نام (NAME)

opam-tree - رسم جنگل وابستگی بسته‌های نصب‌شده

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

opam tree [--recursive] [--subpath=PATH] [OPTION]… [PACKAGES]…

توضیحات (DESCRIPTION)

این دستور جنگل بسته‌های در حال حاضر نصب‌شده را به‌صورت طرح گرافیکی یونی‌کد/اسکی (Unicode/ASCII-art) نمایش می‌دهد.

بدون آرگومان، جنگل وابستگی بسته‌هایی را رسم می‌کند که هیچ وابسته‌ای ندارند. با آرگومان‌های بسته‌ها، جنگل بسته‌های مشخص‌شده را رسم می‌کند. هنگامی که بسته‌های نصب‌نشده در آرگومان‌ها مشخص شوند، پیش از رسم جنگل تلاش می‌کند نصب آن‌ها را شبیه‌سازی کند.

هنگامی که گزینهٔ --rev-deps استفاده شود، به جای آن جنگل وابستگی معکوس را رسم می‌کند. بدون آرگومان، جنگل بسته‌هایی را رسم می‌کند که هیچ وابستگی‌ای ندارند. با آرگومان‌های بسته‌ها، جنگل بسته‌های مشخص‌شده را رسم می‌کند. توجه داشته باشید که در صورت استفاده از این گزینه، بسته‌های نصب‌نشده نادیده گرفته می‌شوند.

هنگامی که یک بسته دو بار یا بیشتر در جنگل ظاهر شود، دفعات دوم یا بعدی آن بسته به عنوان تکراری علامت‌گذاری شده و با نماد [*] مشخص می‌شوند. هر زیردرختی که ریشه در چنین موارد تکراری داشته باشد، برای جلوگیری از افزونگی کوتاه‌سازی خواهد شد.

برای مشاهدهٔ تمامی راه‌های انتخاب بسته‌ها جهت نمایش، بخش‌های گزینه‌های پالایش درخت (TREE FILTERING OPTIONS) و گزینه‌های انتخاب بسته (PACKAGE SELECTION OPTIONS)، و برای سفارشی‌سازی قالب خروجی، بخش گزینه‌های قالب خروجی (OUTPUT FORMAT OPTIONS) را ببینید.

برای مشاهدهٔ فهرست ساده‌ای از بسته‌ها که ممکن است نصب نشده باشند، opam list را ببینید.

آرگومان‌ها (ARGUMENTS)

PACKAGES: فهرستی از نام بسته‌ها، همراه با نسخه یا قید اختیاری، مانند `pkg' ،`pkg.1.0' یا `pkg>=0.5'؛ یا نام فایل‌ها یا دایرکتوری‌های حاوی توصیف بسته، همراه با ذکر صریح دایرکتوری (مانند `./foo.opam' یا `.')

گزینه‌های ساخت درخت (TREE BUILDING OPTIONS)

--deps: رسم یک جنگل وابستگی، با شروع از بسته‌هایی که توسط هیچ بستهٔ دیگری نیاز نیستند (این حالت پیش‌فرض است).
--rev-deps: رسم یک جنگل وابستگی معکوس، با شروع از بسته‌هایی که هیچ وابستگی‌ای ندارند.

گزینه‌های پالایش درخت (TREE FILTERING OPTIONS)

این گزینه‌ها فقط زمانی اعمال می‌شوند که PACKAGES مشخص شده باشند.

--leads-to: تنها شاخه‌هایی را نمایش می‌دهد که به یکی از PACKAGES منتهی می‌شوند.
--roots-from: تنها درخت‌هایی را نمایش می‌دهد که ریشه در یکی از PACKAGES دارند (این حالت پیش‌فرض است).

گزینه‌های انتخاب بسته (PACKAGE SELECTION OPTIONS)

--dev: گنجاندن بسته‌های توسعه در وابستگی‌ها.
--no-switch: نادیده گرفتن switch فعال و شبیه‌سازی نصب بسته‌ها از یک switch خالی برای رسم جنگل
--post: گنجاندن وابستگی‌هایی با برچسب post.
-t, --with-test, --test: گنجاندن وابستگی‌های صرفاً آزمایشی.
--with-dev-setup: گنجاندن وابستگی‌های صرفاً مخصوص توسعه‌دهنده.
--with-doc, --doc: گنجاندن وابستگی‌های صرفاً مربوط به مستندات.

گزینه‌های قالب خروجی (OUTPUT FORMAT OPTIONS)

--no-constraint: قیدهای نسخه مانند (>= 1.0.0) را نمایش نده.

گزینه‌ها (OPTIONS)

--recursive: اجازه به جستجوی بازگشتی فایل‌های *.opam. همچنین گزینهٔ --subpath را نیز ببینید.
--subpath=PATH: فایل‌های *.opam به جای دایرکتوری اصلی، از زیردایرکتوری داده‌شده بازیابی می‌شوند. سپس سورس‌ها از زیردایرکتوری هدف برداشته می‌شوند، به‌صورت داخلی فقط این زیردایرکتوری کپی/دریافت می‌شود. می‌تواند با --recursive ترکیب شود تا جستجوی بازگشتی روی subpath انجام گیرد.

گزینه‌های عمومی (COMMON OPTIONS)

این گزینه‌ها میان تمامی دستورها مشترک هستند.

--best-effort: اگر تمام بسته‌های درخواستی نتوانستند نصب شوند با شکست مواجه نشو: تلاش کن تا جای ممکن بیشترین تعداد بسته را نصب کنی. توجه داشته باشید که ممکن است همهٔ حل‌کننده‌های خارجی از این گزینه پشتیبانی نکنند (نسخه‌های اخیر aspcud یا mccs باید پشتیبانی کنند). این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMBESTEFFORT است.
--cli=MAJOR.MINOR (پیش‌فرض=2.5): استفاده از نحو و معناشناسی رابط خط فرمان MAJOR.MINOR. این گزینه برای هرگونه استفادهٔ پایدار از opam (اسکریپت‌ها، پست‌های وبلاگ و غیره) در نظر گرفته شده است؛ هر نسخه‌ای از opam در همان سری MAJOR مانند نگارش MINOR مشخص‌شده رفتار خواهد کرد. این پرچم در opam 2.0 وجود نداشت، بنابراین برای انتخاب CLI نسخهٔ 2.0، متغیر محیطی OPAMCLI را به جای استفاده از این پارامتر روی 2.0 تنظیم کنید.
--color=WHEN: رنگی کردن خروجی. مقدار WHEN باید یکی از always، never یا auto باشد.
--confirm-level=LEVEL: سطح تایید؛ LEVEL باید یکی از ask، no، yes یا unsafe-yes باشد. می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود. اگر --yes یا --no نیز داده شده باشند، مقدار آخرین --confirm-level در نظر گرفته می‌شود. این معادل تنظیم $OPAMCONFIRMLEVEL است.
--criteria=CRITERIA: مشخص کردن ترجیحات کاربر (preferences) برای حل وابستگی در این اجرا. مقادیر $OPAMCRITERIA، $OPAMFIXUPCRITERIA و $OPAMUPGRADECRITERIA را لغو می‌کند. برای جزئیات بیشتر درباره زبان پشتیبانی‌شده و حل‌کننده‌های خارجی موجود، به http://opam.ocaml.org/doc/External_solvers.html مراجعه کنید. یک راهنمای کلی برای استفاده از ترجیحات حل‌کننده را می‌توان در http://www.dicosmo.org/Articles/usercriteria.pdf یافت.
--cudf=FILENAME: گزینهٔ اشکال‌زدایی: درخواست‌های CUDF ارسال‌شده به حل‌کننده را در FILENAME-<n>.cudf ذخیره کن، که در آن <n> نشان‌دهندهٔ n-امین فراخوانی حل‌کننده در طول اجرای opam است.
--debug: چاپ پیام‌های اشکال‌زدایی در stderr. این معادل تنظیم $OPAMDEBUG روی "true" است.
--debug-level=LEVEL: مانند --debug، اما امکان تعیین سطح اشکال‌زدایی را فراهم می‌کند (--debug آن را روی 1 قرار می‌دهد). معادل تنظیم $OPAMDEBUG روی یک عدد صحیح مثبت.
--git-version: چاپ نگارش git برنامهٔ opam در صورت تنظیم بودن (یعنی زمانی که از نسخهٔ توسعه استفاده می‌کنید) و خروج.
--help[=FMT] (پیش‌فرض=auto): نمایش این راهنما در قالب FMT. مقدار FMT باید یکی از auto، pager، groff یا plain باشد. با مقدار auto، هرگاه متغیر محیطی TERM روی dumb تنظیم شده یا تعریف‌نشده باشد، قالب به pager یا plain تغییر می‌کند.
--ignore-pin-depends: سنجاق‌های (pin) اضافی مورد نیاز بسته‌هایی که سنجاق می‌شوند را نادیده بگیر، چه به‌طور دستی از طریق opam pin و چه از طریق opam install DIR. این معادل تنظیم IGNOREPINDEPENDS=true است.
--json=FILENAME: ذخیرهٔ نتایج اجرای opam در یک فایل ماشین‌خوان. اگر نام فایل حاوی نویسهٔ `%` باشد، با شاخصی جایگزین می‌شود که فایل موجود را بازنویسی نکند. مشابه تنظیم متغیر $OPAMJSON.
--no: پاسخ خیر (no) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون پرسش از کاربر. همچنین گزینهٔ --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMNO روی "true" است.
--no-aspcud: در نسخهٔ 2.1 حذف شد.
--no-auto-upgrade: هنگام پیکربندی یا به‌روزرسانی مخزنی که برای نسخه‌های پیشین opam (نسخهٔ 1.2) نوشته شده است، opam به‌صورت داخلی آن را به قالب فعلی تبدیل می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند. توجه داشته باشید که مخازن باید نسخهٔ قالب خود را در یک فایل 'repo' در ریشهٔ خود تعریف کنند، در غیر این صورت فرض می‌شود که در قالب قدیمی‌تر هستند. در هر صورت، ارتقای دستی مخازن با استفاده از opam admin upgrade [--mirror URL] در صورت امکان ارجح است.
--no-self-upgrade: در صورت وجود یک فایل اجرایی جدیدتر در مسیر OPAMROOT/opam، برنامهٔ opam خود را با آن جایگزین می‌کند. این گزینه این رفتار را غیرفعال می‌کند.
-q, --quiet: گزینهٔ --verbose را غیرفعال می‌کند.
--root=ROOT: استفاده از ROOT به عنوان مسیر ریشهٔ فعلی. این معادل تنظیم $OPAMROOT روی ROOT است.
--safe, --readonly: اطمینان از اینکه هیچ چیزی به‌طور خودکار به‌روزرسانی یا بازنویسی نخواهد شد. به عنوان مثال برای فراخوانی از اسکریپت‌های تکمیل خودکار مناسب است. در صورت نیاز به چنین عملیاتی با شکست مواجه می‌شود؛ همچنین از انتظار برای قفل‌ها اجتناب می‌کند، پرسش‌های تعاملی را نادیده می‌گیرد و متغیر $OPAMDEBUG را خنثی می‌کند. این معادل تنظیم متغیر محیطی $OPAMSAFE است.
--solver=CMD: مشخص کردن حل‌کنندهٔ CUDF مورد استفاده برای حل مسائل نصب بسته‌ها. این مقدار می‌تواند یک حل‌کنندهٔ از پیش تعریف‌شده باشد (این نسخه از opam از builtin-mccs+lp()، builtin-mccs+glpk، builtin-dummy-z3-solver، builtin-0install، aspcud، mccs، aspcud-old و packup پشتیبانی می‌کند)، یا یک دستور سفارشی که باید شامل متغیرهای %{input}%، %{output}%، %{criteria}% و به‌صورت اختیاری %{timeout}% باشد. این معادل تنظیم $OPAMEXTERNALSOLVER است.
--strict: در صورت بروز هرگونه خطا در تعریف بسته یا فایل پیکربندی، با شکست مواجه شو. پیش‌فرض این است که در صورت امکان به‌طور بی‌صدا ادامه دهد.
--switch=SWITCH: استفاده از SWITCH به عنوان switch فعلی کامپایلر. این معادل تنظیم $OPAMSWITCH روی SWITCH است.
--use-internal-solver: غیرفعال کردن تمامی حل‌کننده‌های خارجی و استفاده از حل‌کنندهٔ داخلی (این گزینه مستلزم این است که opam همراه با حل‌کنندهٔ داخلی کامپایل شده باشد). این معادل تنظیم $OPAMNOASPCUD یا $OPAMUSEINTERNALSOLVER است.
-v, --verbose: پُرگویی بیشتر. یک بار درج -v تمام دستورات بسته‌ها را نشان می‌دهد؛ تکرار آن دستوراتی را که به‌صورت داخلی فراخوانی می‌شوند نیز نمایش می‌دهد (مانند tar، curl، patch و غیره). تکرار به تعداد n بار معادل تنظیم $OPAMVERBOSE روی "n" است.
--version: نمایش اطلاعات نگارش.
-w, --working-dir: هنگام به‌روزرسانی بسته‌هایی که به یک دایرکتوری محلی با کنترل نسخه مقید هستند، به وضعیت کاری فعلی سورس آن‌ها به‌روزرسانی کن، نه به آخرین وضعیت کامیت‌شده یا ارجاعی (ref) که به آن اشاره دارند. از آنجا که دایرکتوری سورس همان‌طور که هست کپی می‌شود، اگر تمیز نباشد ممکن است به شکست ساخت opam منجر شود. این گزینه فقط بر بسته‌هایی تأثیر می‌گذارد که صریحاً در خط فرمان فهرست شده‌اند. همچنین می‌تواند از طریق $OPAMWORKINGDIR تنظیم شود.
-y, --yes: پاسخ بله (yes) به تمام پرسش‌های بله/خیر opam بدون پرسش از کاربر. همچنین گزینهٔ --confirm-level را ببینید. این معادل تنظیم $OPAMYES روی "true" است..SH "محیط (ENVIRONMENT)"

دستور opam از متغیرهای محیطی فهرست‌شده در اینجا استفاده می‌کند. متغیرهای بولی باید برای غیرفعال‌سازی روی "0"، "no"، "false" یا رشته خالی، و برای فعال‌سازی روی "1"، "yes" یا "true" تنظیم شوند.

OPAMALLPARENS تمام فیلترها را در پرانتز قرار می‌دهد.

OPAMASSUMEDEPEXTS گزینه `--assume-depexts' را ببینید.

OPAMAUTOANSWER فقط برای استفاده داخلی.

OPAMAUTOREMOVE گزینه حذف `--auto-remove' را ببینید.

OPAMBESTEFFORT گزینه `--best-effort' را ببینید.

OPAMBESTEFFORTPREFIXCRITERIA رشته‌ای را تعیین می‌کند که باید هنگام تنظیم گزینه `--best-effort' به ابتدای معیارها اضافه شود، و انتظار می‌رود که ویژگی `opam-query' را در راه‌حل به حداکثر برساند.

OPAMBUILDDOC در 2.1 حذف شد.

OPAMBUILDTEST در 2.1 حذف شد.

OPAMCLI گزینه `--cli' را ببینید.

OPAMCOLOR در صورت تنظیم روی always یا never، مقدار پیش‌فرضی را برای گزینه `--color' تعیین می‌کند.

OPAMCONFIRMLEVEL گزینه `--confirm-level` را ببینید. OPAMCONFIRMLEVEL بر OPAMYES و OPAMNO اولویت دارد.

OPAMCRITERIA اولویت‌های (preferences) کاربر را برای حل وابستگی مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض به نسخه حل‌کننده بستگی دارد؛ برای آگاهی از تنظیمات فعلی از `config report' استفاده کنید. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMCUDFFILE گراف cudf را در file-actions-explicit.dot ذخیره می‌کند.

OPAMCUDFTRIM پالایش بسته‌های نامرتبط را در طول پیش‌پردازش CUDF کنترل می‌کند.

OPAMCURL می‌تواند برای انتخاب یک برنامه مشخص 'curl' استفاده شود. برای گزینه‌های بیشتر OPAMFETCH را ببینید.

OPAMDEBUG گزینه‌های `--debug' و `--debug-level' را ببینید.

OPAMDEBUGSECTIONS در صورت تنظیم، پیام‌های اشکال‌زدایی را به فهرست بخش‌های جداشده با فاصله محدود می‌کند. بخش‌ها می‌توانند به‌طور اختیاری سطح اشکال‌زدایی مشخصی داشته باشند (برای مثال CLIENT:2 یا CLIENT CUDF:2)، اما در غیر این صورت از `--debug-level' استفاده می‌کنند.

OPAMDIGDEPTH میزان تهاجمی‌بودن جستجوی تداخل‌ها را در طول پیش‌پردازش CUDF تعیین می‌کند.

OPAMDOWNLOADJOBS حداکثر تعداد بارگیری‌های هم‌زمان را تنظیم می‌کند.

OPAMDROPWORKINGDIR هنگام به‌روزرسانی، بسته‌هایی را که پیش‌تر با --working-dir به‌روزرسانی شده‌اند جایگزین می‌کند. بدون تنظیم این متغیر، opam آن‌ها را بدون تغییر نگه می‌دارد مگر آن‌که صریحاً در خط فرمان نام برده شوند.

OPAMDRYRUN گزینه `--dry-run' را ببینید.

OPAMEDITOR ویرایشگر مورد استفاده برای ویرایش فایل opam را مشخص می‌کند؛ بر $EDITOR و $VISUAL اولویت دارد.

OPAMERRLOGLEN تعداد خطوط گزارش چاپ‌شده هنگام شکست یک زیرفرآیند را تعیین می‌کند. 0 برای چاپ تمام موارد.

OPAMEXTERNALSOLVER گزینه `--solver' را ببینید.

OPAMFAKE گزینه `--fake' را ببینید.

OPAMFETCH نحوه بارگیری فایل‌ها را مشخص می‌کند: `wget'، `curl' یا یک دستور سفارشی که در آن متغیرهای %{url}%، %{out}%، %{retry}%، %{compress}% و %{checksum}% جایگزین می‌شوند. مقدار 'download-command' در فایل پیکربندی اصلی را بازنویسی می‌کند.

OPAMFIXUPCRITERIA همانند OPAMUPGRADECRITERIA، اما مختص به fixup و reinstall.

OPAMIGNORECONSTRAINTS گزینه نصب `--ignore-constraints-on' را ببینید.

OPAMIGNOREPINDEPENDS گزینه `--ignore-pin-depends' را ببینید.

OPAMINPLACEBUILD گزینه `--inplace-build' را ببینید.

OPAMJOBS حداکثر تعداد پردازش‌های کارگری (workers) موازی برای اجرا را تعیین می‌کند.

OPAMJSON خروجی json را در فایل داده‌شده ثبت می‌کند (برای نمایه‌گذاری فایل‌ها از نویسه `%' استفاده کنید).

OPAMKEEPBUILDDIR گزینه نصب `--keep-build-dir' را ببینید.

OPAMKEEPLOGS به opam اعلام می‌کند که برخی از گزارش‌های موقت دستورات و برخی نسخه‌های پشتیبان را حذف نکند. این کار برخی از نهایی‌سازها را نادیده می‌گیرد و همچنین ممکن است به دریافت ردگیری‌های معکوس (backtraces) قابل‌اعتمادتر کمک کند.

OPAMLOCKED ترکیبی از گزینه‌های `--locked' و `--lock-suffix'.

OPAMLOGS logdir دایرکتوری گزارش‌ها را تعیین می‌کند، پیش‌فرض یک دایرکتوری موقت در /tmp است

OPAMMAKECMD دستور make سیستمی مورد استفاده را تنظیم می‌کند.

OPAMMERGEOUT خروجی‌های فرآیند را ادغام می‌کند، stderr بر روی stdout.

OPAMNO به هر سؤالی پاسخ منفی می‌دهد، گزینه‌های `--no` و `--confirm-level` را ببینید. در صورت تنظیم OPAMCONFIRMLEVEL یا OPAMYES، مقدار OPAMNO نادیده گرفته می‌شود.

OPAMNOAGGREGATE هنگام استفاده از `opam admin check'، بسته‌ها را تجمیع نمی‌کند.

OPAMNOASPCUD منسوخ شده است.

OPAMNOAUTOUPGRADE ارتقای داخلی خودکار مخازن از قالب‌های قدیمی‌تر به قالب فعلی را هنگام 'update' یا 'init' غیرفعال می‌کند.

OPAMNOCHECKSUMS گزینه --no-checksums را در صورت در دسترس بودن فعال می‌کند.

OPAMNODEPEXTS مدیریت وابستگی‌های سیستمی را غیرفعال می‌کند، گزینه `--no-depexts' را ببینید.

OPAMNOENVNOTICE داخلی.

OPAMNOSELFUPGRADE گزینه `--no-self-upgrade' را ببینید

OPAMPINKINDAUTO مشخص می‌کند که آیا سیستم‌های کنترل نسخه هنگام سنجاق کردن به یک مسیر محلی شناسایی شوند یا خیر. به‌طور پیش‌فرض از نسخه 1.3.0 فعال است.

OPAMPRECISETRACKING ردیابی دقیق و ریزدانه دایرکتوری‌ها.

OPAMPREPRO برای غیرفعال کردن پیش‌پردازش CUDF این مقدار را روی false تنظیم کنید. کارایی کمتری دارد، اما ممکن است به اشکال‌زدایی مشکلات حل‌کننده کمک کند.

OPAMREPOSITORYTARRING مخازن را به‌طور داخلی در قالب فایل‌های tar.gz ذخیره می‌کند. این ویژگی می‌تواند در سیستم‌های فایلی که با پیمایش درخت‌های بزرگ عملکرد خوبی ندارند اما دارای حافظه موقت (caching) مناسب در /tmp هستند بسیار سریع‌تر باشد. با این حال، در حالت کلی کندتر است.

OPAMREQUIRECHECKSUMS در صورت موجود بودن، گزینه `--require-checksums' را فعال می‌کند (برای مثال در `opam install').

OPAMRETRIES تعداد دفعات تلاش مجدد پیش از اعلام شکست بارگیری را تعیین می‌کند.

OPAMREUSEBUILDDIR گزینه `--reuse-build-dir' را ببینید.

OPAMROOT گزینه `--root' را ببینید. این متغیر به‌طور خودکار توسط `opam env --root=DIR --set-root' تنظیم می‌شود.

OPAMROOTISOK هنگام اجرا با دسترسی ریشه (root) هشداری صادر نمی‌کند.

OPAMSAFE گزینه `--safe' را ببینید.

OPAMSHOW گزینه `--show' را ببینید.

OPAMSKIPUPDATE گزینه `--skip-updates' را ببینید.

OPAMSKIPVERSIONCHECKS برخی از بررسی‌های نسخه را نادیده می‌گیرد. ناامن است و صرفاً برای آزمایش‌های سازگاری در نظر گرفته شده است.

OPAMSOLVERALLOWSUBOPTIMAL (پیش‌فرض `true') به برخی حل‌کننده‌ها اجازه می‌دهد پس از اتمام مهلت زمانی (timeout)، همچنان راه‌حلی ارائه دهند؛ در حالی که از سازگاری راه‌حل اطمینان وجود دارد، در این حالت هیچ تضمینی نیست که با معیارهای بهینه‌سازی مورد انتظار همخوانی داشته باشد. در صورت تنظیم روی `true'، opam همراه با یک هشدار به کار خود ادامه می‌دهد؛ در صورت `false' بودن، اتمام مهلت زمانی یک خطا خواهد بود. در حال حاضر تنها پس‌بخش داخلی builtin-z3 این حالت تنزل‌یافته را مدیریت می‌کند.

OPAMSOLVERTIMEOUT مهلت زمانی مجاز حل‌کننده را تغییر می‌دهد. پیش‌فرض 60.0 است؛ برای حالت نامحدود روی 0 تنظیم کنید. توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSOLVERTOLERANCE میزان تحمل نسبت به انتخاب یک راه‌حل غیربهینه توسط حل‌کننده را تغییر می‌دهد (به عنوان مثال ممکن است بسته‌های قدیمی دریافت شوند). مقادیر معمول بین 0.0 (بهترین راه‌حل شناخته‌شده برای حل‌کننده) تا 1.0 (راه‌حل غیربهینه) است. مقدار پیش‌فرض 0.0 است. این گزینه زمانی مفید است که حل‌کننده نتواند در زمانی معقول راه‌حلی بیابد (به $OPAMSOLVERTIMEOUT مراجعه کنید). توجه داشته باشید که ممکن است همه حل‌کننده‌ها از این گزینه پشتیبانی نکنند.

OPAMSTATS در 2.4 حذف شد.

OPAMSTATUSLINE یک خط وضعیت پویا را نمایش می‌دهد که وضعیت فعلی را در پایانه نشان می‌دهد. (یکی از موارد always، never یا auto)

OPAMSTRICT در صورت بروز ناهماهنگی‌ها (خواندن فایل، وارد کردن switch و غیره) با خطا متوقف می‌شود.

OPAMSWITCH گزینه `--switch' را ببینید. این متغیر به‌طور خودکار توسط `opam env --switch=SWITCH --set-switch' تنظیم می‌شود.

OPAMUNLOCKBASE گزینه نصب `--unlock-base' را ببینید.

OPAMUPGRADECRITERIA ترجیحات (preferences) کاربر برای حل وابستگی را هنگام انجام ارتقا مشخص می‌کند. در صورت تنظیم هر دو، در ارتقاها بر OPAMCRITERIA تقدم دارد. همچنین گزینه --criteria را ببینید.

OPAMUSEINTERNALSOLVER گزینه `--use-internal-solver' را ببینید.

OPAMUSEOPENSSL در 2.2 حذف شد.

OPAMUTF8 از نویسه‌های UTF8 در خروجی استفاده می‌کند (یکی از مقادیر always، never یا auto). پیش‌فرض `auto' است که از locale تعیین می‌شود).

OPAMUTF8MSGS از نویسه‌های توسعه‌یافته UTF8 (شترها) در پیام‌های opam استفاده می‌کند. مستلزم OPAMUTF8 است. این ویژگی به‌طور پیش‌فرض تنها روی macOS فعال است.

OPAMVALIDATIONHOOK در صورت تنظیم، از دستور `%{hook%}' برای اعتبارسنجی به‌روزرسانی مخزن opam استفاده می‌کند.

OPAMVERBOSE گزینه `--verbose' را ببینید.

OPAMVERBOSEON گزینه --verbose-on را ببینید

OPAMVERSIONLAGPOWER استفاده نشود.

OPAMWITHDEVSETUP گزینه نصب `--with-dev-setup' را ببینید.

OPAMWITHDOC گزینه نصب `--with-doc' را ببینید.

OPAMWITHTEST گزینه نصب `--with-test. را ببینید

OPAMWORKINGDIR گزینه `--working-dir' را ببینید.

OPAMYES گزینه‌های `--yes' و `--confirm-level` را ببینید. OPAMYES بر OPAMNO تقدم دارد و در صورت تنظیم OPAMCONFIRMLEVEL نادیده گرفته می‌شود.

OPAMVAR_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر var را بازنویسی می‌کند.

OPAMVAR_package_var هنگام جایگزینی رشته‌های `%{package:var}%` در فایل‌های `opam`، محتوای متغیر package:var را بازنویسی می‌کند..SH "نسخه خط فرمان (CLI VERSION)"

تمام اسکریپت‌ها و فراخوانی‌های برنامه‌نویسی‌شده‌ی opam باید از `--cli' استفاده کنند تا از کارکرد روان و بی‌نقص آن‌ها با نسخه‌های آینده کلاینت opam اطمینان حاصل شود. علاوه بر این، پست‌های وبلاگی یا سایر مستندات نیز می‌توانند از آن بهره‌مند شوند، چرا که مانع از کهنه شدن اطلاعات می‌شود.

اگرچه opam فقط از ریشه‌ها (~/.opam/) برای نسخه کنونی پشتیبانی می‌کند، اما سازگاری با گذشته را برای رابط خط فرمان خود فراهم می‌آورد.

از آنجا که پشتیبانی از نسخه CLI تنها در opam 2.1 افزوده شد، برای انتخاب پشتیبانی از 2.0 از متغیر محیطی OPAMCLI استفاده کنید (زیرا opam 2.0 صرفاً آن را نادیده می‌گیرد)، و برای نسخه‌های 2.1 (یا جدیدتر) از `--cli=2.1' بهره بگیرید، چرا که کنترل نحوِ تجزیه با یک متغیر محیطی آسیب‌پذیر و شکننده است. به همین منظور، اگر OPAMCLI نسخه‌ای معتبر به جز 2.0 را مشخص کند، و همچنین اگر `--cli=2.0' مشخص شده باشد، opam یک هشدار نمایش می‌دهد.

نسخه خط فرمان با استفاده از گزینه `--cli' یا متغیر محیطی OPAMCLI انتخاب می‌شود. گزینه `--cli' می‌تواند بیش از یک بار مشخص شود که در این حالت آخرین مورد اولویت دارد. متغیر محیطی OPAMCLI تنها در صورتی بررسی می‌شود که `--cli' داده نشده باشد.

وضعیت خروج (EXIT STATUS)

به‌عنوان استثنایی بر موارد زیر، دستور `exec' در صورتی که دستور یافت نشود یا قابل اجرا نباشد مقدار 127، و در غیر این صورت مقدار خروج خود دستور را برمی‌گرداند.

0: موفقیت، یا درست (true) برای پرس‌وجوهای بولی.
1: نادرست (False). زمانی بازگردانده می‌شود که یک مقدار بازگشتی بولی انتظار می‌رود، مثلاً هنگام اجرا با --check، یا برای پرس‌وجوهایی مانند opam lint.
2: آرگومان‌های خط فرمان نادرست، یا آرگومان‌های خط فرمانی که به زمینه‌ای نامعتبر اشاره دارند (مثلاً فایلی که از قالب مورد انتظار پیروی نمی‌کند).
5: یافت نشد. شما موردی را درخواست کرده‌اید (بسته، نسخه، مخزن و غیره) که پیدا نشد.
10: لغو شد. عملیات نیازمند تأیید بود، اما تأییدی داده نشد.
15: امکان دریافت قفل‌های لازم برای عملیات وجود نداشت.
20: هیچ راهکاری برای درخواست کاربر وجود ندارد. این حالت می‌تواند مثلاً به دلیل درخواست برای نصب دو بسته ناسازگار رخ دهد.
30: خطا در تعریف بسته یا سایر فایل‌های فراداده. استفاده از --strict باعث می‌شود این خطا بیشتر رخ دهد.
31: خطای اسکریپت بسته. برخی از عملیات‌های بسته ناموفق بودند. این ممکن است به دلیل خطایی در بسته‌ها یا ناسازگاری با سیستم شما باشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
40: خطای همگام‌سازی. دریافت برخی از مخازن دوردست از شبکه ممکن نشد. این می‌تواند یک خطای جزئی باشد.
50: خطای پیکربندی. پیکربندی Opam یا سیستم اجازه انجام عملیات را نمی‌دهد و نیاز به اصلاح دارد.
60: شکست حل‌کننده (Solver). حل‌کننده موفق به ارائه پاسخی معتبر نشد. این امر می‌تواند به دلیل نقص در یک حل‌کننده خارجی، یا خطا در پیکربندی حل‌کننده باشد.
99: خطای داخلی. مشکلی پیش آمده است که احتمالاً به دلیل یک باگ در خود opam است.
130: توقف توسط کاربر. سیگنال SIGINT دریافت شد، عموماً به دلیل فشردن کلیدهای Ctrl-C توسط کاربر.
0: در صورت موفقیت.
123: در صورت خطاهای نامشخص گزارش‌شده روی خروجی خطای استاندارد.
124: در صورت خطاهای تجزیه خط فرمان.
125: در صورت خطاهای پیش‌بینی‌نشده داخلی (باگ‌ها).