نام (NAME)

addr2line - تبدیل آدرس‌ها یا نماد+آفست به نام فایل‌ها و شماره خط‌ها

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

توضیحات (DESCRIPTION)

دستور addr2line آدرس‌ها یا نماد+آفست را به نام فایل و شماره خط ترجمه می‌کند. با دریافت یک آدرس یا نماد+آفست در یک فایل اجرایی یا یک آفست در بخشی از یک شیء بازمکان‌پذیر (relocatable object)، این ابزار با استفاده از اطلاعات اشکال‌زدایی مشخص می‌کند که کدام نام فایل و شماره خط با آن مرتبط است.

فایل اجرایی یا شیء بازمکان‌پذیر مورد نظر با گزینهٔ -e مشخص می‌شود. پیش‌فرض، فایل a.out است. بخشی از شیء بازمکان‌پذیر که باید استفاده شود با گزینهٔ -j مشخص می‌گردد.

دستور addr2line دارای دو حالت کاری است.

در حالت اول، آدرس‌های مبنای ۱۶ (هگزادسیمال) یا نماد+آفست در خط فرمان مشخص می‌شوند و addr2line نام فایل و شماره خط را برای هر آدرس نمایش می‌دهد.

در حالت دوم، addr2line آدرس‌های مبنای ۱۶ یا نماد+آفست را از ورودی استاندارد می‌خواند و نام فایل و شماره خط مربوط به هر آدرس را در خروجی استاندارد چاپ می‌کند. در این حالت، می‌توان از addr2line درون یک لوله (pipe) برای تبدیل آدرس‌های پویا استفاده کرد.

قالب خروجی به‌صورت FILENAME:LINENO است. به‌طور پیش‌فرض، هر آدرس ورودی یک خط خروجی تولید می‌کند.

دو گزینه می‌توانند خطوط اضافی قبل از هر خط FILENAME:LINENO (به همان ترتیب) ایجاد کنند.

اگر از گزینهٔ -a استفاده شود، خطی شامل آدرس ورودی نمایش داده می‌شود.

اگر از گزینهٔ -f استفاده شود، خطی حاوی FUNCTIONNAME نمایش داده می‌شود. این نام تابعی است که آدرس درون آن قرار دارد.

یک گزینه می‌تواند خطوط اضافی بعد از خط FILENAME:LINENO ایجاد کند.

اگر از گزینهٔ -i استفاده شود و کد موجود در آدرس داده‌شده به دلیل درون‌خطی‌سازی (inlining) توسط کامپایلر در آنجا قرار گرفته باشد، خطوط اضافی در ادامه نمایش داده می‌شوند. برای هر تابع درون‌خطی‌شده، یک یا دو خط اضافی (در صورت استفاده از گزینهٔ -f) نمایش داده می‌شود.

به‌عنوان روش جایگزین، اگر از گزینهٔ -p استفاده شود، هر آدرس ورودی یک خط خروجی واحد و طولانی شامل آدرس، نام تابع، نام فایل و شماره خط تولید می‌کند. اگر از گزینهٔ -i نیز استفاده شده باشد، توابع درون‌خطی‌شده نیز به همان شکل، اما در خطوط جداگانه و با پیشوند متن (inlined by) نمایش داده خواهند شد.

اگر نام فایل یا نام تابع قابل تشخیص نباشد، addr2line دو علامت سؤال به‌جای آن‌ها چاپ می‌کند. اگر شماره خط قابل تشخیص نباشد، addr2line مقدار 0 را چاپ خواهد کرد.

هنگامی که از نماد+آفست استفاده می‌شود، بخش +offset اختیاری است، مگر در حالتی که نماد با یک عدد مبنای ۱۶ مبهم و قابل اشتباه باشد. نمادهای حل‌شده می‌توانند درهم‌ریخته (mangled) یا ناهم‌ریخته (unmangled) باشند، به‌جز نمادهای ناهم‌ریخته همراه با + که مجاز نیستند.

گزینه‌ها (OPTIONS)

فرم‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها که در اینجا به‌عنوان جایگزین نشان داده شده‌اند، معادل یکدیگرند.

-a

--addresses

نمایش آدرس پیش از نام تابع، فایل و اطلاعات شماره خط. آدرس با پیشوند 0x چاپ می‌شود تا به‌راحتی قابل تشخیص باشد.

-b bfdname

--target=bfdname

مشخص می‌کند که قالب کد شیء (object-code format) برای فایل‌های شیء، bfdname است.

-C

--demangle[=style]

رمزگشایی (demangle) نام‌های نماد سطح پایین به نام‌های سطح کاربر. این کار علاوه بر حذف هرگونه زیرخط اولیه که توسط سیستم اضافه شده، نام توابع ++C را خوانا می‌کند. کامپایلرهای مختلف شیوه‌های درهم‌ریزی متفاوتی دارند. آرگومان اختیاری شیوهٔ رمزگشایی می‌تواند برای انتخاب سبک مناسب برای کامپایلر شما استفاده شود.

-e filename

--exe=filename

نام فایل اجرایی که آدرس‌های آن باید ترجمه شوند را مشخص می‌کند. فایل پیش‌فرض a.out است.

-f

--functions

نمایش نام توابع در کنار اطلاعات فایل و شماره خط.

-s

--basenames

تنها بخش اصلی نام فایل (بدون مسیر دایرکتوری) را نمایش می‌دهد.

-i

--inlines

اگر آدرس متعلق به تابعی باشد که درون‌خطی (inlined) شده است، اطلاعات سورس برای تمام دامنه‌های دربرگیرنده تا اولین تابع غیردرون‌خطی نیز چاپ خواهد شد. برای مثال، اگر "main" تابع "callee1" را درون‌خطی کرده باشد و آن هم "callee2" را درون‌خطی کند، و آدرس متعلق به "callee2" باشد، اطلاعات سورس برای "callee1" و "main" نیز چاپ خواهد شد.

-j

--section

خواندن آفست‌های نسبی نسبت به بخش (section) مشخص‌شده به‌جای آدرس‌های مطلق.

-p

--pretty-print

خواناتر کردن خروجی برای انسان: هر موقعیت در یک خط چاپ می‌شود. اگر گزینهٔ -i مشخص شده باشد، خطوط مربوط به تمام دامنه‌های دربرگیرنده با پیشوند (inlined by) مشخص می‌شوند.

-r

-R

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

فعال یا غیرفعال کردن محدودیت بر میزان بازگشت (recursion) انجام‌شده هنگام رمزگشایی رشته‌ها. از آنجا که قالب‌های درهم‌ریزی نام‌ها سطوح نامحدودی از بازگشت را مجاز می‌دانند، امکان ایجاد رشته‌هایی وجود دارد که رمزگشایی آن‌ها تمام فضای پشته (stack) موجود در ماشین میزبان را مصرف کند و خطای حافظه رخ دهد. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو، سعی می‌کند از وقوع این امر جلوگیری کند.

به‌طور پیش‌فرض این محدودیت فعال است، اما غیرفعال کردن آن ممکن است برای بازگشایی نام‌های واقعاً پیچیده لازم باشد. با این حال توجه داشته باشید که در صورت غیرفعال کردن محدودیت بازگشت، سرریز پشته امکان‌پذیر خواهد بود و هرگونه گزارش باگ در این خصوص رد خواهد شد.

گزینهٔ -r مترادفی برای گزینهٔ --no-recurse-limit است. گزینهٔ -R مترادفی برای گزینهٔ --recurse-limit است.

توجه داشته باشید که این گزینه تنها در صورتی مؤثر است که گزینهٔ -C یا --demangle فعال شده باشد.

@file

خواندن گزینه‌های خط فرمان از file. گزینه‌های خوانده‌شده به‌جای گزینهٔ اصلی @file قرار می‌گیرند. اگر file وجود نداشته باشد یا قابل خواندن نباشد، با گزینه به‌صورت تحت‌اللفظی برخورد می‌شود و حذف نخواهد شد.

گزینه‌ها در file با نویسه‌های فاصله خالی (whitespace) از یکدیگر جدا می‌شوند. یک نویسهٔ فاصله می‌تواند با قرار دادن کل گزینه درون علامت نقل‌قول تکی یا دوتایی گنجانده شود. هر نویسه‌ای (از جمله بک‌اسلش) می‌تواند با قرار دادن یک بک‌اسلش پیش از آن اضافه شود. خودِ file نیز ممکن است شامل گزینه‌های @file دیگری باشد؛ هر کدام از این گزینه‌ها به‌صورت بازگشتی پردازش خواهند شد.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

مدخل‌های Info برای binutils.

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

مجوز کپی، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط مجوز مستندات آزاد گنو (GNU Free Documentation License)، نسخهٔ ۱.۳ یا هر نسخهٔ بالاتر منتشر شده توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد (Free Software Foundation)؛ بدون بخش‌های تغییرناپذیر، بدون متون روی جلد، و بدون متون پشت جلد اعطا می‌شود. یک نسخه از این مجوز در بخشی با عنوان «GNU Free Documentation License» قرار دارد.