نام (NAME)

addr2line - تبدیل نشانی‌ها یا نماد+آفست به نام فایل‌ها و شماره خط‌ها

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

توضیحات (DESCRIPTION)

دستور addr2line نشانی‌ها یا ترکیب symbol+offset را به نام فایل‌ها و شماره خط‌ها ترجمه می‌کند. این ابزار با دریافت یک نشانی یا symbol+offset در یک فایل اجرایی، یا یک آفست (offset) در بخشی از یک شیء قابل بازنشانی (relocatable object)، از اطلاعات اشکال‌زدایی (debugging information) استفاده می‌کند تا مشخص نماید کدام نام فایل و شماره خط با آن مرتبط است.

فایل اجرایی یا شیء قابل بازنشانی با استفاده از گزینهٔ -e مشخص می‌شود. پیش‌فرض، فایل a.out است. بخشی از شیء قابل بازنشانی که باید استفاده شود با گزینهٔ -j تعیین می‌گردد.

دستور addr2line دو حالت کاری دارد:

در حالت نخست، نشانی‌های هگزادسیمال یا symbol+offset در خط فرمان مشخص می‌شوند و addr2line نام فایل و شماره خط را برای هر نشانی نمایش می‌دهد.

در حالت دوم، addr2line نشانی‌های هگزادسیمال یا symbol+offset را از ورودی استاندارد می‌خواند و نام فایل و شماره خط را برای هر نشانی در خروجی استاندارد چاپ می‌کند. در این حالت، می‌توان از addr2line در یک لوله (pipe) برای تبدیل نشانی‌های پویا استفاده کرد.

قالب خروجی به‌صورت FILENAME:LINENO است. به‌طور پیش‌فرض، هر نشانی ورودی یک خط خروجی تولید می‌کند.

دو گزینه می‌توانند خطوط اضافی پیش از هر خط FILENAME:LINENO (به همان ترتیب) ایجاد کنند:

اگر از گزینهٔ -a استفاده شود، خطی شامل نشانی ورودی نمایش داده می‌شود.

اگر از گزینهٔ -f استفاده شود، خطی حاوی FUNCTIONNAME نمایش داده می‌شود. این نام تابعی است که نشانی را در بر دارد.

یک گزینه می‌تواند خطوط اضافی پس از خط FILENAME:LINENO ایجاد کند:

اگر گزینهٔ -i استفاده شود و کد موجود در نشانی داده‌شده به دلیل درون‌خطی‌سازی (inlining) توسط کامپایلر در آنجا قرار گرفته باشد، خطوط بیشتری پس از آن نمایش داده خواهند شد. برای هر تابع درون‌خطی‌شده، یک یا دو خط اضافی (در صورت استفاده از گزینهٔ -f) نمایش می‌یابد.

در غیر این صورت، اگر از گزینهٔ -p استفاده شود، هر نشانی ورودی یک خط خروجی منفرد و بلند شامل نشانی، نام تابع، نام فایل و شماره خط تولید می‌کند. در صورتی که گزینهٔ -i نیز استفاده شده باشد، تمام توابع درون‌خطی‌شده به همان شکل اما در خطوط جداگانه و با پیشوند متن (inlined by) نمایش داده خواهند شد.

اگر نام فایل یا نام تابع قابل تشخیص نباشد، addr2line به‌جای آن‌ها دو علامت سؤال چاپ می‌کند. اگر شماره خط قابل تشخیص نباشد، addr2line مقدار 0 را چاپ خواهد کرد.

هنگامی که از symbol+offset استفاده می‌شود، بخش offset+ اختیاری است، مگر در مواردی که نماد با یک عدد هگزادسیمال تداخل و ابهام داشته باشد. نمادهای برطرف‌شده می‌توانند درهم‌ریخته (mangled) یا ناهم‌ریخته (unmangled) باشند، با این استثنا که نمادهای ناهم‌ریخته همراه با + مجاز نیستند.

گزینه‌ها (OPTIONS)

فرم‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها که در اینجا به‌عنوان جایگزین نمایش داده شده‌اند، معادل یکدیگر هستند.

-a

--addresses

نمایش نشانی پیش از نام تابع، نام فایل و اطلاعات شماره خط. نشانی با پیشوند 0x چاپ می‌شود تا به‌راحتی قابل شناسایی باشد.

-b bfdname

--target=bfdname

قالب کد شیء (object-code format) برای فایل‌های شیء را bfdname تعیین می‌کند.

-C

--demangle[=style]

رمزگشایی (demangle) نام‌های سطح پایین نمادها به نام‌های سطح کاربر. علاوه بر حذف هرگونه زیرخط (underscore) آغازین که توسط سیستم اضافه شده، این کار نام توابع C++ را خوانا می‌سازد. کامپایلرهای مختلف سبک‌های درهم‌ریزی متفاوتی دارند. از آرگومان اختیاری سبک کدگشایی می‌توان برای انتخاب سبک متناسب با کامپایلر خود استفاده کرد.

-e filename

--exe=filename

نام فایل اجرایی که نشانی‌های آن باید ترجمه شوند را مشخص می‌کند. فایل پیش‌فرض a.out است.

-f

--functions

نمایش نام توابع در کنار اطلاعات فایل و شماره خط.

-s

--basenames

تنها بخش پایه (بدون مسیر دایرکتوری) هر نام فایل را نمایش می‌دهد.

-i

--inlines

اگر نشانی متعلق به تابعی باشد که به‌صورت درون‌خطی (inlined) استفاده شده است، اطلاعات سورس برای تمامی محدوده‌های دربرگیرنده تا اولین تابع غیردرون‌خطی نیز چاپ خواهد شد. برای نمونه، اگر "main" تابع "callee1" را درون‌خطی کرده و آن نیز "callee2" را درون‌خطی کرده باشد، و نشانی ورودی از "callee2" باشد، اطلاعات سورس برای "callee1" و "main" نیز چاپ می‌شود.

-j

--section

خواندن آفست‌ها به‌صورت نسبی بر اساس بخش (section) مشخص‌شده به‌جای استفاده از نشانی‌های مطلق.

-p

--pretty-print

خواناتر کردن خروجی برای انسان: هر موقعیت در یک خط چاپ می‌شود. اگر گزینهٔ -i تعیین شده باشد، خطوط مربوط به تمام محدوده‌های دربرگیرنده دارای پیشوند (inlined by) خواهند بود.

-r

-R

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

فعال یا غیرفعال کردن محدودیت بر میزان بازگشت (recursion) حین رمزگشایی رشته‌ها. از آنجا که ساختارهای درهم‌ریزی نام امکان ایجاد سطوح نامحدودی از بازگشت را دارند، این احتمال وجود دارد که رشته‌هایی با کدگشایی خود تمام فضای پشته (stack) موجود در ماشین میزبان را مصرف کنند و باعث خطای حافظه شوند. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو سعی می‌کند از بروز این وضعیت جلوگیری نماید.

پیش‌فرض بر این است که این محدودیت فعال باشد، اما غیرفعال‌سازی آن ممکن است برای بازگشایی نام‌های واقعاً پیچیده لازم باشد. با این حال توجه داشته باشید در صورتی که محدودیت بازگشت غیرفعال شود، امکان اتمام فضای پشته وجود دارد و هرگونه گزارش باگ پیرامون چنین رخدادی رد خواهد شد.

گزینهٔ -r مترادفی برای گزینهٔ --no-recurse-limit است. گزینهٔ -R مترادفی برای گزینهٔ --recurse-limit است.

توجه داشته باشید که این گزینه تنها در صورتی اثرگذار است که گزینهٔ -C یا --demangle فعال شده باشد.

@file

خواندن گزینه‌های خط فرمان از file. گزینه‌های خوانده‌شده به‌جای گزینهٔ اصلی @file جایگزین می‌شوند. اگر file وجود نداشته باشد یا خوانده نشود، با این گزینه به‌صورت تحت‌اللفظی رفتار شده و حذف نمی‌شود.

گزینه‌ها در file با نویسه‌های فاصله از هم جدا می‌شوند. یک نویسهٔ فاصله می‌تواند با محصور کردن کل گزینه در علامت‌های نقل‌قول تکی یا دوگانه درون آن قرار گیرد. هر نویسه‌ای (از جمله بک‌اسلش) می‌تواند با قرار دادن یک پیشوند بک‌اسلش قبل از آن درج شود. فایل file می‌تواند خود شامل گزینه‌های @file دیگری باشد؛ چنین گزینه‌هایی به‌صورت بازگشتی پردازش خواهند شد.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

مدخل‌های Info برای binutils.

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

اجازه کپی، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط مجوز مستندات آزاد گنو (GNU Free Documentation License)، نسخهٔ ۱.۳ یا هر نسخهٔ متأخرتر منتشرشده توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد داده می‌شود؛ بدون بخش‌های تغییرناپذیر، بدون متون روی جلد و بدون متون پشت جلد. نسخه‌ای از این مجوز در بخشی با عنوان «GNU Free Documentation License» گنجانده شده است.