نام (NAME)

gdal-mdim-mosaic - ایجاد موزاییک (مجازی یا تحقق‌یافته) از مجموعه‌داده‌های چندبُعدی

افزوده‌شده در نگارش 3.12.

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

کاربرد: gdal mdim mosaic [گزینه‌ها] <INPUT>... <OUTPUT>
ایجاد موزاییک، به صورت مجازی (VRT) یا فیزیکی، از مجموعه‌داده‌های چندبُعدی.
آرگومان‌های موضعی:
  -i, --input <INPUT>                                  مجموعه‌داده‌های رستر چندبُعدی ورودی [۱.. مقدار] [الزامی]
  -o, --output <OUTPUT>                                مجموعه‌داده رستر چندبُعدی خروجی (ایجادشده توسط الگوریتم) [الزامی]
گزینه‌های عمومی:
  -h, --help                                           نمایش پیام راهنما و خروج
  --json-usage                                         نمایش شیوه استفاده به صورت سند JSON و خروج
  --config <KEY>=<VALUE>                               گزینه پیکربندی [تکرارپذیر]
  -q, --quiet                                          حالت بی‌صدا (عدم نمایش نوار پیشرفت یا پیام‌های هشدار) [در خطوط لوله در دسترس نیست]
گزینه‌ها:
  -f, --of, --format, --output-format <OUTPUT-FORMAT>  قالب خروجی
  --co, --creation-option <KEY>=<VALUE>                گزینه ایجاد [تکرارپذیر]
  --overwrite                                          آیا رونویسی روی مجموعه‌داده خروجی موجود مجاز است
  --array <ARRAY>                                      نام آرایه(های) مورد نظر برای موزاییک. [تکرارپذیر]
گزینه‌های پیشرفته:
  --oo, --open-option <KEY>=<VALUE>                    گزینه‌های باز کردن [تکرارپذیر]
  --if, --input-format <INPUT-FORMAT>                  قالب‌های ورودی [تکرارپذیر]

توضیحات (DESCRIPTION)

دستور gdal mdim mosaic یک موزاییک از آرایه(های) چندبُعدی از فهرستی از مجموعه‌داده‌های چندبُعدی ورودی GDAL ایجاد می‌کند، که می‌تواند به صورت یک موزاییک مجازی در قالب Multidimensional VRT (Virtual Dataset)، یا در یک قالب متداول‌تر چندبُعدی مانند NetCDF: Network Common Data Form یا Zarr باشد.

نویسه‌های عام مانند '*'، '?' یا '['] از VSIGlob() می‌توانند برای نام مجموعه‌داده‌های ورودی استفاده شوند، حتی روی فایل‌هایی که در سامانه‌های فایل شبکه‌ای مانند /vsis3/، /vsigs/، /vsiaz/ و غیره قرار دارند. همچنین اگر نام یک مجموعه‌داده ورودی با نویسه @ شروع شود، فرض می‌شود که حاوی فهرستی از نام‌های واقعی مجموعه‌داده‌ها (هر خط یک نام) برای استفاده به عنوان ورودی است.

برای ایجاد یک موزاییک از یک آرایه، محدودیت‌های ساختاری مشخصی بر تمام آرایه‌های مشارکت‌کننده از مجموعه‌داده‌های ورودی اعمال می‌شود:

تمام آرایه‌های مشارکت‌کننده باید نام آرایه و مسیر یکسانی داشته باشند (برای نمونه "/measurements/pressure")
باید نوع داده (data type) و مقدار nodata یکسانی داشته باشند
باید تعداد ابعاد یکسان، با همان ترتیب و با همان نام‌ها داشته باشند
هر بُعد از آرایه باید یک متغیر نمایه‌سازی (indexing) عددی یک‌بُعدی مرتبط داشته باشد.

یک کاربرد متداول زمانی است که یک آرایه چندبُعدی در چندین فایل برش خورده است (اسلایس شده است) و بازسازی آرایه کامل مد نظر است.

این برنامه می‌تواند از موزاییک‌سازی در راستای چندین محور پشتیبانی کند.

ممکن است «حفره‌هایی» (holes) میان مجموعه‌داده‌های مبدأ در امتداد ابعاد موزاییک‌شده وجود داشته باشد و احتمالاً هم‌پوشانی نیز رخ دهد (اما تنها در صورت فاصله‌گذاری منظم در امتداد یک بُعد موزاییک‌شده). حفره‌ها با مقدار nodata پر می‌شوند (اگر در آرایه‌های مبدأ تعریف شده باشد) یا در غیر این صورت با صفر مقداردهی اولیه می‌شوند. در صورت هم‌پوشانی، ترتیب فهرست ورودی اولویت را تعیین می‌کند. فایل‌هایی که در انتهای فهرست قرار دارند، فایل‌هایی هستند که محتوا از آن‌ها واکشی خواهد شد.

کاربردهای رایج متفاوتی که این برنامه می‌تواند پوشش دهد عبارتند از:

یک آرایه سه‌بُعدی در امتداد یک بُعد منفرد (برای مثال یک بُعد زمانی) در چندین فایل برش خورده است که هر برش دارای یک نمونه در امتداد آن بُعد است. در این کاربرد، مهرهای زمانی (timestamps) برش‌ها نیازی به داشتن فواصل منظم ندارند.
یک آرایه دوبُعدی در امتداد ابعاد X و Y قطعه‌بندی یا تایل‌بندی شده است، با فاصله‌گذاری منظم در امتداد ابعاد X و Y، و مقادیر مختصات روی همان شبکه (grid) میان قطعات تراز شده‌اند.

به طور پیش‌فرض، برای هر آرایه با دو یا چند بُعد، یک آرایه هدف ایجاد می‌شود. این رفتار را می‌توان با استفاده از گزینه --array به آرایه‌های خاصی محدود کرد.

گزینه‌های زیر در دسترس هستند:

گزینه‌های استاندارد (Standard options)

-i, --input <INPUT>: نام مجموعه‌داده‌های چندبُعدی ورودی. الزامی است.
نویسه‌های عام مانند '*'، '?' یا '['] از VSIGlob() می‌توانند برای نام مجموعه‌داده‌های ورودی استفاده شوند، حتی روی فایل‌هایی که در سامانه‌های فایل شبکه‌ای مانند /vsis3/، /vsigs/، /vsiaz/ و غیره قرار دارند. همچنین اگر نام مجموعه‌داده ورودی با نویسه @ شروع شود، فرض می‌شود حاوی فهرستی از نام‌های واقعی مجموعه‌داده‌ها (هر خط یک نام) برای استفاده به عنوان ورودی است.

-o, --output <OUTPUT>: نام مجموعه‌داده چندبُعدی خروجی. الزامی است.

-f, --of, --format, --output-format <OUTPUT-FORMAT>: انتخاب قالب خروجی. این می‌تواند قالبی باشد که از خروجی چندبُعدی پشتیبانی می‌کند (مانند NetCDF: Network Common Data Form یا Multidimensional VRT). هنگامی که این گزینه مشخص نشود، در صورت امکان قالب بر اساس پسوند نام فایل مقصد حدس زده می‌شود.

--co, --creation-option <KEY>=<VALUE>

بسیاری از قالب‌ها یک یا چند گزینه اختیاری ایجاد دارند که می‌توان از آن‌ها برای کنترل ویژگی‌های خاص فایل ایجادشده استفاده کرد.

گزینه‌های ایجاد موجود بسته به درایور قالب متفاوت است و برخی قالب‌های ساده هیچ گزینه ایجادی ندارند. فهرستی از گزینه‌های پشتیبانی‌شده برای یک قالب را می‌توان با گزینه خط فرمان --format مشاهده کرد، اما مستندات مربوط به همان قالب مرجع اصلی اطلاعات درباره گزینه‌های ایجاد درایور است. برای گزینه‌های مجاز ایجاد هر قالب، به مستندات اختصاصی قالب در Raster drivers مراجعه کنید.

گزینه‌های ایجاد در سطح آرایه را می‌توان با افزودن پیشوند ARRAY: به آن‌ها ارسال کرد. برای جزئیات بیشتر درباره این گزینه‌ها، به GDALGroup::CopyFrom() مراجعه فرمایید.

--overwrite: اجازه دادن به برنامه برای رونویسی روی فایل یا مجموعه‌داده مقصد موجود. در غیر این صورت، به طور پیش‌فرض، اگر فایل یا مجموعه‌داده مقصد از قبل وجود داشته باشد، gdal با خطا متوقف می‌شود.

--array <ARRAYS>: نام یا مسیر کامل یک یا چند آرایه برای موزاییک‌سازی. در صورت عدم تعیین، یک آرایه مقصد برای هر آرایه با دو یا چند بُعد ایجاد می‌شود.

گزینه‌های پیشرفته (Advanced options)

--oo, --open-option <NAME>=<VALUE>: گزینه باز کردن مجموعه‌داده (مختص هر قالب).
می‌تواند تکرار شود.

--if, --input-format <format>: نام قالب/درایور برای تلاش جهت باز کردن فایل(های) ورودی. معمولاً نیازی به مشخص کردن آن نیست، اما می‌توان از آن برای چشم‌پوشی از تشخیص خودکار درایور در مواردی که در انتخاب درایور مناسب ناموفق است استفاده کرد. این گزینه می‌تواند چندین بار تکرار شود تا چند درایور نامزد مشخص گردند. توجه داشته باشید که این گزینه آن درایورها را مجبور به باز کردن مجموعه‌داده نمی‌کند. به‌ویژه، برخی درایورها نیازمندی‌هایی درباره پسوند فایل دارند.
می‌تواند تکرار شود.

کد وضعیت بازگشتی (RETURN STATUS CODE)

برنامه در صورت موفقیت کد وضعیت 0 و در صورت بروز خطا مقدار غیرصفر برمی‌گرداند (خطاهای غیرمسدودکننده که به صورت هشدار ارسال می‌شوند، به عنوان اجرای موفقیت‌آمیز در نظر گرفته می‌شوند).

مثال‌ها (EXAMPLES)

مثال ۱: موزاییک کردن چندین فایل netCDF با پیشوند slice که برش‌هایی از یک آرایه سه‌بُعدی هستند

gdal mdim mosaic slice*.nc out.vrt

نویسندگان (AUTHORS)

Even Rouault <even.rouault@spatialys.com>

حق نشر (COPYRIGHT)

1998-2026