--nnotate
بررسی و
ویرایش هر
وصله‌ای که
در شرف
ارسال آن
هستید.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار sendemail.annotate
است. برای
sendemail.multiEdit بخش
پیکربندی
را ببینید.
--=<address>,...
تعیین یک
مقدار
Bcc:
برای هر
ایمیل.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار
sendemail.bcc
است.
این گزینه
می‌تواند
چندین بار
مشخص شود.
--c=<address>,...
تعیین یک
مقدار
اولیه
Cc:
برای هر
ایمیل.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار
sendemail.cc
است.
این گزینه
می‌تواند
چندین بار
مشخص شود.
--ompose
فراخوانی
یک
ویرایشگر
متن (GIT_EDITOR را در
git-var(1) ببینید)
برای
ویرایش یک
پیام
مقدماتی
برای
مجموعه
وصله‌ها.
هنگامی که
از --ompose
استفاده
می‌شود، git
send-email از
هدرهای From،
To، Cc، Bcc،
Subject، Reply-To و In-Reply-To
مشخص‌شده
در پیام
استفاده
خواهد کرد.
اگر بدنه
پیام (آنچه
بعد از
هدرها و یک
خط خالی
تایپ
می‌کنید)
تنها شامل
خطوط خالی
(یا خطوطی با
پیشوند Git:)
باشد،
خلاصه
ارسال
نخواهد شد،
اما هدرهای
ذکرشده در
بالا
استفاده
می‌شوند
مگر اینکه
حذف شوند.
هدرهای
مفقود From یا
In-Reply-To از کاربر
پرسیده
خواهند شد.
برای sendemail.multiEdit
بخش
پیکربندی
را ببینید.
--om=<address>
فرستنده
ایمیل‌ها
را مشخص
می‌کند. اگر
در خط فرمان
مشخص نشود،
از مقدار
گزینه
پیکربندی
sendemail.from استفاده
می‌شود. اگر
نه گزینه خط
فرمان و نه
sendemail.from تنظیم
نشده
باشند،
مقدار از
کاربر
پرسیده
می‌شود.
پیش‌فرض در
اعلان
ورودی،
مقدار GIT_AUTHOR_IDENT
خواهد بود،
یا اگر آن هم
تنظیم نشده
باشد GIT_COMMITTER_IDENT،
همان‌طور
که توسط git var
-l
بازگردانده
می‌شود.
--eply-to=<address>
نشانی‌ای
را که
پاسخ‌های
دریافت‌کنندگان
باید به آن
ارسال شود
مشخص
می‌کند. اگر
پاسخ
پیام‌ها
باید به
آدرسی غیر
از آدرس
مشخص‌شده
با پارامتر
--om ارسال
شود، از این
گزینه
استفاده
کنید.
--in-reply-to=<identifier>
باعث
می‌شود
اولین
ایمیل (یا
تمام
ایمیل‌ها
در صورت
استفاده از
--0-thread) به عنوان
پاسخی به Message-ID
داده‌شده
ظاهر شوند،
که از شکستن
رشته‌ها (threads)
برای ارائه
یک مجموعه
وصله جدید
جلوگیری
می‌کند.
دومین و
ایمیل‌های
بعدی طبق
تنظیمات
--R[no-]
chain-reply-to به
عنوان پاسخ
ارسال
خواهند شد.
بنابراین
برای مثال
هنگامی که
--hread و --0-chain-reply-to
مشخص شده
باشند،
وصله‌های
دوم و بعد از
آن به عنوان
پاسخ به
اولین وصله
ارسال
می‌شوند،
همان‌طور
که در تصویر
زیر نشان
داده شده
است که [PATCH v2
0/3] در پاسخ
به [PATCH 0/2] است:
[PATCH 0/2] Here is what I did...
[PATCH 1/2] Clean up and tests
[PATCH 2/2] Implementation
[PATCH v2 0/3] Here is a reroll
[PATCH v2 1/3] Clean up
[PATCH v2 2/3] New tests
[PATCH v2 3/3] Implementation
تنها
زمانی لازم
است که --ompose
نیز تنظیم
شده باشد.
اگر --ompose
تنظیم نشده
باشد، این
مقدار از
کاربر
پرسیده
خواهد شد.
--otlook-id-fix
سرورهای
SMTP
مایکروسافت
اوت‌لوک Message-ID
ارسالی از
طریق ایمیل
را نادیده
گرفته و یک Message-ID
تصادفی
جدید
اختصاص
می‌دهند، و
بدین ترتیب
ساختار
رشته‌ها را
می‌شکنند.
با --
دستور git
send-email از
سازوکاری
ویژه
سرورهای Outlook
استفاده
می‌کند تا Message-ID
اختصاص‌داده‌شده
توسط سرور
را بیاموزد
و ساختار
زنجیره
پیام‌ها را
اصلاح کند.
تنها زمانی
از آن
استفاده
کنید که
می‌دانید
سرور
بازنویسی Message-ID
را به همان
روش
سرورهای Outlook
گزارش
می‌دهد.
بدون
تعیین این
گزینه، این
اصلاح به
طور
پیش‌فرض
هنگام
برقراری
ارتباط با
smtp.office365.com یا smtp-mail.outlook.com
انجام
می‌شود.
برای
غیرفعال
کردن آن حتی
در هنگام
ارتباط با
این دو
سرور، از
--0-outlook-id-fix
استفاده
کنید.
--bject=<string>
موضوع
اولیه
زنجیره
ایمیل را
مشخص
می‌کند.
تنها زمانی
لازم است که
--ompose نیز
تنظیم شده
باشد. اگر --ompose
تنظیم نشده
باشد، این
مقدار از
کاربر
پرسیده
خواهد شد.
--o=<address>,...
گیرنده
اصلی
ایمیل‌های
تولیدشده
را مشخص
می‌کند.
معمولاً
این شخص
نگه‌دارنده
بالادستی
پروژه
مربوطه
خواهد بود.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.to است؛ اگر
مشخص نشده
باشد و
--o-cmd
نیز داده
نشده باشد،
از کاربر
پرسیده
خواهد شد.
این گزینه
می‌تواند
چندین بار
مشخص شود.
--8bit-encoding=<encoding>
هنگام
مواجهه با
یک پیام یا
موضوع غیر
-ASCII
که کدگذاری
خود را
اعلام
نکرده است،
هدرها/نقل‌قول‌هایی
اضافه
می‌کند تا
نشان دهد در
<encoding> کدگذاری
شده است.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار
sendemail.assume8bitEncoding
است؛ اگر
تعیین نشده
باشد، در
صورت
مواجهه با
هر فایل
غیر
-ASCII از
کاربر
پرسیده
خواهد شد.
توجه
داشته
باشید که
هیچ تلاشی
برای
اعتبارسنجی
کدگذاری
انجام
نمی‌شود.
--ompose-encoding=<encoding>
کدگذاری
پیام compose را
مشخص
می‌کند.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار sendemail.composeEncoding
است؛ اگر
تعیین نشده
باشد، UTF-8 فرض
می‌شود.
--ransfer-encoding=(7bit|8bit|quoted-printable|base64|auto)
کدگذاری
انتقال
مورد
استفاده
برای ارسال
پیام از
طریق SMTP را
مشخص
می‌کند.
7bit در
صورت
مواجهه با
یک پیام
غیر
-ASCII با خطا
متوقف
می‌شود.
quoted-printable
می‌تواند
زمانی مفید
باشد که
مخزن شامل
فایل‌هایی
با
کاراکترهای
carriage return باشد،
اما بررسی
دستی فایل
خام ایمیل
وصله
(همان‌طور
که از یک MUA
ذخیره شده)
را بسیار
دشوارتر
می‌کند.
base64
حتی
خطاناپذیرتر
است، اما
بسیار
ناخواناتر
و
غیرشفاف‌تر
نیز هست.
auto
در صورت
امکان از
8bit و
در غیر این
صورت از
quoted-printable
استفاده
خواهد کرد.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.transferEncoding است؛
در صورت عدم
تعیین،
پیش‌فرض auto
خواهد بود.
--ailer
افزودن
(یا جلوگیری
از افزودن)
هدر X-Mailer:.
به‌طور
پیش‌فرض،
این هدر
اضافه
می‌شود،
اما
می‌توان با
تنظیم
متغیر
پیکربندی
sendemail.xmailer روی false
آن را خاموش
کرد.
--\nvelope-sender=<address>
فرستنده
پاکت (envelope sender)
مورد
استفاده
برای ارسال
ایمیل‌ها
را مشخص
می‌کند. این
زمانی مفید
است که آدرس
پیش‌فرض
شما همان
آدرسی
نباشد که در
یک لیست
پستی عضو
است. برای
استفاده از
آدرس From،
مقدار را
روی auto قرار
دهید. اگر از
باینری sendmail
استفاده
می‌کنید،
باید
امتیازات
مناسبی
برای
پارامتر -f
داشته
باشید.
پیش‌فرض
مقدار
متغیر
پیکربندی
sendemail.envelopeSender است؛
اگر تعیین
نشده باشد،
انتخاب
فرستنده
پاکت به MTA شما
واگذار
می‌شود.
--ndmail-cmd=<command>
دستوری
را برای
اجرا جهت
ارسال
ایمیل مشخص
می‌کند.
دستور باید
شبیه به sendmail
باشد؛
به‌ویژه
باید از
گزینه -i
پشتیبانی
کند. دستور
در صورت
لزوم در شل
اجرا خواهد
شد. پیش‌فرض
مقدار sendemail.sendmailCmd
است. در صورت
عدم تعیین،
و اگر --tp-server نیز
تعیین نشده
باشد، git send-email
به دنبال sendmail
در مسیرهای
/usr/sbin، /usr/lib و $PATH
می‌گردد.
--tp-encryption=<encryption>
مشخص
می‌کند که
رمزنگاری
برای اتصال SMTP
چگونه آغاز
شود. مقادیر
معتبر ssl و tls
هستند. هر
مقدار
دیگری به SMTP
ساده
(رمزنگاری‌نشده)
برمی‌گردد
که به پورت
پیش‌فرض ۲۵
متصل
می‌شود.
علی‌رغم
نام‌ها، هر
دو مقدار از
همان نسخه
جدیدتر TLS
استفاده
می‌کنند،
اما به
دلایل
تاریخی این
نام‌ها را
دارند. ssl به
رمزنگاری
«ضمنی»
(گاهی SMTPS
نامیده
می‌شود)
اشاره دارد
که به‌طور
پیش‌فرض از
پورت ۴۶۵
استفاده
می‌کند. tls به
رمزنگاری
«صریح»
(اغلب به
عنوان STARTTLS
شناخته
می‌شود)
اشاره دارد
که به‌طور
پیش‌فرض از
پورت ۲۵
استفاده
می‌کند.
پورت‌های
دیگری نیز
ممکن است
توسط سرور SMTP
استفاده
شوند که
پیش‌فرض
نیستند.
پورت
جایگزین
رایج برای tls
و
رمزنگاری‌نشده
۵۸۷ است.
برای
اطمینان از
وضعیت
سیستم خود
باید
مستندات
ارائه‌دهنده
یا
پیکربندی
سرور خود را
بررسی کنید.
پیش‌فرض
مقدار sendemail.smtpEncryption
است.
--tp-domain=<FQDN>
نام
دامنه
کاملاً
واجد شرایط
(FQDN) مورد
استفاده در
دستور HELO/EHLO به
سرور SMTP را
مشخص
می‌کند.
برخی
سرورها
الزام
دارند که FQDN
با آدرس IP شما
مطابقت
داشته باشد.
اگر تنظیم
نشود، git send-email
تلاش
می‌کند FQDN شما
را به صورت
خودکار
تشخیص دهد.
پیش‌فرض
مقدار sendemail.smtpDomain
است.
--tp-auth=<mechanisms>
فهرستی
از
سازوکارهای
مجاز SMTP-AUTH که با
فاصله جدا
شده‌اند.
این تنظیم
استفاده از
تنها
سازوکارهای
فهرست‌شده
را تحمیل
می‌کند.
مثال:
$ git send-email --tp-auth="PLAIN LOGIN GSSAPI" ...
اگر حداقل
یکی از
سازوکارهای
مشخص‌شده
با موارد
تبلیغ‌شده
توسط سرور SMTP
مطابقت
داشته باشد
و توسط
کتابخانه SASL
مورد
استفاده
پشتیبانی
شود، آن
سازوکار
برای احراز
هویت
استفاده
می‌شود. اگر
نه sendemail.smtpAuth و نه
--tp-auth مشخص
نشده باشد،
تمام
سازوکارهای
پشتیبانی‌شده
توسط
کتابخانه SASL
قابل
استفاده
خواهند بود.
مقدار ویژه
none می‌تواند
برای
غیرفعال
کردن کامل
احراز هویت
به صورت
مستقل از --tp-user
مشخص شود.
--tp-pass[=<password>]
گذرواژه
برای SMTP-AUTH.
آرگومان
اختیاری
است: اگر
آرگومانی
مشخص نشود،
از رشته
خالی به
عنوان
گذرواژه
استفاده
می‌شود.
پیش‌فرض
مقدار
sendemail.smtpPass
است، با این
حال
--tp-pass
همیشه بر
این مقدار
اولویت
دارد.
علاوه بر
این، نیازی
نیست
گذرواژه‌ها
در
فایل‌های
پیکربندی
یا در خط
فرمان مشخص
شوند. اگر
نام کاربری
مشخص شده
باشد (با --tp-user
یا sendemail.smtpUser)، اما
هیچ
گذرواژه‌ای
تعیین نشده
باشد (با --tp-pass
یا sendemail.smtpPass)،
آنگاه
گذرواژه با
استفاده از
git-credential(1) به دست
می‌آید.
--0-smtp-auth
غیرفعال
کردن احراز
هویت SMTP. فرم
کوتاه برای
--tp-auth=none.
--tp-server=<host>
سرور
خروجی SMTP را
مشخص
می‌کند
(مانند
smtp.example.com
یا یک آدرس IP
خام). در صورت
عدم تعیین،
و اگر
--ndmail-cmd نیز
تعیین نشده
باشد،
پیش‌فرض
جستجو برای
sendmail در
/usr/sbin،
/usr/lib
و
$PATH در صورت
موجود بودن
چنین
برنامه‌ای
است، و در
غیر این
صورت به
localhost
بازمی‌گردد.
برای
سازگاری با
گذشته، این
گزینه
می‌تواند
مسیر کامل
یک برنامه
شبیه به sendmail را
نیز مشخص
کند؛
برنامه
باید از
گزینه -i
پشتیبانی
کند. این روش
از ارسال
آرگومان یا
استفاده از
نام‌های
دستور ساده
پشتیبانی
نمی‌کند.
برای این
موارد
کاربرد،
استفاده از
--ndmail-cmd را مد
نظر قرار
دهید.
--tp-server-port=<port>
پورتی
متفاوت از
پورت
پیش‌فرض را
مشخص
می‌کند
(سرورهای SMTP
معمولاً به
پورت ۲۵ گوش
می‌دهند،
اما ممکن
است به پورت
ارسال ۵۸۷
یا پورت
متداول SSL SMTP
یعنی ۴۶۵
نیز گوش
دهند)؛
نام‌های
نمادین
پورت (مانند
submission به‌جای
۵۸۷) نیز
پذیرفته
می‌شوند.
پورت را
می‌توان با
متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpServerPort نیز
تنظیم کرد.
--tp-server-option=<option>
گزینه
سرور SMTP خروجی
را مشخص
می‌کند.
مقدار
پیش‌فرض را
می‌توان با
گزینه
پیکربندی
sendemail.smtpServerOption مشخص
کرد.
گزینه --tp-server-option
باید برای
هر
گزینه‌ای
که
می‌خواهید
به سرور
ارسال کنید
تکرار شود.
به همین
ترتیب،
خطوط
متفاوتی در
فایل‌های
پیکربندی
باید برای
هر گزینه
استفاده
شوند.
--tp-ssl
نام
مستعار
قدیمی برای
--tp-encryption ssl.
--tp-ssl-cert-path <path>
مسیر
ذخیره
گواهی‌های CA
معتمد برای
اعتبارسنجی
گواهی SSL/TLS در SMTP
(یا
دایرکتوری‌ای
که توسط
c_rehash
پردازش شده
است، یا یک
فایل واحد
حاوی یک یا
چند گواهی
فرمت PEM متصل
به یکدیگر:
برای
اطلاعات
بیشتر شرح
گزینه‌های
-CAfile <file> و
-CApath <dir>
را در
راهنمای OpenSSL
در
https://docs.openssl.org/master/man1/openssl-verify
ببینید).
برای
غیرفعال
کردن
اعتبارسنجی
گواهی، آن
را روی رشته
خالی قرار
دهید. مقدار
پیش‌فرض
مقدار
متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpSSLCertPath در
صورت
تنظیم، یا
پیش‌فرض
کامپایل‌شده
کتابخانه SSL
زیربنایی
در غیر این
صورت است (که
باید
بهترین
انتخاب در
اکثر
پلتفرم‌ها
باشد).
--tp-ssl-client-cert <path>
مسیر
فایل گواهی
کلاینت که
در صورت
درخواست
سرور ارائه
می‌شود. این
گزینه
زمانی لازم
است که سرور
برای بررسی
گواهی‌های
کلاینت
تنظیم شده
باشد. اگر
کلید خصوصی
مربوطه در
فایل
گنجانده
نشده باشد،
باید با
استفاده از
متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpSSLClientKey یا
گزینه --tp-ssl-client-key
ارائه شود.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار
متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpSSLClientCert در
صورت تنظیم
است.
--tp-ssl-client-key <path>
مسیر
فایل کلید
خصوصی
کلاینت که
با گواهی
کلاینت
مطابقت
دارد. برای
جلوگیری از
پیکربندی
نادرست،
این گزینه
باید همراه
با متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpSSLClientKey یا
گزینه
--tp-ssl-client-cert
استفاده
شود. اگر
کلید
کلاینت در
گواهی
کلاینت
گنجانده
شده باشد،
انتخاب
کلید خصوصی
به فرمت
گواهی
بستگی دارد.
برای
جزئیات
بیشتر به
https://metacpan.org/pod/IO::Socket::SSL
مراجعه
کنید. مقدار
پیش‌فرض
مقدار
متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpSSLClientKey در
صورت تنظیم
است.
--tp-user=<user>
نام
کاربری
برای SMTP-AUTH.
مقدار
پیش‌فرض
مقدار sendemail.smtpUser
است؛ اگر
نام کاربری
مشخص نشود
(با --tp-user یا
sendemail.smtpUser)، احراز
هویت تلاش
نخواهد شد.
--tp-debug=(0|1)
فعال‌سازی
(1) یا
غیرفعال‌سازی
(0) خروجی
اشکال‌زدایی.
در صورت
فعال بودن،
دستورات و
پاسخ‌های SMTP
چاپ
می‌شوند.
برای رفع
اشکال
اتصال TLS و
مشکلات
احراز هویت
مفید است.
--imap-sent-folder=<folder>
برخی
ارائه‌دهندگان
ایمیل
(مانند iCloud)
رونوشتی از
ایمیل‌های
ارسالی با
استفاده از SMTP
را به پوشه
Sent
یا مشابه آن
در صندوق
پستی شما
ارسال
نمی‌کنند.
از این
گزینه
استفاده
کنید تا با
استفاده از
git imap-send
رونوشتی از
ایمیل‌ها
به پوشه
مشخص‌شده
ارسال شود.
می‌توانید
git imap-send -- را
اجرا کنید
تا فهرستی
از نام‌های
معتبر
پوشه‌ها،
از جمله نام
صحیح پوشه
Sent در صندوق
پستی خود را
دریافت
کنید.
همچنین
می‌توانید
از این
گزینه برای
ارسال
ایمیل‌ها
به یک پوشه IMAP
اختصاصی به
انتخاب خود
استفاده
کنید.
این
قابلیت
نیازمند
راه‌اندازی
git imap-send است.
برای
دستورالعمل‌ها
به git-imap-send(1)
مراجعه
کنید.
--se-imap-only, --0-use-imap-only
اگر
تنظیم شود،
تمام
ایمیل‌ها
فقط در پوشه
IMAP مشخص‌شده
با
--imap-sent-folder یا
sendemail.imapSentFolder کپی
می‌شوند و
برای
گیرندگان
ارسال
نخواهند شد.
اگر فقط
می‌خواهید
پیش‌نویسی
از
ایمیل‌ها
بسازید و از
یک کلاینت
ایمیل دیگر
برای ارسال
آن‌ها
استفاده
کنید مفید
است. اگر با
--0-use-imap-only
غیرفعال
شود،
ایمیل‌ها
طبق معمول
ارسال
می‌شوند.
به‌طور
پیش‌فرض
غیرفعال
است، اما از
متغیر
پیکربندی
sendemail.useImapOnly
می‌توان
برای
فعال‌سازی
آن استفاده
کرد.
این
قابلیت
نیازمند
راه‌اندازی
git imap-send است.
برای
دستورالعمل‌ها
به git-imap-send(1)
مراجعه
کنید.
--
برخی
سرورهای
ایمیل
(مانند smtp.163.com)
تعداد
ایمیل‌های
قابل ارسال
در هر نشست
(اتصال) را
محدود
می‌کنند و
این امر
هنگام
ارسال
پیام‌های
متعدد منجر
به خطا
می‌شود. با
این گزینه،
send-email پس از
ارسال <num>
پیام اتصال
را قطع کرده
و چند ثانیه
منتظر
می‌ماند (به
--elogin-delay مراجعه
کنید) و
مجدداً
متصل
می‌شود تا
این
محدودیت را
دور بزند.
ممکن است
بخواهید از
نوعی
برنامه
کمکی
اطلاعات
کاربری (credential helper)
استفاده
کنید تا
مجبور
نباشید هر
بار که این
اتفاق
می‌افتد
گذرواژه
خود را
دوباره
وارد کنید.
پیش‌فرض
متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpBatchSize است.
--elogin-delay=<int>
صبر کردن
به مدت <int>
ثانیه پیش
از اتصال
مجدد به
سرور SMTP.
همراه با
گزینه --
استفاده
می‌شود.
پیش‌فرض
متغیر
پیکربندی
sendemail.smtpReloginDelay است.
--0-to, --0-cc, --0-bcc
پاک کردن
هر فهرستی
از
آدرس‌های
To:، Cc:، Bcc: که
پیش‌تر از
طریق
تنظیمات
پیکربندی
تنظیم
شده‌اند.
--0-identity
پاک کردن
مقدار از
پیش
خوانده‌شده
sendemail.identity
تنظیم‌شده
از طریق
پیکربندی،
در صورت
وجود.
--o-cmd=<command>
دستوری
را برای
اجرا برای
هر فایل
وصله مشخص
می‌کند که
باید
ورودی‌های
اختصاصی To:
را برای
فایل وصله
تولید کند.
خروجی این
دستور باید
یک نشانی
ایمیل در هر
خط باشد.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.toCmd است.
--c-cmd=<command>
دستوری
را برای
اجرا برای
هر فایل
وصله مشخص
می‌کند که
باید
ورودی‌های
اختصاصی Cc:
را برای
فایل وصله
تولید کند.
خروجی این
دستور باید
یک نشانی
ایمیل در هر
خط باشد.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.ccCmd است.
--r-cmd=<command>
دستوری
را مشخص
می‌کند که
برای هر
پیام خروجی
اجرا
می‌شود و
خطوط هدر به
سبک RFC 2822 را
برای درج در
آن‌ها
تولید
می‌کند.
هنگامی که
متغیر
پیکربندی
sendemail.headerCmd تنظیم
شده باشد،
مقدار آن
همیشه
استفاده
می‌شود.
هنگامی که
--r-cmd در خط
فرمان
ارائه شود،
مقدار آن بر
متغیر
پیکربندی
sendemail.headerCmd اولویت
دارد.
--0-header-cmd
غیرفعال
کردن
هرگونه
دستور هدر
مورد
استفاده.
--hain-reply-to, --0-chain-reply-to
اگر این
گزینه
تنظیم شود،
هر ایمیل به
عنوان
پاسخی به
ایمیل قبلی
ارسال
خواهد شد. در
صورت
غیرفعال
شدن با --0-chain-reply-to،
تمام
ایمیل‌ها
بعد از
اولین
ایمیل به
عنوان پاسخ
به اولین
ایمیل
ارسال
می‌شوند.
هنگام
استفاده از
این گزینه،
توصیه
می‌شود
اولین فایل
ارائه‌شده
مروری کلی
بر کل
مجموعه
وصله باشد.
به‌طور
پیش‌فرض
غیرفعال
است، اما
می‌توان از
متغیر
پیکربندی
sendemail.chainReplyTo برای
فعال‌سازی
آن استفاده
کرد.
--identity=<identity>
یک هویت
پیکربندی.
در صورت
تعیین،
باعث
می‌شود
مقادیر در
زیربخش
sendemail.<identity> بر
مقادیر در
بخش sendemail
اولویت
پیدا کنند.
هویت
پیش‌فرض
مقدار sendemail.identity
است.
--gned-off-by-cc, --0-signed-off-by-cc
اگر
تنظیم شود،
نشانی‌های
ایمیل
یافت‌شده
در بخش
پایانی Signed-off-by
یا خطوط Cc: را
به فهرست
رونوشت (cc)
اضافه
می‌کند.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.signedOffByCc است؛
اگر تعیین
نشده باشد،
پیش‌فرض
--gned-off-by-cc خواهد
بود.
--c-cover, --0-cc-cover
اگر
تنظیم شود،
نشانی‌های
ایمیل
یافت‌شده
در هدرهای Cc:
در اولین
وصله از
مجموعه
(معمولاً
نامه پوششی
یا cover letter) به
فهرست
رونوشت
برای هر
مجموعه
ایمیل
اضافه
می‌شوند.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.ccCover است؛
اگر تعیین
نشده باشد،
پیش‌فرض --0-cc-cover
است.
--o-cover, --0-to-cover
اگر
تنظیم شود،
نشانی‌های
ایمیل
یافت‌شده
در هدرهای To:
در اولین
وصله از
مجموعه
(معمولاً
نامه پوششی)
به فهرست
گیرندگان
برای هر
مجموعه
ایمیل
اضافه
می‌شوند.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.toCover است؛
اگر تعیین
نشده باشد،
پیش‌فرض --0-to-cover
است.
--ppress-cc=<category>
یک دسته
اضافی از
دریافت‌کنندگان
را برای
جلوگیری از
رونوشت
خودکار (auto-cc)
مشخص
می‌کند:
•author از
گنجاندن
نویسنده
وصله
خودداری
می‌کند.
•self از
گنجاندن
خود
فرستنده
خودداری
می‌کند.
•cc از
گنجاندن هر
کسی که در
خطوط Cc در هدر
وصله ذکر
شده است
خودداری
می‌کند
به‌جز خود
فرستنده
(برای آن از
self استفاده
کنید).
•bodycc از
گنجاندن هر
کسی که در
خطوط Cc در
بدنه وصله
(پیام کامیت)
ذکر شده است
خودداری
می‌کند
به‌جز خود
فرستنده
(برای آن از
self استفاده
کنید).
•sob از
گنجاندن هر
کسی که در
سطرهای Signed-off-by
ذکر شده است
خودداری
می‌کند
به‌جز خود
فرستنده
(برای آن از
self استفاده
کنید).
•misc-by از
گنجاندن هر
کسی که در
سطرهای Acked-by،
Reviewed-by، Tested-by و سایر
خطوط "-by" در
بدنه وصله
ذکر شده است
خودداری
می‌کند،
به‌جز Signed-off-by
(برای آن از sob
استفاده
کنید).
•cccmd از
اجرای --c-cmd
خودداری
می‌کند.
•body
معادل است
با sob + bodycc + misc-by.
•all تمام
مقادیر cc
خودکار را
سرکوب و
متوقف
می‌کند.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.suppressCc است؛
اگر تعیین
نشده باشد،
در صورت
تعیین --ppress-from
پیش‌فرض self
خواهد بود،
و در صورت
تعیین --0-signed-off-by-cc
پیش‌فرض body
خواهد بود.
--ppress-from, --0-suppress-from
اگر این
گزینه
تنظیم شود،
آدرس From: را
به فهرست Cc:
اضافه
نمی‌کند.
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.suppressFrom است؛
اگر تعیین
نشده باشد،
پیش‌فرض
--0-suppress-from است.
--hread, --0-thread
اگر
تنظیم شود،
هدرهای
In-Reply-To و
References به هر
ایمیل
ارسالی
اضافه
خواهند شد.
اینکه هر
ایمیل به
ایمیل قبلی
ارجاع
می‌دهد
(رشته‌بندی
عمیق یا
deep بر
اساس
اصطلاحات
git
format-patch) یا به
اولین
ایمیل
(رشته‌بندی
کم‌عمق یا
shallow) توسط
--R[no-]
chain-reply-to
مدیریت
می‌شود.
اگر با --0-thread
غیرفعال
شود، این
هدرها
اضافه
نخواهند شد
(مگر اینکه
با --in-reply-to مشخص
شده باشند).
مقدار
پیش‌فرض
مقدار
پیکربندی
sendemail.thread است؛
اگر تعیین
نشده باشد،
پیش‌فرض --hread
است.
بر عهده
کاربر است
که اطمینان
حاصل کند
هنگام
درخواست از
git send-email برای
افزودن هدر
In-Reply-To، چنین
هدری از قبل
وجود
نداشته
باشد
(به‌ویژه
توجه داشته
باشید که git
format-patch
می‌تواند
طوری
پیکربندی
شود که خودش
رشته‌بندی
را انجام
دهد). عدم
رعایت این
مورد ممکن
است نتیجه
مورد
انتظار را
در برنامه
ایمیل (MUA)
دریافت‌کننده
ایجاد
نکند.
--ilmap, --0-mailmap
استفاده
از فایل
نگاشت
ایمیل (mailmap) (به
gitmailmap(5) مراجعه
کنید) برای
نگاشت تمام
آدرس‌ها به
نام واقعی و
آدرس ایمیل
استاندارد
آن‌ها.
داده‌های
اضافی mailmap
ویژه
git send-email را
می‌توان با
استفاده از
مقادیر
پیکربندی
sendemail.mailmap.file یا
sendemail.mailmap.blob
ارائه داد.
پیش‌فرض
sendemail.mailmap است.
