انتخاب و تفسیر عبارت باقاعده:

-e PATTERN, --regexp=PATTERN

استفاده از PATTERN به عنوان یک عبارت باقاعده؛ برای محافظت از الگوهایی که با - آغاز می‌شوند مفید است.

-i, --ignore-case

صرف‌نظر کردن از تمایز حروف کوچک و بزرگ (طبق تعریف locale فعلی) در PATTERN و فایل‌های ورودی.

-k, --literal

در نظر گرفتن PATTERN به عنوان یک رشته لفظی (literal)، یعنی یک رشته ثابت و بدون نویسه‌های خاص.

-w, --word-regexp

اجبار PATTERN به تطابق تنها با کلمات کامل. یک «کلمه کامل» زیررشته‌ای است که یا در ابتدای رکورد آغاز می‌شود و یا پیش از آن یک نویسهٔ غیرسازنده کلمه قرار دارد. به همین ترتیب، زیررشته باید در انتهای رکورد به پایان برسد یا پس از آن یک نویسهٔ غیرسازنده کلمه بیاید. نویسه‌های سازنده کلمه شامل نویسه‌های الفبایی‌عددی (طبق تعریف locale فعلی) و نویسه زیرخط (underscore) هستند. توجه داشته باشید که نویسه‌های غیرسازنده کلمه باید تطابق را در بر گیرند؛ آن‌ها نمی‌توانند به عنوان خطا محاسبه شوند.

تنظیمات تطابق تقریبی:

-D NUM, --delete-cost=NUM

تنظیم هزینه نویسه‌های جاافتاده بر روی NUM.

-I NUM, --insert-cost=NUM

تنظیم هزینه نویسه‌های اضافی بر روی NUM.

-S NUM, --substitute-cost=NUM

تنظیم هزینه نویسه‌های نادرست بر روی NUM. توجه داشته باشید که یک حذف (نویسه جاافتاده) و یک درج (نویسه اضافی) در کنار هم تشکیل یک نویسه جایگزین‌شده را می‌دهند، اما هزینه آن برابر با مجموع هزینه‌های حذف و درج خواهد بود. بنابراین، اگر هزینه جایگزینی بزرگ‌تر از مجموع هزینه‌های حذف و درج تنظیم شود، جایگزینی‌های مستقیم هرگز صورت نخواهند گرفت.

-E NUM, --max-errors=NUM

انتخاب رکوردهایی که حداکثر NUM خطا دارند.

-#

انتخاب رکوردهایی که حداکثر # خطا دارند (# رقمی بین 0 تا 9 است).

متفرقه:

-d PATTERN, --delimiter=PATTERN

تنظیم عبارت باقاعده جداکننده رکورد بر روی PATTERN. متن بین دو جداکننده، پیش از نخستین جداکننده و پس از آخرین جداکننده به عنوان یک رکورد تلقی می‌شود. جداکننده پیش‌فرض رکورد، عبارت باقاعده "\n" است؛ بنابراین به‌طور پیش‌فرض هر رکورد یک خط است. PATTERN می‌تواند هر عبارت باقاعده‌ای باشد که با رشته تهی تطابق نداشته باشد. برای نمونه، استفاده از -d "^From " پیام‌های نامه‌های الکترونیکی را در یک فایل با قالب Mailbox به عنوان رکورد تعریف می‌کند.

-v, --invert-match

انتخاب رکوردهای غیرمنطبق به جای رکوردهای منطبق.

-V, --version

چاپ اطلاعات نسخه و خروج.

-y, --nothing

هیچ کاری انجام نمی‌دهد. این گزینه صرفاً جهت سازگاری با برنامه غیرآزاد agrep وجود دارد.

--help

نمایش یک پیام راهنمای مختصر و خروج.

کنترل خروجی:

-B, --best-match

تنها رکوردهایی با بهترین تطابق را در خروجی می‌آورد، یعنی رکوردهایی که کمترین هزینه را دارند. این ویژگی در حال حاضر با دو بار پیمایش فایل‌های ورودی پیاده‌سازی شده و هنگام خواندن از ورودی استاندارد قابل استفاده نیست.

--color, --colour

برجسته‌سازی رشته‌های منطبق در خروجی با یک نشانگر رنگی. رشته رنگی از متغیر محیطی GREP_COLOR گرفته می‌شود. رنگ پیش‌فرض قرمز است.

-c, --count

تنها چاپ تعداد رکوردهای منطبق برای هر فایل ورودی، و جلوگیری از خروجی عادی.

-h, --no-filename

جلوگیری از درج نام فایل به عنوان پیشوند در خروجی هنگام جستجو در چندین فایل.

-H, --with-filename

درج نام فایل ورودی که رکورد از آن خوانده شده به عنوان پیشوند در هر رکورد خروجی.

-l, --files-with-matches

تنها چاپ نام هر فایل ورودی که حداقل دارای یک تطابق است، و جلوگیری از خروجی عادی. پیمایش هر فایل در اولین تطابق متوقف خواهد شد.

-m NUM, --max-count=NUM

توقف پردازش هر فایل ورودی پس از NUM خط منطبق (یا غیرمنطبق در صورتی که -v مشخص شده باشد). مقدار منفی به عنوان بی‌نهایت تفسیر می‌شود که پیش‌فرض نیز هست.

-n, --record-number

درج شماره ترتیب هر رکورد در فایل ورودی به عنوان پیشوند در خروجی. شماره نخستین رکورد 1 است.

-q, --quiet, --silent

هیچ چیزی در خروجی استاندارد نمی‌نویسد. در صورت یافتن تطابق، بلافاصله با وضعیت خروج صفر خارج می‌شود.

-s, --show-cost

چاپ هزینه تطابق در خروجی.

--show-position

درج موقعیت شروع و پایان (آفست) نخستین تطابق درون رکورد به عنوان پیشوند در هر رکورد خروجی. آفست نخستین نویسه رکورد 0 است. موقعیت پایانی به عنوان آفست نخستین نویسه پس از تطابق مشخص می‌شود.

-M, --delimiter-after

به‌طور پیش‌فرض، جداکننده رکورد نویسه خط‌جدید است و پس از رکورد منطبق در خروجی درج می‌شود. اگر از -d استفاده شود، جداکننده رکورد پیش از رکورد منطبق در خروجی می‌آید. این گزینه باعث می‌شود که جداکننده پس از رکورد منطبق خارج شود.

در صورت عدم تعیین FILE، یا هنگامی که FILE برابر - باشد، ورودی استاندارد خوانده می‌شود. اگر کمتر از دو FILE داده شده باشد، -h فرض می‌شود، در غیر این صورت -H پیش‌فرض خواهد بود.