاری با کامپایلر C نادیده گرفته می‌شود.

--large-address-aware

تنظیم یک پرچم در فایل اجرایی تا به بارگذار اعلام کند که این برنامه از فضاهای آدرس بزرگتر از ۲ گیگابایت پشتیبانی می‌کند.

--ld-cmd=ld-command

دستور مورد استفاده برای پیوند فایل‌های شیء را تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض ld است.

-m16, -m32, -m64

به ترتیب کدهای ۱۶ بیتی، ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی تولید می‌کند.

-march=option, -mcpu=option, -mfpu=option

گزینه‌های تولید کد را برای اسمبلر تنظیم می‌کند.

-mno-cygwin

کتابخانه‌ای می‌سازد که به جای کتابخانه C یونیکس از زمان‌اجرای ویندوز استفاده می‌کند.

-M, --main-module=module

هنگام ساخت یک dll شانزده‌بیتی، نام همتای ۳۲ بیتی آن را به module تنظیم می‌کند. این گزینه برای این استفاده می‌شود که ترتیب بارگذاری dll شانزده‌بیتی با نسخه ۳۲ بیتی مطابقت داشته باشد.

-N, --dll-name=dllname

نام داخلی ماژول را تنظیم می‌کند. فقط در ماژول‌های Win16 استفاده می‌شود. پیش‌فرض استفاده از نام پایه فایل spec (بدون پسوند) است. این برای KERNEL استفاده می‌شود، زیرا در KRNL386.EXE قرار دارد. در غیر این صورت نباید مورد نیاز باشد.

--nm-cmd=nm-command

دستور مورد استفاده برای دریافت فهرست نمادهای تعریف‌نشده را تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض nm است.

--nxcompat=yes|no

مشخص می‌کند که آیا ماژول با پشتیبانی no-exec سازگار است یا خیر. پیش‌فرض yes است.

-o, --output=file

نام فایل خروجی را تعیین می‌کند (پیش‌فرض خروجی استاندارد است). اگر نام فایل خروجی به .o ختم شود، خروجی متنی به یک فایل موقت فرستاده می‌شود که سپس برای تولید فایل .o تعیین‌شده، اسمبلی می‌گردد.

--prefer-native

مشخص می‌کند که اگر DLL بومی در زمان اجرا در دسترس بود، باید ترجیح داده شود. این گزینه می‌تواند روی ماژول‌هایی که بخش عمده آن‌ها پیاده‌سازی نشده است استفاده شود.

-r, --res=rsrc.res

بارگذاری منابع از فایل دودویی منابع مشخص‌شده. فایل rsrc.res می‌تواند از یک فایل منبع سورس با wrc(1) (یا با یک کامپایلر منابع ویندوز) تولید شود.
این گزینه تنها برای فایل‌های منبع Win16 لازم است، فایل‌های Win32 می‌توانند به سادگی به عنوان input files فهرست شوند و به طور خودکار به درستی مدیریت خواهند شد (هرچند گزینه -r برای فایل‌های Win32 نیز کار خواهد کرد).

--safeseh

علامت‌گذاری فایل‌های شیء به عنوان سازگار با SEH.

--save-temps

فایل‌های موقت مختلفی را که winebuild تولید می‌کند حذف نمی‌کند.

--strip-cmd=strip-command

دستور مورد استفاده برای استریپ ماژول‌های PE را تعیین می‌کند. تنها در حالت --builtin معنادار است.

--subsystem=subsystem[:major[.minor]]

زیرسیستم فایل اجرایی را تنظیم می‌کند، که می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:
console برای یک فایل اجرایی خط فرمانی،
windows برای یک فایل اجرایی گرافیکی،
native برای یک dll در حالت بومی،
wince برای یک dll ویندوز CE.
نقطه ورود یک فایل اجرایی خط فرمانی تابع معمول C یعنی main است. در صورتی که نیاز داشته باشید آرایه آرگومان‌ها از رشته‌های یونیکد استفاده کند، می‌توان از تابع wmain به جای آن استفاده کرد. یک فایل اجرایی گرافیکی دارای نقطه ورود WinMain است.
به صورت اختیاری نسخه اصلی و فرعی زیرسیستم نیز می‌تواند تعیین شود؛ نسخه پیش‌فرض زیرسیستم 4.0 است.

-u, --undefined=symbol

افزودن symbol به فهرست نمادهای تعریف‌نشده هنگام فراخوانی پیونددهنده. این امکان را فراهم می‌کند که هنگام حل واردات، گنجاندن یک ماژول خاص از یک کتابخانه ایستا اجباری شود.

-v, --verbose

نمایش زیرفرمان‌های مختلفی که توسط winebuild فراخوانی می‌شوند.

--version

نمایش نسخه برنامه و خروج.

-w, --warnings

فعال‌سازی هشدارها.

--without-dlltool

تولید کتابخانه واردسازی بدون استفاده از dlltool.

قالب فایل مشخصات (SPEC FILE SYNTAX)

نویسندگان (AUTHORS)

winebuild طی سال‌ها توسط افراد زیادی توسعه یافته است. نویسندگان اصلی عبارتند از Robert J. Amstadt، Alexandre Julliard، Martin von Loewis، Ulrich Weigand و Eric Youngdale. بسیاری افراد دیگر نیز در افزودن قابلیت‌های جدید و رفع اشکالات مشارکت داشته‌اند. برای مشاهده فهرست کامل، گزارش‌های کامیت گیت را ببینید.

اشکالات (BUGS)

در حال حاضر استفاده از یک dll با فرمت PE در مشخصات واردسازی امکان‌پذیر نیست؛ تنها dllهای واین را می‌توان وارد کرد.

اشکالات را می‌توان در سامانه ردیابی اشکالات واین گزارش کرد.

در دسترس بودن (AVAILABILITY)

winebuild بخشی از توزیع واین است که از طریق WineHQ در دسترس قرار دارد؛ مرکز توسعه واین.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

wine(1), winegcc(1), wrc(1),
مستندات و پشتیبانی واین.