نام (NAME)

objdump - نمایش اطلاعات از فایل‌های شیء

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

objdump [-a|--archive-headers]
[-b bfdname|--target=bfdname]
[-C|--demangle[=style] ]
[-d|--disassemble[=symbol]]
[-D|--disassemble-all]
[-z|--disassemble-zeroes]
[-EB|-EL|--endian={big | little }]
[-f|--file-headers]
[-F|--file-offsets]
[--file-start-context]
[-g|--debugging]
[-e|--debugging-tags]
[-h|--section-headers|--headers]
[-i|--info]
[-j section|--section=section]
[-l|--line-numbers]
[-S|--source]
[--source-comment[=text]]
[-m machine|--architecture=machine]
[-M options|--disassembler-options=options]
[-p|--private-headers]
[-P options|--private=options]
[-r|--reloc]
[-R|--dynamic-reloc]
[-s|--full-contents]
[-Z|--decompress]
[-W|--dwarf]
[-Wa|--dwarf=abbrev]
[-WA|--dwarf=addr]
[-Wr|--dwarf=aranges]
[-Wc|--dwarf=cu_index]
[-WL|--dwarf=decodedline]
[-Wf|--dwarf=frames]
[-WF|--dwarf=frames-interp]
[-Wg|--dwarf=gdb_index]
[-Wi|--dwarf=info]
[-Wk|--dwarf=links]
[-Wo|--dwarf=loc]
[-Wm|--dwarf=macro]
[-Wp|--dwarf=pubnames]
[-Wt|--dwarf=pubtypes]
[-WR|--dwarf=Ranges]
[-Wl|--dwarf=rawline]
[-Ws|--dwarf=str]
[-WO|--dwarf=str-offsets]
[-Wu|--dwarf=trace_abbrev]
[-WT|--dwarf=trace_aranges]
[-WU|--dwarf=trace_info]
[-WK|--dwarf=follow-links]
[-WN|--dwarf=no-follow-links]
[-WD|--dwarf=use-debuginfod]
[-WE|--dwarf=do-not-use-debuginfod]
[--debug-dir=dir]
[--map-global-vars]
[-L|--process-links]
[--ctf=section]
[--sframe=section]
[-G|--stabs]
[-t|--syms]
[-T|--dynamic-syms]
[-x|--all-headers]
[-w|--wide]
[--start-address=address]
[--stop-address=address]
[--no-addresses]
[--prefix-addresses]
[--[no-]show-raw-insn]
[--adjust-vma=offset]
[--show-all-symbols]
[--dwarf-depth=n]
[--dwarf-start=n]
[--ctf-parent=section]
[--no-recurse-limit|--recurse-limit]
[--special-syms]
[--prefix=prefix]
[--prefix-strip=level]
[--insn-width=width]
[--visualize-jumps[=color|=extended-color|=off]
[--disassembler-color=[off|terminal|on|extended]
[-U method] [--unicode=method]
[-V|--version]
[-H|--help]
objfile....SH "توضیحات (DESCRIPTION)" objdump اطلاعات مربوط به یک یا چند فایل شیء (object file) را نمایش می‌دهد. گزینه‌ها تعیین می‌کنند که چه اطلاعات خاصی نمایش داده شود. این اطلاعات بیشتر برای برنامه‌نویسانی مفید است که روی ابزارهای کامپایل کار می‌کنند، در مقایسه با برنامه‌نویسانی که صرفاً می‌خواهند برنامه‌شان کامپایل شده و اجرا شود.

objfile... فایل‌های شیء هستند که باید بررسی شوند. هنگامی که آرشیوها را مشخص می‌کنید، objdump اطلاعات مربوط به هر یک از فایل‌های شیء عضو را نمایش می‌دهد.

گزینه‌ها (OPTIONS)

فرم‌های کوتاه و بلند گزینه‌ها که در اینجا به عنوان جایگزین نشان داده شده‌اند، معادل یکدیگر هستند. حداقل یکی از گزینه‌های فهرست -a,-d,-D,-e,-f,-g,-G,-h,-H,-p,-P,-r,-R,-s,-S,-t,-T,-V,-x باید مشخص شود.

-a

--archive-header

اگر هر یک از فایل‌های objfile آرشیو باشند، اطلاعات سرآیند آرشیو را (در قالبی شبیه به ls -l) نمایش می‌دهد. علاوه بر اطلاعاتی که می‌توانید با ar tv مشاهده کنید، objdump -a قالب فایل شیء هر یک از اعضای آرشیو را نیز نشان می‌دهد.

--adjust-vma=offset

هنگام استخراج اطلاعات، ابتدا مقدار offset را به تمام آدرس‌های بخش‌ها اضافه می‌کند. این گزینه زمانی مفید است که آدرس‌های بخش با جدول نمادها مطابقت نداشته باشند؛ وضعیتی که ممکن است هنگام قرار دادن بخش‌ها در آدرس‌های خاص با استفاده از قالبی رخ دهد که توانایی نمایش آدرس‌های بخش را ندارد، مانند a.out.

-b bfdname

--target=bfdname

مشخص می‌کند که قالب کد شیء برای فایل‌های شیء، bfdname است. این گزینه ممکن است ضروری نباشد؛ زیرا objdump می‌تواند به صورت خودکار بسیاری از قالب‌ها را شناسایی کند.

برای مثال،

objdump -b oasys -m vax -h fu.o

اطلاعات خلاصه‌ای از سرآیندهای بخش (-h) مربوط به fu.o را نمایش می‌دهد، که صریحاً (-m) به عنوان یک فایل شیء VAX در قالب تولید شده توسط کامپایلرهای Oasys مشخص شده است. می‌توانید قالب‌های موجود را با گزینه -i فهرست کنید.

-C

--demangle[=style]

رمزگشایی (demangle) نام‌های سطح پایین نمادها به نام‌های خوانا در سطح کاربر. این گزینه علاوه بر حذف هرگونه زیرخط (underscore) ابتدایی اضافه شده توسط سیستم، نام توابع ++C را خوانا می‌کند. کامپایلرهای مختلف سبک‌های درهم‌سازی (mangling) متفاوتی دارند. از آرگومان اختیاری سبک کدگشایی می‌توان برای انتخاب سبک مناسب برای کامپایلر خود استفاده کرد.

--recurse-limit

--no-recurse-limit

--recursion-limit

--no-recursion-limit

محدودیت در میزان بازگشت (recursion) انجام‌شده هنگام کدگشایی رشته‌ها را فعال یا غیرفعال می‌کند. از آنجا که قالب‌های درهم‌سازی نام‌ها سطوح نامحدودی از بازگشت را مجاز می‌دانند، ممکن است رشته‌هایی ایجاد شوند که رمزگشایی آن‌ها کل فضای پشته (stack) موجود در ماشین میزبان را مصرف کرده و باعث خطای حافظه شود. این محدودیت با محدود کردن بازگشت به ۲۰۴۸ سطح تودرتو تلاش می‌کند از این اتفاق جلوگیری کند.

حالت پیش‌فرض فعال بودن این محدودیت است، اما غیرفعال کردن آن ممکن است برای بازگشایی نام‌های واقعاً پیچیده ضروری باشد. با این حال توجه داشته باشید که در صورت غیرفعال بودن محدودیت بازگشت، اتمام فضای پشته ممکن است رخ دهد و هرگونه گزارش باگ درباره چنین رخدادی رد خواهد شد.

-g

--debugging

نمایش اطلاعات اشکال‌زدایی. این گزینه تلاش می‌کند اطلاعات قالب اشکال‌زدایی STABS ذخیره شده در فایل را تجزیه کرده و آن را با نحوی شبیه به C چاپ کند. اگر هیچ اطلاعات اشکال‌زدایی STABS یافت نشود، این گزینه به گزینه -W رجوع می‌کند تا اطلاعات DWARF موجود در فایل را چاپ کند.

-e

--debugging-tags

مانند -g، اما اطلاعات در قالبی سازگار با ابزار ctags تولید می‌شود.

-d

--disassemble

--disassemble=symbol

نمادهای یادافزای اسمبلی (mnemonics) را برای دستورالعمل‌های ماشین از فایل ورودی نمایش می‌دهد. این گزینه تنها بخش‌هایی را دیس‌اسمبل (disassemble) می‌کند که انتظار می‌رود حاوی دستورالعمل باشند. اگر آرگومان اختیاری symbol مشخص شود (حتی چندین بار)، نمادهای یادافزا را با شروع از (تمام) symbol نمایش می‌دهد. اگر symbol نام یک تابع باشد، عمل دیس‌اسمبل در انتهای تابع متوقف می‌شود، در غیر این صورت با رسیدن به نماد بعدی متوقف خواهد شد. اگر هیچ تطابقی برای هیچ symbol پیدا نشود، چیزی نمایش داده نخواهد شد.

توجه داشته باشید که اگر گزینه --dwarf=follow-links فعال باشد، تمام جدول‌های نماد در فایل‌های پیوندخورده اطلاعات اشکال‌زدایی خوانده شده و هنگام دیس‌اسمبل استفاده خواهند شد.

-D

--disassemble-all

مانند -d، اما محتوای تمام بخش‌های غیرخالی و غیر bss را دیس‌اسمبل می‌کند، نه فقط بخش‌هایی که انتظار می‌رود حاوی دستورالعمل باشند. از -j می‌توان برای انتخاب بخش‌های خاص استفاده کرد.

این گزینه همچنین تأثیر ظریفی بر دیس‌اسمبل کردن دستورالعمل‌ها در بخش‌های کد دارد. هنگامی که گزینه -d فعال است، objdump فرض می‌کند هر نمادی که در بخش کد وجود دارد در مرز بین دستورالعمل‌ها قرار گرفته است و از دیس‌اسمبل در امتداد چنین مرزی خودداری می‌کند. اما هنگامی که گزینه -D فعال باشد، این فرض نادیده گرفته می‌شود. این بدان معناست که در صورت وجود داده در بخش‌های کد، خروجی -d و -D ممکن است متفاوت باشد.

اگر معماری هدف ARM باشد، این سوئیچ همچنین باعث می‌شود دیس‌اسمبلر بخش‌هایی از داده‌های موجود در بخش‌های کد را به گونه‌ای رمزگشایی کند که گویی دستورالعمل هستند.

توجه داشته باشید که اگر گزینه --dwarf=follow-links فعال باشد، تمام جدول‌های نماد در فایل‌های پیوندخورده اطلاعات اشکال‌زدایی خوانده شده و هنگام دیس‌اسمبل استفاده خواهند شد.

--no-addresses

هنگام دیس‌اسمبل، آدرس‌ها را در هر سطر یا برای نمادها و آفست‌های بازنشانی (relocation) چاپ نکنید. در ترکیب با --no-show-raw-insn، این گزینه می‌تواند برای مقایسه خروجی کامپایلر مفید باشد.

--prefix-addresses

هنگام دیس‌اسمبل، آدرس کامل را در هر سطر چاپ می‌کند. این قالب قدیمی‌تر دیس‌اسمبل است.

-EB

-EL

--endian={big|little}

ترتیب بایت‌ها (endianness) فایل‌های شیء را مشخص می‌کند. این گزینه فقط بر دیس‌اسمبل کردن تأثیر می‌گذارد و می‌تواند هنگام دیس‌اسمبل فایلی با قالبی که اطلاعات ترتیب بایت‌ها را توصیف نمی‌کند (مانند S-records)، مفید باشد.

-f

--file-headers

اطلاعات خلاصه‌ای از سرآیند کلی هر یک از فایل‌های objfile را نمایش می‌دهد.

-F

--file-offsets

هنگام دیس‌اسمبل کردن بخش‌ها، هر زمان که نمادی نمایش داده می‌شود، آفست پرونده از ناحیه داده‌ای را که قرار است استخراج شود نیز نمایش می‌دهد. اگر صفرها نادیده گرفته شوند، هنگام از سرگیری دیس‌اسمبل، تعداد صفرهای نادیده‌گرفته‌شده و آفست پرونده از محلی را که دیس‌اسمبل ادامه می‌یابد به کاربر اعلام می‌کند. هنگام استخراج بخش‌ها، آفست پرونده از محلی را که استخراج شروع می‌شود نمایش می‌دهد.

--file-start-context

مشخص می‌کند هنگامی که کد منبع و دیس‌اسمبل به صورت درهم‌آمیخته (با فرض استفاده از -S) از فایلی که قبلاً نمایش داده نشده نمایش می‌یابد، زمینه (context) تا ابتدای فایل گسترش یابد.

-h

--section-headers

نمایش اطلاعات خلاصه از سرآیندهای بخشِ فایل شیء.

قطعه‌های فایل ممکن است به آدرس‌های غیراستاندارد بازآرایی (relocate) شوند، برای نمونه با استفاده از گزینه‌های -Ttext، -Tdata، یا -Tbss در ld. با این حال، برخی قالب‌های فایل شیء، مانند a.out، آدرس آغازین قطعه‌های فایل را ذخیره نمی‌کنند. در چنین شرایطی، گرچه ld بخش‌ها را به درستی بازآرایی می‌کند، استفاده از objdump -h برای فهرست کردن سرآیندهای بخش فایل نمی‌تواند آدرس‌های درست را نشان دهد. در عوض، آدرس‌های معمول را نشان می‌دهد که برای هدف ضمنی هستند.

توجه داشته باشید، در برخی موارد ممکن است برای یک بخش، هر دو مشخصهٔ READONLY و NOREAD تنظیم شده باشند. در چنین مواردی مشخصهٔ NOREAD اولویت دارد، اما objdump هر دو را گزارش می‌کند زیرا تنظیم دقیق بیت‌های پرچم ممکن است دارای اهمیت باشد.

-H

--help

چاپ خلاصه‌ای از گزینه‌های objdump و خروج.

-i

--info

نمایش فهرستی شامل تمام معماری‌ها و قالب‌های شیء موجود برای تعیین با -b یا -m.

-j name

--section=name

نمایش اطلاعات بخش name. این گزینه می‌تواند چندین بار مشخص شود.

--map-global-vars

نمایش اطلاعات متغیرهای سراسری (global variables). این گزینه تنها زمانی کار می‌کند که فایل شیء با گزینه اشکال‌زدایی کامپایل شده باشد. به طور دقیق‌تر، این گزینه به مدخل‌های اطلاعات اشکال‌زدایی DWARF2 متکی است و برای ردیابی مکان و نوع تمام متغیرهای سراسری در فایل شیء داده‌شده مفید است.

-L

--process-links

نمایش محتوای بخش‌های غیر اشکال‌زدایی موجود در فایل‌های مجزای debuginfo که به فایل اصلی پیوند دارند. این گزینه به طور خودکار مستلزم گزینه -WK است و تنها بخش‌هایی که توسط دیگر گزینه‌های خط فرمان درخواست شده‌اند نمایش داده خواهند شد.

-l

--line-numbers

برچسب‌گذاری نمایش (با استفاده از اطلاعات اشکال‌زدایی) با نام فایل و شماره خطوط کد منبع متناظر با کد شیء یا بازآرایی‌های (relocs) نمایش داده‌شده. تنها به همراه -d، -D یا -r سودمند است.

-m machine

--architecture=machine

تعیین معماری مورد استفاده هنگام دیزاسمبل کردن فایل‌های شیء. این گزینه هنگامی که فایل‌های شیء فاقد توصیف اطلاعات معماری باشند (مانند S-records) می‌تواند مفید باشد. می‌توانید معماری‌های موجود را با گزینه -i فهرست کنید.

برای بیشتر معماری‌ها امکان ارائه نام معماری و نام ماشین به صورت جداشده با دونقطه وجود دارد. برای نمونه، foo:bar به نوع ماشین bar در معماری foo اشاره خواهد داشت. این ویژگی در صورتی که objdump برای پشتیبانی از چندین معماری پیکربندی شده باشد، سودمند است.

اگر هدف یک معماری ARM باشد، این سوییچ اثر بیشتری دارد؛ دیزاسمبل را تنها به دستورالعمل‌هایی محدود می‌کند که توسط معماریِ مشخص‌شده با machine پشتیبانی می‌شوند. اگر به دلیل عدم وجود اطلاعات معماری در فایل ورودی، استفاده از این سوییچ لازم باشد، اما دیزاسمبل همه دستورالعمل‌ها نیز مد نظر باشد، از -marm استفاده کنید.

-M options

--disassembler-options=options

ارسال اطلاعات ویژهٔ هدف به دیزاسمبلر. تنها روی برخی اهداف پشتیبانی می‌شود. اگر مشخص کردن بیش از یک گزینه برای دیزاسمبلر لازم باشد، می‌توان چندین گزینه -M را به کار برد یا آن‌ها را در فهرستی جداشده با کاما قرار داد.

در ARC، گزینهٔ dsp چاپ دستورالعمل‌های DSP را کنترل می‌کند، spfp چاپ دستورالعمل‌های FP (ممیز شناور) با دقت یگانهٔ FPX را برمی‌گزیند، dpfp چاپ دستورالعمل‌های FP با دقت دوگانهٔ FPX را انتخاب می‌کند، quarkse_em چاپ دستورالعمل‌های ویژهٔ QuarkSE-EM را انتخاب می‌کند، fpuda چاپ دستورالعمل‌های کمکی دقت دوگانه را برمی‌گزیند، fpus چاپ دستورالعمل‌های FP با دقت یگانهٔ FPU را انتخاب می‌کند، در حالی که fpud چاپ دستورالعمل‌های FP با دقت دوگانهٔ FPU را برمی‌گزیند. علاوه بر این، می‌توان با استفاده از hex تعیین کرد که تمام مقادیر بی‌درنگ (immediate) در مبنای شانزده چاپ شوند. به طور پیش‌فرض، مقادیر بی‌درنگ کوتاه در نمایش ده‌دهی چاپ می‌شوند، در حالی که مقادیر بی‌درنگ بلند در مبنای شانزده به نمایش درمی‌آیند.

گزینهٔ cpu=... امکان اعمال یک ISA خاص را هنگام دیزاسمبل دستورالعمل‌ها فراهم می‌کند و مقدار -m یا هر آنچه در فایل ELF وجود دارد را لغو می‌کند. این ویژگی ممکن است برای انتخاب ISA مربوط به ARC EM یا HS مفید باشد، زیرا معماری برای آن‌ها یکسان است و دیزاسمبلر برای تصمیم‌گیری در مورد اینکه کد مربوط به EM است یا HS، به داده‌های خصوصی سرآیند ELF متکی است. این گزینه ممکن است چندین بار مشخص شود - تنها آخرین مقدار استفاده خواهد شد. مقادیر معتبر همان مقادیر گزینهٔ -mcpu=... در اسمبلر هستند.

اگر هدف، یک معماری ARM باشد، می‌توان از این سوییچ برای انتخاب مجموعه نام‌های ثبات‌های مورد استفاده هنگام دیزاسمبل استفاده کرد. تعیین -M reg-names-std (پیش‌فرض) نام‌های ثبات‌ها را همان‌گونه که در مستندات مجموعه دستورالعمل ARM به کار رفته است انتخاب می‌کند، اما با نامیدن ثبات ۱۳ به عنوان 'sp'، ثبات ۱۴ به عنوان 'lr' و ثبات ۱۵ به عنوان 'pc'. تعیین -M reg-names-apcs مجموعه نام‌های استفاده‌شده توسط استاندارد فراخوانی رویه ARM (APCS) را برمی‌گزیند، در حالی که تعیین -M reg-names-raw تنها از r به همراه شماره ثبات استفاده خواهد کرد.

همچنین دو گونه از طرح نام‌گذاری ثبات‌های APCS وجود دارد که توسط -M reg-names-atpcs و -M reg-names-special-atpcs فعال می‌شوند و از قراردادهای نام‌گذاری استاندارد فراخوانی رویه ARM/Thumb (یا با نام‌های عادی ثبات یا نام‌های ویژه ثبات) استفاده می‌کنند.

این گزینه همچنین می‌تواند برای معماری‌های ARM به کار رود تا با استفاده از سوییچ --disassembler-options=force-thumb دیزاسمبلر را وادار به تفسیر تمام دستورالعمل‌ها به عنوان دستورالعمل‌های Thumb کند. این قابلیت هنگام تلاش برای دیزاسمبل کد thumb تولیدشده توسط سایر کامپایلرها سودمند است.

برای اهداف AArch64 این سوییچ می‌تواند برای تعیین اینکه آیا دستورالعمل‌ها با استفاده از گزینهٔ -M no-aliases به عنوان کلی‌ترین دستورالعمل دیزاسمبل شوند، یا اینکه آیا یادداشت‌های دستورالعمل باید با استفاده از -M notes به صورت کامنت در دیزاسمبل درج شوند، به کار رود. علاوه بر این، گزینهٔ -M annotate می‌تواند برای سفارشی‌سازی مدیریت دستورالعمل‌های تعریف‌نشده هنگام دیزاسمبل فایل‌های اجرایی و کتابخانه‌های مشترک استفاده شود. در حالت عادی، دیزاسمبلر صرفاً مقدار مبنای شانزده دستورالعمل تعریف‌نشده را نشان می‌دهد، اما اگر حاشیه‌نویسی فعال باشد، ابتدا تلاش می‌کند نمادی را پیدا کند که مقدار آن با کدبندی دستورالعمل مطابقت داشته باشد. در صورت وجود تطابق، نام نماد به جای آن نمایش داده خواهد شد. این کار هنگام دیزاسمبل بخش‌های غیرکد که ممکن است حاوی آدرس توابع و داده‌ها باشند مفید است.

برای x86، برخی از گزینه‌ها عملکردهای سوییچ -m را تکرار می‌کنند، اما امکان کنترل دقیق‌تری را فراهم می‌سازند.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

nm(1)، readelf(1) و مدخل‌های Info برای binutils.

کپی‌رایت و تکثیر (COPYRIGHT)

Copyright (c) 1991-2026 Free Software Foundation, Inc.

اجازه نسخه‌برداری، توزیع و/یا تغییر این سند تحت شرایط «مجوز مستندات آزاد گنو» (GNU Free Documentation License)، نسخه ۱.۳ یا هر نسخه جدیدتر منتشرشده توسط بنیاد نرم‌افزارهای آزاد (Free Software Foundation) اعطا می‌شود؛ بدون بخش‌های تغییرناپذیر، بدون متون روی جلد و بدون متون پشت جلد. یک نسخه از این مجوز در بخشی با عنوان «GNU Free Documentation License» گنجانده شده است.