نام (NAME)

opam-uninstall - نام مستعاری برای remove

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

opam uninstall [OPTION]… [PACKAGES]…

توضیحات (DESCRIPTION)

opam uninstall نام مستعاری برای opam remove است.

برای جزئیات بیشتر به opam remove --help مراجعه کنید.

گزینه‌های ساخت بسته (PACKAGE BUILD OPTIONS)

--assume-depexts: مرحله نصب هر بسته سیستمی مفقود را نادیده می‌گیرد و در هر صورت تلاش می‌کند تا کامپایل بسته‌های opam را ادامه دهد. اگر نصب موفقیت‌آمیز باشد، opam دیگر درباره این بسته‌های سیستمی از شما سوال نخواهد کرد. تنها زمانی معنادار است که مدیریت وابستگی‌های خارجی فعال باشد.
-b, --keep-build-dir: دایرکتوری‌های ساخت را پس از کامپایل بسته‌ها نگه می‌دارد. این معادل تنظیم $OPAMKEEPBUILDDIR روی "true" است.
--build-doc: در نسخه 2.1 حذف شد، به جای آن از --with-doc استفاده کنید.
--build-test: در نسخه 2.1 حذف شد، به جای آن از --with-test استفاده کنید.
-d, --with-doc: مستندات بسته را می‌سازد. این گزینه فقط بر بسته‌های مشخص‌شده در خط فرمان تأثیر می‌گذارد. این معادل تنظیم $OPAMWITHDOC (یا متغیر منسوخ‌شده $OPAMBUILDDOC) روی "true" است.
--dry-run: دستور را شبیه‌سازی می‌کند، اما در عمل هیچ تغییری اعمال نمی‌کند. همچنین می‌تواند از طریق متغیر محیطی $OPAMDEBUG تنظیم شود.
--fake: این گزینه اقدامات را بدون اجرای واقعی، در پایگاه‌داده opam ثبت می‌کند. هشدار: این گزینه خطرناک است و احتمالاً محیط opam شما را خراب می‌کند. شما احتمالاً --dry-run را می‌خواهید. به شما هشدار داده شده است.
--ignore-constraints-on[=PACKAGES] (default=): برنامه opam را وادار می‌کند تا محدودیت‌های نسخه را در تمام وابستگی‌ها به بسته‌های فهرست‌شده نادیده بگیرد. این گزینه می‌تواند برای بررسی سازگاری استفاده شود، اما هنگام استفاده از آن انتظار شکست ساخت‌ها را داشته باشید. توجه داشته باشید که در دسترس بودن بسته‌ها و همچنین محدودیت‌های نسخه روی وابستگی‌های اختیاری و تداخل‌ها بدون تغییر می‌مانند. این معادل تنظیم $OPAMIGNORECONSTRAINTS است.
--inplace-build: هنگام کامپایل بسته‌ای که منبع آن به یک دایرکتوری محلی متصل است، عملیات ساخت و نصب را به جای یک کپی تمیز مدیریت‌شده توسط opam، مستقیماً در همان دایرکتوری انجام می‌دهد. این گزینه فقط بر بسته‌هایی که صریحاً در خط فرمان فهرست شده‌اند تأثیر می‌گذارد. این معادل تنظیم $OPAMINPLACEBUILD روی "true" است.
-j JOBS, --jobs=JOBS: حداکثر تعداد کارهای هم‌زمان مورد استفاده را تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض از روی تعداد هسته‌ها محاسبه می‌شود. همچنین می‌توانید آن را با متغیر محیطی $OPAMJOBS تنظیم کنید.
--lock-suffix=SUFFIX (absent=locked): پسوند فایل‌های قفل‌شده را به SUFFIX تعیین می‌کند.
--locked: در دستوراتی که از فایل‌های opam حاصل از منابع پین‌شده استفاده می‌کنند، اگر نسخه‌ای از فایل با پسوند افزوده‌شده .locked یافت شود (مثلاً foo.opam.locked در کنار foo.opam)، آن فایل استفاده خواهد شد. این معمولاً برای ارائه مجموعه‌ای خاص‌تر از وابستگی‌ها و بازتولید شرایط ساخت مشابه مفید است، از این رو این نام انتخاب شده است. از گزینه lockمی‌توان برای ایجاد چنین فایل‌هایی بر اساس نسخه‌های وابستگی‌های فعلی نصب‌شده روی میزبان استفاده کرد. این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMLOCKED است. توجه داشته باشید که این گزینه معمولاً بسته‌های از پیش پین‌شده را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.
-m MAKE, --make=MAKE: در نسخه 2.1 حذف شد، به جای آن از opam config set[-global] make MAKE استفاده کنید.
--no-checksums: چک‌سام آرشیوهای بارگیری‌شده را بررسی نمی‌کند.این معادل تنظیم $OPAMNOCHECKSUMS روی "true" است.
--no-depexts: مدیریت وابستگی‌های خارجی را موقتاً غیرفعال می‌کند. این گزینه زمانی قابل استفاده است که یک بسته در مدیر بسته سیستم شما موجود نیست، اما شما وابستگی لازم را به صورت دستی نصب کرده‌اید. متضمن گزینه --assume-depexts است و پس از موفقیت، استثناها را نیز ذخیره می‌کند.
--require-checksums: نصب بسته‌هایی که چک‌سام برای آرشیوهای بالادست ارائه نمی‌دهند را رد می‌کند. این معادل تنظیم $OPAMREQUIRECHECKSUMS روی "true" است.
--reuse-build-dir: به جای کامپایل از یک کلون تازه از منبع، از دایرکتوری‌های ساخت موجود (نگه‌داری‌شده با استفاده از --keep-build-dir) استفاده مجدد می‌کند. این کار می‌تواند سریع‌تر باشد، اما اگر سیستم‌های ساخت بسته‌ها ارتقای وابستگی‌ها را به خوبی مدیریت نکنند ممکن است منجر به شکست شود. این معادل تنظیم $OPAMREUSEBUILDDIR روی "true" است.
--show-actions: حل‌کننده (solver) را فراخوانی کرده و اقدامات را نمایش می‌دهد. هیچ تغییری اعمال نمی‌کند. این معادل تنظیم $OPAMSHOW است.
--skip-updates: هنگام اجرای install، upgrade یا reinstall روی بسته‌های پین‌شده به منبع، آن‌ها معمولاً ابتدا از مبدأ خود به‌روزرسانی می‌شوند. این پرچم آن رفتار را غیرفعال کرده و نسخه آن‌ها را در حافظه موقت (cache) نگه می‌دارد. این معادل تنظیم $OPAMSKIPUPDATE است.
-t, --with-test: آزمون‌های واحد (unit-tests) بسته را می‌سازد و اجرا می‌کند. این گزینه فقط بر بسته‌های مشخص‌شده در خط فرمان تأثیر می‌گذارد. این معادل تنظیم $OPAMWITHTEST (یا متغیر منسوخ‌شده $OPAMBUILDTEST) روی "true" است.
--unlock-base: در نسخه 2.1 حذف شد، به جای آن از --update-invariant استفاده کنید.
--update-invariant: اجازه تغییر در بسته‌های تنظیم‌شده به عنوان پایه سوئیچ (معمولاً کامپایلر اصلی) را می‌دهد. با احتیاط استفاده کنید. این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMUNLOCKBASE است
--verbose-on=PACKAGES: برای بسته‌های مشخص پرگویی بیشتری داشته باشد.این معادل تنظیم $OPAMVERBOSE است.
--with-dev-setup: شامل وابستگی‌های مختص به ابزارهای توسعه می‌شود.

آرگومان‌ها (ARGUMENTS)

PACKAGES: فهرستی از نام بسته‌ها با نسخه اختیاری یا قید محدودیت، مثلاً `pkg' یا `pkg.1.0' یا `pkg>=0.5'؛ یا نام دایرکتوری‌های حاوی توصیف بسته همراه با ذکر صریح دایرکتوری (مثلاً `./srcdir' یا `.')

گزینه‌ها (OPTIONS)

-a, --auto-remove: همه بسته‌هایی را که صریحاً نصب نشده‌اند و دیگر نیازی به آن‌ها نیست حذف می‌کند. می‌توان با اجرای opam install <pkg> --set-root از حذف یک بسته که قبلاً نصب شده جلوگیری کرد. این پرچم را می‌توان با متغیر پیکربندی $OPAMAUTOREMOVE نیز تنظیم کرد.
--destdir=DIR: به جای حذف نصب بسته‌ها، عملیات opam install --destdir را بازمی‌گرداند: فایل‌های مربوط به آنچه بسته‌های فهرست‌شده در سوئیچ فعلی نصب کرده‌اند را از DIR مشخص‌شده حذف می‌کند. توجه داشته باشید برای اینکه این عملکرد قابل اعتماد باشد، بسته باید هنوز روی همان نسخه‌ای نصب باشد که برای install --destdir استفاده شده است. با مشخص کردن این گزینه، بسته‌ها از سوئیچ فعال opam حذف نمی‌شوند.
--force: دستورات حذف بسته‌های داده‌شده را مستقیماً اجرا می‌کند، حتی اگر opam آن‌ها را نصب‌شده نداند.
--formula=FORMULA (absent=[]): آزمایشی. علاوه بر پایدار (invariant) سوئیچ، یک فرمول وابستگی را برای اعتبارسنجی توسط راه‌حل مشخص می‌کند. قالب آن همانند بیان وابستگی‌ها در فایل‌های تعریف بسته است، به عنوان مثال '"foo" {>= "1.1"}'
--recursive: امکان جستجوی بازگشتی فایل‌های *.opam را فراهم می‌کند. همچنین به --subpath مراجعه کنید.
--subpath=PATH: فایل‌های *.opam به جای دایرکتوری اصلی، از زیردایرکتوری داده‌شده بازیابی می‌شوند. سپس منابع از زیردایرکتوری هدف برداشته می‌شوند و در داخل فقط این زیردایرکتوری کپی یا دریافت می‌شود. این گزینه را می‌توان با --recursive ترکیب کرد تا جستجوی بازگشتی روی زیرمسیر انجام شود.

گزینه‌های عمومی (COMMON OPTIONS)

این گزینه‌ها میان همه دستورها مشترک هستند.

--best-effort: اگر همه بسته‌های درخواستی نتوانستند نصب شوند، با خطا متوقف نشود: سعی شود تا حد امکان بسته‌های بیشتری نصب شوند. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (absent=2.5): از نحو و معناشناسی رابط خط فرمان MAJOR.MINOR استفاده می‌کند. در نظر گرفته شده برای هرگونه استفاده مداوم از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره)، هر نسخه‌ای از opam در همان سری MAJOR رفتاری مطابق با نسخه MINOR مشخص‌شده خواهد داشت. این پرچم در opam 2.0 در دسترس نبود، بنابراین برای انتخاب CLI نسخه 2.0، متغیر محیطی OPAMCLI را به جای استفاده از این پارامتر روی 2.0 تنظیم کنید.
--color=WHEN: خروجی را رنگی می‌کند. مقدار WHEN باید یکی از always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL: سطح تأیید، LEVEL باید یکی از مقادیر ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز داده شده باشند، مقدار آخرین --confirm-level در نظر گرفته می‌شود. این معادل تنظیم $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA: تعیین ترجیحات کاربر برای حل وابستگی‌ها در این اجرا. بر متغیرهای $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA مقدم است. برای جزئیات زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، به http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html مراجعه کنید. یک راهنمای کلی برای استفاده از ترجیحات حل‌کننده را می‌توان در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf یافت.
--cudf=FILENAME: گزینه اشکال‌زدایی: ذخیره درخواست‌های CUDF ارسال‌شده به حل‌کننده در FILENAME-<n>.cudf که در آن <n> n-امین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug: پیام‌های اشکال‌زدایی را در stderr چاپ می‌کند. این معادل تنظیم $OPAMDEBUG روی "true" است.
--debug-level=LEVEL: مشابه --debug، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (--debug آن را روی 1 تنظیم می‌کند). معادل تنظیم $OPAMDEBUG روی یک عدد صحیح مثبت است.
--git-version: در صورت وجود، نسخه git برنامه opam را چاپ کرده (به عنوان مثال هنگامی که از نسخه در حال توسعه استفاده می‌کنید) و خارج می‌شود.
--help[=FMT] (default=auto): این راهنما را در قالب FMT نمایش می‌دهد. مقدار FMT باید یکی از auto، pager، groff یا plain باشد. در حالت auto، هر زمان که متغیر محیطی TERM روی dumb یا تعریف‌نشده باشد، قالب به صورت pager یا plain خواهد بود.
--ignore-pin-depends: نادیده گرفتن پین‌های اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که چه به صورت دستی از طریق opam pin یا از طریق opam install DIR پین می‌شوند. این معادل تنظیم IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME: نتایج اجرای opam را در فایلی خوانا برای رایانه ذخیره می‌کند. اگر نام فایل شامل نویسه `%' باشد، با شاخصی جایگزین می‌شود که فایل موجود را رونویسی نکند. مشابه با تنظیم متغیر $OPAMJSON.
--no: پاسخ «خیر» (no) به همه پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMNO روی "true" است.
--no-aspcud: در نسخه 2.1 حذف شد.
--no-auto-upgrade: هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخه‌های پیشین opam (1.2) نوشته شده است، opam آن را در داخل به قالب فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که مخازن باید نسخه قالب خود را در یک فایل 'repo' در ریشه خود تعریف کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در قالب قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ارجحیت دارد.
--no-self-upgrade: برنامه opam در صورت وجود یک باینری جدیدتر در OPAMROOT/opam، خود را با آن جایگزین می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند.
-q, --quiet: گزینه --verbose را غیرفعال می‌کند.
--root=ROOT: از ROOT به عنوان مسیر ریشه فعلی استفاده می‌کند. این معادل تنظیم $OPAMROOT روی ROOT است.
--safe, --readonly: اطمینان حاصل می‌کند که هیچ چیزی به طور خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نخواهد شد. به عنوان مثال برای فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار مفید است. هر زمان که چنین عملیاتی نیاز باشد با شکست مواجه می‌شود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها جلوگیری می‌کند، از سوالات تعاملی صرف‌نظر کرده و متغیر $OPAMDEBUG را لغو می‌کند. این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD: حل‌کننده CUDF مورد استفاده برای حل مسائل نصب بسته‌ها را مشخص می‌کند. این یا یک حل‌کننده از پیش تعریف‌شده است (این نسخه از opam از builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old و packup پشتیبانی می‌کند)، یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}% و به صورت اختیاری %{timeout}% باشد. این معادل تنظیم $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict: هر زمان که خطایی در تعریف یک بسته یا در یک فایل پیکربندی یافت شود، با خطا متوقف می‌شود. پیش‌فرض این است که در صورت امکان بدون صدا ادامه دهد.
--switch=SWITCH: از SWITCH به عنوان سوئیچ فعلی کامپایلر استفاده می‌کند. این معادل تنظیم $OPAMSWITCH روی SWITCH است.
--use-internal-solver: هر حل‌کننده خارجی را غیرفعال کرده و از حل‌کننده توکار استفاده می‌کند (این کار مستلزم آن است که opam با یک حل‌کننده داخلی کامپایل شده باشد). این معادل تنظیم $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose: پرگویی بیشتر. یک -v تمام دستورات بسته را نشان می‌دهد؛ تکرار آن دستوراتی را که به صورت داخلی فراخوانی می‌شوند (مانند tar، curl، patch و غیره) نیز نمایش می‌دهد. تکرار n بار معادل تنظیم $OPAMVERBOSE روی "n" است.
--version: نمایش اطلاعات نسخه.
-w, --working-dir: هر زمان که بسته‌های متصل به یک دایرکتوری محلی و تحت کنترل نسخه به‌روزرسانی می‌شوند، به جای آخرین وضعیت کامیت‌شده یا مرجعی که به آن اشاره دارند، به وضعیت کاری فعلی منبع آنها به‌روزرسانی شود. از آنجا که دایرکتوری منبع همان‌طور که هست کپی می‌شود، اگر تمیز نباشد ممکن است به شکست ساخت opam منجر شود. این گزینه فقط بر بسته‌هایی تأثیر می‌گذارد که صریحاً در خط فرمان فهرست شده‌اند. همچنین می‌تواند با $OPAMWORKINGDIR تنظیم شود.
-y, --yes: پاسخ «بله» (yes) به همه پرسش‌های بله/خیر opam بدون درخواست از کاربر. همچنین --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMYES روی "true" است..SH "محیط (ENVIRONMENT)"

Opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی برای غیرفعال‌سازی باید روی "0"، "no"، "false" یا رشته خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS همه فیلترها را درون پرانتز قرار می‌دهد.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینه `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط برای استفاده داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینه حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینه `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را مشخص می‌کند که باید در زمان تنظیم گزینه `--best-effort' به ابتدای معیارها اضافه شود، و انتظار می‌رود ویژگی `opam-query' را در راه‌حل به بیشینه برساند.

OPAMBUILDDOC در 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینه `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR هنگامی که روی always یا never تنظیم شود، یک مقدار پیش‌فرض برای گزینه `--color' تعیین می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینه `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMCONFIRMLEVEL بر OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA ترجیحات (preferences) کاربر را برای حل وابستگی‌ها مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نسخه حل‌کننده بستگی دارد؛ برای آگاهی از تنظیم فعلی از `config report' استفاده کنید. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE گراف cudf را در file-actions-explicit.dot ذخیره می‌کند.

OPAMCUDFTRIM پالایش بسته‌های نامرتبط را در طول پیش‌پردازش CUDF کنترل می‌کند.

OPAMCURL می‌تواند برای انتخاب یک برنامه مشخص 'curl' استفاده شود. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرستی از بخش‌ها که با فاصله از هم جدا شده‌اند محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند به‌طور اختیاری دارای یک سطح اشکال‌زدایی مشخص باشند (برای نمونه، CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، اما در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌کنند.

OPAMDIGDEPTH میزان تهاجمی بودن جستجوی تداخل‌ها را در طول پیش‌پردازش CUDF تعیین می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS حداکثر تعداد بارگیری‌های هم‌زمان را مشخص می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR در هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که پیش‌تر با --working-dir به‌روزرسانی شده‌اند لغو و بازنویسی می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر حفظ می‌کند مگر اینکه به‌صراحت در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینه `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل opam را مشخص می‌کند، و بر $EDITOR و $VISUAL اولویت دارد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط گزارش چاپ‌شده در هنگام شکست یک زیرفرآیند را تعیین می‌کند. عدد 0 برای چاپ همه خطوط است.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینه `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینه `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH چگونگی بارگیری فایل‌ها را مشخص می‌کند: یا `wget'، `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین خواهند شد. مقدار 'download-command' را از فایل پیکربندی اصلی بازنویسی می‌کند.

OPAMFIXUPCRITERIA همانند OPAMUPGRADECRITERIA، اما مخصوص fixup و نصب مجدد است.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینه نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینه `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینه `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS حداکثر تعداد کارگران موازی برای اجرا را تعیین می‌کند.

OPAMJSON خروجی json را در فایل مشخص‌شده ذخیره می‌کند (از نویسه `%' برای شماره‌گذاری فایل‌ها استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینه نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam می‌گوید برخی از گزارش‌های موقت دستورات و برخی پشتیبان‌ها را حذف نکند. این کار برخی نهایی‌سازها را نادیده می‌گیرد و ممکن است به دریافت ردگیری‌های پشتی (backtraces) قابل‌اطمینان‌تر کمک کند.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix'.

OPAMLOGS logdir دایرکتوری گزارش‌ها را تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض دایرکتوری موقت در /tmp است

OPAMMAKECMD دستور make سیستمی مورد استفاده را مشخص می‌کند.

OPAMMERGEOUT خروجی‌های فرآیند را ادغام می‌کند، یعنی stderr روی stdout.

OPAMNO به هر پرسشی پاسخ منفی می‌دهد؛ گزینه‌های `--no` و `--confirm-level` را ببینید. اگر هر یک از OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES تنظیم شده باشند، OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE در هنگام استفاده از `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند.

OPAMNOASPCUD منسوخ شده است.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای داخلی خودکار مخازن از قالب قدیمی‌تر به قالب فعلی را در هنگام 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS گزینه --no-checksums را در صورت موجود بودن فعال می‌کند.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند؛ گزینه `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینه `--no-self-upgrade' را ببینید

OPAMPINKINDAUTO مشخص می‌کند که آیا در هنگام سنجاق کردن (pinning) به یک مسیر محلی، سیستم‌های کنترل نسخه شناسایی شوند یا خیر. از نسخه 1.3.0 به‌طور پیش‌فرض فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردیابی دقیق و ریزدانه‌ای دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO برای غیرفعال‌سازی پیش‌پردازش CUDF، این متغیر را روی false تنظیم کنید. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING مخازن را به‌صورت داخلی به‌شکل فایل‌های tar.gz ذخیره می‌کند. این ویژگی می‌تواند روی سیستم‌فایل‌هایی که عملکرد خوبی در پویش درخت‌های بزرگ ندارند اما حافظه موقت (caching) مناسبی در /tmp دارند بسیار سریع‌تر باشد. با این حال، در حالت عمومی کندتر است.

OPAMREQUIRECHECKSUMS گزینه `--require-checksums' را در صورت دسترسی فعال می‌کند (برای نمونه برای `opam install').

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش دوباره پیش از شکست بارگیری‌ها را مشخص می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینه `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینه `--root' را ببینید. این متغیر به‌طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌شود.

OPAMROOTISOK در هنگام اجرا به‌عنوان کاربر ریشه (root) هشداری نمی‌دهد.

OPAMSAFE گزینه `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینه `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینه `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی از بررسی‌های نسخه را نادیده می‌گیرد. ناامن است، صرفاً برای آزمایش سازگاری کاربرد دارد.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی از حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد تا پس از رسیدن به مهلت زمانی (timeout) همچنان یک راه‌حل برگردانند؛ با اینکه سازگاری راه‌حل تضمین‌شده می‌ماند، در این حالت هیچ تضمینی وجود ندارد که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار مطابقت داشته باشد. اگر `true' باشد، opam با یک هشدار ادامه می‌دهد؛ اگر `false' باشد، اتمام مهلت زمانی یک خطا خواهد بود. در حال حاضر تنها پس‌بند داخلی builtin-z3 این حالت تنزل‌یافته را پشتیبانی می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT مهلت زمانی مجاز حل‌کننده را تغییر می‌دهد. مقدار پیش‌فرض 60.0 است، برای نامحدود روی 0 تنظیم کنید. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان تحمل در برابر انتخاب یک راه‌حل غیربهینه توسط حل‌کننده را تغییر می‌دهد (به‌عنوان مثال، ممکن است بسته‌های قدیمی‌تر انتخاب شوند). مقادیر معمول از 0.0 (بهترین راه‌حل شناخته‌شده توسط حل‌کننده) تا 1.0 (راه‌حل غیربهینه) متغیر است. مقدار پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه در مواردی مفید است که حل‌کننده نتواند در زمانی معقول به راه‌حل دست یابد ($OPAMSOLVERTIMEOUT را ببینید). توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE یک خط وضعیت پویا را در ترمینال نمایش می‌دهد که نشان‌دهنده رخدادهای جاری است. (یکی از موارد always، never یا auto)

OPAMSTRICT در صورت بروز ناسازگاری‌ها (خواندن فایل، وارد کردن switch و غیره.) با خطا متوقف می‌شود.

OPAMSWITCH گزینه `--switch' را ببینید. به‌طور خودکار توسط `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینه نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA ترجیحات (preferences) کاربر را برای حل وابستگی‌ها هنگام ارتقا تعیین می‌کند. در صورت تنظیم هر دو، در ارتقاها بر OPAMCRITERIA اولویت دارد. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینه `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 استفاده از نویسه‌های UTF8 در خروجی (یکی از موارد always، never یا auto). به‌طور پیش‌فرض `auto'، که بر اساس locale تعیین می‌شود).

OPAMUTF8MSGS استفاده از نویسه‌های گسترش‌یافته UTF8 (شترها) در پیام‌های opam. مستلزم فعال بودن OPAMUTF8 است. این متغیر به‌طور پیش‌فرض تنها در macOS تنظیم شده است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای اعتبارسنجی به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینه `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینه --verbose-on را ببینید

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نشود.

OPAMWITHDEVSETUP گزینه نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینه نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینه نصب `--with-test را ببینید.

OPAMWORKINGDIR گزینه `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level` را ببینید. متغیر OPAMYES بر OPAMNO اولویت دارد و در صورت تنظیم بودن OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var محتوای متغیر var را در هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در فایل‌های `opam` بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var محتوای متغیر package:var را در هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در فایل‌های `opam` بازنویسی می‌کند..SH "نسخه خط فرمان (CLI VERSION)"

تمامی اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده‌ی opam باید از `--cli' استفاده کنند تا اطمینان حاصل شود که با نسخه‌های بعدی کلاینت opam بدون مشکل کار خواهند کرد. علاوه بر این، پست‌های وبلاگی یا سایر مستندات نیز می‌توانند از آن بهره‌مند شوند، چرا که از منسوخ شدن اطلاعات جلوگیری می‌کند.

اگرچه opam تنها از ریشه‌ها (~/.opam/) برای نسخه کنونی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری عقبروی را برای رابط خط فرمان خود فراهم می‌سازد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه CLI تنها در opam 2.1 افزوده شد، از OPAMCLI برای انتخاب پشتیبانی 2.0 استفاده کنید (چرا که opam 2.0 آن را نادیده خواهد گرفت)، و برای نسخه‌های 2.1 (یا بعدتر) از `--cli=2.1' استفاده نمایید، زیرا کنترل تجزیه نحو از طریق متغیر محیطی آسیب‌پذیر و ناپایدار است. برای این منظور، اگر OPAMCLI نسخه‌ای معتبر غیر از 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' تعیین شده باشد، opam یک هشدار نمایش می‌دهد.

نسخه رابط خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. ممکن است گزینه `--cli' بیش از یک‌بار مشخص شود، که در این حالت آخرین مورد اولویت دارد. متغیر OPAMCLI تنها در صورتی بررسی می‌شود که `--cli' داده نشده باشد.

وضعیت خروج (EXIT STATUS)

به عنوان استثنایی بر موارد زیر، در صورتی که دستور یافت نشود یا قابل اجرا نباشد، دستور `exec' مقدار 127 و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را بازمی‌گرداند.

0: موفقیت، یا درست (true) برای پرس‌وجوهای بولی.
1: نادرست (False). هنگامی که انتظار یک مقدار بولی وجود دارد بازگردانده می‌شود؛ برای مثال هنگام اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2: آرگومان‌های نامعتبر خط فرمان، یا آرگومان‌های خط فرمانی که به یک زمینه نامعتبر اشاره دارند (مانند فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5: یافت نشد. موردی درخواست شده (بسته، نسخه، مخزن و غیره) که پیدا نشد.
10: لغو شد. عملیات نیاز به تأیید داشت که تأیید نشد.
15: امکان دریافت قفل‌های لازم برای عملیات وجود نداشت.
20: هیچ راه‌حلی برای درخواست کاربر وجود ندارد. برای مثال، این می‌تواند به دلیل درخواست نصب دو بسته ناسازگار با یکدیگر باشد.
30: خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده. استفاده از --strict این خطا را بیشتر نمایان می‌کند.
31: خطای اسکریپت بسته. برخی از عملیات بسته ناموفق بودند. این ممکن است به دلیل خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40: خطای همگام‌سازی. امکان دریافت برخی از منابع راه دور از طریق شبکه وجود نداشت. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50: خطای پیکربندی. پیکربندی opam یا سیستم اجازه انجام عملیات را نمی‌دهد و نیاز به اصلاح دارد.
60: شکست حل‌کننده (Solver failure). حل‌کننده موفق به ارائه پاسخی معتبر نشد. این مشکل می‌تواند ناشی از یک حل‌کننده خارجی معیوب یا خطایی در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99: خطای داخلی. مشکلی رخ داده است که احتمالاً به دلیل وجود باگ در خود opam است.
130: وقفه کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، که عموماً به دلیل فشردن کلیدهای Ctrl-C توسط کاربر است.
0: در صورت موفقیت.
123: در صورت خطاهای نامشخص گزارش‌شده در خروجی خطای استاندارد.
124: در صورت خطاهای تجزیه خط فرمان.
125: در صورت خطاهای داخلی غیرمنتظره (باگ‌ها).