iwd.network(5) Linux Connectivity iwd.network(5)

iwd.network - فایل پیکربندی شبکه بی‌سیم برای دیمون iwd

فایل‌های پیکربندی شبکه .open، .psk و .8021x

برنامه iwd اطلاعات مربوط به شبکه‌های شناخته‌شده را ذخیره می‌کند و اطلاعات شبکه‌های از پیش آماده‌شده را از فایل‌های پیکربندی متنی کوچک می‌خواند. این فایل‌ها در دایرکتوری وضعیتی قرار دارند که توسط متغیر محیطی $STATE_DIRECTORY مشخص می‌شود، که به طور معمول توسط systemd فراهم می‌گردد. در صورت نبود چنین متغیر محیطی، مقدار پیش‌فرض آن $LIBDIR/iwd خواهد بود که به طور معمول بر روی /var/lib/iwd تنظیم شده است. شما می‌توانید این فایل‌ها را ایجاد کنید، تغییر دهید یا حذف نمایید. iwd این دایرکتوری را برای تغییرات زیر نظر می‌گیرد و وضعیت خود را بر همان اساس به‌روزرسانی می‌کند. همچنین iwd این فایل‌ها را در جریان اتصالات شبکه یا در نتیجه فراخوانی‌های رابط برنامه‌نویسی D-Bus تغییر خواهد داد.

نحو این فایل شبیه به نحو keyfile در گنوم (GNOME) است (که بر اساس قالب تعریف‌شده در مشخصات Desktop Entry می‌باشد، ببینید: http://freedesktop.org/Standards/desktop-entry-spec). گروه‌های شناخته‌شده و همچنین کلیدها و مقادیر موجود در هر گروه در اینجا مستند شده‌اند. مقادیر پیش‌فرض به صورت توپر (بولد) نوشته شده‌اند.

برای کامل بودن، توصیف نحو فایل در اینجا گنجانده شده است. این همان نحوی است که کلاس l_settings از کتابخانه ell پیاده‌سازی می‌کند. نحو مبتنی بر خط است و خطوط با نویسه‌های خط جدید (newline) از یکدیگر تفکیک می‌شوند.

خطوط خالی نادیده گرفته می‌شوند و فاصله‌های خالی در ابتدای خط نادیده گرفته می‌شوند. خطوط توضیحات (کامنت) دارای نویسه # به عنوان اولین نویسه غیرفاصله‌ای خود هستند.

خطوط کلید-مقدار شامل یک کلید تنظیمات، یک علامت مساوی و مقدار تنظیمات هستند. فاصله‌های خالی قبل از کلید، علامت مساوی یا مقدار نادیده گرفته می‌شوند. کلید باید یک رشته پیوسته فقط متشکل از نویسه‌های الفبایی-عددی، زیرخط و علامت خط تیره باشد. مقدار از اولین نویسه غیرفاصله‌ای پس از اولین علامت مساوی در خط آغاز شده و در انتهای خط پایان می‌یابد و باید به درستی با فرمت UTF-8 کدگذاری شده باشد. مقدار بولی می‌تواند true یا false باشد، اما مقادیر 0 یا 1 نیز مجاز هستند. مقادیر صحیح در مبنای ۱۰ نوشته می‌شوند. مقادیر رشته‌ای، شامل مسیرهای فایل و رشته‌های هگز، همان‌طور که هستند نوشته می‌شوند، به استثنای پنج نویسه که می‌توان آن‌ها را با بک‌اسلش اسکیپ کرد: فاصله، \t، \r، \n و خود نویسه بک‌اسلش. سه مورد آخر حتماً باید اسکیپ شوند. نویسه فاصله اگر اولین نویسه در رشته مقدار باشد باید اسکیپ شود و به صورت \s نوشته می‌شود.

تنظیمات بسته به گروهی که در آن قرار دارند تفسیر می‌شوند. یک گروه با یک خط سرآیند گروه آغاز می‌شود و شامل تمام تنظیمات تا خط سرآیند گروه بعدی است. یک خط سرآیند گروه شامل یک نویسه [ به همراه نام گروه و نویسه ] است. استفاده از فاصله قبل از [ و بعد از ] مجاز است. نام گروه شامل نویسه‌های قابل چاپ به غیر از [ و ] می‌باشد.

اگر نام یک گروه با علامت @ آغاز شود، محتوای آن گروه در عوض توسط یک افزونه تجزیه‌کننده (parser extension) پردازش می‌شود و باعث پایان یافتن گروه قبلی (غیر افزونه‌ای) نمی‌شود. علامت @ ابتدایی باید با یک نام افزونه غیرخالی، یک علامت @ دیگر و یک نام گروه همان‌طور که در بالا تعریف شد دنبال شود. نام افزونه شامل نویسه‌های قابل چاپ به غیر از @ است. در این حالت هیچ فاصله‌ای بعد از سرآیند گروه مجاز نیست. نحو و طول بار داده (payload) افزونه توسط نام افزونه تعیین می‌شود. قواعد تجزیه عادی تعریف‌شده در این بخش در انتهای بار داده ادامه می‌یابند و هرگونه تنظیمات پس از پایان بار داده به عنوان بخشی از گروه قبلی (غیر افزونه‌ای) مدیریت می‌شوند.

در حال حاضر تنها افزونه پشتیبانی‌شده pem نام دارد و امکان درج محتویات یک بار داده منفرد با فرمت PEM بر اساس RFC7468 یا توالی چند بار داده PEM را فراهم می‌سازد. بار داده باید با رشته -----BEGIN در خطی پس از خط سرآیند گروه آغاز شده و با یک خط -----END همان‌طور که در RFC مشخص شده پایان یابد. نویسه‌های خط جدید قبل، بین و بعد از بارهای داده PEM در بار داده افزونه گنجانده می‌شوند. هیچ نویسه اضافی دیگری مجاز نیست.

نام فایل‌ها بر اساس SSID و نوع امنیت شبکه تعیین می‌شود: باز (Open)، محافظت‌شده با PSK یا 802.1x. نام فایل شامل کدگذاری SSID و به دنبال آن .open، .psk یا .8021x است. در صورتی که SSID تنها شامل نویسه‌های الفبایی-عددی، فاصله، زیرخط یا علامت خط تیره باشد، دقیقاً همان‌طور که هست در نام فایل ظاهر می‌شود. در غیر این صورت، به صورت یک علامت مساوی و به دنبال آن کدگذاری هگز نام با حروف کوچک، کدگذاری خواهد شد.

تنظیمات زیر به چند بخش تقسیم شده و در دسته‌بندی‌های کلی گروه‌بندی شده‌اند. هر دسته دارای یک گروه مرتبط است که در ابتدای هر زیربخش آورده شده است. کلیدهای شناخته‌شده و مقادیر معتبر به دنبال تعریف گروه فهرست شده‌اند.

گروه [Settings] شامل تنظیمات عمومی است.

AutoConnect مقادیر: true، false مشخص می‌کند که آیا می‌توان به صورت خودکار به شبکه متصل شد یا خیر.
Hidden مقادیر: true، false مشخص می‌کند که آیا شبکه مخفی است یا خیر؛ به این معنی که SSID آن باید در یک درخواست پویش فعال گنجانده شود.
AlwaysRandomizeAddress مقادیر: true، false در صورت فعال بودن، آدرس MAC در هر اتصال کاملاً تصادفی خواهد شد. این گزینه تنها در صورتی استفاده می‌شود که [General].AddressRandomization روی 'network' تنظیم شده باشد. فایل راهنمای iwd.config را ببینید. این تنظیم نباید همراه با [Settings].AddressOverride استفاده شود؛ اگر هر دو تنظیم شوند، AddressOverride به کار خواهد رفت.
AddressOverride رشته آدرس MAC جایگزینی آدرس MAC مورد استفاده برای اتصال به این شبکه. این گزینه تنها در صورتی استفاده می‌شود که [General].AddressRandomization روی 'network' تنظیم شده باشد. فایل راهنمای iwd.config را ببینید. این تنظیم نباید همراه با [Settings].AlwaysRandomizeAddress استفاده شود؛ اگر هر دو تنظیم شوند، AddressOverride به کار خواهد رفت.
TransitionDisable مقادیر: true، false در صورت فعال بودن، استفاده از رمزنگاری جفتی TKIP و اتصالات بدون محافظت از فریم‌های مدیریتی (Management Frame Protection) غیرمجاز می‌شود. این کار باعث می‌شود برخی از نقاط دسترسی قدیمی غیرقابل استفاده شوند. مقاوم‌سازی امنیتی بیشتر نیز می‌تواند از طریق تنظیم [Settings].DisabledTransitionModes اعمال گردد. نقاط دسترسی که به درستی پیکربندی شده باشند معمولاً این تنظیم را از طریق نشانه‌های غیرفعال‌سازی گذار (Transition Disable) به شکل مناسب به‌روز می‌کنند. بنابراین، تنظیم این مقدار توسط کاربر معمولاً لازم نیست.
DisabledTransitionModes فهرست جداشده با کاما از حالت‌های گذار غیرفعال‌شده: 0.0 • 2 personal • 2 enterprise • 2 open 0u اگر حالت 'personal' غیرفعال باشد، نقاط دسترسی قدیمی WPA2-Personal دیگر برای اتصال یا رومینگ در دسترس نخواهند بود و تنها نقاط دسترسی ارائه‌دهنده WPA3-Personal مد نظر قرار می‌گیرند. اگر حالت 'enterprise' غیرفعال باشد، نقاط دسترسی قدیمی WPA2-Enterprise دیگر برای اتصال یا رومینگ در دسترس نخواهند بود. اگر حالت 'open' غیرفعال باشد، به نقاط دسترسی که OWE در آن‌ها فعال نیست متصل نخواهد شد. نقاط دسترسی که به درستی پیکربندی شده باشند معمولاً این تنظیم را از طریق نشانه‌های غیرفعال‌سازی گذار (Transition Disable) به شکل مناسب به‌روز می‌کنند. بنابراین، تنظیم این مقدار توسط کاربر معمولاً لازم نیست.
UseDefaultEccGroup مقادیر: true، false در صورت تنظیم بر روی true، استفاده از گروه پیش‌فرض ECC (شماره ۱۹) را برای پروتکل‌های مبتنی بر ECC (شامل WPA3 و OWE) اجباری می‌کند. در صورت عدم تنظیم، IWD قابلیت‌های شبکه را بر اساس ارتباط اولیه خود یاد می‌گیرد و این تنظیم را برای طول مدت عمر فرایند خود حفظ می‌کند.

گروه [Security] شامل تنظیمات مربوط به امنیت Wi-Fi و پیکربندی احراز هویت است. این گروه را می‌توان با فعال‌سازی SystemdEncrypt رمزنگاری کرد؛ برای جزئیات مربوط به این گزینه به iwd.config مراجعه کنید. اگر این بخش رمزنگاری شده باشد (فقط شامل EncryptedSalt/EncryptedSecurity باشد)، نباید ویرایش شود. تغییر این مقادیر منجر به ناتوانی در اتصال به آن شبکه خواهد شد.

Passphrase رشته ۸ تا ۶۳ نویسه‌ای عبارت عبور مورد استفاده هنگام اتصال به شبکه‌های WPA-Personal. هنگام اتصال به شبکه‌های WPA3-Personal (SAE) الزامی است. همچنین اگر PreSharedKey ارائه نشده باشد، الزامی خواهد بود. در صورتی که در تنظیمات ارائه نشود، در زمان اتصال عبارت عبور از عامل (agent) پرسیده خواهد شد.
PasswordIdentifier رشته یک رشته شناسه که همراه با عبارت عبور استفاده می‌شود. این برای شبکه‌های WPA3-Personal (SAE) در صورتی استفاده می‌شود که بخش امنیتی شناسه‌های رمز عبور را برای کلاینت‌ها فعال کرده باشد.
PreSharedKey رشته هگز ۶۴ نویسه‌ای عبارت عبور پردازش‌شده برای این شبکه در قالب یک کلید از پیش اشتراک‌گذاری‌شده ۳۲ بایتی با کدگذاری هگز. در صورت حذف Passphrase باید ارائه شود.
EAP-Method یکی از روش‌های زیر: AKA، AKA'، MSCHAPV2، PEAP، PWD، SIM، TLS، TTLS. روش‌های اضافی زیر به عنوان روش‌های درونی TTLS/PEAP مجاز هستند: GTC، MD5.
EAP-Identity رشته رشته هویت که به صورت متن ساده ارسال می‌شود. بسته به روش EAP، این مقدار می‌تواند اختیاری یا الزامی باشد. روش‌های GTC، MD5، MSCHAPV2 و PWD به هویت نیاز دارند، بنابراین در صورت عدم ارائه، در زمان اتصال از عامل درخواست خواهد شد. روش‌های مبتنی بر TLS (شامل PEAP، TLS و TTLS) ممکن است بسته به پیکربندی سرور RADIUS همچنان نیازمند تنظیم EAP-Identity باشند.
EAP-Password رشته رمز عبوری که برای احراز هویت WPA-Enterprise ارائه می‌شود. در صورت عدم ارائه، در زمان اتصال رمز عبور از عامل درخواست خواهد شد. الزامی برای: GTC، MD5، MSCHAPV2، PWD.
EAP-Password-Hash رشته هگز برخی از روش‌های EAP می‌توانند نسخه از پیش هش‌شده رمز عبور را بپذیرند. برای MSCHAPV2، می‌توان هش MD4 رمز عبور را در اینجا وارد کرد.
EAP-TLS-CACert, EAP-TTLS-CACert, EAP-PEAP-CACert مسیر مطلق فایل یا pem تعبیه‌شده مسیر فهرستی از گواهی‌های ریشه X.509 با قالب PEM برای اعتبارسنجی اعتماد احراز هویت‌کننده (authenticator). برای موفقیت احراز هویت، زنجیره گواهی سرور احراز هویت‌کننده باید حداقل توسط یکی از CAهای موجود در این فهرست تایید شود. در صورت عدم درج، زنجیره گواهی احراز هویت‌کننده بررسی نخواهد شد (توصیه نمی‌شود).

EAP-TLS-ClientCert مسیر مطلق فایل یا pem تعبیه‌شده مسیر گواهی X.509 کلاینت یا زنجیره گواهی برای ارسال به هنگام درخواست سرور.
EAP-TLS-ClientKey مسیر مطلق فایل یا pem تعبیه‌شده مسیر کلید خصوصی کلاینت متناظر با کلید عمومی ارائه‌شده در EAP-TLS-ClientCert. قالب توصیه‌شده PKCS#8 PEM است.
EAP-TLS-ClientKeyBundle مسیر مطلق فایل به عنوان جایگزینی برای EAP-TLS-ClientCert و EAP-TLS-ClientKey، برنامه IWD می‌تواند هم گواهی و هم کلید خصوصی را از یک فایل ظرف (container) مشخص‌شده در این تنظیم بارگیری کند. در صورت استفاده از این حالت، قالب توصیه‌شده PKCS#12 است.
EAP-TLS- ClientKeyPassphrase رشته کلید رمزگشایی برای فایل‌های کلید کلاینت. این گزینه باید در صورتی استفاده شود که گواهی یا کلید خصوصی در فایل‌های یادشده بالا رمزنگاری شده باشد. در صورت مشخص نشدن، در زمان اتصال عبارت عبور از عامل درخواست می‌شود.

EAP-TLS-ServerDomainMask, EAP-TTLS-ServerDomainMask, EAP-PEAP-ServerDomainMask رشته یک ماسک برای نام‌های دامنه موجود در گواهی سرور. حداقل یکی از نام‌های دامنه موجود در فیلدهای DNS Name بخش افزونه Subject Alternative Name در گواهی یا Common Name باید با حداقل یک ماسک مطابقت داشته باشد، در غیر این صورت احراز هویت ناموفق خواهد بود. می‌توان چندین ماسک را با علامت نقطه‌ویرگول (semicolon) جدا کرد. ماسک‌ها در محل نقطه‌ها به بخش‌هایی تفکیک می‌شوند. هر بخش باید با برچسب متناظر خود در نام دامنه مطابقت داشته باشد. یک بخش ستاره در ماسک با هر برچسبی مطابقت دارد. یک بخش ستاره در ابتدای ماسک با یک یا چند برچسب متوالی از ابتدای رشته دامنه تطبیق می‌یابد.

EAP-TLS-FastReauthentication, EAP-TTLS-FastReauthentication, EAP-PEAP-FastReauthentication, مقادیر: true، false کنترل می‌کند که آیا از کش نشست TLS برای EAP-TLS، EAP-TTLS و EAP-PEAP استفاده شود یا خیر. این قابلیت امکان اتصال مجدد سریع‌تر به شبکه‌های مبتنی بر EAP-Enterprise را فراهم می‌سازد. برخی از احراز هویت‌کننده‌های شبکه ممکن است طوری پیکربندی نادرست داشته باشند که از سرگیری نشست TLS مجاز شمرده شود، اما تلاش واقعی برای انجام آن باعث خرابی یا اتمام زمان (timeout) روش EAP شود. در این صورت، با فرض صحیح بودن اعتبارنامه‌ها و سایر تنظیمات، اتصالات به‌صورت یک‌در‌میان ناموفق خواهند بود زیرا نشست‌ها در تلاش‌های متناوب ذخیره و فراموش می‌شوند. از این تنظیم برای غیرفعال کردن کش برای این شبکه استفاده کنید.

EAP-TTLS-Phase2-Method مقادیر زیر مجاز هستند: +2 Tunneled-CHAP, Tunneled-MSCHAP, Tunneled-MSCHAPv2, Tunneled-PAP or یک نام روش معتبر EAP (ببینید EAP-Method) -2 روش احراز هویت فاز ۲ برای EAP-TTLS. می‌تواند یکی از روش‌های غیر EAP ویژه TTLS (به صورت Tunneled-*) یا هر یک از روش‌های EAP مستندشده در اینجا باشد. دو تنظیم زیر در صورتی استفاده می‌شوند که از هر یک از روش‌های غیر EAP استفاده شود.


EAP-TTLS-Phase2-Identity رشته هویت/نام‌کاربری امن برای روش‌های غیر EAP فاز ۲ در TTLS. در صورت عدم ارائه، iwd در زمان اتصال نام‌کاربری را درخواست خواهد کرد.

EAP-TTLS-Phase2-Password رشته رمز عبور برای روش‌های غیر EAP فاز ۲ در TTLS. در صورت عدم ارائه، IWD در زمان اتصال عبارت عبور را درخواست خواهد کرد.

EAP-TTLS-Phase2-* هرگونه تنظیماتی که برای روش درونی EAP باید استفاده شود، در صورتی که به جای یک روش ویژه TTLS، به عنوان EAP-TTLS-Phase2-Method مشخص شده باشد. پیشوند EAP-TTLS-Phase2- جایگزین پیشوند EAP- در کلیدهای تنظیمات می‌شود و کاربرد آن‌ها تغییر نمی‌کند. از آنجا که مذاکره روش درونی رمزنگاری شده است، می‌توان یک رشته هویت امن ارائه داد.
EAP-PEAP-Phase2-* هرگونه تنظیماتی که برای روش درونی EAP با EAP-PEAP به عنوان روش بیرونی باید استفاده شود. پیشوند EAP-PEAP-Phase2- جایگزین پیشوند EAP- در کلیدهای تنظیمات می‌شود و کاربرد آن‌ها تغییر نمی‌کند. از آنجا که مذاکره روش درونی رمزنگاری شده است، می‌توان یک رشته هویت امن ارائه داد.

گروه [Network] شامل تنظیمات عمومی شبکه و بازنویسی‌های ویژه شبکه برای مقادیر پیش‌فرض سراسری تعریف‌شده در فایل پیکربندی اصلی iwd است.

MulticastDNS مقادیر: true، false، resolve سرویس DNS چندپخشی (Multicast DNS) را برای این شبکه پیکربندی می‌کند. در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض systemd-resolved دست‌نخورده باقی خواهد ماند. برای جزئیات به man 5 systemd.network مراجعه کنید. تنها زمانی اعمال می‌شود که NameResolvingService=systemd باشد.

گروه [IPv4] شامل تنظیمات مربوط به پیکربندی شبکه برای نسخه ۴ پروتکل اینترنت (IPv4) با آدرس‌های ایستا است.

Address رشته آدرس IPv4 آدرس IPv4 برای اختصاص دادن. این فیلد برای پیکربندی ایستا الزامی است.
Gateway رشته آدرس IPv4 آدرس IPv4 درگاه (روتر). این فیلد برای پیکربندی ایستا الزامی است.
DNS فهرستی از رشته‌های آدرس IPv4، جداشده با فاصله آدرس(های) IPv4 مربوط به سامانه نام دامنه (DNS). این فیلد اختیاری است. تنظیمات DNS می‌تواند برای بازنویسی ورودی‌های DNS دریافت‌شده از سرور DHCP استفاده شود.
Netmask رشته آدرس IPv4 آدرس IPv4 زیرشبکه (subnet). این فیلد اختیاری است. مقدار 255.255.255.0 به عنوان Netmask پیش‌فرض استفاده می‌شود.
Broadcast رشته آدرس IPv4 آدرس IPv4 مورد استفاده برای پخش همگانی (broadcast). این فیلد اختیاری است.
DomainName رشته شناسه DomainName نام دامنه محلی اینترنت است. این فیلد اختیاری است. تنظیم DomainName می‌تواند برای بازنویسی مقدار DomainName به‌دست‌آمده از سرور DHCP استفاده شود.
SendHostname مقادیر: true، false سرویس DHCP را برای گنجاندن نام میزبان در درخواست پیکربندی می‌کند. این تنظیم به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است.

گروه [IPv6] شامل تنظیمات مربوط به پیکربندی شبکه برای نسخه ۶ پروتکل اینترنت (IPv6) است.

Enabled بولی (Boolean) مشخص می‌کند که آیا IPv6 برای این شبکه فعال است یا خیر. در صورت عدم ارائه، مقدار پیش‌فرض سراسری ارائه‌شده توسط تنظیم [Network].EnableIPv6 استفاده خواهد شد. در صورت غیرفعال بودن IPv6، تنظیم 'disable_ipv6' در sysfs بر روی ۱ تنظیم شده و هیچ آدرس یا مسیر IPv6 برای این شبکه ایجاد نخواهد شد.
Address رشته آدرس IPv6 آدرس IPv6 برای اختصاص دادن. این فیلد برای پیکربندی ایستا الزامی است. قالب شناخته‌شده مطابق با inet_pton به همراه '/' و طول پیشوند است. در صورت حذف طول پیشوند، مقدار ۱۲۸ فرض می‌شود.
Gateway رشته آدرس IPv6 آدرس IPv6 درگاه (روتر). این فیلد برای پیکربندی ایستا الزامی است.
DNS فهرستی از رشته‌های آدرس IPv6، جداشده با فاصله آدرس(های) IPv6 مربوط به سامانه نام دامنه (DNS). این فیلد اختیاری است. تنظیمات DNS می‌تواند برای بازنویسی ورودی‌های DNS دریافت‌شده از سرور DHCPv6 یا از طریق اعلانات روتر (Router Advertisements) استفاده شود.
DomainName رشته شناسه DomainName نام دامنه محلی اینترنت است. این فیلد اختیاری است. تنظیم DomainName می‌تواند برای بازنویسی مقدار DomainName به‌دست‌آمده از سرور DHCPv6 یا از طریق اعلانات روتر استفاده شود.

به جای درج مسیر مطلق به یک فایل PEM (برای گواهی‌ها و کلیدها)، خود داده‌های PEM می‌توانند مستقیماً در داخل فایل تنظیمات گنجانده شده و به آن‌ها ارجاع داده شود. این کار امکان راه‌اندازی شبکه IEEE 802.1x را با استفاده از یک فایل منفرد و بدون نیاز به هیچ ارجاعی به گواهی‌ها یا کلیدهای موجود در سیستم فراهم می‌کند.

یک PEM تعبیه‌شده می‌تواند با استفاده از قالب زیر در هر نقطه از فایل تنظیمات قرار گیرد (در این مثال نام PEM برابر با 'my_ca_cert' است):

[@pem@my_ca_cert]
----- BEGIN CERTIFICATE -----
<PEM data>
----- END CERTIFICATE -----

پس از این برچسب گروه ویژه، قرار دادن فایل PEM به سادگی الصاق آن شامل برچسب‌های BEGIN/END خواهد بود. اکنون می‌توان با افزودن پیشوند 'embed:' به مقدار، از 'my_ca_cert' برای ارجاع به گواهی در بخش‌های دیگر فایل تنظیمات استفاده کرد:

EAP-TLS-CACert=embed:my_ca_cert

این قابلیت تنها محدود به گواهی‌های CA نیست؛ گواهی‌های کلاینت، کلیدهای کلاینت (رمزنگاری‌شده یا نشده) و زنجیره‌های گواهی نیز می‌توانند گنجانده شوند.

در ادامه چند مثال از پیکربندی‌های متداول آورده شده است:

[Settings]
Hidden=true

[Security]
Passphrase=secret123

[Security]
EAP-Method=PWD
EAP-Identity=user@domain.com
EAP-Password=secret123

[Security]
EAP-Method=TLS
EAP-TLS-ClientCert=/certs/client-cert.pem
EAP-TLS-ClientKey=/certs/client-key.pem
EAP-TLS-CACert=/certs/ca-cert.pem
EAP-TLS-ServerDomainMask=*.domain.com

[Security]
EAP-Method=TTLS
EAP-Identity=open@identity.com
EAP-TTLS-CACert=/certs/ca-cert.pem
EAP-TTLS-Phase2-Method=Tunneled-PAP
EAP-TTLS-Phase2-Identity=username
EAP-TTLS-Phase2-Password=password
EAP-TTLS-ServerDomainMask=*.domain.com

[Security]
EAP-Method=PEAP
EAP-Identity=open@identity.com
EAP-PEAP-CACert=/certs/ca-cert.pem
EAP-PEAP-Phase2-Method=MSCHAPV2
EAP-PEAP-Phase2-Identity=username
EAP-PEAP-Phase2-Password=password
EAP-PEAP-ServerDomainMask=*.domain.com

iwd(8), iwd.config(5)

Marcel Holtmann <marcel@holtmann.org>, Denis Kenzior <denkenz@gmail.com>, Andrew Zaborowski <andrew.zaborowski@intel.com>, Tim Kourt <tim.a.kourt@linux.intel.com>, James Prestwood <prestwoj@gmail.com>

2013-2019 Intel Corporation

22 September 2019 iwd