lxc-start(1) lxc-start(1)

lxc-start - اجرای یک برنامه در داخل کانتینر


lxc-start
{-n name} [-f config_file] [-c console_device] [-L console_logfile] [-d] [-F] [-p pid_file] [-s KEY=VAL] [-C] [--share-[net|ipc|uts] name|pid] [command]

دستور lxc-start دستور (command) مشخص‌شده را در داخل کانتینری که با name تعیین شده است اجرا می‌کند.

این دستور کانتینر را بر اساس پیکربندی‌ای که قبلاً با دستور lxc-create یا با پارامتر فایل پیکربندی تعریف شده، برپا می‌کند. اگر هیچ پیکربندی‌ای تعریف نشده باشد، از ایزولاسیون پیش‌فرض استفاده می‌شود.

اگر هیچ دستوری مشخص نشده باشد، lxc-start از دستور تعریف‌شده در lxc.init.cmd یا در صورت تنظیم نشدن، از دستور پیش‌فرض "/sbin/init" برای اجرای یک کانتینر سیستمی استفاده می‌کند.

اجرای کانتینر به صورت دیمون. از آنجا که کانتینر دیگر tty ندارد، در صورت وقوع خطا چیزی نمایش داده نخواهد شد و می‌توان از پرونده گزارش برای بررسی خطا استفاده کرد. (این حالت پیش‌فرض است)
اجرای کانتینر در پیش‌زمینه. در این حالت، کنسول کانتینر به tty جاری متصل شده و سیگنال‌ها مستقیماً به کانتینر هدایت می‌شوند.
ایجاد فایلی حاوی شناسه فرایند (PID).
مشخص کردن فایل پیکربندی جهت تنظیم قابلیت‌های مجازی‌سازی و ایزولاسیون برای کانتینر.

در صورت وجود، این فایل پیکربندی حتی اگر از قبل یک فایل پیکربندی در کانتینر ایجاد‌شده (از طریق lxc-create) وجود داشته باشد، استفاده خواهد شد.

مشخص کردن دستگاهی برای استفاده به عنوان کنسول کانتینر، به عنوان مثال /dev/tty8. اگر این گزینه مشخص نشود، از ترمینال جاری استفاده خواهد شد مگر اینکه -d تعیین شده باشد.
مشخص کردن فایلی جهت ثبت لاگ خروجی کنسول کانتینر در آن.
اختصاص مقدار VAL به متغیر پیکربندی KEY. این مقدار، هرگونه انتساب انجام‌شده در config_file را بازنویسی (override) می‌کند.
اگر هرگونه توصیف‌گر فایل به ارث برده شده باشد، آن‌ها را می‌بندد. اگر این گزینه مشخص نشود، دستور lxc-start در عوض با وضعیت شکست خارج خواهد شد. نکته: گزینه --daemon مستلزم --close-all-fds است.
به ارث بردن فضای نام شبکه از یک کانتینر name یا یک pid. مدیریت فضای نام شبکه همچنان توسط مالک اصلی ادامه خواهد یافت. پیکربندی شبکه کانتینرِ در حال راه‌اندازی نادیده گرفته شده و اسکریپت‌های up/down اجرا نخواهند شد.
به ارث بردن فضای نام IPC از یک کانتینر name یا یک pid.
به ارث بردن فضای نام UTS از یک کانتینر name یا یک pid. در این حالت LXC نام میزبان را تنظیم نخواهد کرد، اما سیستم‌عامل کانتینر ممکن است به هر حال آن را تغییر دهد.

این گزینه‌ها میان بیشتر دستورات lxc مشترک هستند.

-?, -h, --help
نمایش پیام راهنمای کامل‌تر نسبت به حالت معمول.
نمایش پیام نحوه استفاده از دستور.
بی‌صدا کردن و جلوگیری از نمایش پیام‌های خروجی.
استفاده از یک مسیر جایگزین برای ذخیره کانتینر. مقدار پیش‌فرض /var/lib/lxc است.
هدایت خروجی گزارش‌ها به پرونده جایگزین FILE. حالت پیش‌فرض عدم ثبت لاگ در فایل است.
تنظیم اولویت ثبت گزارش‌ها روی LEVEL. اولویت پیش‌فرض لاگ‌ها ERROR است. مقادیر مجاز عبارتند از: FATAL، ALERT، CRIT، WARN، ERROR، NOTICE، INFO، DEBUG، TRACE.

توجه داشته باشید که این گزینه اولویت وقایع ثبت‌شده در پرونده لاگ جایگزین را تنظیم می‌کند و تاثیری بر وقایع ERROR چاپ‌شده در خروجی خطای استاندارد (stderr) ندارد.

استفاده از شناسه کانتینر NAME. قالب شناسه کانتینر یک رشته الفبایی-عددی است.
مشخص کردن فایل پیکربندی جهت تنظیم قابلیت‌های مجازی‌سازی و ایزولاسیون کانتینر.

در صورت وجود، این فایل پیکربندی حتی اگر از قبل یک فایل پیکربندی در کانتینر ساخته‌شده (از طریق lxc-create) وجود داشته باشد، استفاده خواهد شد.

نمایش شماره نسخه برنامه.

کانتینر مشخص‌شده در حال حاضر برنامه‌ای را اجرا می‌کند. پیش از استفاده مجدد از این کانتینر باید آن را متوقف کنید، یا یک کانتینر جدید بسازید.

lxc(7), lxc-create(1), lxc-copy(1), lxc-destroy(1), lxc-start(1), lxc-stop(1), lxc-execute(1), lxc-console(1), lxc-monitor(1), lxc-wait(1), lxc-cgroup(1), lxc-ls(1), lxc-info(1), lxc-freeze(1), lxc-unfreeze(1), lxc-attach(1), lxc.conf(5)

2026-08-01